ဓာတ္ရွင္နယ္က လုလင္ငယ္ေသြး

🎥🎥🎥🎥🎥🎥🎥🎥🎥🎥🎥🎥

နိဒါန္း

မေန႔က ေျပာခဲ့တဲ့ “အျပရွည္” (long take) နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လူငယ္ဓာတ္ရွင္သမားေလးတေယာက္နဲ႔ ဆက္ေဆြးေႏြးလိုက္တဲ့အခါ သူနဲ႔ က်ေနာ့္ၾကားက ကြာဟမႈကို ျမင္လိုက္ရပါတယ္။

က်ေနာ့္ရပ္တည္မႈက ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ကို တိုးတက္ေကာင္းမြန္လာေစခ်င္တယ္။ လူငယ္ဓာတ္ရွင္သမားေလးလည္း အလားတူပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔မွာ တူညီတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ရပ္တည္ခ်က္ ရိွေနပါတယ္။

ဒါေပသည့္ က်ေနာ္က သမား႐ိုးက် ဓာတ္ရွင္အျမင္ကို အေျခခံၿပီး ေျပာေနတာပါ။ သူက အႏုပညာဓာတ္ရွင္လို႔ ဘာသာျပန္ရင္ ေကာင္းမလား မသိဘူး၊ art film ဆိုတဲ့ သမား႐ိုးက်က ခြဲထြက္တဲ့ ဓာတ္ရွင္ကို အားသန္သူ ျဖစ္ေနပါတယ္။

အဲဒါကို ေဆြးေႏြးရင္းနဲ႔ကမွ ဘြားခနဲ ေတြ႕လိုက္တယ္။

အႏုပညာဓာတ္ရွင္

အဲဒီ့ “အႏုပညာဓာတ္ရွင္”ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ေခၚၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က မွီခိုမႈကင္းရွင္းလြတ္လပ္တဲ့ ဓာတ္ရွင္ (Independent Film) လို႔ ေခၚတယ္။ အဲဒါကိုပဲ အတိုေကာက္ အင္ဒီဓာတ္ရွင္လို႔လည္း ေခၚတဲ့သူက ေခၚတယ္။ စမ္းသပ္မႈဓာတ္ရွင္ (Experimental Film) ၊ စာေရးဆရာဓာတ္ရွင္ (Auteur Film) [ျပင္သစ္လို အိုတာ (auteur) ဆိုတာက အဂၤလိပ္လို author ပါ]၊ အႏုပညာတိုက္ဓာတ္ရွင္ (Arthouse Film) စသျဖင့္လည္း ေခၚၾကတယ္။

ကြာျခားခ်က္

သမား႐ိုးက် ဓာတ္ရွင္ေတြက အလြယ္ေျပာရင္ ပိုက္ဆံရဖို႔ ႐ိုက္တာ။ အႏုပညာဓာတ္ရွင္က်ေတာ့ စိတ္ဆာလို႔ ႐ိုက္တာ။ မတူေတာ့ဘူး။

သမား႐ိုးက် ဓာတ္ရွင္မွာက ေငြေၾကးအရင္းအႏွီး အမ်ားႀကီးလိုတယ္။ အႏုပညာဓာတ္ရွင္က စရိတ္က်ဥ္းက်ဥ္းနဲ႔ ဖန္တီးတာပါ။ သမား႐ိုးက်ဓာတ္ရွင္မွာက နာမည္ႀကီး၊ လူႀကိဳက္မ်ား သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ သံုးေပမယ့္ အႏုပညာဓာတ္ရွင္မွာက်ေတာ့ တခါမွ သ႐ုပ္မေဆာင္ဖူးသူ သာမန္လူေတြကိုလည္း သံုးတတ္ၾကတယ္။

သမား႐ိုးက် ဓာတ္ရွင္မွာက ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္က ရွင္းလင္း ျပတ္သားတယ္။ အႏုပညာဓာတ္ရွင္က က်ေတာ့ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ထက္ အမ်ားႀကီး ပိုစိမ္းတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြျဖစ္ေနပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ပရိသတ္နားလည္ဖို႔ ခက္တဲ့ ဓာတ္ရွင္အမ်ိဳးအစားလို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ ဘာေတြ ျဖစ္ေနပါလိမ့္လို႔ ပရိသတ္က ပင္ပန္းဆင္းရဲျခင္းႀကီးစြာ စဥ္းစားေနရတတ္တယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ လူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ၊ အေတြးေတြ၊ အိပ္မက္ေတြကို အႏုပညာဓာတ္ရွင္က သ႐ုပ္ေဖာ္တာပါ။ ကိုယ္သာ သူ႔ေနရာမွာ သူ႔လို ၾကံဳရရင္ ဘာလုပ္မလဲ၊ ကိုယ္ကေရာ ဘယ္လို လူစားလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို အႏုပညာဓာတ္ရွင္ ၾကည့္ၿပီးတဲ့အခါ ၾကည့္မိသြားသူက တစိမ့္စိမ့္ ေတြးေနရတာမ်ိဳးလို႔လည္း ဆိုႏိုင္မလား မသိဘူး။

ဒံုးေဝးရင္ မခံစားႏိုင္

သမား႐ိုးက် ပန္းခ်ီနဲ႔ ျဒပ္မဲ့ (စိတၱဇ) ပန္းခ်ီနဲ႔ ကြာျခားတာမ်ိဳးလို႔ ပမာေဆာင္ရင္ သင့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ သမား႐ိုးက် ပန္းခ်ီလည္း အေရာင္ေတြ၊ စုတ္ခ်က္ေတြ သံုးတာပဲ။ ျဒပ္မဲ့ ပန္းခ်ီလည္း အေရာင္ေတြ စုတ္ခ်က္ေတြ သံုးတာပဲ။ သမား႐ိုးက် ပန္းခ်ီက်ေတာ့ ျမင္ရသူက သိတယ္၊ ဒါ ဘုရား၊ ဒါ မင္းသမီး၊ ဒါ ဝတ္လစ္စလစ္၊ ဒါ ပန္းခင္း၊ တန္းသိႏိုင္တယ္။ ျဒပ္မဲ့ ပန္းခ်ီက်ေတာ့ နားလည္ဖို႔ အေတာ္ အားစိုက္ရတယ္။ ဓာတ္သိေတြပဲ ခံစား နားလည္ႏိုင္တာမ်ိဳး။ က်ေနာ္ဆို နားကို မလည္ဘူးဆိုတာ ဝန္ခံပါတယ္။ ၾကည့္လို႔ေတာ့ ေကာင္းသား၊ ဒါႀကီးကျဖင့္ အၾကည့္ရ ဆိုးလိုက္တာ ဆိုတာမ်ိဳးပဲ ရိွပါတယ္။

အႏုပညာဓာတ္ရွင္ဆိုလည္း က်ေနာ္နဲ႔ နည္းနည္း ေဝးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပန္းခ်ီေလာက္ေတာ့ မေဝးဘူး ထင္တယ္။ ပန္းခ်ီမွာ က်ေနာ္က ရန္ကုန္နဲ႔ မႏၱေလးေလာက္ ေဝးတယ္ဆိုရင္ ဓာတ္ရွင္မွာေတာ့ ရန္ကုန္ မိတၳီလာေလာက္ပဲ ေဝးမယ္ ထင္ပါတယ္။

ျပင္သစ္နဲ႔ ဥေရာပ သမား႐ိုးက် ႐ုပ္ရွင္အနည္းအပါး ၾကည့္ဖူးထားတာရယ္၊ တေလာဆီကပဲ ျပင္သစ္ ေက်ာင္းဆင္း ကိုရီးယား ဒါ႐ိုက္တာ Kim Ki-Duk ရဲ႕ ဇာတ္ကားတခ်ိဳ႕ကို ၾကည့္ထားလိုက္တာရယ္ေၾကာင့္ နည္းနည္းေတာ့ ခံစားလို႔ ရတယ္။ အျပည့္အဝ နားလည္လွပါတယ္လို႔ေတာ့ မဆိုဝ့ံပါဘူး။

စိတ္ဆတ္တဲ့သူနဲ႔ေတာ့ သိပ္မဟပ္

နားမလည္လို႔လည္းပဲ မေန႔က “အားလား အိုင္လား”ကို ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ။ က်ေနာ္ ၾကည့္ခြင့္ရလိုက္တဲ့ ျမန္မာ အႏုပညာဓာတ္ရွင္ ႏွစ္ကားထဲက အျပရွည္ေတြကို အေတာ္ စိတ္ပ်က္တဲ့ စိတ္နဲ႔ ေရးလိုက္တာကို ဝန္ခံပါတယ္။

ပိုဆိုးတာက က်ေနာ္က မူလကတည္းက စိတ္မရွည္တတ္တဲ့သူ။ ငယ္ငယ္က မႏၱေလးမွာ က်ေနာ့ ဆံပင္ တေခ်ာင္းခ်င္းကို စိမ္ေျပနေျပ ညႇပ္ေပးတဲ့ ဆံသဆရာ ၾကာလြန္းမက ၾကာေနတာကို စိတ္မရွည္ေတာ့တာနဲ႔ ဆက္မညႇပ္ေတာ့ဘဲ တဝက္တပ်က္နဲ႔ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုး ထြက္လာခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီ့ဆိုင္လည္း ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မွ ေျခဦးမလွည့္ေတာ့ဘူး။

အဲသလို စိတ္ လက္တဆစ္သမားအတြက္ လူတေယာက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာႀကီးကိုပဲ ကင္မရာ အေသေထာင္ၿပီး ၃ မိနစ္ေလာက္ ႐ိုက္ျပတာမ်ိဳးကို ဘယ္လိုမွ သည္းမခံႏိုင္တာလည္း အမွန္ပါပဲ။

ကဝိပစၥည္းေတြနဲ႔ က်ေနာ္

တကယ္ေတာ့ အဲလို ႐ိုက္ျပတာမ်ိဳးက အႏုပညာဓာတ္ရွင္မွာ အဆန္းမဟုတ္ဘူးတဲ့ဗ်။ ရွင္စမ္း…

အဲဒါမ်ိဳးကို ၇ မိနစ္၊ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ အေတာင့္လိုက္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ၾကည့္ႏိုင္တဲ့အထိ သည္းခံႏိုင္တဲ့သူက အႏုပညာကို ခံစားတတ္တဲ့သူ ျဖစ္သလိုလိုပဲ။ သည္းမခံႏိုင္တဲ့သူက လူၿပိန္းေပါ့ဗ်ာ။ ေခတ္စကားနဲ႔ဆို အၿပိန္းေပါ့။

ဝန္ခံပါတယ္။ က်ေနာ္ လူၿပိန္းပါ။ ဘာပညာရွင္မွလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အႏုပညာနဲ႔လည္း အေဝးႀကီးပါ။ က်ေနာ္က ေတာင္ၾကည့္ ေျမာက္ၾကည့္ ေလွ်ာက္ပတ္ၾကည့္တာ ဝါသနာပါတဲ့ သာမန္လူတေယာက္ပါပဲ။ ဟိုနားမွာ ၾကည့္ေကာင္းတာေလး ေတြ႕ရင္ ရပ္ေမာ့လိုက္၊ သည္နားမွာ လူစုစု ျမင္ရင္ ဝင္ေမာ့လိုက္ေလာက္ပဲ လုပ္တတ္ပါတယ္။ စိတ္ဝင္စားေတာ့လည္း ေျခသလံုးအေတာင့္ခံၿပီး ဆက္ၾကည့္တာေပါ့။ မဝင္စားေတာ့ရင္လည္း ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ ဆက္သြားတာေပါ့။ သည္ေလာက္ပါပဲ။

နိဂံုး

လူငယ္ဓာတ္ရွင္သမားေတြ အဲေလာက္အထိ အပတ္တကုပ္ အားထုတ္ေနတာ၊ အဆင့္တဆင့္ တန္းဝင္လာေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေနၾကတာကိုေတာ့ တအားကို ႏွစ္ေထာင္းအားရ ျဖစ္မိတာလည္း အမွန္ပါ။ အထူးသျဖင့္ သမား႐ိုးက်က ခြဲထြက္ၿပီး ေနရာသစ္ ဖန္တီးတည္ေဆာက္လိုၾကတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို အလြန္ ေလးစားမိပါတယ္။ ဆထက္ ထမ္းပိုး ေအာင္ျမင္ၾကပါေစေၾကာင္းလည္း ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

(က်ေနာ့္ဘက္ကလည္း ပ်င္းစရာေကာင္းေအာင္ ရွည္လ်ားတဲ့ အျပရွည္ေတြကို သည္းခံၿပီး စိတ္ရွည္လည္ရွည္ ၾကည့္တတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေပးသြားမယ္ေညာ္…😁)

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…
အတၱေက်ာ္
(၀၆၀၉၁၉)

Advertisements

အားလား အိုင္လား

🎥🎥🎥🎥🎥🎥

စကားပလႅင္

လူငယ္ ဓာတ္ရွင္သမားေလးေတြနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ ၾကားမွာ ေဆြးေႏြးစရာေလး တခု ရိွလာပါတယ္။

No photo description available.က်ေနာ္က ဓာတ္ရွင္သမားမဟုတ္ပါဘူး။ ဓာတ္ရွင္ဝါသနာအိုးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဝါသနာအိုးထဲမွာမွ က်ေနာ္က အဘိုးႀကီး ဝါသနာအိုး။ ဓာတ္ရွင္ကို အေသအလဲ ႀကိဳက္သူ၊ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကည့္ဖူးသူ ျဖစ္ပါတယ္။

အကန္းေတြၾကားက တဖက္လပ္ျဖစ္ျမဲအတိုင္း တျခား ဓာတ္ရွင္ဝါသနာအိုးေတြထက္ စာရင္ က်ေနာ္က သိုးေဆာင္းစာေလး အနည္းအပါး ေသစာရွင္စာေလာက္ တတ္ေတာ့ သိုးေဆာင္းဘာသာနဲ႔ ကားေတြလည္း ၾကည့္ဖူး၊ သိုးေဆာင္းဘာသာနဲ႔ ေရးထားတဲ့ ဓာတ္ရွင္အေၾကာင္း ေဆာင္းပါးစံုနဲ႔တကြ နာမည္ေက်ာ္ သိုးေဆာင္း ဇာတ္ကား မူရင္း ဇာတ္ညႊန္းတခ်ိဳ႕ကိုလည္း အနည္းအပါး ဖတ္ဖူးထားတာေလးေတာ့ နည္းနည္း ပိုသေပါ့။

“အျပရွည္”

အခု လူငယ္ ဓာတ္ရွင္သမားေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးစရာက “အျပရွည္”ကိစၥပါ။

လူငယ္ဓာတ္ရွင္သမားေလးတေယာက္ကို သူတို႔ ႐ိုက္ကူးထားတဲ့ ကားေတြထဲက အျပရွည္ေတြအေၾကာင္း က်ေနာ္က ေထာက္ျပတဲ့အခါ “အဲဒီ့ အျပရွည္ကလည္း လမ္းေၾကာင္းတခုလို႔ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္”လို႔ ဆိုလာလို႔ပါ။ ဆိုလိုတာက ဒါက အသစ္မို႔ ဘိုးေတာ္ လိုက္လို႔ မမီျဖစ္ေနပံုပဲလို႔ အနက္ ထြက္သလိုပါပဲ။

အဲဒါ အသစ္မဟုတ္

က်ေနာ္ အဘုိးႀကီးကေတာ့ “အျပရွည္”လို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ ဗမာဒါ႐ိုက္တာ ပေဂးႀကီး (ဦး)“သုခ”ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ “စကားေျပာေသာ အသည္းႏွလံုး”ဇာတ္ကားကို အရင္ဆံုး တန္းျမင္လိုက္ပါတယ္။

ဇာတ္ကားလည္း အနားမွာ အလြယ္တကူ မရိွ၊ အဲတုန္းကလည္း မွတ္မထားမိေသာ္လည္း ဦးသိန္းေမာင္လား မသိ၊ အကယ္ဒမီ ရသြားတဲ့ အဲဒီ့ “စကားေျပာေသာ အသည္းႏွလံုးဇာတ္ေၾကာင္းေဖာ္ခန္း”ႀကီးဟာ တကတ္ထဲနဲ႔ ကင္မရာ ေထာင္ၿပီး ႐ႈေထာင့္မေျပာင္းဘဲ အၾကာႀကီး ႐ိုက္ျပသြားခဲ့တာကိုေတာ့ မွတ္မိေနပါတယ္။

ေျပာရရင္ ျပဇာတ္တပုဒ္ကို စင္နဲ႔တည့္တည့္က ကင္မရာအေသေထာင္ၿပီး ႐ိုက္ျပလိုက္တာမ်ိဳးပါ။

ဘိုလိုဆိုရင္ေတာ့ “long take”ေပါ့။

နမူနာေကာင္းတခု

ႏိုင္ငံျခား ဇာတ္ကားေတြမွာလည္း အျပရွည္ေတြကို “အား”တခုအျဖစ္ သံုးခဲ့တာ ၁၉၅၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြကတည္းကပါ။

အထင္ရွားဆံုးကေတာ့ ေဟာလီးဝု(ဒ္) ႐ုပ္ရွင္နယ္မွာ အသစ္ထြင္ႏိုင္စြမ္း အျပည့္နဲ႔ ဆရာႀကီးတဆူ ျဖစ္ေလသူ ေအာ္ဆန္ ဝဲ(လ္)(ဇ္)ရဲ႕ Touch of Evil ဇာတ္ကား (၁၉၅၈ ခုႏွစ္) ထဲက ၃ မိနစ္ စကၠန္႔ ၂၀ ၾကာ အျပရွည္ပါပဲ။ https://youtu.be/Yg8MqjoFvy4 မွာ ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။

အဲဒီ့မွာ ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ဦးသုခလို ကင္မရာကို အေသ ေထာင္႐ိုက္ထားတာ မဟုတ္ဘဲ တကတ္တည္းမွာ ကင္မရာကို ေထာင့္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္း၊ ျမင္ကြင္း အက်ဥ္း၊ အက်ယ္ မ်ိဳးစံုေျပာင္းၿပီး ႐ိုက္ျပသြားတာကို ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။

အျပရွည္မွာ ဘာအေရးႀကီးလဲ

ဦးသုခေရာ ဝဲ(လ္)(ဇ္)ပါ မလြဲမေသြ လုပ္ခဲ့ၾကရတာတခုကေတာ့ သည္လို အျပရွည္အတြက္ မျဖစ္မေန လိုအပ္ခ်ပ္ပါပဲ။

အဲဒါကေတာ့ အစမ္းေလ့က်င့္မႈ (ဇာတ္တိုက္တာ) ကို နာနာလုပ္ခဲ့ၾကရတာပါ။

ဦးသုခဆီမွာက သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြဟာ အဲဒီ့အျပရွည္ ကတ္ႀကီးတကတ္စာအတြက္ ဇာတ္ဝင္စကားနဲ႔ အမူအရာေတြ ေၾကညက္ေအာင္ အဖန္ဖန္ ဇာတ္တိုက္ခဲ့ၾကရမွာ မလြဲပါဘူး။

ဝဲ(လ္)(ဇ္)ရဲ႕ အျပရွည္က်ေတာ့ အဲဒါထက္ အမ်ားႀကီး ပိုခက္ပါတယ္။

ကင္မရာ ဆရာနဲ႔ စက္အဖြဲ႕၊ မီးအဖြဲ႕၊ ျဖတ္ေလွ်ာက္၊ ဇာတ္ဝင္ပစၥည္း၊ သ႐ုပ္ေဆာင္ အားလံုး သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အခ်ိန္ကိုက္ျဖစ္ေနေအာင္ ဇာတ္တိုက္ရတာ ဘယ္လိုမွ တရက္ထဲနဲ႔ မၿပီးႏိုင္တာမ်ိဳးႀကီးပါ။ (ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ဘတ္ဂ်က္ေက်ာ္တဲ့ ဒါ႐ိုက္တာ၊ အခ်ိန္မီ မၿပီးတဲ့ ဒါ႐ိုက္တာရယ္လို႔ သူ႔ေခတ္နဲ႔ သူ႔အခါတုန္းက နာမည္ႀကီးခဲ့တာပါပဲ။) က်ေနာ္ အမွတ္မမွားရင္ အဲဒီ့ ၃ မိနစ္ စကၠန္႔ ၂၀ အျပရွည္အတြက္ ၆ ရက္ ဇာတ္တိုက္ခဲ့ရတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

၇ မိနစ္ေက်ာ္ေတာင္ မနားတမ္း ႐ိုက္တဲ့ ကတ္

ထင္ရွားတဲ့ ေနာက္ နမူနာတခုက ၇ မိစန္ေက်ာ္ အျပရွည္ႀကီးကို ႐ိုက္ျပခဲ့တဲ့ ျပင္သစ္ ဒါ႐ိုက္တာ Jean-Luc Godard ပါပဲ။ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္က ႐ံုတင္တဲ့ Weekend အမည္နဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ကားထဲက ယာဥ္ေၾကာ ပိတ္ဆို႔ေနတဲ့ အခန္းကို ၇ မိနစ္ေက်ာ္ ႐ိုက္ျပခဲ့တာပါ။ (ဝါသနာပါရင္ ကိုယ့္ဘာသာ ရွာေဖြ ၾကည့္ၾကပါေတာ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္ အလြယ္မေတြ႕လို႔ လင့္(ခ္) မေပးႏိုင္တာ ခြင့္လႊတ္ပါ။)

အဲဒီ့ ဒါ႐ိုက္တာဟာ ျပင္သစ္ လိႈင္းသစ္႐ုပ္ရွင္ လႈပ္ရွားမႈကို စတင္ခဲ့သူမ်ားထဲက တေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။

ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အမ်ားႀကီး က်န္ပါေသးတယ္။ ယုတ္စြအဆံုး အပစ္အခတ္ အသတ္အပုတ္ ဓာတ္ရွင္ (Action Film) ေတြမွာေတာင္မွ အျပရွည္နဲ႔ ပရိသတ္ကို ဖမ္းစားႏိုင္ခဲ့တဲ့ နမူနာေတြ ရိွပါတယ္။

အျပရွည္ေတြပါလ်က္ကနဲ႔ ထင္ရွားတဲ့ ေခတ္ၿပိဳင္ ေဟာလီးဝု(ဒ္)ကားကေတာ့ လီအိုနာဒို ဒ ခါပရီယိုရဲ႕ ေျပာင္ျေမာက္တဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္မႈနဲ႔ The Revenant (၂၀၁၅) ပါပဲ။ မကၠဆီကန္ ဒါ႐ိုက္တာ Alejandro González Iñárritu ႐ိုက္ခဲ့တာပါ။

အေကာင္းဆံုး သ႐ုပ္ေဆာင္၊ အေကာင္းဆံုး ဓာတ္ပံု၊ အေကာင္းဆံုး ဒါ႐ိုက္တာဆိုတဲ့ ေအာ္စကာဆု ၃ ဆု ရခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ (အေကာင္းဆံုး ဇာတ္ကားဆု ဆန္ခါတင္ စာရင္းမွာ ပါခဲ့ေသာ္လည္း မရခဲ့ပါဘူး။)

က်ေနာ့္အျမင္

အႀကိမ္ႀကိမ္ ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဓာတ္ရွင္ရဲ႕ ဘာသာစကားက တခု သတ္သတ္ပါ။ ဓာတ္ရွင္ (Movie) လို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ လႈပ္ေနတဲ့ အ႐ုပ္ေတြနဲ႔ ဇာတ္ေၾကာင္းကို ေဖာ္ယူရပါတယ္။

အဲဒီ့ဘာသာစကားမွာ ကင္မရာ ႐ိုက္ခ်က္ေတြ ပါတယ္၊အလင္းအေမွာင္ ပါတယ္၊ ေဆးေရာင္စံုေခတ္မွာ အေရာင္ေတြ ပါလာတယ္၊ ေနာက္ခံ ေတးဂီတေတြ၊ (တိတ္ဆိတ္ေနတာလည္းပါတဲ့) အသံေတြပါတယ္၊ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြရဲ႕ ကိုယ္ဟန္အမူအရာစံုလည္း ပါတဲ့အခါ ပါတယ္၊ ဇာတ္ဝင္စကားလည္း ပါတဲ့အခါ ပါပါတယ္။

အျပရွည္ကို က်ေနာ္ မဆန္႔က်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၿငိမ္ေနတဲ့ အျပရွည္ဆိုရင္ေတာ့ ဘာလို႔ ဓာတ္ရွင္ၾကည့္ေနေတာ့မွာလဲေနာ္။ ႐ုပ္ေသ ဓာတ္ပံုပဲ ၾကည့္ေတာ့မွာေပါ့။

ဆိုၾကပါစို႔ဗ်ာ၊ ဇာတ္ေဆာင္ တေယာက္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ ထိုင္ၿပီး စာ႐ိုက္ေနတာကို ကင္မရာ အေသေထာင္ၿပီး ၂ မိနစ္ေလာက္ ျပမယ္ဆိုရင္ကို အလိုလို ေနရင္း အိုင္သြားေတာ့မွာပါ။ ၿငီးေငြ႕လာေတာ့မွာပါ။

အဲဒီ့ ၂ မိနစ္စာ ကင္မရာ အေသေထာင္ျပတဲ့ တကတ္မွာပဲ၊ ကြန္ပ်ဴတာ ႐ိုက္ေနသူရဲ႕ ေနာက္ခံမွာ တေယာက္က ပ်ာေလာင္ ပ်ာေလာင္နဲ႔ ထြက္လာ၊ ကြန္ပ်ဴတာ႐ိုက္ေနသူကို တခုခု လွမ္းေျပာ၊ ကြန္ပ်ဴတာ႐ိုက္ေနသူက အေလးမထား၊ သူ႔ဟာသူ ဆက္႐ိုက္ေန၊ ဟိုတေယာက္ ပ်ာေလာင္ ပ်ာေလာင္နဲ႔ ျပန္ထြက္သြား၊ မိန္းမႀကီးတေယာက္ ခ်က္ခ်င္း ဝင္ခ်လာ၊ ကြန္ပ်ဴတာ ႐ိုက္ေနသူရဲ႕ ေဘးမွာ ကုန္းကုန္းကြကြနဲ႔ ဟိုရွာ သည္ရွာလုပ္၊ ဟိုၾကည့္ သည္ၾကည့္လုပ္၊ ကြန္ပ်ဴတာ ႐ိုက္ေနသူကို ၾကည့္၊ ေအးေအးေဆးေဆး ျပန္ထြက္သြား၊ ကေလးတေယာက္ ကစားစရာ တခုနဲ႔ ခုန္ေပါက္ ဝင္လာျပန္…

အဲဒါမ်ိဳးဆိုရင္ အဲဒီ့ ၂ မိနစ္စာကို ၾကည့္ရတာ ပရိသတ္အတြက္ အိုင္မသြားေတာ့ဘူးေပါ့။

မႏိႈင္းေကာင္း ႏိႈင္းေကာင္း

ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းလို ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးက ဝါက်ရွည္ႀကီးနဲ႔ တပိုဒ္စာလံုးကို တဝါက်တည္း ေရးလို႔ ရပါတယ္။

ေတာ္ရိေလ်ာ္ရိ စာေရးသူတေယာက္သာ အဲလို ေရးရင္ လိပ္ပတ္လည္ဖို႔ေတာင္ အေတာ္ ခက္ေနမွာပါ။

ဓာတ္ရွင္မွာလည္း အတူတူပါပဲ။ အျပရွည္ေတြဟာ ေနရာတက် သံုးတတ္ရင္ တကယ့္ “အား”ဆိုတာ ဓာတ္ရွင္သမိုင္းက ျပခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ မသံုးတတ္ရင္ေတာ့ အားမျဖစ္ဘဲ ဇာတ္ကို “အိုင္သြားေစတဲ့” “အေမွာင့္”သာ ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း သတိထားၾကဖို႔ လိုလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

နိဂ်ံဳးုခုတ္ရရင္…

က်ေနာ္ နည္းနည္း ကၽြမ္းက်င္တဲ့ စာေပနဲ႔ပဲ ေျပာၾကည့္ပါရေစ။ အလကၤာေတြ၊ ဥပစာေတြဟာ စာေရးဖြဲ႕ရာမွာ သံုးတတ္ရင္ အလြန္ အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ကိုယ္ေဖာ္ေနတဲ့ ဇာတ္ေၾကာင္းကို ႐ုပ္လံုးၾကြလာေစပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ တရားလြန္ သံုးျပန္ေတာ့လည္း ဖတ္ရသူ ညည္းလာသလို လိုရင္းကိုလည္း မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ျပန္ဘူးဆိုတာ စာေရးသူတိုင္း သတိထားအပ္ပါတယ္။

ဓာတ္ရွင္မွာလည္း အလားတူပါပဲ။ အရာရာကို သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အံဝင္ခြင္က် သံုးသြားရင္ ဇာတ္ကားေလးေတြ ၾကြတက္ေနမွာပါ။ ကိုယ္စြဲလန္းႏွစ္သက္တာတခုေၾကာင့္ တမ်ိဳးတည္းကို နင္းကန္ ခ်သံုးရင္ေတာ့ ဆားေတြ နင္းကန္ ထည့္ထားတဲ့ ဟင္းလို စားသံုးသူ ပရိသတ္မွာ ႐ံႈ႕မဲ့သြားေစတတ္တာကိုလည္း သတိခ်ပ္သင့္တယ္လို႔ ျမင္မိရေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၀၅၀၉၁၉)

အတၳဳပၸတၱိဓာတ္ရွင္ဆိုတာ… အႏုပညာသည္ဆိုတာ…

Bohemian Rhapsody ဆိုတာ သမား႐ိုးက် စိတ္ကူးစိတ္သန္း မရိွသူ လူတစုရဲ႕ သံပိုင္းကဗ်ာရွည္လို႔ ျပန္ဆိုရမယ္ ထင္ပါတယ္။

၁၉၈၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြမွာ လူငယ္ဘဝကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရေတာ့ Queen သီခ်င္းေတြ ႀကိဳက္ခဲ့ဖူးတယ္။ Freddie Mercury ဆိုတဲ့နာမည္ကို ၾကားဖူးတယ္။

မႏွစ္က ႏွစ္ကုန္မွာ ဘန္ေကာက္ကို ေရာက္ခိုက္ ဓာတ္ရွင္ၾကည့္မယ္လုပ္ေတာ့ အဲဒီ့ ဇာတ္ကား ႐ံုတင္ေနေပမယ့္ သိပ္ေကာင္းမယ္ မထင္လို႔ မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။

ေဟာ… မေန႔တေန႔ကက်ေတာ့ အဲဒီ့ကားက ေအာ္စကာဆု ၄ ဆု ရသြားတယ္၊ သ႐ုပ္ေဆာင္ဆုလည္း ရတယ္ၾကားလိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ႐ံုလည္း ျပန္တင္တာ ၾကံဳရတာမို႔ ဝင္ၾကည့္ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။

ဇာတ္ကားနာမည္က Queen အဖြဲ႕ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ သီခ်င္းပါ။ ဖရက္ဒီပဲ ေရးခဲ့ ဆိုခဲ့တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။Image may contain: 1 person, closeup

သို႔ေသာ္ သမား႐ိုးက်က ျပတ္ျပတ္သားသား ခြဲထြက္ လြတ္ေျမာက္ေနတဲ့ အႏုပညာရွင္တေယာက္ရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိ ဇာတ္ကားတကားအတြက္ သည္အမည္က သိပ္ကို လိုက္ဖက္လြန္းပါတယ္။

ေနာက္တခ်က္က အတၳဳပၸတၱိကို ႐ိိုက္ျပပံု။ လူ႔ဘဝမွွာ ၄၅ ႏွစ္ ေနသြားတဲ့ အဲဒီ့ အႏုပညာသည္ရဲ႕ ဂီတဘဝ ၁၅ ႏွစ္ကိုပဲ ႐ိုက္ျပသြားတယ္။

၂ နာရီ ၁၄ မိနစ္ၾကာ ဇာတ္ကားဆိုတာ အေတာ္ရွည္တယ္လို႔ ဆိုရပါမယ္။ ၁၅ ႏွစ္ကို ၂ နာရီ ၁၄ မိနစ္နဲ႔ ဝင္ေအာင္ ႐ိုက္ျပဖို႔ဆိုတာ ႐ုပ္ရွင္ ဘာသာစကားကို အျပည့္အဝ နားလည္တတ္ကၽြမ္းမွ ျဖစ္ႏိုင္တာမ်ိဳး။

ဇာတ္ပႏၷက္ျဖစ္တဲ့ ဖရက္ဒီ့ ဘဝ လာရာ လမ္းေၾကာင္း အေျခခံကို ၃-၄ မိနစ္ေလာက္နဲ႔ ပံုေဖာ္ထားတယ္။ သူနဲ႔ သူ႔အေမ၊ သူနဲ႔ သူ႔အေဖရဲ႕ ဆက္ဆံေရး၊ သူ႔ရဲ႕ ေဖာက္ထြက္လိုတဲ့ အငုံ႔စိတ္ အားလံုးကို မိနစ္ နည္းနည္းေလးနဲ႔ ပီေအာင္ ျပသြားတယ္။

သမိုင္းအခ်က္အလက္ အလြဲေတြ အေတာ္မ််ားမ်ား ပါတယ္လို႔ ေဝဖန္သူေတြက ဆိုၾကပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ဇာတ္နာေအာင္ ဖန္တီးရတာပဲလို႔ ဒါ႐ိုက္တာက တံု႔ျပန္ပါတယ္။ ေျပာသူေရာ၊ တုံ႔ျပန္သူပါ ႏွစ္ဖက္စလံုး မမွားပါဘူး။ ကဗ်ာမွာဆိုရင္ စာဆို႔ အခြင့္အေရးေပါ့။ ဓာတ္ရွင္မွာေတာ့ ဇာတ္ဆရာ့ အခြင့္အေရးေပကပဲ။

သို႔ေသာ္ ဖရက္ဒီနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ကို ပီျပင္ေအာင္ ေဖာ္ညြန္းႏိုင္ခဲ့တယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။

Image may contain: 1 person, on stageဖရက္ဒီဆိုတဲ့ အဆိုေတာ္ဟာ အေတြးအေခၚအရ ပိတ္မိေနသူ မဟုတ္ဘူး။ ေရွး႐ိုးစြဲ မဟုတ္ဘူး။ သူမ်ားထက္ ထူးၿပီးေရာဆိုၿပီး တမင္လုပ္ ေဖာက္ထြက္ေနသူလည္း မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ပင္ကို ဗီဇကိုက လြတ္ေျမာက္ေနတာ။ ဘယ္သူ႔လက္ေအာက္ခံမွ မဟုတ္၊ ဘာဝါဒရဲ႕ အပိတ္အေႏွာင္ကိုမွ မခံရဘဲ အႏုပညာကိုသာ သည္းသည္းမည္းမည္း ဇြဲႀကီးႀကီး ဖက္တြယ္ လုပ္ကိုင္သြားသူဆိုတာ မိိမိရရ ျပသြားႏိုင္ခဲ့တယ္လိို႔ ျမင္မိပါတယ္။

အေတြးေတြ ရလာတယ္။ ရွည္လ်ားလွတဲ့ လူတေယာက္ရဲ႕ ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းကို ၁ နာရီခြဲ ၂ နာရီေလာက္အတြင္းမွာ ဓာတ္ရွင္အျဖစ္ ႐ိုက္ျပတဲ့အခါ အဲဒီ့လူဟာ ဘယ္လို လူစားလဲဆိုတာ ပီျပင္ေအာင္ ႐ိုက္ျပႏိုင္ရင္ ဓာတ္ရွင္သမား တာဝန္ေက်တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

ေနာက္တခုက ပံုနဲ႔ ျပထားပါတယ္။ တကယ့္ ဖရက္ဒီနဲ႔ ဖရက္ဒီအျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္သူ။ ႐ုပ္ခ်င္း တထပ္တည္း တူစရာ မလိုပါဘူး။ နီးစပ္ရင္ ျဖစ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ အျမင္။ (အရပ္ခ်င္းေတာင္ မတူဘူးဗ်။ ဖရက္ဒီအစစ္က ျမင့္တယ္။ သ႐ုပ္ေဆာင္က ဂ်ပု။)

အေရးႀကီးဆံုးကေတာ့ အႏုပညာသမားစစ္စစ္ဆိုတာ ဘယ္လိုလူလဲ။ ပုဂၢိဳလ္ေရး၊ အယူဝါဒ အစြန္းတခုခုေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ေနသမွ် အဲဒီ့လူဟာ အႏုပညာသမား မဟုတ္ဘူး။ အေယာင္ေဆာင္ပဲ။

အႏုပညာသမားစစ္ရင္ အကုန္လံုးနဲ႔ ကင္းတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္ သ႐ုပ္မွန္ေတြ၊ အႏုပညာသည္ ျပည္သူ႔အတြက္ေတြ မေအာ္တတ္ဘူး။ သူ ဖန္တီးခ်င္တဲ့ အႏုပညာကို ႐ိုး႐ိုးသားသား လုပ္တယ္။ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ ႏွစ္ၿပီး လုပ္တယ္။

က်ေနာ္ တခါက ေရးခဲ့ဖူးသလို အႏုပညာသမားစစ္စစ္က ဘယ္သူ႔ လက္ေအာက္ခံ၊ ႏို႔သက္ခံမွ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို သည္ဇာတ္ကားထဲက သြားေလသူ အဆိုေတာ္ သီခ်င္းေရးဆရာက ပီပီျပင္ျပင္ ျပသြားခဲ့ပါတယ္။

(Octave ေလးခုနဲ႔ ဆိုႏိုင္သူ၊ ေခတ္ေပၚေတးဂီတသမိုင္းမွာ အေျပာင္ေျမာက္ဆံုးတေယာက္ျဖစ္သူ ဖရက္ဒီ့ ဆိုပံုဆိုေပါက္နဲ႔ ဆိုဟန္ကို သည္မွာ ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ https://youtu.be/A22oy8dFjqc )

 

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…

အတၱေက်ာ္

(၀၁၀၃၁၉)

႐ုပ္ရွင္ ႐ုပ္ရွင္ ႐ုပ္ရွင္ (၃)

🎬 🎬 🎬 🎬 🎬 🎬

ေလ့လာဆည္းပူးခ်င္ရင္၊ ဆည္းပူးတတ္ရင္ 
အလကားရႏိုင္တာေတြခ်ည္းပဲကို နည္းမွတ္လို႔…

ျဖစ္ရပ္မွန္ ဓာတ္ရွင္အေၾကာင္း အနည္းအပါး ေျပာၿပီးတဲ့အခါ က်ေနာ္တို႔မွာ ရိွတဲ့ ေငြေလးတမတ္နဲ႔ တက္ကိုင္ဖို႔ ရြယ္ေနတဲ့ အတၳဳပၸတၱိဓာတ္ရွင္အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးၾကည့္ပါရေစ။ (ဆက္ေရးတဲ့အခါ အတၳဳပၸတၱိဓာတ္ရွင္ကို “ထုတ္ရွင္”လို႔ အတိုေကာက္ သံုးပါရေစ။)

အဲဒီ့အတြက္ က်ေနာ္ အိမ္စာ လုပ္ပါတယ္။

ေအာင္မေလးဗ်ာ… ေတဝါးမယ္၊ ရွင္ဝါးမယ္၊ မေတမရွင္ ဖိဝါးမယ္ဆိုတဲ့အတိုင္းပါပဲ။

ထုတ္ရွင္ကို တကယ္ ခ်႐ိုက္ဖို႔ အသာထား၊ ထုတ္ရွင္ရဲ႕ သေဘာသဘာဝကို နားလည္ဖို႔ေတာင္ ဖတ္စရာေတြက တပံုတပင္၊ ၾကည့္ရမယ့္ကားေတြကလည္း မနည္းမေနာ။

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္က စတင္ၿပီး အခုအထိ ၈ ႏွစ္ခြဲအတြင္းမွာ ေဟာလီးဝု(ဒ္)က ထုတ္ရွင္ေပါင္း ၂၂၅ ကား ထြက္ထားသဗ်။ ဒါက ထင္ရွားတာေတြေနာ္။ မထင္မရွားေတြ မပါေသးဘူး။ ပ်မ္းမွ် တႏွစ္ကို ၂၈ ကားႏႈန္း၊ တလကို ႏွစ္ကားႏႈန္းေလာက္ ထြက္ထားတာလို႔ေတာင္ ေျပာႏိုင္တဲ့ အေနအထားပါ။

ေငြတမတ္နဲ႔ ငါးၾကင္းေကာင္း မကိုင္ခင္မယ္ အဲဒီ့ ၂၂၅ ကားအနက္က ကားေပါင္း ၁၀၀ ေလာက္ကိုပဲ လိပ္ပတ္လည္ေအာင္ ထိုင္ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ထုတ္ရွင္ဆိုတာ သည္လိုပါလားလို႔ ကိုယ့္ဆရာေတြ သေဘာေပါက္လာႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို အသင့္ရိွေနပါတယ္။

ဝါသနာပါရင္ ဝစ္ခီမွာ သြားၾကည့္လို႔ ရပါတယ္။ ၁၉၅၀ ျပည့္မတိုင္မီကာလမွသည္ အခု ၂၀၁၉ ခုႏွစ္အထိ ႏွစ္အလိုက္ ထုတ္ရွင္စာရင္း ေတာ္ေတာ္ ျပည့္ျပည့္စံုစံုက သည္မွာ ရိွပါတယ္။

https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_biographical_films

ထုတ္ရွင္ရဲ႕ အျမြက္သေဘာ

“ထုတ္ရွင္ ဇာတ္ညႊန္းဟာ ကိုယ္ဘာကို ျပခ်င္တာလဲဆိုတဲ့အေပၚမွာ မူတည္ပါတယ္။ မွတ္တမ္းဓာတ္ရွင္ဆိုရင္ေတာ့ မွတ္တမ္းကားတို ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ရႏိုင္သလဲဆိုတဲ့အေပၚမွာ မူတည္တာေပါ့။ ဒါေပသည့္ ထုတ္ရွင္ကေတာ့ မွတ္တမ္းက ျပႏိုင္တာထက္ ဇာတ္လမ္းကို အမ်ားႀကီး ပိုေကာင္းေအာင္၊ ပိုအသက္ဝင္ေအာင္ လုပ္ယူႏိုင္ပါတယ္”လို႔ ေလာေလာဆယ္ ႏိုင္ငံတကာ ႐ုပ္ရွင္ပြဲေတာ္ေတြမွာ တင္ေနတဲ့ Stand Up Man ကိုရီးယားနဲ႔ ကေနဒီယံ ဟာသ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္ညႊန္းကို ေရးခဲ့သူ ကေနဒါအေျခစိုက္ ဒါ႐ိုက္တာ၊ ဇာတ္ညႊန္းေရးဆရာမ Nathalie Younglai က ေျပာဖူးပါတယ္။ (https://www.facebook.com/standupmanfilm/)

သူ႔ဇာတ္႐ုပ္ကို တည္ၿပီး အ႐ိုက္ခံလိုက္ရတဲ့ Facebook ဆရာႀကီး ဇကာေပါက္ကိုယ္တိုင္ကေတာင္ အဲဒီ့ကားကို ၾကည့္ၿပီး “အီစလံေဝသြား”တာမို႔ အဲဒီ့ကားကို “Block လုပ္လိုက္တယ္”လို႔ ေျပာခဲ့သလို သူနဲ႔အတူ Facebook ကို တြဲၿပီး တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ Educardo Saverin ကလည္းပဲ “သည္ကားက ေဖ်ာ္ေျဖေရးအတြက္ ႐ိုက္ကူးထားတာ ရွင္းပါတယ္။ အခ်က္အလက္မွန္ကို အေျခခံထားတဲ့ မွတ္တမ္းကား မဟုတ္ပါဘူး”လို႔ ဆိုခဲ့တဲ့ The Social Network ဇာတ္ညႊန္းကို ေရးခဲ့သူ Aaron Sorkin ကလည္း ”အမွန္ေပၚမွာ သစၥာမထားခ်င္ပါဘူး။ က်ေနာ္က ပံုေျပာခ်င္တာပါ”လို႔ အတိအလင္း ဆိုခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ့ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားနဲ႔တင္ ထုတ္ရွင္ရဲ႕ အျမြက္သေဘာကို ေစာေၾကာႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ထုတ္ရွင္ဟာ မွတ္တမ္းကားမဟုတ္ပါဘူး။

ထုတ္ရွင္နဲ႔ အလုပ္ေလွ်ာက္မွာ မဟုတ္ပါ

မွတ္တမ္းကား (documentary) ဆိုတာကေတာ့ အလုပ္ေလွ်ာက္တဲ့အခါ ထည့္ၾကျမဲ ကိုယ္ေရးရာဇဝင္လိုပါပဲ။ အမည္၊ အျခားအမည္ (ရိွလွ်င္)၊ အဘအမည္၊ အမိအမည္၊ လူမ်ိဳး၊ ကိုးကြယ္သည့္ဘာသာ၊ ေမြးေန႔သကၠရာဇ္၊ ပညာအရည္အခ်င္း၊ အိမ္ေထာင္ေရးအေျခအေန၊ သားသမီးအမည္… စသျဖင့္မွသည္ ဟိုတေခတ္ဆီက ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ ေလွ်ာက္တဲ့အခါ လက္ေညာင္းေအာင္ ျဖည့္ရတဲ့ ေဆြခုနစ္ဆက္ မ်ိဳးခုနစ္ဆက္ရဲ႕ အေသးစိတ္ေတြလိုမ်ိဳး ထည့္ခ်င္သေလာက္ ေလွ်ာက္ထည့္လို႔ ရပါတယ္။

Image may contain: 2 people, textထုတ္ရွင္လို႔ ေျပာကတည္းက “ဓာတ္ရွင္”သေဘာပါသြားပါၿပီ။ တနည္းေျပာရရင္ ပရိသတ္စြဲမက္ေအာင္ ဖမ္းစားရပါေတာ့မယ္။ သည္အတြက္ သက္ရိွထင္ရွားရိွခဲ့ဖူးတဲ့၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း The Social Network မွာလို သက္ရိွ ထင္ရွားရိွဆဲ လူတေယာက္ေယာက္ရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိကို ႐ိုက္ျပရာမွာ ဇာတ္လမ္း (ပံုျပင္) သေဘာ ျဖစ္ေနဖို႔ မလြဲမေသြ လိုလာပါတယ္။

မွတ္တမ္းကားကို အလုပ္ေလွ်ာက္တဲ့အခါ တြဲတင္တဲ့ ကိုယ္ေရးရာဇဝင္နဲ႔ ပံုခိုင္းခဲ့သလို ခိုင္းရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ထုတ္ရွင္ဟာ ဝတၳဳပါပဲ။ အဲေလာက္ကို ႐ိုးစင္းရွင္းလင္းပါတယ္။ ဝတၳဳေပမယ့္ တကယ့္ ဓိ႒ဓမၼေလာကမွာ သက္ရိွထင္ရွားရိွခဲ့သူရဲ႕ ဘဝကို အေျခခံထားတဲ့ ဝတၳဳေပါ့။

(ျမန္မာဝတၳဳထဲမွာ နမူနာ ျပစရာအျဖစ္ ေခါင္းထဲ တန္းခနဲ ေပၚလာတာက ဆရာမႀကီး ခင္ႏွင္းယု ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ လံုးခ်င္းဝတၳဳတပုဒ္ပါ။ ဝတၳဳနာမည္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ေတာ္ေတာ့္ကို အႏုပညာေျမာက္တဲ့ ဝတၳဳတပုဒ္ ျဖစ္ခဲ့တာကိုေတာ့ မေမ့ႏိုင္ပါဘူး။ ခက္တာက အဲဒီ့ဝတၳဳကလည္း ေနာက္တႀကိမ္ ျပန္ထြက္လာစရာ အေၾကာင္း အလြန္နည္းသြားပါၿပီ။ “ကၽြန္မ၏ ခ်စ္သူ”ဆိုတာလည္း ဆရာမႀကီးရဲ႕ခင္ပြန္း ဗိုလ္မွဴးႀကီးေက်ာ္ေသာင္းရဲ႕ ဘဝကို အေျခခံ ထားတဲ့ ဝတၳဳပါပဲ။ အဲဒါလည္း အလြန္ေကာင္းပါတယ္။)

ပထမအခ်က္

အဲေတာ့ ပထမဆံုးအခ်က္က ထုတ္ရွင္႐ိုက္မယ္ဆိုတဲ့အခါ အလုပ္ေလွ်ာက္လႊာတင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို သတိထားဖို႔ လိုမယ္ထင္ပါတယ္။ အႏုပညာေျမာက္တဲ့ ဇာတ္လမ္း႐ိုက္မွာကို ျပက္ျပက္ထင္ထင္ သိထားရပါလိမ့္မယ္။

တဘဝလံုး ေလွ်ာက္႐ိုက္ျပမွ ထုတ္ရွင္ေကာင္း ျဖစ္တာမဟုတ္

ဒုတိယကေတာ့ ပထမအခ်က္နဲ႔ ဆက္စပ္ေနပါတယ္။

ဇာတ္လမ္း႐ိုက္ေတာ့မွာမို႔ အဲဒီ့သက္ရိွထင္ရွားရိွသူရဲ႕ ပုခက္တြင္းမွသည္ အုတ္ဂူဆီအထိ အစဥ္အတိုင္း စီကာစဥ္ကာ ႐ိုက္ျပစရာ မလိုဘူးဆိုတာကို ျပက္ျပက္ထင္ထင္ သိထားသင့္ျပန္ပါတယ္။

ဇာတ္လမ္းျဖစ္တဲ့အတြက္ ထုတ္ရွင္ဇာတ္ညႊန္းေရးသူမွာ လြတ္လပ္ခြင့္ အေတာ္အတန္ ရသြားပါၿပီ။ ျပင္လို႔မရတာက အခ်ိန္ကာလ၊ အခင္းအက်င္းနဲ႔ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ေတြပါ။ အဲဒါကို မူေသထားၿပီး က်န္တာက အႏုပညာအား ေကာင္းရင္ ေကာင္းသေလာက္ ကြန္႔လို႔ ညႊန္႔လို႔ ရေနပါတယ္။

နမူနာေလးေတြ ျပပါရေစ…

အေမရိကန္ သမၼတ Abraham Lincoln ရဲ႕ ထုတ္ရွင္ေတြ တကားမက ရိွပါတယ္။ သည္ထဲမွာမွ The Better Angels ဆိုတဲ့ ကားက လင္းခန္း (Lincoln) ရဲ႕ ငယ္ဘဝကိုသာ ႐ိုက္ျပခဲ့တာပါ။

Image may contain: 1 person, smiling, textနယ္လဆင္(န္)မယ္(န္)ဒဲလားဆိုလည္း တကားမက ရိွပါတယ္။ ဒါေပသည့္ အဲဒီ့ထဲမွာမွ Clint Eastwood ႐ိုက္တဲ့ Invictus ဇာတ္ကားဟာ သူ႔ထက္ပိုၿပီး အတၳဳပၸတၱိအျပည့္အစံု ပိုဆန္တဲ့ Mandela: Long Walk to Freedom ကားထက္ ပိုၿပီး မယ္(န္)ဒဲလား ႐ုပ္လံုးပိုၾကြခဲ့ျပန္တယ္။

Invictus က ေတာင္အာဖရိက ႏိုင္ငံက လူျဖဴေတြ အင္မတန္ ခံုမင္တဲ့ Rugby ကမၻာ့ဖလားပြဲမွာ အႏုိင္ရလာတဲ့ လူျဖဴအသင္းကို ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ႀကိဳဆိုခဲ့တဲ့ တကယ့္ျဖစ္ရပ္ကို အေျခခံၿပီး မယ္(န္)ဒဲလားရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး ၾကံ႕ခိုင္မႈစြမ္းရည္ကို မီးေမာင္းထိုးျပခဲ့တာပါပဲ။

တနည္းေျပာရင္ နယ္လဆင္(န္)မယ္(န္)ဒဲလားဆိုတာ ဘယ္လိုလူစားလို႔ ေပၚလြင္ေအာင္ ႐ိုက္ျပခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္ ခဏခဏ ညႊန္းခဲ့ဖူးတဲ့ Bohemian Rhapsody ဆိုလည္း လူ႔ဘဝမွာ ၄၅ ႏွစ္ေနသြားတဲ့ Freddy Mercury ရဲ႕ဘဝကို Queen တီးဝိုင္း စဖြဲ႕တဲ့ ၁၉၇၀ ျပည့္မွသည္ ၁၉၈၅ ခုႏွစ္ ကယ္ဆယ္ေရး ရံပံုေငြ ေဖ်ဖာ္ေျဖပြဲအထိ ၁၅ ႏွစ္တာေလးပဲ ျဖတ္႐ိုက္ျပသြားတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့မွာလည္း Freddy ဘယ္လိုလူစားဆိုတာ ကြက္ခနဲ ေပၚပါတယ္။

ဒုတိယအခ်က္

သည္မွာ အခ်က္ ၂ ခ်က္ ထပ္ထြက္လာပါတယ္။

အစအဆံုး ေလွ်ာက္႐ိုက္ေနစရာ မလိုဘဲ ဇာတ္လမ္းအရ လိုတဲ့ေနရာေလးပဲ ျဖတ္ျပလို႔လည္း ထုတ္ရွင္အတြက္ အဆင္ေျပတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္က တခ်က္ေပါ့။

တတိယအခ်က္

ေနာက္တခ်က္က ကိုယ္႐ိုက္ျပမယ့္ အဓိကဇာတ္႐ုပ္ (သက္ရိွထင္ရွားရိွခဲ့သူ)ဟာ ဘယ္လိုလူစားဆိုတာ ေပၚလြင္သြားတာနဲ႔ ထုတ္ရွင္သမား တာဝန္ေက်ၿပီဆိုတဲ့ အခ်က္ပါ။ ဒါ သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။

သည္ေနရာမွာ အဲဒီ့လူဟာ ဘယ္လိုလူစားလို႔ ကိုယ္ျမင္တဲ့ အျမင္အတိုင္း ပီျပင္ဖို႔ေလးပဲ လိုတာပါ။ အဲဒီ့အျမင္ကို ပရိသတ္ေရွ႕ေမွာက္ခ်ျပလိုက္တာဟာ ထုတ္ရွင္ပါပဲ။

အဲေတာ့ ထုတ္ရွင္႐ိုက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္႐ိုက္မယ့္ ဇာတ္႐ုပ္ရဲ႕ စ႐ိုက္မွန္၊ စိတ္ရင္းကို ထဲထဲဝင္ဝင္ ပပ္ပပ္နပ္နပ္ သိထားဖို႔က တျခားဟာေတြရဲ႕ ေရွ႕ကို ေရာက္လာပါတယ္။

အေရးႀကီးဆံုး

သိပ္အေရးႀကီးတာကေတာ့ အဲဒီ့လူနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တျခားဆရာေတြ၊ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ သူနဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္ေတြ ေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ ဖတ္႐ႈၿပီး သည္လူဟာ ဘယ္လိုလူရယ္လို႔ သည္ဇာတ္ကို ေရးမယ့္သူ၊ ႐ိုက္မယ့္သူ “ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်” “ရင္ဘတ္ႀကီးနဲ႔” ထိုးထြင္း သိလာတဲ့ “ကိုယ္ပိုင္” သိရိွမႈကို ဆိုလိုပါတယ္။ ဟိုလူေျပာ သည္လူေျပာ ၾကားဖူးနားဝနဲ႔ သိထားတဲ့ “အိေယာင္ဝါး” အသိ၊ “သညာသိ”ေလာက္နဲ႔ မရပါဘူး။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…
အတၱေက်ာ္

၂၄၀၆၁၉

႐ုပ္ရွင္ ႐ုပ္ရွင္ ႐ုပ္ရွင္ (၂)

🎬 🎬 🎬 🎬 🎬 🎬

အတၳဳပၸတၱိဓာတ္ရွင္ဆီ မသြားခင္ ၾကားတဆင့္

အားနာနာနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အတၳဳပၸတၱိ ႐ုပ္ရွင္က က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာ ဓာတ္ရွင္သမားေတြနဲ႔ ေဝးလြန္းလွတယ္လို႔ ျမင္မိရပါတယ္။

က်ေနာ့္အျမင္မွာေတာ့ အဲဒီ့အတၳဳပၸတၱိ ႐ုပ္ရွင္ဆိုတဲ့ ငါးၾကင္းေခါင္းႀကီး မကိုင္ခင္မွာ ၾကားတဆင့္ က်န္ေနပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ ႐ုပ္ရွင္ပါပဲ။

ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္ ႏွစ္ ၁၀၀ သက္တမ္းအတြင္းမွာ က်ေနာ္သိမီသေလာက္ ျဖစ္ရပ္မွန္ ႐ုပ္ရွင္ မရိွသေလာက္နည္းပါတယ္။ မႈခင္းျဖစ္ရပ္မွန္တခ်ိဳ႕ကို ႐ိုက္ျပဖူးၾကတာကလြဲရင္ အမွတ္ထင္ထင္ တကားမွ မရိွပါဘူး။ (မွားေနရင္ ျပင္ေပး၊ ေထာက္ျပေပးေတာ္မူၾကပါ။)

ေဘာလီးဝု(ဒ္)က ျဖစ္ရပ္မွန္ ဓာတ္ရွင္ေတြ

တကယ္ဖြံ႕ၿဖိဳးေနတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ေလာကေတြမွာေတာ့ ျဖစ္ရပ္မွန္႐ုပ္ရွင္ေတြ တသီႀကီး ႐ုိက္ကူးတင္ဆက္ေနၾကပါတImage may contain: 2 people, textယ္။ ေဟာလီးဝု(ဒ္)ကို အသာထား၊ အိမ္နီးခ်င္း အိႏၵိယႏိုင္ငံက ေဘာလီးဝု(ဒ္)မွာေတာင္ အမ်ားႀကီးရိွပါတယ္။ က်ေနာ္ ၾကည့္ဖူးၿပီး စြဲေနတဲ့ ကားတကားက Sarbjit (2016) ပါပဲ။ ေနာက္အမွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္က်န္ရစ္တာက No One Killed Jessica (2011), Shahid (2012), Manjhi – The Mountain Man (2015) တို႔ပါပဲ။ က်ေနာ္ မၾကည့္ဖူးတာေတြ အမ်ားအျပား က်န္ပါေသးတယ္။ မြမ္ဘိုင္းမွာ ဗံုးကြဲတာ အေျခခံထားတာ၊ အၾကမ္းဖက္သမားေတြ ေလယာဥ္ကို ျပန္ေပးဆြဲခ်ိန္မွာ ရဲရဲရင့္ရင့္ ရင္ဆိုင္ခဲ့တဲ့ ေလယာဥ္မယ္၊ ေျခနင္းမီးစက္ကို ဖန္တီးၿပီး ရြာနဲ႔ ေက်ာင္းေတြကို မီးလင္းေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ စံုတြဲ၊ ဆာဒမ္ဟူစိန္ ကူဝိတ္ကို က်ဴးေက်ာ္ခ်ိန္မွာ ကူဝိတ္ေရာက္ အိႏၵိယႏိုင္ငံသားေတြကို ေထာင္နဲ႔ ခ်ီၿပီး ကယ္ထုတ္ခဲ့တဲ့ အိႏၵိယ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္စသျဖင့္ တကယ့္ ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြကို အေျခခံ ႐ိုက္ကူးထားတဲ့ ကုလားကားေတြ အမ်ားအျပား က်န္ပါေသးတယ္။

ေဟာလီးဝု(ဒ္)က ေတာင္ပံုရာပံု

ေဟာလီးဝု(ဒ္)မွာေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ Escape from Alcatraz (1979), Enemy at the Gates (2001), Catch Me If You Can (2002), the Pianist (2002), Hotel Rwanda (2004), Ray (2004), Letters from Iojima (2006), a Beautiful Mind (2006), the Queen (2006), Into the Wild (2007), the Pursuit of Happyness (2006), the Last King of Scotland (2006), a Mighty Heart (2007), the Hunting Party (2007), Che (2008), Hachi: a Image may contain: 1 personDog’s Tale (2009), J. Edgar (2011), the Social Network (2012), Lincoln (2012), Sully (2016), the Butler (2018), Green Book (2018), … အစရိွသျဖင့္။ ဒါ က်ေနာ္ အမွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္က်န္ရစ္တဲ့ ကားတခ်ိဳ႕ပါပဲ။ ေျပာမယ္ဆို တပံုႀကီး က်န္ပါေသးတယ္။

သည္ကားေတြထဲမွာ အတၳဳပၸတၱိဓာတ္ရွင္တခ်ိဳ႕လည္း ပါေနပါတယ္။ ဥပမာ J. Edgar တို႔၊ Ray တို႔၊ Che တို႔၊ Lincoln တို႔ေပါ့။

ကိုရီးယားေတြလည္း တြယ္ေနၾကၿပီ

ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းေတြကို ကိုရီးယားဓာတ္ရွင္သမားေတြလည္း ဓာတ္က်ေနၾကပါတယ္။ A Taxi Driver (2017) ဆို ေဒၚလာ ၁၄ သန္း အကုန္ခံ႐ိုက္ၿပီး ေတာင္ကိုရီးယားတႏိုင္ငံတည္းမွာတင္ ၈၉ သန္းေလာက္ ျပန္ရခဲ့ပါတယ္။ ကမၻာမွာ လည္းေအာင္ျမင္သလို ဆုေတြလည္း ရ၊ ဆန္ကာတင္စာရင္းေတြလည္း ႏိုင္ငံတကာမွာ ဝင္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားပါပဲ။

Northern Limit Line (2015) ဆိုလည္း ၆ သန္းပဲ ကုန္ၿပီး ၃၉ သန္း ျပန္ရခဲ့တဲ့ဇာတ္ကားပါ။ ေျမာက္ကိုရီးယားနဲ႔ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ တိုက္ပြဲျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္းပါ။

Memories of Murder (2003) က ကိုရီးယားႏိုင္ငံသမိုင္းရဲ႕ တေယာက္ၿပီးတေယာက္ ဆက္တိုက္သတ္တဲ့ ပထမဆံုး လူသတ္သမားရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္ေပၚ အေျခခံထားတဲ့ဇာတ္ကား။ ၁၉၈၆ ကေန ၁၉၉၁ ခုႏွစ္အထိ ငါးႏွစ္တာအတြင္းမွာ အမ်ိဳးသမီး ၁၀ ေယာက္ အသတ္ခံခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္။ သို႔ေပတည့္ ႐ုပ္ရွင္က လူသတ္သမားကို အဓိကမထားဘူး။ မျပည့္မစံုနဲ႔ သည္အမႈကို လိုက္ရတဲ့ ရဲစံုေထာက္ႏွစ္ေယာက္ကို အသားေပး႐ုိက္ခဲ့တာပါ။ ေဒၚလာ သံုးImage may contain: 2 people, textသန္းေလာက္ ကုန္တယ္လို႔ သိရေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ ျပန္ရတယ္ဆိုတာေတာ့ မသိရပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ကိုရီးယားမွာ လူၾကည့္အမ်ားဆံုး ဇာတ္ကားအေနနဲ႔ စတုတၳေနရာမွာ ရိွပါတယ္။

Silenced (2011) က ေတာ္ေတာ္ ထူးျခားပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ကုန္တယ္ မသိရေပမယ့္ ေဒၚလာ ၃၁ သန္းေလာက္ ျပန္ရတယ္။ ဒါက အေရးမႀကီးပါဘူး။ သည္ကားက နားမၾကားတဲ့ ကေလးေတြကို နားမၾကားေက်ာင္းက ဆရာေတြက ၂၀၀၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားမွာ ငါးႏွစ္ေလာက္ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ မေတာ္မတရားျပဳက်င့္ခဲ့ၾကၿပီး တရား႐ံုးက က်ဴးလြန္သူေတြကို အေလွ်ာ့ေပါ့ဆံုး ျပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္ခဲ့တာကို ႐ိုက္ျပလိုက္တာပါပဲ။ ဇာတ္ကားထြက္လာေတာ့မွ အဲဒီ့ေက်ာင္းကို ခ်က္ခ်င္း ပိတ္လိုက္သလို ကေလးငယ္ေတြ၊ မသန္မစြမ္းေတြ (က်ေနာ္ မသန္စြမ္းလို႔ ေရးတာကို ဘာသာစကားအသံုးအႏႈန္းအရ သေဘာမတူပါ။ ဗမာစကားမွာ အစဥ္အဆက္အရ မစြမ္းမသန္၊ မသန္မစြမ္းလို႔သာ သံုးပါတယ္။ စြမ္းေရွ႕က “မ”ကို ပယ္ျခင္းဟာ ဘာသာစကားကို ဖ်က္ဆီးျခင္းလို႔ ျမင္မိပါတယ္။ က်ေနာ့္တေယာက္တည္း သေဘာထားပါ။) အေပၚ က်ဴးလြန္တဲ့ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျပစ္မႈမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကာလစည္းကမ္းသတ္ ဥပေဒ (ဘယ္ႏွႏွစ္ၾကာသြားရင္ ျပစ္မႈ က်ဴးလြန္သူကို အေရးမယူေတာ့ဘူးလို႔ သတ္မွတ္ထားတာမ်ိဳး)ကို ပယ္ဖ်က္တဲ့ ဥပေဒလည္း ေပၚထြက္ခဲ့တာမို႔ သည္ကားဟာ ေတာ္ေတာ္ထူးျခားတယ္လို႔ ဆိုလိုက္ရတာပါပဲ။

ဓာတ္ရွင္ဆရာေတြရဲ႕ ၾသဇာဟာ က်ေနာ္တို႔ အႏုဉာတ စာေရးသူေတြရဲ႕ ၾသဇာထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ အစြမ္းထက္လွတယ္ဆိုတာကို သည္ျဖစ္ရပ္က သက္ေသခံေနပါတယ္။

နမူနာအျဖစ္ အနည္းအပါး ေကာက္ႏုတ္ျပတာပါ။ ေျပာမယ္ဆို သူတို႔ဆီက ျဖစ္ရပ္မွန္ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းေတြလည္း အမ်ားအျပား က်န္ပါေသးတယ္။

ထိုင္း႐ိုက္တဲ့ ထုိင္းကျဖစ္ရပ္မွန္

ထိုင္းႏိုင္ငံက ျဖစ္ရပ္မွန္ကို အေျခခံၿပီး ေဟာလီးဝု(ဒ္)က ႐ိုက္တဲ့ကားေတြ ရိွပါတယ္။ အဲလို မဟုတ္ဘဲ ထိုင္းဒါ႐ိုImage may contain: one or more peopleက္တာ ကိုယ္တိုင္႐ိုက္ကူးတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ ကားတကားက Sam Chuk (2009)ပါ။ မူးယစ္ေဆး ၿငိသြားသူ ေက်ာင္းသားေလး ၇ ေယာက္ကို ဆရာလုပ္သူက ေဆးျပတ္ေအာင္ အႏုနည္းနဲ႔ ကယ္တင္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္းေလးပါပဲ။

ျဖစ္ရပ္မွန္“ဇာတ္လမ္း” ႐ိုက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္…

ျဖစ္ရပ္မွန္ ႐ိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အလိုအပ္ဆံုး အခ်က္က သုေတသန၊ တနည္းေျပာရရင္ ေလ့လာစူးစမ္းမႈေတြ လုပ္ဖို႔ အမ်ားႀကီးလိုပါတယ္။ ျဖစ္ရပ္“မွတ္တမ္းတင္႐ုပ္ရွင္” ႐ိုက္တာမဟုတ္ဘဲ ျဖစ္ရပ္မွန္“ဇာတ္လမ္း”ကို ႐ိုက္မွာမို႔ ပရိသတ္ရဲ႕ ခံစားခ်က္နဲ႔ အာ႐ံုကို ဖမ္းစားရပါေတာ့မယ္။ တဖက္ကလည္း ျဖစ္ရပ္မွန္ကို အေျခခံတာမို႔ အခ်က္အလက္ေတြ မွန္ဖို႔ထက္ နီးစပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ သည္အခါမွာ အဲဒီ့ျဖစ္ရပ္ျဖစ္ပြားစဥ္က အေျခအေနေတြကို ဘက္စံု ေထာင့္စံုက ေလ့လာ စူးစမ္းရပါ ေတာ့မယ္။ အခ်ိန္ယူရပါေတာ့မယ္။ ဒါဟာ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းအတြက္ အဓိက အေျခခံပါပဲ။

ျဖစ္ရပ္မွန္ေပမယ့္ အကုန္ အတိအက် ျဖစ္ေနစရာ မလို

ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္ ႐ိုက္သလိုပါပဲ။ မွတ္တမ္းကား မဟုတ္ဘဲ ဇာတ္လမ္းကား ျဖစ္တာမို႔ ျဖစ္ရပ္မွန္ဆိုေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ဟာေတြကို စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းလာေအာင္၊ ဇာတ္ရိွန္တက္လာေအာင္ အပိုဆာဒါးေလးေတြ ထည့္ရတာလည္း ရိွခ်င္ရိွႏိုင္ပါတယ္။ အထက္က နမူနာျပခဲ့တဲ့အထဲက ဘယ္ျဖစ္ရပ္မွန္ကားကိုျဖစ္ျဖစ္ ေဝဖန္သူတခ်ိဳ႕က အခ်က္အလက္ေတြ မွားတယ္လို႔ ေဝဖန္တာ ခံရခဲ့တာခ်ည္းပါပဲ။

ဓာတ္ရွင္သမားေတြဘက္ကလည္း ရွင္းပါတယ္။ ဓာတ္ရွင္ျဖစ္ေနတာမို႔ အႏုပညာသည္အခြင့္အေရးကို သံုးၿပီး ဇာတ္သြက္ေအာင္၊ ဇာတ္တက္ေအာင္ တခ်ိဳ႕ဟာေတြကို သစၥာေဖာက္ရတာလို႔ ေျဖရွင္းၾကစျမဲလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္က ျဖစ္ရပ္မွန္ အနမတဂၢ

ျမန္မာေတြလည္း လူေတြသာမို႔ ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္းေတြ တပံုနဲ႔ တမ ရိွပါတယ္။

႐ုတ္တရက္ ေခါင္းထဲ ေပၚလာတာဆိုရင္ အင္းယားကန္ဟိုတယ္မွာ ဂ်ပန္ႀကီး အသတ္ခံရတာမ်ိဳးဆို သိပ္႐ိုက္လို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ခုေလာက္ဆိုရင္ ရဲမွတ္တမ္းေတြ ဘာေတြလည္း ေတာင္းၾကည့္လို႔ ရေလာက္ေနပါၿပီ။ မ႐ိုက္ခင္ အက်အန စူးစမ္းေလ့လာ၊ အဲဒီ့တုန္းက ရိွခဲ့တဲ့ ဝန္ထမ္းေတြ၊ သည္အမႈမွာ အစစ္ခံခဲ့၊ ေမးျမန္းခံခဲ့ရသူေတြကို သြားေတြ႕၊ ေမးစသျဖင့္ ျဖစ္ရပ္တခုလံုးကို ေထာင့္စံုက ႐ုပ္လံုးေပၚတဲ့အထိ ရတဲ့အထိ ႀကိဳးပမ္းႏိုင္ပါတယ္။ ရၿပီဆိုရင္ ဘယ္ေထာင့္က ျပမလဲဆိုတာ စဥ္းစားရမွာပါ။ အႀကီးအက်ယ္ အားစိုက္ရမွာ ျဖစ္သလို နည္းနည္းလည္း အပင္ပန္းခံရမွာေတာ့ မလြဲပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံတကာ တန္းဝင္ ဇာတ္ကားတကား ျဖစ္လာဖို႔လည္း ေျခတလွမ္း ပိုနီးလာမွာ အေသအခ်ာပါ။

ေလာေလာဆယ္ ေရပန္းစားေနတဲ့ အိမ္ေဖာ္ေတြ အႏွိပ္စက္ခံ၊ ေသေက်သြားတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြ၊ ကေလးသူငယ္ မဖြယ္ရာမႈ က်ဴးလြန္တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြ၊ တေလာဆီက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ တတ္ေယာင္ကား ပေယာဂဆရာလက္ ထိုးအပ္လို႔ အႏွိပ္စက္ခံၿပီး ေသသြားခဲ့ရတဲ့ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္၊ ဖုန္းေမာ္ က်ဆံုးခဲ့ရတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္၊ ၈၈ ေနာက္ပိုင္း ေထာင္တြင္းမွာ၊ စစ္ေၾကာေရးစခန္းေတြမွာ ေသဆံုးခဲ့သူတဦးဦးရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္၊ မကဒတ (ေျမာက္ပိုင္း)က သတ္ျဖတ္မႈ ျဖစ္ရပ္မွန္၊ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံကို လူကုန္ကူးခံရ၊ မယားအျဖစ္ ေရာင္းအစားခံရသူတဦးဦးရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္၊ ထိုင္းငါးဖမ္းေလွေပၚ ေရာင္းစားခံရသူရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္… ႐ိုက္ပါေလ့ဗ်ာ… တပံုႀကီး ရိွပါတယ္။ (ေၾကာက္လို႔ ခ်န္ထားခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ အယ္စတံုေတြလည္း ရိွပါေသးတယ္။) ဒါေတြဆို သိပ္မၾကာေသးခင္က အျဖစ္အပ်က္ေတြမို႔ အခ်က္အလက္ စုေဆာင္းရတာ ပိုလြယ္ပါလိမ့္မယ္။

ေအာင့္ထားသင့္ေသးတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္း

ဟိုတေန႔က ေရွ႕ဘီး ခ်မရတဲ့ၾကားက ေဘးကင္းစြာ ဆင္းသက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာ့ေလေၾကာင္း ေလယာဥ္မွဴးရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္ဆိုလည္း Sully ေလာက္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္မွာပါ။ ဒါေပသည့္ အဲဒါမ်ိဳးက်ေတာ့ ကုန္က်စရိတ္က တတ္ႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး။ ေလယာဥ္ေတြ၊ အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ေတြ ပါမွာကိုး။ အဲဒါမ်ိဳးဆို ေလာေလာဆယ္ လက္ေရွာင္ထားရမွာေပါ့။

ေလယာဥ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ႐ိုက္မယ္ဆို ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္စီးရင္းတန္းလန္းက ေလယာဥ္အတိုက္ခံရၿပီး ကြယ္လြန္ခဲ့တဲ့ ရွမ္းျပည္နယ္က ဦးပြားႀကီး အျဖစ္မ်ိဳးဆိုလည္း သိပ္႐ိုက္လို႔ ေကာင္းမွာ။

တခ်ိဳ႕ အမည္မေဖာ္လိုတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္တခ်ိဳ႕ဆိုရင္လည္း ေလာေလာဆယ္ ေအာင့္ထားရမွာေတြထဲ ပါပါတယ္။

လူငယ္ေတြကို အားကိုးပါတယ္

နာမည္ေက်ာ္ ဝတၳဳကို ဝယ္ၿပီး ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္တာကေတာ့ ဟုတ္ကဲ့… အားနာပါတယ္… ႐ိုးဟိုးဟိုးဟိုးေနပါၿပီ။ ႐ုပ္ရွင္သမိုင္း အစကတည္းက လုပ္လာခဲ့တာမို႔ ဘယ္ဒါ႐ိုက္တာမဆို လုပ္ႏိုင္တာမ်ိဳးပါ။

ျဖစ္ရပ္မွန္ကို အေျခခံၿပီး ကိုယ္တိုင္ ဇာတ္ညႊန္းေရး ႐ိုက္ကူးတဲ့အထိ ေဖာက္ထြက္ရဲတဲ့ သတၱိရိွသူ ဒါ႐ိုက္တာ လူငယ္ေလးေတြကို က်ေနာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္။

အသားေပး႐ုပ္ရွင္ႀကီး မဟုတ္ေတာင္၊ တနာရီစာ၊ ၄၅ မိနစ္စာေလာက္ ႐ိုက္ျပႏိုင္ရင္ကို ႏိုင္ငံတကာ ပြဲေတြ တင္ႏိုင္ပါ။ အသားေပး႐ုပ္ရွင္ႀကီးဆိုရင္ေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ေပါ့။ ကမၻာ့ ႐ုပ္ရွင္ဆီ ခရီးခ်ီရာမွာ သည္လို ျဖစ္ရပ္မွန္ ႐ုပ္ရွင္ေတြကို ႐ိုက္ျပတဲ့နည္းတနည္း ရိွတာကိုလည္း မေမ့ၾကေစခ်င္ပါဘူး။

အထက္က က်ေနာ့္ ေခါင္းထဲေပၚလာသေလာက္ ခ်ျပလိုက္တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ႐ိုက္ကူးေရးစရိတ္ သိပ္မမ်ားပါဘူး။ ဖုန္းေမာ္ က်ဆံုးခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းထက္ စစ္ေၾကာေရးစခန္းမွာ တိမ္းပါးခဲ့ရသူတဦးရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းက စရိတ္သက္သာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါထက္ ပေယာဂဆရာ ႏိွပ္စက္လို႔ တိမ္းပါးခဲ့ရသူ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္က ႐ိုက္ကူးေရးစရိတ္ ပိုသက္သာႏိုင္ပါတယ္။ ဂ်ပန္ႀကီး အသတ္ခံရတဲ့ ဇာတ္လမ္းဆိုလည္း ႐ိုက္ကူးေရးစရိတ္ သိပ္မ်ားမယ္ မထင္ပါဘူး။ ဂ်ပန္ႀကီးရဲ႕ ေနရာကို အဓိကမထားဘဲ လူသတ္မႈကိုသာ အဓိကထားမယ္ဆိုရင္ အမ်ားႀကီးျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ေဖာက္ထြက္မယ့္ လူငယ္ေတြကို က်ေနာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္။ အားလည္း ကိုးမိပါတယ္ဗ်ာ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္

၂၂၀၆၁၉

႐ုပ္ရွင္ ႐ုပ္ရွင္ ႐ုပ္ရွင္ (၁)

 🎬 🎬 🎬 🎬

ေရးခ်င္သြားရျခင္း အေၾကာင္းရင္း

ဗိုလ္ခ်ဳပ္႐ုပ္ရွင္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ လက္ထဲမွာ ရိွေနတဲ့ ေငြက မလံုေလာက္ဘူးလို႔ ဒါ႐ိုက္တာလုပ္မယ့္သူက ေျပာတဲ့ အင္တာဗ်ဴးကို နားေထာင္ရတဲ့အခါ က်ေနာ့္ေခါင္းထဲမွာ ႐ုပ္ရွင္အေၾကာင္းက ေရာက္လာျပန္ပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္႐ုပ္ရွင္ (အတၳဳပၸတၱိ ႐ုပ္ရွင္)ကို အသာထား၊ ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္တာေတာင္ သည္ဘက္ေခတ္ဆရာေတြ ဘယ္ေလာက္ လက္စြမ္းျပႏိုင္ခဲ့ၾကသလဲဆိုတဲ့အေတြးက ေခါင္းထဲ ဝင္လာပါတယ္။ အာဆီယံ ဓာတ္ပံုဆုရတဲ့ “မီ”ကိုေတာ့ က်ေနာ္ မၾကည့္ဖူးလို႔ မေျပာတတ္ဘူး။ ပရိသတ္ရဲ႕ အသံကေတာ့ အဲဒီ့ကားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေကာင္းတယ္။ က်န္တာေတြကိုေတာ့ ပရိသတ္က သိပ္မေက်လည္သံေတြပဲ ၾကားေနရပါတယ္။

ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္ ေျပာင္းတာ

ဝတၳဳနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္မွာ တူေနမွာက ဇာတ္လမ္းရယ္၊ အခင္းအက်င္းရယ္၊ ဇာတ္ေကာင္ေတြရယ္ပါပဲ။

Image may contain: 3 peopleဇာတ္ညႊန္းဆရာမတေယာက္က ေျပာဖူးတယ္။ ဇာတ္ညြန္းေျပာင္းယူတာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အထိမိဆံုး ဥပစာ။

“ဝတၳဳကို ဇာတ္ညႊန္းေျပာင္းတာဟာ အိမ္ ျပန္ျပင္တာနဲ႔တူပါတယ္။ အိမ္ရဲ႕အတြင္းပိုင္း အကုန္လံုးကို ၿဖိဳခ်လိုက္ၿပီး လွလွပပ ျဖစ္ေအာင္ ျပန္ေဆာက္ယူတာပါပဲ”တဲ့။

ဟုတ္တာေပါ့။ အတြင္းေလွကားကအစ ေနရာေရႊ႕တပ္ရတဲ့အထိ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

စကားေျပကေန ဇာတ္ညႊန္းေျပာင္းရာမွာ ႐ုပ္ရွင္ဆိုတဲ့ ပံုစံရဲ႕ အကန္႔အသတ္ကို နားလည္ဖို႔ လိုပါတယ္။

စကားေျပပံုစံ၊ ဇာတ္ညႊန္းပံုစံ

စကားေျပက ဇာတ္ညႊန္းေျပာင္းရင္ ဇာတ္လမ္းကို စဥ္းစားပံု ေျပာင္းရပါလိမ့္မယ္။ သူ႔ဟာသူ ဘယ္လိုေရးထားထား၊ ကိုယ္က ျပကြက္ အခန္းစဥ္ေတြအျဖစ္ ျမင္တတ္ရပါေတာ့မယ္။

ေနာက္တခ်က္က ႐ုပ္ရွင္တကားရဲ႕ ပ်မ္းမွ် ၾကာျမင့္ခ်ိန္က တနာရီခြဲ၊ တနာရီ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ ရိွပါတယ္။ အၾကမ္းဖ်င္း ေျပာရင္ အဲေလာက္အတြက္က ဇာတ္ညႊန္း စာမ်က္ႏွာ ၁၀၀၊ အမ်ားဆံုး ၁၅၀ ၾကားမွာပဲ ရိွပါတယ္။ ပ်မ္းမွ် ဝတၳဳတပုဒ္က စာမ်က္ႏွာ ၃၀၀ ေလာက္ ရိွပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို စာမ်က္ႏွာ ၅၀၀ ေလာက္အထိေတာင္ ေရးၾကတယ္။ စာမ်က္ႏွာ ၃-၄ ၅ ရာ ကို စာမ်က္ႏွာ ၁၀၀-၁၅၀ ၾကား ျဖစ္ဖို႔အတြက္ အမ်ားႀကီး ေလွ်ာ့ခ်ရေတာ့မွာပါ။

႐ုပ္ရွင္ဘာသာစကား

ဝတၳဳကို ဇာတ္ညႊန္းေျပာင္းမယ္ဆိုရင္ ေရးထားတဲ့ ဝတၳဳထဲက စာေတြကို ေမ့လိုက္ၿပီး အဲဒီ့ဇာတ္လမ္းကိုပဲ အ႐ုပ္ေတြ၊ သီခ်င္းေတြ၊ အသံေတြ၊ အေရာင္ေတြနဲ႔ ဘယ္လို ျပန္ေျပာမလဲဆိုတာ စဥ္းစားရပါေတာ့မယ္။ ဘယ္လို ေျပာမလဲ။ ဘာပံု ထြက္လာမလဲ။ အဲဒီ့ဝတၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြက ပိတ္ကားေပၚမွာ ဘယ္လို အသက္ဝင္လာမလဲ။

ဇာတ္လမ္းစဥ္ ဖြဲ႕စည္းပံု 

ဇာတ္လမ္းထဲက ဘယ္အပိုင္းေတြ ခ်န္ထားမလဲ၊ ဘာေတြကို ျဖဳတ္ပစ္မလဲ။ ဘယ္ဇာတ္ေကာင္၊ ဘယ္အျဖစ္၊ ဘယ္ေနရာ အခင္းအက်င္းေတြ ထားမလဲ၊ ျဖဳတ္မလဲ။ ဘယ္အပိုင္းေတြကို အျပတ္ရွင္းမလဲ။ ဇာတ္လမ္းေက်ာ႐ိုးကို ပံုေဖာ္ဖို႔ ဘယ္ အပိုင္းေတြ၊ ဘယ္အဓိက ဇာတ္ေကာင္ေတြကို ခ်န္ထားခဲ့မလဲ။

ဘာေတြ ေျပာင္းလိုက္မလဲ။ ဘာေတြ မူလအတိုင္း ထားမလဲ။ ဇာတ္ညႊန္းကို အလီလီ ျပန္ေရးရင္းနဲ႔ မူရင္းဝတၳဳထဲက ျဖစ္ရပ္ေတြ၊ အေျခအေနေတြ၊ ဇာတ္ေကာင္ေတြ ေပ်ာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ မူရင္းဇာတ္လမ္းထဲမွာ မပါတာေတြကလည္း ဇာတ္ ႐ုပ္လံုးၾကြတက္လာေအာင္ ပါလာႏိုင္ျပန္တယ္။ ႐ိုက္ရင္းနဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ႐ိုက္ၿပီး တည္းျဖတ္ရင္းနဲ႔ ေသာ္လည္းေကာင္း ေနာက္ထပ္ ေျပာင္းကုန္တာေတြလည္း ရိွႏိုင္ပါတယ္။

အခန္းစဥ္

ပထမဆံုး စဥ္းစားရမွာက ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္း ဖြဲ႕စည္းပံုပဲ။ ဖြဲ႕စည္းပံုက မူရင္းဝတၳဳနဲ႔ တူခ်င္မွ တူေတာ့မယ္။ ဝတၳဳထဲက အစီအစဥ္အတိုင္း ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ေတာ့မယ္။ ဇာတ္ညႊန္းေျပာင္းရာမွာ ပထမဆံုး စဥ္းစားရတာက ႐ုပ္ရွင္မွာ ျပမယ့္ ျဖစ္ရပ္ အစီအစဥ္ပါပဲ။ အံ့အားသင့္ေအာင္ လုပ္ရတာဟာ ဇာတ္ညႊန္းရဲ႕ အသက္ပါ။ ဇာတ္ကြက္ အလွည့္အေျပာင္းေတြေၾကာင့္သာ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္သူရဲ႕ အာ႐ံုကို ဖမ္းစားႏိုင္မွာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။Image may contain: 8 people, people smiling

ဝတၳဳမွာလည္း ဇာတ္ကြက္ အလွည့္အေျပာင္းေတြ ပါတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ႐ုပ္ရွင္ကို ခံစားပံု ခံစားနည္းနဲ႔ေတာ့ တထပ္တည္း မျဖစ္တာ ေသခ်ာပါတယ္။ အဓိကက ႐ုပ္ရွင္မွာ ၾကည့္သူကို တနာရီခြဲ ႏွစ္နာရီ ထိုင္ရာက မထဘဲ အာ႐ံုစိုက္ေနေအာင္ ဖမ္းစားရတာ။

ဝတၳဳက အဲလို လုပ္ဖို႔ မလိုဘူး။ ဇာတ္လမ္းက ေကာင္းေန၊ ၿငိေနဦးေတာင္ စာဖတ္သူက စာအုပ္ကို ေဘးခဏ ခ်ထားၿပီး ေနာက္မွ ျပန္ဆက္ဖတ္လို႔ ရေနပါတယ္။

တခါတေလက်ရင္ ဝတၳဳအစပိုင္းက ျဖစ္ရပ္ကို ႐ုပ္ရွင္မွာက်ေတာ့ ေနာက္ကို ပို႔လိုက္ရတာမ်ိဳးေတြဟာ သည္သေဘာပါပဲ။ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ပီျပင္လာခ်ိန္၊ ဇာတ္ပႏၷက္ခိုင္ၿပီဆိုမွ ပရိသတ္က ဇာတ္ရည္လည္မွာမို႔ အဲလို ေရႊ႕ယူရတာမ်ိဳးေတြ ရိွတတ္ပါတယ္။

ဇာတ္ေကာင္ အတိုးအေလွ်ာ့ 

ဇာတ္ညႊန္းမွာ ဝတၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြကို ေျပာင္းဖို႔ လိုတတ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ဇာတ္ျဖည့္ ဇာတ္ေကာင္ေတြ အမ်ားအျပားပါေနတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာေပါ့။ ဇာတ္ျဖည့္ဇာတ္ေကာင္ဆိုတာက ဝတၳဳထဲမွာ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ စ႐ိုက္ကို ပံ့ပိုးေပးသူ ျဖစ္ေပမယ့္ တခါေလာက္ပဲ ပါတဲ့ ဇာတ္ေကာင္မ်ိဳးေပါ့။ ဥပမာ ဇာတ္လိုက္က လမ္းျဖတ္ကူးတယ္၊ ဇာတ္လိုက္ရဲ႕ ကူညီတတ္တဲ့ စ႐ိုက္ကို ေဖာ္ခ်င္တဲ့အတြက္ အေလးအပင္ေတြ မလာတဲ့ အမယ္အိုရဲ႕ ပစၥည္း ကူသယ္ေပးတာမ်ိဳးမွာ အမယ္အိုဟာ ဇာတ္ျဖည့္ဇာတ္ေကာင္ပါ။

ဒါက ျဖစ္ရပ္တို။ ျဖစ္ရပ္ရွည္မွာ အဓိက ဇာတ္ေကာင္နဲ႔ အခ်ီအခ် စကားေျပာတာပဲ။ အဓိက ဇာတ္ေကာင္က ယဥ္ေက်းသူ ျဖစ္တာကို ေဖာ္ခ်င္လို႔ မူရင္းဝတၳဳမွာ ဂ်ီက်တတ္တဲ့ ခရီးေဖာ္ထည့္ထားတယ္။ အဲဒီ့ ခရီးေဖာ္ ဂ်ီက်တယ္၊ အဓိက ဇာတ္ေကာင္က သည္းခံတယ္၊ ဟိုက တအားဂ်ီက်ေနတယ္။ အဲဒီ့ေနရာမွာ ခရီးေဖာ္ဟာ ဇာတ္ျဖည့္ေပါ့။

ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ ပီျပင္ဖို႔၊ ဇာတ္လမ္းရသရိွေနဖို႔၊ ႐ုပ္ရွင္ရဲ႕ အကန္႔အသတ္ၾကားထဲေဘာင္ဝင္ဖို႔က်ေတာ့ အဲလို ဇာတ္ျဖည့္ ေတြ ေလွ်ာ့လိုက္ရတတ္ပါတယ္။ ဝတၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္တိုင္းကို ထည့္ဖို႔ မလိုပါဘူး။ ဇာတ္လမ္းအတြက္ အေရးမႀကီးရင္ ျဖဳတ္ခဲ့ရပါေတာ့မယ္။ ဝတၳဳမွာ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ စ႐ိုက္ကို ပီျပင္ဖို႔ အဲဒီ့ဇာတ္ျဖည့္က အေရာင္အေသြးစံုေအာင္ ျခယ္သေပးတာ ျဖစ္ေပမယ့္ ရုပ္ရွင္မွာေတာ့ မလိုအပ္တဲ့ အပိုျဖစ္ေနတတ္ၿပီး ၾကည့္သူကို အာ႐ံု ေနာက္ေစတတ္လို႔ပါပဲ။

ေနာက္တခု ျဖစ္ႏိုင္ျပန္တာက ဇာတ္ညႊန္းကို သယ္သြားဖို႔အတြက္ ဇာတ္ေကာင္သစ္ေတြလည္း ေပၚလာႏိုင္ပါတယ္။ ဆိုၾကပါစို႔… ဇာတ္ေကာင္ ဘယ္လိုေတြးေနတယ္ဆိုတာကို ဝတၳဳမွာ စာေတြနဲ႔ ေရးျပလို႔ ရတယ္။ ႐ုပ္ရွင္မွာက်ေတာ့ ေရးျပတာ မဟုတ္ဘူး။ သည္ေတာ့ ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ အေတြးကို ဇာတ္ဝင္စကားေတြအျဖစ္ ေျပာင္းဖို႔ လိုလာတဲ့အခါ မူရင္းစာအုပ္ထဲမွာ မပါတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ထပ္ျဖည့္ေပးလိုက္ရတာမ်ိဳးလည္း ရိွျပန္ပါတယ္။

ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ အေျခအေနကို စာေရးသူက တဝါက်တည္းနဲ႔ေဖာ္လိုက္လို႔ ရပါတယ္။ “မိုးမိုး တေနကုန္ စိတ္တိုေနသည္”ဆိုရင္ တိုတိုေလးရယ္။ စာဖတ္သူက အဆင္ေျပပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္မွာက်ေတာ့ မိုးမိုး တေနကုန္ စိတ္တိုေနတာကို ဘယ္လို ျပမလဲ။ သူ တေနကုန္စိတ္တိုတာ ေပၚလြင္ေစဖို႔ အိမ္ကအထြက္ လမ္းေတြ႕တဲ့ လူကို ရန္လိုတာ၊ ေစ်းေရာက္ေတာ့လည္း ေစ်းသည္ကို ဘုေျပာတာ၊ ဘတ္(စ္)ကားေပၚ တက္ေတာ့လည္း တျခားခရီးသည္ လာအထိမွာ တြန္းထုတ္တာစတာေတြနဲ႔ ျပရေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဝတၳဳထဲမွာ မပါတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြ ျဖည့္ရေတာ့မွာေပါ့။

တခ်ိဳ႕ဟာေတြက်ေတာ့လည္း အရင္းအတိုင္း ထားရတယ္

တခါတေလက်ေတာ့လည္း ဝတၳဳထဲမွာ ေရးထားတာက ဇာတ္ညႊန္းမွာ၊ ပိတ္ကားေပၚမွာ ေကာင္းေကာင္းအံဝင္ေနတာ မ်ိဳးလည္း ရိွတတ္ျပန္တယ္။ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ အေတြးကို ေနာက္ခံ စကားေျပာနဲ႔ ထည့္လိုက္တာမ်ိဳး၊ တခ်ိဳ႕ အခ်ီအခ် စကားေျပာခန္းေတြကို အရင္းအတိုင္း ယူသံုးတာမ်ိဳးေပါ့။ ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္လမ္းအျဖစ္ ျပန္ေျပာရာမွာ အသံုးတည့္တာေတြ ကိုေတာ့ ယူသံုးရမွာပါပဲ။

ျမန္မာေတြ ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္ေျပာင္းတဲ့အခါ

ေရွးက ဆရာႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ ဒါ႐ိုက္တာ ဦးခ်စ္ခင္တို႔၊ ဦးသက္လယ္တို႔၊ ေနာက္ဆံုး ေမာင္ဝဏၰ၊ ဦးဝင္းေဖတို႔အထိက ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္ ေျပာင္းတဲ့ေနရာမွာ ပီျပင္တယ္။ ေမာင္ဝဏၰဆိုရင္ စာေရးဆရာ ေမာင္သာရကိုယ္တိုင္က သူ႔ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္လို႔ မရပါဘူးလို႔ ယံုၾကည္ေနတဲ့ၾကားက ႐ိုက္ျပခဲ့ၿပီး ဝက္ဝက္ကြဲ ေအာင္ျမင္ခဲ့ဖူးတယ္။ သူတို႔ေတြဟာ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ နည္းေတြကို တစိုက္မတ္မတ္ သံုးခဲ့ၾကပါတယ္။ စာေရးဆရာလည္း ဘဝင္က်၊ ပရိသတ္လည္း အားရတဲ့ ဇာတ္ကားေတြကို ႐ိုက္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

Image may contain: 3 people, including Moe Min Theinအားေတာ့နာပါတယ္။ သို႔ေသာ္ အထက္က ဆရာေတြလို ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္ ေျပာင္းရာမွာ မပီျပင္ေတာ့တာ ၿငိမ္းေက်ာ္ ဝတၳဳေတြကို ႐ိုက္တဲ့ အခ်ိန္က စတယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ စြဲေနပါတယ္။ ပရိသတ္အႀကိဳက္ေတာ့ ျဖစ္ပါရဲ႕။ ဝင္ေငြေတြလည္း ေကာင္းတန္သေလာက္ ေကာင္းပါရဲ႕။ စိတ္အထာက်ေလာက္တဲ့ အရည္အေသြးကို မရေတာ့တာပါ။ သည္ဘက္ေခတ္မွာေတာ့ ပိုဆိုးလာပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္အတြက္ တမင္ရည္ရြယ္ၿပီး ေရးထားတဲ့ ဝတၳဳေတြကို ႐ိုက္ရာမွာ ပရိသတ္ႀကိဳက္တာ၊ ပိုက္ဆံရတာေတြကိုေတာ့ ထည့္မေျပာေတာ့ပါဘူး။

အခုလည္း နာမည္ႀကီး ဝတၳဳေတြကို ဝယ္ျခမ္းေနသံေတြ ညံေနေအာင္ ၾကားေနရတယ္။ လူငယ္ ဒါ႐ုိက္တာေတြ အားထုတ္ေနတာ ႀကိဳဆိုပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို အဂၤလိပ္စာတတ္တဲ့သူေတြ၊ ႏိုင္ငံျခားမွာ ႐ုပ္ရွင္ပညာ သင္ယူလာသူေတြမို႔ ေမွ်ာ္လင့္စရာေတြေတာ့ ရိွေနပါေသးတယ္။

ဝတၳဳက ႐ုပ္ရွင္ ေျပာင္းတဲ့အေျခခံသေဘာကို နားလည္ၿပီး ႐ုပ္ရွင္ဘာသာစကား (visual language) ကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ တတ္ကၽြမ္းမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဝတၳဳမ်ားႏွယ္ ပီျပင္တဲ့ ဇာတ္ကားေတြကို ပရိသတ္ၾကည့္လာႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္

၂၃၀၆၁၉

႐ုပ္ရွင္နဲ႔ နည္းပညာ

ကမၻာ့ရုပ္ရွင္ေဈးကြက္၊ ဓနအင္အားနဲ႔ နည္းပညာတို့ အဆက္အစပ္

(လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၁ ႏွစ္၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္က ေရးခဲ့တာ)

၁။

ကိုရီးယား-ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ ေမလ ၁၁ရက္ေန႔က က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အခမ္းအနားမစခင္ ေလးနာရီေလာက္အလိုမွ ႐ုပ္ရွင္အစည္းအ႐ံုးရဲ႕ တြဲဖက္အတြင္းေရးမႉး ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖုန္းနဲ႔ လွမ္းဖိတ္တယ္။ မပ်က္မကြက္ ဆက္ဆက္တက္ေပးပါလို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္နဲ႔စသိတာ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္ေလာက္ကတည္းကပါ။ အဲဒီ့ေနာက္ (လူရႊင္ေတာ္မင္းသားမဟုတ္တဲ့) သြားေလသူ သူ႔ခင္ပြန္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က တစ္႐ံုးတည္းမွာ အလုပ္လုပ္ၾကတာမို႔ ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္နဲ႔က ပိုၿပီး ရင္းႏွီး ခင္မင္ခဲ့ပါတယ္။ သူက မပ်က္မကြက္ ဆက္ဆက္ တက္ေပးပါလို႔ ေျပာေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ အဲဒီ့ပြဲထဲ ေရာက္သြားခဲ့တယ္လို႔ပဲ တိုတိုေျပာၾကပါစို႔ရဲ႕။

၂။

သည္ပြဲနဲ႔ပတ္သက္လို႔ သက္ဆိုင္ရာ စာေစာင္ေတြက အက်ယ္တဝင့္ေရးသားၾကမွာမို႔ အဲဒီ့ပြဲအေၾကာင္းကို မေျပာလိုေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီ့ပြဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္ မကိုက္ခဲ့ရပံုေလးကို ေျပာျပရင္းနဲ႔ ကမၻာ့႐ုပ္ရွင္နဲ႔ ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ျမင္သလို တင္ျပၾကည့္ခ်င္တာပဲျဖစ္ပါတယ္။

သည္လိုပါ။ အဲဒီ့ကိုရီးယား-ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲမွာ ကိုရီးယားတို႔ဘက္က ပါရွိလာၾကသူ သံုးဦးအနက္ တစ္ဦးက ႐ုပ္ရွင္ေဝဖန္ေရးဆရာ ျဖစ္ေနတယ္။ သူေျပာမယ့္ ေခါင္းစဥ္က “ကမၻာ့႐ုပ္ရွင္၏ ေျပာင္းလဲလာေသာ ႐ိုက္ကူးမႈပံုစံ”တဲ့။

ဟား… ေခါင္းစဥ္နဲ႔တင္ အေတာ္ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းေနၿပီ။ ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ ေလာကသားမ်ားအတြက္ အင္မတိအင္မတန္ အက်ိဳးရွိေလမယ့္ အေၾကာင္းအရာေပပဲေပါ့။ အဲလို ကၽြန္ေတာ္ေတြးပါတယ္။ အဲဒါက မွန္းခ်က္ပါ။

အဲ… ႏွမ္းထြက္က တကယ့္ အလြဲခင္ဗ်။

သူေျပာသြားတာက နည္းပညာ အေျပာင္းအလဲကို ေဇာင္းေပးၿပီး ေျပာသြားတာ။ ဖလင္ေကာ္ျပားမွသည္ ဒစ္ဂ်စ္ထယ္(လ္)လို႔ ေခၚတဲ့ ဒြိကိန္းနည္းပညာနဲ႔ ႐ိုက္ကူးတင္ဆက္ေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္းကို အာေပါင္ အာရင္းသန္သန္နဲ႔ ေျပာခ်သြားတာပါ။

ဘာသြားသတိရသလဲဆိုေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ႏွစ္ေက်ာ္၊ ႏွစ္၂၀ နီးပါးေလာက္က အဲဒီ့အခ်ိန္က ျမန္မာျပည္မွာ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ေနတဲ့ ေခတ္ေပၚေတး အဆိုေက်ာ္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားပဲ။ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္မွာလား၊ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာလား မသိဘူး၊ အဲဒီ့ ပုဂၢိဳလ္ေက်ာ္က ေျပာတာ။  ျမန္မာသီခ်င္းေတြ ႏိုင္ငံတကာ ေဈးကြက္ ဝင္ဖို႔အတြက္ တိတ္ေခြနဲ႔ သြင္းေန႐ံုနဲ႔ မလံုေလာက္ဘူးတဲ့။ စီဒီနဲ႔ ထုတ္လုပ္မွျဖစ္မွာမို႔ စီဒီထုတ္ဖို႔ သူ ႀကိဳးစားေနပါသတဲ့။ (အဲဒီ့အခ်ိန္က ျမန္မာျပည္မွာ ဗီစီဒီေဝးစြ၊ စီဒီေတာင္ မေပၚေသးပါဘူး။ စီဒီဆိုရင္ ႏိုင္ငံျခား သီခ်င္းအခ်ပ္ေတြပဲ ႀကိဳးၾကား ဝယ္ယူ နားဆင္ရတဲ့အေနအထားပါ။)

ကၽြန္ေတာ့္မွာ သူ႔အေျပာကိုဖတ္ၿပီး ရယ္လိုက္ရတာ မ်က္ရည္ေတာင္ ထြက္တယ္။ အခုလည္း ကိုရီးယား ႐ုပ္ရွင္ေဝဖန္ေရးဆရာက “ကမၻာ့႐ုပ္ရွင္၏ ေျပာင္းလဲလာေသာ ႐ိုက္ကူးမႈပံုစံ”ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ႀကီးနဲ႔ တြယ္ထည့္လိုက္ရာမွာ နည္းပညာပိုင္းကို ေျပာတာ ျဖစ္သြားေတာ့ တကယ့္ကို အံ့ဩကုန္ႏိုင္ဖြယ္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ထဲက စက္မႈ လုပ္သားတစ္ေယာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ ကင္မရာမင္းတစ္ေယာက္က အဲဒီ့အေၾကာင္းကို ေျပာတယ္ဆို နည္းနည္း နာေပ်ာ္မယ္ထင္တယ္။ ႐ုပ္ရွင္ေဝဖန္ေရးဆရာလို႔လည္း ဆိုထားေသးရဲ႕၊ အဲဒါမ်ိဳးကို ေျပာခ်လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ငိုရအခက္၊ ရယ္ရအခက္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ပြဲက ရွည္လ်ားေနတယ္။ အဲေတာ့ အေမး-အေျဖက႑ကို ျခံဳ႕လိုက္ၾကတယ္။ ပရိသတ္ဘက္က ထေမးၾကတာေတြကို အခမ္းအနားမႉး ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္က အခ်ိန္ကို ငဲ့ၿပီး ကန္႔သတ္လိုက္ရတယ္။ အဲေတာ့ အဲဒီ့လူကို ႐ုပ္ရွင္ေဝဖန္တယ္ဆိုတာ နည္းပညာကိုပဲ ေဝဖန္တာလား၊ တျခား ဘာေတြ ေဝဖန္ပါေသးလဲလို႔ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လည္ေခ်ာင္းဝက ေမးခြန္းကို အသာ ျပန္မ်ိဳခ်လိုက္ရပါေတာ့တယ္။

အမယ္… သည္ဘက္က တစ္ေယာက္ေမးတဲ့အထဲက ရယ္စရာေလး တစ္ကြက္ကို ေျပာျပပါရေစဦးခင္ဗ်။ သူ႔ေမးခြန္းက အဲဒီ့ေဝဖန္ေရးဆရာ ေျပာသြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာနဲ႔က တကယ့္ကို ဟပ္ၿပီး အဆက္အစပ္ရွိပါတယ္။ သည္ဒြိကိန္းနည္းပညာေၾကာင့္ ဖလင္ေကာ္ျပား ေပ်ာက္ဆံုးသြားေတာ့မွာလားလို႔ ေမးခ်လိုက္တာပါ။

ကၽြန္ေတာ္ မေနႏိုင္ဘူး။ ေဘးနားမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ဆယ္တန္းတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ ျမန္မာစာဆရာတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ဖူးေလသူ ထပ္ဆင့္အကယ္ဒမီ ဆရာ ၿငိမ္းမင္းကို ေျပာမိသြားရတယ္။ “သူ ေမးတဲ့သူ မွားေနတယ္။ အမွန္က အဲဒီ့ေမးခြန္းကို ဆရာစံဇာဏီဘိုကိုသာ သြားေမးရမွာ”လို႔ ေျပာလိုက္မိသြားရတယ္။

ဟုတ္ပဗ်ာ။ အနာဂတ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ ကံေသကမၼေျပာႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဖလင္ေကာ္ျပားမေပ်ာက္ခင္ ဥကၠာပ်ံႀကီးတစ္ခုခုနဲ႔ တိုက္မိလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရာသီဥတု ေဖာက္ျပန္မႈေၾကာင့္ ေရေတြ လႊမ္းလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အၿပိဳင္အဆိုင္ စစ္မက္ေတြျဖစ္ပြား ရာကျဖစ္ျဖစ္ လူသား မ်ိဳးႏြယ္စုႀကီး တစ္ခုလံုးေတာင္ ေပ်ာက္ခ်င္ေပ်ာက္သြားႏိုင္ေသးတာပ။ 

ေျပာရတာေတာ့ သိပ္မေကာင္းဘူးဗ်။ အဲဒီ့ပြဲတစ္ပြဲလံုးမွာ ကိုရီးယားေတြဘက္က ေျပာသြားတာက ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈဆိုတဲ့ ပိုက္ဆံစကားရယ္၊ နည္းပညာစကားရယ္ပဲ အဆမတန္ မ်ားလြန္းေနတယ္လို႔ သံုးသပ္မိတယ္။

ျမန္မာေတြဘက္က ေျပာရာမွာ ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္က ျမန္မာ့ ႐ုပ္ရွင္သမိုင္းကို အတိုခ်ဳပ္ မိတ္ဆက္ေျပာျပသြားတယ္။ မင္းသားလြင္မိုးက ေျပာတာလည္း နည္းပညာပဲ။ မင္းသားလူမင္းက ေျပာတာကက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ႐ုပ္ရွင္တကၠသိုလ္ေတြ မရွိခဲ့တဲ့အတြက္ အတတ္ပညာပိုင္းမွာ အားနည္းတဲ့အေၾကာင္း။ ဆိုေတာ့ အဲဒီ့တစ္ပြဲလံုးမွာ ေဝစည္ေနတဲ့ အသံက နည္းပညာနဲ႔ပိုက္ဆံပဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။

၃။

ဘဝင္က မက်မိဘူး။ ဘာနဲ႔ သြားတူသလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ၁၉၆၀  ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားဆီက ေပၚခဲ့တဲ့ ဖိႈ႔(စ္)ဗွာဂန္ လိပ္ခံုးကားေလးနဲ႔ေပါ့။ သူမ်ား ႏိုင္ငံေတြမွာက ကြန္ပ်ဴတာစနစ္ေတြ ေနရာတိုင္းမွာ တပ္ဆင္ထားတဲ့ ၂၀ဝ၇ ခုႏွစ္ပံုစံ မာစီးဒီး ကားႀကီးနဲ႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သြားတာကေတာ့ သည္ခရီး၊ သည္ခရီး၊ သည္လမ္း၊ သည္လမ္းပဲ။ သူ႔ကားက ပိုျမန္ခ်င္ျမန္မယ္၊ လမ္းမွာ ဒုကၡေပးတာ ရွိခ်င္မွ ရွိမယ္။ သူ႔ကားထဲက ေလေအးစက္ကလည္း စိမ့္ေနေအာင္ ေအးတာမို႔ ယာဥ္ေမာင္းေရာ ခရီးသည္ပါ ေအးေအးလူလူ သက္ေသာင့္သက္သာ သြားႏိုင္ေကာင္း သြားႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္လိပ္ခံုးကားေလးက သူ႔ကားေလာက္ေတာ့ မေျပးဘူး။ လမ္းမွာ ေဗြေဖာက္ တာေလးေတြလည္း ရွိမယ္။ ေလေအးစက္လည္း မပါေတာ့ ေမာင္းသူေရာ ခရီးသည္ပါ ေခၽြးတလံုးလံုးနဲ႔ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနမယ္။ သို႔ေပမယ့္ တကယ္အေရးႀကီးတာက ယာဥ္ေမာင္းပဲ။

ယာဥ္ေမာင္းက ကား ေဗြေဖာက္တဲ့အခါလည္း ျပဳျပင္တတ္မယ္၊ ကိုယ့္ကားအင္ဂ်င္၊ ကိုယ့္ကားရဲ႕ တျခားစက္ပစၥည္း အစိတ္အပိုင္းမ်ားနဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့ အျမန္ႏႈန္းအတိုင္း မွန္မွန္ ေမာင္းတတ္မယ္၊ လမ္းမွာ ဆံုရတဲ့ ခလုတ္ကန္သင္း၊ ခ်ိဳင့္က်င္းေတြကိုလည္း လိမၼာပါးနပ္စြာ ေက်ာ္လႊားတတ္မယ္၊ ေခၽြးတလံုးလံုးျဖစ္ေနတဲ့ ခရီးသည္ေတြကိုလည္း စိတ္ဝင္စားစရာ အေၾကာင္းအရာေလးေတြ၊ ရယ္စရာ ေမာစရာေလးေတြ တရစပ္ေျပာသြားရင္း ရာသီဥတု အပူဒဏ္ကို ေမ့ေလ်ာ့ေနေအာင္ ဖန္တီးတတ္မယ္ဆိုလည္း မျဖစ္ေပဘူးလား။

ေနာက္ဆံုး သြားရမယ့္ ခရီးပန္းတိုင္က အတူတူပဲ။ မာစီးဒီးလည္း သည္လမ္းက သြားၿပီး သည္လမ္းဆံုး ေရာက္မွာပဲ။ လိပ္ခံုးလည္း သည္လမ္းက သြားၿပီး သည္လမ္းဆံုးေရာက္မွာပဲ။ အဲဒါ ဟိုက မာစီးဒီးမို႔လို႔၊ က်ဳပ္တို႔ကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၄၀ က ထုတ္ခဲ့တဲ့ လိပ္ခံုးကားေလးနဲ႔မို႔လို႔လို႔ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာႀကီးက သဘာဝမက်လွဘူး ထင္တယ္။ ျမန္မာစကားလည္း အရွိသားပါ။ ဘာတဲ့… “ရွိတာေလးနဲ႔ လွေအာင္ ဝတ္၊” “ရတာေလးနဲ႔ ဝေအာင္ စား”တဲ့။ 

၄။

႐ုပ္ရွင္တစ္ကား ၾကည့္ဖူးတယ္။ ေဟာလီးဝု(ထ္)က ထုတ္တာပဲ။ အတိအက်ေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ အဲဒီ့႐ုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္စရိတ္က ေဒၚလာတစ္ေသာင္း မေက်ာ္ဘူး မွတ္တယ္။ လင္လုပ္သူက ဒါ႐ိုက္တာ၊ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ၫႊန္းနဲ႔ ကင္မရာမင္း လုပ္တယ္။ မယားလုပ္သူက ထုတ္လုပ္သူ (ေငြရွင္မဟုတ္ပါ။ သူတို႔ဆီက ထုတ္လုပ္သူ ဆိုတာဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက ဒါ႐ိုက္တာေတြ လုပ္ေနရရွာေလတဲ့ အလုပ္ အေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အလုပ္ကို တာဝန္ယူ ေဆာင္ရြက္ေပးရတဲ့သူ။ ဒါ႐ိုက္တာက သ႐ုပ္ေဆာင္နဲ႔ ႐ိုက္ကူးမႈအပိုင္းကိုပဲ အာ႐ံု အျပည့္စိုက္ႏိုင္သြားတယ္)၊ ႐ိုက္ကြင္း မန္ေနဂ်ာ၊ အကူကင္မရာမင္းနဲ႔ တျခား လက္တို လက္ေတာင္း အကုန္လုပ္တယ္။

အဲဒီ့လင္မယားႏွစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ ကား႐ိုက္ခဲ့တာခင္ဗ်။ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြက အသစ္၊ ႏွစ္ေယာက္တည္း။ က်န္တဲ့ဇာတ္ရံေတြက ေတြ႕ကရာလူ ေခၚ႐ိုက္သြားတာ။ ထုတ္လုပ္မႈအတြက္ ႐ိုက္ကြင္းစရိတ္က တစ္ေန႔ကို ေဒၚလာ ႏွစ္ရာ မေက်ာ္ဘူး။ ရဟတ္ယာဥ္ေတြ၊ ဘာေတြ ငွားၿပီး ႐ိုက္ရတဲ့ ရက္တစ္ရက္ပဲ ေဒၚလာ သံုး-ေလးေထာင္ ကုန္သြားတယ္။ (အတိအက် မမွတ္မိေတာ့ပါ၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ကား ဒီဗီဒီရဲ႕ အပိုေဆာင္းေပးထားတဲ့ အပိုင္းတိုေလးေတြမွာ အဲဒီ့ကား ႐ိုက္ကူးေရးစရိတ္ စာရင္းကိုပါ ျပေပးထားတာေတာ့ မွတ္မိေနပါတယ္။)

ကားကို တည္းျဖတ္ေတာ့ အိမ္က ရွိတဲ့စက္နဲ႔ ျဖစ္သလို တည္းျဖတ္လိုက္တယ္။ အဲသလို ႐ိုက္လိုက္တဲ့ကားကို ေဟာလီးဝု(ထ္)ကုမၸဏီႀကီးတစ္ခုက ေဒၚလာ သန္းခ်ီၿပီး ေပးဝယ္ခဲ့တယ္ခင္ဗ်။ ႐ုပ္ရွင္ကားနာမည္က Open Water ပါ။  အဲဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္ေျပာေနတဲ့ ဖိႈ႔(စ္)ဗွာဂန္ လိပ္ခံုးနဲ႔ မာစီဒီးတို႔ သြားၾကတဲ့ ခရီးခ်င္းအတူတူဆိုတဲ့ ဥပမာကို ထင္ရွားေစပါတယ္။ အဲဒီ့ လင္မယား ႐ိုက္ကူး ထုတ္လုပ္လိုက္တဲ့ကားကို တင္စားမယ္ဆိုရင္ ဖိႈ႔(စ္) ဗွာဂန္လို႔ေတာင္ မဆိုႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဆိုက္ကား၊ ဒါမွမဟုတ္ လန္ခ်ားနဲ႔ တင္စားမွပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ ဟုတ္သေလ။ ေဒၚလာတစ္ေသာင္း မေက်ာ္တဲ့ ကုန္က်စရိတ္နဲ႔ ေဟာလီးဝု(ထ္)ေဈးကြက္ဝင္ ကားတစ္ကား ျဖစ္သြားတဲ့အျပင္ အဲဒီ့ကား ေပါက္သြားတဲ့အတြက္ အခုအခါမွာ သည္နာမည္နဲ႔ပဲ ဒုတိယတစ္ကား (Open Water 2)ေတာင္ ဆက္ထြက္လာပါၿပီ။

ကိုင္း… ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဥပမာေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ နာမည္ေက်ာ္ ဇာတ္လိုက္ မင္းသား အန္ထိုနီယို ဘယ္(န္)ဒီ့ရာ့(စ္)နဲ႔ မင္းသမီးေခ်ာ ဆယ္လမာ ေဟယက္(ခ္)တို႔နဲ႔ ႐ိုက္ကူးတင္ဆက္လိုက္တဲ့ “မကၠဆီကိုက တစ္ရံတစ္ခါ” (Once Upon A Time in Mexico)ဆိုတဲ့ ကားကို ႐ိုက္တဲ့  ဒါ႐ိုက္တာဆိုလည္း လက္တင္အေမရိကႏိုင္ငံက မထင္မရွား ဒါ႐ိုက္တာေလးပါ။ သူ႔ရဲ႕ “ဂီတာဆရာ” (El Mariachi)ဆိုတဲ့ ကားကို သူ႔တိုင္းျပည္မွာတင္ သူ႔ မင္းသားနဲ႔ သူ႐ိုက္ခဲ့တယ္။ အဂၤလိပ္ စကားေျပာနဲ႔ အသံ သြင္းခဲ့တယ္။

ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ ႐ိုက္ကူးတင္ျပပံုနဲ႔ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ ေကာင္းတာ ေၾကာင့္ အတတ္ပညာပိုင္းနဲ႔ နည္းပညာပိုင္းမွာ သူနဲ႔ေခတ္ၿပိဳင္ ေဟာလီးဝု(ထ္)ကားေတြ ကို မယွဥ္ႏိုင္ေပမယ့္ သူ႔ကားက ဝက္ဝက္ကြဲ ေအာင္ျမင္ၿပီး အဲဒီ့ဇာတ္လမ္းကိုပဲ အေျခခံတဲ့ ဇာတ္လမ္းအဆက္(sequel)ေတြ ႐ိုက္ရင္း အခုဆို ေဟာလီး ဝု(ထ္)မွာ ေနရာတစ္ေနရာ ရေနပါၿပီ။

ရွိေသးတယ္။ ေဟာင္ေကာင္က ဂၽြန္ဝူးတို႔၊ တ႐ုတ္ျပည္မႀကီးက ခ်န္ေခ ဂ်ီးတို႔၊ က်န္ယိမူတို႔ေရာ နည္းပညာေတြ၊ အတတ္ပညာေတြကို လက္ညိဳးထိုးျပ ေနခဲ့ၾကလို႔လား။ ယေန႔ ေဟာလီးဝု(ထ္)ကို ထိုးေဖာက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ ထိပ္ထိပ္က်ဲ ဒါ႐ိုက္တာမ်ား ျဖစ္လာေအာင္ သူတို႔ရဲ႕ အရည္အခ်င္းနဲ႔ လုပ္ျပခဲ့ၾကတာပါ။ အဲဒီ့ထက္ ေစာတဲ့ေခတ္။ ဂ်ပန္ဒါ႐ိုက္တာႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ မီဇိုဂူခ်ီ ခင္ဂ်ီတို႔၊ အိုဇူယာဆူဂ်ီ႐ိုတို႔၊ အာခီရာ ခူ႐ိုဆာဝါတို႔ဆိုရင္ေရာ။ သူတို႔ေခတ္တုန္းက ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက အခုလို မတိုးတက္ေသးဘူး။ စစ္ၿပီးစ စစ္႐ံႈးႏိုင္ငံ ျပာပံုဘဝမွာ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ခဲ့ရတဲ့ သူေတြ။ နည္းပညာပိုင္းမွာ အေနာက္ကမၻာကို မယွဥ္သာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေပၚေပါက္ခဲ့ရ သူေတြ။ သို႔ေပမယ့္ ကေန႔အခါမွာ သူတို႔႐ိုက္ပံု႐ိုက္နည္းေတြကို ႐ုပ္ရွင္သင္႐ိုး ၫႊန္းတမ္းေတြမွာ တခုတ္တရ ထည့္လာၾကရၿပီ။ ႐ုပ္ရွင္ဆရာေတြ နည္းယူေနၾကရၿပီ။

သူတို႔ထက္ ဆက္ေစာခ်င္ေသးလား။ ကြယ္လြန္သူမင္းသား(ဦး) ျမတ္ေလး အပါအဝင္ အဲဒီ့ေခတ္ ႐ုပ္ရွင္သမားအေတာ္မ်ားမ်ားက ဂု႐ုႀကီးေတြလို မွီျငမ္း ကိုးကား ခဲ့ၾကရတဲ့ ဆိုဗီယက္႐ုပ္ရွင္ဆရာ ဆာေဂ အိုက္ဆင္ စထိုင္း (Sergey Einsenstein) တို႔၊ ဇီဂါဗွားေတာ့(ဖ္) (Dziga Vertov) တို႔ ဆိုရင္လည္း ဆိုဗီယက္ေတာ္လွန္ေရးကာလ (ဝါ) ေခတ္ပ်က္မွာ ေပၚေပါက္လာခဲ့ၾကတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ဆရာႀကီးေတြပါပဲ။

၅။

ဘယ္ကိစၥမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အေျခအေနတစ္ရပ္ရပ္တိုးတက္မႈ၊ ျဖစ္ထြန္းမႈ သိပ္မရွိတဲ့အခါ တစ္ခုခုကို ပံုခ်၊ အျပစ္ဖို႔ရတာ သိပ္လြယ္ပါတယ္။ အခက္ဆံုးကက်ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အရင္းအတိုင္း ျပန္သံုးသပ္ဖို႔ပါပဲ။ ေငြေၾကးအေျမာက္အျမား ပံုေအာရင္းႏွီးပါမွ အလုပ္ျဖစ္မယ္၊ ကိုယ့္မွာ ဘာ အရင္းအႏွီးမွ မရွိလို႔ ဘာမွ မလုပ္ဘဲေနတဲ့သူေတြ ခဏခဏ ဆံုဖူးတယ္။ ဘာမွ မလုပ္ရင္ ဘာမွ ျဖစ္မွာ မဟုတ္တာကိုလည္း စဥ္းစားသင့္လွပါတယ္။

သဘာဝတရားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ပညာေပးထားၿပီးသားပါ။ အပင္နဲ႔ သတၲဝါ အပါအဝင္ သက္ရွိမွန္သမွ်ဟာ ႏုရာကေန တျဖည္းျဖည္း ရင့္လာရတာခ်ည္းပါ။ အေစ့ေလးကမွ အေညႇာက္၊ အေညႇာက္ကေလးကမွ ပင္ေပါက္၊ ပင္ေပါက္က ပင္ပ်ိဳ၊ ပင္ပ်ိဳကမွ အရြက္အသီး ေဝဆာတဲ့ အပင္ႀကီးျဖစ္လာၾကရတာခ်ည္းပါပဲ။ ခြတိုက္ေျပာခ်င္လို႔ အပင္ေပါက္ယူစိုက္တာလို႔ ေျပာဦးေတာင္ အဲဒီ့ အပင္ေပါက္က စကတည္းက အပင္ေပါက္ျဖစ္လာတာမဟုတ္ဘဲ အေစ့ အေညႇာက္က စခဲ့တာပါ။ လူမွာလည္း အတူတူပဲ၊ ကေန႔ တာေဝးအေျပး ခ်န္ပီယံေတြလည္း ေမြးကတည္းက လမ္းထေလွ်ာက္ႏိုင္ခဲ့ၾကသူေတြမဟုတ္ပါဘူး။ ဝမ္းလ်ားထိုးခဲ့၊ ေလးဘက္သြားခဲ့ ရသူခ်ည္းပါပဲ။

၆။

ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္ေတြ ႏိုင္ငံတကာေဈးကြက္ကို ထိုးေဖာက္ေရးအတြက္ စိတ္ကူးၾကတာ သိပ္ႀကိဳဆိုစရာေကာင္းတယ္။ အလားတူပဲ၊ အခုလို တျခားႏိုင္ငံက ႐ုပ္ရွင္ဆရာေတြနဲ႔ ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲေတြ လုပ္လာတာမ်ိဳးဟာလည္း ႀကိဳဆိုစရာပါပဲ။ အခုဟာက ပထမဆံုး ပြဲျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ႏွစ္ဖက္ အဟပ္ကြာေနတာပဲလို႔ မွန္းဆၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။

ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္ေတြ ႏိုင္ငံတကာေဈးကြက္ကို ထိုးေဖာက္ဖို႔အေရးမွာ အတတ္ပညာေတြ၊ နည္းပညာေတြ၊ စက္ပစၥည္းကိရိယာေတြက အခရာလား၊ လူက အခရာလား ဆိုတာကိုေတာ့ ေလးေလးနက္နက္ႀကီး စဥ္းစား ေဆြးေႏြးၾကဖို႔ ေကာင္းေနပါၿပီ။ ဟိုမွာက လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္က အေၾကာင္းအရာေတြ (ဥပမာ – The Last King of Scotland ထဲမွာ အီဒီအာမင္ရဲ႕ ဘဝဇာတ္ ေၾကာင္း၊ Hotel Rwanda ထဲမွာ ရဝမ္ဒါႏိုင္ငံက ယေန႔ထက္တိုင္ သက္ရွိ ထင္ရွားရွိေနသူ ဟိုတယ္ မန္ေနဂ်ာအေၾကာင္း၊ Antoine Fischer ထဲမွာလည္း ယေန႔ထက္တိုင္ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနတဲ့ အေမရိကန္ ေရတပ္က စစ္သားေလး တစ္ေယာက္အေၾကာင္း)မ်ားသာမက လက္ရွိၿဗိတိန္ဘုရင္မႀကီး အလစ္ ဇဘက္(သ္)နဲ႔ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္တိုနီဘလဲကို အဓိက ဇာတ္႐ုပ္ထားကာ ႐ိုက္ကူးတဲ့ The Queen ဟာ မႏွစ္က အေပါက္ဆံုး ဇာတ္ကားျဖစ္ သြားခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီေနတဲ့ ရာဇဝင္ေတြထဲမွာပဲ တဝဲလည္လည္ လုပ္ေနၾက႐ံုနဲ႔ တိုးလို႔ေပါက္ႏိုင္ပါ့မလားဆိုတာေလးေလာက္ေတာ့ စဥ္းစားသင့္တယ္ထင္တာပါပဲ။

၇။

တိုးတက္ခ်င္တယ္၊ ေအာင္ျမင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ တိုးတက္ခ်င္လိုက္တာ၊ ေအာင္ျမင္ခ်င္လိုက္တာလို႔ ပါးစပ္ကေန ဆီမန္းမန္းသလို ရြတ္ေန႐ံုနဲ႔ မၿပီးတာ အားလံုးအသိပါ။ တိုးတက္ေအာင္ျမင္ခ်င္သူတိုင္း ပထမဆံုး လုပ္ရမယ့္အလုပ္က မိမိကိုယ္ကို မငဲ့မညႇာဘဲ အရင္းအတိုင္း ျပန္လွန္သံုးသပ္ဖို႔ပါပဲ။ ကိုယ့္အားနည္းခ်က္ကို ေသခ်ာျမင္ ၿပီး ျပဳျပင္မြမ္းမံယူသူမ်ားသာ ဘယ္နယ္ပယ္မွာ မဆို ေအာင္ျမင္ထြန္းေပါက္တာပါပဲ။

ကိုရီးယား ႐ုပ္ရွင္အဖြဲ႕က နိဂံုးခ်ဳပ္မွာ မင္းသားလြင္မိုးကို ခ်ီးက်ဴးသြားတယ္။ လြင္မိုးဟာ သင္ခ်င္တတ္ခ်င္စိတ္ ျပင္းျပသူျဖစ္လို႔ပဲလို႔လည္း အေၾကာင္းျပသြားပါတယ္။ သူတို႔က လြင္မိုးမွာ ဖြင့္ထားတဲ့စိတ္ႏွလံုး (open mind) ရွိတယ္လို႔လည္း ေျပာသြားတယ္။ ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္တိုးတက္ေရးအတြက္ အဲဒီ့စိတ္လိုအပ္တယ္လို႔လည္း ေျပာသြားပါေသးတယ္။

မွန္ပါတယ္။ ဖြင့္ထားတဲ့စိတ္ႏွလံုးဆိုတာက ဘာကိုမဆို သင္ယူတတ္ပြန္ခ်င္ စိတ္အျပည့္နဲ႔ပါ။ ငါဘာမွ မသိေသးပါလား၊ ငါဘာမွ မတတ္ေသးပါလားလို႔ အခါ ခပ္သိမ္း ဆင္ျခင္မိေနသူမ်ားသာလွ်င္ ဖြင့္ထားတဲ့စိတ္ႏွလံုးရွိ သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

၈။

ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္တိုးတက္ေရးအတြက္ ႐ုပ္ရွင္ေလာကသားမ်ား၊ ႐ုပ္ရွင္ခ်စ္သူမ်ားနဲ႔တကြ ေနာင္လာလတံ့ေသာ ႐ုပ္ရွင္ပညာသည္မ်ား ဆင္ျခင္ၾကည့္စရာ အခ်က္ပိစိေကြးေလး တစ္ခုကို တင္ျပေဆြးေႏြးၾကည့္လိုက္တာပါ။ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ားအားလံုးရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ကို အသံုးျုပၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ ေဆြးေႏြးခ်က္ကို လက္ခံသင့္၊ လက္မခံသင့္၊ ပယ္ရွားသင့္၊ မပယ္ရွားသင့္ ႀကိဳက္သလို ဆံုးျဖတ္ေတာ္မူႏိုင္ၾက ပါလိမ့္မယ္။ လက္ခံပါလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ကၽြန္ေတာ္မေျပာနဲ႔ သိၾကားမင္းႀကီးကေတာင္ တိုက္တြန္းလို႔ မရတာ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ပါတယ္။ နည္းနည္းေလာက္ ေခါင္းထဲထည့္ စဥ္းစားၾကည့္ၾကမယ္ဆိုရင္ပဲ သည္စာကို ေရးရက်ိဳးနပ္ၿပီလို႔ ႏွလံုးသြင္းေနမိေၾကာင္းပါ ခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

(၁၃၀၅၀၇)

ဘယ္ဂ်ာနယ္မွန္း မမွတ္မိတဲ့ ဂ်ာနယ္တေစာင္မွာ ေရးခဲ့ၿပီး အတၱေက်ာ္ရဲ႕ တေစၦကို ခဲနဲ႔ေပါက္မယ့္ ဧရာမ ႏွလံုးသားဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ စာကို ျပန္လည္ဆန္းသစ္လိုက္တာပါ။