Skip to content

အစုတ္ထုပ္ရဲ႕ ၾကားျဖတ္အစီရင္ခံစာ (အပိုင္း ၁)

29 December 2018

ၾကားျဖတ္အစီရင္ခံစာ

၂၀၁၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၂၂ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပတဲ့ ဦးၾကည္ေမာင္ ရာျပည့္ပြဲက က်ေနာ့္အတြက္ အေဟာင္းေတြ အစုတ္ျဖစ္ရျပန္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို မဖိတ္ခဲ့ၾကရင္ေတာ့ သည္လိုပဲ ေၾသာ္… အန္ကယ္သာ ရိွေနဦးမယ္ဆိုရင္ ဒီေန႔ အသက္ ၁၀၀ ျပည့္မွာပါလားေလာက္နဲ႔ ၿပီးသြားမွာပါ။

ခုေတာ့ ၾကံၾကံဖန္ဖန္လို႔ပဲ ဆိုရမလား မသိဘူး၊ အဲဒီ့ ပြဲကို တက္ဖို႔၊ အမွတ္တရစကား ေျပာေပးဖို႔ က်ေနာ့္ကို ဖိတ္ၾကားခဲ့ၾကပါတယ္။ ၁၉၈၈ ေနာက္ပိုင္း ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးသမိုင္းကို အထူးတန္း ပြဲၾကည့္စင္ေပၚက တရံမလပ္ မ်က္ေတာင္မခတ္ ၾကည့္ခြင့္ရခဲ့သူ ေဘးလူပြဲၾကည့္ျဖစ္ေလတဲ့ က်ေနာ့္ကို အသိအမွတ္ျပဳ ေနရာေပးခဲ့တဲ့ စီစဥ္သူမ်ားကို ဂါရဝတရားနဲ႔ ေက်းဇူးစကား ထပ္ဆိုပါရေစ။ ပြဲခင္းထဲ ေရာက္၊ တခါက တဘဝမွာ ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့ဖူးသူမ်ားနဲ႔ ေတြ႕၊ ဦးၾကည္ေမာင္ရဲ႕ ဘဝသမိုင္း ႐ုပ္ရွင္တိုေလးကို ၾကည့္ျဖစ္သြား၊ အဲဒီ့ပြဲမွာ လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ စာအုပ္ကို ဖတ္ျဖစ္တဲ့အခါမွာေတာ့ အတိတ္ပန္းခ်ီဟာ အရိပ္မပီ ဝိုးတဝါးနဲ႔ တဖြားဖြား ျပန္ေပၚလာပါေတာ့တယ္။

ကံေကာင္းသူ က်ေနာ္

က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္ ကံထူးသူအျဖစ္ သတ္မွတ္သင့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ လက္ႏွိပ္စက္ စာေရးေလးနဲ႔ အလယ္တန္းျပ ဆရာမေဟာင္းေလးရဲ႕ သား၊ သာမန္ အႏုဉာတ မထင္မရွားနဲ႔ ဘဝကို စခဲ့ေပမယ့္ ႏိုင္ငံရဲ႕ ထိတ္ထိတ္က်ဲေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆံု၊ သိကၽြမ္း၊ ရင္းႏွီး၊ ခင္မင္ခြင့္ တပံုတပင္ ရခဲ့တာမို႔ပါ။

ပထမဆံုးက လြတ္လပ္တဲ့ အခ်ဳပ္အခ်ာ အာဏာပိုင္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ပထမဆံုး သမၼတႀကီး ျဖစ္ခဲ့သူ ေဒါက္တာ ဘဦးရဲ႕ ေျမးနဲ႔ အတန္းေဖာ္ျဖစ္ခဲ့တာေပါ့။ ဒါကေတာ့ ကံထူးတယ္လို႔ မဆိုႏိုင္ေသးပါဘူး။ ကံေကာင္း ေထာက္မစြာ ေက်ာင္းခ်င္းတူ၊ တတန္းတည္းျဖစ္ခဲ့တာေပါ့။

အဲသလို ေက်ာင္းတက္ရင္း ကံေကာင္း ေထာက္မစြာ ၾကံဳဆံုခင္မင္ခဲ့ရျပန္တာက ဘိန္းဘုရင္အျဖစ္ တေခတ္က ထင္ရွားခဲ့ဖူးတဲ့ (ဦး)ေလာ္စစ္ဟန္ရဲ႕ သားတေယာက္နဲ႔ ကိုးတန္းမွာ တခံုတည္း ေဘးခ်င္းကပ္ ထိုင္ခဲ့ရျပန္တာပါပဲ။ တႏွစ္လံုး သူ႔ကို ေလာ္စစ္ဟန္ သားမွန္း မသိခဲ့ပါဘူး။ ေတာင္ႀကီးသား၊ အေနေအးသူ၊ ရွမ္းႀကီးလို႔ပဲ သိထားခဲ့ပါတယ္။

ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္အတြင္း ေလာ္စစ္ဟန္ကို ထိုင္းမွာ ဖမ္းမိ၊ ထိုင္းက ျမန္မာဘက္ကို လႊဲေပးတဲ့အခါ ေလဆိပ္မွာ သားႏွစ္ေယာက္က သြားႀကိဳေနပံု သတင္းစာမ်က္ႏွာဖံုးမွာ ပါလာေတာ့မွ ဟာခနဲျဖစ္သြားခဲ့ရတာပါ။ ငါ့ေဘးနားမွာ တႏွစ္လံုး ထိုင္လာခဲ့သူက ဘိန္းဘုရင္ႀကီးရဲ႕ သားပါတကားလို႔ ရင္သပ္႐ႈေမာ တအံ့တၾသေပါ့။

အတန္းေဖာ္ေတြ ျဖစ္တဲ့ ေဒါက္တာဘဦးေျမးေရာ၊ ဦးေလာ္စစ္ဟန္ရဲ႕ အဲဒီ့သားပါ လူ႔ျပည္မွာ မရိွရွာၾကေတာ့ပါဘူး။

ပညာကို ဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္ သင္ခြင့္မရခဲ့ဘဲ အဂၤလိပ္ေခတ္ ခုနစ္တန္းေလာက္နဲ႔ ဘဝကို ႐ုန္းကန္ခဲ့ရသူ အေဖေရာ၊ ပညာကို လိုလားပါလ်က္ကနဲ႔ မိန္းကေလးမို႔လို႔ အဂၤလိပ္ေခတ္ ဆယ္တန္း တခါက်နဲ႔ ေက်ာင္းထြက္ခဲ့ရသူ အေမကပါ သူတို႔ရဲ႕ တဦးတည္းေသာ သားကေလး က်ေနာ့္ကို သိပ္ ပညာတတ္ေစခ်င္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္လည္း လက္ႏွိပ္စက္စာေရးေလးရဲ႕ သားသာ ျဖစ္လင့္ကစား က်ေနာ့္ကို အဲဒီ့ေခတ္က အေကာင္းဆံုးလို႔ ယူဆႏိုင္တဲ့ ေက်ာင္းေတြမွာ ထားခဲ့ပါတယ္။ သူငယ္တန္းကို အေမ ေက်ာင္းေနခဲ့၊ အလုပ္ လုပ္ခဲ့ရာ မႏၱေလး စိန္႔ဂ်ိဳးဇက္(ဖွ္) ခန္(န္)ဗွယ့္(န္)ထ္နဲ႔ လြိဳင္ေကာ္ စိန္႔ဂ်ိဳးဇက္(ဖွ္)၊ ေလးတန္းကို အထက ၃ တျဖစ္လဲ စိန္႔အဲ(န္)(ဇ္)၊ ငါးတန္းကို အထက ၉ တျဖစ္လဲ မႏၱေလး စိန္ဖီထား(ဇ္)၊ ၆ တန္းက စၿပီး အထက ၆ ဗိုလ္တေထာင္တျဖစ္လဲ စိန္႔ေဖာ(လ္)တို႔မွာ ထားခဲ့တာပါ။

ထိတ္ထိတ္က်ဲ ေက်ာင္းႀကီးေတြ ျဖစ္တာမို႔ ထိတ္ထိတ္က်ဲေတြရဲ႕ သားေတြနဲ႔ အတန္းေဖာ္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္လို႔ပဲ လြယ္လြယ္ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕။ သည္ကမွ ၈ တန္းမွာ က်ဴရွင္တက္ရင္း အဂၤလိပ္အစိုးရလက္ထက္မွာ ပညာေရး ဝန္ႀကီးျဖစ္ခဲ့ဖူးသူရဲ႕ ေျမးနဲ႔လည္း ကိုယ္ရင့္တတူ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။ (သူလည္း ကြယ္လြန္ရွာပါၿပီ။) သူနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး လူကုန္ထံ အသိုင္းအဝိုင္းထဲက တခ်ိဳ႕ေတြနဲ႔လည္း သိကၽြမ္းခဲ့ရတာေတြ ရိွပါတယ္။

႐ုန္းခါစ ဘဝမယ္

က်ေနာ့္ စီးပြားေရး ဘဝအစက အငွားယာဥ္ေမာင္း။ ၁၉ ႏွစ္သား၊ တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ ေက်ာင္းသားဘဝမွာ ကံပစ္ခ်တာမို႔ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း အငွားယာဥ္ေမာင္း ျဖစ္သြားခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီ့မွာလည္း က်ေနာ့္ကား ငွားစီးဖူးသူ ေတြထဲမယ္ ထိတ္ထိတ္က်ဲ စာရင္းကိုင္ႀကီး ဦးလွထြန္း (ကြယ္လြန္)၊ ေရွ႕ေနေက်ာ္ ဦးသန္းတင္ (ကြယ္လြန္)တို႔ ပါဝင္ခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။ စာေရးဆရာ၊ သတင္းစာဆရာႀကီး ဖိုးေသာၾကာကိုဆိုရင္ တမိသားစုလံုးနဲ႔ ရင္းႏွီးခင္မင္ခြင့္အထိ ရခဲ့တာပါ။ ဒါ့အျပင္ လြတ္လပ္ေရးအႀကိဳ ဖဆပလ ေခတ္မွာ ဗစိန္၊ ထြန္းအုပ္ဂိုဏ္းဆိုၿပီး ထင္ရွားခဲ့တဲ့ သခင္ေအာင္ဆန္းနဲ႔အၿပိဳင္ အကြဲအျပဲဂိုဏ္းထဲက သခင္ဗစိန္ရဲ႕ သမီးတေယာက္ကိုလည္းပဲ က်ေနာ့ ကားငွားစီးရင္း အရက္ေသာက္ဖက္ျဖစ္လာသူ လူေတႀကီးရဲ႕ ဇနီးအျဖစ္ သိကၽြမ္းခင္မင္ခဲ့ရျပန္တယ္။

စာေရးဆရာ ေမာင္သာရ၊ ဆရာေအာင္သင္းတို႔ကိုလည္း အဲဒီ့ အငွားယာဥ္ေမာင္းတပိုင္း၊ ေက်ာင္းသားတပိုင္း ဘဝမွာ စတင္ သိကၽြမ္းခင္မင္ခဲ့ရတာပါပဲ။

ျမန္မာ့ေစာက္ရွက္လက္(စ္) လမ္းစဥ္ ဖာထီေခတ္မွာ ပညာေရးအခြင့္အလမ္းက နည္းပါးလွတယ္။ အစိုးရက ဖြင့္တဲ့ သင္တန္းေတြပဲ တက္ႏိုင္တာ။ အဲဒီ့မွာ မွတ္ပံုတင္ ေရွ႕ေနသင္တန္းတက္ရင္း အဲဒီ့ေခတ္ ျပန္ၾကားေရး ဒုတိယ ဝန္ႀကီးတပါး (ဆင္ျဖဴကၽြန္းသား ေပါက္ေဖာ္ႀကီး)နဲ႔ အတန္းေဖာ္ ျဖစ္လိုက္ရေသးသဗ်။ ႏိုင္ငံျခား ဘာသာသိပၸံမွာ သင္တန္းတက္ရင္း မဆလ ဗဟိုေကာ္မတီ အတြင္းေရးမွဴးေဟာင္းတေယာက္ရဲ႕ သမီးေတာ္တပါးနဲ႔လည္း ရည္းစားအျဖစ္ တြဲလိုက္ရေသး… ေဟး… ေဟး…။ က်ေနာ့ ကံထူးခ်က္က စလာပါၿပီေနာ္…

ေနာက္ေတာ့ ျပင္သစ္သံ႐ံုး ယဥ္ေက်းမႈဌာနက ဖြင့္လွစ္တဲ့ ျပင္သစ္စာ သင္တန္းတက္ရင္း မင္းသမီး ေဆြဇင္ထိုက္၊ ေမဝင္းေမာင္တို႔နဲ႔ သိရ ကၽြမ္းရ ျပန္တယ္။ ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္နဲ႔ဆို ယေန႔ထက္တိုင္ ခင္မင္ေနဆဲ။ က်ေနာ့္ဘဝ ကၽြမ္းထိုးေမွာက္ခံုျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ကူညီေပးခဲ့ဖူးတဲ့ သူ႔ေက်းဇူးေတြ က်ေနာ့္အေပၚ တင္ေနဆဲ။

သံတမန္ေလာက

ဇာတ္ပိုးေလးေၾကာင့္ သံတမန္အသိုင္းအဝိုင္းက ကမကထ လုပ္တဲ့ ရန္ကုန္ ျပဇာတ္အသင္းထဲ ကံအားေလ်ာ္စြာ ေရာက္သြား။ အဲလိုနဲ႔ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၄ ရက္ေန႔မွာ က်ေနာ္ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဥေရာပသမဂၢရဲ႕ ပထမဆံုး ဘာသာျပန္ရာထူးကို ရလာခဲ့ပါတယ္။ (အေသးစိတ္ကို ေနာက္ပိုင္းမွာ ေရးသြားပါ့မယ္။)

Marantz အသံဖမ္းစက္ အေကာင္းစားပံုပါ။ အင္ထနက္ထဲက ယူပါတယ္။

အဲဒီ့ကာလကို သိမီသူ အားလံုး သိေတာ္မူတဲ့အတိုင္း အဲဒီ့အခ်ိန္ဟာ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး လိႈင္းတံပိုး ထန္ေနခ်ိန္ပါ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ေရႊတိဂံုအေနာက္မုခ္က ပထမဆံုး လူထုစည္းေဝးပြဲႀကီးကို ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္က်မွ ေရာက္သြားၿပီး ေရွ႕ဆံုးတန္းက ေနခြင့္ရေအာင္ အသံဖမ္းဖို႔ ငွားသြားတဲ့ ႐ံုးထဲက ဘီဘီစီသတင္းဌာနခြဲရဲ႕ ခရီးေဆာင္ Marantz အေကာင္းစား ထိပ္တန္း အသံဖမ္းစက္ (ပံုကို ႐ႈ) ရယ္၊ ၿဗိတိသွ် သံ႐ံုးက ႏႈတ္ခမ္းေမႊးစစနဲ႔ လူပံုေခ်ာ တတိယအတြင္းဝန္ရယ္တို႔က ပံ့ပိုးေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္က ဘီဘီစီ ကပ္ခြာရဲရဲႀကီး ျပဴးေနေအာင္ ကပ္ထားတဲ့ ကက္ဆက္ကို လြယ္ထား၊ ဟိုလူ႔ကို ခရစၥထဖွာ ဂန္းနက္(စ္)လို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ ပရိသတ္က အုတ္ေအာ္ေသာင္းသဲ လက္ခုပ္ေတြတီးၿပီး လမ္းဖယ္ေပးခဲ့ၾကတာကိုးဗ်ာ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၃၀ က အခုလို ဆိုရွယ္မီဒီယာဆိုတာ အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ၿဂိဳဟ္တုစေလာင္း ဆိုတာလည္း မေပၚေသးဘူး။ ႏိုင္ငံပိုင္ သတင္းစာေတြဆိုတာကလည္း လူထုကို သတင္းေပးဖို႔ထက္ သူတို႔ေကာင္းေၾကာင္း၊ ေတာ္ေၾကာင္း၊ တတ္ေၾကာင္းသာ (အခုအတိုင္းပဲ တစိုက္မတ္မတ္) ေဖာ္ျပတာေၾကာင့္ (အခုအတိုင္းပဲ) လူထုက နာေရးေၾကာ္ျငာဖတ္ဖို႔ေလာက္သာ သံုးေနရတဲ့ အေျခအေနမွာျဖစ္တာမို႔ တကယ့္သတင္းအစစ္ေတြ သိခ်င္ရင္ လူထုမွာ ႏိုင္ငံျခား အသံလႊင့္ဌာနေတြ ျဖစ္တဲ့ VOA, BBC, AIR တို႔ကိုသာ အားထားေနခဲ့ၾကရပါတယ္။ ခုေခတ္လူငယ္ေတြ VOA, BBC ကို သိၾကဦးမွာျဖစ္ေပမယ့္ AIR (All India Radio) ကို သိေတာ့မယ္ မထင္ဘူး။

အဲဒီ့သတင္းဌာနေတြအနက္မွာမွ လူထု အားအရဆံုးနဲ႔ အႀကိဳက္ဆံုးက ဘီဘီစီ။ ဘီဘီစီရဲ႕ မင္းသားက ခရစ္(စ္) ဂန္းနက္(စ္)။ သူက ဗမာျပည္ အေရးအခင္းသတင္းေတြကို အခ်ိန္နဲ႔ တေျပးညီ ေပးပို႔ႏိုင္သူေလ။ အဲေတာ့ ဟုတ္ ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္၊ သူလို႔ နာမည္တပ္လိုက္တာနဲ႔ လူထုက ခ်စ္ၿပီးသားေပါ့။၁၉၈၈ မွာ RFA တို႔၊ DVB တို႔လည္း မေပၚေသးပါဘူး။

က်ေနာ္က ဥေရာပသမဂၢရဲ႕ ဘာသာျပန္သာဆိုတယ္၊ အဲဒီ့အခ်ိန္က ဥေရာပသမဂၢမွာ သီးျခား႐ံုး မရိွေသးတာမို႔ က်ေနာ့အတြက္ ႐ံုးကို ၿမိဳ႕ထဲက ၿဗိတိသွ် သံ႐ံုးမွာ ထားေပးထားပါတယ္။ အဲေတာ့လည္း ၿဗိတိသွ်သံ႐ံုး တ႐ံုးလံုးက က်ေနာ့္အဖြဲ႕ေတြ ျဖစ္ေနသလို က်ေနာ့္အတြက္ မိခင္တပ္ရင္းလိုလည္း ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့မွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ၃ ႏွစ္ခြဲနီးပါးအတြင္းမွာ က်ေနာ္နဲ႔ ထိေတြ႕ဆက္ဆံခဲ့ရ႐ံုမက က်ေနာ့ကို ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ဧည့္သည္အျဖစ္ ေန႔လယ္စာပါ တခမ္းတနား ဖိတ္ေကၽြးခဲ့ဖူးတဲ့ တျခားဥေရာပႏိုင္ငံက သံအမတ္ဆိုလို႔ ဂ်ာမဏီ သံအမတ္ႀကီးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ သံအမတ္ေတြကိုေတာ့ မ်က္ႏွာေတာင္ မျမင္ခဲ့ဖူးဘူးခင္ဗ်။ အဲသလို။

က်ေနာ္နဲ႔ အေရးအခင္း

ၿဗိတိသွ်သံ႐ံုးမွာ ျပန္ၾကာေရးအရာရွိက မနီတာလို႔ က်ေနာ္တို႔က ေခၚၾကတဲ့ ေဒၚယဥ္ယဥ္ေမ။ တကယ္ေတာ့ ျပန္ၾကားေရးဆိုတာထက္ ႏိုင္ငံေရးသတင္းေတြကို လိုက္ရတဲ့ အလုပ္ေပါ့။ ၿဗိတိသွ်နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ျပန္ၾကားေရး အလုပ္က သူ႔လက္ထက္မွာ အာကတံ ပါကတံလို ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။

၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ခရစၥမတ္ကာလ ၿဗိတိသွ်သံအမတ္ႀကီး Mr. Martin Morland နဲ႔ ဇနီးရဲ႕ ႐ံုးတြင္းဧည့္ခံပြဲမွာ မနီတာကို လက္ေဆာင္ေပးေနတဲ့ ပံုပါ။

သူကလည္း သည္လိႈင္းတံပိုးထဲမွာ လူးလိမ့္ေမ်ာပါေနသူပီပီ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနကို အားမရဘူး ထင္ပါရဲ႕။ ႏိုင္ငံေရး သတင္းလိုက္တဲ့အလုပ္ကို အင္တိုက္ အားတိုက္လုပ္ပါတယ္။ သူတင္မဟုတ္ပါဘူး၊ အဲဒီ့အခ်ိန္က ႐ံုးထဲက လံုျခံဳေရးတာဝန္က်ေတြ၊ သန္႔ရွင္းေရးဝန္ထမ္းေတြပါမက်န္ အားလံုးက ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး သတင္းေတြကို စိတ္ဝင္တစားရိွၾကသလို ႐ံုးကိုလည္း ျပန္ေျပာေပးၾကပါတယ္။ ဘယ္မွာေတာ့ ပစ္ခတ္ကုန္ၿပီ၊ ဘာစာရြက္ေတြ ရလာၿပီ၊ ဘယ္သူေတြေတာ့ အဖမ္းခံလိုက္ရၿပီဆိုတာမ်ိဳးေလးေတြေပါ့ခင္ဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း အဲဒီ့ အင္တိုက္အားတိုက္ထဲမွာ မလြတ္ပါဘူး။ မဆလရဲ႕ ဒဏ္ကို ၂၆ ႏွစ္တာ အလူးအလဲ ခံထားရသူေတြခ်ည္းေပကိုး။

က်ေနာ္က အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ လက္ထပ္ၿပီးစ ပူပူေႏြးေႏြး။ အေမ့ရဲ႕ ၃၉ လမ္းက တိုက္ခန္းမွာ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ကပ္ေနဆဲပါ။ ႐ံုးက ၃၉ လမ္း ကမ္းနားထိပ္၊ အိမ္က ၃၉ လမ္း၊ အေနာ္ရထာလမ္းနဲ႔ မလွမ္းမကမ္း။ ေန႔ခင္း ထမင္းစားခ်ိန္ တနာရီ ရတာကို အိမ္ျပန္ၿပီး ထမင္းစားႏိုင္တဲ့ အကြာအေဝးေပါ့။

အေရးအခင္း အရိွန္တက္ေနခ်ိန္ တညေန ႐ံုးအျပန္ က်ေနာ္တို႔ အေနာ္ရထာ ထိပ္က စင္ျမင့္က တရားပြဲကို ဝင္ေမာ့ရင္း မေနႏိုင္ေတာ့တာနဲ႔ အဲဒီ့ စင္ကို ကြပ္ကဲသူေတြကို ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး က်ေနာ္ေရာ ေျပာလို႔ရမလားလို႔ ေမးမိတယ္။ က်ေနာ္ကသာ မသိတာ၊ အေမ့အိမ္မွာ က်ဴရွင္ဖြင့္ခဲ့သူ က်ေနာ့္ကို သူတို႔က သိေနတယ္။ “ဟာ… ဆရာ ေျပာမယ္ဆို အခ်ိန္မေရြးပါ”ဆိုတာနဲ႔ က်ေနာ္လည္း တရားေတြ ေဟာပါေရာလား။ အဲလိုနဲ႔ ေက်ာက္တံတားၿမိဳ႕နယ္မွာ က်ေနာ့္ကို အေဟာေကာင္းသူအျဖစ္ လူနည္းနည္း သိလာတယ္။ ဟိုက ဖိတ္၊ သြားေဟာ၊ သည္က ဖိတ္၊ သြားေျပာေပါ့။

စက္တင္ဘာလ ၁၈ ရက္ေန႔ ညေနခင္း အာဏာသိမ္းခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ဟာ အဲဒီ့ အေနာ္ရထာလမ္း၊ လမ္း ၄၀ နဲ႔ ၃၉ လမ္း ၾကားက ဂ်ိဳတီ႐ံု (သီဟ႐ုပ္ရွင္႐ံု) ေရွ႕မွာ ေဟာလို႔ ေကာင္းေနဆဲေပါ့ခင္ဗ်ာ။

ထားပါေတာ့…

က်ေနာ့္ရဲ႕ ေလွကားထစ္

တ႐ံုးတည္း လုပ္ေနေတာ့ မနီတာကို ေထာက္လွမ္းေရးက ေခၚေခၚသြားတဲ့ သတင္းကို အရင္ဆံုး ၾကားေနရသူေတြထဲ ပါခဲ့တာေပါ့။ ေခၚသြားလုိက္၊ ေနာက္တရက္ ႏွစ္ရက္ေနေတာ့ ႐ံုးမွာ ျပန္ေတြ႕လိုက္ရ။ သူကေတာ့ ရယ္ရယ္ေမာေမာပါပဲ။ ေထာက္လွမ္းေရးက ႏွိပ္စက္တယ္ဆိုတာမ်ိဳးလည္း သူ႔ဆီက တခါမွ မၾကားခဲ့ဖူးပါဘူး။

၁၉၉၀ ႏွစ္ကုန္ခါနီးမွာေတာ့ သူ႔ကို ေခၚသြား႐ံုမက တဖက္သတ္ စစ္ေဆးစီရင္ၿပီး ေထာင္ခ်လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဘာမႈနဲ႔လဲဆိုတာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ နီးပါး ၾကာခ်ိန္ ခုက်မွ ဖတ္ၿပီး သိရပါတယ္။ အန္ကယ္ ဦးၾကည္ေမာင္နဲ႔ အမႈတြဲမွန္းလည္း ခုမွသိရတာပါ။ ဦးၾကည္ေမာင္ ရာျပည့္ပြဲက ေမတၱာလက္ေဆာင္ေပးလိုက္တဲ့ “ဦးၾကည္ေမာင္ (သို႔မဟုတ္) အ႐ိုးပံုေပၚမွာ ဗိမၼာန္မေဆာက္လိုသူ”စာအုပ္ထဲမွာ သူ႔ကို စစ္ေမးခဲ့သူ ေထာက္လွမ္းေရး အရာရိွရဲ႕ လက္ရာေရာ၊ သူကိုယ္တိုင္ ေရးထားတာကိုေရာ ဖတ္ရမွ သိတာပါ။

႐ံုးမွာ သူမရိွေတာ့ခ်ိန္မယ္ ဘယ္သူကမွ တာဝန္မေပးဘဲ က်ေနာ့သေဘာနဲ႔ က်ေနာ္ သူ႔အလုပ္ေတြကို လုပ္ပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ့္အၾကံနဲ႔ က်ေနာ္ပါ။

က်ေနာ္က ဘဝကို ကိုယ့္ဒူးကိုယ္ခၽြန္ ႐ုန္းကန္ ႀကိဳးစားၿပီး ေနရာတေနရာ ရလာေအာင္ အားထုတ္ေနတဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္မွာ ဘာေက်ာေထာက္ေနာက္ခံမွ မရိွဘူး။ မုဆိုးမ အေမတေယာက္ပဲ ရိွတာ။ ရန္ကုန္မွာ က်ေနာ့္အမ်ိဳးအေဆြ တေကာင္တၿမီးမွ မရိွဘူး။ အဲေတာ့ က်ေနာ့္အတြက္ ေနရာကို က်ေနာ့္ဘာသာ ဖန္တီးယူရမယ္ဆိုတဲ့ ဘဝေပးအသိက စြဲျမဲေနပါတယ္။

အငွားယာဥ္ေမာင္း ဘဝကေန ဘာသာျပန္(အရာရိွ) ျဖစ္လာခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပသည့္ အဲဒါက က်ေနာ့္ဘဝ လမ္းဆံုး မဟုတ္ဘူး။ ေလွကားထစ္သာ ျဖစ္တယ္လို႔ က်ေနာ္ နားလည္ထားပါတယ္။ ႐ံုးမွာဆိုရင္ အရာရိွခ်င္းအတူတူ၊ က်ေနာ္က မနီတာထက္ ရာထူးတဆင့္ နိမ့္ပါတယ္။ လခလည္း သူ႔ထက္နည္းပါတယ္။ သူက ေဒသခန္႔ ဝန္ထမ္းထဲမွာ အျမင့္ဆံုး၊ က်ေနာ္က ဒုတိယအျမင့္ဆံုးမွာသာ ရိွေနခဲ့တယ္။

က်ေနာ္နဲ႔ အလုပ္တူ လုပ္ေနသူ တျခား အေနာက္ႏိုင္ငံ သံ႐ံုးတ႐ံုးကေန အလုပ္ေၾကာင့္ ခင္မင္လာသူ တေယာက္ကဆို က်ေနာ့္ကို အတိအလင္း ေျပာဖူးပါတယ္။ သူက က်ေနာ့္ထက္ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ အသက္ ႀကီးမယ္ ထင္တယ္။ သံ႐ံုးမွာ အလုပ္မဝင္ခင္က မဆလ စာနယ္ဇင္းမွာ လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့သူ။

“ဗမာျပည္မွာ အိုးမကြာ အိမ္မကြာ ေဒၚလာစားေနရတဲ့သူဆိုတာ လက္တဆုပ္စာသာ ရိွပါတယ္။ အဲဒီ့ထဲကမွ အရာရိွအဆင့္နဲ႔ အျမင့္ဆံုး ေဒၚလာစားေနသူဆိုတာ လက္ခ်ိဳးေရလို႔ေတာင္ ရတယ္။ အဲဒီ့ထဲမွာ ပါေနမွပဲဟာ ဘာလုပ္ဖို႔ နင္းကန္ အလုပ္ေတြ လုပ္ေနရတာလဲ”တဲ့။ “အႏၱရာယ္မ်ားပါတယ္”တဲ့။ သူက က်ေနာ့္ကို ညီတေယာက္လို ခ်စ္ခင္တဲ့ ေစတနာနဲ႔ ေျပာခဲ့ရွာတာပါ။

သူ႔အတြက္ေတာ့ ဟုတ္ပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ သည္အလုပ္ဟာ အခုမွ အစ။ က်ေနာ့ေရွ႕မွာ တက္စရာ လမ္းေတြ က်န္ေနေသးတယ္။ အဲေတာ့ က်ေနာ့ေနရာကို ဖန္တီးယူႏိုင္ေအာင္ က်ေနာ္ အစြမ္းျပဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘယ္သူမွ မခိုင္းဘဲ၊ ဘယ္သူကမွ လႊဲမေပးဘဲ မနီတာ လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ေတြကို က်ေနာ္ လုပ္ပါေတာ့တယ္။

ေထာက္လွမ္းေရးနဲ႔ ဝဋ္

တဖက္ကလည္း စစ္တပ္ ေထာက္လွမ္းေရးရဲ႕ ဇကို သိတာမို႔ အိမ္မွာ ဂ်ာကင္အက်ႌတထည္ အသင့္ ျပင္ထားပါတယ္။ စိတ္ပုတီး တကုံး၊ ပရိတ္ႀကီး စာအုပ္တအုပ္၊ ေငြသား အနည္းငယ္ ထည့္ထားၿပီးေပါ့။ သင္းတို႔ အခ်ိန္မေရြး လာေခၚႏိုင္မွန္း သိေနၿပီကိုး။

တကယ္လည္း မနီတာ ဝင္သြားၿပီး ၂ လေက်ာ္အၾကာမွာ က်ေနာ့္ကို လာေခၚၾကပါတယ္။ အဲတုန္းက သမီးက အခါလယ္၊ သားသားကိုယ္ဝန္က ၂ လေက်ာ္ ၃ လတြင္း ရိွေနၿပီ။ ဧည့္စာရင္း စစ္မလို႔ဆိုၿပီး ည ၁၀ နာရီေလာက္မွာ ေရာက္လာၾကတယ္။ က်ေနာ္လည္း ဂ်ာကင္ေလးဆြဲၿပီး အသာတၾကည္ပဲ လိုက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဥပေဒနဲ႔အညီ ဖမ္းဝရမ္းပါလားတို႔၊ ဘာမႈနဲ႔လဲတို႔ ေမးလို႔ရတဲ့ ႏိုင္ငံမွာမွ မဟုတ္တာေလ။ “အစိုးရ လုပ္သမွ် အကုန္မွန္၊ လူထုဆိုတာ အစိုးရရဲ႕ အသံုးေတာ္ခံ”ျဖစ္ေနေလတဲ့ ႏိုင္ငံမွာ လူျဖစ္ရတဲ့ ကိုယ့္ၾကမၼာကိုသာ ႐ုိးမယ္ဖြဲ႕႐ံု ရိွတာေပါ့။

အိမ္ေအာက္မွာေတာ့ မာဇဒါ အီးတူးေသာင္ဇင္ ကားတစီး ေစာင့္ေနတယ္။ ကားေပၚ ေရာက္တာနဲ႔ က်ေနာ့္ ေခါင္းေပၚ အိတ္အနက္ တလံုး စြပ္ခ်လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကမၻာပတ္ေမာင္းပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ သူတို႔ စစ္ေၾကာေရးစခန္းကို ေရာက္သြားပါတယ္။

ရင္ဆိုင္ရတဲ့ အရာရိွက ခပ္ရြယ္ရြယ္ပါ။ အရပ္ျပတ္ျပတ္၊ အသားျဖဴျဖဴ၊ မ်က္လံုးျပဴးျပဴး။ လူပံုက ၾကည့္လို႔ ေကာင္းပါတယ္။ မ်က္ခြက္ကေတာ့ တကယ့္ လက္မရြံ႕ပါးကြက္သား မ်က္ခြက္မ်ိဳးနဲ႔ ခင္ဗ်။ (ေနာင္အခါ ေထာက္လွမ္းေရးတဖြဲ႕လံုး အၿပီးတိုင္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းမသြားခင္ တႏွစ္သာသာေလာက္ အလိုမွာ အဲဒီ့ေမာင္ဟာ ေထာက္လွမ္းေရးကေန ျပည္ထဲေရး လက္ေအာက္က တပ္ဖြဲ႕တဖြဲ႕ကို ေရာက္သြားတယ္။ မၾကာဘူး၊ သူ႔မိန္းမနဲ႔ ကေလးေတြ ဥပေစၦဒကံနဲ႔ တၿပိဳင္တည္း တိမ္းပါးကုန္ရွာၾကတယ္။ ဝဋ္ဆိုတာ သိပ္ေၾကာက္စရာ ေကာင္းမွန္း နားနဲ႔ ဆတ္ဆတ္ ၾကားသိလိုက္ရတာပါပဲ။ အဲဒီ့ေနာက္ မၾကာခင္မွာ သူလဲ အဲဒီ့ဝန္ထမ္းဘဝက ႏုတ္ထြက္သြားတာ ေနာက္ဆံုး သိလိုက္ရပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးပဲ ဝတ္သြားသလိုလို ဘာလိုလိုလည္း ၾကားရပါတယ္။ တကယ္ပဲ တရားကို ေတြ႕သြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သာဓု သံုးႀကိမ္ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေခၚရမွာေပါ့ဗ်ာ။)

ေထာက္လွမ္းေရး စခန္းမွာ ဝတၳဳေရးေသးတဲ့ က်ေနာ္

သူတို႔ ေမးတာေတြ က်ေနာ္ မွန္မွန္ကန္ကန္ပဲ ေျဖေပးပါတယ္။ က်ေနာ့အဆင့္နဲ႔က သံ႐ံုးအတြင္းသတင္းေတြ ဘာတခုမွ မသိပါဘူး။ ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ကေတာ့ အဲဒီ့အခ်ိန္က လူတိုင္း ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေအာင္ ေၾကာက္ရတဲ့ စစ္တပ္ ေထာက္လွမ္းေရးခမ်ာမယ္ က်ေနာ္ ေျပာျပေတာ့မွပဲ က်ေနာ္ဟာ ၿဗိတိသွ်သံ႐ံုးရဲ႕ ဝန္ထမ္းမဟုတ္ဘဲ ဥေရာပသမဂၢရဲ႕ ဝန္ထမ္းျဖစ္ေၾကာင္း တအံ့တၾသ သိသြားရွာၾကတာပါပဲ။

အေတာ္ ေတာ္တဲ့လူေတြေနာ္။ ၿဗိတိသွ် သံ႐ံုး ပရဝုဏ္ထဲကို ႐ံုးဆင္း ႐ံုးတက္ လုပ္ေနတာနဲ႔ ဘာမွ မစူးစမ္းေတာ့ဘဲ ၿဗိတိသွ်သံ႐ံုး ဝန္ထမ္းလို႔ တထစ္ခ် မွတ္ယူထားၾကေတာ္မူပါေပထေသာ အရည္အခ်င္းျပည့္ ေထာက္လွမ္းေရး စဆရကေတြေပါ့ ခင္ဗ်ာ။

ပထမေတာ့ ဘာမွန္း မသိဘူး။ ႐ံုးက အလုပ္တာဝန္ေတြ ေမးတယ္။ ဘာသာျပန္ဆိုေတာ့ ေတြ႕သမွ် စာရြက္ အကုန္ ဘာသာျပန္ေပးရတာေပါ့။ ဘယ္အဖြဲ႕အစည္းက ထုတ္ထုတ္ ျပန္ေပးရတယ္ဆိုတာပဲ ေျဖလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါကို သူတို႔ အျငင္းမပြားပါဘူး။

ေတာ္ၾကာေနေတာ့ ထြက္သြားၾက။ က်ေနာ္လည္း အိပ္တာေပါ့။ အိပ္လို႔ ေကာင္းေနတုန္း လာႏိႈး၊ ငုတ္တုတ္ ထထိုင္၊ ေတာင္ေမး ေျမာက္ေမး၊ အေရမရ အဖတ္မရေတြ ေမးျပန္။ က်ေနာ့္ကိုယ္ေရးရာဇဝင္ ေရးခိုင္းေတာ့ လိုက္ေရးဖို႔ ေျပာတယ္။ က်ေနာ္ စာမေရးတတ္ေတာ့ဘူး။ လက္ႏွိပ္စက္နဲ႔ဆို ေရးေပးမယ္။ လက္နဲ႔ဆို က်ေနာ့္နာမည္က လြဲလို႔ သိပ္မေရးတတ္ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒီ့မွာ နည္းနည္း အေခ်အတင္ ျဖစ္လိုက္ေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အာဏာမဲ့၊ လက္နက္မဲ့၊ မတရားမႈကို ရင္ဆီးခံေနက် က်ေနာ္ကပဲ ေလွ်ာ့ရတာေပါ့ေလ။

စာရြက္တထပ္နဲ႔ မင္တံ တေခ်ာင္းရလာေတာ့ အႀကိဳက္ေပါ့ဗ်ာ။ ကိုယ္ေရးရာဇဝင္ကို တိုတိုက်ဥ္းက်ဥ္း ေရးေပးလိုက္ၿပီး ဝတၳဳထိုင္ေရးေနလိုက္တယ္။ “၉၁ ႏွစ္ဦး ၾကမၼာငင္ ၄၈ နာရီ အမွတ္တရ”ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ မေဟသီ မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ဝတၳဳတိုပါ။ က်ေနာ့္ရဲ႕ တအုပ္တည္းေသာ ဝတၳဳတို ေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္မွာလည္း ထည့္ထားပါတယ္။

ကိုဇာဂနာနဲ႔ ပထမဆံုး စတင္သိကၽြမ္းစဥ္မွာ သူက “ျမတ္”က ဘယ္သူလဲလို႔ ေမးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီ့ဝတၳဳထဲမွာ ပါတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ပါ။ ကိုမင္းကိုႏိုင္နဲ႔ ပထမဆံုး စဆံုေတာ့လည္း အဲဒီ့ဝတၳဳအေၾကာင္း မွတ္မွတ္ရရ ျပန္ေျပာခဲ့ဖူးပါေသးတယ္။ အထဲမွာ သူတို႔ေတြ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဝတၳဳေလး၊ သူတို႔ စိတ္ထဲ တင္ေနတဲ့ ဝတၳဳေလးေပါ့။

ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့ ေက်းဇူးရွင္ ျပန္ဝင္လာတယ္။ က်ေနာ္က ေရးလို႔ ေကာင္းဆဲပါ။ ကိုယ္ေရးရာဇဝင္ေရာဆိုေတာ့ ၿပီးၿပီလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါဆို ခု ဘာေတြ ေရးေနတာလဲတဲ့။ ဝတၳဳပါဆိုေတာ့ သည္မွာ ၾကံဳတာေတြ ေရးေနတာလားတဲ့။ ဟုတ္ဘူး၊ အခ်စ္ဝတၳဳဗ်လို႔ ဆိုေတာ့ သူတို႔ ေလသြားျပန္တယ္။ ေရးလို႔ မရဘူးလို႔ ဆိုေတာ့ ႏို႔… သိမွ သိပဲ။ ေရးလို႔ေတာင္ ၿပီးသေလာက္ ရိွေနၿပီဆိုေတာ့ သူတို႔က စာရြက္ေတြ မင္တံေတြ သိမ္းတယ္။ က်ေနာ္ အထြန္႔တက္တယ္။ က်ေနာ့္ကို ျပန္လႊတ္တဲ့အခါက်ရင္ေတာ့ အဲဒီ့ စာရြက္ေတြ ျပန္ေပးေနာ္လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ေထာင္ခ်လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့လည္း က်ေနာ့္မိသားစုကို ေပးေပးပါေပါ့။

နာနာဘာဝရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္

ဗမာျပည္ရဲ႕ ပထမဆံုးလည္း ျဖစ္၊ ယေန႔ထက္တိုင္လည္း ဘယ္သူမွ ထပ္မလုပ္ဖူးေသးတဲ့ အဂၤလိပ္လို ကတဲ့ အၿငိမ့္ပြဲ ဓာတ္ပံုျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္မွာ ထိုင္ေနသူ မင္းသမီးေလးကေတာ့ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ရွာၿပီ ျဖစ္ေလတဲ့ ၿဗိတိသွ်ႏိုင္ငံသူ စျႏၵာျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ဘက္က လူရႊင္ေတာ္က လွည္းတန္း ဦးဝင္းႏိုင္၊ ညာဘက္က က်ေနာ္ပါ။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတ္လအတြင္းက ၿဗိတိသွ် သံ႐ံုးရဲ႕ ခန္းမအတြင္းမွာ ကခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

တညလံုး နည္းနည္း အိပ္လိုက္၊ အႏိႈးခံလိုက္၊ ေမးတာ ေျဖလိုက္ လုပ္ေနရတယ္။ အဲေတာ့မွ တျဖည္းျဖည္း ႐ုပ္လံုးေပၚလာတယ္။ သူတို႔ သိခ်င္တာက က်ေနာ္ တင္ဆက္ခဲ့တဲ့ အၿငိမ့္အေၾကာင္း။

“အေဟာင္းထဲက အစုတ္ေတြ”ရဲ႕ အစ၊ ဟိုး ေရွ႕ေရွ႕မွာ ေရးခဲ့တဲ့အတိုင္း ၁၉၈၄ ခုႏွစ္ေလာက္ကတည္းက က်ေနာ္ဟာ ႏိုင္ငံျခားသံတမန္ေတြ၊ ကုလသမဂၢက ႏိုင္ငံျခားသားေတြ ပါဝင္တဲ့ ရန္ကုန္အေပ်ာ္တမ္းျပဇာတ္အသင္းကိုဝင္ခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ တင္ဆက္တဲ့ ျပဇာတ္ေတြမွာ မထင္မရွား အခန္းေတြက ဝင္သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့ဖူးတယ္။ က်ရာ ဇာတ္စင္တာဝန္ေတြ ယူခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၾကာေတာ့ သူတို႔ဟာေတြခ်ည္း ၾကည့္ေန၊ ကေနရတာကို ဘဝင္မက်ေတာ့တာနဲ႔ ဗမာအၿငိမ့္ကို တင္ဆက္ ထုတ္လုပ္ဖို႔ အားထုတ္ခဲ့ပါတယ္။

ႏိုင္ငံျခားသား ပရိသတ္နားလည္ေအာင္ အၿငိမ့္ကို အစမွ အဆံုးတိုင္ အဂၤလိပ္လို ကျပဖို႔ စီစဥ္ေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒီ့အခ်ိန္က အဓိက ပံ့ပိုးေပးသူက ေဒၚေမခင္ေခ်ာ (ကြယ္လြန္) ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ေမာင္ျဖစ္သူ ဦးဝင္းႏိုင္ (လွည္းတန္း ေဇယ်ာသီရိလမ္းက အဂၤလိပ္စာ ဆရာေက်ာ္) လည္း က်ေနာ္နဲ႔ တြဲဖက္မယ့္ လူရႊင္ေတာ္ အျဖစ္ ပါလာပါေတာ့တယ္။ ခြန္းေထာက္သျဖန္ေတြ၊ မင္းသမီးေခၚ ဆိုင္းဆင့္ေတြကအစ အဂၤလိပ္လို ျဖစ္ေအာင္ က်ေနာ္ ေရးပါတယ္။

သီခ်င္းက ေလဘာတီ မျမရင္ရဲ႕ ဦးသဝန္ေၾကာင္ သီခ်င္းကို အဂၤလိပ္လို ဘာသာျပန္ဆိုလိုက္တာပါ။ မင္းသမီးက ၿဗိတိသွ်ႏိုင္ငံသူ လူျဖဴအမ်ိဳးသမီးေလး စျႏၵာ။ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ဇာတ္တိုက္ေနခ်ိန္ကတည္းက ေသြးကင္ဆာ ေဝဒနာရွင္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ က်ေနာ့္အၿငိမ့္မွာ ကျပၿပီးေနာက္ တႏွစ္ေလာက္အၾကာမွာ ကြယ္လြန္ တိမ္းပါးသြားခဲ့ရွာၿပီလို႔ သိရပါတယ္။ သူ႔ကို ျမန္မာသီခ်င္းသြားကို ဆိုတတ္ေအာင္ ဝိုင္းဝန္း ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ အကကိုေတာ့ ဂရိတ္ဦးဖိုးစိန္ရဲ႕ သမီး ေဒၚျမင့္ျမင့္စိန္တို႔က သူ႔ကို သင္ေပးခဲ့တာပါ။ ျပက္လံုးေတြ၊ သံခ်ပ္ေတြလည္း အဂၤလိပ္လိုပါပဲ။

အားလံုး စိတ္တိုင္းက်ၿပီဆိုေတာ့ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတ္လအတြင္းမွာ အဲဒီ့ အၿငိမ့္ကို ပရိသတ္ၾကား ခ်ျပခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ ဥေရာပသမဂၢမွာ အလုပ္မရေသးပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ပရိသတ္က အဲဒီ့အၿငိမ့္ကို သေဘာက်သြားခဲ့ပါတယ္။ သေဘာက်သူေတြထဲမွာ အဲဒီ့အခ်ိန္က ၿဗိတိသွ် သံအမတ္ႀကီးလည္း ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ဝန္ထမ္းမ်ားအတြက္ က်င္းပေပးတဲ့ နာတာလူး ခရစၥမတ္ ဧည့္ခံပြဲမွာ ေနာက္တခ်ီ ကေပးဖို႔ သူက ေမတၱာရပ္ခံလာပါတယ္။

ဟား… ဖိုးဆိုခ်င္၊ ဖိုးကခ်င္ေတြပဲဟာ၊ ပြဲငွားသူ ရိွလာလို႔ကေတာ့ အႀကိဳက္ေပါ့။ ဦးဝင္းႏိုင္ကို ေျပာေတာ့ ဦးဝင္းႏိုင္ကလည္း အိုေခတဲ့။ မင္းသမီး စျႏၵာကေတာ့ အဲတုန္းက မကြယ္လြန္ေသးေပမယ့္ သူ႔တိုင္းျပည္ သူျပန္သြားၿပီ။ ဒါေတာ့ မခက္ပါဘူး။ သံ႐ံုးက ေဒသခန္႔ ဝန္ထမ္း၊ စာရင္းကိုင္ မမကို အကူအညီေတာင္းလိုက္တယ္။ သူကလည္း လိုလိုခ်င္ခ်င္ဆိုေတာ့ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာမွာ အဲဒီ့ အၿငိမ့္ကို ေနာက္တခ်ီ ကျဖစ္သြားတယ္ပဲ တိုတို ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕။

အဟဲ… ေက်းဇူးရွင္ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားက အဲဒီ့ အၿငိမ့္ကို ဘယ္သူ ဇာတ္ညႊန္းေရးတာလဲ သိခ်င္တာ။ က်ေနာ္က ဘယ္သူမွ မဟုတ္ဘူး၊ က်ေနာ္ပဲ ေရးပါတယ္ေပါ့။ မရဘူး။ ဇြတ္ပဲ၊ တျခားသူတေယာက္ေယာက္ ေရးေပးတာ ျဖစ္ရမယ္ လုပ္ေနၾကတယ္။ က်ေနာ္ေရးတာဆို က်ေနာ့ကို ဇာတ္ညႊန္း ျပန္ေရးခိုင္းတယ္။ ဟာ… အဲ့လိုေတာ့ ဘယ္ရမလဲ။ ကခဲ့တာက ၁၉၈၈ ဒီဇင္ဘာ၊ သူတို႔ စစ္ေတာ့ ၁၉၉၁ ဇႏၷဝါရီ။ ႏွစ္ႏွစ္ၾကာခဲ့ၿပီ။ ဘယ္ မွတ္မိေတာ့မတံုး။

က်ေနာ့္ကို ဦးဝင္းႏိုင္ လိပ္စာေမးတယ္။ ဘာလို႔ ေျဖရမွာလဲ။ ဟိုခမ်ာ သူ႔ဘာသာသူ ေအးေအး ေနရွာတာကို။ က်ေနာ္လည္း ေဝ့လည္ေၾကာင္ပတ္ေတြ ေလွ်ာက္ေျဖတယ္။ လွည္းတန္းမွာေနတာ၊ အိမ္ပဲ သိတယ္။ ဦးထြန္းလင္း ျခံလမ္းလား၊ ဘာလမ္းလားေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ အဲဒီ့နားေလးပဲ သိတယ္လို႔ ေျဖတာေပါ့။

ဇာတ္ညႊန္း မသိဘူးဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ကို ဗီွဒီယုိျပတယ္။ အဲဒီ့မွာ အေျဖေပၚသြားတယ္။ အဲဒီ့ ဗွီဒီယိုက က်ေနာ့္ တေယာက္တည္းမွာသာ ရိွတဲ့ ဗွီဒီယို။ က်ေနာ္ ငွားခဲ့ဖူးသူကလည္း တေယာက္တည္း။ အဲဒီ့ေမာင္က အခုေတာ့ သူ႔ ဒုတိယ မိန္းမေက်းဇူးနဲ႔ အေမရိကန္ျပည္ႀကီးမွာ စမတ္ေတြ ဂြမ္ေနပါၿပီ။ သူ႔နာမည္က နာနာဘာဝ။ အာရပ္ႏြယ္ဖြား အကိုကုလား။

၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲကို ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားကတဆင့္ မဲဆြယ္စကား ေျပာၾကတာေတြ ၾကည့္ဖူးလိုက္သူေတြ မွတ္မိၾကဦးမွာပါ။ စကားမပီတဲ့ အဲဒီ့ အကိုကုလားက သူသာ အာဏာရရရင္ တရားမဝင္ ေၾကညာထားတဲ့ ၇၅ က်ပ္တန္၊ ၃၅ က်ပ္တန္၊ ၂၅ က်ပ္တန္ေတြ အကုန္ ျပန္အမ္းေပးမယ္လို႔ အာေဘာင္ အာရင္းသန္ခဲ့တဲ့သူ။

သူ႔နာမည္က Nana Bawa ပါ။ လီဆယ္တာမဟုတ္ဘူး၊ တကယ့္ နာမည္မွန္။ ေနတာက ေရႊတိဂံု ဘုရားလမ္းမွာ။ သူ႔ ဒုတိယ မိန္းမက ကုလားမ ေခ်ာေခ်ာေလး။ မိန္းမ ျပျပၿပီး သင္းက သံ႐ံုး အသိုင္းအဝိုင္းကို ခ်ဥ္းကပ္ေနတာ။ အဲဒီ့ေမာင္က က်ေနာ့္ကို လာလာ ေပါင္းေနတာ။ က်ေနာ္ကလည္း လူတကာကို အဆင္ေျပေအာင္ ေပါင္းတတ္သူဆိုေတာ့ သူ႔လည္း လက္ခံေနခဲ့တာပ။

သူက အဲဒီ့ေခြ ငွားခ်င္တယ္ ဆိုေတာ့လည္း အလြယ္တကူ ငွားခ်လိုက္တာပ။ ေက်ာခ်ေတာ့မွ သင္းက အဲဒီ့ေခြကို ပြားယူၿပီး ေထာက္လွမ္းေရး လက္ထဲ ထည့္လိုက္မွန္း သိေတာ့တယ္။

အျပစ္ေတာ့ မတင္ရက္ပါဘူး။ သူလည္းေလ ေလာကီသားေပမို႔ ေၾကာက္ရြံ႕လွေပလိမ့္မယ္လို႔သာ ေတြးခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူ႔ကို သတိထားၿပီး ခပ္ခြာခြာေတာ့ ထားခဲ့ရေပသေပါ့။ တေလာဆီက စာအုပ္မ်က္ႏွာစာ လူမႈမီဒီယမ္က တဆင့္ သူ က်ေနာ့္ကို မိတ္ေဆြလာဖြဲ႕ပါတယ္။ က်ေနာ္ လက္မခံေတာ့ပါဘူး။ အက်ိတ္အခဲ ရိွလို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ၿပီးတာေတြက ၿပီးခဲ့ၿပီပဲေလ။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ့္ရဲ႕ စာအုပ္မ်က္ႏွာစာထဲက မိတ္ေဆြစာရင္းကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ခ်ံဳ႕ထားခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႔ပါပဲ။ သူနဲ႔ ဆက္လက္ မိတ္ေဆြ ျဖစ္ေနရေလာက္ေအာင္ ခင္မင္ၾကတာမ်ိဳးမွ မဟုတ္ဘဲေလ။

ဆြမ္းခံေဖာ္မွားလို႔ ငွက္သင့္ရွာေလတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ ဦးဝင္းႏိုင္

ေျပာလက္စ ျပန္ဆက္ရရင္ေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးက အေခြႀကီးဖြင့္ေပးထားၿပီး က်ေနာ့ကို လံုးေကာက္ လိုက္ခိုင္းပါတယ္။ အဲဒီ့ေခတ္က ခပ္ညံ့ညံ့ကင္မရာနဲ႔ ႐ိုက္ထားတဲ့အျပင္ အထပ္ထပ္ ကူးထားတဲ့ ေခြမို႔ အ႐ုပ္အရည္အေသြး၊ အသံအရည္အေသြးေတြက သိပ္ မေကာင္းလွပါဘူး။ က်ေနာ္ ရိပ္မိလိုက္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ လူရႊင္ေတာ္ေတြ ျပက္ေနတဲ့ အဂၤလိပ္လို ျပက္လံုးေတြကို သူတို႔ နားမရွင္း၊ လိပ္ပတ္မလည္မွန္း။

ဘာသာစကားနဲ႔ လုပ္စားေနတဲ့ က်ေနာ့္ကို အဲလို လံုးေကာက္ လိုက္ခိုင္းလို႔ကေတာ့ လွၿပီေပါ့။ သံတူ ေၾကာင္းကြဲေတြနဲ႔ ေဖာ့ပစ္လိုက္တာေပါ့ဗ်ာ။ အမွန္ေတာ့ သံ႐ံုး ပရဝုဏ္အတြင္းမွာ ကတဲ့ အၿငိမ့္မို႔ အစိုးရကို ကေလာ္ထားတဲ့ ျပက္လံုးေတြ ပါတာေပါ့။ ေတာ္ေတာ့္ကို ျပင္းတာေတြေတာင္ ပါေသးတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း လူႀကိဳက္မ်ားခဲ့တာပ။

က်ေနာ့္ကို ဗီွဒီယိုေခြ ထိုးေပးၿပီး ေျပာတဲ့စကားေတြကို ျပန္ေရးခိုင္းခ်ိန္မွာေတာ့ ၅၀ % မက ေပါ့သြားပါၿပီ။ ဘာသာစကားနဲ႔ပတ္သက္ရင္ က်ေနာ္က ဉာဏ္နီဉာဏ္နက္သာမက ဉာဏ္သက္တံေရာင္ ခုနစ္စဥ္နဲ႔ လူပဲဟာ။ ေအးေဆးေပါ့။

မေအးေဆးတာက ေထာက္လွမ္းေရးေတြ။ ေနာက္တရက္ မိုးလင္းေတာ့ က်ေနာ့္ကို ေခၚထုတ္တယ္။ ေခါင္းကို အိတ္စြပ္တယ္။ ေနဦးဗ်… အဲဒီ့ညကလည္း တပိုတပါး သြားခ်င္တဲ့အခါတိုင္း ေရအိမ္ဆီအသြားမွာ ေခါင္းကို အိတ္စြပ္ၿပီးမွ သြားရတာလည္း ထည့္ေျပာမွ ျပည့္စံုမယ္။ အဲ… ေနာက္တရက္မနက္လည္း ေခါင္းကို အိတ္စြပ္၊ က်ေနာ့္ကို ကားေပၚတင္ ေခၚသြားျပန္တယ္။ ဘာမွန္း မသိဘူး။ ျပန္မ်ား လႊတ္တာလားေတာင္ ေအာက္ေမ့ေသးတယ္။

ဘယ္ဟုတ္မတံုး။ အိတ္ဖြင့္လိုက္ေတာ့ လွည္းတန္းနား ေရာက္ေနၿပီ။ ဦးဝင္းႏိုင္ အိမ္ကို လိုက္ျပခိုင္းေပေတာ့တာကိုး။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ဦးဝင္းႏိုင္ကို တန္းေတြ႕ပါတယ္။ စိတ္မေကာင္းျခင္း ႀကီးစြာနဲ႔ပဲ သူ႔ကို ေက်းဇူးရွင္ေတြ လာပင့္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပရတယ္။ သူလည္း အီလည္လည္နဲ႔ ပါလာေတာ့တာေပါ့။

အဲဒီ့ျဖစ္ရပ္ေၾကာင့္ ေနာင္အခါမွာ ဦးဝင္းႏိုင္ဟာ က်ေနာ္ သူ႔ဆီ သြားတိုင္း ကသိကေအာင့္ျဖစ္တဲ့ စိတ္ဒဏ္ရာ အရင့္အမာ ရသြားတယ္လို႔ သူနဲ႔ တလမ္းတည္းေနသူ ဆရာမ်ိဳးျမတ္သူ (ေခၚ) ကမ်ိဳးသန္႔က က်ေနာ့္ကို ေျပာပါတယ္။ တဆင့္ၾကား စကားမို႔ ဟုတ္မဟုတ္ မေသခ်ာေပမယ့္ က်ေနာ့္ေၾကာင့္ တဖက္သား အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ ဦးဝင္းႏိုင္ကို က်ေနာ္ခ်စ္သည့္တိုင္၊ အဲဒီ့နား ေရာက္ဦးေတာင္မွ သူ႔ ေက်ာင္းဆီ လံုးဝ ေျခဦးမလွည့္ျဖစ္ခဲ့ေတာ့ပါဘူး။

ဟိုက်ေတာ့ က်ေနာ့္ကို ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္မွာေတာင္ ေမွာင္မည္းေနတဲ့ အခန္းေလးတခန္းထဲ ပိတ္ေလွာင္ ထားလိုက္ၾကပါေတာ့တယ္။ ဖ်ာစုတ္ေလးခင္းထားတဲ့ ကြပ္ပ်စ္ေလး တခ်ပ္ရိွတယ္။ ျပတင္းတံခါး မရိွဘူး။ ေလယာဥ္သံေတြေတာ့ ၾကားေနရပါတယ္။ ေလယာဥ္ကြင္းနဲ႔ အလြန္နီးတဲ့ ေနရာလို႔ ခန္႔မွန္းမိရတယ္ေပါ့။

ေထာက္လွမ္းေရး ေက်းဇူးေတာ္

ထမင္းေကၽြးရင္ တံခါးေအာက္ကေန ဟင္းပံုထားတဲ့ ထမင္းပါ သံပန္းကန္ျပားကို ထိုးထည့္ေပးပါတယ္။ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေလးေပါ့ဗ်ာ။ စားခ်င္ေသာက္ခ်င္စိတ္ မရိွေပမယ့္ သည္ခႏၶာအတၱေဘာႀကီး ရွင္သန္ေရး အတြက္ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ ဖ်စ္ညႇစ္စားပါတယ္။ အသားဟင္းေလးေတာ့ ပါတယ္။ ဆန္က က်ေနာ့အတြက္ေတာ့ ၾကမ္းေနတယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဆန္ျဖဴပါ။

တေယာက္တည္းအခ်ဳပ္မခံဖူးသူ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ ေန႔မွန္း ညမွန္း မသိရတဲ့ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ေနေနရျခင္းဟာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ မနိပ္ပါဘူး။ ေတာင္ေတြး ေျမာက္ေတြးနဲ႔ စိတ္ေတြ ေလးလံေနပါတယ္။ ေၾကာက္သလိုလို ရြံ႕သလိုလိုလည္း ျဖစ္လို႔ေနတယ္။

မနီတာဆိုတဲ့ ဟိုမိန္းမႀကီး ဒါေတြကို ဘယ္လိုမ်ား အျပံဳးမပ်က္ တခြီးခြီးနဲ႔ ရယ္ေမာ ရင္ဆိုင္သြားပါလိမ့္လို႔လည္း ေတြးမိရတယ္။ တကယ့္တကယ္ဆို က်ေနာ့္ကိုယ္က်ေနာ္ သူ႔ထက္ ႏိုင္ငံေရး ခံယူခ်က္ ျပင္းျပသူလို႔ ထင္မွတ္ထားခဲ့တာပါ။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္က အေတာင္ ၂၀ ဝတ္ႀကီးေလ။ ဘာလို႔ တုန္လႈပ္ေနရတာတံုးလို႔ ေတြးၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေဒါသျဖစ္လာတယ္။

အေတြးက ဆက္သြားတယ္။ သူ အျပံဳးမပ်က္တာ၊ က်ေနာ္ တုန္လႈပ္ေနတာ အားလံုး သူ႔ဘဝနဲ႔သူ တရားတယ္လို႔ ေတြးမိရျပန္တယ္။ သူက မိန္းမသား၊ အျပင္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့တာက ေယာက္်ားသားႀကီးရယ္၊ အရြယ္ေရာက္ေနတဲ့ သားႏွစ္ေယာက္ရယ္။ က်ေနာ္ အျပင္မွာ ထားခဲ့တာက ကိုယ္ဝန္နဲ႔ ဇနီးသည္၊ အေမ မုဆိုးမ၊ အခါလယ္ေက်ာ္စ သမီးငယ္။ သူက အျပင္ကို သိပ္ပူစရာ မလိုဘူး။ က်ေနာ္က အျပင္မွာ က်န္ရစ္သူေတြအတြက္ ေတြးေတာပူပင္ၿပီး တုန္လႈပ္ေနတာေပကပဲ။ က်ေနာ္လည္း တရားတယ္၊ သူလည္း တရားပါတယ္။ (အဲဒီ့အခ်ိန္က မနီတာ အထဲဝင္ခ်ိန္မွာ ကိုယ္ဝန္ပါသြားမွန္း က်ေနာ္မသိေသးပါဘူး။)

ဆက္ေတြးျဖစ္တဲ့အခါ စိတ္က တအားကို ေပါ့ပါးလြတ္လပ္သြားပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္ေတြးတာက အရွင္းေလးပါ။ က်ေနာ့ကံၾကမၼာကို က်ေနာ္ မသိေသးဘူး။ သည္ေမာင္ေတြ က်ေနာ့္ကို အမႈဆင္ေနၿပီ ဆုိတာေတာ့ ေကာင္းေကာင္း သတိထားမိတယ္။ ေထာင္က်ခ်င္လည္း က်မယ္။ ဘာ

သည္ပံုေတြက ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ဧၿပီလထုတ္ ႐ုပ္ျမင္သံလႊင့္ မဂၢဇင္းမွာ က်ေနာ္နဲ႔ တြဲဖက္ လူရႊင္ေတာ္ ကိုဝစၥကီ (ဦးဝင္းႏိုင္) က ဘသားေခ်ာ ကေလာင္အမည္နဲ႔ ေရးထားတဲ့ အၿငိမ့္အေၾကာင္း ေဆာင္းပါးပါ။)

အေရးလဲ။ သည္ေမာင္ေတြ႕ လက္ခ်က္နဲ႔ ေထာက္လွမ္းေရးအခ်ဳပ္ထဲမွာတင္ပဲ လူမသိသူမသိ ေသေက်သြားခဲ့ရသူေတြေတာင္ ရိွေသးတာ။

(ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး တိုက္ပြဲဝင္ သူရဲေကာင္းတဦးျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ဗထူးရဲ႕ သားအရင္း၊ သူတို႔လူရင္းျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ႀကီးျမင့္ထူးေတာင္မွ ေထာက္လွမ္းေရးစခန္းမွာ အႏွိပ္စက္ခံရင္း လူမသိ သူမသိ အသက္ေပးသြားခဲ့ရဖူးတာကို ေနာက္ပိုင္းမွ သိရပါတယ္။ ရင္ထဲမွာ နင့္ေနတာပဲ။ ထားဝယ္ကေန ေမာင္းမကန္ဘက္ကူးတဲ့အခါ ဗိုလ္မွဴးႀကီးဗထူးရဲ႕ ႐ုပ္တုႀကီးက မားမားႀကီး ႀကိဳေနတယ္။ သူ႔ေဘးမွာ ဗိုလ္ႀကီးျမင့္ထူးရဲ႕ ႐ုပ္တုကို ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ျမင္ရပါ့မလဲ… ျမင္ရစရာ အေျခအေနမ်ိဳးကေရာ သည္ႏိုင္ငံမွာ ျဖစ္လာစရာ အေၾကာင္း ရိွပါေသးရဲ႕လား…)

က်ေနာ့္ၾကမၼာကိုလည္း က်ေနာ္ မသိႏိုင္ဘူး။ သူတို႔သတ္လိုက္လည္း ေသသြားမွာပဲ။ ႏွိပ္စက္လည္း ခံရမွာပဲ။ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္တဲ့ ကိုယ့္အေျခအေနကိုယ္ သိလာတယ္။ ရွင္ေနလို႔သာ ပူေနတာ၊ ေသသြား၊ ပူႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္ေသသြားလို႔ က်ေနာ့္ကို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ဆုိတဲ့ ေမေမ၊ ဇနီး၊ သမီးတို႔လည္း က်ေနာ့္ေနာက္ လိုက္ေသၾကမွာ မဟုတ္ဘူး။ သတၱဝါတို႔ရဲ႕ အငံု႔စိတ္နဲ႔ ဆက္လက္ ရွင္သန္ေနထိုင္သြားၾကမွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္ မလြဲဘူး။ အဲေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔ သူတို႔အတြက္ ပူေနမွာလဲ။ ပူေနရင္ က်ေနာ္ ႐ူးတာသက္သက္။

အဲဒီ့အေတြးနဲ႔ က်ေနာ္ ေနရထိုင္ရတာ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးသြားတယ္။ ဘာမဆို ရင္ဆိုင္ဖို႔လည္း အသင့္ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့ေန႔ အဲဒီ့ရက္ကစၿပီး က်ေနာ္ဟာ ဘာကိုမွ သိပ္မပူပင္မိေတာ့တာ ကေန႔အထိပါပဲ။ သည္အတြက္ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔နဲ႔ အေပါင္းပါ အဲဒီ့ေခတ္ ေထာက္လွမ္းေရးက တာဝန္ရိွသူအေပါင္းကို ေက်းဇူးတင္ရပါလိမ့္မယ္။ သူတို႔ ေက်းဇူးနဲ႔ ရသင့္တဲ့ တရားအျမင္တခု ရခဲ့တာကို။ သာဓုပါ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးမ်ား။

အဲဒီ့ညမွာ က်ေနာ့္ကို စစ္ျပန္တယ္။ ဦးဝင္းႏိုင္က ဇာတ္ညႊန္းကို သူေရးတာလို႔ ေျပာေနၿပီတဲ့။ က်ေနာ္ကလည္း မဟုတ္ဘူး၊ က်ေနာ္ေရးတာပါေပါ့။ ဘယ္လိုေမးေမး သည္တိုင္းသာ က်ေနာ္ ေျဖပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ အဲဒီ့တညလည္း ၿပီးသြားျပန္တယ္။

ခံေနရရွာတဲ့ ဦးဝင္းႏိုင္

ေနာက္တရက္မနက္က်ေတာ့ က်ေနာ့္ကို အခန္းတခန္းထဲ ေခၚသြားပါတယ္။ သူတို႔ တပ္မွဴးလို႔ ယူဆရသူ လူရည္သန္႔တေယာက္က လက္ခ်ာေပးပါတယ္။ စကားလံုးေတြက ဆဲဆိုတာ မပါေပမယ့္ ႐ိုင္းျပတယ္။ မ်က္ႏွာျဖဴ သခင္ႀကီးေတြအလိုက် ကျပေနတယ္ဆိုတဲ့ အသံုးမ်ိဳးအထိ ပါပါတယ္။ ေျပာေပါ့ကြာ။ မင္းတို႔က ႏိုင္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြပဲ။ လူႀကီးလူေကာင္းရဲ႕ အမူအက်င့္၊ အေျပာအဆိုနဲ႔ မင္းတို႔နဲ႔က ျပဒါးတလမ္း သံတလမ္းပဲေလ။

ဒါေပသည့္ က်ေနာ္ ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာခဲ့တာေတာ့ ရိွတယ္။ သူတို႔အေပၚ အာဃာတ မရိွတဲ့အေၾကာင္း။ က်ေနာ္လည္း က်ေနာ့္အလုပ္ က်ေနာ္လုပ္ေနတာျဖစ္ၿပီး သူတို႔လည္း သူတို႔အလုပ္သူတို႔ လုပ္ေနတာလို႔သာ နားလည္ေၾကာင္း၊ က်ေနာ္က က်ေနာ့္အတြက္ လုပ္ခ လစာေပးထားသူေတြအေပၚမွာ သစၥာရိွစြာ အမႈထမ္းရမွာ ျဖစ္သလို သူတို႔လည္း အလားတူျဖစ္တယ္လို႔ပဲ နားလည္ေၾကာင္း၊ လူလူခ်င္း ပုဂၢိဳလ္ေရးအာဃာတ တစတမွ်င္မွ မရိွေၾကာင္း ေျပာလိုက္တာပါ။

ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ေခါင္းကို အိတ္ႀကီးစြပ္ကာ အလာတုန္းက နည္းတူ အိမ္ျပန္ပို႔ေပးၾကပါေတာ့တယ္။ လမ္းမွာ ေခါင္းစြပ္ျဖဳတ္ေပးေတာ့ ဦးဝင္းႏိုင္ကို မခ်ိျပံဳးနဲ႔ ေတြ႕ရပါတယ္။ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ေခါင္းညိတ္ ႏႈတ္ဆက္ေပါ့။ လွည္းတန္းမွာေနတဲ့ ဦးဝင္းႏိုင္ကို အရင္ပို႔၊ ၿပီးမွ က်ေနာ့္ကို ပို႔ေပါ့။ က်ေနာ့္ရဲ႕ အဆံုးသတ္ခါနီး ဝတၳဳတို စာရြက္ေတြလည္း မပ်က္မကြက္ ျပန္ေပးၾကပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္း ဦးဝင္းႏိုင္နဲ႔ေတြ႕ေတာ့မွ လွတယ္။ သူ႔ကို စစ္ေတာ့ သူကလည္း ဇာတ္ညႊန္း သူေရးတာပါလို႔ ေျပာသတဲ့။ က်ေနာ္ကလည္း က်ေနာ္ေရးတာပါေပါ့။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ေခါင္းခံေနၾကတာပါ။ ဒါကို သူတို႔က မေပၚေပၚေအာင္ မစစ္ပါဘူး။

အမွန္ေတာ့ သူတို႔က အဲတုန္းက ဦးဝင္းႏိုင္တေယာက္ “ဘသားေခ်ာ” ကေလာင္အမည္နဲ႔ အဲဒီ့အၿငိမ့္အေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ ႐ုပ္ျမင္သံလႊင့္ မဂၢဇင္းကို မဖတ္ဖူးလို႔ပါ။ အဲဒီ့ထဲမွာ ဦးဝင္းႏိုင္က “ေနာက္ဆံုး အစီအစဥ္အျဖစ္ စျႏၵာ အၿငိမ့္ကို စီစဥ္တင္ဆက္သည္။ စျႏၵာအၿငိမ့္တြင္ လူရႊင္ေတာ္ ဘီယာအျဖစ္ ေအာင္သိန္းေက်ာ္၊ ဝီစကီအျဖစ္ ဝင္းႏိုင္တုိ႔ ပါဝင္ၿပီး ေအာင္သိန္းေက်ာ္ကပင္ စီစဥ္ညြန္ၾကားသူအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္သည္”လို႔ ေရးထားပါတယ္။ သူတို႔က အဲဒါကို မသိဘဲ စစ္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက က်ေနာ္ပါ၊ က်ေနာ္ပါ လုပ္လို႔ ေကာင္းသြားခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ။

အားလံုး သတၱဳခ်ေတာ့ က်ေနာ့္ကို ၿခိမ္းေျခာက္သတိေပးလိုက္တာပဲလို႔ နားလည္လိုက္မိရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့ ေနာက္ တႏွစ္ေလာက္အၾကာ၊ က်ေနာ္ ၿဗိတိသွ် သံ႐ံုးမွာ ထိုင္ရတဲ့ အလုပ္က ထြက္ၿပီး လမ္းတဖက္သာ ျခားတဲ့ ၾသစေၾတးလ် သံ႐ံုးဆီ မေျပာင္းေရႊ႕ခင္ေလးမွာ အေပ်ာ္တမ္း ျပဇာတ္အသင္းက တင္တဲ့ ပြဲ၊ က်ေနာ္ပဲ စီစဥ္ ထုတ္လုပ္တဲ့ ဂီတေဖ်ာ္ေျဖပြဲ (စိုင္းထီးဆိုင္နဲ႔ စိုးသူတို႔ လာေရာက္ ကူညီ သီဆိုေပးခဲ့ၾကပါတယ္) မွာ အဲဒီ့ ေထာက္လွမ္းေရးက လူႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာၾကတာ ေတြ႕ရတယ္။ က်ေနာ္ စီစဥ္တဲ့ ပြဲမို႔ သူတို႔ ဝင္လာတဲ့ လက္မွတ္ကို တိုက္ဆိုင္ စစ္ေဆးလိုက္ေတာ့ ဦးဝင္းႏိုင္နာမည္နဲ႔ ဝယ္ထားတဲ့ လက္မွတ္ေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။

က်ေနာ္ သိလိုက္ပါၿပီ။ သူတို႔ ဦးဝင္းႏိုင္ကို အသံုးခ်ေနၿပီဆိုတာ။ က်ေနာ့္ေၾကာင့္ ၾကားေခ်ာင္က အေျခာက္တိုက္ ခံေနရသူ ဦးဝင္းႏိုင္ကို က်ေနာ္ သိပ္အားနာသြားပါတယ္။ သူက ေအးေအး ေနခ်င္တဲ့သူ ျဖစ္တဲ့အျပင္ ေသြးတိုးေရာဂါ၊ ႏွလံုးေရာဂါေတြနဲ႔မွန္း က်ေနာ္ သိထားတယ္။ အဲသလိုလူကို သြားဖိအားေပးေနတာက က်ေနာ့္ေၾကာင့္။ အဲဒါႀကီးကေတာ့ တယ္မဟုတ္လွဘူး။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ ဦးဝင္းႏိုင္ဆီကို သြားပါတယ္။ ေနာက္တခါ ဦးဝင္းႏိုင္ဆီ လာရင္ က်ေနာ့္ဆီသာ လႊတ္လိုက္ပါ။ သူတို႔ က်ေနာ္နဲ႔ တိုက္႐ိုက္ဆက္သြယ္ႏိုင္ပါတယ္လို႔ ေျပာေပးပါလို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

သူတို႔ခ်ည္းပဲ စိမ့္ဝင္ထိုးေဖာက္ေနေၾကးလား

ေရငတ္ေနတဲ့ ကိုယ့္လူေတြ ေရတြင္းထဲကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး က်လာပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ ပံုမွန္ လာေတြ႕ၾကတယ္။ က်ေနာ့္ဆီက သတင္းႏိႈက္ၾကတယ္။

က်ေနာ့္လိပ္ျပာက သန္႔ပါတယ္။ (၁) ေရွ႕မွာ ေရးခဲ့သလို က်ေနာ့္အဆင့္ေလာက္နဲ႔ ဘာအတြင္းသတင္း၊ လွ်ိဳ႕ဝွက္သတင္းမွ မရႏိုင္ပါဘူး။ အလြန္ဆံုးမွ ႐ံုးကို ဘယ္သူလာသြားတယ္ေလာက္ပဲ ေျပာႏိုင္မွာပါ။ အဲဒါကေတာ့ ႐ံုးပတ္ဝန္းက်င္မွာ မျပတ္ရိွေနတဲ့ သူတို႔ လူေတြဆီက အလြယ္တကူ သိႏိုင္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးပါ။ အထဲက် ဘယ္သူနဲ႔ ေတြ႕တယ္ဆိုတာေတာ့ က်ေနာ္ သိတဲ့အခါလည္း ရိွ၊ မသိတာအခါလည္း ရိွတာေပါ့။ ဘာေတြ ေျပာတယ္ဆိုတာေတာ့ က်ေနာ္ ဘယ္သိႏိုင္ပါ့မလဲ။ က်ေနာ္နဲ႔ေတြ႕တဲ့သူေတြလည္း ရိွတာပဲ။ ခက္တာက က်ေနာ့္မွာ ဧည့္က ျပတ္တယ္မွ မရိွတာ။ လူေပါင္းစံုနဲ႔ ေတြ႕ေနတာ။ ဘာေတြ ေျပာလဲဆိုတာက်ေတာ့ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္မွ ျဖစ္တာေလ။ (၂) က်ေနာ့္ေၾကာင့္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ျပႆနာျဖစ္ေအာင္ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ တနည္းေျပာရင္ က်ေနာ္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဒုကၡမေပးခဲ့ဖူးဘူး။ (၃) က်ေနာ့္ ႐ံုးက က်ေနာ့္ကို တိုက္႐ိုက္ႀကီးၾကပ္တဲ့ အထက္အရာရိွ (ဒုတိယ အႀကီးအကဲ)ကို က်ေနာ့္ဆီ သည္ေမာင္ေတြ ပံုမွန္ လာတတ္ေၾကာင္း အသိေပးထားပါတယ္။ သူတို႔ကေတ့ာ နားလည္တယ္။ သည္ေမာင္ေတြနဲ႔ မိတ္ေဆြျဖစ္ေနျခင္းက ရဖို႔ခက္တဲ့ အဲဒီ့ဘက္က သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ ရႏိုင္တာကိုး။

သတင္းအခ်က္အလက္ဆိုလို႔လည္း သိပ္အႀကီးႀကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အခုကာလ လူမႈမီဒီယာမွာ လူတကာ သိႏိုင္တဲ့ သတင္းမ်ိဳးေတြပါ။ အဲဒီ့ကာလက သတင္းေမွာင္ခ်ထားတာမို႔ ဌာနတခုမွာ အသစ္ခန္႔လိုက္တဲ့ ဝန္ႀကီး၊ ဒုဝန္ႀကီးစတာေတြရဲ႕ ေနာက္ေၾကာင္းရာဇဝင္၊ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဖူးတဲ့ တာဝန္စတာမ်ိဳးေတြ၊ ဘယ္သူ႔ကို ဘာမႈနဲ႔ အေရးယူထားတယ္ဆိုတာမ်ိဳးေတြေတာင္ ေတာ္ေတာ္တန္တန္ မသိရႏိုင္ဘူး။ အဲဒါမ်ိဳး အခ်က္အလက္ေတြက် သူတို႔ဆီက ရဖို႔ လြယ္တယ္ေလ။

က်ေနာ့ရဲ႕ ျပင္းထန္တဲ့ အျမင္တခုလည္း ရိွေသးတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးကသာ လူထု လူတန္းစား အလႊာ အသီးသီးထဲမွာ ဝင္ေရာက္ထိုးေဖာက္ ေမႊေႏွာက္ေနတာ။ အတိုက္အခံဘက္မွာလည္း သူတို႔လူေတြ မနည္းဘူး။ က်ေနာ္တို႔ဘက္ကက်ေတာ့ သူတို႔နဲ႔ ပတ္သက္ရမွာကို ေသမေလာက္ ေၾကာက္ၾကတယ္။ သူတို႔ကို ရြံၾကတယ္၊ ရြံ႕ၾကတယ္။ သည္အတြက္ ကစားကြက္နဲ႔ တြက္ရင္ က်ေနာ္တို႔က အျမဲတမ္း တပန္း႐ံႈးေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း သူတို႔ဘက္ကို ထိုးေဖာက္ႏိုင္ရမယ္၊ သူတို႔ စိတ္ေတြကို ရသေလာက္ စည္း႐ံုးႏိုင္ရမယ္။ ဒါမွ လက္ရည္တူမွာ။ အဲလို က်ေနာ္က ခံယူတယ္။

သည္လိုနဲ႔ ဦးဝင္းႏိုင္အေပၚ ဖိစီးေနတဲ့ ဝန္ကို က်ေနာ့္သေဘာနဲ႔ က်ေနာ္လႊဲေျပာင္းယူခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့အတြက္ က်ေနာ္ လုပ္သင့္တာကို လုပ္တယ္လို႔ပဲ ယေန႔အထိ မမွိတ္မသုန္ ယံုၾကည္ပါတယ္။ မထင္မွတ္ဘဲ ထြက္လာတဲ့ အျမတ္ကေတာ့ သူတို႔နဲ႔ မိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္လာတဲ့အတြက္ ႏိုင္ငံေရး သတင္းလိုက္ရာမွာ သိပ္ေၾကာက္စရာ မလိုေတာ့ဘူး။ လိုင္စင္ရသလို ျဖစ္သြားတယ္။

သတင္းသမားရဲ႕ သဘာဝ

သတင္းေလာကရဲ႕ သေဘာကေတာ့ ကြန္ရက္က်ယ္က်ယ္ျဖန္႔ႏိုင္ေလ၊ သတင္းဦးေလ၊ ကပ္ကပ္သတ္သတ္၊ ရွာရွာေဖြေဖြ ခဲခဲယဥ္းယဥ္း သတင္းေတြ ရႏိုင္ေလပါပဲ။ သတင္းသမားဆိုတာ ၾကက္ေရေသာက္သလို ကိုယ့္ဘက္က အယူခ်ည္း လုပ္ေနလို႔ မရဘူး။ ကိုယ္ကလည္း ျပန္ျပန္ေပးရတာေပါ့။ က်ေနာ္ ျပန္ေပးတာေတာ့ သူတို႔တင္ မဟုတ္ပါဘူး၊ တျခား အလုပ္တူ လုပ္ေနသူေတြကိုပါ ေပးတာပါ။ က်ေနာ္ ေပးသမွ် သတင္းကိုသာ အၿမိဳင့္သား ထိုင္ယူေနၿပီး က်ေနာ့္အတြက္ ဘာမွ ျပန္မေပးတဲ့သူေတြကိုေတာ့ တခါက ႏွစ္ခါ၊ ႏွစ္ခါက သံုးခါ အထိပဲ သည္းခံပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက် ဘာမွ မေပးေတာ့ဘူး။ လူခ်င္းမေတြ႕ေအာင္ေတာင္ ေရွာင္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

တခါမွာေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ အထက္အရာရိွက ေျပာလာပါတယ္။ သံ႐ံုးႀကီးတ႐ံုးက သူ႔ကို ေျပာသတဲ့။ က်ေနာ္က သူတို႔လူေတြကို ဘာသတင္းမွ မွ်မေပးေတာ့ဘူးဆို… တဲ့။ မလုပ္ပါနဲ႔၊ ေပးလိုက္ပါလို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း ရယ္ၿပီး ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ လူဆိုတာ အသြားအျပန္ ရိွရတယ္၊ သူတို႔ဆီက ဘာမဟုတ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားစာရင္းေလး ေတာင္းတာေတာင္ လြယ္လြယ္ကူကူ ျပန္မေပးတဲ့သူေတြမို႔ သူတို႔ကို အဆက္ကို ျဖတ္ထားတာ၊ ခင္ဗ်ားေပးခ်င္ ခင္ဗ်ားဘာသာေပး၊ က်ဳပ္ကေတာ့ မေပးႏိုင္ဘူးလို႔ေပါ့။ အဲေတာ့မွ သူရယ္တယ္။ အဲလိုက်ေတာ့လည္း ဟုတ္သားပဲတဲ့။

သည္လို လုပ္ရတယ္ဆိုတာကို ေရွးသတင္းစာဆရာႀကီးေတြဆီကေန အတုျမင္အတတ္သင္လိုက္တာပါ။ အဲဒီ့ဆရာႀကီးေတြမွာက ဘက္မရိွဘူး။ သူတို႔ သတင္းရဖို႔အတြက္ လူထုလူတန္းစား အလႊာအသီးသီးနဲ႔ ပလဲနံပသင့္ေအာင္ ေနၾကတယ္။ သူဖုန္းစားမွသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အထိ သူတို႔နဲ႔ ခင္မင္ ရင္းႏွီးေအာင္ ေပါင္းထားၾကတယ္။ ကိုယ္ခ်ည္းပဲ ယူေနတယ္ မျဖစ္ေအာင္ ကိုယ့္ဘက္က ေပးႏိုင္သေလာက္ ျပန္ေပးၾကတယ္။

က်ေနာ္ကေတာ့ သတင္းအတြက္သာ မကဘဲ အထက္က ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း သူတို႔ကို စည္း႐ံုးဖို႔အတြက္ပါ ပါတယ္။ က်ေနာ့္ဆီ ေရာက္လာတဲ့သူေတြကို တလံုးသြင္း၊ ႏွစ္လံုးသြင္းနဲ႔ သူတို႔ ႐ိုက္အသြင္းခံထားရတဲ့ စိတ္ႏွလံုးေတြကို မသိမသာ ေလွ်ာ္ဖြပ္ၾကည့္တာေပါ့။ တျခားမဟုတ္ပါဘူး၊ က်ေနာ္ အလုပ္လုပ္တဲ့ ဝန္းက်င္မွာ အထက္ အရာရိွကိုေပမယ့္ ေထာက္ျပႏိုင္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္မ်ိဳး၊ အထက္အရာရိွကေပမယ့္ အမွားကို ဝန္ခံတာမ်ိဳး၊ အဂၤလိပ္ကိုသာ ကိုလိုနီ နယ္ခ်ဲ႕လို႔ ေျပာမဆံုးျဖစ္ေနၾကတာ၊ ဗမာဘုရင္ေတြ လက္ထက္က အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ ဗမာက အႀကီးဆံုး နယ္ခ်ဲ႕ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာမ်ိဳး၊ လူမွန္ရင္ အေဝဖန္ခံရျခင္းက ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ေရွာင္လႊဲလို႔ မရႏိုင္ဘူးဆိုတာမ်ိဳးေတြေပါ့။

က်ေနာ္ အေမႊစိန္

တခ်ီသားမွာေတာ့ သူတို႔က က်ေနာ့္ကို သတိေပးယူရပါတယ္။ သူတို႔ေက်းဇူးနဲ႔ က်ေနာ့္မယ္ ျပႆနာ အႀကီးအက်ယ္ မတက္တာလို႔လည္း ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ က်ေနာ့္လုပ္ေပါက္က အဖ်င္းဆံုး အခ်ဳပ္ထဲေတာ့ ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။

၅၄ ေရွ႕က ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ လူထုေဟာေျပာပြဲ ပံုတပံုပါ။ အင္ထနက္ထဲက ယူထားပါတယ္။

၁၉၉၆ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလထဲမွာ ျခံအမွတ္ ၅၄ ေရွ႕က အပတ္စဥ္ လူထု ေဟာေျပာပြဲေတြကို ပိတ္ဆို႔လိုက္ပါတယ္။ အထူးတလည္ အမိန္႔ေပး တားျမစ္ေနစရာ မလိုပါဘူး။ တကၠသိုလ္ ရိပ္သာလမ္း ၅၄ ကို ဝင္ႏိုင္တဲ့ လမ္းေၾကာင္း ႏွစ္ေၾကာင္းကို ပိတ္ခ်လိုက္႐ံုနဲ႔ ကိစၥျပတ္ပါတယ္။ ကုကၠိဳင္း ဘက္ကဆိုရင္ ပထမဆံုး ေတြ႕ရတဲ့ ေရႊေတာင္ၾကား လမ္းသြယ္ေလာက္၊ လွည္းတန္းဘက္ကဆိုရင္ ဓာတ္ဆီဆိုင္ေလာက္မွာ သံဆူးႀကိဳးေတြ ခ်ထားလိုက္တာေပါ့။ အဲေတာ့ကာ အပတ္စဥ္ေဟာေနက် ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ဦးတင္ဦးနဲ႔ ဦးၾကည္ေမာင္တို႔ဟာ ႏိုဝင္ဘာလ ၉ ရက္ေန႔မွာ လူထုရိွရာ ရပ္ကြက္ထဲ ဆင္းဖို႔ ျပင္ပါတယ္။

သူတို႔ထြက္မယ့္ သတင္း က်ေနာ္ရတယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း သူတို႔ လမ္းေၾကာင္းမွာ ေစာင့္တယ္။ သို႔ေသာ္ အဲဒီ့ လမ္းေၾကာင္းကို အာဏာပိုင္ေတြက ပိတ္ဆို႔ဖို႔ အားထုတ္ေနပါတယ္။ အဲဒီ့ ပိတ္ဆို႔မႈေတြကို က်ေနာ္က အရင္ေရာက္လို႔ ႀကိဳသိ၊ သိတာနဲ႔ NLD ဘက္ကို ဖုန္းနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း လွမ္းေျပာေတြ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ့ေန႔မွာ “ေဒါသထြက္ေနတဲ့ လူအုပ္ႀကီး”လို႔ သူတို႔ေခၚတဲ့ လူအင္အား ၂၀၀ ေလာက္က အဲဒီ့ကားတန္းကို ဝိုင္းဝန္းတိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ခ်ိန္းႀကိဳးေတြ၊ သံတုတ္ေတြ၊ ခဲေတြနဲ႔ေပါ့။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ကား ေနာက္ဘက္ ေလကာမွန္ ကြဲသြားပါတယ္။ အန္ကယ္ႀကီးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ကားေတြကေတာ့ ေနာက္မွန္ႀကီးေတြ အျပင္ ေနာက္ခန္းျပတင္းမွန္ေတြပါ ကြဲကုန္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္ပါ။

အဲလိုေတြ မျဖစ္ခင္ လမ္းေၾကာင္းအေျခအေနကို NLD ဘက္က တေယာက္ဆီ ဖုန္းတလံုးနဲ႔ က်ေနာ္ ဆက္တိုက္ ေျပာျပေပးေနျခင္းဟာ သူတို႔ရန္သူဘက္ကို ပင္းရာ ေရာက္ေနတာမို႔ သူတို႔က က်ေနာ့္ကို သတိေပးတာပါ။ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အဲလိုေတာ့ မလုပ္သင့္ဘူး၊ ေနာက္ဆို သတိထား ဆင္ျခင္ပါဗ်ာ ဆိုတာေလာက္ပါပဲ။

က်ေနာ္ဆိုတာက အဲလို ေကာင္ပါ။ ေရွ႕ေတြ ေနာက္ေတြ၊ သူ႔ဘက္ေတြ ကိုယ့္ဘက္ေတြ သိပ္စဥ္းစားတာ မဟုတ္ဘူး။ မတရားဘူး ထင္ရင္၊ မွန္တယ္ထင္ရင္၊ လုပ္သင့္တယ္ထင္ရင္ ဘယ္သူ႔အတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ဖို႔ ဝန္မေလးတဲ့သူပါ။

ရယ္ရတယ္… ျဗဲ

အဟဲ… အဲလိုသာ က်ေနာ္က က်ေနာ့္အေတြးနဲ႔ က်ေနာ္ ရိွေနတာ။ ေမာ္ဒန္စာေရးဆရာတေယာက္က က်ေနာ့္ကို ျပန္ေဖာက္သည္ခ်တဲ့ စကားတခြန္းက ရယ္ရတယ္။ စစ္ဗိုလ္ စာေရးဆရာတေယာက္က က်ေနာ့္ကြယ္ရာမွာ ေျပာတဲ့စကားကို ျပန္ေျပာျပတာပါ။ အဲဒီ့လူအလိုအရ က်ေနာ္က Fifth Column ဆုိပဲ။ ဗမာလိုဆို ပၪၥမံတပ္သားေပါ့။ အဓိပၸာယ္က ရန္သူ႔ဘက္သား ဒလံဆိုပဲ။ က်ေနာ့္မယ္ ရယ္လိုက္ရတာ ဖတ္ဖတ္ေမာ၊ ရင္ဘတ္ေနာက္က ေက်ာ။

သူက စစ္ဗိုလ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ကို ရန္သူ႔ဘက္ေတာ္သားလို႔ သူပဲ ေျပာရွာတယ္။ တကယ္ ဟုတ္တဲ့လူ။ စာမတတ္ ေပမတတ္ဆိုလည္း ထားေတာ့။ စာႀကီးေပႀကီးေတြေတာင္ ဘာသာျပန္ၿပီး ထုတ္ထားေသးဆိုေတာ့ ဘိုစာလည္း အထိုက္အေလ်ာက္ေတာ့ တတ္ရွာမွာပဲ။ အဲလို ပုဂၢိဳလ္က က်ေနာ့္ကြယ္ရာမွာ က်ေနာ့္အေၾကာင္း ေျပာေတာ့ ေၾသာ္… သည္လူ႔ႏွယ္… (ကန္ေတာ့ပါရဲ႕…) ငါ့ဖင္ကို ထိုင္ ဦးခ်ေနရွာပါလားလို႔ ေတြးမိၿပီး သနားသြားရပါတယ္။

အမွန္ေတာ့ ခမ်ာမယ္ သူ႔စိတ္နဲ႔ ႏိႈင္းလို႔ မ႐ိုင္းရွာတာပါ။ က်ေနာ္က လိပ္ျပာသန္႔ပါတယ္။ က်ေနာ့္အလုပ္ကို တြင္က်ယ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ေရးသည္ အဓိကပဲ။ က်ေနာ့္မွာ သတင္းေနာက္ကို လိုက္ခ်င္တဲ့ ေဇာက ျပ႒ာန္းထားတယ္။ ငျဖဴဆီက ရရ၊ ငမည္းဆီက ရရ၊ သတင္းသည္ က်ေနာ့္အလုပ္အတြက္ တန္ဖိုးပဲ။

က်ေနာ္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဒုကၡမေပးခဲ့တဲ့အေၾကာင္း၊ က်ေနာ္ သူတို႔နဲ႔ အဆက္အသြယ္ ရိွတာကို က်ေနာ့္အထက္အရာရိွကို အသိေပးထားေၾကာင္း ေရွ႕မွာ ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ဒါ့အျပင္ က်ေနာ္ လုပ္ခ်င္တာ စြတ္ရြတ္လုပ္ႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရး တခုကလြဲရင္ သူတို႔ကလည္း က်ေနာ့္ကို တျခားဘာတခုမွ မကမ္းလွမ္းခဲ့၊ က်ေနာ္ကလည္း တျခား ဘာအခြင့္ထူးမွ တခါဖူးမွ် မေမွ်ာ္ကိုးခဲ့သလို ဘာမွလည္း မရခဲ့ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ့္လိပ္ျပာက သန္႔ပါတယ္။

စာေရးေနသူခ်င္း ခပ္ဆင္ဆင္ျဖစ္တာကလြဲလို႔ သူနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔လည္း လိုင္းခ်င္းမတူ၊ စီးပြားဖက္လည္း မဟုတ္သလို (အနည္းဆံုး က်ေနာ့္ဘက္ကျဖစ္ျဖစ္) ၿပိဳင္ဖက္လည္း မဟုတ္တာကို ကြယ္ရာကေန အဲလို ေျပာတယ္ဆိုေတာ့ အင္း… က်ေနာ့္ေနာက္ကြယ္ကေန က်ေနာ့ဖင္ကို ထိုင္ဦးခ်ေနတယ္လို႔ပဲ ေတြးမိသြားတာ က်ေနာ္ မလြန္ပါဘူးေနာ္ ပရိသတ္… အဟတ္… ဟတ္… ဟတ္…

ATK မာနႀကီးသတဲ့လား

အခြင့္ထူးဆိုလို႔ ေတာ္ေတာ္ ခ်မ္းသာတဲ့ မိတ္ေဆြတေယာက္ကဆို က်ေနာ့္ကို ေျပာဖူးတာ သတိရမိပါေသးေတာ့တယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္က က်ေနာ့္မယ္ ခၽြတ္ျခံဳက်ေနခ်ိန္ပါ။ အဲဒီ့မိတ္ေဆြက က်ေနာ့္ကို တတြတ္တြတ္ ကမ္းလွမ္းပါတယ္။ က်ေနာ္ လိုတာ ေျပာပါ၊ ေငြလည္း လိုသေလာက္ ေျပာပါ။ အတန္တန္ ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ့္အေျဖက ဟုတ္ကဲ့… လိုရင္ ေျပာပါ့မယ္ေပါ့။

သူတင္ မဟုတ္ပါဘူး၊ တျခား အေၾကာင္းသိ မိတ္ေဆြေတြကလည္း အလားတူ ေျပာၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူ႔အကူအညီမွ က်ေနာ္ မယူဘဲ အဲဒီ့ကာလကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ေက်ာ္လႊားခဲ့ပါတယ္။ ေရွ႕မွာ ေရးခဲ့တဲ့ ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္လည္း အဲလိုပဲ လိုသလို ကူညီေပးမယ့္ စကား ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္က ဘာမွ အကူအညီ မေတာင္းေတာ့ မင္းသမီးႀကီးက က်ေနာ့္အတြက္ ခ်ီေကာက္ အလုပ္ကေလးေတြ ရွာေဖြေပးခဲ့ပါတယ္။ ဘာသာျပန္ဖို႔၊ စာသင္ဖို႔ အလုပ္ကေလးေတြေပါ့။ သူ႔ရဲ႕ အဲဒီ့ေက်းဇူးကိုလည္း က်ေနာ္ မေမ့ပါဘူး။

အဲဒီ့ အတန္တန္ ေျပာတဲ့ မိတ္ေဆြက ေနာက္ဆံုးမွာ က်ေနာ့္ကို ေျပာပါတယ္။ “ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္ ဆြဲေတာင္ ထိုးခ်င္လာၿပီဗ်ာ။ ခင္ဗ်ား ေတာ္ေတာ္ မာနႀကီးတဲ့သူပဲ။ ခင္ဗ်ားမွာ အဆင္မေျပျဖစ္ေနတာကိုလည္း မ်က္ျမင္။ က်ဳပ္ကလည္း လိုသေလာက္ ေျပာပါလို႔ ေျပာထားပါရက္ကနဲ ခင္ဗ်ား တခြန္းမွ မဟဘူးေနာ္။ ဘာအကူအညီမွလဲ က်ဳပ္ဆီက မေတာင္းဘူး။ ခင္ဗ်ား မာနႀကီးက ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလိုက္တာ”တဲ့။

အဲဒါ က်ေနာ္ပါပဲ။ အဲဒီ့ကာလကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ခဲ့ဖူးတဲ့ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြရင္းေတြ သိၾကပါတယ္။ တကယ္ အတိဒုကၡနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနခ်ိန္မွာေတာင္ က်ေနာ္ သူတပါးဆီက လက္ျဖန္႔ဖို႔ စိတ္ကူးမရိွပါဘူး။ မာနဆိုလည္း မာနေပါ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ မာနလို႔ မထင္ဘူး။ လိပ္ျပာလို႔ပဲ ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ့္လိပ္ျပာက သူတပါးကို အကူအညီ ေတာင္းဖို႔ ခြင့္မျပဳပါဘူး။ လက္ျဖန္႔ခံဖို႔ဆိုတာကေတာ့ ေဝလာေဝးပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ အလြန္ အာဏာပါဝါ ႀကီးခဲ့ဖူးတဲ့ ဟိုေမာင္ေတြနဲ႔ မိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္ခဲ့လင့္ကစား ဘာအခြင့္ထူးမွ မရခဲ့၊ မယူခဲ့ပါဘူး။

ေနာက္တခုက သည္ေမာင္ေတြနဲ႔ မိတ္ေဆြေတြအျဖစ္ ဆက္လက္တည္ျမဲေနတာပါ။ သူတို႔အဖြဲ႕ႀကီး အၿပီးတိုင္ ဇာတ္သိမ္းသြားခဲ့ေပမယ့္လည္း က်ေနာ္နဲ႔ မိတ္ေဆြဆက္ျဖစ္ေနတာ ယေန႔ထက္တိုင္ပါ။ သူတို႔ထဲက တခ်ိဳ႕ရဲ႕ မိသားစု ဝင္ေတြနဲ႔ေတာင္ ခင္မင္ေနပါေသးတယ္။ ပိုေကာင္းသြားတာက သူတို႔ေနာက္က အဖြဲ႕အစည္းႀကီးလည္း မရိွေတာ့သလို က်ေနာ္ကလည္း အဲဒီ့ေလာကမွ မေနေတာ့ၿပီမို႔ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ တကယ့္မိတ္ရင္းေဆြခ်ာေတြလို ဆက္ဆံႏိုင္သြားတာပါပဲ။

ျခံမခုန္ဘဲ လမ္းခုန္လိုက္တာ

အမွန္မွာေတာ့ စကားေတြ ေက်ာ္ေျပာသလို ျဖစ္သြားပါတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတာမို႔ အဲဒီ့ အပိုင္းကို ေက်ာ္မိသြားတာပါ။ အစဥ္အတိုင္း ဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔ဆီက ျပန္ထြက္လာခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ အေတာ္ႀကီးကို ေသြးပ်က္ေနပါတယ္။ အကာအကြယ္မဲ့၊ လံုျခံဳမႈမဲ့၊ တရားမွ်တမႈမဲ့၊ ႏိုင္ငံသားအခြင့္အေရးမဲ့ ႏိုင္ငံမွာ (ကန္ေတာ့ပါရဲ႕ဗ်ာ) လူပံုအလယ္ ဖင္တံုးလံုးနဲ႔ ေနေနရသူလို ဘယ္ဘက္ကမွ မလံုျခံဳမႈကို နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ျဖစ္သြားတာပါပဲ။

ဘုရားမွတပါး ကိုးကြယ္ရာမရိွေပါ့။ ဒါနဲ႔ မဟာစည္မွာ တလတိတိ သတ္သတ္လြတ္စား ရဟန္းခံလိုက္ပါေသးတယ္။ ဘာကုသိုလ္၊ ဘာတရား၊ ဘာဉာဏ္စဥ္မွ မရဘဲ ကဗ်ာေတြ ေပါက္ကရ ေလွ်ာက္စပ္တာပဲ အဖတ္တင္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မွ တရားမထိုင္ေတာ့ဘူးေတြ ဘာေတြအထိ ျဖစ္ကုန္ေအာင္ မဟာစည္နည္းနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ အစပ္မတည့္ခဲ့ပါဘူး။

အဲဒီ့ေနာက္မွာေတာ့ က်ေနာ္ အလုပ္ေျပာင္းဖို႔ အားထုတ္ပါေတာ့တယ္။ အခ်ိန္တိုအတြင္း သည္နယ္ပယ္မွာ က်ေနာ့္နာမည္ေလး တလံုးလည္း ရလာပါၿပီ။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ေနရာလပ္ႏွစ္ခုကလည္း တၿပိဳင္တည္း ေပၚလာပါတယ္။ ႏွစ္ေနရာစလံုးက ဒုတိယအႀကီးအကဲေတြဆီ က်ေနာ္ ဖုန္းဆက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ဘယ္သူဘယ္ဝါဆိုတာ ေျပာျပပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေတြ႕ခြင့္ေတာင္းပါတယ္။ သူတို႔ ေနရာလပ္ေတြမွာ က်ေနာ္ စိတ္ဝင္စားတယ္၊ ခန္႔မွာ ေသခ်ာရင္ ေလွ်ာက္မယ္၊ မေသခ်ာရင္ေတာ့ မေလွ်ာက္ဘူး။ သည္ဘက္မွာ မ်က္ႏွာမပ်က္ခ်င္ဘူးလို႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပဲ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ႏွစ္ေနရာစလံုးက ခန္႔ပါ့မယ္၊ ေလွ်ာက္ပါလို႔ ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ျမန္မာျပည္ဆီ ျမန္မာလို ထုတ္လႊင့္ေနေသာ အသံလႊင့္ဌာန မရိွတဲ့ ၾသစေၾတးလ်ႏိုင္ငံသံ႐ံုးကို က်ေနာ္ ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္တေနရာကက်ေတာ့ အဲလို အသံလႊင့္ဌာန ရိွေနတယ္ေလ။

ဇာတ္ေပါင္းေသာ္ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ ဇႏၷဝါရီမွာ စစ္တပ္ေထာက္လွမ္းေရးက က်ေနာ့္ကို ေခၚဒုကၡေပး၊ ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့တယ္၊ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာ ၃၀ ရက္ေန႔မွာ ဥေရာပသမဂၢ ဘာသာျပန္အလုပ္က ထြက္လိုက္ၿပီး ဒီဇင္ဘာ ၂ ရက္ေန႔မွာ ၾသစေၾတးလ်သံ႐ံုးရဲ႕ ျပန္ၾကားေရးတာဝန္ခံဘဝကို ကူးေျပာင္းလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ၃၉ လမ္း တလမ္းပဲ ျခားတဲ့ ႐ံုးကို ေျပာင္းလိုက္တာပါ။

NLD နဲ႔ က်ေနာ္

အလုပ္တာဝန္အရ မနီတာ တဖက္႐ံုးမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္မ်ိဳးပဲ။ အဲဒီ့မွာတင္ က်ေနာ္ဟာ ျခံအမွတ္ ၅၄ ကို တံခါးမရိွ ဓားမရိွ ဝင္ထြက္ႏိုင္သြားပါေတာ့တယ္။ သံ႐ံုးကားနဲ႔ သြားတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီ့ေခတ္ NLD ရဲ႕ ပြဲတိုင္းကို က်ေနာ္ ေရာက္တယ္။ တခ်ိဳ႕ကဆို က်ေနာ့္ကို NLD အတြင္းစည္းကလို႔ ယူဆၾကတဲ့ အထိပါပဲ။ ဘယ္ေလာက္ မ်ားလဲဆိုရင္ က်ေနာ္အဲလို NLD နဲ႔ ၅၄ ကို သြားခ်င္တိုင္း သြား၊ လာခ်င္တိုင္း လာေနတာကို ၾကည့္မရတဲ့ သတင္းတပ္ဖြဲ႕က ရဲအရာရိွငယ္တဦး ရိွေလမွန္း က်ေနာ္ အဲဒီ့ အလုပ္ေတြ မလုပ္ေတာ့တာ ၄ ႏွစ္ေလာက္ ၾကာေတာ့မွ သိရတဲ့အထိပါပဲ။

၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးမွာ ၾသစေၾတးလ် သံ႐ံုးက အလုပ္ကို က်ေနာ္ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ (ဒါလည္း အလ်ဥ္းသင့္တဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ အေသးစိတ္ ျပန္ေရးသြားပါမယ္။ ေလာေလာဆယ္ မသင့္ေသးလို႔ ခဏ ႏွပ္ထားလိုက္ပါတယ္။ သည္ၾကားထဲ က်ေနာ္မ်ား မေတာ္တဆ ေသျပဳသြားရင္ အဲဒီ့ ဇာတ္လမ္းကိုအစအဆံုး သိသလို က်ေနာ္နဲ႔ တြဲၿပီး အေဆာ္ခံခဲ့ရဖူးတဲ့ ဆရာျမတ္ခိုင္ ေရးျပလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရပါတယ္။) သို႔ေသာ္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မယ္ က်ေနာ္တို႔ တမိသားစုလံုး ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ သက္တမ္းတိုးတဲ့အခါမွာေတာ့ က်ေနာ္ တေယာက္တည္း ကြက္က်န္ခဲ့ၿပီး သက္တမ္းတိုးလို႔ မရျဖစ္ေနပါတယ္။

သက္တမ္းတိုး ေလွ်ာက္လႊာသြားတင္ ကတည္းက က်ေနာ္ ရိပ္မိလိုက္တယ္။ ဟိုတခ်ိန္က အဲဒီ့ ၅၄ မွာ တာဝန္က်ခဲ့ဖူးတဲ့ သတင္းတပ္ဖြဲ႕က ရဲအရာရိွဟာ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္႐ံုးကို ေရာက္ေနၿပီး က်ေနာ့္ကို မွတ္မိေနတာကိုပါ။ သူက က်ေနာ္ ေလွ်ာက္လႊာ တင္ခ်ိန္ကတည္းက ပညာနည္းနည္း ျပေနၿပီကိုး။

ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ အသစ္ကို ျပန္ထုတ္ရတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ က်ေနာ့အတြက္ ထြက္မလာဘူး။ က်န္ မိသားစု ၃ ေယာက္အတြက္ေတာ့ ထြက္လာပါတယ္။ သိလိုက္တယ္၊ ဟိုေမာင္ ေမႊထားၿပီလို႔။ ကိစၥေတာ့ တယ္မရိွပါဘူး။ သည္တိုင္းျပည္မွာကလည္း လိုအပ္တဲ့ ခလုတ္ေတြ ႏွိပ္လိုက္ရင္ အဆင္ေျပတတ္တာပဲ မဟုတ္ပါလား။ အဲေတာ့လည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ႏြားပိန္ကန္တာေပါ့ဗ်ာ။ ေအးေဆးပါ။

ေျပာလက္စ ျပန္ေကာက္ရင္ေတာ့ က်ေနာ္ ၾသစေၾတးလ်သံ႐ံုးမွာ အမႈထမ္းေနတဲ့ ၁၉၉၁ ကေန ၂၀၀၃ ခုႏွစ္အတြင္းမွာ က်ေနာ္ဟာ ဦးတင္ဦး၊ ဦးၾကည္ေမာင္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔လို ထိပ္ပိုင္း ေခါင္းေဆာင္မ်ား အပါအဝင္ NLD ထိပ္တန္း ပုဂၢိဳလ္အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ သိကၽြမ္းခင္မင္ခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ သည္မတိုင္ခင္ ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္အဖြဲ႕ဝင္ေတြ ျဖစ္တဲ့ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္း၊ သခင္ကိုယ္ေတာင္မိႈင္းရဲ႕ ဂူဗိမာန္ ပံုစံကို ေရးဆြဲခဲ့သူ ပိသုကာ ဦးေက်ာ္မင္း၊ ဦးခင္ေမာင္ေဆြ၊ သခင္အုန္းျမင့္၊ ဆရာေမာင္မိုးသူ၊ ဆရာေမာင္ဝံသ၊ ဓာတ္ရွင္မင္းသား၊ ဒါ႐ိုက္တာ (ဦး)ေအာင္လြင္ (စံေရႊေမာင္) စသူေတြနဲ႔လည္း ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့တာပါပဲ။

၁၉၉၀ ျပည့္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အႏိုင္ရခဲ့ေသာ္လည္း လႊတ္ေတာ္ တက္ခြင့္ လံုးဝမရလိုက္ရွာေလတဲ့ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္အေတာ္မ်ားမ်ားထဲမွာလည္း က်ေနာ္နဲ႔ သိကၽြမ္းခင္မင္သူေတြ အေတာ္မ်ားခဲ့ပါေသးတယ္။ က်ေနာ္ ဘယ္လိုမွ ခ်ဥ္းကပ္လို႔ မရခဲ့သူကေတာ့ ဦးေအာင္ေရႊပါပဲ။ သူကေတာ့ ဘယ္လို ႀကိဳးစားႀကိဳးစား၊ အေတြ႕ကို မခံတာပါ။ ႐ံုးမွာ ေတြ႕ရင္လည္း ဘာေမးေမး မေျဖဘဲ ေရွာင္ထြက္သြားတတ္သူ ျဖစ္ပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အက်ယ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ေနရစဥ္အေတာအတြင္းေတြမွာဆိုရင္ က်ေနာ္က အန္ကယ္ဦးတင္ဦးဆီကို အဖ်င္းဆံုး တပတ္တခါေတာ့ ေရာက္တတ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္အိမ္က ကုကၠိဳင္းဘက္မွာ၊ က်ေနာ့္႐ံုးက ၿမိဳ႕လယ္ ကမ္းနားလမ္းမွာ၊ အန္ကယ္ဦးတင္ဦးအိမ္က သံလြင္လမ္းမွာဆိုေတာ့ ႐ံုးသြား ႐ံုးျပန္ လမ္းၾကံဳေနတတ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အျမဲလို ဝင္ထြက္ခဲ့တာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ အဲဒီ့အခ်ိန္က အန္ကယ္ဦးတင္ဦး အိမ္က အလွဴေတြ ဘာေတြေတာင္မွ က်ေနာ့္ကို ဖိတ္တတ္ခဲ့ပါတယ္။

10710687_10204296940836688_6981670541744688603_n

၂၀၁၄ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာက ပြဲတပြဲမယ္ အန္ကယ္ ဦးတင္ဦးနဲ႔ က်ေနာ္ ျပန္ဆံုေတာ့ ႐ိုက္ထားတဲ့ က်ေနာ့္အတြက္ ရွားရွားပါးပါး ဓာတ္ပံုပါ။ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာစံေဘာ္နဲ႔ ဆရာမႀကီး ေဒါက္တာျမင့္ျမင့္ခင္တို႔ရဲ႕သား ဥပေဒပညာရွင္ ေဒါက္တာျမင့္ဇံက အလယ္က တိုက္ပံုအျဖဴနဲ႔ ျဖစ္ပါတယ္။

အန္ကယ္ဦးတင္ဦးကို က်ေနာ္ျမင္တာကေတာ့ စစ္သား လူ႐ိုးႀကီးလို႔ပါပဲ။ ေျပာစရာရိွလည္း ဘြင္းဘြင္းရွင္းရွင္း၊ ဘာပရိယာယ္ေဝဝုစ္မွ မပါပါဘူး။ တကယ့္ကို ဦးေလးသားခ်င္းလို ခင္မင္ႏွစ္လိုစရာ လူႀကီးသူမတေယာက္မို႔ ခင္မင္လို႔ကို ေရာက္ေရာက္ေနတာလည္း ပါပါတယ္။

အန္ကယ္ဦးၾကည္ေမာင္ကိုက်ေတာ့ က်ေနာ္က ၾကည္ညိဳတယ္။ သိပ္လူႀကီးပီသသူ၊ စိတ္ႏွလံုး ေအးခ်မ္းသူ၊ အဂၤလိပ္စာကိုလည္း ဒိုးလိုေမႊ ေရလိုေႏွာက္ႏိုင္တဲ့အတြက္ စာေပါင္းစံု အလြန္ဖတ္ၿပီး ဆင္ျခင္တံုတရား အလြန္ျပည့္ဝသူရယ္လို႔ ျမင္မိရလို႔ပါ။ ခါးသီးမႈေတြကို ဟာသနဲ႔ ေသာပစ္ႏိုင္တဲ့ အန္ကယ့္ရဲ႕ အမူအက်င့္ေလးကိုလည္း သိပ္သေဘာက်ပါတယ္။

ႏွစ္ေယာက္စလံုးနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးစကားေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ တခ်ီသားမွာေတာ့ အန္ကယ္ ဦးတင္ဦးက က်ေနာ့္ကို ႏိုင္ငံေရးေလာကထဲ ဝင္ခိုင္းပါတယ္။ ခင္ဗ်ားလိုလူ ႏိုင္ငံေရး လုပ္သင့္တယ္ဆိုလားပဲ။ က်ေနာ္က ႏိုင္ငံေရးကို မယံုၾကည္တဲ့အေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ၿပီး ေထာင္ထဲမွာ တနာရီေလာက္ေလးပဲ သြားေနရမယ့္ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ကေလးေတြ (လူငယ္ေလးေတြလို႔ မေျပာခဲ့မိတာ က်ေနာ့္အမွားပါ)ကို အဂၤလိပ္စာ တလံုးေလာက္ သင္ေပးႏိုင္ရင္ေတာင္ သည္တိုင္းျပည္အတြက္ အက်ိဳးရိွမယ္လို႔သာ ျမင္မိေၾကာင္းပါ။

အဲဒါကို အန္ကယ္က ဘယ္လို ၾကားသြားသလဲ မသိဘူး။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ပြဲတပြဲမွာ ဆံုတဲ့အခါ အစ္မ (ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ကတည္းက အစ္မလို႔သာ က်ေနာ္ေခၚခဲ့ပါတယ္) က ကေလးေတြကို စာသင္ေပးရဦးမွာမို႔ ႏိုင္ငံေရး မလုပ္ဘူးလို႔ ေျပာတယ္ဆို… လို႔ က်ေနာ့္ကို ေျပာသြားပါတယ္။ က်ေနာ္ေတာင္ ေၾကာင္သြားတယ္၊ ေနာက္မွ အန္ကယ္ဦးတင္ဦးကို ေျပာမိတဲ့ စကား၊ အန္ကယ္ နားၾကားလြဲၿပီး ျပန္ေျပာလိုက္ပံု ရတယ္ဆိုတာကို ေတြးမိရၿပီး ကိုယ့္နဖူး ကိုယ္ထုရပါေတာ့တယ္။ အစ္မကိုေတာ့ တကူးတက ရွင္းမေနေတာ့ပါဘူး။

 

 

Advertisements
No comments yet

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: