ရႊံ႕သခၤါရ

😢😢😢

ေရးမိသြားတာ

သခၤါရသေဘာနဲ႔သာ ဆင္ျခင္ပါေတာ့။ သံသခၤါရနဲ႔ သစ္သား သခၤါရေတာ့ ကြာသေပါ့။ က်ေနာ္တို႔အျဖစ္ကေတာ့ ရႊံ႕သခၤါရေပါ့ေလ…

ေစာေစာက မိတ္ေဆြတေယာက္ကို ျပန္ၾကားေရးသားလိုက္ျဖစ္သြားတဲ့ က်ေနာ့္စကားပါ။

မိတ္ေဆြက “ခင္ေမာင္ရင္”ရဲ႕ “ႏွမလက္ေလွ်ာ့ေနေလေတာ့…”ဇာတ္ကားကို ၾကည့္ခ်င္တယ္၊ အခုေလာက္ဆို ပ်က္စီးေလာက္ၿပီေပါ့။ ႏိုင္ငံျခားကားေဟာင္းေတြက်ေတာ့ မပ်က္စီးဘူးေပါ့။

အဲဒီ့မိတ္ေဆြကို ျပန္ၾကားေရးသားျဖစ္ခဲ့တဲ့ စကားက အဖြင့္က စကား။

ရွင္းလင္းခ်က္

တကယ္ေတာ့ “ထိန္းသိမ္းႏိုင္စြမ္း”နဲ႔ စီးပြားေရးက တိုက္႐ိုက္အခ်ိဳးက်ပါတယ္။

No photo description available.အလြယ္ဆံုး ဥပမာ ေပးရရင္ ဘိုးဘြားအေမြအႏွစ္တခုခု ဆိုပါစို႔။ အစဥ္အဆက္ ခ်မ္းသာတဲ့ မိသားစုက ထိန္းသိမ္းႏိုင္တယ္။ တအားကို ဆင္းရဲတဲ့မိသားစုဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ တန္ဖိုးရိွတဲ့ အေမြအႏွစ္ ျဖစ္ေနပါေစ၊ ေစ်းေကာင္းရရင္ ခ်ေရာင္းလိုက္မွာပါပဲ။ မန္းေရႊၿမိဳ႕လယ္က ေနရာေကာင္းေတြ မန္းသူ မန္းသားေတြ မပိုင္ေတာ့တာ။ ရန္ကုန္ အင္းယားၿမိဳင္၊ ေရႊေတာင္ၾကား၊ သံလြင္လမ္း၊ အင္းလ်ားလမ္း၊ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းမွာ တခ်ိန္တုန္းက ျခံက်ယ္ႀကီးေတြ၊ အိမ္ႀကီး အိမ္ေကာင္းေတြကေရာ အခု ဘယ္သူေတြ ပိုင္ေနၾကၿပီလဲ။ သီလေစာင့္ဖို႔ အသာထား၊ ဘိုးဘြားအေမြအႏွစ္ ထိန္းသိမ္းဖို႔ဆိုတာေတာင္ အူမက ေတာင့္ေပဦးမွ။

ေရာင္းမည္

ေစ်းေကာင္းရလို႔ ေရာင္းတာက အထည္ႀကီးပ်က္ေတြေပါ့။ လူဆင္းရဲေတြက်ေတာ့ ရိွတာ ထုတ္ေရာင္း။ သတင္းစာေဟာင္း၊ ပုလင္းခြံ၊ ဘူးခြံ၊ ပလတ္စတစ္အိပ္၊ သံတိုမယ္နေတာင္ အမိႈက္ ျဖစ္မသြားဘဲ ေငြျဖစ္တဲ့ ေခတ္တေခတ္ကို က်ေနာ္တို႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ဘီစကြတ္ အက်ိဳးအပဲ့ေတြကို တန္းစီဝယ္ရ၊ တဆင့္ခံ ျပန္ေရာင္းသူေတြ လက္က ျပန္ဝယ္ရတဲ့ ေခတ္လည္း ရိွခဲ့တယ္။

ဖုန္းကတ္တကတ္ကို ပင္ရင္းကေန ေစ်းႀကီးေပးဝယ္ရၿပီး ဘိုင္က်ေတာ့ ျပန္ေရာင္းတဲ့အခါ ၃၄ သိန္းေတာင္ ကိုယ္တိုင္ ျမတ္ဖူးတယ္။ ေရာင္းလိုက္ရတုန္းက မ်က္ရည္စက္လက္။ ပထမဆံုးအသုတ္ ဂ်ီအက္(စ္)အယ္(မ္)ဖုန္း။ နံပါတ္ေလးက လွမွလွ။ က်ေနာ့္နာမည္နဲ႔ ဖုန္း။ ဘယ္လက္လႊတ္ခ်င္ပါ့မလဲ။ ကိုင္ထားခ်င္တာေပါ့။ က်ေနာ့္ဇနီးနာမည္နဲ႔ ဝယ္ခြင့္ရတဲ့ ဖုန္းေလးဆို ျမင္ေတာင္ မျမင္ဖူးလိုက္ဘူး။ ဝယ္ခြင့္လက္မွတ္ကို ၁၅ သိန္းအျမတ္နဲ႔ ေရာင္းလိုက္ရတာ။ ဘဝေတြက အဲသလို။ ဒါေတာင္ က်ေနာ္ဆို လူလတ္တန္းစားထဲ နည္းနည္း ပါမယ္ ထင္ပါတယ္။

လူမတန္ ကံခ် သခၤါရ

ကိုယ့္မရိွလို႔ ရိွတာ ထုတ္ေရာင္းလိုက္ရတဲ့အခါ သခၤါရ သေဘာကို ႏွလံုးသြင္းရတယ္။

က်ေနာ့္ဆီမွာ ဘိုးဘြားအေမြအႏွစ္ဆိုလို႔ ဒကၡိဏသာခါ ဘုရားဆင္းတုေလး ႏွစ္ဆူကလြဲလို႔ ဘာမွ မရိွေတာ့ဘူး။ (ယုတ္စြအဆံုး… ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ စကားစပ္ခိုက္ ေျပာျပရရင္ က်ေနာ္ ကေလးတုန္းက ဓာတ္ပံုေတာင္ မရိွေတာ့ဘူး။ ကေလးတုန္းက ဓာတ္ပံုတင္ ဘယ္ကမလဲ က်ေနာ့္အသက္ ၂၈ ႏွစ္ မတိုင္ခင္က ဓာတ္ပံုေတာင္ မရိွေတာ့တာ။ အေဖ၊ အေမနဲ႔ မိသားစု ဓာတ္ပံုလည္း မရိွဘူး။ အေမက စိတ္ေပါက္တိုင္း ဓာတ္ပံုေတြကို လွီးပစ္တယ္။ အေဖ့ကို စိတ္ေပါက္ရင္ အေဖနဲ႔ တြဲ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုထဲက အေဖ့ ပံုေတြ လွီးထုတ္ ဖ်က္ဆီးတယ္။ က်ေနာ့္ကို စိတ္ေပါက္ရင္ က်ေနာ့္ဓာတ္ပံုေတြ ဖ်က္ဆီးတယ္။ သူ႔ခမ်ာ ႏိုင္လို႔ရတာ ဆိုလို႔ ဓာတ္ပံုပဲ ရိွေတာ့တာကိုးဗ်ာ။ အဲေတာ့ကာ ေမေမ ကြယ္ေတာ့ က်ေနာ့္လက္ထဲ ဘာဓာတ္ပံုမွ မက်န္။)

အဲေတာ့လည္း တခ်ိဳ႕ပံုေတြ သတိရမိတဲ့အခါ “သခၤါရ”သေဘာကို ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္ရတယ္။

ေၾသာ္… သခၤါရ၊ သခၤါရ

လူ႔အသက္ကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္စြမ္းကေရာ… လူျဖစ္တာခ်င္းအတူတူ ခ်မ္းသာတဲ့ ႏိုင္ငံမွာ လူျဖစ္သူက အသက္ရွည္ရွည္ ေနရတယ္။ ဆင္းရဲတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာ အသက္တိုၾကတယ္။ ဒါ အရွင္းႀကီးပဲ။

အဲေတာ့ ထိန္းသိမ္းႏိုင္စြမ္း မရိွေတာ့တဲ့အခါ သခၤါရကို ဆင္ျခင္ရတယ္။

ဟိုေန႔က ေမာင္သစ္မင္း၊ စာေရးဆရာ ဒါ႐ိုက္တာ ေမာင္ဝဏၰ၊ စာေရးဆရာ မင္းလူ၊ အဆိုေတာ္ မင္းမင္းလတ္၊ စာေရးဆရာ မင္းသား အဆိုေက်ာ္ ဒါ႐ိုက္တာ ဝင္းဦး၊ ဂီတစာဆို စႏၵယား ခ်စ္ေဆြ၊ စႏၵယားခ်စ္ေမာင္၊ စႏၵယားလွထြတ္၊ ေရႊျပည္ေအး၊ ခ်ိဳေတးဆက္ ကိုေအာင္ကိုး၊ ပုသိမ္ေမာင္စိမ္းသူ၊ ေမာင္စစ္ၿငိမ္း၊ အဥၨလီေမာင္ေမာင္စတဲ့ သူေတြကို လြမ္းတဲ့အေၾကာင္း ေရးလိုက္မိတဲ့ ေအာက္မွာ တေယာက္က လာေရးပါတယ္။ သည္လူေတြကို သူ႔အိမ္က သားေတြကို ေမးၾကည့္ေတာ့ မသိၾကေတာ့ဘူးတဲ့။

ဆင္းရဲေတာ့ ေသသူေတြကို နာမည္သက္ ဆက္ရွင္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္စြမ္းလည္း က်ေနာ္တို႔မွာက မရိွေတာ့ဘူး။ မာတင္ လူသာကင္း၊ အဆိုေတာ္ ေရးခ်ား(လ္)(ဇ္)၊ ဖရက္ဒီ မာခယူရီ၊ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု စံုစမ္းေထာက္လွမ္းေရး ဗ်ဴ႐ို (FBI) ကို တည္ေထာင္ခဲ့သူ အက္ဒဂါ ဟူးဗွား စတဲ့ နာမည္ႀကီးေတြကို နာမည္မေသေအာင္ ေဟာလီးဝု(ဒ္) ဓာတ္ရွင္သမားေတြက လုပ္ေပးႏိုင္တယ္။ နာမည္မရိွလွတဲ့ အိမ္ျဖဴေတာ္ရဲ႕ အိမ္ေတာ္ဝန္ကိုေတာင္မွ လူသိေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္ၾကတယ္။ ခ်မ္းသာလို႔ေပါ့ဗ်ာ။

က်ေနာ္တို႔မွာေတာ့… … …

မေျပာေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။

အဲေတာ့လည္း ျမသန္းတင့္ဆိုတာ မိန္းမလားတို႔၊ ခင္လင္က်ာတို႔ ျဖစ္ကုန္ေပေတာ့တာ မဆန္းပါဘူး။

အိမ္း… ဒါလည္း သခၤါရ။

သို႔ေသာ္ သခၤါရခ်င္းအတူတူ သံသခၤါရနဲ႔ သစ္သား သခၤါရေတာ့ ကြာသေပါ့။ က်ေနာ္တို႔အျဖစ္ကေတာ့ ရႊံ႕သခၤါရေပါ့ေလ…

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…
အတၱေက်ာ္
(၂၆၀၈၁၉)

(ပံုက https://zenstudiespodcast.com/impermanence/ မွ စီးပြားျဖစ္ သံုးတာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ စိတ္ရွင္းရွင္းနဲ႔ မိတၱဴယူထားတဲ့ ပံုျဖစ္ပါတယ္။)

Author: lettwebaw

A prolific Burmese writer whose main work is non-fiction with many articles and books on psycho-social and health issues including sex education for teenagers, proper etiquette, child rearing practices and marriage counselling tips. Another nom de plume is "Pseudonym."

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s