တရံေရာအခါက…

၁။

ၾကာခဲ့တာမွ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ေက်ာ္ပါၿပီ။

အဲတုန္းက က်ေနာ္ အငွားယာဥ္ေမာင္းေနတာပါ။ အငွားယာဥ္ဆိုေပမယ့္ နံပါတ္နက္နဲ႔ Private Taxi ေပါ့။ တကၠသိုလ္ကလည္း တဖက္က တက္ေနဆဲ။

က်ေနာ့္ဂိတ္က မဟာဗႏၶဳလလမ္းေပၚ၊ ေမာင္ေထာ္ေလးလမ္းနဲ႔ ၃၁ လမ္းၾကား၊ ဗလီႀကီးေရွ႕မွာ။ က်ေနာ္ေနတာက လမ္း ၄၀ အထက္လမ္း။

တညေန ေနဝင္ရီတေရာမယ္ ကားသိမ္းၿပီး အိမ္အျပန္ မဟာဗႏၶဳလမ္းအတိုင္း ေမာင္းလာတယ္။ မူလ ယူထားမိတဲ့ ယာဥ္ေၾကာက ညာဘက္ ယာဥ္ေၾကာ။ ဘားလမ္းထိပ္၊ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမေက်ာ္ေတာ့မွ ကိုယ့္ဘာသာ ယာဥ္ေၾကာယူတာ မွားသြားမွန္း သိတဲ့အတြက္ မ်ဥ္းျဖဴကို ျဖတ္ၿပီး ဘယ္ဘက္ကို ကူးလိုက္ပါတယ္။

အခ်ိန္က ေနဝင္ရီတေရာ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၄၀ ေက်ာ္ ၁၉၇၆-၇၇ ေလာက္ကဆုိေတာ့ အဲဒီ့လမ္းေပၚမယ္ ကားကလည္း ရွင္းေနတာမို႔ ရဲရဲတင္းတင္း လုပ္ခ်လိုက္တာပါ။ လမ္းစည္းကမ္းေဖာက္တာကေတာ့ မ်ဥ္းေသ မ်ဥ္းျဖဴကို ျဖတ္ၿပီး ယာဥ္ေၾကာ ေျပာင္းလိုက္တာပါပဲ။

၂။

အဟဲ… ၃၅ လမ္းနဲ႔ ၃၆ လမ္းၾကား၊ ၃၆ လမ္းေထာင့္မွာ ဆင္ဝင္ႀကီးရိွတဲ့ ခ်ကၠရာဘာတီ (Chakraborty) အေဆာက္အအံု ရိွပါတယ္။ အဲဒီ့ ဆင္ဝင္ တိုင္အကြယ္ကေန ယာဥ္ထိန္းရဲတေယာက္ ဘြားခနဲ ထြက္လာၿပီး က်ေနာ့္ကားကို ဖမ္းတားလိုက္ပါေတာ့တယ္။

Image may contain: sky, house, tree, car and outdoorရပ္ေပးလိုက္ရတာေပါ့ဗ်ာ။ ကိုယ္စည္းေဖာက္ထားတာ ကိုယ္ပဲ အသိဆံုးမို႔ သူ႔ကို ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္နဲ႔ လာဘ္ေပးေျဖရွင္းဖို႔ ႀကိဳးစားရေတာ့တာေပါ့။

မရဘူးခင္ဗ်။ က်ေနာ္ေပးတဲ့ ပိုက္ဆံကို အတင္းျငင္းၿပီး က်ေနာ့္ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ကိုပဲ မရမက ေတာင္းေနတယ္။

သူနဲ႔ က်ေနာ္က အသက္ခ်င္းက သိပ္မကြာလွဘူး ထင္တယ္။ အလြန္ဆံုးမွ သူက က်ေနာ့္ထက္ ၂ ႏွစ္ ၃ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ႀကီးမွာပါ။ ရာထူးကေတာ့ ရဲၾကပ္အဆင့္ ထင္တယ္။ လက္ေမာင္းမွာ အရစ္ေတြ ပါတာပဲ မွတ္မိတယ္။

ကိုင္း… သည္ေလာက္ေတာင္ လိုင္စင္လိုခ်င္ေနမွေတာ့လည္း ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။ ထုတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။

၃။

အဲေတာ့ သူက လိုင္စင္စာအုပ္ (အဲတုန္းက ခုလို ကတ္ျပားမဟုတ္ေသးဘူး။ အိတ္ေဆာင္စာအုပ္ကေလး) ကို ဖြင့္ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ လိုင္စင္ကို ျပန္ပိတ္၊ က်ေနာ့္လက္ထဲ ျပန္ထည့္ရင္း မိန္႔ခြန္းေျခြပါတယ္။

“ေသခ်ာေအာင္ လိုင္စင္ေတာင္းၾကည့္တာပါဗ်ာ။ ကိုေအာင္သိန္းေက်ာ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ားကိုး။ ခင္ဗ်ားက က်ေနာ္တို႔ ယာဥ္ထိန္းရဲေတြကိုဆိုရင္ တစက္မွ အေကာင္းမျမင္ဘူးဗ်ာ။ သခင္အားရ ကၽြန္ဝါးဝလို႔ေတာင္ ေျပာဖူးတယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ ၾကားဖူးတယ္။ ေအးဗ်ာ… အခု ခင္ဗ်ား ယာဥ္စည္းကမ္း ေဖာက္ဖ်က္တာ ဝန္ခံတယ္ေနာ္…”

“ဟုတ္ကဲ့… ဝန္ခံပါတယ္ဗ်ာ…”

“က်ေနာ့္ကို တျပားမွ ေပးစရာလည္း မလိုပါဘူး။ ေနာက္ကို ကားေမာင္းရင္ ယဥ္စည္းကမ္းကို ဂ႐ုစိုက္ေပးပါလို႔ပဲ က်ေနာ္ မွာပါရေစ။ ခင္ဗ်ား အထင္ေသးတဲ့ ယာဥ္ထိန္းေတြထဲမွာ က်ေနာ္လို လူမ်ိဳးလည္း ရိွေသးတယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ား အသိအမွတ္ျပဳရင္ ေက်နပ္ပါၿပီဗ်ာ။ သြားေတာ့ေနာ္”တဲ့။

ညႇယ္…

၄။

မွန္ပါတယ္။

အဲဒီ့ေခတ္က ယာဥ္ထိန္းေတြ ၾကားမွာ က်ေနာ္ အေတာ္ နာမည္ႀကီးခဲ့ဖူးပါတယ္။ က်ေနာ့္ကားနံပါတ္ကလည္း မွတ္မိလြယ္ပါတယ္။ ဇကြဲ ရွစ္ဆယ္ ခုနစ္ဆယ့္ကိုး (ဇ/၈၀၇၉)ကိုး ခင္ဗ်။

“သခင္အားရ ကၽြန္ဝါးဝ”လို႔ စိတ္တိုတိုနဲ႔ ေျပာခဲ့ဖူးတာ သူတို႔ စခန္းမွဴးကိုပါ။ ဟုတ္တယ္ေလ… ဂိတ္ထိုးလို႔ ေစ်းImage may contain: people walking and outdoorဦးေတာင္ မေပါက္ေသးခင္ ညစ္ေနခ်ိန္မွာ လွည့္ကင္းကားႀကီးနဲ႔ ေရွ႕က ပိတ္ရပ္ၿပီး ဖမ္းေတာ့ ေဒါကန္တာေပါ့။ ဖမ္းတာကလည္း တရားမဝင္ အငွားယာဥ္မႈနဲ႔ဆို ခံသာေသးတယ္။ ခုေတာ့ လမ္းပိတ္ဆို႔မႈ (ပုဒ္မ ၄၁)နဲ႔ဆိုေတာ့ တလြဲ။ ခံရေပါင္းကမ်ားေနေတာ့ လူက တင္းေနၿပီ။

စားစရာမရိွ ဒဏ္ေငြေဆာင္စရာ ရိွေနရမယ့္ ဘဝ။ တအားတင္းေနတာနဲ႔ ကားမွန္အျပည့္ တင္ၿပီး က်ေနာ္ ဂ်စ္တိုက္တာ။ လိုင္စင္လည္း မေပးဘူး၊ Wheel Tax လည္း မေပးဘူး။ မက်နပ္ရင္ မွန္႐ိုက္ခြဲၿပီး Wheel Tax ျဖဳတ္ယူသြားဆိုၿပီး လုပ္ေနတယ္။

အသက္ကလည္း ၂၀ ေလာက္ပဲ ရိွေသးတာမို႔ ဂ်စ္ကန္ကန္ တယ္လုပ္လို႔ ေကာင္းတဲ့အရြယ္ေလ။

၅။

တျခား ကားဆရာေတြက က်ေနာ့္ကို ဝိုင္းေတာင္းပန္ၾကတယ္။ မလုပ္ပါနဲ႔ကြာ၊ ငါတို႔ ဂိတ္ကို ၿငိဳးေနပါ့မယ္။ မင္း ဒဏ္ေငြကို ငါတို႔ စုေဆာင္ေပးပါ့မယ္၊ ဘာညာ လုပ္ေတာ့မွ သူတို႔ကို အားနာၿပီး လိုင္စင္ ထုတ္ေပးရင္း “ေရာ့… သခင္အားရ ကၽြန္ပါးဝႀကီး ယူေတာ္မူ”လုပ္လိုက္တာေပါ့။

စခန္းမွဴးလည္း လူေရွ႕ အဲလို အေျပာခံရေတာ့ တင္းတာေပါ့။ “႐ံုးက် သိမယ္”လို႔ ႀကိမ္းသြားေလရဲ႕…။

အဟဲ… ဘာရမလဲ။ အဲတုန္းကတည္းက က်ေနာ့္ ဇကလည္း ဘယ္ေသးမလဲ။ ပိုင္ရာပိုင္ေၾကာင္းေတြဆီ အရင္ ေျပးလိုက္တာေပါ့။

ၿပီးမွ ပန္းဘဲတန္း တရား႐ံုးကို သြားတယ္။ စခန္းမွဴးက က်ေနာ္အလာကို ေစာင့္ေနရရွာတယ္။ “ဘယ္ေတြ သြားေနတာလဲကြ… ငါတို႔ ေစာင့္ေနရတာ ၾကာလွၿပီ”ဆိုၿပီး ဆီးမာန္တယ္။ က်ေနာ္က ခပ္ေအးေအးပဲ၊ “မရိွလို႔ လုပ္စားတာပဲ အူးေလးရာ… ျဖည္းျဖည္းေပါ့”လို႔ ေျပာၿပီး တရားသူႀကီးဆီ ခ်ဥ္းကပ္လိုက္ပါတယ္။

၆။

တရားသူႀကီး လက္ထဲ စာေလးတေစာင္ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ တရားသူႀကီးက စာဖတ္ၾကည့္ၿပီး “ဟာ… ကိုယ့္လူက ေတာ္ေတာ္ ျပႆနာ ရွာတာပဲ။ ဟိုက ကိုယ့္လူကို ၃ မႈနဲ႔ ဖြင့္ထားတာကြ။ ႐ံုးမွာေတာ့ ျပႆနာ ထပ္မရွာနဲ႔ေနာ္။ အျပစ္ရိွလားလို႔ ေမးရင္ အျပစ္ရိွတယ္လို႔ အလြယ္တကူ ေျဖေပးကြာ။ ဒဏ္ေငြ ၅၀ ႐ိုက္လိုက္မယ္။ ေပးစရာ ပိုက္ဆံေရာ ပါရဲ႕လား”တဲ့။

“ဟာ… ရပါတယ္။ ပါပါတယ္။ ေက်းဇူးပါခင္ဗ်…. က်ေနာ္ အျပစ္ရိွတယ္လို႔ ဝန္ခံလိုက္ပါ့မယ္”

ဒါနဲ႔ ႐ံုးလုပ္ထံုးအတိုင္း လုပ္တယ္။ တရားသူႀကီးက “ေမာင္မင္းမွာ အျပစ္ရိွလား”ေပါ့။ က်ေနာ္ကလည္း “ဟုတ္… ရိွပါတယ္ တရားသူႀကီးမင္းခင္ဗ်”ေပါ့။

“ဒဏ္ေငြ ၅၀ ေဆာင္ေစ…”

ဒါနဲ႔ ၿပီးသြားတယ္။

ဟိုစခန္းမွဴး ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ကိစၥက အဲ့နားမွာတင္ ျပတ္သြားခဲ့ပါတယ္။

၇။

က်ေနာ္လည္း ဂိတ္ျပန္ေရာက္၊ ေတာ္ၾကာေနေတာ့ ရဲကားျပာႀကီးက က်ေနာ့္ကားေရွ႕ ထိုးရပ္လာျပန္တယ္။ က်န္တဲ့ ကားဆရာေတြကေတာ့သူတို႔ ကားေလးေတြ အသက အသက ေမာင္းေျပးၾကၿပီ။

ေစာေစာက စခန္းမွဴးပါ။ သည္တခါ ဖမ္းဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ့္ကို လာ ဂါရဝျပဳတာပါ။ 🙂

“ေအးေပါ့ကြာ… မင္းက ပိုင္တာကိုး… လုပ္ေပါ့”တဲ့။ အဲဒါပဲ ေျပာၿပီး ကားကို ဝူးခနဲ ေမာင္းထြက္သြားေလရဲ႕။

အဲဒီ့မွာတင္ က်ေနာ္လည္း သူတို႔ ယာဥ္ထိန္းေတြၾကားမွာ နာမည္တလံုးနဲ႔ ေနတဲ့သူ ျဖစ္သြား ထင္ပါရဲ႕။

၈။

ဟိုရဲၾကပ္ေလးကိုေတာ့ သေဘာေတြ က်ေနမိတယ္။

သူတို႔ ယာဥ္ထိန္းရဲေတြအေပၚ က်ေနာ္က အထင္အျမင္ေသးေနတယ္။ အဲဒါကို သူ မခံခ်င္ဘူး။

က်ေနာ္ စည္းေဖာက္ခ်ိန္က်မွ သူနဲ႔ တည့္တည့္သြားတိုးတယ္။

ကားနံပါတ္အရ က်ေနာ္မွန္း သူသိတယ္။ သို႔ေသာ္ လူက မေသခ်ာဘူး။ ေသခ်ာေအာင္ လိုင္စင္ေတာင္းၾကည့္တယ္။ က်ေနာ္မွန္း ေသခ်ာေတာ့မွ က်ေနာ္ အထင္ေသးထားသလို မဟုတ္ဘဲ ယာဥ္ထိန္းေတြထဲမွာ လူေကာင္း သူေကာင္းလည္း ရိွေသးတဲ့အေၾကာင္း သူက “အလုပ္နဲ႔ သက္ေသျပ”ခဲ့ပါတယ္။

၉။

တရံေရာအခါကေပါ့ခင္ဗ်ာ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

၁၀၀၇၁၉

စာၾကြင္း – အဲဒီ့ေခတ္တုန္းက ေငြ ၅၀ ဆိုတာ မနည္းဘူးခင္ဗ်။ ဆူးေလကေန ေလယာဥ္ကြင္းကို ပို႔ရင္ အစိတ္ (၂၅ က်ပ္) ရပါတယ္။ မေအာင့္ႏိုင္တဲ့ ကားသမားက ၂၀ နဲ႔လည္း လိုက္ပါတယ္။ တေန႔ကို က်ပ္ ၆၀၊ ၇၀ ေလာက္ ရရင္ပဲ ကားသမားတေယာက္အတြက္ အေတာ္ တြက္ေျခကိုက္တယ္လို႔ ေျပာႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ။ အေၾကြေစ့ေတြျဖစ္တဲ့ ဆယ္ျပားတို႔၊ တမတ္ (၂၅ ျပား)တို႔ကို သံုးႏိုင္ေသးတဲ့ ကာလပါခင္ဗ်ား