႐ုပ္ရွင္ ႐ုပ္ရွင္ ႐ုပ္ရွင္ (၃)

🎬 🎬 🎬 🎬 🎬 🎬

ေလ့လာဆည္းပူးခ်င္ရင္၊ ဆည္းပူးတတ္ရင္ 
အလကားရႏိုင္တာေတြခ်ည္းပဲကို နည္းမွတ္လို႔…

ျဖစ္ရပ္မွန္ ဓာတ္ရွင္အေၾကာင္း အနည္းအပါး ေျပာၿပီးတဲ့အခါ က်ေနာ္တို႔မွာ ရိွတဲ့ ေငြေလးတမတ္နဲ႔ တက္ကိုင္ဖို႔ ရြယ္ေနတဲ့ အတၳဳပၸတၱိဓာတ္ရွင္အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးၾကည့္ပါရေစ။ (ဆက္ေရးတဲ့အခါ အတၳဳပၸတၱိဓာတ္ရွင္ကို “ထုတ္ရွင္”လို႔ အတိုေကာက္ သံုးပါရေစ။)

အဲဒီ့အတြက္ က်ေနာ္ အိမ္စာ လုပ္ပါတယ္။

ေအာင္မေလးဗ်ာ… ေတဝါးမယ္၊ ရွင္ဝါးမယ္၊ မေတမရွင္ ဖိဝါးမယ္ဆိုတဲ့အတိုင္းပါပဲ။

ထုတ္ရွင္ကို တကယ္ ခ်႐ိုက္ဖို႔ အသာထား၊ ထုတ္ရွင္ရဲ႕ သေဘာသဘာဝကို နားလည္ဖို႔ေတာင္ ဖတ္စရာေတြက တပံုတပင္၊ ၾကည့္ရမယ့္ကားေတြကလည္း မနည္းမေနာ။

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္က စတင္ၿပီး အခုအထိ ၈ ႏွစ္ခြဲအတြင္းမွာ ေဟာလီးဝု(ဒ္)က ထုတ္ရွင္ေပါင္း ၂၂၅ ကား ထြက္ထားသဗ်။ ဒါက ထင္ရွားတာေတြေနာ္။ မထင္မရွားေတြ မပါေသးဘူး။ ပ်မ္းမွ် တႏွစ္ကို ၂၈ ကားႏႈန္း၊ တလကို ႏွစ္ကားႏႈန္းေလာက္ ထြက္ထားတာလို႔ေတာင္ ေျပာႏိုင္တဲ့ အေနအထားပါ။

ေငြတမတ္နဲ႔ ငါးၾကင္းေကာင္း မကိုင္ခင္မယ္ အဲဒီ့ ၂၂၅ ကားအနက္က ကားေပါင္း ၁၀၀ ေလာက္ကိုပဲ လိပ္ပတ္လည္ေအာင္ ထိုင္ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ထုတ္ရွင္ဆိုတာ သည္လိုပါလားလို႔ ကိုယ့္ဆရာေတြ သေဘာေပါက္လာႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို အသင့္ရိွေနပါတယ္။

ဝါသနာပါရင္ ဝစ္ခီမွာ သြားၾကည့္လို႔ ရပါတယ္။ ၁၉၅၀ ျပည့္မတိုင္မီကာလမွသည္ အခု ၂၀၁၉ ခုႏွစ္အထိ ႏွစ္အလိုက္ ထုတ္ရွင္စာရင္း ေတာ္ေတာ္ ျပည့္ျပည့္စံုစံုက သည္မွာ ရိွပါတယ္။

https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_biographical_films

ထုတ္ရွင္ရဲ႕ အျမြက္သေဘာ

“ထုတ္ရွင္ ဇာတ္ညႊန္းဟာ ကိုယ္ဘာကို ျပခ်င္တာလဲဆိုတဲ့အေပၚမွာ မူတည္ပါတယ္။ မွတ္တမ္းဓာတ္ရွင္ဆိုရင္ေတာ့ မွတ္တမ္းကားတို ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ရႏိုင္သလဲဆိုတဲ့အေပၚမွာ မူတည္တာေပါ့။ ဒါေပသည့္ ထုတ္ရွင္ကေတာ့ မွတ္တမ္းက ျပႏိုင္တာထက္ ဇာတ္လမ္းကို အမ်ားႀကီး ပိုေကာင္းေအာင္၊ ပိုအသက္ဝင္ေအာင္ လုပ္ယူႏိုင္ပါတယ္”လို႔ ေလာေလာဆယ္ ႏိုင္ငံတကာ ႐ုပ္ရွင္ပြဲေတာ္ေတြမွာ တင္ေနတဲ့ Stand Up Man ကိုရီးယားနဲ႔ ကေနဒီယံ ဟာသ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္ညႊန္းကို ေရးခဲ့သူ ကေနဒါအေျခစိုက္ ဒါ႐ိုက္တာ၊ ဇာတ္ညႊန္းေရးဆရာမ Nathalie Younglai က ေျပာဖူးပါတယ္။ (https://www.facebook.com/standupmanfilm/)

သူ႔ဇာတ္႐ုပ္ကို တည္ၿပီး အ႐ိုက္ခံလိုက္ရတဲ့ Facebook ဆရာႀကီး ဇကာေပါက္ကိုယ္တိုင္ကေတာင္ အဲဒီ့ကားကို ၾကည့္ၿပီး “အီစလံေဝသြား”တာမို႔ အဲဒီ့ကားကို “Block လုပ္လိုက္တယ္”လို႔ ေျပာခဲ့သလို သူနဲ႔အတူ Facebook ကို တြဲၿပီး တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ Educardo Saverin ကလည္းပဲ “သည္ကားက ေဖ်ာ္ေျဖေရးအတြက္ ႐ိုက္ကူးထားတာ ရွင္းပါတယ္။ အခ်က္အလက္မွန္ကို အေျခခံထားတဲ့ မွတ္တမ္းကား မဟုတ္ပါဘူး”လို႔ ဆိုခဲ့တဲ့ The Social Network ဇာတ္ညႊန္းကို ေရးခဲ့သူ Aaron Sorkin ကလည္း ”အမွန္ေပၚမွာ သစၥာမထားခ်င္ပါဘူး။ က်ေနာ္က ပံုေျပာခ်င္တာပါ”လို႔ အတိအလင္း ဆိုခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ့ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားနဲ႔တင္ ထုတ္ရွင္ရဲ႕ အျမြက္သေဘာကို ေစာေၾကာႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ထုတ္ရွင္ဟာ မွတ္တမ္းကားမဟုတ္ပါဘူး။

ထုတ္ရွင္နဲ႔ အလုပ္ေလွ်ာက္မွာ မဟုတ္ပါ

မွတ္တမ္းကား (documentary) ဆိုတာကေတာ့ အလုပ္ေလွ်ာက္တဲ့အခါ ထည့္ၾကျမဲ ကိုယ္ေရးရာဇဝင္လိုပါပဲ။ အမည္၊ အျခားအမည္ (ရိွလွ်င္)၊ အဘအမည္၊ အမိအမည္၊ လူမ်ိဳး၊ ကိုးကြယ္သည့္ဘာသာ၊ ေမြးေန႔သကၠရာဇ္၊ ပညာအရည္အခ်င္း၊ အိမ္ေထာင္ေရးအေျခအေန၊ သားသမီးအမည္… စသျဖင့္မွသည္ ဟိုတေခတ္ဆီက ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ ေလွ်ာက္တဲ့အခါ လက္ေညာင္းေအာင္ ျဖည့္ရတဲ့ ေဆြခုနစ္ဆက္ မ်ိဳးခုနစ္ဆက္ရဲ႕ အေသးစိတ္ေတြလိုမ်ိဳး ထည့္ခ်င္သေလာက္ ေလွ်ာက္ထည့္လို႔ ရပါတယ္။

Image may contain: 2 people, textထုတ္ရွင္လို႔ ေျပာကတည္းက “ဓာတ္ရွင္”သေဘာပါသြားပါၿပီ။ တနည္းေျပာရရင္ ပရိသတ္စြဲမက္ေအာင္ ဖမ္းစားရပါေတာ့မယ္။ သည္အတြက္ သက္ရိွထင္ရွားရိွခဲ့ဖူးတဲ့၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း The Social Network မွာလို သက္ရိွ ထင္ရွားရိွဆဲ လူတေယာက္ေယာက္ရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိကို ႐ိုက္ျပရာမွာ ဇာတ္လမ္း (ပံုျပင္) သေဘာ ျဖစ္ေနဖို႔ မလြဲမေသြ လိုလာပါတယ္။

မွတ္တမ္းကားကို အလုပ္ေလွ်ာက္တဲ့အခါ တြဲတင္တဲ့ ကိုယ္ေရးရာဇဝင္နဲ႔ ပံုခိုင္းခဲ့သလို ခိုင္းရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ထုတ္ရွင္ဟာ ဝတၳဳပါပဲ။ အဲေလာက္ကို ႐ိုးစင္းရွင္းလင္းပါတယ္။ ဝတၳဳေပမယ့္ တကယ့္ ဓိ႒ဓမၼေလာကမွာ သက္ရိွထင္ရွားရိွခဲ့သူရဲ႕ ဘဝကို အေျခခံထားတဲ့ ဝတၳဳေပါ့။

(ျမန္မာဝတၳဳထဲမွာ နမူနာ ျပစရာအျဖစ္ ေခါင္းထဲ တန္းခနဲ ေပၚလာတာက ဆရာမႀကီး ခင္ႏွင္းယု ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ လံုးခ်င္းဝတၳဳတပုဒ္ပါ။ ဝတၳဳနာမည္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ေတာ္ေတာ့္ကို အႏုပညာေျမာက္တဲ့ ဝတၳဳတပုဒ္ ျဖစ္ခဲ့တာကိုေတာ့ မေမ့ႏိုင္ပါဘူး။ ခက္တာက အဲဒီ့ဝတၳဳကလည္း ေနာက္တႀကိမ္ ျပန္ထြက္လာစရာ အေၾကာင္း အလြန္နည္းသြားပါၿပီ။ “ကၽြန္မ၏ ခ်စ္သူ”ဆိုတာလည္း ဆရာမႀကီးရဲ႕ခင္ပြန္း ဗိုလ္မွဴးႀကီးေက်ာ္ေသာင္းရဲ႕ ဘဝကို အေျခခံ ထားတဲ့ ဝတၳဳပါပဲ။ အဲဒါလည္း အလြန္ေကာင္းပါတယ္။)

ပထမအခ်က္

အဲေတာ့ ပထမဆံုးအခ်က္က ထုတ္ရွင္႐ိုက္မယ္ဆိုတဲ့အခါ အလုပ္ေလွ်ာက္လႊာတင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို သတိထားဖို႔ လိုမယ္ထင္ပါတယ္။ အႏုပညာေျမာက္တဲ့ ဇာတ္လမ္း႐ိုက္မွာကို ျပက္ျပက္ထင္ထင္ သိထားရပါလိမ့္မယ္။

တဘဝလံုး ေလွ်ာက္႐ိုက္ျပမွ ထုတ္ရွင္ေကာင္း ျဖစ္တာမဟုတ္

ဒုတိယကေတာ့ ပထမအခ်က္နဲ႔ ဆက္စပ္ေနပါတယ္။

ဇာတ္လမ္း႐ိုက္ေတာ့မွာမို႔ အဲဒီ့သက္ရိွထင္ရွားရိွသူရဲ႕ ပုခက္တြင္းမွသည္ အုတ္ဂူဆီအထိ အစဥ္အတိုင္း စီကာစဥ္ကာ ႐ိုက္ျပစရာ မလိုဘူးဆိုတာကို ျပက္ျပက္ထင္ထင္ သိထားသင့္ျပန္ပါတယ္။

ဇာတ္လမ္းျဖစ္တဲ့အတြက္ ထုတ္ရွင္ဇာတ္ညႊန္းေရးသူမွာ လြတ္လပ္ခြင့္ အေတာ္အတန္ ရသြားပါၿပီ။ ျပင္လို႔မရတာက အခ်ိန္ကာလ၊ အခင္းအက်င္းနဲ႔ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ေတြပါ။ အဲဒါကို မူေသထားၿပီး က်န္တာက အႏုပညာအား ေကာင္းရင္ ေကာင္းသေလာက္ ကြန္႔လို႔ ညႊန္႔လို႔ ရေနပါတယ္။

နမူနာေလးေတြ ျပပါရေစ…

အေမရိကန္ သမၼတ Abraham Lincoln ရဲ႕ ထုတ္ရွင္ေတြ တကားမက ရိွပါတယ္။ သည္ထဲမွာမွ The Better Angels ဆိုတဲ့ ကားက လင္းခန္း (Lincoln) ရဲ႕ ငယ္ဘဝကိုသာ ႐ိုက္ျပခဲ့တာပါ။

Image may contain: 1 person, smiling, textနယ္လဆင္(န္)မယ္(န္)ဒဲလားဆိုလည္း တကားမက ရိွပါတယ္။ ဒါေပသည့္ အဲဒီ့ထဲမွာမွ Clint Eastwood ႐ိုက္တဲ့ Invictus ဇာတ္ကားဟာ သူ႔ထက္ပိုၿပီး အတၳဳပၸတၱိအျပည့္အစံု ပိုဆန္တဲ့ Mandela: Long Walk to Freedom ကားထက္ ပိုၿပီး မယ္(န္)ဒဲလား ႐ုပ္လံုးပိုၾကြခဲ့ျပန္တယ္။

Invictus က ေတာင္အာဖရိက ႏိုင္ငံက လူျဖဴေတြ အင္မတန္ ခံုမင္တဲ့ Rugby ကမၻာ့ဖလားပြဲမွာ အႏုိင္ရလာတဲ့ လူျဖဴအသင္းကို ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ႀကိဳဆိုခဲ့တဲ့ တကယ့္ျဖစ္ရပ္ကို အေျခခံၿပီး မယ္(န္)ဒဲလားရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး ၾကံ႕ခိုင္မႈစြမ္းရည္ကို မီးေမာင္းထိုးျပခဲ့တာပါပဲ။

တနည္းေျပာရင္ နယ္လဆင္(န္)မယ္(န္)ဒဲလားဆိုတာ ဘယ္လိုလူစားလို႔ ေပၚလြင္ေအာင္ ႐ိုက္ျပခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္ ခဏခဏ ညႊန္းခဲ့ဖူးတဲ့ Bohemian Rhapsody ဆိုလည္း လူ႔ဘဝမွာ ၄၅ ႏွစ္ေနသြားတဲ့ Freddy Mercury ရဲ႕ဘဝကို Queen တီးဝိုင္း စဖြဲ႕တဲ့ ၁၉၇၀ ျပည့္မွသည္ ၁၉၈၅ ခုႏွစ္ ကယ္ဆယ္ေရး ရံပံုေငြ ေဖ်ဖာ္ေျဖပြဲအထိ ၁၅ ႏွစ္တာေလးပဲ ျဖတ္႐ိုက္ျပသြားတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့မွာလည္း Freddy ဘယ္လိုလူစားဆိုတာ ကြက္ခနဲ ေပၚပါတယ္။

ဒုတိယအခ်က္

သည္မွာ အခ်က္ ၂ ခ်က္ ထပ္ထြက္လာပါတယ္။

အစအဆံုး ေလွ်ာက္႐ိုက္ေနစရာ မလိုဘဲ ဇာတ္လမ္းအရ လိုတဲ့ေနရာေလးပဲ ျဖတ္ျပလို႔လည္း ထုတ္ရွင္အတြက္ အဆင္ေျပတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္က တခ်က္ေပါ့။

တတိယအခ်က္

ေနာက္တခ်က္က ကိုယ္႐ိုက္ျပမယ့္ အဓိကဇာတ္႐ုပ္ (သက္ရိွထင္ရွားရိွခဲ့သူ)ဟာ ဘယ္လိုလူစားဆိုတာ ေပၚလြင္သြားတာနဲ႔ ထုတ္ရွင္သမား တာဝန္ေက်ၿပီဆိုတဲ့ အခ်က္ပါ။ ဒါ သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။

သည္ေနရာမွာ အဲဒီ့လူဟာ ဘယ္လိုလူစားလို႔ ကိုယ္ျမင္တဲ့ အျမင္အတိုင္း ပီျပင္ဖို႔ေလးပဲ လိုတာပါ။ အဲဒီ့အျမင္ကို ပရိသတ္ေရွ႕ေမွာက္ခ်ျပလိုက္တာဟာ ထုတ္ရွင္ပါပဲ။

အဲေတာ့ ထုတ္ရွင္႐ိုက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္႐ိုက္မယ့္ ဇာတ္႐ုပ္ရဲ႕ စ႐ိုက္မွန္၊ စိတ္ရင္းကို ထဲထဲဝင္ဝင္ ပပ္ပပ္နပ္နပ္ သိထားဖို႔က တျခားဟာေတြရဲ႕ ေရွ႕ကို ေရာက္လာပါတယ္။

အေရးႀကီးဆံုး

သိပ္အေရးႀကီးတာကေတာ့ အဲဒီ့လူနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တျခားဆရာေတြ၊ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ သူနဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္ေတြ ေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ ဖတ္႐ႈၿပီး သည္လူဟာ ဘယ္လိုလူရယ္လို႔ သည္ဇာတ္ကို ေရးမယ့္သူ၊ ႐ိုက္မယ့္သူ “ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်” “ရင္ဘတ္ႀကီးနဲ႔” ထိုးထြင္း သိလာတဲ့ “ကိုယ္ပိုင္” သိရိွမႈကို ဆိုလိုပါတယ္။ ဟိုလူေျပာ သည္လူေျပာ ၾကားဖူးနားဝနဲ႔ သိထားတဲ့ “အိေယာင္ဝါး” အသိ၊ “သညာသိ”ေလာက္နဲ႔ မရပါဘူး။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…
အတၱေက်ာ္

၂၄၀၆၁၉

Advertisements

႐ုပ္ရွင္ ႐ုပ္ရွင္ ႐ုပ္ရွင္ (၂)

🎬 🎬 🎬 🎬 🎬 🎬

အတၳဳပၸတၱိဓာတ္ရွင္ဆီ မသြားခင္ ၾကားတဆင့္

အားနာနာနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အတၳဳပၸတၱိ ႐ုပ္ရွင္က က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာ ဓာတ္ရွင္သမားေတြနဲ႔ ေဝးလြန္းလွတယ္လို႔ ျမင္မိရပါတယ္။

က်ေနာ့္အျမင္မွာေတာ့ အဲဒီ့အတၳဳပၸတၱိ ႐ုပ္ရွင္ဆိုတဲ့ ငါးၾကင္းေခါင္းႀကီး မကိုင္ခင္မွာ ၾကားတဆင့္ က်န္ေနပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ ႐ုပ္ရွင္ပါပဲ။

ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္ ႏွစ္ ၁၀၀ သက္တမ္းအတြင္းမွာ က်ေနာ္သိမီသေလာက္ ျဖစ္ရပ္မွန္ ႐ုပ္ရွင္ မရိွသေလာက္နည္းပါတယ္။ မႈခင္းျဖစ္ရပ္မွန္တခ်ိဳ႕ကို ႐ိုက္ျပဖူးၾကတာကလြဲရင္ အမွတ္ထင္ထင္ တကားမွ မရိွပါဘူး။ (မွားေနရင္ ျပင္ေပး၊ ေထာက္ျပေပးေတာ္မူၾကပါ။)

ေဘာလီးဝု(ဒ္)က ျဖစ္ရပ္မွန္ ဓာတ္ရွင္ေတြ

တကယ္ဖြံ႕ၿဖိဳးေနတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ေလာကေတြမွာေတာ့ ျဖစ္ရပ္မွန္႐ုပ္ရွင္ေတြ တသီႀကီး ႐ုိက္ကူးတင္ဆက္ေနၾကပါတImage may contain: 2 people, textယ္။ ေဟာလီးဝု(ဒ္)ကို အသာထား၊ အိမ္နီးခ်င္း အိႏၵိယႏိုင္ငံက ေဘာလီးဝု(ဒ္)မွာေတာင္ အမ်ားႀကီးရိွပါတယ္။ က်ေနာ္ ၾကည့္ဖူးၿပီး စြဲေနတဲ့ ကားတကားက Sarbjit (2016) ပါပဲ။ ေနာက္အမွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္က်န္ရစ္တာက No One Killed Jessica (2011), Shahid (2012), Manjhi – The Mountain Man (2015) တို႔ပါပဲ။ က်ေနာ္ မၾကည့္ဖူးတာေတြ အမ်ားအျပား က်န္ပါေသးတယ္။ မြမ္ဘိုင္းမွာ ဗံုးကြဲတာ အေျခခံထားတာ၊ အၾကမ္းဖက္သမားေတြ ေလယာဥ္ကို ျပန္ေပးဆြဲခ်ိန္မွာ ရဲရဲရင့္ရင့္ ရင္ဆိုင္ခဲ့တဲ့ ေလယာဥ္မယ္၊ ေျခနင္းမီးစက္ကို ဖန္တီးၿပီး ရြာနဲ႔ ေက်ာင္းေတြကို မီးလင္းေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ စံုတြဲ၊ ဆာဒမ္ဟူစိန္ ကူဝိတ္ကို က်ဴးေက်ာ္ခ်ိန္မွာ ကူဝိတ္ေရာက္ အိႏၵိယႏိုင္ငံသားေတြကို ေထာင္နဲ႔ ခ်ီၿပီး ကယ္ထုတ္ခဲ့တဲ့ အိႏၵိယ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္စသျဖင့္ တကယ့္ ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြကို အေျခခံ ႐ိုက္ကူးထားတဲ့ ကုလားကားေတြ အမ်ားအျပား က်န္ပါေသးတယ္။

ေဟာလီးဝု(ဒ္)က ေတာင္ပံုရာပံု

ေဟာလီးဝု(ဒ္)မွာေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ Escape from Alcatraz (1979), Enemy at the Gates (2001), Catch Me If You Can (2002), the Pianist (2002), Hotel Rwanda (2004), Ray (2004), Letters from Iojima (2006), a Beautiful Mind (2006), the Queen (2006), Into the Wild (2007), the Pursuit of Happyness (2006), the Last King of Scotland (2006), a Mighty Heart (2007), the Hunting Party (2007), Che (2008), Hachi: a Image may contain: 1 personDog’s Tale (2009), J. Edgar (2011), the Social Network (2012), Lincoln (2012), Sully (2016), the Butler (2018), Green Book (2018), … အစရိွသျဖင့္။ ဒါ က်ေနာ္ အမွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္က်န္ရစ္တဲ့ ကားတခ်ိဳ႕ပါပဲ။ ေျပာမယ္ဆို တပံုႀကီး က်န္ပါေသးတယ္။

သည္ကားေတြထဲမွာ အတၳဳပၸတၱိဓာတ္ရွင္တခ်ိဳ႕လည္း ပါေနပါတယ္။ ဥပမာ J. Edgar တို႔၊ Ray တို႔၊ Che တို႔၊ Lincoln တို႔ေပါ့။

ကိုရီးယားေတြလည္း တြယ္ေနၾကၿပီ

ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းေတြကို ကိုရီးယားဓာတ္ရွင္သမားေတြလည္း ဓာတ္က်ေနၾကပါတယ္။ A Taxi Driver (2017) ဆို ေဒၚလာ ၁၄ သန္း အကုန္ခံ႐ိုက္ၿပီး ေတာင္ကိုရီးယားတႏိုင္ငံတည္းမွာတင္ ၈၉ သန္းေလာက္ ျပန္ရခဲ့ပါတယ္။ ကမၻာမွာ လည္းေအာင္ျမင္သလို ဆုေတြလည္း ရ၊ ဆန္ကာတင္စာရင္းေတြလည္း ႏိုင္ငံတကာမွာ ဝင္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားပါပဲ။

Northern Limit Line (2015) ဆိုလည္း ၆ သန္းပဲ ကုန္ၿပီး ၃၉ သန္း ျပန္ရခဲ့တဲ့ဇာတ္ကားပါ။ ေျမာက္ကိုရီးယားနဲ႔ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ တိုက္ပြဲျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္းပါ။

Memories of Murder (2003) က ကိုရီးယားႏိုင္ငံသမိုင္းရဲ႕ တေယာက္ၿပီးတေယာက္ ဆက္တိုက္သတ္တဲ့ ပထမဆံုး လူသတ္သမားရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္ေပၚ အေျခခံထားတဲ့ဇာတ္ကား။ ၁၉၈၆ ကေန ၁၉၉၁ ခုႏွစ္အထိ ငါးႏွစ္တာအတြင္းမွာ အမ်ိဳးသမီး ၁၀ ေယာက္ အသတ္ခံခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္။ သို႔ေပတည့္ ႐ုပ္ရွင္က လူသတ္သမားကို အဓိကမထားဘူး။ မျပည့္မစံုနဲ႔ သည္အမႈကို လိုက္ရတဲ့ ရဲစံုေထာက္ႏွစ္ေယာက္ကို အသားေပး႐ုိက္ခဲ့တာပါ။ ေဒၚလာ သံုးImage may contain: 2 people, textသန္းေလာက္ ကုန္တယ္လို႔ သိရေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ ျပန္ရတယ္ဆိုတာေတာ့ မသိရပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ကိုရီးယားမွာ လူၾကည့္အမ်ားဆံုး ဇာတ္ကားအေနနဲ႔ စတုတၳေနရာမွာ ရိွပါတယ္။

Silenced (2011) က ေတာ္ေတာ္ ထူးျခားပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ကုန္တယ္ မသိရေပမယ့္ ေဒၚလာ ၃၁ သန္းေလာက္ ျပန္ရတယ္။ ဒါက အေရးမႀကီးပါဘူး။ သည္ကားက နားမၾကားတဲ့ ကေလးေတြကို နားမၾကားေက်ာင္းက ဆရာေတြက ၂၀၀၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားမွာ ငါးႏွစ္ေလာက္ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ မေတာ္မတရားျပဳက်င့္ခဲ့ၾကၿပီး တရား႐ံုးက က်ဴးလြန္သူေတြကို အေလွ်ာ့ေပါ့ဆံုး ျပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္ခဲ့တာကို ႐ိုက္ျပလိုက္တာပါပဲ။ ဇာတ္ကားထြက္လာေတာ့မွ အဲဒီ့ေက်ာင္းကို ခ်က္ခ်င္း ပိတ္လိုက္သလို ကေလးငယ္ေတြ၊ မသန္မစြမ္းေတြ (က်ေနာ္ မသန္စြမ္းလို႔ ေရးတာကို ဘာသာစကားအသံုးအႏႈန္းအရ သေဘာမတူပါ။ ဗမာစကားမွာ အစဥ္အဆက္အရ မစြမ္းမသန္၊ မသန္မစြမ္းလို႔သာ သံုးပါတယ္။ စြမ္းေရွ႕က “မ”ကို ပယ္ျခင္းဟာ ဘာသာစကားကို ဖ်က္ဆီးျခင္းလို႔ ျမင္မိပါတယ္။ က်ေနာ့္တေယာက္တည္း သေဘာထားပါ။) အေပၚ က်ဴးလြန္တဲ့ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျပစ္မႈမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကာလစည္းကမ္းသတ္ ဥပေဒ (ဘယ္ႏွႏွစ္ၾကာသြားရင္ ျပစ္မႈ က်ဴးလြန္သူကို အေရးမယူေတာ့ဘူးလို႔ သတ္မွတ္ထားတာမ်ိဳး)ကို ပယ္ဖ်က္တဲ့ ဥပေဒလည္း ေပၚထြက္ခဲ့တာမို႔ သည္ကားဟာ ေတာ္ေတာ္ထူးျခားတယ္လို႔ ဆိုလိုက္ရတာပါပဲ။

ဓာတ္ရွင္ဆရာေတြရဲ႕ ၾသဇာဟာ က်ေနာ္တို႔ အႏုဉာတ စာေရးသူေတြရဲ႕ ၾသဇာထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ အစြမ္းထက္လွတယ္ဆိုတာကို သည္ျဖစ္ရပ္က သက္ေသခံေနပါတယ္။

နမူနာအျဖစ္ အနည္းအပါး ေကာက္ႏုတ္ျပတာပါ။ ေျပာမယ္ဆို သူတို႔ဆီက ျဖစ္ရပ္မွန္ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းေတြလည္း အမ်ားအျပား က်န္ပါေသးတယ္။

ထိုင္း႐ိုက္တဲ့ ထုိင္းကျဖစ္ရပ္မွန္

ထိုင္းႏိုင္ငံက ျဖစ္ရပ္မွန္ကို အေျခခံၿပီး ေဟာလီးဝု(ဒ္)က ႐ိုက္တဲ့ကားေတြ ရိွပါတယ္။ အဲလို မဟုတ္ဘဲ ထိုင္းဒါ႐ိုImage may contain: one or more peopleက္တာ ကိုယ္တိုင္႐ိုက္ကူးတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ ကားတကားက Sam Chuk (2009)ပါ။ မူးယစ္ေဆး ၿငိသြားသူ ေက်ာင္းသားေလး ၇ ေယာက္ကို ဆရာလုပ္သူက ေဆးျပတ္ေအာင္ အႏုနည္းနဲ႔ ကယ္တင္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္းေလးပါပဲ။

ျဖစ္ရပ္မွန္“ဇာတ္လမ္း” ႐ိုက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္…

ျဖစ္ရပ္မွန္ ႐ိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အလိုအပ္ဆံုး အခ်က္က သုေတသန၊ တနည္းေျပာရရင္ ေလ့လာစူးစမ္းမႈေတြ လုပ္ဖို႔ အမ်ားႀကီးလိုပါတယ္။ ျဖစ္ရပ္“မွတ္တမ္းတင္႐ုပ္ရွင္” ႐ိုက္တာမဟုတ္ဘဲ ျဖစ္ရပ္မွန္“ဇာတ္လမ္း”ကို ႐ိုက္မွာမို႔ ပရိသတ္ရဲ႕ ခံစားခ်က္နဲ႔ အာ႐ံုကို ဖမ္းစားရပါေတာ့မယ္။ တဖက္ကလည္း ျဖစ္ရပ္မွန္ကို အေျခခံတာမို႔ အခ်က္အလက္ေတြ မွန္ဖို႔ထက္ နီးစပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ သည္အခါမွာ အဲဒီ့ျဖစ္ရပ္ျဖစ္ပြားစဥ္က အေျခအေနေတြကို ဘက္စံု ေထာင့္စံုက ေလ့လာ စူးစမ္းရပါ ေတာ့မယ္။ အခ်ိန္ယူရပါေတာ့မယ္။ ဒါဟာ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းအတြက္ အဓိက အေျခခံပါပဲ။

ျဖစ္ရပ္မွန္ေပမယ့္ အကုန္ အတိအက် ျဖစ္ေနစရာ မလို

ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္ ႐ိုက္သလိုပါပဲ။ မွတ္တမ္းကား မဟုတ္ဘဲ ဇာတ္လမ္းကား ျဖစ္တာမို႔ ျဖစ္ရပ္မွန္ဆိုေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ဟာေတြကို စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းလာေအာင္၊ ဇာတ္ရိွန္တက္လာေအာင္ အပိုဆာဒါးေလးေတြ ထည့္ရတာလည္း ရိွခ်င္ရိွႏိုင္ပါတယ္။ အထက္က နမူနာျပခဲ့တဲ့အထဲက ဘယ္ျဖစ္ရပ္မွန္ကားကိုျဖစ္ျဖစ္ ေဝဖန္သူတခ်ိဳ႕က အခ်က္အလက္ေတြ မွားတယ္လို႔ ေဝဖန္တာ ခံရခဲ့တာခ်ည္းပါပဲ။

ဓာတ္ရွင္သမားေတြဘက္ကလည္း ရွင္းပါတယ္။ ဓာတ္ရွင္ျဖစ္ေနတာမို႔ အႏုပညာသည္အခြင့္အေရးကို သံုးၿပီး ဇာတ္သြက္ေအာင္၊ ဇာတ္တက္ေအာင္ တခ်ိဳ႕ဟာေတြကို သစၥာေဖာက္ရတာလို႔ ေျဖရွင္းၾကစျမဲလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္က ျဖစ္ရပ္မွန္ အနမတဂၢ

ျမန္မာေတြလည္း လူေတြသာမို႔ ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္းေတြ တပံုနဲ႔ တမ ရိွပါတယ္။

႐ုတ္တရက္ ေခါင္းထဲ ေပၚလာတာဆိုရင္ အင္းယားကန္ဟိုတယ္မွာ ဂ်ပန္ႀကီး အသတ္ခံရတာမ်ိဳးဆို သိပ္႐ိုက္လို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ခုေလာက္ဆိုရင္ ရဲမွတ္တမ္းေတြ ဘာေတြလည္း ေတာင္းၾကည့္လို႔ ရေလာက္ေနပါၿပီ။ မ႐ိုက္ခင္ အက်အန စူးစမ္းေလ့လာ၊ အဲဒီ့တုန္းက ရိွခဲ့တဲ့ ဝန္ထမ္းေတြ၊ သည္အမႈမွာ အစစ္ခံခဲ့၊ ေမးျမန္းခံခဲ့ရသူေတြကို သြားေတြ႕၊ ေမးစသျဖင့္ ျဖစ္ရပ္တခုလံုးကို ေထာင့္စံုက ႐ုပ္လံုးေပၚတဲ့အထိ ရတဲ့အထိ ႀကိဳးပမ္းႏိုင္ပါတယ္။ ရၿပီဆိုရင္ ဘယ္ေထာင့္က ျပမလဲဆိုတာ စဥ္းစားရမွာပါ။ အႀကီးအက်ယ္ အားစိုက္ရမွာ ျဖစ္သလို နည္းနည္းလည္း အပင္ပန္းခံရမွာေတာ့ မလြဲပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံတကာ တန္းဝင္ ဇာတ္ကားတကား ျဖစ္လာဖို႔လည္း ေျခတလွမ္း ပိုနီးလာမွာ အေသအခ်ာပါ။

ေလာေလာဆယ္ ေရပန္းစားေနတဲ့ အိမ္ေဖာ္ေတြ အႏွိပ္စက္ခံ၊ ေသေက်သြားတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြ၊ ကေလးသူငယ္ မဖြယ္ရာမႈ က်ဴးလြန္တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြ၊ တေလာဆီက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ တတ္ေယာင္ကား ပေယာဂဆရာလက္ ထိုးအပ္လို႔ အႏွိပ္စက္ခံၿပီး ေသသြားခဲ့ရတဲ့ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္၊ ဖုန္းေမာ္ က်ဆံုးခဲ့ရတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္၊ ၈၈ ေနာက္ပိုင္း ေထာင္တြင္းမွာ၊ စစ္ေၾကာေရးစခန္းေတြမွာ ေသဆံုးခဲ့သူတဦးဦးရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္၊ မကဒတ (ေျမာက္ပိုင္း)က သတ္ျဖတ္မႈ ျဖစ္ရပ္မွန္၊ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံကို လူကုန္ကူးခံရ၊ မယားအျဖစ္ ေရာင္းအစားခံရသူတဦးဦးရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္၊ ထိုင္းငါးဖမ္းေလွေပၚ ေရာင္းစားခံရသူရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္… ႐ိုက္ပါေလ့ဗ်ာ… တပံုႀကီး ရိွပါတယ္။ (ေၾကာက္လို႔ ခ်န္ထားခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ အယ္စတံုေတြလည္း ရိွပါေသးတယ္။) ဒါေတြဆို သိပ္မၾကာေသးခင္က အျဖစ္အပ်က္ေတြမို႔ အခ်က္အလက္ စုေဆာင္းရတာ ပိုလြယ္ပါလိမ့္မယ္။

ေအာင့္ထားသင့္ေသးတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္း

ဟိုတေန႔က ေရွ႕ဘီး ခ်မရတဲ့ၾကားက ေဘးကင္းစြာ ဆင္းသက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာ့ေလေၾကာင္း ေလယာဥ္မွဴးရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္ဆိုလည္း Sully ေလာက္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္မွာပါ။ ဒါေပသည့္ အဲဒါမ်ိဳးက်ေတာ့ ကုန္က်စရိတ္က တတ္ႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး။ ေလယာဥ္ေတြ၊ အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ေတြ ပါမွာကိုး။ အဲဒါမ်ိဳးဆို ေလာေလာဆယ္ လက္ေရွာင္ထားရမွာေပါ့။

ေလယာဥ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ႐ိုက္မယ္ဆို ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္စီးရင္းတန္းလန္းက ေလယာဥ္အတိုက္ခံရၿပီး ကြယ္လြန္ခဲ့တဲ့ ရွမ္းျပည္နယ္က ဦးပြားႀကီး အျဖစ္မ်ိဳးဆိုလည္း သိပ္႐ိုက္လို႔ ေကာင္းမွာ။

တခ်ိဳ႕ အမည္မေဖာ္လိုတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္တခ်ိဳ႕ဆိုရင္လည္း ေလာေလာဆယ္ ေအာင့္ထားရမွာေတြထဲ ပါပါတယ္။

လူငယ္ေတြကို အားကိုးပါတယ္

နာမည္ေက်ာ္ ဝတၳဳကို ဝယ္ၿပီး ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္တာကေတာ့ ဟုတ္ကဲ့… အားနာပါတယ္… ႐ိုးဟိုးဟိုးဟိုးေနပါၿပီ။ ႐ုပ္ရွင္သမိုင္း အစကတည္းက လုပ္လာခဲ့တာမို႔ ဘယ္ဒါ႐ိုက္တာမဆို လုပ္ႏိုင္တာမ်ိဳးပါ။

ျဖစ္ရပ္မွန္ကို အေျခခံၿပီး ကိုယ္တိုင္ ဇာတ္ညႊန္းေရး ႐ိုက္ကူးတဲ့အထိ ေဖာက္ထြက္ရဲတဲ့ သတၱိရိွသူ ဒါ႐ိုက္တာ လူငယ္ေလးေတြကို က်ေနာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္။

အသားေပး႐ုပ္ရွင္ႀကီး မဟုတ္ေတာင္၊ တနာရီစာ၊ ၄၅ မိနစ္စာေလာက္ ႐ိုက္ျပႏိုင္ရင္ကို ႏိုင္ငံတကာ ပြဲေတြ တင္ႏိုင္ပါ။ အသားေပး႐ုပ္ရွင္ႀကီးဆိုရင္ေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ေပါ့။ ကမၻာ့ ႐ုပ္ရွင္ဆီ ခရီးခ်ီရာမွာ သည္လို ျဖစ္ရပ္မွန္ ႐ုပ္ရွင္ေတြကို ႐ိုက္ျပတဲ့နည္းတနည္း ရိွတာကိုလည္း မေမ့ၾကေစခ်င္ပါဘူး။

အထက္က က်ေနာ့္ ေခါင္းထဲေပၚလာသေလာက္ ခ်ျပလိုက္တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ႐ိုက္ကူးေရးစရိတ္ သိပ္မမ်ားပါဘူး။ ဖုန္းေမာ္ က်ဆံုးခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းထက္ စစ္ေၾကာေရးစခန္းမွာ တိမ္းပါးခဲ့ရသူတဦးရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းက စရိတ္သက္သာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါထက္ ပေယာဂဆရာ ႏိွပ္စက္လို႔ တိမ္းပါးခဲ့ရသူ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္က ႐ိုက္ကူးေရးစရိတ္ ပိုသက္သာႏိုင္ပါတယ္။ ဂ်ပန္ႀကီး အသတ္ခံရတဲ့ ဇာတ္လမ္းဆိုလည္း ႐ိုက္ကူးေရးစရိတ္ သိပ္မ်ားမယ္ မထင္ပါဘူး။ ဂ်ပန္ႀကီးရဲ႕ ေနရာကို အဓိကမထားဘဲ လူသတ္မႈကိုသာ အဓိကထားမယ္ဆိုရင္ အမ်ားႀကီးျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ေဖာက္ထြက္မယ့္ လူငယ္ေတြကို က်ေနာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္။ အားလည္း ကိုးမိပါတယ္ဗ်ာ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္

၂၂၀၆၁၉

႐ုပ္ရွင္ ႐ုပ္ရွင္ ႐ုပ္ရွင္ (၁)

 🎬 🎬 🎬 🎬

ေရးခ်င္သြားရျခင္း အေၾကာင္းရင္း

ဗိုလ္ခ်ဳပ္႐ုပ္ရွင္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ လက္ထဲမွာ ရိွေနတဲ့ ေငြက မလံုေလာက္ဘူးလို႔ ဒါ႐ိုက္တာလုပ္မယ့္သူက ေျပာတဲ့ အင္တာဗ်ဴးကို နားေထာင္ရတဲ့အခါ က်ေနာ့္ေခါင္းထဲမွာ ႐ုပ္ရွင္အေၾကာင္းက ေရာက္လာျပန္ပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္႐ုပ္ရွင္ (အတၳဳပၸတၱိ ႐ုပ္ရွင္)ကို အသာထား၊ ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္တာေတာင္ သည္ဘက္ေခတ္ဆရာေတြ ဘယ္ေလာက္ လက္စြမ္းျပႏိုင္ခဲ့ၾကသလဲဆိုတဲ့အေတြးက ေခါင္းထဲ ဝင္လာပါတယ္။ အာဆီယံ ဓာတ္ပံုဆုရတဲ့ “မီ”ကိုေတာ့ က်ေနာ္ မၾကည့္ဖူးလို႔ မေျပာတတ္ဘူး။ ပရိသတ္ရဲ႕ အသံကေတာ့ အဲဒီ့ကားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေကာင္းတယ္။ က်န္တာေတြကိုေတာ့ ပရိသတ္က သိပ္မေက်လည္သံေတြပဲ ၾကားေနရပါတယ္။

ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္ ေျပာင္းတာ

ဝတၳဳနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္မွာ တူေနမွာက ဇာတ္လမ္းရယ္၊ အခင္းအက်င္းရယ္၊ ဇာတ္ေကာင္ေတြရယ္ပါပဲ။

Image may contain: 3 peopleဇာတ္ညႊန္းဆရာမတေယာက္က ေျပာဖူးတယ္။ ဇာတ္ညြန္းေျပာင္းယူတာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အထိမိဆံုး ဥပစာ။

“ဝတၳဳကို ဇာတ္ညႊန္းေျပာင္းတာဟာ အိမ္ ျပန္ျပင္တာနဲ႔တူပါတယ္။ အိမ္ရဲ႕အတြင္းပိုင္း အကုန္လံုးကို ၿဖိဳခ်လိုက္ၿပီး လွလွပပ ျဖစ္ေအာင္ ျပန္ေဆာက္ယူတာပါပဲ”တဲ့။

ဟုတ္တာေပါ့။ အတြင္းေလွကားကအစ ေနရာေရႊ႕တပ္ရတဲ့အထိ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

စကားေျပကေန ဇာတ္ညႊန္းေျပာင္းရာမွာ ႐ုပ္ရွင္ဆိုတဲ့ ပံုစံရဲ႕ အကန္႔အသတ္ကို နားလည္ဖို႔ လိုပါတယ္။

စကားေျပပံုစံ၊ ဇာတ္ညႊန္းပံုစံ

စကားေျပက ဇာတ္ညႊန္းေျပာင္းရင္ ဇာတ္လမ္းကို စဥ္းစားပံု ေျပာင္းရပါလိမ့္မယ္။ သူ႔ဟာသူ ဘယ္လိုေရးထားထား၊ ကိုယ္က ျပကြက္ အခန္းစဥ္ေတြအျဖစ္ ျမင္တတ္ရပါေတာ့မယ္။

ေနာက္တခ်က္က ႐ုပ္ရွင္တကားရဲ႕ ပ်မ္းမွ် ၾကာျမင့္ခ်ိန္က တနာရီခြဲ၊ တနာရီ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ ရိွပါတယ္။ အၾကမ္းဖ်င္း ေျပာရင္ အဲေလာက္အတြက္က ဇာတ္ညႊန္း စာမ်က္ႏွာ ၁၀၀၊ အမ်ားဆံုး ၁၅၀ ၾကားမွာပဲ ရိွပါတယ္။ ပ်မ္းမွ် ဝတၳဳတပုဒ္က စာမ်က္ႏွာ ၃၀၀ ေလာက္ ရိွပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို စာမ်က္ႏွာ ၅၀၀ ေလာက္အထိေတာင္ ေရးၾကတယ္။ စာမ်က္ႏွာ ၃-၄ ၅ ရာ ကို စာမ်က္ႏွာ ၁၀၀-၁၅၀ ၾကား ျဖစ္ဖို႔အတြက္ အမ်ားႀကီး ေလွ်ာ့ခ်ရေတာ့မွာပါ။

႐ုပ္ရွင္ဘာသာစကား

ဝတၳဳကို ဇာတ္ညႊန္းေျပာင္းမယ္ဆိုရင္ ေရးထားတဲ့ ဝတၳဳထဲက စာေတြကို ေမ့လိုက္ၿပီး အဲဒီ့ဇာတ္လမ္းကိုပဲ အ႐ုပ္ေတြ၊ သီခ်င္းေတြ၊ အသံေတြ၊ အေရာင္ေတြနဲ႔ ဘယ္လို ျပန္ေျပာမလဲဆိုတာ စဥ္းစားရပါေတာ့မယ္။ ဘယ္လို ေျပာမလဲ။ ဘာပံု ထြက္လာမလဲ။ အဲဒီ့ဝတၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြက ပိတ္ကားေပၚမွာ ဘယ္လို အသက္ဝင္လာမလဲ။

ဇာတ္လမ္းစဥ္ ဖြဲ႕စည္းပံု 

ဇာတ္လမ္းထဲက ဘယ္အပိုင္းေတြ ခ်န္ထားမလဲ၊ ဘာေတြကို ျဖဳတ္ပစ္မလဲ။ ဘယ္ဇာတ္ေကာင္၊ ဘယ္အျဖစ္၊ ဘယ္ေနရာ အခင္းအက်င္းေတြ ထားမလဲ၊ ျဖဳတ္မလဲ။ ဘယ္အပိုင္းေတြကို အျပတ္ရွင္းမလဲ။ ဇာတ္လမ္းေက်ာ႐ိုးကို ပံုေဖာ္ဖို႔ ဘယ္ အပိုင္းေတြ၊ ဘယ္အဓိက ဇာတ္ေကာင္ေတြကို ခ်န္ထားခဲ့မလဲ။

ဘာေတြ ေျပာင္းလိုက္မလဲ။ ဘာေတြ မူလအတိုင္း ထားမလဲ။ ဇာတ္ညႊန္းကို အလီလီ ျပန္ေရးရင္းနဲ႔ မူရင္းဝတၳဳထဲက ျဖစ္ရပ္ေတြ၊ အေျခအေနေတြ၊ ဇာတ္ေကာင္ေတြ ေပ်ာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ မူရင္းဇာတ္လမ္းထဲမွာ မပါတာေတြကလည္း ဇာတ္ ႐ုပ္လံုးၾကြတက္လာေအာင္ ပါလာႏိုင္ျပန္တယ္။ ႐ိုက္ရင္းနဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ႐ိုက္ၿပီး တည္းျဖတ္ရင္းနဲ႔ ေသာ္လည္းေကာင္း ေနာက္ထပ္ ေျပာင္းကုန္တာေတြလည္း ရိွႏိုင္ပါတယ္။

အခန္းစဥ္

ပထမဆံုး စဥ္းစားရမွာက ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္း ဖြဲ႕စည္းပံုပဲ။ ဖြဲ႕စည္းပံုက မူရင္းဝတၳဳနဲ႔ တူခ်င္မွ တူေတာ့မယ္။ ဝတၳဳထဲက အစီအစဥ္အတိုင္း ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ေတာ့မယ္။ ဇာတ္ညႊန္းေျပာင္းရာမွာ ပထမဆံုး စဥ္းစားရတာက ႐ုပ္ရွင္မွာ ျပမယ့္ ျဖစ္ရပ္ အစီအစဥ္ပါပဲ။ အံ့အားသင့္ေအာင္ လုပ္ရတာဟာ ဇာတ္ညႊန္းရဲ႕ အသက္ပါ။ ဇာတ္ကြက္ အလွည့္အေျပာင္းေတြေၾကာင့္သာ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္သူရဲ႕ အာ႐ံုကို ဖမ္းစားႏိုင္မွာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။Image may contain: 8 people, people smiling

ဝတၳဳမွာလည္း ဇာတ္ကြက္ အလွည့္အေျပာင္းေတြ ပါတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ႐ုပ္ရွင္ကို ခံစားပံု ခံစားနည္းနဲ႔ေတာ့ တထပ္တည္း မျဖစ္တာ ေသခ်ာပါတယ္။ အဓိကက ႐ုပ္ရွင္မွာ ၾကည့္သူကို တနာရီခြဲ ႏွစ္နာရီ ထိုင္ရာက မထဘဲ အာ႐ံုစိုက္ေနေအာင္ ဖမ္းစားရတာ။

ဝတၳဳက အဲလို လုပ္ဖို႔ မလိုဘူး။ ဇာတ္လမ္းက ေကာင္းေန၊ ၿငိေနဦးေတာင္ စာဖတ္သူက စာအုပ္ကို ေဘးခဏ ခ်ထားၿပီး ေနာက္မွ ျပန္ဆက္ဖတ္လို႔ ရေနပါတယ္။

တခါတေလက်ရင္ ဝတၳဳအစပိုင္းက ျဖစ္ရပ္ကို ႐ုပ္ရွင္မွာက်ေတာ့ ေနာက္ကို ပို႔လိုက္ရတာမ်ိဳးေတြဟာ သည္သေဘာပါပဲ။ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ပီျပင္လာခ်ိန္၊ ဇာတ္ပႏၷက္ခိုင္ၿပီဆိုမွ ပရိသတ္က ဇာတ္ရည္လည္မွာမို႔ အဲလို ေရႊ႕ယူရတာမ်ိဳးေတြ ရိွတတ္ပါတယ္။

ဇာတ္ေကာင္ အတိုးအေလွ်ာ့ 

ဇာတ္ညႊန္းမွာ ဝတၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြကို ေျပာင္းဖို႔ လိုတတ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ဇာတ္ျဖည့္ ဇာတ္ေကာင္ေတြ အမ်ားအျပားပါေနတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာေပါ့။ ဇာတ္ျဖည့္ဇာတ္ေကာင္ဆိုတာက ဝတၳဳထဲမွာ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ စ႐ိုက္ကို ပံ့ပိုးေပးသူ ျဖစ္ေပမယ့္ တခါေလာက္ပဲ ပါတဲ့ ဇာတ္ေကာင္မ်ိဳးေပါ့။ ဥပမာ ဇာတ္လိုက္က လမ္းျဖတ္ကူးတယ္၊ ဇာတ္လိုက္ရဲ႕ ကူညီတတ္တဲ့ စ႐ိုက္ကို ေဖာ္ခ်င္တဲ့အတြက္ အေလးအပင္ေတြ မလာတဲ့ အမယ္အိုရဲ႕ ပစၥည္း ကူသယ္ေပးတာမ်ိဳးမွာ အမယ္အိုဟာ ဇာတ္ျဖည့္ဇာတ္ေကာင္ပါ။

ဒါက ျဖစ္ရပ္တို။ ျဖစ္ရပ္ရွည္မွာ အဓိက ဇာတ္ေကာင္နဲ႔ အခ်ီအခ် စကားေျပာတာပဲ။ အဓိက ဇာတ္ေကာင္က ယဥ္ေက်းသူ ျဖစ္တာကို ေဖာ္ခ်င္လို႔ မူရင္းဝတၳဳမွာ ဂ်ီက်တတ္တဲ့ ခရီးေဖာ္ထည့္ထားတယ္။ အဲဒီ့ ခရီးေဖာ္ ဂ်ီက်တယ္၊ အဓိက ဇာတ္ေကာင္က သည္းခံတယ္၊ ဟိုက တအားဂ်ီက်ေနတယ္။ အဲဒီ့ေနရာမွာ ခရီးေဖာ္ဟာ ဇာတ္ျဖည့္ေပါ့။

ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ ပီျပင္ဖို႔၊ ဇာတ္လမ္းရသရိွေနဖို႔၊ ႐ုပ္ရွင္ရဲ႕ အကန္႔အသတ္ၾကားထဲေဘာင္ဝင္ဖို႔က်ေတာ့ အဲလို ဇာတ္ျဖည့္ ေတြ ေလွ်ာ့လိုက္ရတတ္ပါတယ္။ ဝတၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္တိုင္းကို ထည့္ဖို႔ မလိုပါဘူး။ ဇာတ္လမ္းအတြက္ အေရးမႀကီးရင္ ျဖဳတ္ခဲ့ရပါေတာ့မယ္။ ဝတၳဳမွာ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ စ႐ိုက္ကို ပီျပင္ဖို႔ အဲဒီ့ဇာတ္ျဖည့္က အေရာင္အေသြးစံုေအာင္ ျခယ္သေပးတာ ျဖစ္ေပမယ့္ ရုပ္ရွင္မွာေတာ့ မလိုအပ္တဲ့ အပိုျဖစ္ေနတတ္ၿပီး ၾကည့္သူကို အာ႐ံု ေနာက္ေစတတ္လို႔ပါပဲ။

ေနာက္တခု ျဖစ္ႏိုင္ျပန္တာက ဇာတ္ညႊန္းကို သယ္သြားဖို႔အတြက္ ဇာတ္ေကာင္သစ္ေတြလည္း ေပၚလာႏိုင္ပါတယ္။ ဆိုၾကပါစို႔… ဇာတ္ေကာင္ ဘယ္လိုေတြးေနတယ္ဆိုတာကို ဝတၳဳမွာ စာေတြနဲ႔ ေရးျပလို႔ ရတယ္။ ႐ုပ္ရွင္မွာက်ေတာ့ ေရးျပတာ မဟုတ္ဘူး။ သည္ေတာ့ ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ အေတြးကို ဇာတ္ဝင္စကားေတြအျဖစ္ ေျပာင္းဖို႔ လိုလာတဲ့အခါ မူရင္းစာအုပ္ထဲမွာ မပါတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ထပ္ျဖည့္ေပးလိုက္ရတာမ်ိဳးလည္း ရိွျပန္ပါတယ္။

ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ အေျခအေနကို စာေရးသူက တဝါက်တည္းနဲ႔ေဖာ္လိုက္လို႔ ရပါတယ္။ “မိုးမိုး တေနကုန္ စိတ္တိုေနသည္”ဆိုရင္ တိုတိုေလးရယ္။ စာဖတ္သူက အဆင္ေျပပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္မွာက်ေတာ့ မိုးမိုး တေနကုန္ စိတ္တိုေနတာကို ဘယ္လို ျပမလဲ။ သူ တေနကုန္စိတ္တိုတာ ေပၚလြင္ေစဖို႔ အိမ္ကအထြက္ လမ္းေတြ႕တဲ့ လူကို ရန္လိုတာ၊ ေစ်းေရာက္ေတာ့လည္း ေစ်းသည္ကို ဘုေျပာတာ၊ ဘတ္(စ္)ကားေပၚ တက္ေတာ့လည္း တျခားခရီးသည္ လာအထိမွာ တြန္းထုတ္တာစတာေတြနဲ႔ ျပရေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဝတၳဳထဲမွာ မပါတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြ ျဖည့္ရေတာ့မွာေပါ့။

တခ်ိဳ႕ဟာေတြက်ေတာ့လည္း အရင္းအတိုင္း ထားရတယ္

တခါတေလက်ေတာ့လည္း ဝတၳဳထဲမွာ ေရးထားတာက ဇာတ္ညႊန္းမွာ၊ ပိတ္ကားေပၚမွာ ေကာင္းေကာင္းအံဝင္ေနတာ မ်ိဳးလည္း ရိွတတ္ျပန္တယ္။ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ အေတြးကို ေနာက္ခံ စကားေျပာနဲ႔ ထည့္လိုက္တာမ်ိဳး၊ တခ်ိဳ႕ အခ်ီအခ် စကားေျပာခန္းေတြကို အရင္းအတိုင္း ယူသံုးတာမ်ိဳးေပါ့။ ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္လမ္းအျဖစ္ ျပန္ေျပာရာမွာ အသံုးတည့္တာေတြ ကိုေတာ့ ယူသံုးရမွာပါပဲ။

ျမန္မာေတြ ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္ေျပာင္းတဲ့အခါ

ေရွးက ဆရာႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ ဒါ႐ိုက္တာ ဦးခ်စ္ခင္တို႔၊ ဦးသက္လယ္တို႔၊ ေနာက္ဆံုး ေမာင္ဝဏၰ၊ ဦးဝင္းေဖတို႔အထိက ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္ ေျပာင္းတဲ့ေနရာမွာ ပီျပင္တယ္။ ေမာင္ဝဏၰဆိုရင္ စာေရးဆရာ ေမာင္သာရကိုယ္တိုင္က သူ႔ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္လို႔ မရပါဘူးလို႔ ယံုၾကည္ေနတဲ့ၾကားက ႐ိုက္ျပခဲ့ၿပီး ဝက္ဝက္ကြဲ ေအာင္ျမင္ခဲ့ဖူးတယ္။ သူတို႔ေတြဟာ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ နည္းေတြကို တစိုက္မတ္မတ္ သံုးခဲ့ၾကပါတယ္။ စာေရးဆရာလည္း ဘဝင္က်၊ ပရိသတ္လည္း အားရတဲ့ ဇာတ္ကားေတြကို ႐ိုက္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

Image may contain: 3 people, including Moe Min Theinအားေတာ့နာပါတယ္။ သို႔ေသာ္ အထက္က ဆရာေတြလို ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္ ေျပာင္းရာမွာ မပီျပင္ေတာ့တာ ၿငိမ္းေက်ာ္ ဝတၳဳေတြကို ႐ိုက္တဲ့ အခ်ိန္က စတယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ စြဲေနပါတယ္။ ပရိသတ္အႀကိဳက္ေတာ့ ျဖစ္ပါရဲ႕။ ဝင္ေငြေတြလည္း ေကာင္းတန္သေလာက္ ေကာင္းပါရဲ႕။ စိတ္အထာက်ေလာက္တဲ့ အရည္အေသြးကို မရေတာ့တာပါ။ သည္ဘက္ေခတ္မွာေတာ့ ပိုဆိုးလာပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္အတြက္ တမင္ရည္ရြယ္ၿပီး ေရးထားတဲ့ ဝတၳဳေတြကို ႐ိုက္ရာမွာ ပရိသတ္ႀကိဳက္တာ၊ ပိုက္ဆံရတာေတြကိုေတာ့ ထည့္မေျပာေတာ့ပါဘူး။

အခုလည္း နာမည္ႀကီး ဝတၳဳေတြကို ဝယ္ျခမ္းေနသံေတြ ညံေနေအာင္ ၾကားေနရတယ္။ လူငယ္ ဒါ႐ုိက္တာေတြ အားထုတ္ေနတာ ႀကိဳဆိုပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို အဂၤလိပ္စာတတ္တဲ့သူေတြ၊ ႏိုင္ငံျခားမွာ ႐ုပ္ရွင္ပညာ သင္ယူလာသူေတြမို႔ ေမွ်ာ္လင့္စရာေတြေတာ့ ရိွေနပါေသးတယ္။

ဝတၳဳက ႐ုပ္ရွင္ ေျပာင္းတဲ့အေျခခံသေဘာကို နားလည္ၿပီး ႐ုပ္ရွင္ဘာသာစကား (visual language) ကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ တတ္ကၽြမ္းမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဝတၳဳမ်ားႏွယ္ ပီျပင္တဲ့ ဇာတ္ကားေတြကို ပရိသတ္ၾကည့္လာႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္

၂၃၀၆၁၉

႐ုပ္ရွင္နဲ႔ နည္းပညာ

ကမၻာ့ရုပ္ရွင္ေဈးကြက္၊ ဓနအင္အားနဲ႔ နည္းပညာတို့ အဆက္အစပ္

(လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၁ ႏွစ္၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္က ေရးခဲ့တာ)

၁။

ကိုရီးယား-ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ ေမလ ၁၁ရက္ေန႔က က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အခမ္းအနားမစခင္ ေလးနာရီေလာက္အလိုမွ ႐ုပ္ရွင္အစည္းအ႐ံုးရဲ႕ တြဲဖက္အတြင္းေရးမႉး ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖုန္းနဲ႔ လွမ္းဖိတ္တယ္။ မပ်က္မကြက္ ဆက္ဆက္တက္ေပးပါလို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္နဲ႔စသိတာ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္ေလာက္ကတည္းကပါ။ အဲဒီ့ေနာက္ (လူရႊင္ေတာ္မင္းသားမဟုတ္တဲ့) သြားေလသူ သူ႔ခင္ပြန္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က တစ္႐ံုးတည္းမွာ အလုပ္လုပ္ၾကတာမို႔ ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္နဲ႔က ပိုၿပီး ရင္းႏွီး ခင္မင္ခဲ့ပါတယ္။ သူက မပ်က္မကြက္ ဆက္ဆက္ တက္ေပးပါလို႔ ေျပာေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ အဲဒီ့ပြဲထဲ ေရာက္သြားခဲ့တယ္လို႔ပဲ တိုတိုေျပာၾကပါစို႔ရဲ႕။

၂။

သည္ပြဲနဲ႔ပတ္သက္လို႔ သက္ဆိုင္ရာ စာေစာင္ေတြက အက်ယ္တဝင့္ေရးသားၾကမွာမို႔ အဲဒီ့ပြဲအေၾကာင္းကို မေျပာလိုေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီ့ပြဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္ မကိုက္ခဲ့ရပံုေလးကို ေျပာျပရင္းနဲ႔ ကမၻာ့႐ုပ္ရွင္နဲ႔ ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ျမင္သလို တင္ျပၾကည့္ခ်င္တာပဲျဖစ္ပါတယ္။

သည္လိုပါ။ အဲဒီ့ကိုရီးယား-ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲမွာ ကိုရီးယားတို႔ဘက္က ပါရွိလာၾကသူ သံုးဦးအနက္ တစ္ဦးက ႐ုပ္ရွင္ေဝဖန္ေရးဆရာ ျဖစ္ေနတယ္။ သူေျပာမယ့္ ေခါင္းစဥ္က “ကမၻာ့႐ုပ္ရွင္၏ ေျပာင္းလဲလာေသာ ႐ိုက္ကူးမႈပံုစံ”တဲ့။

ဟား… ေခါင္းစဥ္နဲ႔တင္ အေတာ္ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းေနၿပီ။ ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ ေလာကသားမ်ားအတြက္ အင္မတိအင္မတန္ အက်ိဳးရွိေလမယ့္ အေၾကာင္းအရာေပပဲေပါ့။ အဲလို ကၽြန္ေတာ္ေတြးပါတယ္။ အဲဒါက မွန္းခ်က္ပါ။

အဲ… ႏွမ္းထြက္က တကယ့္ အလြဲခင္ဗ်။

သူေျပာသြားတာက နည္းပညာ အေျပာင္းအလဲကို ေဇာင္းေပးၿပီး ေျပာသြားတာ။ ဖလင္ေကာ္ျပားမွသည္ ဒစ္ဂ်စ္ထယ္(လ္)လို႔ ေခၚတဲ့ ဒြိကိန္းနည္းပညာနဲ႔ ႐ိုက္ကူးတင္ဆက္ေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္းကို အာေပါင္ အာရင္းသန္သန္နဲ႔ ေျပာခ်သြားတာပါ။

ဘာသြားသတိရသလဲဆိုေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ႏွစ္ေက်ာ္၊ ႏွစ္၂၀ နီးပါးေလာက္က အဲဒီ့အခ်ိန္က ျမန္မာျပည္မွာ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ေနတဲ့ ေခတ္ေပၚေတး အဆိုေက်ာ္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားပဲ။ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္မွာလား၊ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာလား မသိဘူး၊ အဲဒီ့ ပုဂၢိဳလ္ေက်ာ္က ေျပာတာ။  ျမန္မာသီခ်င္းေတြ ႏိုင္ငံတကာ ေဈးကြက္ ဝင္ဖို႔အတြက္ တိတ္ေခြနဲ႔ သြင္းေန႐ံုနဲ႔ မလံုေလာက္ဘူးတဲ့။ စီဒီနဲ႔ ထုတ္လုပ္မွျဖစ္မွာမို႔ စီဒီထုတ္ဖို႔ သူ ႀကိဳးစားေနပါသတဲ့။ (အဲဒီ့အခ်ိန္က ျမန္မာျပည္မွာ ဗီစီဒီေဝးစြ၊ စီဒီေတာင္ မေပၚေသးပါဘူး။ စီဒီဆိုရင္ ႏိုင္ငံျခား သီခ်င္းအခ်ပ္ေတြပဲ ႀကိဳးၾကား ဝယ္ယူ နားဆင္ရတဲ့အေနအထားပါ။)

ကၽြန္ေတာ့္မွာ သူ႔အေျပာကိုဖတ္ၿပီး ရယ္လိုက္ရတာ မ်က္ရည္ေတာင္ ထြက္တယ္။ အခုလည္း ကိုရီးယား ႐ုပ္ရွင္ေဝဖန္ေရးဆရာက “ကမၻာ့႐ုပ္ရွင္၏ ေျပာင္းလဲလာေသာ ႐ိုက္ကူးမႈပံုစံ”ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ႀကီးနဲ႔ တြယ္ထည့္လိုက္ရာမွာ နည္းပညာပိုင္းကို ေျပာတာ ျဖစ္သြားေတာ့ တကယ့္ကို အံ့ဩကုန္ႏိုင္ဖြယ္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ထဲက စက္မႈ လုပ္သားတစ္ေယာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ ကင္မရာမင္းတစ္ေယာက္က အဲဒီ့အေၾကာင္းကို ေျပာတယ္ဆို နည္းနည္း နာေပ်ာ္မယ္ထင္တယ္။ ႐ုပ္ရွင္ေဝဖန္ေရးဆရာလို႔လည္း ဆိုထားေသးရဲ႕၊ အဲဒါမ်ိဳးကို ေျပာခ်လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ငိုရအခက္၊ ရယ္ရအခက္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ပြဲက ရွည္လ်ားေနတယ္။ အဲေတာ့ အေမး-အေျဖက႑ကို ျခံဳ႕လိုက္ၾကတယ္။ ပရိသတ္ဘက္က ထေမးၾကတာေတြကို အခမ္းအနားမႉး ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္က အခ်ိန္ကို ငဲ့ၿပီး ကန္႔သတ္လိုက္ရတယ္။ အဲေတာ့ အဲဒီ့လူကို ႐ုပ္ရွင္ေဝဖန္တယ္ဆိုတာ နည္းပညာကိုပဲ ေဝဖန္တာလား၊ တျခား ဘာေတြ ေဝဖန္ပါေသးလဲလို႔ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လည္ေခ်ာင္းဝက ေမးခြန္းကို အသာ ျပန္မ်ိဳခ်လိုက္ရပါေတာ့တယ္။

အမယ္… သည္ဘက္က တစ္ေယာက္ေမးတဲ့အထဲက ရယ္စရာေလး တစ္ကြက္ကို ေျပာျပပါရေစဦးခင္ဗ်။ သူ႔ေမးခြန္းက အဲဒီ့ေဝဖန္ေရးဆရာ ေျပာသြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာနဲ႔က တကယ့္ကို ဟပ္ၿပီး အဆက္အစပ္ရွိပါတယ္။ သည္ဒြိကိန္းနည္းပညာေၾကာင့္ ဖလင္ေကာ္ျပား ေပ်ာက္ဆံုးသြားေတာ့မွာလားလို႔ ေမးခ်လိုက္တာပါ။

ကၽြန္ေတာ္ မေနႏိုင္ဘူး။ ေဘးနားမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ဆယ္တန္းတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ ျမန္မာစာဆရာတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ဖူးေလသူ ထပ္ဆင့္အကယ္ဒမီ ဆရာ ၿငိမ္းမင္းကို ေျပာမိသြားရတယ္။ “သူ ေမးတဲ့သူ မွားေနတယ္။ အမွန္က အဲဒီ့ေမးခြန္းကို ဆရာစံဇာဏီဘိုကိုသာ သြားေမးရမွာ”လို႔ ေျပာလိုက္မိသြားရတယ္။

ဟုတ္ပဗ်ာ။ အနာဂတ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ ကံေသကမၼေျပာႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဖလင္ေကာ္ျပားမေပ်ာက္ခင္ ဥကၠာပ်ံႀကီးတစ္ခုခုနဲ႔ တိုက္မိလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရာသီဥတု ေဖာက္ျပန္မႈေၾကာင့္ ေရေတြ လႊမ္းလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အၿပိဳင္အဆိုင္ စစ္မက္ေတြျဖစ္ပြား ရာကျဖစ္ျဖစ္ လူသား မ်ိဳးႏြယ္စုႀကီး တစ္ခုလံုးေတာင္ ေပ်ာက္ခ်င္ေပ်ာက္သြားႏိုင္ေသးတာပ။ 

ေျပာရတာေတာ့ သိပ္မေကာင္းဘူးဗ်။ အဲဒီ့ပြဲတစ္ပြဲလံုးမွာ ကိုရီးယားေတြဘက္က ေျပာသြားတာက ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈဆိုတဲ့ ပိုက္ဆံစကားရယ္၊ နည္းပညာစကားရယ္ပဲ အဆမတန္ မ်ားလြန္းေနတယ္လို႔ သံုးသပ္မိတယ္။

ျမန္မာေတြဘက္က ေျပာရာမွာ ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္က ျမန္မာ့ ႐ုပ္ရွင္သမိုင္းကို အတိုခ်ဳပ္ မိတ္ဆက္ေျပာျပသြားတယ္။ မင္းသားလြင္မိုးက ေျပာတာလည္း နည္းပညာပဲ။ မင္းသားလူမင္းက ေျပာတာကက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ႐ုပ္ရွင္တကၠသိုလ္ေတြ မရွိခဲ့တဲ့အတြက္ အတတ္ပညာပိုင္းမွာ အားနည္းတဲ့အေၾကာင္း။ ဆိုေတာ့ အဲဒီ့တစ္ပြဲလံုးမွာ ေဝစည္ေနတဲ့ အသံက နည္းပညာနဲ႔ပိုက္ဆံပဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။

၃။

ဘဝင္က မက်မိဘူး။ ဘာနဲ႔ သြားတူသလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ၁၉၆၀  ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားဆီက ေပၚခဲ့တဲ့ ဖိႈ႔(စ္)ဗွာဂန္ လိပ္ခံုးကားေလးနဲ႔ေပါ့။ သူမ်ား ႏိုင္ငံေတြမွာက ကြန္ပ်ဴတာစနစ္ေတြ ေနရာတိုင္းမွာ တပ္ဆင္ထားတဲ့ ၂၀ဝ၇ ခုႏွစ္ပံုစံ မာစီးဒီး ကားႀကီးနဲ႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သြားတာကေတာ့ သည္ခရီး၊ သည္ခရီး၊ သည္လမ္း၊ သည္လမ္းပဲ။ သူ႔ကားက ပိုျမန္ခ်င္ျမန္မယ္၊ လမ္းမွာ ဒုကၡေပးတာ ရွိခ်င္မွ ရွိမယ္။ သူ႔ကားထဲက ေလေအးစက္ကလည္း စိမ့္ေနေအာင္ ေအးတာမို႔ ယာဥ္ေမာင္းေရာ ခရီးသည္ပါ ေအးေအးလူလူ သက္ေသာင့္သက္သာ သြားႏိုင္ေကာင္း သြားႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္လိပ္ခံုးကားေလးက သူ႔ကားေလာက္ေတာ့ မေျပးဘူး။ လမ္းမွာ ေဗြေဖာက္ တာေလးေတြလည္း ရွိမယ္။ ေလေအးစက္လည္း မပါေတာ့ ေမာင္းသူေရာ ခရီးသည္ပါ ေခၽြးတလံုးလံုးနဲ႔ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနမယ္။ သို႔ေပမယ့္ တကယ္အေရးႀကီးတာက ယာဥ္ေမာင္းပဲ။

ယာဥ္ေမာင္းက ကား ေဗြေဖာက္တဲ့အခါလည္း ျပဳျပင္တတ္မယ္၊ ကိုယ့္ကားအင္ဂ်င္၊ ကိုယ့္ကားရဲ႕ တျခားစက္ပစၥည္း အစိတ္အပိုင္းမ်ားနဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့ အျမန္ႏႈန္းအတိုင္း မွန္မွန္ ေမာင္းတတ္မယ္၊ လမ္းမွာ ဆံုရတဲ့ ခလုတ္ကန္သင္း၊ ခ်ိဳင့္က်င္းေတြကိုလည္း လိမၼာပါးနပ္စြာ ေက်ာ္လႊားတတ္မယ္၊ ေခၽြးတလံုးလံုးျဖစ္ေနတဲ့ ခရီးသည္ေတြကိုလည္း စိတ္ဝင္စားစရာ အေၾကာင္းအရာေလးေတြ၊ ရယ္စရာ ေမာစရာေလးေတြ တရစပ္ေျပာသြားရင္း ရာသီဥတု အပူဒဏ္ကို ေမ့ေလ်ာ့ေနေအာင္ ဖန္တီးတတ္မယ္ဆိုလည္း မျဖစ္ေပဘူးလား။

ေနာက္ဆံုး သြားရမယ့္ ခရီးပန္းတိုင္က အတူတူပဲ။ မာစီးဒီးလည္း သည္လမ္းက သြားၿပီး သည္လမ္းဆံုး ေရာက္မွာပဲ။ လိပ္ခံုးလည္း သည္လမ္းက သြားၿပီး သည္လမ္းဆံုးေရာက္မွာပဲ။ အဲဒါ ဟိုက မာစီးဒီးမို႔လို႔၊ က်ဳပ္တို႔ကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၄၀ က ထုတ္ခဲ့တဲ့ လိပ္ခံုးကားေလးနဲ႔မို႔လို႔လို႔ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာႀကီးက သဘာဝမက်လွဘူး ထင္တယ္။ ျမန္မာစကားလည္း အရွိသားပါ။ ဘာတဲ့… “ရွိတာေလးနဲ႔ လွေအာင္ ဝတ္၊” “ရတာေလးနဲ႔ ဝေအာင္ စား”တဲ့။ 

၄။

႐ုပ္ရွင္တစ္ကား ၾကည့္ဖူးတယ္။ ေဟာလီးဝု(ထ္)က ထုတ္တာပဲ။ အတိအက်ေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ အဲဒီ့႐ုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္စရိတ္က ေဒၚလာတစ္ေသာင္း မေက်ာ္ဘူး မွတ္တယ္။ လင္လုပ္သူက ဒါ႐ိုက္တာ၊ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ၫႊန္းနဲ႔ ကင္မရာမင္း လုပ္တယ္။ မယားလုပ္သူက ထုတ္လုပ္သူ (ေငြရွင္မဟုတ္ပါ။ သူတို႔ဆီက ထုတ္လုပ္သူ ဆိုတာဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက ဒါ႐ိုက္တာေတြ လုပ္ေနရရွာေလတဲ့ အလုပ္ အေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အလုပ္ကို တာဝန္ယူ ေဆာင္ရြက္ေပးရတဲ့သူ။ ဒါ႐ိုက္တာက သ႐ုပ္ေဆာင္နဲ႔ ႐ိုက္ကူးမႈအပိုင္းကိုပဲ အာ႐ံု အျပည့္စိုက္ႏိုင္သြားတယ္)၊ ႐ိုက္ကြင္း မန္ေနဂ်ာ၊ အကူကင္မရာမင္းနဲ႔ တျခား လက္တို လက္ေတာင္း အကုန္လုပ္တယ္။

အဲဒီ့လင္မယားႏွစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ ကား႐ိုက္ခဲ့တာခင္ဗ်။ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြက အသစ္၊ ႏွစ္ေယာက္တည္း။ က်န္တဲ့ဇာတ္ရံေတြက ေတြ႕ကရာလူ ေခၚ႐ိုက္သြားတာ။ ထုတ္လုပ္မႈအတြက္ ႐ိုက္ကြင္းစရိတ္က တစ္ေန႔ကို ေဒၚလာ ႏွစ္ရာ မေက်ာ္ဘူး။ ရဟတ္ယာဥ္ေတြ၊ ဘာေတြ ငွားၿပီး ႐ိုက္ရတဲ့ ရက္တစ္ရက္ပဲ ေဒၚလာ သံုး-ေလးေထာင္ ကုန္သြားတယ္။ (အတိအက် မမွတ္မိေတာ့ပါ၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ကား ဒီဗီဒီရဲ႕ အပိုေဆာင္းေပးထားတဲ့ အပိုင္းတိုေလးေတြမွာ အဲဒီ့ကား ႐ိုက္ကူးေရးစရိတ္ စာရင္းကိုပါ ျပေပးထားတာေတာ့ မွတ္မိေနပါတယ္။)

ကားကို တည္းျဖတ္ေတာ့ အိမ္က ရွိတဲ့စက္နဲ႔ ျဖစ္သလို တည္းျဖတ္လိုက္တယ္။ အဲသလို ႐ိုက္လိုက္တဲ့ကားကို ေဟာလီးဝု(ထ္)ကုမၸဏီႀကီးတစ္ခုက ေဒၚလာ သန္းခ်ီၿပီး ေပးဝယ္ခဲ့တယ္ခင္ဗ်။ ႐ုပ္ရွင္ကားနာမည္က Open Water ပါ။  အဲဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္ေျပာေနတဲ့ ဖိႈ႔(စ္)ဗွာဂန္ လိပ္ခံုးနဲ႔ မာစီဒီးတို႔ သြားၾကတဲ့ ခရီးခ်င္းအတူတူဆိုတဲ့ ဥပမာကို ထင္ရွားေစပါတယ္။ အဲဒီ့ လင္မယား ႐ိုက္ကူး ထုတ္လုပ္လိုက္တဲ့ကားကို တင္စားမယ္ဆိုရင္ ဖိႈ႔(စ္) ဗွာဂန္လို႔ေတာင္ မဆိုႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဆိုက္ကား၊ ဒါမွမဟုတ္ လန္ခ်ားနဲ႔ တင္စားမွပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ ဟုတ္သေလ။ ေဒၚလာတစ္ေသာင္း မေက်ာ္တဲ့ ကုန္က်စရိတ္နဲ႔ ေဟာလီးဝု(ထ္)ေဈးကြက္ဝင္ ကားတစ္ကား ျဖစ္သြားတဲ့အျပင္ အဲဒီ့ကား ေပါက္သြားတဲ့အတြက္ အခုအခါမွာ သည္နာမည္နဲ႔ပဲ ဒုတိယတစ္ကား (Open Water 2)ေတာင္ ဆက္ထြက္လာပါၿပီ။

ကိုင္း… ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဥပမာေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ နာမည္ေက်ာ္ ဇာတ္လိုက္ မင္းသား အန္ထိုနီယို ဘယ္(န္)ဒီ့ရာ့(စ္)နဲ႔ မင္းသမီးေခ်ာ ဆယ္လမာ ေဟယက္(ခ္)တို႔နဲ႔ ႐ိုက္ကူးတင္ဆက္လိုက္တဲ့ “မကၠဆီကိုက တစ္ရံတစ္ခါ” (Once Upon A Time in Mexico)ဆိုတဲ့ ကားကို ႐ိုက္တဲ့  ဒါ႐ိုက္တာဆိုလည္း လက္တင္အေမရိကႏိုင္ငံက မထင္မရွား ဒါ႐ိုက္တာေလးပါ။ သူ႔ရဲ႕ “ဂီတာဆရာ” (El Mariachi)ဆိုတဲ့ ကားကို သူ႔တိုင္းျပည္မွာတင္ သူ႔ မင္းသားနဲ႔ သူ႐ိုက္ခဲ့တယ္။ အဂၤလိပ္ စကားေျပာနဲ႔ အသံ သြင္းခဲ့တယ္။

ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ ႐ိုက္ကူးတင္ျပပံုနဲ႔ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ ေကာင္းတာ ေၾကာင့္ အတတ္ပညာပိုင္းနဲ႔ နည္းပညာပိုင္းမွာ သူနဲ႔ေခတ္ၿပိဳင္ ေဟာလီးဝု(ထ္)ကားေတြ ကို မယွဥ္ႏိုင္ေပမယ့္ သူ႔ကားက ဝက္ဝက္ကြဲ ေအာင္ျမင္ၿပီး အဲဒီ့ဇာတ္လမ္းကိုပဲ အေျခခံတဲ့ ဇာတ္လမ္းအဆက္(sequel)ေတြ ႐ိုက္ရင္း အခုဆို ေဟာလီး ဝု(ထ္)မွာ ေနရာတစ္ေနရာ ရေနပါၿပီ။

ရွိေသးတယ္။ ေဟာင္ေကာင္က ဂၽြန္ဝူးတို႔၊ တ႐ုတ္ျပည္မႀကီးက ခ်န္ေခ ဂ်ီးတို႔၊ က်န္ယိမူတို႔ေရာ နည္းပညာေတြ၊ အတတ္ပညာေတြကို လက္ညိဳးထိုးျပ ေနခဲ့ၾကလို႔လား။ ယေန႔ ေဟာလီးဝု(ထ္)ကို ထိုးေဖာက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ ထိပ္ထိပ္က်ဲ ဒါ႐ိုက္တာမ်ား ျဖစ္လာေအာင္ သူတို႔ရဲ႕ အရည္အခ်င္းနဲ႔ လုပ္ျပခဲ့ၾကတာပါ။ အဲဒီ့ထက္ ေစာတဲ့ေခတ္။ ဂ်ပန္ဒါ႐ိုက္တာႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ မီဇိုဂူခ်ီ ခင္ဂ်ီတို႔၊ အိုဇူယာဆူဂ်ီ႐ိုတို႔၊ အာခီရာ ခူ႐ိုဆာဝါတို႔ဆိုရင္ေရာ။ သူတို႔ေခတ္တုန္းက ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက အခုလို မတိုးတက္ေသးဘူး။ စစ္ၿပီးစ စစ္႐ံႈးႏိုင္ငံ ျပာပံုဘဝမွာ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ခဲ့ရတဲ့ သူေတြ။ နည္းပညာပိုင္းမွာ အေနာက္ကမၻာကို မယွဥ္သာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေပၚေပါက္ခဲ့ရ သူေတြ။ သို႔ေပမယ့္ ကေန႔အခါမွာ သူတို႔႐ိုက္ပံု႐ိုက္နည္းေတြကို ႐ုပ္ရွင္သင္႐ိုး ၫႊန္းတမ္းေတြမွာ တခုတ္တရ ထည့္လာၾကရၿပီ။ ႐ုပ္ရွင္ဆရာေတြ နည္းယူေနၾကရၿပီ။

သူတို႔ထက္ ဆက္ေစာခ်င္ေသးလား။ ကြယ္လြန္သူမင္းသား(ဦး) ျမတ္ေလး အပါအဝင္ အဲဒီ့ေခတ္ ႐ုပ္ရွင္သမားအေတာ္မ်ားမ်ားက ဂု႐ုႀကီးေတြလို မွီျငမ္း ကိုးကား ခဲ့ၾကရတဲ့ ဆိုဗီယက္႐ုပ္ရွင္ဆရာ ဆာေဂ အိုက္ဆင္ စထိုင္း (Sergey Einsenstein) တို႔၊ ဇီဂါဗွားေတာ့(ဖ္) (Dziga Vertov) တို႔ ဆိုရင္လည္း ဆိုဗီယက္ေတာ္လွန္ေရးကာလ (ဝါ) ေခတ္ပ်က္မွာ ေပၚေပါက္လာခဲ့ၾကတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ဆရာႀကီးေတြပါပဲ။

၅။

ဘယ္ကိစၥမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အေျခအေနတစ္ရပ္ရပ္တိုးတက္မႈ၊ ျဖစ္ထြန္းမႈ သိပ္မရွိတဲ့အခါ တစ္ခုခုကို ပံုခ်၊ အျပစ္ဖို႔ရတာ သိပ္လြယ္ပါတယ္။ အခက္ဆံုးကက်ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အရင္းအတိုင္း ျပန္သံုးသပ္ဖို႔ပါပဲ။ ေငြေၾကးအေျမာက္အျမား ပံုေအာရင္းႏွီးပါမွ အလုပ္ျဖစ္မယ္၊ ကိုယ့္မွာ ဘာ အရင္းအႏွီးမွ မရွိလို႔ ဘာမွ မလုပ္ဘဲေနတဲ့သူေတြ ခဏခဏ ဆံုဖူးတယ္။ ဘာမွ မလုပ္ရင္ ဘာမွ ျဖစ္မွာ မဟုတ္တာကိုလည္း စဥ္းစားသင့္လွပါတယ္။

သဘာဝတရားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ပညာေပးထားၿပီးသားပါ။ အပင္နဲ႔ သတၲဝါ အပါအဝင္ သက္ရွိမွန္သမွ်ဟာ ႏုရာကေန တျဖည္းျဖည္း ရင့္လာရတာခ်ည္းပါ။ အေစ့ေလးကမွ အေညႇာက္၊ အေညႇာက္ကေလးကမွ ပင္ေပါက္၊ ပင္ေပါက္က ပင္ပ်ိဳ၊ ပင္ပ်ိဳကမွ အရြက္အသီး ေဝဆာတဲ့ အပင္ႀကီးျဖစ္လာၾကရတာခ်ည္းပါပဲ။ ခြတိုက္ေျပာခ်င္လို႔ အပင္ေပါက္ယူစိုက္တာလို႔ ေျပာဦးေတာင္ အဲဒီ့ အပင္ေပါက္က စကတည္းက အပင္ေပါက္ျဖစ္လာတာမဟုတ္ဘဲ အေစ့ အေညႇာက္က စခဲ့တာပါ။ လူမွာလည္း အတူတူပဲ၊ ကေန႔ တာေဝးအေျပး ခ်န္ပီယံေတြလည္း ေမြးကတည္းက လမ္းထေလွ်ာက္ႏိုင္ခဲ့ၾကသူေတြမဟုတ္ပါဘူး။ ဝမ္းလ်ားထိုးခဲ့၊ ေလးဘက္သြားခဲ့ ရသူခ်ည္းပါပဲ။

၆။

ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္ေတြ ႏိုင္ငံတကာေဈးကြက္ကို ထိုးေဖာက္ေရးအတြက္ စိတ္ကူးၾကတာ သိပ္ႀကိဳဆိုစရာေကာင္းတယ္။ အလားတူပဲ၊ အခုလို တျခားႏိုင္ငံက ႐ုပ္ရွင္ဆရာေတြနဲ႔ ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲေတြ လုပ္လာတာမ်ိဳးဟာလည္း ႀကိဳဆိုစရာပါပဲ။ အခုဟာက ပထမဆံုး ပြဲျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ႏွစ္ဖက္ အဟပ္ကြာေနတာပဲလို႔ မွန္းဆၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။

ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္ေတြ ႏိုင္ငံတကာေဈးကြက္ကို ထိုးေဖာက္ဖို႔အေရးမွာ အတတ္ပညာေတြ၊ နည္းပညာေတြ၊ စက္ပစၥည္းကိရိယာေတြက အခရာလား၊ လူက အခရာလား ဆိုတာကိုေတာ့ ေလးေလးနက္နက္ႀကီး စဥ္းစား ေဆြးေႏြးၾကဖို႔ ေကာင္းေနပါၿပီ။ ဟိုမွာက လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္က အေၾကာင္းအရာေတြ (ဥပမာ – The Last King of Scotland ထဲမွာ အီဒီအာမင္ရဲ႕ ဘဝဇာတ္ ေၾကာင္း၊ Hotel Rwanda ထဲမွာ ရဝမ္ဒါႏိုင္ငံက ယေန႔ထက္တိုင္ သက္ရွိ ထင္ရွားရွိေနသူ ဟိုတယ္ မန္ေနဂ်ာအေၾကာင္း၊ Antoine Fischer ထဲမွာလည္း ယေန႔ထက္တိုင္ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနတဲ့ အေမရိကန္ ေရတပ္က စစ္သားေလး တစ္ေယာက္အေၾကာင္း)မ်ားသာမက လက္ရွိၿဗိတိန္ဘုရင္မႀကီး အလစ္ ဇဘက္(သ္)နဲ႔ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္တိုနီဘလဲကို အဓိက ဇာတ္႐ုပ္ထားကာ ႐ိုက္ကူးတဲ့ The Queen ဟာ မႏွစ္က အေပါက္ဆံုး ဇာတ္ကားျဖစ္ သြားခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီေနတဲ့ ရာဇဝင္ေတြထဲမွာပဲ တဝဲလည္လည္ လုပ္ေနၾက႐ံုနဲ႔ တိုးလို႔ေပါက္ႏိုင္ပါ့မလားဆိုတာေလးေလာက္ေတာ့ စဥ္းစားသင့္တယ္ထင္တာပါပဲ။

၇။

တိုးတက္ခ်င္တယ္၊ ေအာင္ျမင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ တိုးတက္ခ်င္လိုက္တာ၊ ေအာင္ျမင္ခ်င္လိုက္တာလို႔ ပါးစပ္ကေန ဆီမန္းမန္းသလို ရြတ္ေန႐ံုနဲ႔ မၿပီးတာ အားလံုးအသိပါ။ တိုးတက္ေအာင္ျမင္ခ်င္သူတိုင္း ပထမဆံုး လုပ္ရမယ့္အလုပ္က မိမိကိုယ္ကို မငဲ့မညႇာဘဲ အရင္းအတိုင္း ျပန္လွန္သံုးသပ္ဖို႔ပါပဲ။ ကိုယ့္အားနည္းခ်က္ကို ေသခ်ာျမင္ ၿပီး ျပဳျပင္မြမ္းမံယူသူမ်ားသာ ဘယ္နယ္ပယ္မွာ မဆို ေအာင္ျမင္ထြန္းေပါက္တာပါပဲ။

ကိုရီးယား ႐ုပ္ရွင္အဖြဲ႕က နိဂံုးခ်ဳပ္မွာ မင္းသားလြင္မိုးကို ခ်ီးက်ဴးသြားတယ္။ လြင္မိုးဟာ သင္ခ်င္တတ္ခ်င္စိတ္ ျပင္းျပသူျဖစ္လို႔ပဲလို႔လည္း အေၾကာင္းျပသြားပါတယ္။ သူတို႔က လြင္မိုးမွာ ဖြင့္ထားတဲ့စိတ္ႏွလံုး (open mind) ရွိတယ္လို႔လည္း ေျပာသြားတယ္။ ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္တိုးတက္ေရးအတြက္ အဲဒီ့စိတ္လိုအပ္တယ္လို႔လည္း ေျပာသြားပါေသးတယ္။

မွန္ပါတယ္။ ဖြင့္ထားတဲ့စိတ္ႏွလံုးဆိုတာက ဘာကိုမဆို သင္ယူတတ္ပြန္ခ်င္ စိတ္အျပည့္နဲ႔ပါ။ ငါဘာမွ မသိေသးပါလား၊ ငါဘာမွ မတတ္ေသးပါလားလို႔ အခါ ခပ္သိမ္း ဆင္ျခင္မိေနသူမ်ားသာလွ်င္ ဖြင့္ထားတဲ့စိတ္ႏွလံုးရွိ သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

၈။

ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္တိုးတက္ေရးအတြက္ ႐ုပ္ရွင္ေလာကသားမ်ား၊ ႐ုပ္ရွင္ခ်စ္သူမ်ားနဲ႔တကြ ေနာင္လာလတံ့ေသာ ႐ုပ္ရွင္ပညာသည္မ်ား ဆင္ျခင္ၾကည့္စရာ အခ်က္ပိစိေကြးေလး တစ္ခုကို တင္ျပေဆြးေႏြးၾကည့္လိုက္တာပါ။ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ားအားလံုးရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ကို အသံုးျုပၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ ေဆြးေႏြးခ်က္ကို လက္ခံသင့္၊ လက္မခံသင့္၊ ပယ္ရွားသင့္၊ မပယ္ရွားသင့္ ႀကိဳက္သလို ဆံုးျဖတ္ေတာ္မူႏိုင္ၾက ပါလိမ့္မယ္။ လက္ခံပါလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ကၽြန္ေတာ္မေျပာနဲ႔ သိၾကားမင္းႀကီးကေတာင္ တိုက္တြန္းလို႔ မရတာ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ပါတယ္။ နည္းနည္းေလာက္ ေခါင္းထဲထည့္ စဥ္းစားၾကည့္ၾကမယ္ဆိုရင္ပဲ သည္စာကို ေရးရက်ိဳးနပ္ၿပီလို႔ ႏွလံုးသြင္းေနမိေၾကာင္းပါ ခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

(၁၃၀၅၀၇)

ဘယ္ဂ်ာနယ္မွန္း မမွတ္မိတဲ့ ဂ်ာနယ္တေစာင္မွာ ေရးခဲ့ၿပီး အတၱေက်ာ္ရဲ႕ တေစၦကို ခဲနဲ႔ေပါက္မယ့္ ဧရာမ ႏွလံုးသားဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ စာကို ျပန္လည္ဆန္းသစ္လိုက္တာပါ။

 

လူစိတ္နဲ႔ လူ႔စိတ္

ေၾကာက္ခမန္းလိလိ

ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး။ တဆင့္ၾကား စကားမို႔ အဲလို ေျပာရတာပါ။

သည္ႏွစ္မွာ သမ႐ိုးက် ဗမာကားတကား အလြန္ေပါက္သြားတယ္။ သည္မွာတင္ အဲဒီ့ကားမွာ ပါတဲ့ မင္းသားေလးရဲ႕ ေစ်းလည္း ထိုးတက္သြားပါတယ္။ ကားႀကီး (႐ုပ္ရွင္)တကားအတြက္ သူ႔သ႐ုပ္ေဆာင္ခက သိန္း ၈၀၀ ပါတဲ့။ ႐ိုက္ရက္က ၁၀ ရက္ပဲ ေပးပါမယ္တဲ့။ အဲ… အဲလိုဆိုလို႔ သူ႔ကို ရက္ခ်ိန္းယူထားဖို႔က ၂၀၁၉ အတြက္ မရႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုပဲ။ ရိွသမွ် ဆူပါ မင္းသားေတြရဲ႕ ေစ်းကိုေတာင္ အျပတ္အသတ္ ေက်ာ္တက္သြားၿပီတဲ့။

ျပည္တြင္း အခြန္က တာဝန္ရိွသူေတြေတာ့ ဘယ္လို တြက္ခ်က္ေကာက္ခံေနၾကတယ္ မသိဘူး။ တကား သိန္း ၈၀၀၊ ႐ိုက္ရက္ ၁၀ ရက္၊ တလကို ၁၀ ရက္ပဲ ႐ိုက္တယ္ထား၊ တႏွစ္ကို ကားႀကီး ၁၂ ကား၊ သိန္း တေသာင္းနား ကပ္ေနပါၿပီ။

ေအာင္ျမင္တာ၊ ပိုက္ဆံရတာ မုဒိတာ ပြားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေဟာလီးဝု(ဒ္) သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ ရတဲ့ႏႈန္းနဲ႔ ယွဥ္ရင္ အပံုႀကီးလည္း နည္းမွာေပါ့ေနာ္။

ဘာလိုခ်င္တာလဲ၊ ဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ

ဒါေပမယ့္ အဲဒါဟာ ကေန႔ ဓာတ္ရွင္ေလာကရဲ႕ ျပႆနာပါပဲ။

ဟိုေန႔က ဓာတ္ရွင္မ်ိဳး႐ိုးတေယာက္က ေျပာသြားတယ္။ ႐ိုက္ရက္ ၄ ရက္ပဲ ေပးတဲ့ မင္းသမီး။ အဲေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အရည္အေသြးေကာင္းမလဲေပါ့။ သူေျပာတာ သိပ္မွန္တာေပါ့။

ဒါေပသည့္ အဲလို ၁၀ ရက္ သိန္း ၈၀၀ တန္ မင္းသား၊ ႐ိုက္ရက္ ၄ ရက္ပဲ ေပးတဲ့ မင္းသမီးနဲ႔မွ ဓာတ္ရွင္ျဖစ္မွာလား။

မဟုတ္ဘူးဆိုတာ အခု မ်က္ႏွာသစ္ေတြနဲ႔ ေအာင္ျမင္သြားတဲ့ ျဖစ္ရပ္က သက္ေသျပေနပါတယ္။

အဓိကက ေစတနာပါ။ ဇာတ္ကားအေပၚ ေစတနာထားတာ၊ ပရိသတ္အေပၚ ေစတနာ ထားတာပါ။ ကိုယ္႐ိုက္တဲ့ ဇာတ္ကားေလးကို ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ ေစတနာ၊ ကိုယ့္ပရိသတ္ကို အေကာင္းဆံုးေပးခ်င္တဲ့ ေစတနာေလး ေပ်ာက္ဆံုးေနၾကတယ္။

ဘယ္မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ေနၾကသတံုး

ဓာတ္ရွင္ဟာ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာျဖစ္ျဖစ္ အင္မတန္ ပိုက္ဆံရတဲ့ လုပ္ငန္း။ ပိုက္ဆံေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ခ်င္စရာ။

လူတိုင္း ေငြမက္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မက္တာပဲ။ ဒါေပသည့္ ပိုက္ဆံသိပ္လိုခ်င္ရင္ ဓားျပသာ ထြက္တိုက္လိုက္မယ္၊ ကိုယ့္ပရိသတ္ကိုေတာ့ ႏွပ္ပစ္ဖို႔ (ေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရင္ ဂ်င္းထည့္ဖို႔) စိတ္မကူးဘူးဆိုတဲ့ အေျခခံ လူစိတ္ကေလးေတာ့ ရိွသင့္တယ္ ထင္တာပဲ။

အခုဟာက ေျပာရတာ အားနာစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ဂ်င္းကားဆရာေတြက ေငြမ်က္ႏွာ တမ်က္ႏွာတည္းကိုပဲ ၾကည့္ေနၾကတာ။ ေငြရဖို႔အတြက္ သရဲမရဲ စီးေနၾကတာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ပရိသတ္ႀကိဳက္ မင္းသား မင္းသမီးကို ေစ်းႀကီးေတြ နင္းကန္ေပး၊ ႐ိုက္ရက္မရလည္း ရတဲ့ ရက္ကေလးမွာ အတင္း ဖ်စ္ညႇစ္႐ိုက္၊ သူတို႔ပါတယ္ဆိုတာနဲ႔ လုပ္စားဖို႔ပဲ ဦးစားေပးေနတာပါ။

ကားေကာင္းေရးလား၊ လာမေျပာနဲ႔၊ ဟိုလူ႔ပံုခ်၊ ဟိုအျဖစ္ ပံုခ်ဖို႔ တစက္မွ ဝန္မေလးဘူး၊ ျပန္ေျပာထည့္ပလိုက္မယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ အျပစ္မရွိတဲ့သူ။ အျပစ္မရိွဘူး ေျပာရင္းနဲ႔ ကိုယ္အျဖစ္မရိွတာေပၚေနမွန္းလည္း maxresdefaultမရိပ္စားမိၾက။

အမွတ္တံဆိပ္ရဲ႕ တန္ဖိုး

တကယ့္တကယ္ သိန္း ၈၀၀ ဆိုတာ မနည္းပါဘူး။ ဓာတ္ရွင္တကား ႐ိုက္ဖို႔အတြက္ အေတာ္အတန္ လံုေလာက္ေနတဲ့ ပမာဏပါ။ အသစ္ေတြနဲ႔သာ ႐ိုက္မယ္၊ မ႐ိုက္ခင္ကတည္းက လက္ၾကားမယိုေအာင္ အေသးစိတ္ ျပင္ဆင္ထားမယ္ဆိုရင္ အဲဒီ့ သိန္း ၈၀၀ နဲ႔ေတာင္ ဇာတ္ကားတကား ေကာင္းေကာင္း ႐ိုက္ႏိုင္ပါတယ္။

သည္ကုမၸဏီက ထြက္တဲ့ ကားဆိုရင္ ဘယ္သူ႐ိုက္႐ိုက္ ဘယ္သူပါပါ ေကာင္းတယ္ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ တခ်ိန္က မႏၲေလး႐ုပ္ရွင္က အားထုတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အမွတ္တံဆိပ္ ထူေထာင္တာေပါ့။

ဒါကိုပဲ ဒါ႐ိုက္တာ ကိုဘယ္သူ၊ မဘယ္ဝါ ႐ိုက္ရင္ ဘယ္သူပါပါ ေကာင္းတယ္ဆိုၿပီးေတာ့လည္း ဒါ႐ိုက္တာ အမွတ္တံဆိပ္ ထူေထာင္လို႔ ရပါတယ္။

သို႔ေသာ္ အဲသလို ထူေထာင္ဖုိ႔အတြက္က်ေတာ့ ဇာတ္ကားအေပၚ၊ ပရိသတ္အေပၚ ေစတနာထားဖို႔၊ သစၥာရိွဖို႔ေလးပဲ လိုပါတယ္။ အဲသလို ကိုယ့္အမွတ္ တံဆိပ္ ကိုယ္အခိုင္အမာ ထူေထာင္ၿပီးၿပီဆိုတာနဲ႔ ရလာမယ့္ ေငြကလည္း ဂ်င္းကားက ရတဲ့ ဝင္ေငြနဲ႔ သိပ္ကြာမွာ မဟုတ္ေတာ့တာလည္း အေသအခ်ာပါ။

ဓမၼိယလဒၶ (တရားသျဖင့္ရရိွေသာအရာ)

ကြာေနမွာကေတာ့ ဂ်င္းထည့္ၿပီး ရတဲ့ ပိုက္ဆံက စင္ၾကယ္ေသာ ေငြမဟုတ္ဘူး။ အပင္းအဆိပ္ေတြပါ။ ေစတနာနဲ႔ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ၿပီး ရတဲ့ ပိုက္ဆံက အင္မတန္ မြန္ျမတ္ပါတယ္။ ခ်ိဳၿမိန္ပါတယ္။

ေငြရွာေနသူ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ယုတ္စြအဆံုး အခြန္ဌာနပဲျဖစ္ေစဦးေတာ့ သူမ်ား အိပ္ကပ္ထဲက ပိုက္ဆံကို ႏိႈက္တာပါ။

အတင္းႏိႈက္မယ့္အစား အိပ္ကပ္ပိုင္ရွင္က ေက်နပ္တဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ သူ႔အိပ္ကပ္ထဲက ပိုက္ဆံကို သူ႔လက္နဲ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ ႏိႈက္ၿပီး ကိုယ့္အိပ္ကပ္ထဲ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ထည့္ေပးတာမ်ိဳးကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ စားခ်င္တယ္။ ျငဴျငဴစူစူနဲ႔ ေပးတဲ့ ပိုက္ဆံ၊ မလႊဲသာလို႔သာ ေပးလိုက္ရတယ္၊ ကြယ္ရာမွာ မဲ့ရြဲ႕သြားရတဲ့ ပိုက္ဆံမ်ိဳးကိုေတာ့ လွ်ာမွာ ျမက္ေပါက္ေနပါေစ၊ မစားဘူးဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးက ကၽြန္ေတာ္ အခုတေလာ ေဆြးေႏြးျဖစ္ေနတဲ့ လူစိတ္လို႔ ျမင္မိရပါတယ္။

ဘာေနာက္ကို လိုက္ၾကမလဲ

လူငယ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာေနက် စကားတခြန္း ရိွပါတယ္။ နာမည္ေကာင္း၊ ဂုဏ္သတင္းေကာင္းရဲ႕ ေနာက္မွာ ပိုက္ဆံေတြ အေျမာက္အျမား ရိွပါတယ္။ ပိုက္ဆံရဲ႕ ေနာက္မွာေတာ့ နာမည္ပ်က္ကိန္း၊ ဂုဏ္သတင္းပ်က္ကိန္းက အျမဲကပ္လိုက္ေနပါတယ္လို႔။

အခု ျမန္မ့ာ႐ုပ္ရွင္က နာမည္ပ်က္၊ ဂုဏ္သတင္းပ်က္ေနပါၿပီ။ အခ်ိန္မီ အဖတ္ဆယ္ၾကဖို႔ ႐ုပ္ရွင္ေလာကသားအားလံုး ႀကိဳးစားၾကရေတာ့မယ္ ထင္ပါတယ္။

လူ႔စိတ္ကို ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ဘယ္သူေသေသ ငေတမာၿပီးေရာဆိုတဲ့ သေဘာထားနဲ႔ ေငြေနာက္ကိုပဲ သည္းသည္းမည္းမည္း ဆက္လိုက္ၾကမလား။ လူစိတ္ကေလး ေမြးၿပီး ကိုယ့္အလုပ္ကို ေစတနာပါပါနဲ႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ လုပ္ဖို႔ အားထုတ္ၾကမလား။

အားလံုး ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္၊ ကိုယ့္ကုသိုလ္နဲ႔ ကိုယ္၊ ကိုယ္အကုသိုလ္နဲ႔ ကိုယ္ပါပဲဗ်ာ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၂၂၀၃၁၈)

ပံုက Bridges of Madison County (1995) ဇာတ္ကားထဲက ဇာတ္ဝင္ခန္း ပံုပါ။ အဲဒီ့ကားမွာ မင္းသမီး Meryl Streep ဟာ အမ်ိဳးသမီး သ႐ုပ္ေဆာင္ ေအာ္စကာ ဆန္ခါတင္စာရင္း ဝင္ခဲ့ပါတယ္။ ကေလး ႏွစ္ေယာက္အေမ အသက္ ၅၀ ဝန္းက်င္ အဘြားႀကီးတေယာက္ အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္မႈ ဇာတ္လမ္းလို႔ပဲ အတိုဆိုရပါလိမ့္မယ္။ သို႔ေပမင့္ ဇာတ္ကားၾကည့္သူ ပရိသတ္က ေဖာက္ျပန္သူ အမ်ိဳးသမီးႀကီးကို အျပစ္မျမင္ဘဲ သနားေအာင္ ႐ိုက္ျပႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ မင္းသားက Clint Eastwood ပါ။ ကုန္က်စရိတ္ ေဒၚလာ ၂၂ သန္း ရိွခဲ့ေပမယ့္ ၁၈၂ သန္း ျပန္ဝင္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာ လူငယ္သ႐ုပ္ေဆာင္မွ မပါဘဲ အဘိုးႀကီး အဘြားႀကီးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းနဲ႔ အဲေလာက္ ေငြျပန္ေပၚတဲ့ ဇာတ္ကားပါ။ အစက Spielberg ကုိယ္တိုင္ ႐ိုက္ဖို႔ၾကံခဲ့ေသးေပမယ့္ မ႐ုိက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

“နည္းက် သ႐ုပ္ေဆာင္ျခင္း”

ဖတ္ဖူးတယ္၊ ဖတ္ဖူးတယ္… ကိုယ္မလြယ္ဘူး ႐ူးႏိုင္တယ္

“နည္းက်သ႐ုပ္ေဆာင္ျခင္း” (method acting) ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရကို ဇဏ္ခီက ေျပာလိုက္ေတာ့ ဘာပါလိမ့္လို႔ ျပဴးတူးျပဲတဲ ရွာၾကည့္မိရတယ္။

 

ေဝါဟာရကိုသာ မသိတာ၊ တကယ္က အဲဒီ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ပညာအေၾကာင္း ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတယ္။ ဘယ္မွာလဲ၊ ဘယ္သူေရးလဲဆိုတာေတာ့ မသိဘူး။ ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတယ္ဆိုေတာ့ ျမတ္ေလး ေရးတာပဲလား မသိဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ ထြန္းလိႈင္ (ဒါ႐ိုက္တာ)လည္း ျဖစ္ႏိုင္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ စာေရးဆရာထဲကလည္း ျဖစ္ႏိုင္မယ္။ ဖတ္ေတာ့ ဖတ္ဖူးတယ္။

အေသးစိတ္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ႏွစ္ေတြလည္း ၾကာၿပီဆိုေတာ့ မွတ္မိတာေလးက နည္းနည္းပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။

ဆိုရွယ္မလစ္ခင္ ဆိုဗီယက္ေခတ္တုန္းကလည္း သ႐ုပ္ေဆာင္ပညာရပ္ပိုင္းမွာေရာ ႐ုပ္ရွင္ပညာမွာပါ ဆိုဗီယက္က စခဲ့တာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ သည္ သ႐ုပ္ေဆာင္ပညာကလည္း Konstantin Stanislavski (1863-1938) ဆိုတဲ့ ျပဇာတ္ဆရာ/သ႐ုပ္ေဆာင္က စတင္ခဲ့တာပါ။ ယေန႔ထက္တိုင္ သူ႔နာမည္ကို အစြဲျပဳၿပီး သ႐ုပ္ေဆာင္ပညာမွာ “စတာနစ္(စ္)စလာ့(ဗွ္)စခီး စနစ္”ဆိုၿပီး သူ႔အမည္ကို အစြဲျပဳထားတဲ့ စနစ္က ေဟာလီးဝု(ဒ္)အထိ တြင္က်ယ္ေနပါတယ္။

အဲဒီ့စနစ္မွာ သ႐ုပ္ေဆာင္ကို ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးတဲ့စနစ္၊ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္တဲ့ စနစ္၊ ၿပီးေတာ့ အစမ္းေလ့က်င့္တဲ့ နည္းစနစ္ေတြ ပါဝင္ပါတယ္။

ထားပါေတာ့… အျမည္းအေနနဲ႔ ေရးျပတာမို႔ အေသးစိတ္ ပ်င္းစရာေတြ မသြားေတာ့ပါဘူး။ သူ႔နည္းနဲ႔ အၿပိဳင္ ေပၚထြန္းခဲ့တာေတြလည္း ရိွပါတယ္။ အဲဒါေတြေပါင္းၿပီးေတာ့မွ နည္းက်သ႐ုပ္ေဆာင္ပညာရယ္လို႔ ျဖစ္လာပါတယ္။

သ႐ုပ္ေဆာင္ျခင္းရဲ႕ အေျခခံ သံုးပိုင္း

f7bc8c5deecefced3e7b76af64f24952--kate-winslet-the-readerနည္းက် သ႐ုပ္ေဆာင္ရာမွာ အၾကမ္းေျပာရင္ စိတ္ပိုင္း၊ လူမႈေရးပိုင္းနဲ႔ အမူအက်င့္ပိုင္းေတြ ပါဝင္ပါတယ္။ (အဲဒါကို ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတာသြားမွတ္မိေနတာပါ။)

လူတေယာက္ထဲေပမယ့္ ေပ်ာ္ေနခ်ိန္၊ ဝမ္းနည္းေနခ်ိန္၊ တက္ၾကြေနခ်ိန္၊ ညိႇဳးငယ္ေနခ်ိန္ေတြမွာ မ်က္လံုးမွသည္ လမ္းေလွ်ာက္ပံု၊ လက္ထားပံု၊ မတ္တတ္ရပ္ပံုကအစ မတူႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒါဟာ စိတ္ပိုင္းပါ။

လူမႈေရးပိုင္းဆိုတာက ဆရာဝန္၊ ေက်ာင္းဆရာ၊ သူနာျပဳ၊ အငွားယာဥ္ေမာင္း၊ ထန္းတက္သမား၊ ႏိုင္ငံေရးသမား၊ စစ္ဗိုလ္ အစရိွတဲ့ အလုပ္အကိုင္ အသီးသီးေၾကာင့္ လူေတြရဲ႕ မ်က္လံုးမွသည္ အထက္က ေျပာခဲ့တာ အကုန္လံုးကို ႐ိုက္ခတ္ေနပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ လူတန္းစား စ႐ိုက္လည္း ရိွပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမားထဲမွာမွ မိေကာင္းဖခင္သားသမီး (ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း ေျပာတဲ့ gentlemen) စ႐ိုက္နဲ႔ မိလကၡဴ လူတန္းစားက ေပါက္ဖြားသူ ႏိုင္ငံေရးသမားတို႔ၾကားမွာ ေျပာဆိုပံုေတြ ကြာေနဦးမွာပါပဲ။

အမူအက်င့္ပိုင္းက်ျပန္ေတာ့လည္း အလြယ္ဆံုး ေျပာရင္ လူတေယာက္ထဲမွာေတာင္မွ အရက္မူးေနခ်ိန္၊ တေယာက္တည္း ရိွေနခ်ိန္၊ လူအုပ္ၾကားထဲ ေရာက္သြားခ်ိန္၊ ကင္မရာေရွ႕ ေရာက္ေနခ်ိန္၊ မိန္းကေလးေတြ ေရွ႕၊ ေယာက္်ားခ်င္းေရွ႕၊ ဆရာ့ေရွ႕၊ မိဘေရွ႕၊ တပည့္ေရွ႕မွာ အမူအက်င့္ေတြ ကြာေနတတ္ျပန္ပါတယ္။ ေနာက္အမူအက်င့္က ေဒသပါ။ အညာသားက အညာသား ဓေလ့၊ ေအာက္သားက ေအာက္သားဓေလ့၊ ေတာင္ေပၚသားက ေတာင္ေပၚသားဓေလ့နဲ႔ ရိွေနတာမ်ိဳးေပါ့။

ဝင္စားသ႐ုပ္ေဆာင္တာ

သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့အခါ အဲဒါေတြကို ဝင္စားသ႐ုပ္ေဆာင္တာပါပဲ။ အဲဒီ့အခါမွာ ဇာတ္႐ုပ္ကို ကုိယ္စားျပဳတဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္နည္း (Character Representation) ကို နည္းက် သ႐ုပ္ေဆာင္ျခင္းလို႔ သူတို႔က မေခၚပါဘူး။ ဇာတ္႐ုပ္အတိုင္း ေတြ႕ၾကံဳခံစားျခင္း (Character Experiencing) ကိုမွ နည္းက်သ႐ုပ္ေဆာင္မႈလို႔ ေခၚဆိုပါတယ္။

ဝင္းဦးတို႔၊ ေကာလိပ္က်င္ ေနဝင္းတို႔၊ ေက်ာ္ေဆြတို႔၊ ေရႊဘတို႔မွာ ကိုယ္ပိုင္ဟန္ေတြ ရိွၾကတယ္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔က ဇာတ္႐ုပ္ကို ကိုယ္စားျပဳခဲ့ၾကတာပါ။ ဘယ္ကားမွာျဖစ္ျဖစ္ ဒါ ဝင္းဦးပဲ၊ ဒါ ေကာလိပ္ဂ်င္ပဲ၊ ဒါေရႊဘပဲဆိုၿပီး ပရိသတ္က သိေနရပါတယ္။ တနည္းေျပာရင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ေနတယ္လို႔ပဲ ပရိသတ္က ျမင္ေနရတယ္။ ေက်ာ္ဟိန္းလည္း ေစာေစာပိုင္းတုန္းက အဲလိုေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူက နည္းနည္း ဝင္စားတတ္လာေတာ့ တပ္ၾကပ္ဖိုးစည္၊ တာတီးစသျဖင့္ နည္းနည္း ကြဲလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာ္ဟိန္း ေပ်ာက္သြားတဲ့အထိေတာ့ ျဖစ္မသြားခဲ့ဘူး။

ဇာတ္႐ုပ္အတိုင္း တကယ္ ဝင္စားႏိုင္တဲ့အခါက်ေတာ့ ပရိသတ္က မင္းသား၊ မင္းသမီးဆိုတာကို ေမ့သြားတယ္။ အဲဒီ့ ဇာတ္႐ုပ္ လံုးလံုးျဖစ္သြားတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ Leonardo DiCarprio နဲ႔ Kate Winslet တို႔ဟာ အဲလို အေတာ္ ဝင္စားႏိုင္ပါတယ္။ အႀကီးတန္းထဲက ေျပာရင္ Marlon Brando, Robert DeNiro, Meryl Streep, Dustin Hoffmann တို႔ကို အလြယ္ဆံုး နမူနာ ျပႏိုင္မယ္ထင္ပါတယ္။

နမူနာေတြ

အစြန္းအေရာက္ဆံုး နမူနာကေတာ့ Gandhi (1982) ဇာတ္ကားမွာ ဂႏၶီအျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ Ben Kingsley ပါပဲ။ သူဟာ အဲဒီ့ကား႐ိုက္ဖို႔အတြက္ တကယ့္ကို ဂႏၶီေနသလိုေန၊ ဝတ္သလိုဝတ္၊ စားသလို စားၿပီး ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကိုပါ တကယ့္ဂႏၶီတုန္းကလို အ႐ိုးေပၚ အေရတင္တဲ့အထိ ေနကာ သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။

550full-gandhi-screenshot

ေနာက္တေယာက္က လူမည္း သ႐ုပ္ေဆာင္ Forest Whitaker ပါ။ The Last King of Scotland (၂၀၀၆) မွာ အာဏာရွင္ အီဒီအာမင္အျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ၿပီး ေအာ္စကာဆု ရခဲ့သလို ၂၀၁၃ ခုႏွစ္က ထြက္တဲ့ Butler ဇာတ္ကားမွာလည္း ေျပာင္ေျမာက္စြာ သ႐ုပ္ေဆာင္သြားခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ နည္းက် သ႐ုပ္ေဆာင္ပံုကို အဲဒီ့ ႏွစ္ကား ယွဥ္ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ တန္းခနဲ ေတြ႕ႏိုင္မလားပဲ။

Robert DeNiro လည္း Raging Bull ဇာတ္ကားမွာ လက္ေဝွ႕သမားအျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ဖို႔ သူ႔ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကို ေပါင္ ၆၀ အထိ တက္ေအာင္ ေနထိုင္ ျပင္ဆင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

Kate Winslet ရဲ႕ နည္းက် သ႐ုပ္ေဆာင္ခ်က္ကလည္း ကမၻာေက်ာ္ပါတယ္။ The Reader (2008) မွာ မင္းသမီးဟာ ဂ်ာမန္ နာဇီ အက်ဥ္းစခန္းအေစာင့္အျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ရပါတယ္။ နည္းက်သ႐ုပ္ေဆာင္တာမ်ား ၿဗိတိသွ်မင္းသမီးဟာ ဂ်ာမန္သံတဝဲ၀ဲက အက်င့္အပါလြန္ကုန္ၿပီး ႐ုိက္ကြင္းအျပင္သာမက ႐ိုက္ကူးေရး ၿပီးလို႔ သူ႔အိမ္သူ ျပန္တဲ့အထိေတာင္ အဲဒီ့ ဂ်ာမန္သံစြဲေနတာမို႔ မနည္း ျပန္ေဖ်ာက္ယူခဲ့ရဖူးပါတယ္။ အဲဒီ့ဇာတ္႐ုပ္ကို သူ႔ကိုယ္ထဲက ျပန္ထုတ္ဖို႔ လနဲ႔ခ်ီၿပီး ႀကိဳးစားယူခဲ့ရတယ္လို႔ Kate ကိုယ္တိုင္က ေျပာဖူးပါတယ္။

စကားသံဝဲတာလည္း ပါတယ္ေနာ္

သူ႔နည္းတူ အံ့အားသင့္စရာေကာင္းေအာင္ ေဒသသံဝဲ ေပါင္းစံုနဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ႏိုင္တဲ့ အေမရိကန္ မင္းသမီးက Renée Zellweger ပါပဲ။ အေမရိကန္ ေတာသူသံဆိုလည္း ေကာ့ေနတာပဲ၊ ၿဗိတိသွ်သံလည္း သူ ရေအာင္ ေျပာၿပီး သ႐ုပ္ေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။ ေဆးစက္က်ရာ အ႐ုပ္ထင္တယ္ဆိုတဲ့ ဗမာစကား ရိွပါတယ္။ သ႐ုပ္ေဆာင္ဟာ သူက်တဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ ေျပာမယ့္ ေလသံ၊ စကားဝဲပံုကအစ တူေနေအာင္ လုပ္ႏိုင္မွ တကယ့္ သ႐ုပ္ေဆာင္ပါ။ တလံုးက ကက္ဆက္ဖြက္ဖို႔ တလံုးက မီးထြင္းဖို႔ဆိုရင္ အဲဒါဟာ ဇာတ္ေဆာင္သာျဖစ္ပါတယ္။ ဇာတ္သ႐ုပ္ကိုမွ မဝင္စားႏိုင္တာကိုး။

နည္းက်သ႐ုပ္ေဆာင္ျခင္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အျမည္းသေဘာေလး တင္ျပေဆြးေႏြးတာပါ။ ေျပာေတာ့ လြယ္လြယ္ေလး ထင္ရပါတယ္။ တကယ့္ကို ဂ႐ုတစိုက္ အခ်ိန္ယူ ျပင္ဆင္ၾကရတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးနဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္မယ္ဆိုရင္ တကယ္ကို ႏႈတ္ခမ္းေမႊးထားမွ ဇာတ္႐ုပ္ပီမွာပါ။ မိတ္ကပ္နဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းေမႊး လုပ္မယ္ဆိုရင္ တူသလိုလုိနဲ႔ လြဲေနမွာမ်ိဳးေပါ့။

မွတ္မိပါေသးေတာ့တယ္။ အကို ေမာင္ဝဏၰရဲ႕ ေနာက္ဆံုးကားတုန္းကပါ။ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ တိုင္းရင္းသူ မင္းသမီးေလးကို ငွားၿပီး ဘာလုပ္ခိုင္းတယ္ မွတ္တံုး။ ျမန္မာစာ သင္ပုန္းႀကီးက အ၊ အာ၊ အား၊ အိ၊ အီ၊ အီးဆိုတဲ့ သရသံေတြကို အလြတ္က်က္ ဆိုခိုင္းခဲ့ဖူးပါတယ္။ မင္းသမီးရဲ႕ အသံထြက္ကို သူစိတ္တိုင္းက်ေတာ့မွ ကားစ႐ိုက္တာပါ။ အဲဒီ့ကားက မေအာင္ျမင္လိုက္ပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ ေျပာခ်င္တာကို သေဘာေပါက္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။

ဆရာလိုတယ္

ေနာက္တခ်က္က ဆရာျပမွ နည္းက်မွာပါ။ သည္လိုပဲ လုပ္ေနၾကတာပဲဆိုၿပီး သည္လိုပဲ လႊတ္ထားရင္လည္း သည္လိုပဲထဲက ထြက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဗမာစကားလည္း ရိွသမို႔လား… ငါးပိဖုတ္တာေတာင္မွ ဆရာနဲ႔ မဟုတ္ရင္ ေကာင္းေကာင္း မနပ္ဘူးခင္ဗ်။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၁၈၀၃၁၈)

 

တန္းဝင္

ေမာင္တင္ဦး ႐ိုက္ခဲ့တဲ့ သႀကၤန္မိုး ေကာင္းပါတယ္။ ႐ံုတင္စ ၾကည့္တုန္းကလည္း ႀကိဳက္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း သႀကၤန္ခ်ိန္တိုင္း အဲဒီ့ကား ျပန္ျပေတာ့လည္း အခါအားေလ်ာ္စြာ (အစအဆံုးမဟုတ္ေတာင္ ခဏတျဖဳတ္) ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ မန္းသႀကၤန္ကို ခ်စ္တဲ့ မန္းသားတေယာက္အေနနဲ႔ အလြန္သေဘာက်ပဲ။ ႐ိုက္ခ်က္ေတြႀကိဳက္တယ္၊ သီခ်င္းေတြႀကိဳက္တယ္။

အဲ… ႐ံုတင္တင္ခ်င္း စၾကည့္တဲ့ေန႔ကတည္းက ဇာတ္ကိုေတာ့ မႀကိဳက္ခဲ့တာ အမွန္ပဲ။

ဘယ့္ႏွယ့္ဗ်ာ… မိန္းမသြားခိုးမယ့္ေန႔၊ မိန္းမသြားခိုးမယ့္အခ်ိန္က်မွ တည့္တည့္မတ္မတ္၊ အပ္က်မတ္က် ဟိုမိန္းမႀကီးက ေရာဂါ ထသည္းရသတဲ့လား။ အဲဒီ့ ျဗဟၼာ့ျပည္က အပ္တစင္းနဲ႔ လူ႔ျပည္က အပ္တစင္းဆံုသလို ထူးျခား တိုက္ဆိုင္မႈက လူ႔ျပည္ႀကီးမွာ ျဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္လို႔ ဇြတ္ျငင္းရင္ မိန္းမသြားခိုးမယ့္သူကလည္း ဟိုက ေစာင့္ေနမယ့္ မိန္းမဆီ တနည္းနည္းနဲ႔ အေၾကာင္းမၾကားႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ မန္းေရႊၿမိဳ႕ႀကီးက လူေတြ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္ေရာက္ကုန္သတဲ့လဲ။ ဇာတ္ကို မနာနာေအာင္ င႐ုတ္က်ည္ေပြ႕နဲ႔ ထုထားသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။

မႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ မိန္းမတေယာက္ တျခားလူနဲ႔ ယူသြားတာနဲ႔ပဲ အရက္ထဲ တဘဝလံုးႏွစ္လိုက္တဲ့ လူတေယာက္ရဲ႕ ဇာတ္ျဖစ္ေနတာပဲ။ ခ်ာတူးကို လန္လို႔။ ပရိသတ္ကို ဘာသတင္းစကား ပါးခ်င္တာလဲ။ မိန္းမတေယာက္နဲ႔ လြဲတာနဲ႔ အရက္သမား လုပ္ၾကေပေတာ့လို႔ ေျပာခ်င္တာလား။

ေနာက္တခုက ဗမာစကားကို ပီေအာင္ မေျပာတတ္တဲ့သူကို မန္းေလးသူ လုပ္ခိုင္းထားတာႀကီး။ အဲဒါလည္း ဘယ္လိုမွ အစာမေက်ဘူး။ သူ႔ကို ထည့္႐ိုက္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ အစကတည္းက သူ႔အေဖ အေမ အဖြားတို႔ကိုလည္း ယေန႔ မန္းေလးမွာ တြင္က်ယ္ေနက်တဲ့ စကားမပီသူ ယူနန္နယ္သားေတြ လုပ္ထားလိုက္ရင္ ဟုတ္တုတ္တုတ္ရယ္။ ခုေတာ့ အလြဲႀကီး။

သို႔ေသာ္… ႐ိုက္ခ်က္ရယ္၊ ခမ္းနားတဲ့ ဆက္တင္ေတြရယ္၊ သီခ်င္းေတြရယ္ေၾကာင့္ အဲဒီ့ သႀကၤန္မိုးကို ေအာင့္နမ္းခဲ့ရတယ္။ အဲဒီ့ ခမ္းနားမႈ၊ အဲဒီ့ သီခ်င္းေတြ၊ အဲဒီ့႐ိုက္ခ်က္ေတြက ေကာင္းတယ္။ ဗမာတေယာက္၊ မန္းသႀကၤန္ကို ခ်စ္လြန္းသူ တေယာက္အေနနဲ႔ အနာအဆာမ်ားစြာကို ခြင့္လႊတ္ခံစားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

အဟဲ… အဲဒီ့ဇာတ္ကားကိုပဲ ႏိုင္ငံတကာ ႐ုပ္ရွင္ပြဲေတာ္တခုမွာ ဗမာ႐ုပ္ရွင္အျဖစ္ တင္ၾကဖို႔ လုပ္ေတာ့ ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းကို အဂၤလိပ္လို ေရးရပါတယ္။

ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းဆိုတာ ဇာတ္လမ္း တပုဒ္လံုးရဲ႕ေက်ာ႐ိုးကို တထိုင္တည္း (ငါးမိနစ္ထက္ နည္းတဲ့အခ်ိန္အတြင္းမွာ) ဖတ္လိုက္သူရဲ႕ စိတ္မ်က္စိမွာ ျမင္သာေအာင္ ေရးသားထားတာကို ေခၚပါတယ္။

အဲဒီ့မွာတင္ သြားေတာ့တာပါပဲ။ ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္း ျပန္ေရးေနစဥ္ကတည္းက အဲဒီ့ကားဟာ ျပသဖို႔ ေရြးခ်ယ္ခံရမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိေနပါတယ္။ ဗမာဆိုတဲ့ စိတ္ကို ဖယ္၊ မန္းသႀကၤန္ဆိုတဲ့ သညာ မရိွတဲ့ တျခား အေရွ႕အေနာက္ႏိုင္ငံသားေတြအတြက္ သည္ဇာတ္ကားဟာ ဘယ္လိုမွကို စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ တြက္ဆမိရပါတယ္။

ထင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ။ အဲဒီ့ပြဲေတာ္မွာ အဲဒီ့ကား ျပသခြင့္ မရခဲ့သလို ဘယ္ျမန္မာကားမွလည္း ျပသခြင့္ မရခဲ့တာ အမွန္ပါ။

ဗမာျပည္က ဗမာေတြအတြက္ေတာ့ အဲဒီ့ကားက ၾကည့္လို႔ ႐ိုးမွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျပည္မကို မေရာက္ဖူးတဲ့၊ သႀကၤန္နဲ႔လည္း သိပ္မယဥ္ပါးတဲ့ တျခားတိုင္းရင္းသားေတြဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ့ကားကို တခါၾကည့္ၿပီး ထပ္ၾကည့္ခ်င္ပါ့မလားဆိုတာလည္း စဥ္းစားစရာပါ။

ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္ဆိုတာ အဲဒါပါပဲ။ ႐ိုက္ခ်က္ခ်ည္းပဲလည္း မဟုတ္ဘူး၊ ေနာက္ခံေတးဂီတခ်ည္းလည္း မဟုတ္ဘူး၊ ဇာတ္အိမ္ခိုင္ဖို႔က အားလံုးထဲမွာ အဓိက က်လွပါတယ္။

ေဘာလီးဝု(ဒ္)ကားေတြမွာလည္း ကုလားအကေတြ၊ ကုလားသီခ်င္းေတြ မႏိုင္ရင္ကာ ထည့္ထားတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ဇာတ္လမ္းေတြက လူမ်ိဳးမေရြး ဘာသာမေရြး ခံစားႏိုင္တယ္။ နမူနာအျဖစ္ PK ဇာတ္လမ္းကိုပဲ ၾကည့္ပါ။ ဘယ္ဘာသာဝင္အတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမးခြန္းထုတ္စရာ၊ ေတြးစရာ အစေတြ အမ်ားႀကီး ခ်န္ထားခဲ့ပါတယ္။

ဒါမွမဟုတ္ ထင္ရွားတဲ့ ကိုရီးယားကား Taxi Driver ပဲ ထားပါ။ သူတို႔ ႏိုင္ငံအတြင္းက ျဖစ္ရပ္မွန္တခုကို အေျချပဳထားတာ။ ဒါေပမယ့္ သာမန္ သူလို ငါလို အငွားယဥ္ေမာင္းတေယာက္၊ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ပတ္သက္မႈ မရိွတဲ့ ယာဥ္ေမာင္းတေယာက္က သူ႔မ်က္စိေအာက္မွာ ျဖစ္လာတဲ့ လူမဆန္မႈေတြကို ျမင္ရၿပီး ႐ုတ္တရက္ႀကီး မခံစားႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္လာရာက သည္အျဖစ္ေတြကို ကမၻာက သိေအာင္ ႀကိဳးစားေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခား သတင္းေထာက္ကို သက္စြံ႕ဆံဖ်ား ကူညီေပးခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္း။ ဘာလူမ်ိဳး၊ ဘာဘာသာဝင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ့ကားကို ၾကည့္ၿပီး မခ်ိတင္ကဲ အရသာကို ခံစားရမယ္၊ ေဒါသေတြ ျဖစ္လာမယ္၊ ရင္တထိတ္ထိတ္ျဖစ္လာမယ္။

ဒါျဖင့္ ႏိုင္ငံတကာ တန္းဆိုတာ ဘာလဲ…

ဘယ္လူမ်ိဳး၊ ဘယ္ယဥ္ေက်းမႈေနာက္ခံက လာသူပဲ ၾကည့္ၾကည့္၊ ခံစားလို႔ရတဲ့ ဇာတ္လမ္းေပါ့။ ရွင္းေနတာပါပဲ။ မဟုတ္ရင္ ႏိုင္ငံတကာ မဟုတ္ဘူး၊ တႏိုင္ငံစာလို႔ပဲ ေျပာလို႔ ရပါမယ္။

ဟုတ္တယ္… အဲဒီ့လို လူမ်ိဳး ဘာသာမေရြး ၾကည့္႐ႈခံစားႏိုင္မယ့္ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးေတြကို ၾကံဆ႐ိုက္ကူးသြားႏိုင္မယ္ဆို တန္းဝင္လာပါလိမ့္မယ္။

LikeShow more reactions

Comment