အတၳဳပၸတၱိဓာတ္ရွင္ဆိုတာ… အႏုပညာသည္ဆိုတာ…

Bohemian Rhapsody ဆိုတာ သမား႐ိုးက် စိတ္ကူးစိတ္သန္း မရိွသူ လူတစုရဲ႕ သံပိုင္းကဗ်ာရွည္လို႔ ျပန္ဆိုရမယ္ ထင္ပါတယ္။

၁၉၈၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြမွာ လူငယ္ဘဝကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရေတာ့ Queen သီခ်င္းေတြ ႀကိဳက္ခဲ့ဖူးတယ္။ Freddie Mercury ဆိုတဲ့နာမည္ကို ၾကားဖူးတယ္။

မႏွစ္က ႏွစ္ကုန္မွာ ဘန္ေကာက္ကို ေရာက္ခိုက္ ဓာတ္ရွင္ၾကည့္မယ္လုပ္ေတာ့ အဲဒီ့ ဇာတ္ကား ႐ံုတင္ေနေပမယ့္ သိပ္ေကာင္းမယ္ မထင္လို႔ မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။

ေဟာ… မေန႔တေန႔ကက်ေတာ့ အဲဒီ့ကားက ေအာ္စကာဆု ၄ ဆု ရသြားတယ္၊ သ႐ုပ္ေဆာင္ဆုလည္း ရတယ္ၾကားလိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ႐ံုလည္း ျပန္တင္တာ ၾကံဳရတာမို႔ ဝင္ၾကည့္ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။

ဇာတ္ကားနာမည္က Queen အဖြဲ႕ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ သီခ်င္းပါ။ ဖရက္ဒီပဲ ေရးခဲ့ ဆိုခဲ့တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။Image may contain: 1 person, closeup

သို႔ေသာ္ သမား႐ိုးက်က ျပတ္ျပတ္သားသား ခြဲထြက္ လြတ္ေျမာက္ေနတဲ့ အႏုပညာရွင္တေယာက္ရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိ ဇာတ္ကားတကားအတြက္ သည္အမည္က သိပ္ကို လိုက္ဖက္လြန္းပါတယ္။

ေနာက္တခ်က္က အတၳဳပၸတၱိကို ႐ိိုက္ျပပံု။ လူ႔ဘဝမွွာ ၄၅ ႏွစ္ ေနသြားတဲ့ အဲဒီ့ အႏုပညာသည္ရဲ႕ ဂီတဘဝ ၁၅ ႏွစ္ကိုပဲ ႐ိုက္ျပသြားတယ္။

၂ နာရီ ၁၄ မိနစ္ၾကာ ဇာတ္ကားဆိုတာ အေတာ္ရွည္တယ္လို႔ ဆိုရပါမယ္။ ၁၅ ႏွစ္ကို ၂ နာရီ ၁၄ မိနစ္နဲ႔ ဝင္ေအာင္ ႐ိုက္ျပဖို႔ဆိုတာ ႐ုပ္ရွင္ ဘာသာစကားကို အျပည့္အဝ နားလည္တတ္ကၽြမ္းမွ ျဖစ္ႏိုင္တာမ်ိဳး။

ဇာတ္ပႏၷက္ျဖစ္တဲ့ ဖရက္ဒီ့ ဘဝ လာရာ လမ္းေၾကာင္း အေျခခံကို ၃-၄ မိနစ္ေလာက္နဲ႔ ပံုေဖာ္ထားတယ္။ သူနဲ႔ သူ႔အေမ၊ သူနဲ႔ သူ႔အေဖရဲ႕ ဆက္ဆံေရး၊ သူ႔ရဲ႕ ေဖာက္ထြက္လိုတဲ့ အငုံ႔စိတ္ အားလံုးကို မိနစ္ နည္းနည္းေလးနဲ႔ ပီေအာင္ ျပသြားတယ္။

သမိုင္းအခ်က္အလက္ အလြဲေတြ အေတာ္မ််ားမ်ား ပါတယ္လို႔ ေဝဖန္သူေတြက ဆိုၾကပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ဇာတ္နာေအာင္ ဖန္တီးရတာပဲလို႔ ဒါ႐ိုက္တာက တံု႔ျပန္ပါတယ္။ ေျပာသူေရာ၊ တုံ႔ျပန္သူပါ ႏွစ္ဖက္စလံုး မမွားပါဘူး။ ကဗ်ာမွာဆိုရင္ စာဆို႔ အခြင့္အေရးေပါ့။ ဓာတ္ရွင္မွာေတာ့ ဇာတ္ဆရာ့ အခြင့္အေရးေပကပဲ။

သို႔ေသာ္ ဖရက္ဒီနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ကို ပီျပင္ေအာင္ ေဖာ္ညြန္းႏိုင္ခဲ့တယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။

Image may contain: 1 person, on stageဖရက္ဒီဆိုတဲ့ အဆိုေတာ္ဟာ အေတြးအေခၚအရ ပိတ္မိေနသူ မဟုတ္ဘူး။ ေရွး႐ိုးစြဲ မဟုတ္ဘူး။ သူမ်ားထက္ ထူးၿပီးေရာဆိုၿပီး တမင္လုပ္ ေဖာက္ထြက္ေနသူလည္း မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ပင္ကို ဗီဇကိုက လြတ္ေျမာက္ေနတာ။ ဘယ္သူ႔လက္ေအာက္ခံမွ မဟုတ္၊ ဘာဝါဒရဲ႕ အပိတ္အေႏွာင္ကိုမွ မခံရဘဲ အႏုပညာကိုသာ သည္းသည္းမည္းမည္း ဇြဲႀကီးႀကီး ဖက္တြယ္ လုပ္ကိုင္သြားသူဆိုတာ မိိမိရရ ျပသြားႏိုင္ခဲ့တယ္လိို႔ ျမင္မိပါတယ္။

အေတြးေတြ ရလာတယ္။ ရွည္လ်ားလွတဲ့ လူတေယာက္ရဲ႕ ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းကို ၁ နာရီခြဲ ၂ နာရီေလာက္အတြင္းမွာ ဓာတ္ရွင္အျဖစ္ ႐ိုက္ျပတဲ့အခါ အဲဒီ့လူဟာ ဘယ္လို လူစားလဲဆိုတာ ပီျပင္ေအာင္ ႐ိုက္ျပႏိုင္ရင္ ဓာတ္ရွင္သမား တာဝန္ေက်တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

ေနာက္တခုက ပံုနဲ႔ ျပထားပါတယ္။ တကယ့္ ဖရက္ဒီနဲ႔ ဖရက္ဒီအျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္သူ။ ႐ုပ္ခ်င္း တထပ္တည္း တူစရာ မလိုပါဘူး။ နီးစပ္ရင္ ျဖစ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ အျမင္။ (အရပ္ခ်င္းေတာင္ မတူဘူးဗ်။ ဖရက္ဒီအစစ္က ျမင့္တယ္။ သ႐ုပ္ေဆာင္က ဂ်ပု။)

အေရးႀကီးဆံုးကေတာ့ အႏုပညာသမားစစ္စစ္ဆိုတာ ဘယ္လိုလူလဲ။ ပုဂၢိဳလ္ေရး၊ အယူဝါဒ အစြန္းတခုခုေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ေနသမွ် အဲဒီ့လူဟာ အႏုပညာသမား မဟုတ္ဘူး။ အေယာင္ေဆာင္ပဲ။

အႏုပညာသမားစစ္ရင္ အကုန္လံုးနဲ႔ ကင္းတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္ သ႐ုပ္မွန္ေတြ၊ အႏုပညာသည္ ျပည္သူ႔အတြက္ေတြ မေအာ္တတ္ဘူး။ သူ ဖန္တီးခ်င္တဲ့ အႏုပညာကို ႐ိုး႐ိုးသားသား လုပ္တယ္။ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ ႏွစ္ၿပီး လုပ္တယ္။

က်ေနာ္ တခါက ေရးခဲ့ဖူးသလို အႏုပညာသမားစစ္စစ္က ဘယ္သူ႔ လက္ေအာက္ခံ၊ ႏို႔သက္ခံမွ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို သည္ဇာတ္ကားထဲက သြားေလသူ အဆိုေတာ္ သီခ်င္းေရးဆရာက ပီပီျပင္ျပင္ ျပသြားခဲ့ပါတယ္။

(Octave ေလးခုနဲ႔ ဆိုႏိုင္သူ၊ ေခတ္ေပၚေတးဂီတသမိုင္းမွာ အေျပာင္ေျမာက္ဆံုးတေယာက္ျဖစ္သူ ဖရက္ဒီ့ ဆိုပံုဆိုေပါက္နဲ႔ ဆိုဟန္ကို သည္မွာ ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ https://youtu.be/A22oy8dFjqc )

 

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…

အတၱေက်ာ္

(၀၁၀၃၁၉)