အားလား အိုင္လား

🎥🎥🎥🎥🎥🎥

စကားပလႅင္

လူငယ္ ဓာတ္ရွင္သမားေလးေတြနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ ၾကားမွာ ေဆြးေႏြးစရာေလး တခု ရိွလာပါတယ္။

No photo description available.က်ေနာ္က ဓာတ္ရွင္သမားမဟုတ္ပါဘူး။ ဓာတ္ရွင္ဝါသနာအိုးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဝါသနာအိုးထဲမွာမွ က်ေနာ္က အဘိုးႀကီး ဝါသနာအိုး။ ဓာတ္ရွင္ကို အေသအလဲ ႀကိဳက္သူ၊ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကည့္ဖူးသူ ျဖစ္ပါတယ္။

အကန္းေတြၾကားက တဖက္လပ္ျဖစ္ျမဲအတိုင္း တျခား ဓာတ္ရွင္ဝါသနာအိုးေတြထက္ စာရင္ က်ေနာ္က သိုးေဆာင္းစာေလး အနည္းအပါး ေသစာရွင္စာေလာက္ တတ္ေတာ့ သိုးေဆာင္းဘာသာနဲ႔ ကားေတြလည္း ၾကည့္ဖူး၊ သိုးေဆာင္းဘာသာနဲ႔ ေရးထားတဲ့ ဓာတ္ရွင္အေၾကာင္း ေဆာင္းပါးစံုနဲ႔တကြ နာမည္ေက်ာ္ သိုးေဆာင္း ဇာတ္ကား မူရင္း ဇာတ္ညႊန္းတခ်ိဳ႕ကိုလည္း အနည္းအပါး ဖတ္ဖူးထားတာေလးေတာ့ နည္းနည္း ပိုသေပါ့။

“အျပရွည္”

အခု လူငယ္ ဓာတ္ရွင္သမားေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးစရာက “အျပရွည္”ကိစၥပါ။

လူငယ္ဓာတ္ရွင္သမားေလးတေယာက္ကို သူတို႔ ႐ိုက္ကူးထားတဲ့ ကားေတြထဲက အျပရွည္ေတြအေၾကာင္း က်ေနာ္က ေထာက္ျပတဲ့အခါ “အဲဒီ့ အျပရွည္ကလည္း လမ္းေၾကာင္းတခုလို႔ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္”လို႔ ဆိုလာလို႔ပါ။ ဆိုလိုတာက ဒါက အသစ္မို႔ ဘိုးေတာ္ လိုက္လို႔ မမီျဖစ္ေနပံုပဲလို႔ အနက္ ထြက္သလိုပါပဲ။

အဲဒါ အသစ္မဟုတ္

က်ေနာ္ အဘုိးႀကီးကေတာ့ “အျပရွည္”လို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ ဗမာဒါ႐ိုက္တာ ပေဂးႀကီး (ဦး)“သုခ”ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ “စကားေျပာေသာ အသည္းႏွလံုး”ဇာတ္ကားကို အရင္ဆံုး တန္းျမင္လိုက္ပါတယ္။

ဇာတ္ကားလည္း အနားမွာ အလြယ္တကူ မရိွ၊ အဲတုန္းကလည္း မွတ္မထားမိေသာ္လည္း ဦးသိန္းေမာင္လား မသိ၊ အကယ္ဒမီ ရသြားတဲ့ အဲဒီ့ “စကားေျပာေသာ အသည္းႏွလံုးဇာတ္ေၾကာင္းေဖာ္ခန္း”ႀကီးဟာ တကတ္ထဲနဲ႔ ကင္မရာ ေထာင္ၿပီး ႐ႈေထာင့္မေျပာင္းဘဲ အၾကာႀကီး ႐ိုက္ျပသြားခဲ့တာကိုေတာ့ မွတ္မိေနပါတယ္။

ေျပာရရင္ ျပဇာတ္တပုဒ္ကို စင္နဲ႔တည့္တည့္က ကင္မရာအေသေထာင္ၿပီး ႐ိုက္ျပလိုက္တာမ်ိဳးပါ။

ဘိုလိုဆိုရင္ေတာ့ “long take”ေပါ့။

နမူနာေကာင္းတခု

ႏိုင္ငံျခား ဇာတ္ကားေတြမွာလည္း အျပရွည္ေတြကို “အား”တခုအျဖစ္ သံုးခဲ့တာ ၁၉၅၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြကတည္းကပါ။

အထင္ရွားဆံုးကေတာ့ ေဟာလီးဝု(ဒ္) ႐ုပ္ရွင္နယ္မွာ အသစ္ထြင္ႏိုင္စြမ္း အျပည့္နဲ႔ ဆရာႀကီးတဆူ ျဖစ္ေလသူ ေအာ္ဆန္ ဝဲ(လ္)(ဇ္)ရဲ႕ Touch of Evil ဇာတ္ကား (၁၉၅၈ ခုႏွစ္) ထဲက ၃ မိနစ္ စကၠန္႔ ၂၀ ၾကာ အျပရွည္ပါပဲ။ https://youtu.be/Yg8MqjoFvy4 မွာ ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။

အဲဒီ့မွာ ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ဦးသုခလို ကင္မရာကို အေသ ေထာင္႐ိုက္ထားတာ မဟုတ္ဘဲ တကတ္တည္းမွာ ကင္မရာကို ေထာင့္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္း၊ ျမင္ကြင္း အက်ဥ္း၊ အက်ယ္ မ်ိဳးစံုေျပာင္းၿပီး ႐ိုက္ျပသြားတာကို ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။

အျပရွည္မွာ ဘာအေရးႀကီးလဲ

ဦးသုခေရာ ဝဲ(လ္)(ဇ္)ပါ မလြဲမေသြ လုပ္ခဲ့ၾကရတာတခုကေတာ့ သည္လို အျပရွည္အတြက္ မျဖစ္မေန လိုအပ္ခ်ပ္ပါပဲ။

အဲဒါကေတာ့ အစမ္းေလ့က်င့္မႈ (ဇာတ္တိုက္တာ) ကို နာနာလုပ္ခဲ့ၾကရတာပါ။

ဦးသုခဆီမွာက သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြဟာ အဲဒီ့အျပရွည္ ကတ္ႀကီးတကတ္စာအတြက္ ဇာတ္ဝင္စကားနဲ႔ အမူအရာေတြ ေၾကညက္ေအာင္ အဖန္ဖန္ ဇာတ္တိုက္ခဲ့ၾကရမွာ မလြဲပါဘူး။

ဝဲ(လ္)(ဇ္)ရဲ႕ အျပရွည္က်ေတာ့ အဲဒါထက္ အမ်ားႀကီး ပိုခက္ပါတယ္။

ကင္မရာ ဆရာနဲ႔ စက္အဖြဲ႕၊ မီးအဖြဲ႕၊ ျဖတ္ေလွ်ာက္၊ ဇာတ္ဝင္ပစၥည္း၊ သ႐ုပ္ေဆာင္ အားလံုး သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အခ်ိန္ကိုက္ျဖစ္ေနေအာင္ ဇာတ္တိုက္ရတာ ဘယ္လိုမွ တရက္ထဲနဲ႔ မၿပီးႏိုင္တာမ်ိဳးႀကီးပါ။ (ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ဘတ္ဂ်က္ေက်ာ္တဲ့ ဒါ႐ိုက္တာ၊ အခ်ိန္မီ မၿပီးတဲ့ ဒါ႐ိုက္တာရယ္လို႔ သူ႔ေခတ္နဲ႔ သူ႔အခါတုန္းက နာမည္ႀကီးခဲ့တာပါပဲ။) က်ေနာ္ အမွတ္မမွားရင္ အဲဒီ့ ၃ မိနစ္ စကၠန္႔ ၂၀ အျပရွည္အတြက္ ၆ ရက္ ဇာတ္တိုက္ခဲ့ရတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

၇ မိနစ္ေက်ာ္ေတာင္ မနားတမ္း ႐ိုက္တဲ့ ကတ္

ထင္ရွားတဲ့ ေနာက္ နမူနာတခုက ၇ မိစန္ေက်ာ္ အျပရွည္ႀကီးကို ႐ိုက္ျပခဲ့တဲ့ ျပင္သစ္ ဒါ႐ိုက္တာ Jean-Luc Godard ပါပဲ။ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္က ႐ံုတင္တဲ့ Weekend အမည္နဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ကားထဲက ယာဥ္ေၾကာ ပိတ္ဆို႔ေနတဲ့ အခန္းကို ၇ မိနစ္ေက်ာ္ ႐ိုက္ျပခဲ့တာပါ။ (ဝါသနာပါရင္ ကိုယ့္ဘာသာ ရွာေဖြ ၾကည့္ၾကပါေတာ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္ အလြယ္မေတြ႕လို႔ လင့္(ခ္) မေပးႏိုင္တာ ခြင့္လႊတ္ပါ။)

အဲဒီ့ ဒါ႐ိုက္တာဟာ ျပင္သစ္ လိႈင္းသစ္႐ုပ္ရွင္ လႈပ္ရွားမႈကို စတင္ခဲ့သူမ်ားထဲက တေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။

ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အမ်ားႀကီး က်န္ပါေသးတယ္။ ယုတ္စြအဆံုး အပစ္အခတ္ အသတ္အပုတ္ ဓာတ္ရွင္ (Action Film) ေတြမွာေတာင္မွ အျပရွည္နဲ႔ ပရိသတ္ကို ဖမ္းစားႏိုင္ခဲ့တဲ့ နမူနာေတြ ရိွပါတယ္။

အျပရွည္ေတြပါလ်က္ကနဲ႔ ထင္ရွားတဲ့ ေခတ္ၿပိဳင္ ေဟာလီးဝု(ဒ္)ကားကေတာ့ လီအိုနာဒို ဒ ခါပရီယိုရဲ႕ ေျပာင္ျေမာက္တဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္မႈနဲ႔ The Revenant (၂၀၁၅) ပါပဲ။ မကၠဆီကန္ ဒါ႐ိုက္တာ Alejandro González Iñárritu ႐ိုက္ခဲ့တာပါ။

အေကာင္းဆံုး သ႐ုပ္ေဆာင္၊ အေကာင္းဆံုး ဓာတ္ပံု၊ အေကာင္းဆံုး ဒါ႐ိုက္တာဆိုတဲ့ ေအာ္စကာဆု ၃ ဆု ရခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ (အေကာင္းဆံုး ဇာတ္ကားဆု ဆန္ခါတင္ စာရင္းမွာ ပါခဲ့ေသာ္လည္း မရခဲ့ပါဘူး။)

က်ေနာ့္အျမင္

အႀကိမ္ႀကိမ္ ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဓာတ္ရွင္ရဲ႕ ဘာသာစကားက တခု သတ္သတ္ပါ။ ဓာတ္ရွင္ (Movie) လို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ လႈပ္ေနတဲ့ အ႐ုပ္ေတြနဲ႔ ဇာတ္ေၾကာင္းကို ေဖာ္ယူရပါတယ္။

အဲဒီ့ဘာသာစကားမွာ ကင္မရာ ႐ိုက္ခ်က္ေတြ ပါတယ္၊အလင္းအေမွာင္ ပါတယ္၊ ေဆးေရာင္စံုေခတ္မွာ အေရာင္ေတြ ပါလာတယ္၊ ေနာက္ခံ ေတးဂီတေတြ၊ (တိတ္ဆိတ္ေနတာလည္းပါတဲ့) အသံေတြပါတယ္၊ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြရဲ႕ ကိုယ္ဟန္အမူအရာစံုလည္း ပါတဲ့အခါ ပါတယ္၊ ဇာတ္ဝင္စကားလည္း ပါတဲ့အခါ ပါပါတယ္။

အျပရွည္ကို က်ေနာ္ မဆန္႔က်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၿငိမ္ေနတဲ့ အျပရွည္ဆိုရင္ေတာ့ ဘာလို႔ ဓာတ္ရွင္ၾကည့္ေနေတာ့မွာလဲေနာ္။ ႐ုပ္ေသ ဓာတ္ပံုပဲ ၾကည့္ေတာ့မွာေပါ့။

ဆိုၾကပါစို႔ဗ်ာ၊ ဇာတ္ေဆာင္ တေယာက္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ ထိုင္ၿပီး စာ႐ိုက္ေနတာကို ကင္မရာ အေသေထာင္ၿပီး ၂ မိနစ္ေလာက္ ျပမယ္ဆိုရင္ကို အလိုလို ေနရင္း အိုင္သြားေတာ့မွာပါ။ ၿငီးေငြ႕လာေတာ့မွာပါ။

အဲဒီ့ ၂ မိနစ္စာ ကင္မရာ အေသေထာင္ျပတဲ့ တကတ္မွာပဲ၊ ကြန္ပ်ဴတာ ႐ိုက္ေနသူရဲ႕ ေနာက္ခံမွာ တေယာက္က ပ်ာေလာင္ ပ်ာေလာင္နဲ႔ ထြက္လာ၊ ကြန္ပ်ဴတာ႐ိုက္ေနသူကို တခုခု လွမ္းေျပာ၊ ကြန္ပ်ဴတာ႐ိုက္ေနသူက အေလးမထား၊ သူ႔ဟာသူ ဆက္႐ိုက္ေန၊ ဟိုတေယာက္ ပ်ာေလာင္ ပ်ာေလာင္နဲ႔ ျပန္ထြက္သြား၊ မိန္းမႀကီးတေယာက္ ခ်က္ခ်င္း ဝင္ခ်လာ၊ ကြန္ပ်ဴတာ ႐ိုက္ေနသူရဲ႕ ေဘးမွာ ကုန္းကုန္းကြကြနဲ႔ ဟိုရွာ သည္ရွာလုပ္၊ ဟိုၾကည့္ သည္ၾကည့္လုပ္၊ ကြန္ပ်ဴတာ ႐ိုက္ေနသူကို ၾကည့္၊ ေအးေအးေဆးေဆး ျပန္ထြက္သြား၊ ကေလးတေယာက္ ကစားစရာ တခုနဲ႔ ခုန္ေပါက္ ဝင္လာျပန္…

အဲဒါမ်ိဳးဆိုရင္ အဲဒီ့ ၂ မိနစ္စာကို ၾကည့္ရတာ ပရိသတ္အတြက္ အိုင္မသြားေတာ့ဘူးေပါ့။

မႏိႈင္းေကာင္း ႏိႈင္းေကာင္း

ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းလို ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးက ဝါက်ရွည္ႀကီးနဲ႔ တပိုဒ္စာလံုးကို တဝါက်တည္း ေရးလို႔ ရပါတယ္။

ေတာ္ရိေလ်ာ္ရိ စာေရးသူတေယာက္သာ အဲလို ေရးရင္ လိပ္ပတ္လည္ဖို႔ေတာင္ အေတာ္ ခက္ေနမွာပါ။

ဓာတ္ရွင္မွာလည္း အတူတူပါပဲ။ အျပရွည္ေတြဟာ ေနရာတက် သံုးတတ္ရင္ တကယ့္ “အား”ဆိုတာ ဓာတ္ရွင္သမိုင္းက ျပခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ မသံုးတတ္ရင္ေတာ့ အားမျဖစ္ဘဲ ဇာတ္ကို “အိုင္သြားေစတဲ့” “အေမွာင့္”သာ ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း သတိထားၾကဖို႔ လိုလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

နိဂ်ံဳးုခုတ္ရရင္…

က်ေနာ္ နည္းနည္း ကၽြမ္းက်င္တဲ့ စာေပနဲ႔ပဲ ေျပာၾကည့္ပါရေစ။ အလကၤာေတြ၊ ဥပစာေတြဟာ စာေရးဖြဲ႕ရာမွာ သံုးတတ္ရင္ အလြန္ အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ကိုယ္ေဖာ္ေနတဲ့ ဇာတ္ေၾကာင္းကို ႐ုပ္လံုးၾကြလာေစပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ တရားလြန္ သံုးျပန္ေတာ့လည္း ဖတ္ရသူ ညည္းလာသလို လိုရင္းကိုလည္း မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ျပန္ဘူးဆိုတာ စာေရးသူတိုင္း သတိထားအပ္ပါတယ္။

ဓာတ္ရွင္မွာလည္း အလားတူပါပဲ။ အရာရာကို သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အံဝင္ခြင္က် သံုးသြားရင္ ဇာတ္ကားေလးေတြ ၾကြတက္ေနမွာပါ။ ကိုယ္စြဲလန္းႏွစ္သက္တာတခုေၾကာင့္ တမ်ိဳးတည္းကို နင္းကန္ ခ်သံုးရင္ေတာ့ ဆားေတြ နင္းကန္ ထည့္ထားတဲ့ ဟင္းလို စားသံုးသူ ပရိသတ္မွာ ႐ံႈ႕မဲ့သြားေစတတ္တာကိုလည္း သတိခ်ပ္သင့္တယ္လို႔ ျမင္မိရေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၀၅၀၉၁၉)

Advertisements

Author: lettwebaw

A prolific Burmese writer whose main work is non-fiction with many articles and books on psycho-social and health issues including sex education for teenagers, proper etiquette, child rearing practices and marriage counselling tips. Another nom de plume is "Pseudonym."

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s