ရာဇဝတ္ေၾကာင္း၊ တရားမေၾကာင္း

⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️

နိဒါန္း

Nyo Tun ဆုိတဲ့ အမည္နဲ႔ Facebook သံုးစြဲေနသူရဲ႕ စာေတြကို သတိထားမိခဲ့တာ တႏွစ္ေလာက္ ရိွပါၿပီ။ သူေျပာတာ အားလံုးကို သေဘာမတူသည့္တိုင္ သူေထာက္ျပတတ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြက က်ေနာ့္ကို ငိုင္သြားေစႏိုင္၊ ေတြးျဖစ္ေစႏိုင္ခဲ့တာေတြလည္း ရိွပါတယ္။ သို႔တိုင္ေအာင္ က်ေနာ္က ႏိုင္ငံေရးကို စိတ္အကုန္ႀကီး ကုန္ေနၿပီျဖစ္ေလေတာ့ကာ သူ႔စာေတြကို တခုတ္တရ ဖတ္မေနျဖစ္ေတာ့သလို ေခါင္းထဲလည္း တယ္မထည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။

ညိဳထြန္းဆိုတဲ့ အမည္နဲ႔ ဆရာတေယာက္ ရိွတယ္၊ စာဖတ္အား၊ ေတြးအား၊ ေရးအား အေတာ္ေကာင္းပံုရတယ္။No photo description available. ေခတ္ပညာလည္း ေကာင္းေကာင္းတတ္ပံုရတယ္။ အဲေလာက္ပဲ စိတ္ထဲ ရိွပါေတာ့တယ္။

က်ေနာ့္အတြက္က သူေရးေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြအပါအဝင္ ႏိုင္ငံေရးကိစၥဝိစၥေတြဟာ ေသရာပါမွာ မဟုတ္တာမို႔ စိတ္ကို အျပတ္ျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ အားထုတ္ေနတာပါ။ ပါေအာင္သယ္ရမယ့္ အလုပ္ဘက္ကို အားမထည့္ႏိုင္ေတာင္ အလြဲေတြ စြဲၿပီး ေသပြဲဝင္ရမွာကို ေၾကာက္တာက အဓိကလို႔ပဲ ႐ိုး႐ိုး ေျပာပါစို႔ရဲ႕။

ဇူလိုင္ ၁၂ ရက္ေန႔ ေန႔စြဲနဲ႔ မနက္ ၈ နာရီခြဲေလာက္မယ္ အဲဒီ့ဆရာ တင္ထားတဲ့ The Law ေခါင္းစဥ္ပါ စာတိုတပုဒ္ကို မိတ္ေဆြတေယာက္က လက္တို႔ၿပီး လင့္(ခ္)ပို႔ေပးလို႔ ဖတ္လိုက္မိပါတယ္။ ဖတ္ၿပီးေတာ့လည္း ေၾသာ္… ဟုတ္ေပရာ၏ေလာက္ပဲ စိတ္ထဲ ထားခဲ့ပါတယ္။ ဘာမွ စိတ္ထဲ ထူးမျဖစ္မိပါဘူး။

ၾကမၼာမ်ား ငင္ခ်င္ေတာ့

ကံက မေကာင္းခ်င္ေတာ့ မေန႔ညကမွ အဲဒီ့ စာရဲ႕ေအာက္က မွတ္ခ်က္တခု (ေပါင္း ၂ ခု) က က်ေနာ့္ကို ေႏွာင့္ပါတယ္။ အစကေတာ့ အဲဒီ့မွတ္ခ်က္ေအာက္မွာ ေရးဦးမလို႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတပါးရဲ႕ ပို႔(စ္)ေအာက္မွာ မေရးမိေအာင္ ဆင္ျခင္ေနတာမို႔ မေရးဘဲ ထားလိုက္ပါတယ္။

ဆရာညိဳထြန္းရဲ႕ “တရားဥပေဒ” ေခါင္းစဥ္ပါ ေဆာင္းပါးရဲ႕ အဓိက အာေဘာ္ကေတာ့ သူေရးထားတဲ့အတိုင္း (ေကာက္စာအစ) “ဗမာျပည္မွာ အခု ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ၆၆(ဃ)၊ ၃၅(ဃ) စတဲ့ အီလက္ထရြန္းနစ္ ဥပေဒေတြဆိုတာ တကယ္ကေတာ့ မ်က္လုံးတလုံးဆုံးလွ်င္ မ်က္လုံးတလုံးခ်င္း၊ သြားတေခ်ာင္းဆုံးလွ်င္ သြားတေခ်ာင္းခ်င္း ဆိုတဲ့ ေဘဘီလုံေခတ္က ဥပေဒ အယူအဆေတြနဲ႔ ဘာမွ မကြာဘူးဗ်” (ေကာက္စာအဆံုး) ဒါ့ေၾကာင့္ လူထုအတြက္ အက်ိဳးရိွတဲ့ ဥပေဒေတြ ျဖစ္လာေအာင္ ျပင္သင့္တာေတြ ျပင္ရမွာျဖစ္သလို အၿပီးတိုင္ ပယ္သတ္သင့္တဲ့ အယူအဆေတြကိုလည္း ပယ္သတ္သင့္တယ္လို႔ သူျမင္မိေၾကာင္းေရးထားပါတယ္။ (သူ႔မူရင္းစာ လင့္(ခ္)ကို က်ေနာ့္စာ အဆံုးမွာ ေပးထားပါတယ္။)

အဲဒီ့ေအာက္မွာ လာေရးတဲ့ မွတ္ခ်က္ကေတာ့ အသေရဖ်က္ခံရသူက ၿငိမ္ခံေနရမွာလားဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳး သက္ေရာက္တဲ့ ေမးခြန္းပါ။ ၾကားတေယာက္က ဝင္ေျဖရွင္းတယ္။ သူ႔တရား သူစီရင္သြားမွာပါ၊ ဘာညာဆိုတဲ့ သေဘာ။ အဲေတာ့ မူလ ေမးသူက အထြန္႔တက္တယ္။ အတိတ္က ျဖစ္ရပ္မွန္ (ဥပမာ မုဒိန္းက်င့္ခံခဲ့ရဖူးတာ) ကို ျပန္အေဖာ္ခံရလို႔ နစ္နာရင္ေရာ ၿငိမ္ေနရမွာလားတဲ့။ အဲဒါကိုေတာ့ အခု ၂၁ နာရီ ၾကာတဲ့တိုင္ ဘယ္သူမွ ဝင္ေျဖရွင္းတာ မေတြ႕ရေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီ့မွာ က်ေနာ္ အူယားလာရေတာ့တာပါ။

တဆက္တည္းမွာ ဆရာညိဳထြန္းေျပာတဲ့ ေဘဘီလံုေခတ္က အယူအဆထက္ နည္းနည္း ပိုေတြးျဖစ္တာေလးကို ေျပာၾကည့္ခ်င္လာရပါေတာ့တယ္။

ရာဇဝတ္နဲ႔ တရားမ

ပထမဆံုးက ဥပေဒမွာ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းနဲ႔ တရားမေၾကာင္း (Criminal and Civil Laws) ရယ္လို႔ ရိွေနပါတယ္။

အျမင္သာဆံုး ဥပမာက မူးယစ္ေဆး သံုးစြဲသူကို ျပစ္မႈဆိုင္ရာဥပေဒလို႔ ေခၚတဲ့ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းက အေရးယူၿပီး ႏွစ္ရွည္ ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္တာပါပဲ။

တကယ္ေတာ့ မူးယစ္ေဆးသံုးစြဲသူ ဖ်က္ဆီးတာက ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကားသူလို လူအမ်ားကို ဖ်က္ဆီးတာ မဟုတ္ဘဲ သူ႔ကိုယ္သူ ဖ်က္ဆီးတာသက္သက္ျဖစ္ပါတယ္။ သည္ထဲကမွ အသက္ ငယ္ရြယ္သူတေယာက္၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္တေယာက္က သူ႔တသက္ရဲ႕ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ မူးယစ္ေဆးကို စမ္းၾကည့္ရာက ဖမ္းမိသြားတယ္၊ ဥပေဒနဲ႔အညီပဲဆိုၿပီး ႏွစ္ရွည္ ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္လိုက္တယ္။ အဲဒီ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဖ်က္ဆီးသူလို႔ ယူဆရတဲ့ လက္တည့္စမ္းသူ လူငယ္ေလးကို ဥပေဒက ကယ္လိုက္တာလား၊ အညြန္႔ခ်ိဳးလိုက္တာလား၊ သိပ္စဥ္းစားစရာ ေကာင္းပါတယ္။

သူ႔ကို ေထာင္ထဲမွာ ႏွစ္ရွည္ထားရတဲ့အတြက္ စရိတ္ေတြ ရိွပါတယ္။ သူလို လူေတြ အမ်ားအျပားနဲ႔တင္ ေထာင္ေတြက ျပည့္သိပ္ေနသင့္သလား။ ဒါလည္း ေနာက္စဥ္းစားစရာ တခ်က္ပါ။

သည္အခါမွာ မူးယစ္ေဆး သံုးစြဲသူကို ရာဇဝတ္ျပစ္မႈအေနနဲ႔ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ တရားမေၾကာင္းကေန အေရးယူတဲ့ နည္းကို ၾကံဆလာၾကပါတယ္။ သူ႔ကို ေဆးျဖတ္ေပးဖို႔ နည္းလမ္းနဲ႔တကြ လူ႔ေဘာင္အတြက္ အက်ိဳးရိွတဲ့ လုပ္ငန္း၊ ပရဟိတလုပ္ငန္းတခုခုမွာ တပတ္တန္သည္၊ တလတန္သည္ လုပ္ခိုင္းတာမ်ိဳးနဲ႔ အသိတရား ရလာေအာင္ ေဆာင္ရြက္တဲ့ နည္းပါ။ သည္အခါ လက္တည့္စမ္းသူ လူငယ္ေလးလည္း ဆင္ျခင္မယ္ဆို ဆင္ျခင္ႏိုင္သြားမွာ ျဖစ္သလို သူ႔ဘဝမွာလည္း ေထာင္ထြက္ဆိုတဲ့ အမည္းစက္ႀကီး တင္မက်န္ေတာ့ဘူးေပါ့။ အညြန္႔က်ိဳးစရာ အေၾကာင္းလည္း အလြန္နည္းသြားပါၿပီ။

အေရးေတာ့ ယူတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းအရ အေရးမယူဘူး၊ တရားမေၾကာင္းနဲ႔ အေရးယူတယ္ဆိုတာ အဲဒါမ်ိဳးပါ။

ရာဇဝတ္ဥပေဒရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္

မုဒိန္းမႈလို၊ လူသတ္မႈလို၊ ဓားျပမႈလိုဟာမ်ိဳးေတြကေတာ့ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ တရားမေၾကာင္းအရ အေရးယူထိုက္တာမိ်ဳး မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မုဒိန္းမႈ က်ဴးလြန္သူဟာ ကေလးကိုပဲ က်ဴးလြန္က်ဴးလြန္၊ အရြယ္ေရာက္သူကိုပဲ က်ဴးလြန္က်ဴးလြန္၊ “အလားတူ ျပစ္မႈမ်ိဳး က်ဴးလြန္သူ နည္းသထက္ နည္းသြားေအာင္” ႀကီးေလးတဲ့ ျပစ္ဒဏ္ ေပးကို ေပးရမွာပါပဲ။

လာပါၿပီ။ က်ေနာ္ မ်က္ေတာင္အဖြင့္အပိတ္နဲ႔ ျပထားတဲ့ “အလားတူ ျပစ္မႈမ်ိဳး က်ဴးလြန္သူ နည္းသထက္ နည္းသြားေအာင္”ဆိုတာဟာ ရာဇဝတ္ဥပေဒေတြရဲ႕ ရည္ရြယ္ရင္းပါပဲ။ ဆိုၾကပါစို႔… ႏိုင္ငံေတာ္ပုန္ကန္မႈ၊ ဘယ္သူမွ မက်ဴးလြန္ရဲေအာင္ ျပစ္ဒဏ္ကို ေသဒဏ္အထိ ျပ႒ာန္းထားလိုက္တယ္။ ဒါ ရာဇဝတ္ဥပေဒပဲ။

ထစ္ခနဲရိွ ရာဇဝတ္ေၾကာင္း လုပ္စရာ လိုလို႔လား

အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ မူးယစ္ေဆး တခါပဲ လက္တည့္စမ္းတဲ့ အမႈမ်ိဳးကို ရာဇဝတ္ေၾကာင္းအရ အေရးယူေတာ့ေရာ… အဲဒီ့အရြယ္ေလး ေရာက္လာတာနဲ႔ လက္တည့္စမ္းလိုသူ ေမာင္မင္းႀကီးသားေလးေတြ ေခတ္အဆက္ဆက္ ဆက္တိုက္ေပၚေနတာ ရပ္သြားမွာမွ မဟုတ္တာ။ အဲဒါက တရားကိုယ္ေလ။ ျငင္းမရတဲ့ အခ်က္ေလ။ အဲေတာ့ အဲဒီ့ကေလးေတြကို ဘယ္နည္းနဲ႔ ကယ္တင္မလဲဆိုတာကို ပိုေဇာင္းေပး စဥ္းစားလာၾကရပါတယ္။

ဟိုတေယာက္ေမးထားတဲ့ ၿငိမ္ခံေနရမွာလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းအတြက္လည္း ရာဇသတ္ႀကီးမွာပါတဲ့ အသေရဖ်က္မႈတို႔၊ ေနာက္ဆံုးေပၚ အလက္ထေရာနစ္(ခ္)ဥပေဒထဲက ပုဒ္မေတြတို႔နဲ႔ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းအရ အေရးယူမယ့္အစား တရားမေၾကာင္းဘက္ ေျပာင္းလိုက္မယ္ဆိုရင္ နစ္နာသူအတြက္ ထိုက္သင့္တဲ့ ေလ်ာ္ေၾကး ေပးေဆာင္ေစတာမ်ိဳးနဲ႔ ကိစၥျဖတ္လိုက္လို႔ ရပါတယ္။ ဘာမွ မခက္ပါဘူး။

စဥ္းစားစရာ

အဲဒီ့မွာလည္း ေမးခြန္းက ေပၚလာပါတယ္။ တရားမေၾကာင္း မဟုတ္ဘဲ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းနဲ႔ အေရးယူျခင္းဟာ “အလားတူ ျပစ္မႈမ်ိဳး က်ဴးလြန္သူ နည္းသထက္ နည္းသြားေအာင္”ဆိုတဲ့ ဆႏၵေစတနာက ျပ႒ာန္းထားလို႔လား ဆိုတာပါပဲ။

နယ္ခဲ်႕အဂၤလိပ္တို႔ ျပ႒ာန္းခဲ့တဲ့ မူလ ရာဇသတ္ႀကီးပါ အသေရဖ်က္မႈမွာ ကင္းလြတ္ရျမဲ အခ်က္ေတြ ပါပါတယ္။ ဆိုၾကပါစို႔… ေမာင္မဲဟာ ေဆးအတုေတြ ေရာင္းေနပါတယ္လို႔ ေမာင္ျဖဴက လူသိရွင္ၾကား ေျပာတယ္။ ေမာင္မဲက ေမာင္ျဖဴ႕ကို အသေရဖ်က္မႈနဲ႔ စြဲတယ္။ ႐ံုးေတာ္မွာ ေမာင္မဲ ေဆးအတု ေရာင္းေနတာ မွန္ကန္ေၾကာင္း ေမာင္ျဖဴက သက္ေသျပႏိုုင္ခဲ့တယ္ဆိုပါစို႔။ ဒါဆိုရင္ သူ႔ရဲ႕ လူသိရွင္ၾကားေျပာၾကားခ်က္ဟာ အမ်ားဗိုလ္ပါရဲ႕ အက်ိဳးအတြက္ ေျပာတာမို႔ အသေရဖ်က္မႈ မေျမာက္ေတာ့ဘူး။ ကြင္းလံုးကၽြတ္ လြတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါမ်ိဳး ကင္းလြတ္ခြင့္ေတြ ပါတာပါ။

အဲသလိုမဟုတ္ဘဲ ေမာင္မဲက ေဆးအတု တခါမွ မေရာင္းဖူးေၾကာင္း သက္ေသျပႏိုင္ခဲ့ရင္ေတာ့ အသေရဖ်က္မႈ ေျမာက္သြားပါၿပီ။ ဒါဆို ရာဇဝတ္ေၾကာင္းအရ ေမာင္ျဖဴ႕ကို ေထာင္ခ်လိုက္တာနဲ႔ ေမာင္မဲရဲ႕ နစ္နာမႈက ေၾကေရာလား။ သူ႔မွာ အေရာင္းအဝယ္ထိခိုက္တယ္၊ တရား႐ံုးစရိတ္ ကုန္တယ္၊ အခ်ိန္ကုန္ အလုပ္ပ်က္တယ္။ ေမာင္ျဖဴကေတာ့ ေထာင္က်သြားၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္မဲမွာ နာတာက နာက်န္ရစ္တာပဲ။

တကယ္လို႔သာ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ တရားမေၾကာင္းအရ စီရင္မယ္ဆိုရင္ ႐ံုးေတာ္က ေမာင္မဲ ဘယ္ေလာက္ နစ္နာသြားသလဲဆိုတာကို တြက္ခ်က္ၿပီး အဲဒီ့ နစ္နာေၾကးကို ေမာင္ျဖဴေပးေစလို႔ ဆံုးျဖတ္ေပးလိုက္လို႔ ရတယ္။ ေမာင္မဲအတြက္ ပို မေကာင္းေပဘူးလား။

အဲေတာ့ အသေရဖ်က္မႈမွာ တရားမေၾကာင္းရဲ႕ သေဘာက နစ္နာသူကို အထိုက္အေလ်ာက္ ေလ်ာ့ပါး သက္သာေစဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းရဲ႕ သေဘာကေတာ့ ပါးကိုက္လို႔ နားကိုက္တဲ့ သေဘာအျပင္ မွန္မွန္ မွားမွား ေနာင္ အလားတူ မေျပာရဲေအာင္ ကန္႔သတ္တားဆီးပိတ္ပင္လိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ႀကီးက လယ္ျပင္မွာ လယ္ထြန္စက္ နီနီႀကီး သြားေနသလို ထင္ရွားလြန္းတယ္လို႔ ျမင္ေနမိရပါတယ္။

နိဂံုး

ဆရာညိဳထြန္းရဲ႕စာ၊ သူ႔စာေအာက္က ေမးခြန္းတို႔ကို က်ေနာ္ ဉာဏ္မီသေလာက္ ေလွ်ာက္ေျပာၾကည့္တာပါ။

ဘာမွ အေၾကာင္းထူးလာမယ္ ထင္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ တလက္စတည္း အစီရင္ခံလိုက္ပါရေစ။ သည္လိုနဲ႔ပဲ က်ေနာ္လည္း အက်ိဳးမဲ့ အခ်ိန္ေတြ ျဖဳန္းခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း မနည္းေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

၁၅၀၇၁၉

ဆရာညိဳထြန္းရဲ႕ မူရင္းစာကို သည္မွွာ ဖတ္ႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။
https://www.facebook.com/nyo.tun.5/posts/2304536943103508