လူစိတ္နဲ႔ လူ႔စိတ္

ေၾကာက္ခမန္းလိလိ

ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး။ တဆင့္ၾကား စကားမို႔ အဲလို ေျပာရတာပါ။

သည္ႏွစ္မွာ သမ႐ိုးက် ဗမာကားတကား အလြန္ေပါက္သြားတယ္။ သည္မွာတင္ အဲဒီ့ကားမွာ ပါတဲ့ မင္းသားေလးရဲ႕ ေစ်းလည္း ထိုးတက္သြားပါတယ္။ ကားႀကီး (႐ုပ္ရွင္)တကားအတြက္ သူ႔သ႐ုပ္ေဆာင္ခက သိန္း ၈၀၀ ပါတဲ့။ ႐ိုက္ရက္က ၁၀ ရက္ပဲ ေပးပါမယ္တဲ့။ အဲ… အဲလိုဆိုလို႔ သူ႔ကို ရက္ခ်ိန္းယူထားဖို႔က ၂၀၁၉ အတြက္ မရႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုပဲ။ ရိွသမွ် ဆူပါ မင္းသားေတြရဲ႕ ေစ်းကိုေတာင္ အျပတ္အသတ္ ေက်ာ္တက္သြားၿပီတဲ့။

ျပည္တြင္း အခြန္က တာဝန္ရိွသူေတြေတာ့ ဘယ္လို တြက္ခ်က္ေကာက္ခံေနၾကတယ္ မသိဘူး။ တကား သိန္း ၈၀၀၊ ႐ိုက္ရက္ ၁၀ ရက္၊ တလကို ၁၀ ရက္ပဲ ႐ိုက္တယ္ထား၊ တႏွစ္ကို ကားႀကီး ၁၂ ကား၊ သိန္း တေသာင္းနား ကပ္ေနပါၿပီ။

ေအာင္ျမင္တာ၊ ပိုက္ဆံရတာ မုဒိတာ ပြားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေဟာလီးဝု(ဒ္) သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ ရတဲ့ႏႈန္းနဲ႔ ယွဥ္ရင္ အပံုႀကီးလည္း နည္းမွာေပါ့ေနာ္။

ဘာလိုခ်င္တာလဲ၊ ဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ

ဒါေပမယ့္ အဲဒါဟာ ကေန႔ ဓာတ္ရွင္ေလာကရဲ႕ ျပႆနာပါပဲ။

ဟိုေန႔က ဓာတ္ရွင္မ်ိဳး႐ိုးတေယာက္က ေျပာသြားတယ္။ ႐ိုက္ရက္ ၄ ရက္ပဲ ေပးတဲ့ မင္းသမီး။ အဲေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အရည္အေသြးေကာင္းမလဲေပါ့။ သူေျပာတာ သိပ္မွန္တာေပါ့။

ဒါေပသည့္ အဲလို ၁၀ ရက္ သိန္း ၈၀၀ တန္ မင္းသား၊ ႐ိုက္ရက္ ၄ ရက္ပဲ ေပးတဲ့ မင္းသမီးနဲ႔မွ ဓာတ္ရွင္ျဖစ္မွာလား။

မဟုတ္ဘူးဆိုတာ အခု မ်က္ႏွာသစ္ေတြနဲ႔ ေအာင္ျမင္သြားတဲ့ ျဖစ္ရပ္က သက္ေသျပေနပါတယ္။

အဓိကက ေစတနာပါ။ ဇာတ္ကားအေပၚ ေစတနာထားတာ၊ ပရိသတ္အေပၚ ေစတနာ ထားတာပါ။ ကိုယ္႐ိုက္တဲ့ ဇာတ္ကားေလးကို ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ ေစတနာ၊ ကိုယ့္ပရိသတ္ကို အေကာင္းဆံုးေပးခ်င္တဲ့ ေစတနာေလး ေပ်ာက္ဆံုးေနၾကတယ္။

ဘယ္မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ေနၾကသတံုး

ဓာတ္ရွင္ဟာ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာျဖစ္ျဖစ္ အင္မတန္ ပိုက္ဆံရတဲ့ လုပ္ငန္း။ ပိုက္ဆံေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ခ်င္စရာ။

လူတိုင္း ေငြမက္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မက္တာပဲ။ ဒါေပသည့္ ပိုက္ဆံသိပ္လိုခ်င္ရင္ ဓားျပသာ ထြက္တိုက္လိုက္မယ္၊ ကိုယ့္ပရိသတ္ကိုေတာ့ ႏွပ္ပစ္ဖို႔ (ေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရင္ ဂ်င္းထည့္ဖို႔) စိတ္မကူးဘူးဆိုတဲ့ အေျခခံ လူစိတ္ကေလးေတာ့ ရိွသင့္တယ္ ထင္တာပဲ။

အခုဟာက ေျပာရတာ အားနာစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ဂ်င္းကားဆရာေတြက ေငြမ်က္ႏွာ တမ်က္ႏွာတည္းကိုပဲ ၾကည့္ေနၾကတာ။ ေငြရဖို႔အတြက္ သရဲမရဲ စီးေနၾကတာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ပရိသတ္ႀကိဳက္ မင္းသား မင္းသမီးကို ေစ်းႀကီးေတြ နင္းကန္ေပး၊ ႐ိုက္ရက္မရလည္း ရတဲ့ ရက္ကေလးမွာ အတင္း ဖ်စ္ညႇစ္႐ိုက္၊ သူတို႔ပါတယ္ဆိုတာနဲ႔ လုပ္စားဖို႔ပဲ ဦးစားေပးေနတာပါ။

ကားေကာင္းေရးလား၊ လာမေျပာနဲ႔၊ ဟိုလူ႔ပံုခ်၊ ဟိုအျဖစ္ ပံုခ်ဖို႔ တစက္မွ ဝန္မေလးဘူး၊ ျပန္ေျပာထည့္ပလိုက္မယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ အျပစ္မရွိတဲ့သူ။ အျပစ္မရိွဘူး ေျပာရင္းနဲ႔ ကိုယ္အျဖစ္မရိွတာေပၚေနမွန္းလည္း maxresdefaultမရိပ္စားမိၾက။

အမွတ္တံဆိပ္ရဲ႕ တန္ဖိုး

တကယ့္တကယ္ သိန္း ၈၀၀ ဆိုတာ မနည္းပါဘူး။ ဓာတ္ရွင္တကား ႐ိုက္ဖို႔အတြက္ အေတာ္အတန္ လံုေလာက္ေနတဲ့ ပမာဏပါ။ အသစ္ေတြနဲ႔သာ ႐ိုက္မယ္၊ မ႐ိုက္ခင္ကတည္းက လက္ၾကားမယိုေအာင္ အေသးစိတ္ ျပင္ဆင္ထားမယ္ဆိုရင္ အဲဒီ့ သိန္း ၈၀၀ နဲ႔ေတာင္ ဇာတ္ကားတကား ေကာင္းေကာင္း ႐ိုက္ႏိုင္ပါတယ္။

သည္ကုမၸဏီက ထြက္တဲ့ ကားဆိုရင္ ဘယ္သူ႐ိုက္႐ိုက္ ဘယ္သူပါပါ ေကာင္းတယ္ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ တခ်ိန္က မႏၲေလး႐ုပ္ရွင္က အားထုတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အမွတ္တံဆိပ္ ထူေထာင္တာေပါ့။

ဒါကိုပဲ ဒါ႐ိုက္တာ ကိုဘယ္သူ၊ မဘယ္ဝါ ႐ိုက္ရင္ ဘယ္သူပါပါ ေကာင္းတယ္ဆိုၿပီးေတာ့လည္း ဒါ႐ိုက္တာ အမွတ္တံဆိပ္ ထူေထာင္လို႔ ရပါတယ္။

သို႔ေသာ္ အဲသလို ထူေထာင္ဖုိ႔အတြက္က်ေတာ့ ဇာတ္ကားအေပၚ၊ ပရိသတ္အေပၚ ေစတနာထားဖို႔၊ သစၥာရိွဖို႔ေလးပဲ လိုပါတယ္။ အဲသလို ကိုယ့္အမွတ္ တံဆိပ္ ကိုယ္အခိုင္အမာ ထူေထာင္ၿပီးၿပီဆိုတာနဲ႔ ရလာမယ့္ ေငြကလည္း ဂ်င္းကားက ရတဲ့ ဝင္ေငြနဲ႔ သိပ္ကြာမွာ မဟုတ္ေတာ့တာလည္း အေသအခ်ာပါ။

ဓမၼိယလဒၶ (တရားသျဖင့္ရရိွေသာအရာ)

ကြာေနမွာကေတာ့ ဂ်င္းထည့္ၿပီး ရတဲ့ ပိုက္ဆံက စင္ၾကယ္ေသာ ေငြမဟုတ္ဘူး။ အပင္းအဆိပ္ေတြပါ။ ေစတနာနဲ႔ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ၿပီး ရတဲ့ ပိုက္ဆံက အင္မတန္ မြန္ျမတ္ပါတယ္။ ခ်ိဳၿမိန္ပါတယ္။

ေငြရွာေနသူ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ယုတ္စြအဆံုး အခြန္ဌာနပဲျဖစ္ေစဦးေတာ့ သူမ်ား အိပ္ကပ္ထဲက ပိုက္ဆံကို ႏိႈက္တာပါ။

အတင္းႏိႈက္မယ့္အစား အိပ္ကပ္ပိုင္ရွင္က ေက်နပ္တဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ သူ႔အိပ္ကပ္ထဲက ပိုက္ဆံကို သူ႔လက္နဲ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ ႏိႈက္ၿပီး ကိုယ့္အိပ္ကပ္ထဲ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ထည့္ေပးတာမ်ိဳးကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ စားခ်င္တယ္။ ျငဴျငဴစူစူနဲ႔ ေပးတဲ့ ပိုက္ဆံ၊ မလႊဲသာလို႔သာ ေပးလိုက္ရတယ္၊ ကြယ္ရာမွာ မဲ့ရြဲ႕သြားရတဲ့ ပိုက္ဆံမ်ိဳးကိုေတာ့ လွ်ာမွာ ျမက္ေပါက္ေနပါေစ၊ မစားဘူးဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးက ကၽြန္ေတာ္ အခုတေလာ ေဆြးေႏြးျဖစ္ေနတဲ့ လူစိတ္လို႔ ျမင္မိရပါတယ္။

ဘာေနာက္ကို လိုက္ၾကမလဲ

လူငယ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာေနက် စကားတခြန္း ရိွပါတယ္။ နာမည္ေကာင္း၊ ဂုဏ္သတင္းေကာင္းရဲ႕ ေနာက္မွာ ပိုက္ဆံေတြ အေျမာက္အျမား ရိွပါတယ္။ ပိုက္ဆံရဲ႕ ေနာက္မွာေတာ့ နာမည္ပ်က္ကိန္း၊ ဂုဏ္သတင္းပ်က္ကိန္းက အျမဲကပ္လိုက္ေနပါတယ္လို႔။

အခု ျမန္မ့ာ႐ုပ္ရွင္က နာမည္ပ်က္၊ ဂုဏ္သတင္းပ်က္ေနပါၿပီ။ အခ်ိန္မီ အဖတ္ဆယ္ၾကဖို႔ ႐ုပ္ရွင္ေလာကသားအားလံုး ႀကိဳးစားၾကရေတာ့မယ္ ထင္ပါတယ္။

လူ႔စိတ္ကို ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ဘယ္သူေသေသ ငေတမာၿပီးေရာဆိုတဲ့ သေဘာထားနဲ႔ ေငြေနာက္ကိုပဲ သည္းသည္းမည္းမည္း ဆက္လိုက္ၾကမလား။ လူစိတ္ကေလး ေမြးၿပီး ကိုယ့္အလုပ္ကို ေစတနာပါပါနဲ႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ လုပ္ဖို႔ အားထုတ္ၾကမလား။

အားလံုး ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္၊ ကိုယ့္ကုသိုလ္နဲ႔ ကိုယ္၊ ကိုယ္အကုသိုလ္နဲ႔ ကိုယ္ပါပဲဗ်ာ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၂၂၀၃၁၈)

ပံုက Bridges of Madison County (1995) ဇာတ္ကားထဲက ဇာတ္ဝင္ခန္း ပံုပါ။ အဲဒီ့ကားမွာ မင္းသမီး Meryl Streep ဟာ အမ်ိဳးသမီး သ႐ုပ္ေဆာင္ ေအာ္စကာ ဆန္ခါတင္စာရင္း ဝင္ခဲ့ပါတယ္။ ကေလး ႏွစ္ေယာက္အေမ အသက္ ၅၀ ဝန္းက်င္ အဘြားႀကီးတေယာက္ အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္မႈ ဇာတ္လမ္းလို႔ပဲ အတိုဆိုရပါလိမ့္မယ္။ သို႔ေပမင့္ ဇာတ္ကားၾကည့္သူ ပရိသတ္က ေဖာက္ျပန္သူ အမ်ိဳးသမီးႀကီးကို အျပစ္မျမင္ဘဲ သနားေအာင္ ႐ိုက္ျပႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ မင္းသားက Clint Eastwood ပါ။ ကုန္က်စရိတ္ ေဒၚလာ ၂၂ သန္း ရိွခဲ့ေပမယ့္ ၁၈၂ သန္း ျပန္ဝင္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာ လူငယ္သ႐ုပ္ေဆာင္မွ မပါဘဲ အဘိုးႀကီး အဘြားႀကီးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းနဲ႔ အဲေလာက္ ေငြျပန္ေပၚတဲ့ ဇာတ္ကားပါ။ အစက Spielberg ကုိယ္တိုင္ ႐ိုက္ဖို႔ၾကံခဲ့ေသးေပမယ့္ မ႐ုိက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။