အသက္ရွည္ရွည္ ခင္ခင္မင္မင္

မေန႔ညက ၁၀ နာရီ ထိုးလုနီးမွ စာအုုပ္မ်က္ႏွာစာမွာ တက္လာတဲ့ ဓာတ္ပံုေလးေတြ ျမင္မိေတာ့ ကိုယ္တိုင္ သြားၾကည့္ခ်င္စိတ္က ေပါက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆိုင္က ဝန္ထမ္းေလးေတြကလည္း ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚက ကရင္ေလးေတြ၊ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ေလးေတြ။ သူတို႔ေလးေတြ ရန္ကုန္ကို ေရာက္ဖူးတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါနဲ႔ ကေလးေတြလည္း လိုက္ျပရင္း၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း တပတ္ ပတ္ၾကည့္မယ္ဆိုၿပီး ထြက္ခ်လာလိုက္ပါတယ္။

ေရႊတိဂံုဘုရားလမ္းနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းေထာင့္မွာ ေက်ာင္းနာမည္ ကၽြန္ေတာ္ သတိမထားမိတဲ့ အယ္(န္)ဂလစ္ခယ္(န္) [ခရစ္ယာန္ ဂိုဏ္းခြဲတခု – အဂၤလန္၏ အသင္းေတာ္လို႔လည္း ေခၚၾကပါတယ္] ရဲ႕ ဘုရားရိွခိုးေက်ာင္းႀကီး ရိွတယ္။ စာအုပ္မ်က္ႏွာစာမွာ ျမင္ထားတဲ့ ပံုေတြအရ အဲဒီ့က စေလာက္တယ္လို႔ မွန္းမိပါတယ္။

No photo description available.ၿမိဳ႕ထဲကို အဲဒီ့ဘက္က စ ဝင္လိုက္ပါတယ္။ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ အဲဒီ့ ဘုရားေက်ာင္း ဝန္းက်င္မွာ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုး စည္ကားေနတယ္။ လမ္းတခုလံုးကိုလည္း မီးေရာင္စံုေတြ ထြန္းထားတယ္။ ပရိသတ္ကေတာ့ ခရစ္ယာန္ေတြခ်ည္း မဟုတ္ဘူး။ ေခါင္းၿမီးျခံဳထားတဲ့ လွတပတေလးေတြေတာင္ ျမင္ခဲ့ရေသး။ ၂၇ လမ္းကေန ၃၂ လမ္းအထိက မဂိုလမ္းလို႔ တခ်ိန္က ေခၚခဲ့တဲ့ လမ္းပါ ပါရိွရာ ရပ္ကြက္ႀကီးျဖစ္ေလတဲ့အတိုင္း ဘာဘူေတြ၊ မာမူူေတြ၊ ခါလာေတြ၊ ေဘတားေတြ၊ ေဘတီးေတြရဲ႕ ရပ္ကြက္ဆိုေတာ့ သူတို႔လည္း ထြက္လာၾကမွွာေပါ့။ အားလံုး ျပံဳးျပံဳးရႊဂ္ရႊင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး။ ေရႊျမန္မာေတြ၊ ေပါက္ေဖာ္တြလည္း စံုလို႔ရယ္။

ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ေထာင့္ယြန္းယြန္းမွာ စင္ျမင့္ေဖ်ာ္ေျဖပြဲ ရိွတယ္။ မိန္းကေလး သီခ်င္းသည္တေယာက္က ဗဒင္ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ သီခ်င္းတပုဒ္ကို ဟစ္ေၾကြးေနတယ္။ သံၿပိဳင္အပိုဒ္မွာ သူမဆိုေပမဲ့ ပရိသတ္က အံုးအံုးၾကြက္ၾကြက္ ေအာ္ေနၾကတာ ၾကားရတယ္။

ဒို႔ကေတာ့… ဒို႔ကေတာ့…

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းေရွ႕ေလာက္က စၿပီး လူပါးသြားတယ္။ ဆူးေလအခ်က္ျပ လမ္းဆံုမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကားက ထိပ္ဆံုးက။ မီးစိမ္းတာ ေစာင့္ေနရင္း ဟိုဟိုသည္သည္ ၾကည့္မိေတာ့ ဆူးေလ လမ္းေထာင့္ တဖက္တခ်က္မွာ မီးထြန္းထားတဲ့ ခရစၥမတ္သစ္ပင္ ႏွစ္ပင္ ေတြ႕မိတယ္။

မီးက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မစိမ္းဘူး။ ဆူးေလလမ္းတခုလံုး ရွင္းလင္းေနတဲ့အထိလည္း မစိမ္းေတာ့ စိတ္ထဲ မသိုးမသန္႔ျဖစ္လာတယ္။ ထင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ။ လမ္းႀကီးရွင္းသြားၿပီဆိုေတာ့မွ ဆိုင္ကယ္ ဥၾသသံၾကားရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကားနက္ႀကီး ႏွစ္စီးက ေရွ႕ေနာက္ အျခံအရံနဲ႔ ၿမိဳ႕ထဲကို ၾကြခ်ီလာတာ။

ျပံဳးမိတယ္။ အဆန္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာျဖစ္ျဖစ္၊ မဲဆြယ္တုန္း ခဏသာ စကားလံုးအလွေတြ သံုးတာ။ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ ဒံုရင္းပဲေလ။ ခိုင္ထူးေတာင္ ေရွးက ဆိုဖူးေသးတယ္။ ဘာတဲ့… ဆို… ဆို… ဆို… ဆိုလား။

အဲလို သြားလာလႈပ္ရွားေနၾကမွေတာ့ လူထုနဲ႔ အေတာ္နီးမွာေပါ့ေနာ္။ မနီးလည္း အေရးမႀကီးပါဘူး။ ေရွ႕က ေနဝင္းအပါအဝင္ ဘိုးေဘးေတြရဲ႕ ေရႊက်င့္ဆိုးေတြကိုမွ အမွွန္မွတ္ခဲ့၊ အားက်ခဲ့ရတဲ့ ဘဝမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ၾကေပတာကိုး။

ေခတ္အဆက္ဆက္ လမ္းေပၚမွွာ အခုလို ဗိုလ္က်ေနသူတို႔ ပါးေနတဲ့ သတင္းစကားက ရွင္းတယ္။ လူထု ၾကပ္ခ်င္ၾကပ္ပေလ့ေစ၊ ခရီးေရာက္ခ်င္မွ ေရာက္ပေလ့ေစ၊ ငါတို႔ ေခ်ာင္ရင္ ၿပီးတာပဲ၊ ငါတို႔ ခရီးေရာက္ဖို႔က အေရးႀကီးတယ္၊ မွတ္ထားဆိုတဲ့ သတင္းစကားခင္ဗ်။

ေက်းဇူးရွင္မ်ား ၾကြခ်ီသြားေတာ့မွပဲ မီးလည္း စိမ္းေတာ္မူပါေတာ့တယ္။

Image may contain: 1 personပန္းဆိုးတန္းထိပ္ေလာက္က စၿပီး လူစုစုေတြ၊ သိမ္းေနတဲ့ ဆိုင္ေတြ စ ေတြ႕ရပါတယ္။ လြစၥလမ္း (ေဆာရီး… ႏႈတ္စြဲေနဆဲမို႔ Lewis Street ပဲ ေခၚမိသြားတယ္။ ဘာတဲ့ ဆိပ္ကမ္းသာလမ္း) ေလာက္မွာ ကားေတြ ပိတ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ တည့္တည့္သြားလို႔ ရမယ္အမွတ္နဲ႔ ဘယ္ဘက္ ယာဥ္ေၾကာကို ယူူထားလိုက္ပါတယ္။

လမ္း ၄၀ အထက္လမ္းနဲ႔ ၃၉ လမ္းအထက္လမ္းမွာ စုစုေပါင္း ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ ေနခဲ့ဖူးေတာ့ အဲဒီ့ေနရာေတြမွွာ ကၽြန္ေတာ့္ေျခရာေတြ မနည္းဘူး။ ၿမိဳ႕လယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ အလြတ္ရေနတဲ့ ေဒသ။

လမ္း ၄၀ ထိပ္နား ေရာက္ေတာ့ ညာဘက္မွာ ေဖ်ာ္ေျဖေရး ကားတစီး ျမင္လိုက္တယ္။ ခရစ္ယာန္ဓမၼေတးေတြ သီေၾကြးေနၾကတာလည္း ၾကားရတယ္။

ဘီးလိွမ့္လိုက္ေတာ့ ဆယ့္(န္)(ထ္)မယ္ရီး(ဇ္) ဘုရားရိွခိုးေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို လွမ္းျမင္ရပါတယ္။ စိန္ေပါေက်ာင္းလို႔ ေခၚၾကတဲ့ ဆယ့္(န္)(ထ္)ေဖာ(လ္)(ဇ္) သာသနာျပဳေက်ာင္းနဲ႔ တြဲရက္ေပါက္ဖြားခဲ့တာေပါ့။ ၆ တန္းကေန ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့အထိ ေနခဲ့ရတဲ့ ခ်စ္လွစြာေသာ ၆ ဗိုလ္တေထာင္ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး။

မီးေတြ ထြန္းထားတာမ်ား ထိန္လို႔။ အဲဒီ့ထိပ္က စၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းကို ပိတ္ထားလိုက္ၿပီမို႔ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းထဲခ်ိဳးဝင္၊ ဒါလဟိုဇီ… အဲ… မဟာဗႏၶဳလလမ္းအတိုင္း ဆင္း၊ သိမ္ျဖဴအတိုင္း ျပန္တက္၊ ဗိုလ္တေထာင္ ၄ ေရွ႕မွာ ကားရပ္ၿပီး ကေလးေတြကို ပြဲတန္း ေလွ်ာက္ခြင့္ေပးလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကားေစာင့္ရင္း၊ ေခၚလာခဲ့တဲ့ ေခြးကေလး ေက်ာင္းရင္း က်န္ခဲ့တာေပါ့။

ျဖဴျဖဴျပာျပာ နီနီဝါဝါ ေဝဆာျမဴးတာေလးေတြ ျမင္ေတာ့လည္း ကိုယ့္အသက္ ကိုယ္ျပန္သတိေပးရေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္စိတ္တစိတ္က သတိေပးေနတဲ့ စိတ္ကို ဆန္႔က်င္ပုန္ကန္တယ္။ ဖြဲတဆုပ္မက ဆန္ ၈ ျပည္ေလာက္ေတာ့ ႏိုင္ေသးတယ္ဟ…. တဲ့။ 🤭

ကေလးေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ျပန္လာၾကေတာ့ သိမ္ျဖဴလမ္းေပၚက ဆိုင္တဆိုင္မွာ ဖာလူဒါ တိုက္လိုက္ရင္း မေန႔ညက ခရစၥမတ္ အစီအစဥ္ကို လက္စသတ္လိုက္ပါတယ္။

—-

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ၁၉၆၈ ခုႏွစ္ မတ္လမွာ စေရာက္ခဲ့တာမိို႔ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္မွာ ေနခဲ့တာ ႏွစ္ ၅၀ ျပည့္ဖို႔ ၃ လသာသာပဲ လိုပါေတာ့တယ္။

သည္လို ခရစၥမတ္မီးထြန္းပြဲမ်ိဳးကို အဲဒီ့ ႏွစ္ ၅၀ အတြင္း တခါမွ မၾကံဳဖူးပါဘူး။

တကယ့္ကို စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္တဲ့ ရန္ကုန္ရဲ႕ နာတာလူး ပြဲေတာ္ပါပဲ။

ဘာ့ေၾကာင့္ သည္ႏွစ္မွ အခုလို ထူးေနရတာလဲ။ အေျဖက ရွင္းပါတယ္။ ဗမာျပည္မွာ ဘာသာေရး ခြဲျခားမႈေတြ မရိွပါဘူး၊ လြတ္လပ္စြာသက္ဝင္ယံုၾကည္ခြင့္ ရိွပါတယ္ဆိုတဲ့ ဟန္ေရးေလး ျပခ်င္လို႔ပဲဆိုတာ ထင္ရွားလွပါတယ္။

ေရႊဗမာတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း က်ီးအာသီးေပါ့။ အေပၚယံ ဟန္ျပ လွဖို႔ပဲ အေရးႀကီးပါတယ္။ အတြင္းမွာ ဘာျဖစ္ေနေနေလ။

No photo description available.ဗိုလ္ေနဝင္းသက္တမ္း ကုန္ခါနီးက စၿပီး ဘာသာျခားေတြကို စစ္ဘက္၊ နယ္ဘက္မွာ ေနရာမေပးေတာ့တာ အခုအခ်ိန္အထိ အထင္အရွားပါပဲ။ ဖေအလည္း တပ္မေတာ္သား ဗိုလ္မွဴး၊ သားလည္း တပ္မေတာ္သား ဗိုလ္မွဴး၊ ဒါေပမယ့္ ဘာသာျခားျဖစ္ေနလို႔ ဗိုလ္မွွဴးအဆင့္က ဆက္မတက္ဘဲ နယ္ဘက္ ေျပာင္းေတာ့ေတာင္ ဒုညႊန္ဘဝနဲ႔ အ႐ိုးထုတ္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္း အရင္းေခါက္ေခါက္လည္း ရိွပါတယ္။

ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေအဘယ္(လ္)ခမ်ာမလည္း သူ႔ထက္ ဝါႏုသူေတြ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ ျဖစ္သြားၾကလင့္ကစား သူ႔ခမ်ာမေတာ့ အၿငိမ္းစားယူသည္အထိ ဗိုလ္မွွဴးခ်ဳပ္ဘဝက တက္မသြားခဲံ့တာလည္း အထင္အရွားပါ။

ဒုသမၼတလိို ေနရာမ်ိဳးမွာေတာ့ ဘာသာျခား၊ က်န္တိုင္းရင္းသားေတြကို ထားေပးလင့္ကစား အဲဒီ့ေအာက္အဆင့္ဆင့္ ညႊန္မွဴးအထိ ဘာသာျခားေတြအတြက္ ေနရာက ပါးရွားလွပါတယ္။ ၾကာေလ ဆိုးေလ ျဖစ္ေနတာ အသိသာႀကီးပါ။

နယ္ၿမိဳ႕တၿမိိဳ႕က တားျမစ္စာတေစာင္ကလည္း မၾကာေသးခင္ကပဲ စာအုပ္မ်က္ႏွာစာေပၚမွာ အထင္အရွား ပလူပ်ံခဲ့ပါေသးတယ္။ ကိုယ့္အိမ္ထဲကိုယ္ ဝတ္ျပဳဆုေတာင္းပြဲ က်င္းပတာကို ခြင့္မျပဳတဲ့ စာဆိုတာ မွတ္မိၾကဦးမွာပါ။

တျခား နယ္ေတြမွာလည္း လူမသိ သူမသိျဖစ္ေနတဲ့ ဘာသာျခားေတြကို ကန္႔သတ္မႈ ေပါင္းစံုက ရိွေနေလာက္မယ္ဆိုတာ ဦးေႏွာက္ရိွသူတိုင္း ခန္႔မွန္းႏိုုင္ပါလိမ့္မယ္။

အဲဒါေတြကို မျပင္ဘဲနဲ႔ ရန္ကုန္လို ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ ပြဲႀကီးတပြဲ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲ ဆင္ႏႊဲျခင္းဟာ ျပစားတာ၊ ခုေခတ္စကားနဲ႔ဆို ဂ်င္းထည့္တာ ျဖစ္ေနပါလိိမ့္မယ္။

—–

ေနာက္တခ်က္ – ခရစ္ယာန္ေတြကိုုေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ ဟန္ျပ ေကာင္းဖို႔အတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ခြင့္ျပဳခဲ့ၾကပါၿပီ။ တျခား ဘာသာဝင္ေတြကိုေရာ… ခြင့္ျပဳၾကမွာလား။ တျခားဘာသာဝင္ေတြေရာ သည္လိုမ်ိဳး ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲ ဆင္ႏႊဲခြင့္ ရၾကမွွာလား။

သည္ေနရာမွာ ေအာက္ကလိ အာလိုသူေတြအတြက္ မေန႔ညက ျမင္ခဲ့ရတဲ့ နာတာလူးပြဲေတာ္ရဲ႕ သေကၤတကို မီးေမာင္းထိုးျပလိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ဟာ စတုရန္းမိိုင္ေပါင္း ၃၉၃၀ ရိွပါတယ္။ နာတာလူးပြဲ ဆင္ႏႊဲတဲ့ အဓိကေနရာကက်ေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလမ္းမေပၚ ေရႊတိဂံုဘုရားလမ္းမွသည္ သိမ္ျဖဴလမ္းအထိသာမို႔ ရန္ကုန္ရဲ႕ တကယ့္ အစိတ္အပိုင္း ေသးေသးေလးမွာ က်င္းပခဲ့တာ အထင္အရွားပါ။

ရန္ကုန္မွာ ဗုဒၶဘာသာဝင္က ၉၁ % ရိွၿပီး ဂိုဏ္းေပါင္းစံု ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္က ၃.၂ % သာ ရိွပါတယ္။ ပြဲေတာ္ကို ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲ က်င္းပသည့္တိုင္ ဘာသာဝင္ ဦးေရနဲ႔ အခ်ိဳးညီတဲ့ ေနရာကို ယူၿပီး က်င္းပခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သည္အတြက္ ဘယ္သူမွလည္း အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ခဲ့၊ လူအမ်ားလည္း ေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

—–

၁၉၆၈ (ဗိုလ္ေနဝင္း အာဏာကို အဓမၼရယူအၿပီး ၆ ႏွစ္) မွာ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ကုိ စေရာက္ခဲ့ေၾကာင္း ေျပာၿပီးပါၿပီ။

အဲဒီ့ေခတ္က ရန္ကုန္ကို ျပန္သတိရမိတယ္။ အဲတုန္းက ရန္ကုန္ဟာ လူမ်ိဳးေပါင္းစံု ဘာသာေပါင္းစံု ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူယွဥ္တြဲေနထိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ၿမိဳ႕၊ အခ်င္းခ်င္း တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ေဖးကူထူမခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕။ ဘာသာေပါင္းစံု သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္တဲ့ ၿမိဳ႕ႀကီးပါ။ အဲဒီ့ေခတ္က ဌာနဆိုင္ရာ ေနရာအသီးသီးက ႀကီးႀကီးမာစတာေတြထဲမွာလည္း ဘာသာျခားေတြ အျပည့္နဲ႔ပါ။

အဲဒီ့မတိုင္ခင္ မန္းနဲ႔ ကယားျပည္၊ ရွမ္းျပည္ေတြမွာေနေတာ့လည္း ဘာသာျခား၊ လူမ်ိဳးျခားေတြနဲ႔ ေဒြးေရာယွက္တင္ေနခဲ့တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ဘဝေတြမွာ ေပါင္းစံုကြဲျပားေနတာကို အလွတရားအျဖစ္ ႐ႈျမင္ႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္။

အိမ္နီးခ်င္း ထိုင္းနဲ႔ အိႏၵိယမွာလည္း ဘာသာျခား လူမ်ိဳးျခားေတြ ပြထေနေအာင္ ေပါလင့္ကစား ႏိုင္ငံ့စီးပြားေရး တိုးတက္ေနတာ အထင္းသားျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းလို႔၊ အခ်င္းခ်င္း ရန္ရွာမေနၾကလို႔ဆိုတာလည္း ျမင္သာပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံတိုးတက္ခ်င္ရင္ေတာ့ အားလံုး သတိထားၾကဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။

သႀကၤန္မိုးဇာတ္ကားထဲမယ္ ခင္ခင္ထားက ၿငိမ္းေမာင္ကို ေျပာတယ္။

ကေလးေတြကို ေပ်ာ္ခြင့္ေပးလိုက္ပါတဲ့…

ကၽြန္ေတာ္လည္း ျမန္မာျပည္တြင္းေနထိုင္ေတာ္မူၾကပါေပထေသာ လွည္းေန ေလွေအာင္း ျမင္းေစာင္းသာမက နန္းေတာ္ႀကီးမ်ားအတြင္းမွာပါ ေနထိုင္ၾကသူ လူအားလံုးကို ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ဘာသာျခားေတြကို ေပ်ာ္ခြင့္ေပးလိုက္ပါလို႔။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၂၆၁၂၁၇)

မွတ္ခ်က္ – မႏွစ္က ေရးျဖစ္ခဲ့တာေလးကို အခုမွ ျပန္တင္လိုက္တာပါ။ သည္ႏွစ္လည္း သည္လို ပြဲေတာ့ ရိွေနပါေသးရဲ႕။

Author: lettwebaw

A prolific Burmese writer whose main work is non-fiction with many articles and books on psycho-social and health issues including sex education for teenagers, proper etiquette, child rearing practices and marriage counselling tips. Another nom de plume is "Pseudonym."

2 thoughts on “အသက္ရွည္ရွည္ ခင္ခင္မင္မင္”

  1. ‌‌ဟုတ္တယ္ဗ်ာ။ ကိုႀကီးေက်ာ္ ‌ေထာက္ျပ တာေတြဟာ အမွန္ ‌ေတြပါဘဲ။ တကယ္ေတာ့ ဘာသာေရးဆိုတာဟာ မိမိယံုျကည္မွုပါပဲ။အဓိကကေတာ့ လူကို လူလို႔ပဲ သတ္မွတ္ၾကဖို႔ပါ။ ကြၽန္‌ေတာ္တို႔ ဦးနီဗာစတီ တက္တဲ့ အခ်ိန္အထိ အဲဒီလိုခြဲျခား တာ ‌ေလးေတြ မရိွခဲ့ပါဘူး။ခရစ္မ ‌‌ေ‌‌လး ‌‌ေ‌‌တြ ခရစ္ထီးေလးေတြ အစၥလာမ္ မ ‌ေလးေတြနဲ႔လည္း ခင္ခင္မင္ခဲ့ ၾကတာပါဘဲ။နာမည္ ‌ေ‌တြ ‌‌‌‌‌ေတာင္ မွတ္မိေနပါေသး တယ္။

  2. ဟုတ္တယ္ဗ်ာ။ ကိုႀကီးေက်ာ္ ‌ေထာက္ျပတာေတြဟာ အမွန္ ‌ေတြပါ။တကယ္တန္း‌ေျပာရရင္ ကိုးကြယ္တဲ့ဘာသာတရားဆိုတာ က်င့္ႀကံအားထုတ္မႈ မျပဳ​ေသး သမွ်ယံုၾကည္မႈ သက္သက္ပဲလို႔ ေအာင္ေမာင္းယူဆမိပါတယ္။အဓိကကေတာ့ဗ်ာ ကိုႀကီးေက်ာ္ ေျပာသလို အဲဒီဘာသာေရး ဆိုတဲ့အေပၚယံကိုခြာၿပီး လူကို လူလို႔ ျမင္သိဆက္ဆံဖို႔ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခတ္တုန္းကေတာင္ အဲဒီလိုခြဲျခားခြဲျခားေတြမရွိေသးပါဘူး။မူလတန္း အထက္တန္း ကေန ဦးနီဗာစတီ တက္ခိ်န္အထိ အစၥလာမ္မ ေလးေတြေရာ ခရစ္ထီးေရာ ခရစ္မ ေလးေတြနဲ႔ပါ ေလးေလးစားစားခင္ခင္မင္မင္ပါပဲ။အဟတ္ ရိတိတိေလးေတြ ေတာင္ ပါေသး။စိတ္လည္းမဆိုး အခင္ အမင္လည္းမပ်က္ခဲ့ၾကပါဘူး။ နာမည္ေတြေတာင္ခုထိမွတ္မိေန ပါေသးတယ္။

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s