About lettwebaw

A prolific Burmese writer whose main work is non-fiction with many articles and books on psycho-social and health issues including sex education for teenagers, proper etiquette, child rearing practices and marriage counselling tips. Another nom de plume is "Pseudonym."

ရလိုမႈ တခုတည္း မၾကည့္ၾကပါနဲ႔…

💰💰💰💰💰💰💰💰💰💰💰💰

တဖက္က ေတာ္ေတာ့္ကို လပ္ေနရွာၾကတာကလား

(တိုင္းရင္းသားအကုန္လံုး ပါဝင္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားေသာ) ျမန္မာမဟုတ္တဲ့ ဗမာအားလံုး မဟုတ္ေတာင္ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ တဖက္လပ္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီလို႔ ေျပာရင္မလြန္ဘူး ထင္ပါတယ္။

က်ေနာ့္ ဖြဘုတ္ ကလ်ာဏမိတၱေတြထဲမွာ အခြန္ဦးစီးက ႀကီးႀကီးမာစတာေတြ ရိွတယ္။ သူတို႔ထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ အခြန္ေဆာင္ရမွာ ႏိုင္ငံသားတိုင္း တာဝန္ဆိုတဲ့ ဘုတ္အုပ္ႀကီးထဲက စာေတြကို ဇာခ်ဲ႕ၿပီး ဖြဘုတ္မွာ တင္တယ္။ အခြန္ေပးေရးအတြက္ ဖြဘုတ္ကတဆင့္ စည္း႐ံုး လံႈ႔ေဆာ္တယ္ေပါ့။ သူတို႔ တရားပါတယ္။ အခြန္ လ်ာထားခ်က္အတိုင္း အျပည့္အဝ ေကာက္ခံႏိုင္မွ သူတို႔ ဖင္ထိုင္ခံုေလး ျမဲေနမွာကိုး။ ေျပာေပါ့။ ေရးေပါ့။

သို႔ေသာ္… သည္ေမာင္ေတြ တဖက္လပ္ပံုက အခြန္ထမ္း လူထုဘက္ကေတာ့ တစက္ကမွ ေတြးေဖာ္မရတာပဲ။

တန္ေအာင္ အရင္လုပ္

တရက္ကေတာ့ မေနႏိုင္လို႔ ေျပာမိသြားတယ္။ စခယ္(န္)ဒီ ေနးဗွီးယန္းႏိုင္ငံေတြမွာ အခြန္ကို ဝင္ေငြရဲ႕ ၄၀ % ဝန္းက်င္၊ တခ်ိဳ႕ဆို အဲ့ထက္ေတာင္ မ်ားေသး၊ ေပးရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ အခြန္ထမ္း လူထုအတြက္ အိမ္ရာ မပူရ၊ အိုနာစာ ရံပံုေငြ မပူရ၊ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး၊ သြားလာေရး မပူရေအာင္ အစိုးရက လုပ္ေဆာင္ေပးထားတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးသာ ျဖစ္လို႔ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔လည္း သိပ္ေပးခ်င္တာေပါ့ဗ်ာ။

ေရႊနံနံႀကီးမွာက်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေပးလိုက္တဲ့ အခြန္အမ်ားစုက ႏွစ္စဥ္ ရသံုးခန္႔မွန္းေျခ ေငြစာရင္း ထြက္လာတဲ့အခါ ဘယ္ဌာနကို အမ်ားဆံုး ေရာက္သြားသလဲ။ လူထုနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး၊ လူမႈဖူလံုေရးအတြက္ ဘယ္ႏွရာခိုင္ႏႈန္းစီ ေရာက္သလဲ။ ဒါေတြကို အမ်ားသိမို႔ မီးေမာင္းထိုးမျပခ်င္ပါဘူး။ သို႔ေပတည့္ အဲဒီ့တခ်က္နဲ႔တင္ အခြန္က ေပးခ်င္စရာ သိပ္မေကာင္းတာကို ထိုင္ခံုျမဲခ်င္သူေတြ မျမင္ရွာၾကတာ သိပ္သနားစရာ ေကာင္းတာပဲ။

သေဘာပါလား ပရိသတ္

သည့္ထက္ပိုတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ဘယ္ဌာနဆိုင္ရာသြားသြား၊ ဘာကိစၥအတြက္သြားသြား၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေသးငယ္တဲ့ ကိစၥျဖစ္ေနပါေစ၊ က်ေနာ္တုိ႔ ေပးထားတဲ့ အခြန္က ျဖစ္လာတဲ့ ေငြေတြကို လစာအျဖစ္ စားသံုးေနသူ ဂိတ္ေစာင့္မွသည္ ညႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္အထိက လူထုကို ကူညီေပးမယ္၊ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေဆာင္ရြက္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးေတြနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ သေဟာက္သဟ လုပ္ခ်င္တဲ့ ဉာဥ္အျပည့္နဲ႔ ျဖစ္ေနတာႀကီးဟာ အင္မတန္ ခါးသီးလွပါတယ္။

လူထုဝန္ထမ္းလို႔ ေျပာင္းေခၚသင့္တာ ၾကာ

အမွန္က သူတို႔ေတြဟာ လူထုဝန္ထမ္း (Public Servants) ေတြပါ။ လူထုကို အလုပ္အေကၽြးျပဳရမွာပါ။

ဒါေပသည့္ ဗမာလိုက်ေတာ့ လူထုဝန္ထမ္းလို႔ မေခၚဘဲ အစိုးရဝန္ထမ္း (Government Servants) လို႔ ေခၚလိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီ့မွာတင္ သူတို႔ဟာ လူထုကို အလုပ္အေကၽြးမျပဳေတာ့ဘဲ အစိုးရကိုသာ အလုပ္အေကၽြးျပဳေနၾကတဲ့၊ တနည္းေျပာရရင္ အစိုးရ အလုိက် မွန္မွန္ မွားမွား၊ မ်က္စိမိွတ္ ကျပအသံုးေတာ္ခံေနၾကတဲ့ မ်က္ကန္းဝန္ထမ္းေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ စံုလံုး မကန္းဘူးဆိုေတာင္ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ အခြန္ေပးေရး လံႈ႔ေဆာ္ေဆာင္ရြက္ေနၾကသူေတြလို တဖက္လပ္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကပါေတာ့တယ္။

လူလို စဥ္းစားရင္

အဲသလို ဝန္ထမ္းေတြနဲ႔ မလႊဲသာတိုင္း ရင္ဆိုင္ေနၾကရတဲ့ လူထုက အခြန္ကို ၾကည္ၾကည္သာသာ ေပးခ်င္ၾကပါ့မလား။ ငါတို႔ ပိုက္ဆံလည္း စားေနေသး၊ ငါတို႔အေပၚလဲ ေမာက္မာေသးလို႔ပဲ ေတြးၾကမွာပါ။ အဲဒါကို အခြန္က တာဝန္ရိွသူေတြ ျမင္သင့္တယ္။ အခြန္ေပးေစခ်င္ရင္ ေပးေပ်ာ္မယ့္ အခင္းအက်င္းကို အရင္ဆံုး ဖန္တီးဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ အဲလိုမဟုတ္ဘဲ ပုဒ္ထီး ပုဒ္မေတြနဲ႔ ကိုင္ကိုင္ေပါက္ေနရင္ေတာ့ လက္နက္ျပ ေငြေတာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္နဲ႔ မနီး႐ိုးစြဲသာ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

အခုလည္း လာျပန္ပါၿပီ။ လွ်ပ္စစ္ခြန္… အလြယ္ေျပာရင္ မီတာခေပါ့ဗ်ာ။

ေစ်းတက္တာ ျပႆနာ မဟုတ္၊ တက္ပံု လြဲခဲ့တာ

မီတာခေတြ ေစ်းတက္တုန္းက က်ေနာ္ တလံုးတပါဒမွ် မေျပာခဲ့ဘူး။ ေစ်းတက္တာကို ဘယ္သူ သေဘာတူတူ မတူတူ၊ က်ေနာ္ သေဘာတူတယ္။

အမွန္က အခုလို ျဗဳန္းခနဲ တက္ရမွာ မဟုတ္ဘဲ ဟိုး ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ကတည္းက ငါးျပားတိုး၊ ဆယ္ျပားတိုးနဲ႔ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း တိုးတိုးသြားရမွာ။ ျပားေခတ္ ကုန္သြားတဲ့အခါ တက်ပ္တိုး၊ ႏွစ္က်ပ္တိုးေပါ့။ က်ပ္ေခတ္ ကုန္ေတာ့လည္း တဆယ္တိုး၊ ႏွစ္ဆယ္တိုးနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ေလာက္အတြင္းမွာ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း မသိမသာသာ တိုးခဲ့ရင္ ခုေလာက္ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ျဖစ္စရာမလိုဘဲ လူထုလည္း အခုႏႈန္းထားကို ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ေပးေနၾကမယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။

ထားပါေတာ့… အခုက်ေတာ့လည္း အမ်ား သေဘာတူတူ မတူတူ၊ ႏႈန္းထားသစ္နဲ႔ မီတာခ စာရြက္က ေရာက္လာပါၿပီ။ ေစ်းတက္တာကို အေစာႀကီးကတည္းက သေဘာမွ်သူ က်ေနာ္တို႔ မိသားစုအတြက္က ျပႆနာ မရိွပါဘူး။ မီတာစာရြက္ေလးေတြ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ျပၿပီး နတ္သံေႏွာစရာလည္း အေၾကာင္း မရိွပါဘူး။

လွ်ပ္စစ္ဌာနရဲ႕ လုပ္ေပါက္အသစ္

ေျပာစရာ ျဖစ္လာတာက အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာပါပဲ။ လွ်ပ္စစ္ဌာနက လူထုဆီက ပိုက္ဆံလည္း လိုခ်င္ေသးတယ္၊ လူထုက ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ေပးခ်င္စရာေကာင္းေနေအာင္ ဖန္တီးမထားဘဲ လူထုကို ဒုကၡေပးတဲ့ စနစ္ႀကီးနဲ႔ စခန္းသြားပံုပါ။

သည္လ မီတာခက အမ်ားနည္းတူ က်ေနာ္တို႔အတြက္ ႏွစ္ဆ တက္သြားပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့… ၂ သိန္း ၆ ေသာင္းေက်ာ္ က်သင့္ပါတယ္။

အဟဲ… သြားေဆာင္ေတာ့ ဘာျဖစ္တယ္ မွတ္တံုး။

ႏွစ္သိန္းေက်ာ္ေနလို႔ ဘဏ္မွာ သြားေဆာင္ပါတဲ့။ ဟုတ္ကဲ့… သည္အထိက လက္ခံႏိုင္ပါတယ္။

သို႔ေသာ္ ဘဏ္မွာေဆာင္ၿပီးရင္ ဘဏ္ခ်လံကို သက္ဆိုင္ရာၿမိဳ႕နယ္႐ံုးဆီ ျပန္လာျပပါတဲ့။

ဟား… တယ္ဟုတ္ပါလား။ အေတာ္ အဆင္ေျပေအာင္ စီမံထားတာပဲ။

အကုန္လံုး အထက္စီးကခ်ည္းပဲ။ သည္လိုလုပ္ရင္ လုပ္၊ မလုပ္ရင္ မီးျဖတ္မယ္ေပါ့။ ဟုတ္တယ္ေလ… သူတို႔ ေျပာတဲ့အတိုင္း ဘဏ္မွာ မေဆာင္ရင္ မီတာခ မေပးဘူး၊ မီးျဖတ္လို႔ ရတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ၿမိဳ႕နယ္႐ံုးဆီ ဘဏ္ခ်လံ ျပန္လာမျပဘူးဆိုရင္လည္း သူတို႔စာရင္းမွာ မီတာခ မေဆာင္ထားဘူး၊ ဒါဆိုလည္း မီးျဖတ္လို႔ ရတယ္။ အဲလို မဟုတ္ဘူးလား။

လူထုကို ေကာင္းေကာင္း ဒုကၡေပးထားတဲ့ က်င့္စဥ္ေကာင္း က်င့္စဥ္ျမတ္ကို အခုလမွာ စတင္ ရင္ဆိုင္ရပါေတာ့တယ္။

အေျခခံနီတိေလးေတာ့ သတိထားသင့္

မီးခြန္၊ ေရခြန္၊ ဘာခြန္၊ ညာခြန္ ေကာက္ခ်င္သူေတြအေနနဲ႔ အေျခခံ နီတိေလးတခ်က္ေတာ့ သိထားသင့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

“သူတပါး အိတ္ကပ္ထဲက ပိုက္ဆံကို လိုခ်င္ရင္ အဲဒီ့လူက ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ေပးခ်င္လာေအာင္ ကိုယ့္ဘက္က အရင္ ျပင္ဆင္ လုပ္ကိုင္ရတယ္”ဆိုတဲ့ နီတိပါပဲ။

မေၾကာက္ရင္ေတာ့ လုပ္ၾကေပါ့ေလ

မဟုတ္လို႔ကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ဟာ မသထာေရစာ အပင္းအဆိပ္ေတြကို မ်ိဳေနၾကသူေတြ ျဖစ္ေနၾကမွာပဲ။ သည္ဘဝမွာေရာ၊ ဘဝဆက္တိုင္းမွာပါ ခင္ဗ်ားတို႔အတြက္ ဝဋ္နဲ႔ ငရဲက အျမဲ ကပ္လိုက္ေနမွာေလးလည္း သတိရၾကေစခ်င္ပါတယ္။ သည္ဘဝကို ထည့္ေျပာရတာက ခင္ဗ်ားတို႔သည္လည္း မင္းခစားေတြမို႔ ကမ္းနားသစ္ပင္ေတြဆိုတာ မေမ့ေစခ်င္လို႔ ထည့္ေျပာလိုက္တာေနာ္။

လူထုအိတ္ကပ္ထဲက ပိုက္ဆံကို လိုခ်င္ရင္ တျခားဟာ အသာထားဦး၊ ေပးေခ်ရတဲ့အခါ လူထုမွာ ဝန္မပို ဝန္မပိဘဲ လြယ္ကူ အဆင္ေျပသက္သာမယ့္ နည္းေလာက္ေတာ့ အရင္ဦးဆံုး ဖန္တီးသင့္တဲ့အေၾကာင္း…

ဟုတ္ကဲ့…

သိစိတ္နဲ႔ ျဖစ္ေစ၊ မသိစိတ္နဲ႔ျဖစ္ေစ လူထုကို ဒုကၡေပးသူ ေမာင္မင္းႀကီးသားအေပါင္း သက္ရွည္က်န္းမာ ေဘးဘယာ ေဝးကြာၾကပါေစသား…

အားလံုး ေတြးဆဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…

အတၱေက်ာ္

(၁၆၀၈၁၉)

Advertisements

လုပ္သူ တရား၊ ခံသူ မွားဆိုတဲ့ ေရႊတလြဲ အေတြးအေခၚ

🤔🤔🤔🤔🤔🤔🤔🤔🤔🤔🤔🤔🤔🤔🤔

မိန္းမေတြ မေပၚ့တေပၚဝတ္လို႔၊ ဟိုေဖာ္သည္ေဖာ္ဝတ္လို႔ မုဒိန္းမႈ ျဖစ္ရတာဆိုတဲ့ အူေၾကာင္က်ား အေတြးအျမင္ဟာ ျမန္မာျပည္မွာသာမက တကမၻာလံုးမွာ အပမီွ စြဲကပ္ေနတဲ့ “ခံရသူသာ အျပစ္ရွိေၾကာင္း” တနည္းေျပာရင္ “က်ဴးလြန္သူေတြ မလြန္ေၾကာင္း” ဆင္ေျခသက္သက္မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့အျမင္က မိန္းမေတြမွာလည္း ရိွတယ္။ ေယာက္်ားေတြမွာေတာ့ အဲသလို အဝတ္အစား ေလာ္လီတဲ့ မိန္းမေတြကိုသာ အျပစ္ဖို႔ခ်င္စိတ္က ပိုေတာင္မ်ားေလသေပါ့။

ေမးခြန္းေတြ

အဝတ္အစားေလာ္လီတဲ့ မိန္းမေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာလို႔ ေျပာခ်င္သူတိုင္း ေအာက္ပါ ေမးခြန္းေတြကို ေျဖၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။

(၁) မုဒိန္းမႈ က်ဴးလြန္သူ ဘယ္ႏွဦးနဲ႔ ေတြ႕ဆံု ေမးျမန္း ေျပာဆိုဖူးပါသလဲ။Image result for sexual abuse

(၂) မုဒိန္းမႈ စုစုေပါင္း ဘယ္ႏွမႈမွာ အဝတ္အစားေလာ္လီတဲ့ မိန္းမေၾကာင့္ ျဖစ္ရတဲ့ အမႈက ဘယ္ႏွမႈ ရိွပါတယ္လို႔ ခိုင္လံုတဲ့ အခ်က္အလက္ အေထာက္အထား ထင္ထင္ရွားရွား ရိွပါသလား။

(၃) တကိုယ္လံုး လံုေနေအာင္ အမည္းေရာင္နဲ႔ အထပ္ထပ္ ဝတ္ထားတဲ့အျပင္ မ်က္စိႏွစ္လံုးသာ ေဖာ္ၿပီး ေခါင္းၿမီးျခံဳထားတဲ့ အစၥလာမ္ဘာသာဝင္ အမ်ိဳးသမီးေတြ မုဒိန္းလံုးဝ အက်င့္မခံရတာမ်ိဳး ဘယ္နားမွာ ဖတ္ဖူးပါသလဲ။ ဘာအေထာက္အထား ရိွပါသလဲ။

(၄) ေမြးကင္းစ ကေလးေတြ၊ ငါးႏွစ္မျပည့္ေသးတဲ့ ကေလးေတြ၊ အရြယ္မေရာက္ေသးသူေတြ၊ အမယ္ႀကီးေတြေရာ မုဒိန္း အက်င့္မခံၾကရဘူးလား။ အဲဒီ့ ကေလးေတြ၊ အမယ္ႀကီးေတြ ဝတ္ပံုစားပံုက ဘယ္ေနရာမွာမ်ား ေလာ္လီေနလို႔ပါလဲ။ ဘာေတြ ေပၚၿပီး ဘယ္အစိတ္အပိုင္းေတြက ရာဂကို ႏိုးၾကြေစလို႔ပါလဲ။

(၅) စိတ္ကေယာက္ကယက္ျဖစ္ေနသူ၊ စိတ္မႏွံ႔သူ မိန္းမေတြလည္း အက်ဴးလြန္ခံရတာ ၾကားဖူးၾကမွာပါ။ အဲသလို အမ်ိဳးသမီးေတြကေရာ ဘယ္လို ဝတ္စားေနထိုင္တာ ေတြ႕ဖူးပါသလဲ။

ထူးျခားခ်က္

အင္မတိ အင္မတန္ ထူးျခားတဲ့ အခ်က္တခ်က္ကို ေထာက္ျပပါမယ္။

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၊ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာန၊ ပင္တဂြန္စစ္ဌာနခ်ဳပ္ရဲ႕ စစ္တမ္းအရ အေမရိကန္ စစ္တပ္မွာ (စက္တင္ဘာလမွာ ကုန္ဆံုးတဲ့) ၂၀၁၂ ဘ႑ာေရး ႏွစ္တႏွစ္တာအတြင္းမွာ တပ္ဖြဲ႕ဝင္ ၂ ေသာင္း ၆ ေထာင္တိတိဟာ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ မဖြယ္မရာျပဳခံရတဲ့ သားေကာင္ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။

No photo description available.ဟုတ္ကဲ့… အေမရိကန္ စစ္တပ္မွာ စစ္သားေတြသာမက စစ္သမီးေတြလည္း ရိွပါတယ္။ အမ်ားစု အလြယ္ ေကာက္ခ်က္ခ်မွာကေတာ့ သည္အေရအတြက္မွာ ခံရသူ စစ္သမီးက ပိုမ်ားမယ္လို႔ပါပဲ။

တကယ္တမ္းမွာ ခံရသူ တေသာင္း ေလးေထာင္ေလာက္ဟာ စစ္သား ေယာက္်ားႀကီးေတြ ျဖစ္ေနၾကၿပီး က်န္တဲ့ တေသာင္း ႏွစ္ေထာင္ေလာက္ကသာ စစ္သမီး အမ်ိဳးသမီးေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။

ကဲ… အေဖာ္အခၽြတ္ရယ္၊ စစ္ဝတ္စံုရယ္၊ မုဒိန္းမႈ၊ ဒါမွမဟုတ္ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ မဖြယ္မရာျပဳမႈရယ္က သည္ကိစၥမွာ ဘယ္လို ဆက္စပ္ေနမလဲဆိုတာ ဉာဏ္ေလး အနည္းအပါး ရိွရင္ကို တန္းခနဲ ျမင္ႏိုင္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

သည္အစီရင္ခံစာမွာ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့ ေနာက္တခ်က္က ေယာက္်ားခ်င္း က်ဴးလြန္သူ မဆိုစေလာက္ အနည္းငယ္မွ်သာ လိင္တူခ်င္းတပ္မက္သူ ျဖစ္ေနၿပီး အမ်ားစုကေတာ့ “ေထာင္ထဲမွာ ေယာက္်ားခ်င္း မုဒိန္းက်င့္တာနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ေတြခ်ည္းသာ”ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ (ရည္ညႊန္း https://bit.ly/2KGN6nV)

ဒါက အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမို႔လို႔ သူတို႔ စစ္တပ္ထဲက ကိစၥကို တရားဝင္ေဖာ္ခ် ဖြင့္ထုတ္ထားတာပါ။

ၿဗိတိန္စစ္ထပ္ထဲမွာ

ၿဗိတိန္စစ္တပ္မွာလည္း အလားတူ ဖြင့္ထုတ္ထားတာ ရိွပါတယ္။ ၂၀၁၈ ခုႏွစ္မွာ လိင္ပိုင္း မဖြယ္မရာ ျပဳမႈေပါင္း ၁၅၃ မႈ စစ္ေဆးခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္နဲ႔စာရင္ အမႈ ၃၅ % တိုးလာတယ္လို႔ ထုတ္ျပန္ထားပါတယ္။

အဲဒီ့ စစ္ေဆးမႈ ၁၅၃ မႈမွာ မသကၤာသူ (စြပ္စြဲခံရသူ) ၁၆၀ ပါပါတယ္။ စြပ္စြဲခံရသူ ၁၅၀ က ေယာက္်ား၊ မိန္းမက ၂ ေယာက္၊ မည္သူမည္ဝါဆိုတာ မေဖာ္ထုတ္ထားသူက ၈ ဦး ပါဝင္ပါတယ္။ ခံရသူက ၁၄၀၊ အဲဒီ့ထဲမွာ မိန္းမက ၁၀၈ ေယာက္၊ ေယာက္်ားက ၂၅ ေယာက္၊ က်န္ ၇ ေယာက္က မသိသူ၊ ဒါမွမဟုတ္ က်ား-မ ခြဲျခားသတ္မွတ္ေဖာ္ျပထားျခင္း မရိွသူပါတဲ့။

အဲဒီ့အမႈေတြထဲက ၇၁ မႈဟာ သြင္းဝင္မႈ မပါဝင္တဲ့ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ မဖြယ္ရာမႈျဖစ္ၿပီး မုဒိန္းမႈကေတာ့ အမႈ ၃၀ ရိွပါသတဲ့။

(ရည္ညႊန္း https://bit.ly/2ZW0bAj)

သည္ႏွစ္ ၂၀၁၉ မတ္လ ၂၈ ရက္ေန႔မွာ ၿဗိတိန္ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာနက တရားဝင္ထုတ္ျပန္ထားတဲ့ တပ္တြင္း လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ က်ဴးလြန္မႈမ်ား အစီရင္ခံစာကို https://bit.ly/2GZLRiC ကေန ရယူၾကည့္႐ႈႏိုင္ပါတယ္။

ကိုင္း… ဒါလည္း စစ္တပ္မွာ ျဖစ္တာပဲ။ ဘယ္ေနရာမွာ သြားၿပီး မေပၚ့တေပၚေတြ မလံု႔တလံုေတြ ဝတ္ႏိုင္ၾကမွာတဲ့လဲ။

ေယာက္်ားခံရရင္ မုဒိန္းမႈ မေျမာက္တာကလည္း တျပႆနာ

ေထာင္ေတြထဲမွာ၊ ေယာက္်ားမ်ား ႀကီးစိုးရာ တပ္၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၊ ေယာက္်ားေလးေဆာင္ေတြမွာ လိင္ပိုင္းမဖြယ္မရာမႈေတြ၊ မုဒိန္းမႈေတြ ဘယ္ေလာက္ ျဖစ္ေနသလဲဆိုတာ က်ေနာ္တုိ႔ မသိပါဘူး။ သတင္းပို႔တာ၊ တိုင္တန္းတာ မရိွလို႔ အဲဒါမ်ိဳးေတြ က်ဳပ္တု႔ိဆီမယ္ လံုးလံုး မရိွဘူးလို႔ ဘယ္သူမွ မေျပာႏိုင္တာလဲ အေသအခ်ာပါပဲ။

ထားပါေတာ့ေလ…

မိန္းမေတြကိုက လြန္လို႔ပါလို႔ ေျပာရတာ တယ္လြယ္သကိုး

မုဒိန္းမႈ က်ဴးလြန္ေနသူေတြထဲမွာ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ေက်ာင္းဆရာေတြ၊ အုပ္ထိန္းသူေတြ၊ ဖခင္ေတြ၊ အကိုေတြ၊ ေဆြမ်ိဳးဉာတိေတြ၊ အိမ္နီးခ်င္းေတြ၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြ၊ အသိအကၽြမ္းေတြ ပါပါတယ္။ အနည္းစုကသာ သူစိမ္းျပင္ျပင္ေတြ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။

ေယာက္်ားေတြပဲ အစဥ္အဆက္ ထိပ္ကေနခဲ့တဲ့ ေလာက၊ က်ား-မခြဲျခားမႈ တြင္က်ယ္လြန္းတဲ့ေလာကမွာေတာ့ က်ဴးလြန္သူကိုထက္ ခံရသူကို ပိုအပုပ္ခ်ၾကတဲ့ ရာဇဝတ္မႈဟာ မုဒိန္းမႈလို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ မုဒိန္းအက်င့္ခံလိုက္ရဦးေတာင္ အက်င့္ခံရသူ မိန္းမက ေရငံုေနမယ္ဆို သူ႔ဂုဏ္သိကၡာ သူထိန္းထားႏိုင္မယ္ဆိုတဲ့ အစြဲႀကီးကလည္း ျမဲေနေပတာကိုး။

ေယာက္်ားေတြရဲ႕ သရဲမရဲစီးေနတဲ့ တဏွာရမၼက္စိတ္၊ ဘီလူးသဘက္စိတ္ကို ေဖာ္ထုတ္လိုက္တဲ့ မိန္းမကို အျပစ္တင္တာက သိပ္လြယ္တယ္ေလ။

ဒါနဲ႔ပဲ သူ႔ရာဂကို ႏႈိးဆြေနတဲ့ မိန္းမကိုသာ အျပစ္ေပးသင့္တယ္ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခႀကီးက ေခတ္စားေနၿပီး မိန္းမေတြ မေပၚ့တေပၚ ဝတ္လို႔သာ ျဖစ္ရတာဆိုတဲ့ ေရႊတလြဲ အျမင္ႀကီးကို ကိုင္စြဲသူေတြ ကိုင္စြဲလို႔ ေကာင္းေနၾကေတာ့တာပါပဲ။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(၁၂၀၈၁၉)

ခ်စ္နည္းေလးေတြ မွန္ေစ့ခ်င္မိ…

💊💊💊💊💊💊💊💊💊

မေန႔က စကားစုသစ္တစု မ်က္လံုးထဲကို တိုးဝင္လာတယ္။ Patriotic Journalism တဲ့။ မ်ိဳးခ်စ္ စာနယ္ဇင္း (ပညာ) လို႔ ဘာသာျပန္ရမလား မသိ။

ျမတ္စြာဘုရား…

ဘာႀကီးတံုး…

ဒါနဲ႔ အိမ္စာ နည္းနည္း လုပ္ၾကည့္မိရပါတယ္။

ေတာင္အာဖရိကႏိုင္ငံရဲ႕ စတုတၳေျမာက္ သမၼတ ေဂ်းခါ့(ဘ္) ဇူးမား စတဲ့ ဇာတ္လမ္းလို႔ တေနရာမွာ ေတြ႕တာနဲ႔ ဖတ္ၾကည့္ၿပီး သေဘာက်လို႔ အဲဒီ့ေဆာင္းပါးေလးထဲက နည္းနည္း ဘာသာျပန္ေပးပါရေစ။ ေခါင္းစဥ္ခြဲေတြက မူရင္းမွာ မပါပါဘူး။ စာဖတ္ရတာ သြက္ေအာင္ က်ေနာ္ထည့္ထားတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးေတြပါ။

တခ်ိဳ႕အေၾကာင္းအရာ၊ ဥပမာ၊ ေဒါက္တာ ေဂ်ာ္(န္)ဆင္(န္) ဖြင့္ဆိုခ်က္ ေျပာခဲ့တဲ့ ရက္စြဲ၊ လန္ဒန္ေဖ်ာ္ေျဖပြဲမွာ အဆိုေတာ္ ေျပာခဲ့တဲ့စကားစတာတို႔ဟာ မူရင္းမွာ မပါပါဘူး။ က်ေနာ့္ဘာသာ အိမ္စာလုပ္ရင္း ေတြ႕တာေလးေတြကို ျဖည့္ထည့္ထားတာလည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

(ဘာသာျပန္အစ)

ေတာင္အာဖရိကႏိုင္ငံရဲ႕ စတုတၳေျမာက္ သမၼတ အယူတိမ္းသြားပံု

သူက မကၠဆီကို စာနယ္ဇင္းဟာ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရိွတယ္။ မကၠဆီကိုမွာ ရာဇဝတ္မႈ ထူေျပာေပမယ့္ သူေရာက္ခဲ့တုန္းကဆို မကၠဆီကို စာနယ္ဇင္းက ဒါေတြကို မေဖာ္ျပဘူး။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အေၾကာင္း မေကာင္းတဲ့ သတင္းေတြ ေပးမိရင္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူေတြ၊ ခရီးသြားဧည့္သည္ေတြကို မလာေအာင္ တားသလို ျဖစ္မွာစိုးလို႔ မထည့္ၾကတာပဲလို႔ သူက သံုးသပ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ေတာင္အာဖရိက စာနယ္ဇင္းဆရာမ်ားသည္လည္း မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ ရိွသင့္တယ္။ ရာဇဝတ္မႈခင္းသတင္းကိုသာ အသားေပး မေဖာ္ျပထိုက္ဘူး ဘာညာ၊ သူက လုပ္ခဲ့ပါတယ္။

ဇူးမားက စာတအုပ္တည္းသမား၊ ဒါမွမဟုတ္ သူဖတ္ခ်င္တဲ့ သတင္းစာ တေစာင္တည္းသာ ကြက္ဖတ္ၿပီး ေကာက္ခ်က္ခ်တာပါ။

သူမသိတာက မကၠဆီကို ပရင္းဆား ႐ိုခဟား (prensa roja) လို႔ ေခၚတဲ့ အနီေရာင္စာနယ္ဇင္း (ဝါ) အႏၲရာယ္ မ်ားတဲ့ စာနယ္ဇင္းအတြက္ ရာဇဝတ္မႈ သတင္းေတြကသာ အသက္ေသြးေၾကာပမာ ျဖစ္ေနတာ၊ ေထာင္ထဲ ေရာက္ေနတဲ့ မူးယစ္ရာဇာေတြပင္လွ်င္ ၾသဇာအရိွန္အဝါႀကီးေနတဲ့ မူးယစ္ေဆး စစ္ပြဲေတြအေၾကာင္းကို လူၿပိန္းႀကိဳက္ သတင္းစာတခ်ိဳ႕ကေတာင္ အားပါးတရ ေဖာ္ျပေနတာကိုပါပဲ။

မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုး အနက္အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုခ်က္

သည္ေနရာမွာ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဆိုတာကို ဘယ္လို အနက္ဖြင့္မလဲ။

သေဘာက်မိတဲ့ ဖြင့္ဆိုခ်က္ကေတာ့ ၁၈ ရာစု အဂၤလိပ္ စာေရးဆရာ ေဒါက္တာ ဆယ္ျမဴယယ္(လ္) ေဂ်ာ္(န္)ဆင္(န္)ရဲ႕ ဖြင့္ဆိုခ်က္ပါပဲ။

Patriotism is the last refuge of a scoundrel. တဲ့။Image result for last refuge of a scoundrel

မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ (မ်ိဳးခ်စ္ဝါဒ)ဟူသည္ကား ကလိမ္ကက်စ္တို႔၏ ၾကံရာမရသည့္အဆံုး ခိုလံႈရာထြက္ေပါက္သာ ျဖစ္ေတာ့သတည္းလို႔ ဘာသာျပန္ရမယ္ ထင္ပါတယ္။

သည္စကားကို ေဂ်ာ္(န္)ဆင္(န္) (၁၇၀၉-၁၇၈၄) က ၁၇၇၅ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၇ ရက္ေန႔ ညေနခင္းမွာ ေျပာခဲ့တာပါတဲ့။

ဟုတ္ကဲ့… သူ သည္စကားေျပာခဲ့တာ ၂၄၄ ႏွစ္ေတာင္ ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ ဆင္ျခင္ဉာဏ္သာ အမွန္ရိွမယ္ဆိုရင္ အဲဒီ့စကားဟာ သည္ေလာက္ၾကာတဲ့တိုင္ မွန္ေနဆဲဆိုတာေတာ့ ျမင္ႏိုင္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။

အေကာင္းအဆိုး နမူနာ

က်င့္ဝတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အကန္႔အသတ္ေတြနဲ႔သာဆိုရင္ေတာ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဆိုဟာ လူထုအတြက္ တကိုယ္ေရ သ႐ုပ္လကၡဏာ၊ ေနရာတေနရာကို ရလာေစႏိုင္ၿပီး ဘံုေကာင္းက်ိဳးကို ျဖစ္ထြန္းလာေစႏိုင္ပါတယ္။

ဒါေပသည့္ က်င့္ဝတ္မထိန္းဘူးဆိုရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံထဲက လူတခ်ိဳ႕ကို ဖိႏွိပ္ဖို႔၊ ပထုတ္ဖို႔အတြက္ေရာ၊ ေဝဖန္တာေတြကို ပါးစပ္ပိတ္သြားေစဖို႔အတြက္ပါ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အခြင့္ထူးခံေတြက အဲဒီ့မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဆိုတာႀကီးကို အလြဲသံုးစား လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။

မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ ျပင္းထန္သူမ်ားရဲ႕ႏိုင္ငံအျဖစ္ အလြန္ထင္ရွားတဲ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ မိန္းကေလး တီးဝိုင္းအဖြဲ႕ Dixie Chicks ရဲ႕ ျဖစ္ရပ္က မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရဲ႕ အဆိပ္ျပင္းပံုအတြက္ နမူနာေကာင္းတခုပါပဲ။Image result for dixie chicks

အဲဒီ့ ေက်းလက္ဂီတ တီးဝိုင္းအဖြဲ႕ထဲက မိန္းကေလးေတြဟာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ထကၡဆက္(စ္) ျပည္နယ္သူေတြပါ။

၂၀၀၃ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၀ ရက္ေန႔ ညခင္းမယ္ အဖြဲ႕က လန္ဒန္က ဇာတ္႐ံု တ႐ံုမွာ သီဆို ေဖ်ာ္ေျဖပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံဟာ အီရတ္ႏိုင္ငံကို က်ဴးေက်ာ္ ဝင္ေရာက္ဖို႔ ျပင္ေနတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉ ရက္ေန႔မွာ တကယ္ က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ သမၼတ ေဂ်ာ့(ခ်္)ဘြတ္(ရွ္)ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ပါ။

သူတို႔ရဲ႕ သီခ်င္းသစ္ျဖစ္တဲ့ ‘ခရီးသြားေနတဲ့ စစ္သား’ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို မသီဆိုခင္မွာ အဆိုေတာ္ထဲက Natalie Maines က သီခ်င္းကို မိတ္ဆက္ရင္း ေျပာလိုက္တဲ့ စကားကေတာ့ “အားလံုး သိေတာ္မူတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ က်မတို႔သည္ သည္က ပရိသတ္ႀကီးအားလံုးနဲ႔အတူ ေကာင္းတဲ့ဘက္မွာပဲ ရပ္ေနပါတယ္။ သည္စစ္ပြဲ၊ သည္ အၾကမ္းဖက္မႈကို က်မတို႔ မလိုလားပါဘူး။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ သမၼတဟာ တကၡဆက္(စ္) ျပည္နယ္က ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ က်မတို႔ ရွက္မိပါတယ္”တဲ့။

သူတို႔စိတ္ထဲရိွတဲ့အတိုင္း အဲသလို ေျပာခ်လိုက္တာက ျပႆနာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပႆနာက တျခားႏိုင္ငံကို ေရာက္ေနခ်ိန္မွာ ေျပာခ်လိုက္တာမို႔ပါပဲ။

ႏိုင္ငံေရးသမားက ႏိုင္ငံေရးသမား၊ ႏိုင္ငံေတာ္က ႏိုင္ငံေတာ္

သူတို႔ ေဝဖန္လိုက္တာက ႏိုင္ငံ(ေတာ္)ကို မဟုတ္ဘူး။ ႏိုင္ငံ(ေတာ္)ရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားကို ဆန္႔က်င္ၿပီး မလိုအပ္တဲ့ စစ္ပြဲကို ဖန္တီးလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ကို သစၥာေဖာက္ရာေရာက္တယ္လို႔ သူတို႔ ခံစားရတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမား တေယာက္ကို ေဝဖန္တာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ျပည္ပမွာ သည္စကား ေျပာတာမို႔ သည္အဆိုေတာ္ေတြဟာ ျဖင့္ရင္ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ကင္းမဲ့တယ္လို႔ ယူဆၾကပါေတာ့တယ္။

ဘူ(လ္)ဒိုဇာနဲ႔ေတာင္ ထိုးတာေနာ္… ဒါေပမယ့္…

သည္မွာတင္ သူတို႔ကို အေရးယူၾကပါေတာ့တယ္။ အစိုးရကေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔နဲ႔ တျပည္နယ္တည္းသားေတြက အေရးယူတာပါ။ “သစၥာေဖာက္”ေတြကို သပိတ္ေမွာက္ၾကေတာ့တာေပါ့။

သူတို႔ ပရိသတ္ေတြက သူတို႔ သီခ်င္းေတြကို မဝယ္ေတာ့ဘူး။ အသံလႊင့္႐ံုေတြကလည္း သူတို႔သီခ်င္းေတြကို မလႊင့္ေတာ့ဘူး။ ဒါတင္ ဘယ္ကဦးမလဲ။ လူထု ပန္းျခံထဲမယ္ အဲဒီ့ တီးဝိုင္းရဲ႕ သီခ်င္း ဓာတ္ျပား (စီဒီ) ေတြကို ဘူ(လ္)ဒိုဇာနဲ႔ ထိုးၿပီး ဖ်က္ဆီးတာေတြအထိ လုပ္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။

မ်ိဳးခ်စ္စိတ္နဲ႔ ဆြလိုက္ရင္ ဘယ္ေလာက္အထိ ပါသြားႏိုင္လဲဆိုတာကို သည္ျဖစ္ရပ္က သက္ေသထူေနပါတယ္။

ကေန႔အခါမွာေတာ့ အီရတ္စစ္ပြဲဟာ မလိုအပ္သလို အမွားႀကီး မွားသြားခဲ့ၿပီဆိုတာ အေမရိကန္အမ်ားစုက လက္ခံႏိုင္ေနၾကပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဟို တီးဝိုင္းအဖြဲ႕ကေတာ့ အီေနေအာင္ ခံခဲ့ရဖူးတာလည္း အမွန္ပါပဲ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ေဖာ္၊ တျခားသူေတြကို ေဆာ္တဲ့ ဂ်င္ဂိုအစ္ဇင္(မ္)

ႏိုင္ငံေတာ္ သစၥာ ေစာင့္သိ႐ိုေသျခင္းကေန တျခားႏိုင္ငံက လူေတြအေပၚ ရန္လိုတာ၊ အျပင္းအထန္ ဆန္႔က်င္တာေတြလည္း ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ မ်ိဳးခ်စ္တေယာက္အေနနဲ႔ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို ျမႇင့္တင္ရင္း တျခားႏိုင္ငံေတြကို ႏွိမ္ျဖစ္ေနပါေတာ့မယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ သုခခ်မ္းသာကို လူသားေတြရဲ႕ သုခခ်မ္းသာထက္ ပိုၿပီး ဦးစားေပးျဖစ္ပါေတာ့မယ္။

ဒါဟာ က်င့္ဝတ္ပိုင္း အကန္႔အသတ္ကင္းမဲ့တဲ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရဲ႕ သဘာဝပါပဲ။ အဲဒီ့မွာတင္ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ patriotism နံရံပါးပါးေလးတခ်ပ္သာ ျခားတဲ့ jingoism ျဖစ္လာေတာ့တာပဲ။ ျမန္မာစာအဖြဲ႕ထုတ္ ျမန္မာအဘိဓာန္မွာေတာ့ jingoism ကို တက္ၾကြ႐ိုင္းစိုင္းေသာ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္၊ စစ္ေသြးၾကြ ဇာတိမာန္လို႔ ဖြင့္ဆိုေပးထားပါတယ္။

အဲဒီ့ စစ္ေသြးၾကြဇာတိမာန္ဟာ ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီးႏိုင္လွတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ပါပဲ။ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အမ်ိဳးသားေရးဝါဒ၊ လူမ်ိဳးႀကီးဝါဒတို႔ရဲ႕ မူလဘူတလို႔လည္း ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

သူစိမ္းေၾကာက္ေရာဂါ၊ တျခားႏိုင္ငံသားေတြကို ေၾကာက္တဲ့ ေရာဂါကို အရိွန္ပိုတက္ေစတတ္သလို စစ္မီးလွ်ံေတြကို ယပ္ခတ္ေပးတာလည္း အဲဒီ့ ဂ်င္ဂိုအစ္ဇင္(မ္)ဆိုတဲ့ စစ္ေသြးၾကြဇာတိမာန္ပါပဲ။

အေမရိကန္မ်ိဳးခ်စ္စိတ္၊ အေမရိကန္ စစ္ေသြးၾကြ

မ်ိဳးခ်စ္စိတ္က စစ္နဲ႔ အနီးကပ္ ဆက္စပ္ေနပါတယ္။ ဂ်င္ဂိုအစ္ဇင္(မ္)ကေတာ့ ပိုေတာင္ဆိုးပါတယ္။ စစ္ေသြးၾကြ ဇာတိမာန္ တက္ၾကြေနသူရဲ႕ အျမင္မွာ ကိုယ့္အလိုလည္းမပါဘဲ မေတာ္တဆ ေမြးလာတဲ့ နယ္ေျမခ်င္းမတူ ျဖစ္ေနတဲ့ တျခားသူေတြကို ရန္သူ၊ ကိုယ္နဲ႔ ဘဝတူ လူသားမဟုတ္ဘူးအထိ ျမင္ေနၾကစျမဲပါ။ ဂ်င္ဂိုအစ္ဇင္(မ္)ဟာ တဖက္သားကို ႏွိမ္လိုတဲ့၊ တဖက္သားရဲ႕ လူ႔သိကၡာကို ခ်ိဳးဖဲ့လိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ပါပဲ။ မွားမွား မွန္မွန္၊ ဒါ ငါ့ႏိုင္ငံဆိုတဲ့ အျမင္နဲ႔ အဲဒီ့ ဝါဒကို ေထာက္မထားပါတယ္။

အဆိုးဆံုးကေတာ့ ဘုရားသခင္က ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ လူထုဆိုတဲ့ ယံုတမ္းကို ဂ်င္ဂိုအစ္ဇင္(မ္)က အားျဖည့္ေပးပါတယ္။ ဘုရားသခင္က ေရြးထားတဲ့လူထုဆိုတာက ကိုယ္ေမြးလာတဲ့ အျခမ္းဘက္မွာသာ ဘုရား ရိွတယ္ဆိုတဲ့ အျမင္ပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံက တျခားႏိုင္ငံက မိန္းမေတြ၊ ကေလးေတြ၊ မိသားစုေတြ၊ မဂၤလာေဆာင္ေတြ စိစိညက္ညက္ေၾကေအာင္ လူမပါတဲ့ ဒ႐ုန္းေတြနဲ႔ သြားဗံုးက်ဲဦးေတာင္မွ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကသာ တရားနည္းလမ္းက်တယ္လို႔ ျမင္ေနတာပါ။ (အေမရိကန္ေတြမွာ အဲဒီ့ စိတ္အလြန္ျပင္းတာ သမိုင္းက သက္ေသခံခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ဒါ ဘာသာျပန္သူ႔ စကားခ်ပ္ပါ။)

ႏိုင္ငံေရးသမားေတြရဲ႕ ပါးစပ္ထဲက မ်ိဳးခ်စ္စိတ္

ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ေျပာတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဆိုတာ အဆိပ္ျပင္း၊ အႏၲရာယ္မ်ားတဲ့ မူကို ဆိုလိုပါတယ္။ တနည္းေျပာရင္ သူတို႔အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံသားေတြကို ယဥ္ပါးေအာင္ က်ံဳးသြင္းဖို႔အတြက္ လိုသလို ခ်ယ္လွယ္ႏိုင္တဲ့ စိတ္ဓာတ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ လူထုအက်ိဳးစီးပြားထက္ အုပ္ခ်ဳပ္သူအခြင့္ထူးခံေတြရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားကို ပိုေဇာင္းေပးတဲ့ ဥပေဒေတြ၊ ဓေလ့ထံုးတမ္းေတြ၊ အမူအက်င့္ေတြကို လိုက္နာေအာင္ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ကို ႏိုင္ငံေရးသမားေတြက ခုတံုးလုပ္တတ္ၾကပါတယ္။

ကိုယ့္ႏိုင္ငံက မွားေနေန၊ မွန္ေနေန၊ ႏိုင္ငံေတာ္က ကမကထျပဳတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရဲ႕ သီးျခား ဓေလ့စ႐ိုက္၊ သြင္ျပင္ လကၡဏာကေတာ့ အာဏာရေနတဲ့ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြ စိတ္တိုင္းက် ဖြင့္ဆိုထားတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္၊ အစိုးရ၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ တန္ဖိုးထားမႈေတြကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရမယ္ဆိုတာပါပဲ။

အဲဒီ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ကေန စည္းလံုးညီညြတ္ေရးတို႔၊ ႏိုင္ငံေတာ္ တည္ေဆာက္ေရးတို႔နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ ေပါက္ဖြားလာခဲ့တာပါ။ အဲဒီ့ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ိဳးေတြကို ေတာင္အာဖရိကႏိုင္ငံမွာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ၾကားခဲ့ၾကသလို လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္လွစ္ဟခြင့္ကိုလည္း ပ်က္စီးသြားေစခဲ့ပါတယ္။

စည္းလံုးညီညြတ္ေရး၊ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရးဟာ ဘယ္ကဲ့သို႔ ဘယ္ခ်မ္းသာဆိုၿပီး စီရင္ဆံုးျဖတ္ေပးသူေတြဟာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ၊ ႏိုင္ငံေတာ္ ဝန္ထမ္းေတြ ျဖစ္လာၿပီဆိုရင္ျဖင့္ ပင္ကိုအားျဖင့္ အေကာင္းဘက္ေဆာင္တဲ့ သည္႐ိုး႐ိုးသားသား သေဘာတရားေတြဟာ အႏၲရာယ္ႀကီးလာပါေတာ့မယ္။ သည္လိုနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးခ်င္း ေပြ႕ဖက္ထားတဲ့ ပံု၊ တမူထူးျခားတဲ့ မ်က္ႏွာ၊ ကိုယ္ခႏၶာေတြကို ျမင္သာေအာင္ ျပတဲ့ တျခားပံုေတြကို ႐ိုက္ကူး ခင္းက်င္းျပသတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ အသိအမွတ္ျပဳ ဓာတ္ပံုဆရာရဲ႕ ပံုေတြကို ႏိုင္ငံေရးသမားတို႔၊ အႏုပညာနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈ ဝန္ႀကီးတို႔က ႐ံႈ႕ခ်ျပတာေတြ ျမင္လာရေတာ့တာပါပဲ။

အႏုပညာမွာလည္း ဝင္႐ႈပ္တာ ႏိုင္ငံေရးသမားပါ

လိင္တူခ်င္းတပ္မက္သူ အခြင့္အေရး တက္ၾကြလႈပ္ရွားသူလည္း ျဖစ္ေလတဲ့ ဓာတ္ပံုဆရာ ဇႏၷဲ(လ္) မူဟိုလီရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြကို ကမၻာ့ ၿမိဳ႕ႀကီး အမ်ားအျပားမွာ ျပသခဲ့ၿပီး ခ်ီးက်ဴးၾကတဲ့သူေတြကလည္း အုတ္ေအာ္ေသာင္းသဲပါ။ Image result for muholi zaneleအႏုပညာ နက္႐ိႈင္းမႈနဲ႔ အလွေၾကာင့္ ပညာရွင္ေတြေတာင္ ရင္သပ္႐ႈေမာခဲ့ရတဲ့ လက္ရာေတြပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ လြတ္လပ္သြားၿပီလို႔ဆိုတဲ့ ေတာင္အာဖရိကႏိုင္မွာေတာ့ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္သူ (ႏိုင္ငံေရးသမား အမ်ိဳးသမီး) ႏိုင္ငံေရးသမ လူလူး ဇင္ဂြာဟာကေတာ့ အဲဒီ့အခ်ိန္က အႏုပညာနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈ ဝန္ႀကီးျဖစ္ေနခဲ့ၿပီး ဇႏၷဲ(လ္)ရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြဟာ စည္းလံုးညီညြတ္ေရး၊ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရး တန္ဖိုးထားမႈေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ေနပါတယ္လို႔ အမိန္႔ေတာ္ျမတ္ ခ်မွတ္ခဲ့ပါတယ္။

သည္ဝန္ႀကီးက စီရင္ဆံုးျဖတ္ပိုင္ခြင့္ရိွသူရဲ႕ အခန္းက႑ကို ယူခဲ့သလို သူ႔တကိုယ္ေရ တန္ဖိုးထားမႈေတြကို ထင္ဟပ္ေနတဲ့ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္ေတြကို ခ်မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ လိင္တူခ်င္း ခ်စ္တာကို ခြင့္ျပဳထားတဲ့ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုအေျခခံဥပေဒ (ဖြဲ႕အုပ္ဥ)ထဲမွာ အျမတ္တႏိုး ထည့္သြင္းထားတဲ့ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခြင့္ တန္ဖိုးထားမႈေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ေနလင့္ကစား သည္ဝန္ႀကီးမ ပါးစပ္ကထြက္တဲ့ သူ႔တကိုယ္ေရ တန္ဖိုးထားမႈေတြက အလိုလိုေနရင္း ႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ တန္ဖိုးထားမႈေတြ ျဖစ္ကုန္တယ္။

Image result for muholi zaneleမ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေအာက္မွာ သက္ဆိုင္ရာ အႏုပညာအသီးသီးသည္လည္း ႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ စည္းလံုးညီညြတ္ေရး၊ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရးကို ပံ့ပိုးေပးရမယ္လို႔ ႏိုင္ငံေတာ္ကလည္း အမိန္႔ေတာ္ မွတ္ခ် လိုက္ပါေတာ့တယ္။ သည္စိတ္ဓာတ္အတုိင္း မရိွတဲ့ အႏုပညာသည္ေတြ၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း စည္းလံုးညီညြတ္ေရး၊ ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေရးရဲ႕ အနက္အဓိပၸာယ္၊ လက္ေတြ႕အသံုးခ်ပံုတို႔ကို တျခားနည္းနဲ႔ နားလည္ထားတဲ့ အႏုပညာသည္ေတြကိုဆိုရင္ေတာ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္မရိွဘူးလို႔ ယူဆၾကပါေတာ့တယ္။

ဒါဟာျဖင့္ အဂတိလိုက္စားသူ (အဂတိေလးပါးစလံုးထဲက တပါးပါးကို ဆိုလိုပါတယ္။ လာဘ္စားတာ တခုတည္း မဟုတ္ပါ။) ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားအတြက္ အားကိုးရာ ျဖစ္လာတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္အမ်ိဳးအစားပါပဲ။

အဲဒါေတြထက္ သာလြန္ ျမင့္ျမတ္တဲ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္

ဒါေပမယ့္လည္း တဖက္မွာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို ႏိႈင္းႏိႈင္းခ်င့္ခ်င့္ ခ်စ္တဲ့စိတ္ကို ေမြးျမဴသလို ဘာႀကီးပဲျဖစ္ျဖစ္ သစၥာရွိမImage result for james william fulbrightယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာထားကိုလည္း ဆန္႔က်င္တဲ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္သေဘာတရား ေနာက္တခုလည္း ရိွျပန္ပါေသးတယ္။ အဲဒါကိုေတာ့ အေမရိကန္ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ ဂ်ိမ္း(မ္)(ဇ္) ဝစ္လ်ံ(မ္) ဖွဴး(လ္)ဘ႐ိုက္(ထ္) (၁၉၀၅-၁၉၉၅) က ေရးျပခဲ့ပါတယ္။

“မိမိႏိုင္ငံအား ေဝဖန္ျခင္းသည္ ႏိုင္ငံကို အလုပ္အေကၽြးျပဳျခင္းျဖစ္သလို ႏိုင္ငံကို ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳျခင္းလည္း မည္ပါသည္။ ႏိုင္ငံအား လက္ရိွလုပ္ေဆာင္ေနသည္ထက္ ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္ေဆာင္ရန္ ႏိႈးေဆာ္ရာ ေရာက္သျဖင့္ အလုပ္အေကၽြးျပဳျခင္းဟု ဆိုရျခင္းျဖစ္ေပသည္။ … တိုတို ေျပာရလွ်င္ ေဝဖန္ျခင္းသည္ အခြင့္အေရး တရပ္သာမကဘဲ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္၏ အျပဳအမူသာ ျဖစ္ေပသည္။ ဤေနရာတြင္ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဟူသည္မွာ ရင္းႏွီးၿပီးသား ဓေလ့ထံုးစံမ်ား၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကိုယ္ လြန္လြန္ကဲကဲ ေျမႇာက္စားျခင္းမ်ားထက္ သာလြန္ျမင့္ျမတ္ေသာ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ပံုစံဟု က်ေနာ္ ယူဆပါသည္”ဟူလို။

(ဘာသာျပန္အဆံုး)

ရည္ညြန္း စာႏွစ္ပုဒ္

မူရင္း ေဆာင္းပါးက အရွည္ႀကီးပါ။ မဆံုးေသးပါဘူး။ ဒါက ပထမပိုင္းထဲက က်ေနာ္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေကာက္ႏုတ္ ျပန္ဆိုထားတာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒုတိယပိုင္း က်န္ပါေသးတယ္။

မူရင္းကို သည္မွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။ https://city-press.news24.com/…/Do-we-need-patriotic-journa…

အာဖရိကႏိုင္ငံတႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ ဇင္ဘာေဘြမွာလည္းပဲ မ်ိဳးခ်စ္ စာနယ္ဇင္းဆိုတာ ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း ေအာ့(ခ္)(စ္)ဖွာ့(ဒ္) တကၠသိုလ္ ပါေမာကၡတေယာက္ရဲ႕ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ စာတမ္းတေစာင္ ေတြ႕မိပါတယ္။ “ဇင္ဘာေဘြႏိုင္ငံတြင္ မ်ိဳးခ်စ္စာနယ္ဇင္းေပၚေပါက္လာျခင္းႏွင့္တကြ ယင္း၏ အက်ိဳးဆက္ အလားအလာမ်ား”တဲ့။ ဝါသနာပါၿပီး အဂၤလိပ္လို ဖတ္ႏိုင္ရင္ https://bit.ly/2YFsscE ကေန ရယူဖတ္႐ႈႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။

သံုးသပ္မိတာေလး

အာဖရိကတိုက္မွာက ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားက အာဏာရွင္ႏိုင္ငံေတြ ျဖစ္ၾကတာ အားလံုး အသိလို႔ ထင္ပါတယ္။ ေနာက္တခုက သူတို႔ရဲ႕ လူမ်ိဳးစ႐ိုက္။ လက္နက္အားကိုးနဲ႔ ဗိုလ္က်ခ်ယ္လွယ္တတ္ၾကတဲ့ (လူ႐ိုင္း) စ႐ိုက္က သူတို႔ ေသြးသားထဲမွာ စြဲေနပါတယ္။ အဲေတာ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာလည္း ထံုးစံအတိုင္း အာဏာကို မက္လာတယ္။

အာဏာကို ဖက္တြယ္ထားႏိုင္ေရးမွာ စကားလံုးလွလွေတြ ရွာလိုက္တဲ့အခါ ေနာက္ဆံုး အားကိုးရာအျဖစ္ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဆိုတာႀကီးကို သြားေတြ႕ၾကတယ္။ သည္မွာတင္ “မ်ိဳးခ်စ္စာနယ္ဇင္း”ဆိုတာကိုပါ သူတို႔အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ ခ်သံုးလာၾကတယ္။ အဲလိုပဲ သံုးသပ္မိပါတယ္။

ဘာကို ေရြးၾကပါမလဲ

အဆံုးပိုင္းက အေမရိကန္ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ ေျပာသြားတဲ့ သာလြန္ျမင့္ျမတ္တဲ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ကို က်ေနာ္ျဖင့္ ႏွစ္သက္ မဆံုးဘူး။

အေမရိကန္ေတြ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္လြန္ကဲေနတာ အထက္မွာ ျဖစ္ရပ္ဥပမာနဲ႔ အထင္အရွား ျပခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ သို႔ေပတည့္ လႊတ္ေတာ္အမတ္ရဲ႕ အေတြးအျမင္မ်ိဳးကေတာ့ ေတြ႕ရခဲလွလို႔ ထင္မိပါတယ္။

က်ေနာ္လည္း မ်ိဳးခ်စ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံခ်စ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ခ်စ္တာက သူေျပာသလိုပါ။ ႏိုင္ငံကို အလုပ္အေကၽြးျပဳလိုတဲ့ ေစတနာနဲ႔ ခ်စ္တာပါ။ တျခားသူေတြ၊ ကိုယ္နဲ႔မတူသူေတြကို မုန္းတီး ရန္လိုတဲ့ စိတ္မ်ိဳးနဲ႔ ခ်စ္မိတာ မဟုတ္ပါဘူး။

စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းကေရာ… ဘယ္လို စိတ္မ်ိဳးနဲ႔ ခ်စ္ခ်င္တာပါလဲ။

စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းရဲ႕ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြကိုေရာ ဘယ္လို စိတ္မ်ိဳးနဲ႔ မ်ိဳးခ်စ္တတ္ေအာင္ သြန္သင္ခဲ့ခ်င္ပါသလဲ။

ဘာကိုပဲ ဆံုးျဖတ္ဆံုးျဖတ္ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းကို ေလးစားပါတယ္။

တခုပါပဲ။ က်ေနာ့္စာေလးကို ဖတ္ၿပီး အေလးအနက္ တခ်က္ေလာက္ စဥ္းစားၾကည့္ေပးရင္ပဲ ဒါေတြကို က်ေနာ္ ေရးရက်ိဳးနပ္ၿပီလို႔ ေအာက္ေမ့လိုက္ပါရေစေတာ့ခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…

အတၱေက်ာ္

(၀၃၀၈၁၉)

အားလံုး ခ်မ္းသာၾကပါေစ

၁၃ ခ်က္

တခ်က္စီ ဖတ္ၾကည့္၊ ဆင္ျခင္ၾကည့္ၿပီး စဥ္းစားၾကရေအာင္လားဗ်ာ။

1. မွားတာ မွန္တာကို ဂ႐ုမထားေတာ့တာ။

2. တျခားသူေတြအေပၚမွာ အျမတ္ထုတ္ဖို႔ တခ်ိန္လံုး လိမ္လည္ လွည့္ဖ်ားေနတာ

3. တဖက္သားအေပၚမွာ စာနာစိတ္ကင္းမဲ့တာ၊ အျပစ္ျမင္တာ၊ မေလးစားတာ

4. ကိုယ္လိုခ်င္တာ ရဖို႔၊ ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ တဖက္သားကို ခ်ယ္လွယ္ႏိုင္ေအာင္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ သူ႔အရည္အေသြးကိုျဖစ္ေစ၊ ဇဝနဉာဏ္ကိုျဖစ္ေစ သံုးတတ္တာ

5. လူတတ္လုပ္တာ၊ တျခားသူေတြထက္ သာတယ္လို႔ ယူဆေနတာ၊ ကိုယ့္အယူအဆမွ အမွန္ဆိုၿပီး အေသကိုင္စြဲထားတတ္တာ

6. ၿခိမ္းေျခာက္ အၾကပ္ကိုင္တဲ့နည္း၊ ကလိန္က်တဲ့နည္းနဲ႔ တျခားသူေတြရဲ႕ အခြင့္အေရးေတြကို ခ်ိဳးေဖာက္တာ

7. စိတ္လိုက္မာန္ပါ လုပ္တတ္တာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေရွ႕အတြက္ ႀကိဳမစဥ္းစားတာ

8. ရန္လိုတာ၊ သိသိသာသာ အကဲဆတ္လြယ္တာ၊ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္လြယ္တာ၊ ခိုက္ရန္ေဒါသစိတ္ႀကီးတာ၊ အၾကမ္းဖက္တာ

9. တဖက္သားေနရာက ေနမေပးတတ္တဲ့အျပင္ တျခားသူေတြကို ဒုကၡေပးမိလို႔လည္း ေနာင္တမရတတ္တာ

10. ကိုယ့္အတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တျခားသူေတြအတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဘးကင္းကင္း မကင္းကင္း မလိုအပ္ဘဲ စြန္႔စားလို၊ ရမ္းကားလိုတဲ့ အမူအက်င့္

11. အိမ္ေထာင္ေရး၊ အခ်စ္ေရးမွာလည္း အဆင္မေျပတာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ႏိုင္လိုမင္းထက္လုပ္တတ္တာ

12. ကိုယ့္အမူအက်င့္ရဲ႕ အက်ိဳးဆိုးေတြကို ထည့္စဥ္းစားဖို႔ျဖစ္ျဖစ္၊ အဲဒီ့အက်ိဳးဆိုးေတြကို သင္ခန္းစာယူဖို႔ျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ကို မဝင္စားတာ

13. တခ်ိန္လံုး တာဝန္မဲ့တာ (ျဖစ္လာသမွ် ငါလုပ္လို႔ဆိုၿပီး တာဝန္ယူခ်င္စိတ္မရိွတာ)အျပင္ အလုပ္တာဝန္၊ (ေပးဆပ္ရမယ့္ တာဝန္လိုမ်ိဳး) ေငြေၾကးတာဝန္ေတြကို တခ်ိန္လံုး ပ်က္ကြက္ေနတာ

က်ေနာ္တုိ႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အဲသလို လူေတြ ေတြ႕ဖူးပါသလားလို႔ ေမးရင္ လူႀကီးမင္း ဘယ္လို ေျဖမလဲလို႔ သိခ်င္လိုက္တာ။

ေန႔စဥ္ ေတြ႕ျမင္

ပထမ ခုနစ္ခ်က္ (၁ ကေန ၇) အထိေတာ့ က်ေနာ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေန႔စဥ္ေတြ႕ျမင္ေနရသလိုပါပဲ။ မယံုဘူးလားခင္ဗ်ာ။ လမ္းေပၚကို ထြက္ၿပီး ကားစီးၾကည့္လိုက္ပါ။ ၁ ျဖစ္တဲ့ အမွား အမွန္ကို ဂ႐ုမစိုက္တာလည္း ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္၊ ၂ ကိုေတာ့ ယာဥ္ေမာင္းေတြဆီမွာ မေတြ႕ရဘူးပဲ ထားပါ၊ ၃ ဆိုတဲ့ တဖက္သားကို မစာနာတဲ့ စိတ္ေတြလည္း ထင္းထင္းႀကီးေတြ႕ရ ပါလိမ့္မယ္၊ ၅ ျဖစ္တဲ့ သူက ပိုေမာင္းတတ္သလို အမူအက်င့္ကိုလည္း ေတြ႕ရဦးမွာပါ၊ ၆ – ၿခိမ္းေျခာက္ အၾကပ္ကိုင္တဲ့နည္း၊ ကလိန္က်တဲ့နည္းနဲ႔ တျခားသူေတြရဲ႕ အခြင့္အေရးေတြကို ခ်ိဳးေဖာက္ေနတာရယ္၊ ၇ – စိတ္လိုက္မာန္ပါ လုပ္တာရယ္လည္း ခရီးသည္တင္ ယာဥ္ေမာင္းတဲ့သူမ်ားမွသည္ ကားအေကာင္းစားႀကီး ေမာင္းေနတဲ့သူေတြဆီမွာပါ ေတြ႕ရတဲ့ အမူအက်င့္ပါ။ ဟုတ္ကဲ့လား မသိဘူး။

ကားနဲ႔ ေဝးပါတယ္ဆိုရင္ တန္းစီရတဲ့ ေနရာေတြမွာလည္း အဲလို လူမ်ိဳးေတြ ေတြ႕ရႏိုင္ပါတယ္။

ဗိုလ္ေနဝင္းကို မုန္းလွတယ္ဆိုေပမယ့္

ျမန္မာ့ေစာက္ရွက္လက္(စ္) လမ္းစဥ္ဖာထီက ေပးခဲ့တဲ့ အေမြဆုိးကေတာ့ “ငေတစိတ္”ပါပဲ။ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာရင္ၿပီးေရာဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မို႔ “ငေတစိတ္”လို႔ အႏြတၳသညာ ျပဳလိုက္ရတာပါပဲ။ ကိုယ္အေနေခ်ာင္ဖို႔၊ ကိုယ္ ေကာင္းစားဖို႔သာ အဓိက၊ က်န္တဲ့သူ ဘာျဖစ္ျဖစ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္အေမြဆိုးကို ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႕မဟာလမ္းစဥ္က ေပးအပ္ခဲ့ပါတယ္။

ဗိုလ္ေနဝင္းကို မုန္းတယ္လို႔ ေျပာၾကသူေတြ ကိုယ္ႏိႈက္က ဗုိလ္ေနဝင္းထားခဲ့တဲ့ စိတ္ဓာတ္အေမြကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ဆက္ခံ က်င့္သံုးေနၾကတာ ရယ္စရာ အလြန္ေကာင္းလွပါတယ္ေနာ္။ သူ႔ကို ဘုရားလို ကိုးကြယ္ခဲ့သူေတြမွာဆို သည့္ထက္ ပိုဆိုးမွာဆိုတာလည္း ေတြးမိရပါတယ္။

အမယ္… ဘာတဲ့။ “မေကာင္းႏိုင္ရင္ ကင္းေအာင္ေန၊ မကင္းႏိုင္ရင္ ေကာင္းေအာင္ေန”ဆိုတဲ့ ၾသဝါဒ ေရႊတလြဲကိုေတာင္ ခ်တဲ့သူက ခ်ေနၾကေသး။ “မကင္းႏိုင္ရင္ ေကာင္းေအာင္ေန”ဆိုတာက တကယ္ေတာ့ သည္ေမာင္ေတြနဲ႔ မကင္းႏိုင္ဘူးလား၊ မကင္းႏိုင္လို႔ရွိရင္ သည္ေမာင္ေတြ အလိုက်သာ မွားမွား မွန္မွန္၊ ဆိုးဆိုး ေကာင္းေကာင္း အလိုက္အထိုက္ေနဖို႔ သင္ေပးတဲ့ ၾသဝါဒ ေရႊတလြဲပါ။ သူခိုးဓားျပနဲ႔ မကင္းႏိုင္ရင္ သူတို႔လိုပဲ လိုက္ခိုး၊ လိုက္လု၊ လိုက္ဓားျပတိုက္ဖို႔ သြန္သင္တဲ့ အဆိုအမိန္႔။ အဲဒါကို “ေကာင္းေအာင္ေန”ဆိုတဲ့ သကာနဲ႔ ဖံုးလိုက္တာ။

အဲဒါလည္း ဗိုလ္ေနဝင္းလက္ေအာက္မွာ အေနေခ်ာင္သူေတြရဲ႕ ပါးစပ္က ထြက္လာတဲ့ အဆိုအမိန္႔ပါပဲ။ တနည္းအားျဖင့္ “ငေတစိတ္”ကို အားေပးအားေျမႇာက္ ျပဳေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ဆိုတာ ထင္ရွားေစတဲ့ အဆိုအမိန္႔ေပါ့။

“လူမႈေရးေခါင္းပါးတဲ့ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး စံလြဲမႈ”

ဗိုလ္ေနဝင္းနဲ႔ သူ႔ျမန္မာ့ေစာက္ရွက္လက္(စ္) လမ္းစဥ္ဖာထီ တရားဝင္ က်ဆံုးသြားခဲ့တာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္က ဆိုေတာ့ အခုဆို ၃၁ ႏွစ္၊ မ်ိဳးဆက္တဆက္စာေတာင္ ရိွခဲ့ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့မ်ိဳးဆက္က လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့တဲ့ “ငေတစိတ္” အေမြအႏွစ္ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ လူ႔ေဘာင္မွာ တြင္က်ယ္ေနဆဲပါပဲ။ ဟုတ္ကဲ့လား မသိဘူး။

Image may contain: one or more peopleအထက္က ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ အခ်က္ ၁၃ ခ်က္ဟာ တကယ္ေတာ့ “လူမႈေရးေခါင္းပါးတဲ့ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး စံလြဲမႈ” (Antisocial Personality Disorder) စိတ္ေဝဒနာရဲ႕ ေရာဂါလကၡဏာေတြပါ။

ခက္တာက အဲဒီ့ေရာဂါလကၡဏာေတြဟာ ႀကီးႀကီးမာစတာမ်ားမွသည္ ေအာက္ေျခဝန္ထမ္းမ်ားအထိ၊ အစိုးရ လုပ္ငန္းမ်ားမွသည္ ပုဂၢလိက လုပ္ငန္းမ်ားအထိ၊ ပညာတတ္ႀကီးမ်ားမွသည္ ပညာမဲ့မ်ားအထိ ရိွရိွေလသမွ် လူထု လူတန္းစား အလႊာအသီးသီးမွာ လိႈက္စားေနတယ္လို႔ ျမင္မိရပါတယ္။

အဲဒီ့ “ငေတစိတ္”ေတြ၊ အဲဒီ့ စံလြဲ စိတ္ေဝဒနာေတြ အရင့္အမာ အျမစ္တြယ္ ခ်ိဳးကပ္ေနတဲ့ လူ႔ေဘာင္ကုိ ကုႏိုင္ပါဦးမလား။ က်ေနာ္ကေတာ့ တယ္မထင္မိေတာ့ဘူး။

လက္ဆင့္ကမ္းေပးၾကပံု အဖံုဖံု

ကိုယ့္ရင္ေသြးေလးေတြ ေရွ႕မွာ ကိုယ္ႏိုင္လို႔ ရတဲ့သူကို မစာမနာ မေထာက္မထားဘဲ တအားအႏိုင္က်င့္ျပလိုက္တာ၊ ခံလာလို႔ကေတာ့ ေဆာ္ၿပီသာမွတ္၊ ခ်စရာရိွရင္ ကိုယ္က ဦးေအာင္ တီးလာခဲ့လို႔ ကေလးေတြကို သြန္သင္ေနၾကတာ၊ သူတပါးကို လိမ္လည္လွည့္ဖ်ားၿပီး ကိုယ္က်ိဳးရွာျပေနၾကတာမ်ားဟာ မ်ိဳးဆက္တဆက္က ေနာက္တဆက္ဆီ အက်အန လက္ဆင့္ကမ္းေပးေနတဲ့ “ငေတစိတ္”အေမြေတြေလ။

ရြာျပင္သာ အေကာင္းဆံုး

အဲေတာ့လည္း အဲသလို လူ႔ေဘာင္ကို အဖတ္ဆယ္ဖို႔ ႀကိဳးစားသူဟာ ႐ူးေနသူပဲေပါ့။ စံလြဲစိတ္ေဝဒနာရွင္ ၁၀၀ ၾကားမွာ လူမွန္တေယာက္အတြက္ ေနရာမွ မရိွတာပဲေလ။

သည္လိုနဲ႔ က်ေနာ္သည္လည္း ရြာျပင္မွာပဲ ထြက္ထိုင္ေနမိရပါေတာ့တယ္။

အားလံုး ခ်မ္းသာၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
၃၀၀၇၁၉

ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေစတနာသည္သာ…

မေျပာေတာ့ဘူးလို႔ ေနေနတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ မ်က္စိထဲ ဒါေတြပဲ နင္းကန္တိုးဝင္ေနေတာ့လည္း မေနႏိုင္ေတာ့ျပန္ဘူး။ ေျပာမိရေပဦးေတာ့မယ္။

အေျခခံအခ်က္လက္ေတြImage may contain: text

(၁) ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒ (ဖြဲ႕အုပ္ဥ) ဆိုတာ ကမၻာဦးက်မ္းလည္း မဟုတ္၊ ဘုရားေဟာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ျပင္ခ်င္ ျပင္လို႔ရတာခ်ည္းပါပဲ။

(၂) ကမၻာေပၚမယ္ သက္တမ္းအရင့္ဆံုး ဖြဲ႕အုပ္ဥနဲ႔ ႏိုင္ငံေတြ ရိွတယ္။ စေရးကတည္းက အေျမာ္အျမင္နဲ႔ ေရးခဲ့တာမို႔ အသစ္ေရးစရာ မလိုေတာ့တဲ့ ႏိုင္ငံေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ဖြဲ႕အုပ္ဥတကာရဲ႕ ဘိုးေအ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕ ဖြဲ႕အုပ္ဥ သက္တမ္းဆို ၂၃၁ ႏွစ္ေတာင္ ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။

(၃) အေမရိကန္ေလာက္ သက္တမ္းမရင့္တဲ့အျပင္ သက္တမ္းႏုတယ္လို႔ ေျပာမယ္ဆို ေျပာႏိုင္တဲ့ အိႏၵိယႏိုင္ငံရဲ႕ ဖြဲ႕အုပ္ဥက ကမၻာ့ အရွည္လ်ားဆံုး ဖြဲ႕အုပ္ဥလို႔ အဆိုရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ႏိုင္မႈမွာ အိႏၵိယ ဖြဲ႕အုပ္ဥက သိပ္ကို အေျမာ္အျမင္ႀကီးခဲ့တယ္လို႔ ျမင္မိရပါတယ္။

• အိႏၵိယရဲ႕ အၿငိမ္းစားတရားသူႀကီးခ်ဳပ္ ဟန္႔(ဇ္) ရာ့(ဂ်္) ခႏၷာက သူ႔ရဲ႕ “အိႏၵိယ ဖြဲ႕အုပ္ဥ ေရးဆြဲျခင္း”ဆိုတဲ့ စာအုပ္ရဲ႕ အဆံုးမွာ အခုလို ေရးခဲ့ပါတယ္။

“အိႏၵိယႏိုင္ငံ၏ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမွာ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ႏိုင္ငံအား ထူေထာင္ခဲ့သည့္ ဖခင္ႀကီးမ်ားက ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ေနာင္လာေနာက္သားမ်ားအတြက္ ထားရစ္ခဲ့သည့္ အေမြျဖစ္သည္ဆိုပါလွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ အိႏၵိယလူထုသည္ အဆိုပါ ဖြဲ႕အုပ္ဥပါ ျပဌာန္းခ်က္မ်ားအတြင္း သက္ဝင္လႈပ္ရွားလ်က္ရိွသည့္ တန္ဖိုးထားမႈမ်ားကို ယံုမွတ္အပ္ႏွံခံရသူမ်ား၊ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားသာ ျဖစ္ၾကပါသည္။ ဖြဲ႕အုပ္ဥဆိုသည္မွာ ကမၸည္းတင္ထားေသာ စကၠဴပုရပိုက္မည္ကာမတၱ မဟုတ္ပါ။ ဘဝေနေနနည္း ျဖစ္သလို က်င့္သံုးေနထိုင္သြားရမည့္ လမ္းေၾကာင္းသာျဖစ္ပါသည္။ အဆံုးအစ မရိွ ႏိုးၾကား သတိရိွျခင္းသည္ လြတ္လပ္ေရး၏ တန္ဖိုးျဖစ္သလို ထိုသို႔ႏိုးၾကားေနေအာင္ ထိန္းသိမ္းရမည့္သူမ်ားမွာလည္း လူထုသာ ျဖစ္ပါသည္။”

• အိႏၵိယ ဖြဲ႕အုပ္ဥရဲ႕ သက္တမ္းဟာ အခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာမွာ ႏွစ္ေပါင္း ၇၀ တင္းတင္းျပည့္ပါမယ္။

• အခုႏွစ္ ႏွစ္ဦး ဇႏၷဝါရီ ၁၂ ရက္ေန႔မွာ ၁၀၃ ႀကိမ္ေျမာက္ ျပင္ဆင္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ဆိုေတာ့ကာ သက္တမ္း ၇၀ အတြင္းမွာ အိႏၵိယ ဖြဲ႕အုပ္ဥကို အႀကိမ္ တရာေက်ာ္ ျပင္ခဲ့ၿပီးၿပီဆိုတာ ထင္ရွားပါတယ္။

(၄) တ႐ုတ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ဖြဲ႕အုပ္ဥကို ၁၉၈၂ ခုႏွစ္မွာ ျပ႒ာန္းခဲ့ကာ ၅ ႀကိမ္ ျပင္ဆင္ၿပီးပါၿပီ။

(၅) ဘဂၤလားေဒ့(ရွ္) ႏိုင္ငံရဲ႕ ဖြဲ႕အုပ္ဥကို ၁၉၇၂ ခုႏွစ္မွာ ျပ႒ာန္းခဲ့ၿပီး ၁၇ ႀကိမ္ ျပင္ၿပီးပါၿပီ။

(၆) စကၤာပူႏိုင္ငံရဲ႕ ဖြဲ႕အုပ္ဥကို ၁၉၆၅ ခုႏွစ္မွာ ျပ႒ာန္းခဲ့ၿပီး ၄၆ ႀကိမ္ ျပင္ၿပီးပါၿပီ။

(၇) ထူးျခားတာကေတာ့ ထိုင္းပါပဲ။ ၁၉၃၂ ခုႏွစ္မွသည္ ယေန႔ထက္တိုင္ ၈၇ ႏွစ္တာအတြင္းမွာ ဖြဲ႕အုပ္ဥ စုစုေပါင္း ၂၀ ရိွခဲ့ပါတယ္။ သူကေတာ့ အပင္ပန္းခံၿပီး ျပင္ကို မေနဘူး။ အသစ္ခ်ည္း လွိမ့္ေရးတာ အႀကိမ္ေပါင္း ၂၀။ နည္းမွတ္လို႔။

စဥ္းစားစရာ

ေျပာခဲ့တဲ့ နမူနာေတြမွာ အေမရိက၊ အိႏၵိယ၊ တ႐ုတ္တို႔လို လူမ်ိဳးေပါင္းစံု မွီတင္းေနထိုင္ၾကတဲ့ ဧရာမႏိုင္ငံႀကီးေတြ ပါပါတယ္။ ဘဂၤလားေဒ့(ရွ္)လို လူမ်ိဳးတမ်ိဳးတည္း အဓိက ေနထိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံလည္း ပါတယ္။ စကၤာပူလို ၿမိဳ႕ႏိုင္ငံ ပိစိေညႇာက္ေတာက္ေလးလည္း ပါတယ္။ ထိုင္းလို ကိုယ္ေတြနဲ႔ ေရေျမခ်င္းမကြာ၊ လူေပါင္းစံု ဖြဲ႕စည္းေနထိုင္တာခ်င္းလည္း မကြာလွတဲ့ ႏိုင္ငံလည္း ပါပါတယ္။

ဘယ္ႏိုင္ငံေတြ တိုးတက္ေနလဲ။ ဘယ္ႏိုင္ငံေတြ ခရီးေပါက္ေနသလဲ။ ဖြဲ႕အုပ္ဥနဲ႔ ႏိုင္ငံဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အဆက္အစပ္ကို စဥ္းစားရင္ ထိုင္းေတြက ဟားတိုက္ ရယ္ေနေလမလား။ စဥ္းစားစရာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။

အဲဒါ ဒို႔ဗမာ

လြတ္လပ္ေရးရၿပီး အခ်ဳပ္အခ်ာအာဏာပိုင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဖြဲ႕အုပ္ဥ သံုးခု ရိွခဲ့ၿပီ။ ၁၉၄၇၊ ၁၉၇၄၊ ၂၀၀၈။

တခုခ်င္း ျပန္ၾကည့္ရင္… ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕အုပ္ဥသည္ ဖုတ္ပူမီးတိုက္ ဖြဲ႕အုပ္ဥလို႔ ျမင္မိပါတယ္။ အျမန္ဆံုး လြတ္လပ္ေရး ရဖို႔ဆိုတာကို ပန္းတိုင္ထားၿပီး အသည္းအသန္ အလ်င္အျမန္ ေရးခဲ့တာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ လစ္ဟာမႈေတြ ရိွခဲ့တယ္။ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔အတူ ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ျပည္တြင္းစစ္မီးကို အဲဒီ့ ဖြဲ႕အုပ္ဥက မကာကြယ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဖြဲ႕စည္းပံု မမွန္ေတာ့ ရန္မ်ားတဲ့ သေဘာ…

ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႕ ၁၉၇၄ ဖြဲ႕အုပ္ဥနဲ႔ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕အုပ္ဥကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ တိုင္းျပည္အတြက္၊ လူထုအတြက္ ရည္ရြယ္ ေရးဆြဲထားတဲ့ ဖြဲ႕အုပ္ဥ မဟုတ္ပါဘူး။ အာဏာအတြက္ အဓိကထားၿပီး ေရးဆြဲထားတဲ့ ဖြဲ႕အုပ္ဥေတြပါ။ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႕ ဖြဲ႕အုပ္ဥ ၂၀ နဲ႔ သိပ္မကြာလွဘူးလို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ ရမယ္ ထင္ပါတယ္။ အာဏာလက္ရိွေတြ အာဏာ မစြန္႔လႊတ္ရေရး အတြက္ က်ားကုပ္က်ားခဲ ေရးဆြဲထားတဲ့ ဖြဲ႕အုပ္ဥေတြပဲျဖစ္ေနပါတယ္။

က်ေနာ့္အျမင္ကေတာ့ အႀကိမ္တေသာင္း ျပင္ဦးေတာင္ ရိွရင္းစြဲ ဖြဲ႕အုပ္ဥရဲ႕ မူလ ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုက “အာဏာ”ကိုသာ ဦးတည္ေနတဲ့အတြက္ ႏိုင္ငံတည္ၿငိမ္ေရး၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး၊ ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ တာဝန္နဲ႔ အခြင့္အေရးေတြကို အာမခံခ်က္ ေပးႏိုင္စြမ္း ရိွလာမယ္လို႔ မယံုၾကည္မိပါဘူး။

ဖြဲ႕အုပ္ဥ အသားေပးသင့္တာ ဘာလဲ

က်ေနာ္တို႔ လုပ္ရမွာက ဖြဲ႕အုပ္ဥ ျပင္ဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ တိုင္းျပည္ရယ္၊ ႏိုင္ငံသားေတြရယ္အတြက္ တကယ္ေစတနာပါတဲ့ ဖြဲ႕အုပ္ဥတရပ္ကို ေရးဆြဲေရးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ေရးဆြဲတဲ့အခါ လႊတ္ေတာ္ကို တာဝန္မေပးသင့္ဘူးလို႔လည္း ျမင္ပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္ဆိုတာနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ပါလာပါေတာ့မယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ပါလာတာနဲ႔ “အာဏာ” ဆိုတာႀကီးကလည္း အပမီွသလို ကပ္ပါလာပါေတာ့မယ္။ “အာဏာ”ကို ဖက္တြယ္လိုတဲ့ ဘယ္အဖြဲ႕အစည္းမွ ဖြဲ႕အုပ္ဥကို ေရးရာမွာ ဝင္မပါဘဲ ေဘးထြက္ေပးမွသာ တိုင္းျပည္ရဲ႕အနာဂတ္ဟာ လွပႏိုင္မွာပါ။

အိႏၵိယႏိုင္ငံရဲ႕ ဖြဲ႕အုပ္ဥကို ေရးခဲ့တဲ့၊ (“တိုင္းျပဳျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္”လို႔ ဘာသာျပန္ထားႏွင့္ၿပီး ရိွေနတဲ့) Constituent Assembly မွာ ပါဝင္ခဲ့သူတဦးျဖစ္သူ ဂ်ဝါဟာလာ ေန႐ူးရဲ႕ စကားက သိပ္မွတ္သားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ (အဲဒီ့ တိုင္းျပဳ ျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္ဆိုတာဟာ ပါလီမန္လို႔ ေခၚၾကတဲ့ လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ အထက္က အေခါင္အခ်ဳပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဖြဲ႕အုပ္ဥ ေရးဖို႔အတြက္ လူထုလူတန္းစားအသီးသီးက ကိုယ္စားလွယ္ေတြ ပါဝင္တဲ့ လႊတ္ေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။ “အာဏာ”နဲ႔ မပတ္သက္ပါဘူး။)

“သည္တိုင္းျပဳျပျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ ပထမဆံုး လုပ္ငန္းကေတာ့ ဖြဲ႕အုပ္ဥအသစ္ကတဆင့္ အိႏၵိယႏိုင္ငံကို လြတ္လပ္သြားေအာင္ လုပ္ဖို႔၊ ငတ္ေနတဲ့ လူထုကို ေကၽြးေမြးႏိုင္ဖို႔၊ အဝတ္မဲ့ေနတဲ့ လူထုအမ်ားအျပားကို အဝတ္ ဆင္ေပးႏိုင္ဖို႔၊ ကိုယ့္အစြမ္းရိွသေလာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္တိုးတက္လာေအာင္ လုပ္ႏိုင္တဲ့ အျပည့္ဝဆံုး အခြင့္အလမ္းကို အိႏၵိယႏိုင္ငံသားတိုင္း ရရိွလာေစဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ တကယ့္ကို ႀကီးျမတ္လွတဲ့ လုပ္ငန္းပါ။

“ကေန႔ အိႏၵိယကို ၾကည့္လိုက္ပါ။ က်ေနာ္တို႔က သည္မွာ ထိုင္ေနၾကတယ္။ ေနရာအမ်ားအျပားမွာေတာ့ အတိဒုကၡေတြနဲ႔။ ၿမိဳ႕ေတြ အမ်ားအျပားမွာလည္း မၿငိမ္သက္မႈေတြနဲ႔။ ဒါ့အျပင္ ဘာသာေရး ပဋိပကၡေတြလို႔ ေခၚတဲ့ အျငင္းပြားမႈေတြ၊ ရန္စေတြက အေျခအေနကို ပိုဆိုးေအာင္ ပံ့ပိုးေနတယ္။ တခါတေလက်ေတာ့လည္း ဒါေတြကို ေရွာင္လႊဲလို႔ မရတာလည္း အမွန္ပါပဲ။

“ဒါေပသည့္ လတ္တေလာမွာ အိႏၵိယႏိုင္ငံရဲ႕ အႀကီးဆံုး၊ အေရးအပါဆံုး ေမးခြန္းကေတာ့ ဆင္းရဲတဲ့သူေတြ၊ ငတ္ေနတဲ့သူေတြရဲ႕ ျပႆနာကို ဘယ္လိုေျဖရွင္းမလဲဆိုတာပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ ဘယ္ဘက္ကိုပဲ လွည့္လိုက္ လွည့္လိုက္၊ သည္ျပႆနာကိုပဲ ရင္ဆိုင္ေနရတာပါပဲ။ သည္ျပႆနာကို အခ်ိန္မီ မေျဖရွင္းႏိုင္ရင္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ စာရြက္ေပၚက ဖြဲ႕အုပ္ဥေတြအားလံုးဟာ ဘာမွ အသံုးက်မွာ မဟုတ္သလို ရည္ရြယ္ခ်က္လည္း ကင္းမဲ့ေနပါလိမ့္မယ္”တဲ့။

အေျမာ္အျမင္

က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္နဲ႔ အေနာက္ဘက္မွာ ကပ္လ်က္တည္ရိွေနတဲ့ အိမ္နီးခ်င္း ႏွစ္ႏိုင္ငံ၊ ထိုင္းနဲ႔ အိႏၵိယ။ ဘယ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ဖြဲ႕အုပ္ဥက ခိုင္သလဲ။ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာေတာ့ သည္ဖြဲ႕အုပ္ဥနဲ႔တင္ ဗ်ာမ်ားလို႔ ေကာင္းေနဆဲ ျဖစ္သလဲ။

ဘာေၾကာင့္ အဲလိုေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ။ ေလ့လာသင့္ပါတယ္။ စူးစမ္းသင့္ပါတယ္။ အားလံုး ဝိုင္းဝန္းဆင္ျခင္ၿပီး အနာဂတ္အတြက္ အေျဖထုတ္သင့္ပါတယ္။

ေနာက္ ႏွစ္ ၃၀ ၾကာတဲ့အခါ အခု အနီေတြ၊ အစိမ္းေတြ၊ အျပာေတြ၊ အဝါေတြလည္း ရိွေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္လည္း ရိွေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီ့အခါက်ရင္ သည္ေရႊႏိုင္ငံႀကီးကို ဘယ္လိုထားခဲ့ခ်င္ၾကပါသလဲ။ ဖ႐ုိဖရဲ ပရမ္းပတာနဲ႔ မဆံုးႏိုင္တဲ့ အာဏာလုပြဲေတြ ၾကားမွာ ဖြတ္ေက်ာျပာစု ခ႐ုဆံကၽြတ္ ထားခဲ့ခ်င္လည္း ကိုယ္ေတာ္ျမတ္မ်ားအားလံုးရဲ႕ သေဘာပါပဲ။

အေျမာ္အျမင္ဆိုတာ က်ေနာ္တုိ႔ ေရႊျမန္မာေတြရဲ႕ အဘိဓာန္ထဲက ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ မကၿပီ ဆိုေတာ့လည္း က်ေနာ္ကေတာ့ ဘာကိုမွ သိပ္မေမွ်ာ္လင့္ခ်င္ေတာ့ပါဘူးေလ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
atk
(၂၂၀၇၁၉)

ရာဇဝတ္ေၾကာင္း၊ တရားမေၾကာင္း

⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️

နိဒါန္း

Nyo Tun ဆုိတဲ့ အမည္နဲ႔ Facebook သံုးစြဲေနသူရဲ႕ စာေတြကို သတိထားမိခဲ့တာ တႏွစ္ေလာက္ ရိွပါၿပီ။ သူေျပာတာ အားလံုးကို သေဘာမတူသည့္တိုင္ သူေထာက္ျပတတ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြက က်ေနာ့္ကို ငိုင္သြားေစႏိုင္၊ ေတြးျဖစ္ေစႏိုင္ခဲ့တာေတြလည္း ရိွပါတယ္။ သို႔တိုင္ေအာင္ က်ေနာ္က ႏိုင္ငံေရးကို စိတ္အကုန္ႀကီး ကုန္ေနၿပီျဖစ္ေလေတာ့ကာ သူ႔စာေတြကို တခုတ္တရ ဖတ္မေနျဖစ္ေတာ့သလို ေခါင္းထဲလည္း တယ္မထည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။

ညိဳထြန္းဆိုတဲ့ အမည္နဲ႔ ဆရာတေယာက္ ရိွတယ္၊ စာဖတ္အား၊ ေတြးအား၊ ေရးအား အေတာ္ေကာင္းပံုရတယ္။No photo description available. ေခတ္ပညာလည္း ေကာင္းေကာင္းတတ္ပံုရတယ္။ အဲေလာက္ပဲ စိတ္ထဲ ရိွပါေတာ့တယ္။

က်ေနာ့္အတြက္က သူေရးေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြအပါအဝင္ ႏိုင္ငံေရးကိစၥဝိစၥေတြဟာ ေသရာပါမွာ မဟုတ္တာမို႔ စိတ္ကို အျပတ္ျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ အားထုတ္ေနတာပါ။ ပါေအာင္သယ္ရမယ့္ အလုပ္ဘက္ကို အားမထည့္ႏိုင္ေတာင္ အလြဲေတြ စြဲၿပီး ေသပြဲဝင္ရမွာကို ေၾကာက္တာက အဓိကလို႔ပဲ ႐ိုး႐ိုး ေျပာပါစို႔ရဲ႕။

ဇူလိုင္ ၁၂ ရက္ေန႔ ေန႔စြဲနဲ႔ မနက္ ၈ နာရီခြဲေလာက္မယ္ အဲဒီ့ဆရာ တင္ထားတဲ့ The Law ေခါင္းစဥ္ပါ စာတိုတပုဒ္ကို မိတ္ေဆြတေယာက္က လက္တို႔ၿပီး လင့္(ခ္)ပို႔ေပးလို႔ ဖတ္လိုက္မိပါတယ္။ ဖတ္ၿပီးေတာ့လည္း ေၾသာ္… ဟုတ္ေပရာ၏ေလာက္ပဲ စိတ္ထဲ ထားခဲ့ပါတယ္။ ဘာမွ စိတ္ထဲ ထူးမျဖစ္မိပါဘူး။

ၾကမၼာမ်ား ငင္ခ်င္ေတာ့

ကံက မေကာင္းခ်င္ေတာ့ မေန႔ညကမွ အဲဒီ့ စာရဲ႕ေအာက္က မွတ္ခ်က္တခု (ေပါင္း ၂ ခု) က က်ေနာ့္ကို ေႏွာင့္ပါတယ္။ အစကေတာ့ အဲဒီ့မွတ္ခ်က္ေအာက္မွာ ေရးဦးမလို႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတပါးရဲ႕ ပို႔(စ္)ေအာက္မွာ မေရးမိေအာင္ ဆင္ျခင္ေနတာမို႔ မေရးဘဲ ထားလိုက္ပါတယ္။

ဆရာညိဳထြန္းရဲ႕ “တရားဥပေဒ” ေခါင္းစဥ္ပါ ေဆာင္းပါးရဲ႕ အဓိက အာေဘာ္ကေတာ့ သူေရးထားတဲ့အတိုင္း (ေကာက္စာအစ) “ဗမာျပည္မွာ အခု ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ၆၆(ဃ)၊ ၃၅(ဃ) စတဲ့ အီလက္ထရြန္းနစ္ ဥပေဒေတြဆိုတာ တကယ္ကေတာ့ မ်က္လုံးတလုံးဆုံးလွ်င္ မ်က္လုံးတလုံးခ်င္း၊ သြားတေခ်ာင္းဆုံးလွ်င္ သြားတေခ်ာင္းခ်င္း ဆိုတဲ့ ေဘဘီလုံေခတ္က ဥပေဒ အယူအဆေတြနဲ႔ ဘာမွ မကြာဘူးဗ်” (ေကာက္စာအဆံုး) ဒါ့ေၾကာင့္ လူထုအတြက္ အက်ိဳးရိွတဲ့ ဥပေဒေတြ ျဖစ္လာေအာင္ ျပင္သင့္တာေတြ ျပင္ရမွာျဖစ္သလို အၿပီးတိုင္ ပယ္သတ္သင့္တဲ့ အယူအဆေတြကိုလည္း ပယ္သတ္သင့္တယ္လို႔ သူျမင္မိေၾကာင္းေရးထားပါတယ္။ (သူ႔မူရင္းစာ လင့္(ခ္)ကို က်ေနာ့္စာ အဆံုးမွာ ေပးထားပါတယ္။)

အဲဒီ့ေအာက္မွာ လာေရးတဲ့ မွတ္ခ်က္ကေတာ့ အသေရဖ်က္ခံရသူက ၿငိမ္ခံေနရမွာလားဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳး သက္ေရာက္တဲ့ ေမးခြန္းပါ။ ၾကားတေယာက္က ဝင္ေျဖရွင္းတယ္။ သူ႔တရား သူစီရင္သြားမွာပါ၊ ဘာညာဆိုတဲ့ သေဘာ။ အဲေတာ့ မူလ ေမးသူက အထြန္႔တက္တယ္။ အတိတ္က ျဖစ္ရပ္မွန္ (ဥပမာ မုဒိန္းက်င့္ခံခဲ့ရဖူးတာ) ကို ျပန္အေဖာ္ခံရလို႔ နစ္နာရင္ေရာ ၿငိမ္ေနရမွာလားတဲ့။ အဲဒါကိုေတာ့ အခု ၂၁ နာရီ ၾကာတဲ့တိုင္ ဘယ္သူမွ ဝင္ေျဖရွင္းတာ မေတြ႕ရေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီ့မွာ က်ေနာ္ အူယားလာရေတာ့တာပါ။

တဆက္တည္းမွာ ဆရာညိဳထြန္းေျပာတဲ့ ေဘဘီလံုေခတ္က အယူအဆထက္ နည္းနည္း ပိုေတြးျဖစ္တာေလးကို ေျပာၾကည့္ခ်င္လာရပါေတာ့တယ္။

ရာဇဝတ္နဲ႔ တရားမ

ပထမဆံုးက ဥပေဒမွာ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းနဲ႔ တရားမေၾကာင္း (Criminal and Civil Laws) ရယ္လို႔ ရိွေနပါတယ္။

အျမင္သာဆံုး ဥပမာက မူးယစ္ေဆး သံုးစြဲသူကို ျပစ္မႈဆိုင္ရာဥပေဒလို႔ ေခၚတဲ့ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းက အေရးယူၿပီး ႏွစ္ရွည္ ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္တာပါပဲ။

တကယ္ေတာ့ မူးယစ္ေဆးသံုးစြဲသူ ဖ်က္ဆီးတာက ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကားသူလို လူအမ်ားကို ဖ်က္ဆီးတာ မဟုတ္ဘဲ သူ႔ကိုယ္သူ ဖ်က္ဆီးတာသက္သက္ျဖစ္ပါတယ္။ သည္ထဲကမွ အသက္ ငယ္ရြယ္သူတေယာက္၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္တေယာက္က သူ႔တသက္ရဲ႕ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ မူးယစ္ေဆးကို စမ္းၾကည့္ရာက ဖမ္းမိသြားတယ္၊ ဥပေဒနဲ႔အညီပဲဆိုၿပီး ႏွစ္ရွည္ ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္လိုက္တယ္။ အဲဒီ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဖ်က္ဆီးသူလို႔ ယူဆရတဲ့ လက္တည့္စမ္းသူ လူငယ္ေလးကို ဥပေဒက ကယ္လိုက္တာလား၊ အညြန္႔ခ်ိဳးလိုက္တာလား၊ သိပ္စဥ္းစားစရာ ေကာင္းပါတယ္။

သူ႔ကို ေထာင္ထဲမွာ ႏွစ္ရွည္ထားရတဲ့အတြက္ စရိတ္ေတြ ရိွပါတယ္။ သူလို လူေတြ အမ်ားအျပားနဲ႔တင္ ေထာင္ေတြက ျပည့္သိပ္ေနသင့္သလား။ ဒါလည္း ေနာက္စဥ္းစားစရာ တခ်က္ပါ။

သည္အခါမွာ မူးယစ္ေဆး သံုးစြဲသူကို ရာဇဝတ္ျပစ္မႈအေနနဲ႔ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ တရားမေၾကာင္းကေန အေရးယူတဲ့ နည္းကို ၾကံဆလာၾကပါတယ္။ သူ႔ကို ေဆးျဖတ္ေပးဖို႔ နည္းလမ္းနဲ႔တကြ လူ႔ေဘာင္အတြက္ အက်ိဳးရိွတဲ့ လုပ္ငန္း၊ ပရဟိတလုပ္ငန္းတခုခုမွာ တပတ္တန္သည္၊ တလတန္သည္ လုပ္ခိုင္းတာမ်ိဳးနဲ႔ အသိတရား ရလာေအာင္ ေဆာင္ရြက္တဲ့ နည္းပါ။ သည္အခါ လက္တည့္စမ္းသူ လူငယ္ေလးလည္း ဆင္ျခင္မယ္ဆို ဆင္ျခင္ႏိုင္သြားမွာ ျဖစ္သလို သူ႔ဘဝမွာလည္း ေထာင္ထြက္ဆိုတဲ့ အမည္းစက္ႀကီး တင္မက်န္ေတာ့ဘူးေပါ့။ အညြန္႔က်ိဳးစရာ အေၾကာင္းလည္း အလြန္နည္းသြားပါၿပီ။

အေရးေတာ့ ယူတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းအရ အေရးမယူဘူး၊ တရားမေၾကာင္းနဲ႔ အေရးယူတယ္ဆိုတာ အဲဒါမ်ိဳးပါ။

ရာဇဝတ္ဥပေဒရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္

မုဒိန္းမႈလို၊ လူသတ္မႈလို၊ ဓားျပမႈလိုဟာမ်ိဳးေတြကေတာ့ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ တရားမေၾကာင္းအရ အေရးယူထိုက္တာမိ်ဳး မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မုဒိန္းမႈ က်ဴးလြန္သူဟာ ကေလးကိုပဲ က်ဴးလြန္က်ဴးလြန္၊ အရြယ္ေရာက္သူကိုပဲ က်ဴးလြန္က်ဴးလြန္၊ “အလားတူ ျပစ္မႈမ်ိဳး က်ဴးလြန္သူ နည္းသထက္ နည္းသြားေအာင္” ႀကီးေလးတဲ့ ျပစ္ဒဏ္ ေပးကို ေပးရမွာပါပဲ။

လာပါၿပီ။ က်ေနာ္ မ်က္ေတာင္အဖြင့္အပိတ္နဲ႔ ျပထားတဲ့ “အလားတူ ျပစ္မႈမ်ိဳး က်ဴးလြန္သူ နည္းသထက္ နည္းသြားေအာင္”ဆိုတာဟာ ရာဇဝတ္ဥပေဒေတြရဲ႕ ရည္ရြယ္ရင္းပါပဲ။ ဆိုၾကပါစို႔… ႏိုင္ငံေတာ္ပုန္ကန္မႈ၊ ဘယ္သူမွ မက်ဴးလြန္ရဲေအာင္ ျပစ္ဒဏ္ကို ေသဒဏ္အထိ ျပ႒ာန္းထားလိုက္တယ္။ ဒါ ရာဇဝတ္ဥပေဒပဲ။

ထစ္ခနဲရိွ ရာဇဝတ္ေၾကာင္း လုပ္စရာ လိုလို႔လား

အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ မူးယစ္ေဆး တခါပဲ လက္တည့္စမ္းတဲ့ အမႈမ်ိဳးကို ရာဇဝတ္ေၾကာင္းအရ အေရးယူေတာ့ေရာ… အဲဒီ့အရြယ္ေလး ေရာက္လာတာနဲ႔ လက္တည့္စမ္းလိုသူ ေမာင္မင္းႀကီးသားေလးေတြ ေခတ္အဆက္ဆက္ ဆက္တိုက္ေပၚေနတာ ရပ္သြားမွာမွ မဟုတ္တာ။ အဲဒါက တရားကိုယ္ေလ။ ျငင္းမရတဲ့ အခ်က္ေလ။ အဲေတာ့ အဲဒီ့ကေလးေတြကို ဘယ္နည္းနဲ႔ ကယ္တင္မလဲဆိုတာကို ပိုေဇာင္းေပး စဥ္းစားလာၾကရပါတယ္။

ဟိုတေယာက္ေမးထားတဲ့ ၿငိမ္ခံေနရမွာလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းအတြက္လည္း ရာဇသတ္ႀကီးမွာပါတဲ့ အသေရဖ်က္မႈတို႔၊ ေနာက္ဆံုးေပၚ အလက္ထေရာနစ္(ခ္)ဥပေဒထဲက ပုဒ္မေတြတို႔နဲ႔ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းအရ အေရးယူမယ့္အစား တရားမေၾကာင္းဘက္ ေျပာင္းလိုက္မယ္ဆိုရင္ နစ္နာသူအတြက္ ထိုက္သင့္တဲ့ ေလ်ာ္ေၾကး ေပးေဆာင္ေစတာမ်ိဳးနဲ႔ ကိစၥျဖတ္လိုက္လို႔ ရပါတယ္။ ဘာမွ မခက္ပါဘူး။

စဥ္းစားစရာ

အဲဒီ့မွာလည္း ေမးခြန္းက ေပၚလာပါတယ္။ တရားမေၾကာင္း မဟုတ္ဘဲ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းနဲ႔ အေရးယူျခင္းဟာ “အလားတူ ျပစ္မႈမ်ိဳး က်ဴးလြန္သူ နည္းသထက္ နည္းသြားေအာင္”ဆိုတဲ့ ဆႏၵေစတနာက ျပ႒ာန္းထားလို႔လား ဆိုတာပါပဲ။

နယ္ခဲ်႕အဂၤလိပ္တို႔ ျပ႒ာန္းခဲ့တဲ့ မူလ ရာဇသတ္ႀကီးပါ အသေရဖ်က္မႈမွာ ကင္းလြတ္ရျမဲ အခ်က္ေတြ ပါပါတယ္။ ဆိုၾကပါစို႔… ေမာင္မဲဟာ ေဆးအတုေတြ ေရာင္းေနပါတယ္လို႔ ေမာင္ျဖဴက လူသိရွင္ၾကား ေျပာတယ္။ ေမာင္မဲက ေမာင္ျဖဴ႕ကို အသေရဖ်က္မႈနဲ႔ စြဲတယ္။ ႐ံုးေတာ္မွာ ေမာင္မဲ ေဆးအတု ေရာင္းေနတာ မွန္ကန္ေၾကာင္း ေမာင္ျဖဴက သက္ေသျပႏိုုင္ခဲ့တယ္ဆိုပါစို႔။ ဒါဆိုရင္ သူ႔ရဲ႕ လူသိရွင္ၾကားေျပာၾကားခ်က္ဟာ အမ်ားဗိုလ္ပါရဲ႕ အက်ိဳးအတြက္ ေျပာတာမို႔ အသေရဖ်က္မႈ မေျမာက္ေတာ့ဘူး။ ကြင္းလံုးကၽြတ္ လြတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါမ်ိဳး ကင္းလြတ္ခြင့္ေတြ ပါတာပါ။

အဲသလိုမဟုတ္ဘဲ ေမာင္မဲက ေဆးအတု တခါမွ မေရာင္းဖူးေၾကာင္း သက္ေသျပႏိုင္ခဲ့ရင္ေတာ့ အသေရဖ်က္မႈ ေျမာက္သြားပါၿပီ။ ဒါဆို ရာဇဝတ္ေၾကာင္းအရ ေမာင္ျဖဴ႕ကို ေထာင္ခ်လိုက္တာနဲ႔ ေမာင္မဲရဲ႕ နစ္နာမႈက ေၾကေရာလား။ သူ႔မွာ အေရာင္းအဝယ္ထိခိုက္တယ္၊ တရား႐ံုးစရိတ္ ကုန္တယ္၊ အခ်ိန္ကုန္ အလုပ္ပ်က္တယ္။ ေမာင္ျဖဴကေတာ့ ေထာင္က်သြားၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္မဲမွာ နာတာက နာက်န္ရစ္တာပဲ။

တကယ္လို႔သာ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ တရားမေၾကာင္းအရ စီရင္မယ္ဆိုရင္ ႐ံုးေတာ္က ေမာင္မဲ ဘယ္ေလာက္ နစ္နာသြားသလဲဆိုတာကို တြက္ခ်က္ၿပီး အဲဒီ့ နစ္နာေၾကးကို ေမာင္ျဖဴေပးေစလို႔ ဆံုးျဖတ္ေပးလိုက္လို႔ ရတယ္။ ေမာင္မဲအတြက္ ပို မေကာင္းေပဘူးလား။

အဲေတာ့ အသေရဖ်က္မႈမွာ တရားမေၾကာင္းရဲ႕ သေဘာက နစ္နာသူကို အထိုက္အေလ်ာက္ ေလ်ာ့ပါး သက္သာေစဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းရဲ႕ သေဘာကေတာ့ ပါးကိုက္လို႔ နားကိုက္တဲ့ သေဘာအျပင္ မွန္မွန္ မွားမွား ေနာင္ အလားတူ မေျပာရဲေအာင္ ကန္႔သတ္တားဆီးပိတ္ပင္လိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ႀကီးက လယ္ျပင္မွာ လယ္ထြန္စက္ နီနီႀကီး သြားေနသလို ထင္ရွားလြန္းတယ္လို႔ ျမင္ေနမိရပါတယ္။

နိဂံုး

ဆရာညိဳထြန္းရဲ႕စာ၊ သူ႔စာေအာက္က ေမးခြန္းတို႔ကို က်ေနာ္ ဉာဏ္မီသေလာက္ ေလွ်ာက္ေျပာၾကည့္တာပါ။

ဘာမွ အေၾကာင္းထူးလာမယ္ ထင္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ တလက္စတည္း အစီရင္ခံလိုက္ပါရေစ။ သည္လိုနဲ႔ပဲ က်ေနာ္လည္း အက်ိဳးမဲ့ အခ်ိန္ေတြ ျဖဳန္းခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း မနည္းေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

၁၅၀၇၁၉

ဆရာညိဳထြန္းရဲ႕ မူရင္းစာကို သည္မွွာ ဖတ္ႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။
https://www.facebook.com/nyo.tun.5/posts/2304536943103508

တရံေရာအခါက…

၁။

ၾကာခဲ့တာမွ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ေက်ာ္ပါၿပီ။

အဲတုန္းက က်ေနာ္ အငွားယာဥ္ေမာင္းေနတာပါ။ အငွားယာဥ္ဆိုေပမယ့္ နံပါတ္နက္နဲ႔ Private Taxi ေပါ့။ တကၠသိုလ္ကလည္း တဖက္က တက္ေနဆဲ။

က်ေနာ့္ဂိတ္က မဟာဗႏၶဳလလမ္းေပၚ၊ ေမာင္ေထာ္ေလးလမ္းနဲ႔ ၃၁ လမ္းၾကား၊ ဗလီႀကီးေရွ႕မွာ။ က်ေနာ္ေနတာက လမ္း ၄၀ အထက္လမ္း။

တညေန ေနဝင္ရီတေရာမယ္ ကားသိမ္းၿပီး အိမ္အျပန္ မဟာဗႏၶဳလမ္းအတိုင္း ေမာင္းလာတယ္။ မူလ ယူထားမိတဲ့ ယာဥ္ေၾကာက ညာဘက္ ယာဥ္ေၾကာ။ ဘားလမ္းထိပ္၊ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမေက်ာ္ေတာ့မွ ကိုယ့္ဘာသာ ယာဥ္ေၾကာယူတာ မွားသြားမွန္း သိတဲ့အတြက္ မ်ဥ္းျဖဴကို ျဖတ္ၿပီး ဘယ္ဘက္ကို ကူးလိုက္ပါတယ္။

အခ်ိန္က ေနဝင္ရီတေရာ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၄၀ ေက်ာ္ ၁၉၇၆-၇၇ ေလာက္ကဆုိေတာ့ အဲဒီ့လမ္းေပၚမယ္ ကားကလည္း ရွင္းေနတာမို႔ ရဲရဲတင္းတင္း လုပ္ခ်လိုက္တာပါ။ လမ္းစည္းကမ္းေဖာက္တာကေတာ့ မ်ဥ္းေသ မ်ဥ္းျဖဴကို ျဖတ္ၿပီး ယာဥ္ေၾကာ ေျပာင္းလိုက္တာပါပဲ။

၂။

အဟဲ… ၃၅ လမ္းနဲ႔ ၃၆ လမ္းၾကား၊ ၃၆ လမ္းေထာင့္မွာ ဆင္ဝင္ႀကီးရိွတဲ့ ခ်ကၠရာဘာတီ (Chakraborty) အေဆာက္အအံု ရိွပါတယ္။ အဲဒီ့ ဆင္ဝင္ တိုင္အကြယ္ကေန ယာဥ္ထိန္းရဲတေယာက္ ဘြားခနဲ ထြက္လာၿပီး က်ေနာ့္ကားကို ဖမ္းတားလိုက္ပါေတာ့တယ္။

Image may contain: sky, house, tree, car and outdoorရပ္ေပးလိုက္ရတာေပါ့ဗ်ာ။ ကိုယ္စည္းေဖာက္ထားတာ ကိုယ္ပဲ အသိဆံုးမို႔ သူ႔ကို ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္နဲ႔ လာဘ္ေပးေျဖရွင္းဖို႔ ႀကိဳးစားရေတာ့တာေပါ့။

မရဘူးခင္ဗ်။ က်ေနာ္ေပးတဲ့ ပိုက္ဆံကို အတင္းျငင္းၿပီး က်ေနာ့္ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ကိုပဲ မရမက ေတာင္းေနတယ္။

သူနဲ႔ က်ေနာ္က အသက္ခ်င္းက သိပ္မကြာလွဘူး ထင္တယ္။ အလြန္ဆံုးမွ သူက က်ေနာ့္ထက္ ၂ ႏွစ္ ၃ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ႀကီးမွာပါ။ ရာထူးကေတာ့ ရဲၾကပ္အဆင့္ ထင္တယ္။ လက္ေမာင္းမွာ အရစ္ေတြ ပါတာပဲ မွတ္မိတယ္။

ကိုင္း… သည္ေလာက္ေတာင္ လိုင္စင္လိုခ်င္ေနမွေတာ့လည္း ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။ ထုတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။

၃။

အဲေတာ့ သူက လိုင္စင္စာအုပ္ (အဲတုန္းက ခုလို ကတ္ျပားမဟုတ္ေသးဘူး။ အိတ္ေဆာင္စာအုပ္ကေလး) ကို ဖြင့္ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ လိုင္စင္ကို ျပန္ပိတ္၊ က်ေနာ့္လက္ထဲ ျပန္ထည့္ရင္း မိန္႔ခြန္းေျခြပါတယ္။

“ေသခ်ာေအာင္ လိုင္စင္ေတာင္းၾကည့္တာပါဗ်ာ။ ကိုေအာင္သိန္းေက်ာ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ားကိုး။ ခင္ဗ်ားက က်ေနာ္တို႔ ယာဥ္ထိန္းရဲေတြကိုဆိုရင္ တစက္မွ အေကာင္းမျမင္ဘူးဗ်ာ။ သခင္အားရ ကၽြန္ဝါးဝလို႔ေတာင္ ေျပာဖူးတယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ ၾကားဖူးတယ္။ ေအးဗ်ာ… အခု ခင္ဗ်ား ယာဥ္စည္းကမ္း ေဖာက္ဖ်က္တာ ဝန္ခံတယ္ေနာ္…”

“ဟုတ္ကဲ့… ဝန္ခံပါတယ္ဗ်ာ…”

“က်ေနာ့္ကို တျပားမွ ေပးစရာလည္း မလိုပါဘူး။ ေနာက္ကို ကားေမာင္းရင္ ယဥ္စည္းကမ္းကို ဂ႐ုစိုက္ေပးပါလို႔ပဲ က်ေနာ္ မွာပါရေစ။ ခင္ဗ်ား အထင္ေသးတဲ့ ယာဥ္ထိန္းေတြထဲမွာ က်ေနာ္လို လူမ်ိဳးလည္း ရိွေသးတယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ား အသိအမွတ္ျပဳရင္ ေက်နပ္ပါၿပီဗ်ာ။ သြားေတာ့ေနာ္”တဲ့။

ညႇယ္…

၄။

မွန္ပါတယ္။

အဲဒီ့ေခတ္က ယာဥ္ထိန္းေတြ ၾကားမွာ က်ေနာ္ အေတာ္ နာမည္ႀကီးခဲ့ဖူးပါတယ္။ က်ေနာ့္ကားနံပါတ္ကလည္း မွတ္မိလြယ္ပါတယ္။ ဇကြဲ ရွစ္ဆယ္ ခုနစ္ဆယ့္ကိုး (ဇ/၈၀၇၉)ကိုး ခင္ဗ်။

“သခင္အားရ ကၽြန္ဝါးဝ”လို႔ စိတ္တိုတိုနဲ႔ ေျပာခဲ့ဖူးတာ သူတို႔ စခန္းမွဴးကိုပါ။ ဟုတ္တယ္ေလ… ဂိတ္ထိုးလို႔ ေစ်းImage may contain: people walking and outdoorဦးေတာင္ မေပါက္ေသးခင္ ညစ္ေနခ်ိန္မွာ လွည့္ကင္းကားႀကီးနဲ႔ ေရွ႕က ပိတ္ရပ္ၿပီး ဖမ္းေတာ့ ေဒါကန္တာေပါ့။ ဖမ္းတာကလည္း တရားမဝင္ အငွားယာဥ္မႈနဲ႔ဆို ခံသာေသးတယ္။ ခုေတာ့ လမ္းပိတ္ဆို႔မႈ (ပုဒ္မ ၄၁)နဲ႔ဆိုေတာ့ တလြဲ။ ခံရေပါင္းကမ်ားေနေတာ့ လူက တင္းေနၿပီ။

စားစရာမရိွ ဒဏ္ေငြေဆာင္စရာ ရိွေနရမယ့္ ဘဝ။ တအားတင္းေနတာနဲ႔ ကားမွန္အျပည့္ တင္ၿပီး က်ေနာ္ ဂ်စ္တိုက္တာ။ လိုင္စင္လည္း မေပးဘူး၊ Wheel Tax လည္း မေပးဘူး။ မက်နပ္ရင္ မွန္႐ိုက္ခြဲၿပီး Wheel Tax ျဖဳတ္ယူသြားဆိုၿပီး လုပ္ေနတယ္။

အသက္ကလည္း ၂၀ ေလာက္ပဲ ရိွေသးတာမို႔ ဂ်စ္ကန္ကန္ တယ္လုပ္လို႔ ေကာင္းတဲ့အရြယ္ေလ။

၅။

တျခား ကားဆရာေတြက က်ေနာ့္ကို ဝိုင္းေတာင္းပန္ၾကတယ္။ မလုပ္ပါနဲ႔ကြာ၊ ငါတို႔ ဂိတ္ကို ၿငိဳးေနပါ့မယ္။ မင္း ဒဏ္ေငြကို ငါတို႔ စုေဆာင္ေပးပါ့မယ္၊ ဘာညာ လုပ္ေတာ့မွ သူတို႔ကို အားနာၿပီး လိုင္စင္ ထုတ္ေပးရင္း “ေရာ့… သခင္အားရ ကၽြန္ပါးဝႀကီး ယူေတာ္မူ”လုပ္လိုက္တာေပါ့။

စခန္းမွဴးလည္း လူေရွ႕ အဲလို အေျပာခံရေတာ့ တင္းတာေပါ့။ “႐ံုးက် သိမယ္”လို႔ ႀကိမ္းသြားေလရဲ႕…။

အဟဲ… ဘာရမလဲ။ အဲတုန္းကတည္းက က်ေနာ့္ ဇကလည္း ဘယ္ေသးမလဲ။ ပိုင္ရာပိုင္ေၾကာင္းေတြဆီ အရင္ ေျပးလိုက္တာေပါ့။

ၿပီးမွ ပန္းဘဲတန္း တရား႐ံုးကို သြားတယ္။ စခန္းမွဴးက က်ေနာ္အလာကို ေစာင့္ေနရရွာတယ္။ “ဘယ္ေတြ သြားေနတာလဲကြ… ငါတို႔ ေစာင့္ေနရတာ ၾကာလွၿပီ”ဆိုၿပီး ဆီးမာန္တယ္။ က်ေနာ္က ခပ္ေအးေအးပဲ၊ “မရိွလို႔ လုပ္စားတာပဲ အူးေလးရာ… ျဖည္းျဖည္းေပါ့”လို႔ ေျပာၿပီး တရားသူႀကီးဆီ ခ်ဥ္းကပ္လိုက္ပါတယ္။

၆။

တရားသူႀကီး လက္ထဲ စာေလးတေစာင္ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ တရားသူႀကီးက စာဖတ္ၾကည့္ၿပီး “ဟာ… ကိုယ့္လူက ေတာ္ေတာ္ ျပႆနာ ရွာတာပဲ။ ဟိုက ကိုယ့္လူကို ၃ မႈနဲ႔ ဖြင့္ထားတာကြ။ ႐ံုးမွာေတာ့ ျပႆနာ ထပ္မရွာနဲ႔ေနာ္။ အျပစ္ရိွလားလို႔ ေမးရင္ အျပစ္ရိွတယ္လို႔ အလြယ္တကူ ေျဖေပးကြာ။ ဒဏ္ေငြ ၅၀ ႐ိုက္လိုက္မယ္။ ေပးစရာ ပိုက္ဆံေရာ ပါရဲ႕လား”တဲ့။

“ဟာ… ရပါတယ္။ ပါပါတယ္။ ေက်းဇူးပါခင္ဗ်…. က်ေနာ္ အျပစ္ရိွတယ္လို႔ ဝန္ခံလိုက္ပါ့မယ္”

ဒါနဲ႔ ႐ံုးလုပ္ထံုးအတိုင္း လုပ္တယ္။ တရားသူႀကီးက “ေမာင္မင္းမွာ အျပစ္ရိွလား”ေပါ့။ က်ေနာ္ကလည္း “ဟုတ္… ရိွပါတယ္ တရားသူႀကီးမင္းခင္ဗ်”ေပါ့။

“ဒဏ္ေငြ ၅၀ ေဆာင္ေစ…”

ဒါနဲ႔ ၿပီးသြားတယ္။

ဟိုစခန္းမွဴး ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ကိစၥက အဲ့နားမွာတင္ ျပတ္သြားခဲ့ပါတယ္။

၇။

က်ေနာ္လည္း ဂိတ္ျပန္ေရာက္၊ ေတာ္ၾကာေနေတာ့ ရဲကားျပာႀကီးက က်ေနာ့္ကားေရွ႕ ထိုးရပ္လာျပန္တယ္။ က်န္တဲ့ ကားဆရာေတြကေတာ့သူတို႔ ကားေလးေတြ အသက အသက ေမာင္းေျပးၾကၿပီ။

ေစာေစာက စခန္းမွဴးပါ။ သည္တခါ ဖမ္းဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ့္ကို လာ ဂါရဝျပဳတာပါ။ 🙂

“ေအးေပါ့ကြာ… မင္းက ပိုင္တာကိုး… လုပ္ေပါ့”တဲ့။ အဲဒါပဲ ေျပာၿပီး ကားကို ဝူးခနဲ ေမာင္းထြက္သြားေလရဲ႕။

အဲဒီ့မွာတင္ က်ေနာ္လည္း သူတို႔ ယာဥ္ထိန္းေတြၾကားမွာ နာမည္တလံုးနဲ႔ ေနတဲ့သူ ျဖစ္သြား ထင္ပါရဲ႕။

၈။

ဟိုရဲၾကပ္ေလးကိုေတာ့ သေဘာေတြ က်ေနမိတယ္။

သူတို႔ ယာဥ္ထိန္းရဲေတြအေပၚ က်ေနာ္က အထင္အျမင္ေသးေနတယ္။ အဲဒါကို သူ မခံခ်င္ဘူး။

က်ေနာ္ စည္းေဖာက္ခ်ိန္က်မွ သူနဲ႔ တည့္တည့္သြားတိုးတယ္။

ကားနံပါတ္အရ က်ေနာ္မွန္း သူသိတယ္။ သို႔ေသာ္ လူက မေသခ်ာဘူး။ ေသခ်ာေအာင္ လိုင္စင္ေတာင္းၾကည့္တယ္။ က်ေနာ္မွန္း ေသခ်ာေတာ့မွ က်ေနာ္ အထင္ေသးထားသလို မဟုတ္ဘဲ ယာဥ္ထိန္းေတြထဲမွာ လူေကာင္း သူေကာင္းလည္း ရိွေသးတဲ့အေၾကာင္း သူက “အလုပ္နဲ႔ သက္ေသျပ”ခဲ့ပါတယ္။

၉။

တရံေရာအခါကေပါ့ခင္ဗ်ာ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

၁၀၀၇၁၉

စာၾကြင္း – အဲဒီ့ေခတ္တုန္းက ေငြ ၅၀ ဆိုတာ မနည္းဘူးခင္ဗ်။ ဆူးေလကေန ေလယာဥ္ကြင္းကို ပို႔ရင္ အစိတ္ (၂၅ က်ပ္) ရပါတယ္။ မေအာင့္ႏိုင္တဲ့ ကားသမားက ၂၀ နဲ႔လည္း လိုက္ပါတယ္။ တေန႔ကို က်ပ္ ၆၀၊ ၇၀ ေလာက္ ရရင္ပဲ ကားသမားတေယာက္အတြက္ အေတာ္ တြက္ေျခကိုက္တယ္လို႔ ေျပာႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ။ အေၾကြေစ့ေတြျဖစ္တဲ့ ဆယ္ျပားတို႔၊ တမတ္ (၂၅ ျပား)တို႔ကို သံုးႏိုင္ေသးတဲ့ ကာလပါခင္ဗ်ား