Royal Me!!!

03Royal“ဆဝါဒီခပ္(ပ္)”ဆိုၿပီး ျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳ၊ ငယ္ႏုႏု၊ ျမန္မာနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ ယပက္လက္မေလးေတြက လက္အုပ္ကေလးေတြ ခ်ီလို႔ အဝင္ဝမွာ ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ သူတို႔ လက္ထဲကို ဝင္ခြင့္လက္မွတ္ ထည့္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္သား အတြင္းခန္းထဲကို လွမ္းဝင္လိုက္ၾကပါတယ္။


လားလား… နည္းတဲ့အခန္းႀကီးမဟုတ္ဘူး။ ေပ ၆၀၊ ေပ ၄၀ေလာက္ေတာင္ ရွိမယ္မွတ္တယ္။ ကမွ ကရဲ႕လားေတာင္ မသိဘူး။ တစ္ခန္းလံုး ထိန္ထိန္လင္းလို႔။ အထဲမွာက ထိုင္ခံုမ်ိဳးစံုနဲ႔။ စားေသာက္ဆိုင္ ထိုင္ခံုလို မတ္မတ္ ကုလားထိုင္နဲ႔ စားပြဲေတြ၊ ေကာ္ဖီဆိုင္ ထိုင္ခံုလို သက္သက္သာသာ ထိုင္လို႔ေကာင္းတဲ့ ကုလားထိုင္နဲ႔ စားပြဲေတြ၊ ဧည့္ခန္းထိုင္ခံုလို ဆိုဖွာ ဆက္တီေတြအျပင္ သူၾကြယ့္အိမ္ရဲ႕ နားေနခန္းထဲက ႐ုပ္ျမင္သံၾကား ၾကည့္တဲ့ ထိုင္ခံုလို ပက္လက္ႀကီး ေျခဆန္႔ လဲေလ်ာင္းၿပီး ဇိမ္အျပည့္ ယူလို႔ရတဲ့ ဧရာမ ဆိုဖွာခံုႀကီးေတြလည္း ရွိတယ္။


တခ်ိဳ႕က စားေနၾက၊ တခ်ိဳ႕က စာအုပ္ဖတ္ေနၾက၊ တခ်ိဳ႕က သတင္းစာ ဖတ္ေနၾက၊ တခ်ိဳ႕က မ်က္ႏွာကို မ်က္စိဖံုး စြပ္ၿပီး အိပ္ေနၾက၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း အဲသလို မ်က္စိကို ဖံုးထားလို႔ရတဲ့ သိုင္းႀကိဳးေလးနဲ႔ အမည္းေရာင္ ပိတ္စြပ္ေလး မပါဘဲ သည္တိုင္း ခေလာေနၾက။


ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အတူပါသူ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ႀကီးရဲ႕ ဦးေဆာင္မႈကိုသာ အၾကည္အသာ ခံယူေနရပါတယ္။ မခံလို႔လည္း မျဖစ္ဘူး။ သူက ႏိုင္ငံျခားကို အားတိုင္း ထြက္ရတဲ့သူ။ ကြ်န္ေတာ့္လို ေမ့ေလာက္မွ တစ္ခါ သြားရသူမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ သည္ေတာ့ အေတြ႕အၾကံဳက သူ႔မွာ အျပည့္ရွိတယ္။ ပိုဆိုးတာက ကိုယ့္လူႀကီးက လူ႔ခြစာႀကီး။ (ကြ်န္ေတာ္လို ခြက်က်ေကာင္ကေတာင္ အဲသလို ေျပာယူရတယ္ဆိုရင္ သူ ဘယ္ေလာက္ ခြက်တယ္ဆိုတာ ဓာတ္သိမ်ား မွန္းဆၾကည့္ေတာ္မူႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။) မထင္ရင္ မထင္သလို မာန္က မာန္တတ္ပါဘိသနဲ႔။ စကားကလည္း အေတာ္နည္းတဲ့သူခင္ဗ်။


သည္ေတာ့လည္း သူ႔အရိပ္အကဲ ၾကည့္ၿပီး သူထိုင္တဲ့ စားပြဲမွာ အသာေလး ဝင္ထိုင္လိုက္ရပါတယ္။ သူက သတင္းစာတစ္ေစာင္ ထယူေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ထယူေပါ့။ သူလည္း သတင္းစာဖတ္၊ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေတာင္လွန္၊ ေျမာက္လွန္။ သတင္းစာႀကီးကလည္း ႀကီးမွ ႀကီး။  ျဖန္႔ဖတ္လိုက္ရင္ တစ္လံေလာက္မ်ား ရွိမလား မွတ္တယ္။ စကၠဴကေတာ့ သတင္းစာ စကၠဴပါပဲ။ သို႔ေပမယ့္ မ်က္ႏွာဖံုးက ဓာတ္ပံုေတြက ေရာင္စံုေတြနဲ႔။ အဲတုန္းက ၁၉၉၉ခုႏွစ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ျမန္မာတိုင္း(မ္)တို႔၊ မဟာတို႔၊ ဗြိဳက္(စ္)တို႔၊ ဆဲဗွင္းေဒးတို႔လို ေရာင္စံုနဲ႔ သတင္းစာပံုစံေတြ မျမင္ဖူးေသးေတာ့ အဲဒီ့သတင္းစာကို “ခြာလထွီ”သတင္းစာလို႔ ထင္မိသလို ျဖစ္သြားရေသး။


အမွန္ေတာ့ မဖတ္ခ်င္ပါဘူးဗ်ာ။ ဟိုလူႀကီး ေၾကာက္လို႔သာ ဖတ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရတာ။ ေျခေထာက္နာတာက တစ္မ်ိဳး၊ ေတာသား ၿမိဳ႕ေရာက္သလို ျဖစ္ေနတာက တစ္မ်ိဳးနဲ႔မို႔ သတင္းစာအစား လည္ပင္းကို ပတ္ခ်ာလွည့္ၿပီး ေတာင္ၾကည့္ ေျမာက္ၾကည့္ ၾကည့္ခ်င္လွတာပ။ သို႔ေသာ္ အဲသလိုဆို ကိုယ္ ေတာသားမွန္း လူသိကုန္ပါ့မယ္ေလဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ သတင္းစာထဲ ေခါင္းစိုက္ထားရတယ္။ ဟန္ကိုယ့္ဖို႔ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေပါ့ခင္ဗ်ာ။


ကိုယ့္လူႀကီးကလည္း သတင္းစာကို အလြတ္မ်ားက်က္ေနသလား မွတ္တယ္။ မၿပီးႏိုင္ဘူး။ အမွန္ေတာ့ အဲဒီ့သတင္းစာမ်ိဳးေတြက အပုဒ္ေစ့သာ ဖတ္မယ္ဆိုရင္ တစ္ေနကုန္မွ ၿပီးမယ့္ သတင္းစာမ်ိဳးကလား။ စာအုပ္ေတြအေၾကာင္းခ်ည္းကိုက တစ္မ်က္ႏွာ၊ ႏွစ္မ်က္ႏွာ၊ ႐ုပ္ရွင္ေတြ၊ ႐ုပ္သံ အစီအစဥ္ေတြ အေၾကာင္းလည္း မနည္းမေနာပါရဲ႕။ ေဒသတြင္း သတင္း၊ ႏိုင္ငံတကာသတင္းဆိုတာလည္း ေကာင္းတာေရာ၊ ဆိုးတာေရာ အစံု၊ အစံု။ ေဈးကြက္သတင္း၊ အားကစားသတင္း၊ အံမယ္မင္း… ဒင္းၾကမ္း ျပည့္လို႔။


သူက သတင္းစာနဲ႔ မ်က္ႏွာ မခြာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ခမ်ာေလးမွာလည္း ေတာင္လွန္ ေျမာက္လွန္နဲ႔ စိတ္ဝင္စားစရာေလးေတြ ေလွ်ာက္ဖတ္ေပါ့။ အေတာ္ေလးၾကာေတာ့မွ ကိုယ့္လူႀကီးက စတင္ လႈပ္ရွားတယ္။ “က်ဳပ္ စားစရာ ေသာက္စရာ သြားယူလိုက္ဦးမယ္”တဲ့။

ဟုတ္ကဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ေတာသားက သူသြားရင္ ကြ်န္ေတာ္ ေစာင့္ရမယ္ မွတ္တာ။ အမွန္ေတာ့ သည္ ေတာ္ဝင္သစ္ခြ နားေနေဆာင္ႀကီးမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုင္တဲ့ ေနရာနားမွာ ခ်ထားတဲ့ ဝန္စည္စလယ္ေတြကို အလစ္သုတ္မယ့္သူ ရွိမွာမွ မဟုတ္တာ။ သို႔ေသာ္ အက်င့္က ပါေနေတာ့ သူသြားတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္ ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။

သူ သြားရာကို လိုက္ၾကည့္ေတာ့ စားပြဲႀကီးက ဧရာမ အႀကီးႀကီးဗ်။ အလ်ား ၁၅ ေပ၊ အနံ ၇ ေပေလာက္မ်ား ရွိမလားပဲ။ စားစရာ ေသာက္စရာေတြကလည္း စားပြဲအျပည့္။ သို႔ေပမယ့္ စားခ်င္ ေသာက္ခ်င္စိတ္က တယ္ မရွိလွဘူး။ ေျခေထာက္နာတာကို စိတ္ညစ္ေနတာ၊ ကိုယ္ မေရာက္ဖူး၊ မသြားဖူးတဲ့ ခရီးမို႔ စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးတစ္မည္ သ႐ိုးသရီျဖစ္ေနတာတို႔ေၾကာင့္ ထင္ပါရဲ႕။


ကိုယ့္လူႀကီးက မုန္႔ပန္းကန္ေလး တစ္ပန္းကန္၊ လက္ဖက္ရည္ေလး တစ္ခြက္နဲ႔ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ သူ႔ေနရာသူ ျပန္ထိုင္တယ္။ သူက လက္ဖက္ရည္သမား။ တစ္ေန႔ကို လက္ဖက္ရည္ခ်ည္း ေလး၊ ငါး၊ ရွစ္ခြက္ ေသာက္တတ္တဲ့သူ။  သူ ယူလာတဲ့ မုန္႔ေတြကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စမူဆာတို႔၊ ေကာ္ျပန္႔လိပ္တို႔လိုဟာမ်ိဳးရယ္၊ ေပါင္မုန္႔သား ပိစိ ေသးေသးေလးေပၚမွာ အဆာတင္ထားတဲ့ ဟာေလးေတြရယ္ ေတြ႕ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သတင္းစာပဲ ဆက္ဖတ္ေနလိုက္တယ္။ နည္းနည္းေတာ့ အသားက်သြားၿပီမို႔ သတင္းစာထဲက ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားတာေလးေတြကို ေအးေအးလူလူ ေလွ်ာက္ဖတ္ေနလိုက္တယ္။


အေတာ္ေလးၾကာေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္လည္း စားစရာေသာက္စရာ ထယူ ပါေတာ့တယ္။ ဇာတ္လမ္းက အဲဒီ့မွာ ျဖစ္တဲ့ဇာတ္လမ္း။ အဲဒါေလး ေျပာခ်င္လို႔ ခ်ီေနတာပါ။ (ခ်ီေနတာကိုက အေတာ္ရွည္ေနၿပီေနာ္…)


ေထာ့က်ိဳးေပမယ့္ စပ္စုခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ရွည္လ်ားလွတဲ့ စားပြဲကို တစ္ပတ္ ပတ္ၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ အားပါး… စားစရာက အစံုအစံု။ ထမင္းေတြ၊ ဟင္းေတြလို အဝစားလို႔ ရတာေတာ့ မပါပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ သြားရည္စာေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳး အမယ္မယ္ပဲ။ ေသာက္စရာကလည္း အျပည့္ပဲ။ ေခ်ာကလက္ ေဖ်ာ္ရည္၊ မိုင္လို၊ အိုဗွာ(လ္)ထီး(န္)၊ ႏို႔၊ ေကာ္ဖီ၊ လက္ဖက္ရည္၊ ေရေႏြးၾကမ္း… အမ်ိဳးကို စံုလို႔။ အရက္ေသာက္ခ်င္ရင္ အရက္ေကာင္တာက သတ္သတ္ ရွိေသးတယ္။ ႀကိဳက္တာ ယူစား၊ ႀကိဳက္တာ ယူေသာက္။

ပထမဆံုး ႏိုင္ငံျခားခရီးလည္း ျဖစ္ေန၊ လူကလည္း မအူမလည္ဆိုေတာ့ အရက္ကို စိတ္မကူးရဲဘူး။ အခ်ိန္ကလည္း မြန္းေတာင္ မတည့္ေသးဘူး။ ဒါနဲ႔ ပန္းကန္ျပား အလြတ္ေလးတစ္ခ်ပ္ ယူတဲ့လို႔ စားစရာေတြထဲက သင့္မယ္ ထင္တာေလးေတြကို ေကာက္ထည့္လိုက္တယ္။

ၿပီးေတာ့ ေကာ္ဖီေသာက္ဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ေကာ္ဖီ သရဲ။ ေကာ္ဖီ အေသာက္ၾကမ္းတဲ့ေနရာမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ္တန္တန္ ႏိုင္ငံျခားသားေတာင္ ဆလံသရတယ္။

ေကာ္ဖီအမ်ိဳးအစားေပါင္းစံုရွိတဲ့အနက္မွာ အက္(စ္)ပရက္ဆို (espresso) ဆိုတဲ့ ေကာ္ဖီက တကယ့္ကို အျပင္းစားပဲ။ ခါးတူးေနတာ။ အဲဒီ့ေကာ္ဖီမွာရင္  ေကာ္ဖီမႈန္႔တစ္ဇြန္း (single scoop)တို႔၊ ႏွစ္ဇြန္း (double scoop)တို႔ မွာရတယ္။ ဇြန္းဆိုလို႔ စားပြဲတင္ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တဲ့ ဇြန္းလို႔ မမွတ္ပါနဲ႔။ အဲဒီ့ တစ္ဇြန္းက စားပြဲတင္ ေကာ္ဖီမႈန္႔ ဇြန္း သံုးဇြန္းေမာက္ေမာက္စာေလာက္ရိွတယ္။ သိပ္ကို ေကာ္ဖီႀကိဳက္တဲ့ ေကာ္ဖီသရဲေတြမွ ေသာက္တတ္တဲ့ ေကာ္ဖီမ်ိဳး။ ႏိုင္ငံျခားသား ေကာ္ဖီသရဲေတြေတာင္ တစ္ဇြန္းေဖ်ာ္ပဲ မွာၿပီး ႏို႔ေတြ နင္းကန္ထည့္ကာ ဇိမ္ဆြဲ ေသာက္ၾကတာကလား။ အဲ… ကြ်န္ေတာ္က အဲဒီ့ အက္(စ္)ပရက္ဆိုကို ဘယ္ေတာ့ျဖစ္ျဖစ္ ႏွစ္ဇြန္းေဖ်ာ္ မွာတယ္၊ ဘာႏို႔၊ ဘာသၾကားမွ မထည့္ဘဲ ေကာ္ဖီခ်ည္းသက္သက္ကို အစိမ္းအတိုင္း ေသာက္တတ္တယ္ဗ်။ အဲသေလာက္ ေကာ္ဖီကို ႀကိဳက္တဲ့ေကာင္။ ညစာစားပြဲအၿပီး အစာပိတ္ဆိုရင္လည္း အဲဒီ့အတိုင္းပဲ ေသာက္တာဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြက ကြ်န္ေတာ့္ ေကာ္ဖီေသာက္ႏႈန္းကို လႊတ္ဖ်ားၾကတယ္။ သူတို႔သာဆို အိပ္မေပ်ာ္ဘူးတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေကာ္ဖီေၾကာင့္ ကေန႔ထက္ထိ တစ္ခါမွ အိပ္မေပ်ာ္တာမ်ိဳး မျဖစ္ဖူးေသးဘူး။ အအိပ္မက္တဲ့ေကာင္ဆိုေတာ့ ေကာ္ဖီ ဘယ္ေလာက္ေသာက္ေသာက္ ေခါင္းခ်လိုက္တာနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္တာခ်ည္းပဲ။ လင္းတဲ့အထိ တစ္ေရးပဲ။


(အိပ္မေပ်ာ္တာက ရည္းစားပူမိတဲ့အခါေလာက္၊ အသည္းကြဲတဲ့အခါေလာက္သာ ရွိတတ္တာပါ။ ဘာတဲ့… အစြဲမ်ား ေျခာက္လွန္႔ေနသည္ႏွယ္၊ အသည္းမ်ား ထိတ္၊ ထိတ္လွပါတယ္ကြယ္ဆိုတဲ့ အခါမ်ိဳးမ်ားမွာေပါ့ ခင္ဗ်ာ)

အဲ… အဲသလို ေကာ္ဖီသမားဆိုေတာ့ ေတာ္ဝင္သစ္ခြ နားေနေဆာင္ႀကီး ထဲမွာ တည္ခင္းထားတဲ့ ေကာ္ဖီမ်ိဳးစံုကို မ်က္လံုးကစားလိုက္တယ္။ နက္(စ္) ေကာ္ဖီလို ခ်က္ခ်င္း တန္းေဖ်ာ္လို႔ရတဲ့၊ ဓာတုနည္းနဲ႔ ျုပျပင္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီမႈန္႔  ပုလင္းေတြကလည္း မ်ိဳးစံုခ်ထားတယ္။ အဲဒါလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔က နက္(စ္)ေလာက္သာ သိတာ။ တကယ္က အမ်ိဳးမ်ိဳးအမယ္မယ္ရွိေသးတယ္။ တန္ဖိုးႀကီးတဲ့ ခ်က္ခ်င္းေဖ်ာ္ ေကာ္ဖီမႈန္႔ေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးတယ္။ သို႔ေသာ္ အဲဒါေတြကို ကြ်န္ေတာ္က တစ္စက္မွ စိတ္မဝင္စားဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ႀကိဳက္တာက အက္(စ္)ပရက္ဆိုလို တကယ့္ေကာ္ဖီေစ့ စစ္စစ္က ထြက္တဲ့ အမႈန္႔နဲ႔ ခပ္ပ်စ္ပ်စ္ေလး ႏွပ္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီမ်ိဳး။

မ်က္စိကစားလိုက္ေတာ့ လားလား… တစ္ေနရာမွာ ေတြ႕ရတယ္။ ေကာ္ဖီေစ့ေတြ အျပည့္အသိပ္ထည့္ထားတဲ့ ဖန္ေပါင္းေခ်ာင္နဲ႔ ေကာ္ဖီစက္ႀကီး။ ေရြး… နိပ္ဟလို႔ စိတ္ထဲက ဥဒါန္းက်ဴးၿပီး ကြ်န္ေတာ္လည္း ေထာ့က်ိဳးေထာ့က်ိဳးနဲ႔ ေကာ္ဖီစက္ႀကီးေရွ႕ ေရာက္သြားတယ္။


ၾကံဳတုန္ းၾကြားတယ္ပဲမွတ္လိုက္ပါခင္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္မွာလည္း ေကာ္ဖီကို ေကာ္ဖီေဖ်ာ္စက္နဲ႔ ေန႔စဥ္ ေဖ်ာ္ေသာက္တာပါ။ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္စက္ ဆိုတာက ဘာမွေတာ့ ထူးထူးေထြေထြမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခုပဲ လိုတယ္။ မႈန္ၿပီး ညက္ေနေအာင္ ႀကိတ္ထားတဲ့ (fine) ေကာ္ဖီမႈန္႔နဲ႔ေတာ့ သိပ္အဆင္ မေျပလွဘူး။ ေကာ္ဖီစစ္ေတြ ပိတ္ကုန္တတ္လို႔ပါ။

သည္ေတာ့ ေကာ္ဖီမႈန္႔ကို မညက္ေအာင္ ႀကိတ္ခိုင္းရတယ္။ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလး၊ စလံုးစခုေလး (coarse) ေပါ့။ အဲဒါကိုမွ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္စက္အတြက္ သတ္သတ္ လာတဲ့ ေကာ္ဖီစစ္ စကၠဴကေတာ့ေလးထဲ လိုသေလာက္ထည့္၊ စက္ထဲကို ေရထည့္ရမယ့္ေနရာ ေရထည့္၊ ေကာ္ဖီမႈန္႔ ထည့္ရမယ့္ေနရာ ေကာ္ဖီမႈန္႔ ထည့္ၿပီး ခလုတ္ ႏွိပ္လိုက္ရတာပါပဲ။

ေရကို စက္က တစ္မုဟုတ္ခ်င္းအတြင္းမွာ အေငြ႔ပ်ံေအာင္ လုပ္လိုက္တယ္။ အဲဒီ့ေပါင္းခံေရက ေကာ္ဖီမႈန္႔ေပၚကို တစ္စက္ခ်င္း က်တယ္။ အဲဒီ့ကမွ ေအာက္က ေကာ္ဖီအိုးထဲကို ေကာ္ဖီရည္အျဖစ္ က်လာတယ္။ အဲဒါ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္စက္တစ္လံုးရဲ႕ အလုပ္လုပ္ပံုပါ။ ကေန႔ ကုန္တိုက္ႀကီးေတြမွာ ေရာင္းေနတဲ့ ေဖ်ာ္စက္ေတြပဲေပါ့။

ဟိုးတစ္ေလာဆီက ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္ရဲ႕အိမ္မွာေတာ့ သူ႔ထက္ နိပ္တဲ့စက္တစ္လံုးေတြ႕ခဲ့ဖူးတယ္။ သူက က်ေတာ့ ႐ိုး႐ိုးမႈန္ေနတဲ့ ေကာ္ဖီ မႈန္႔ကို အျပည့္အသိပ္ ထည့္ၿပီး ခက္ပခ်ီးႏိုး ေကာ္ဖီလိုခ်င္ရင္ ခက္ပခ်ီးႏိုး ခလုတ္ကိုႏွိပ္၊ အက္(စ္)ပရက္ဆို လိုခ်င္ အက္(စ္)ပရက္ဆို ခလုတ္ကို ႏွိပ္႐ံုပဲ။ ေတာ္ေတာ္ နိပ္တာဗ်။ သည္မွာ မေတြ႕ဖူးေသးဘူး။ ေတြ႕ရင္ ကြ်န္ေတာ္ အရင္ဆံုး ေျပးဝယ္မိမယ္ ထင္တယ္။

ေနဦး… ဘာမွဆက္မေျပာခင္ ခက္ပခ်ီးႏိုး ေကာ္ဖီအေၾကာင္း နည္းနည္း ရွင္းျပဖို႔ လိုမယ္ထင္တယ္ေနာ္။ သူကလည္း ေကာ္ဖီပူပူပါပဲ။ အက္(စ္)ပရက္ဆို ေကာ္ဖီကို ႏြားႏို႔ပူပူနဲ႔ ေရာေဖ်ာ္ထားတာပဲ။ ထူးျခားတာက ေကာ္ဖီထဲကို သစ္ၾကံပိုးေခါက္ အမႈန္႔ျဖစ္ျဖစ္၊ သစ္ၾကံပိုးေခါက္ အေခ်ာင္းလိုက္ျဖစ္ျဖစ္ ထည့္ေပးထားၿပီး အေပၚက မလိုင္ျမႇဳပ္ထူထူ အုပ္ေပးထားတယ္။ အက္(စ္)ပရက္ဆိုနဲ႔ ေဖ်ာ္တာေပမယ့္ ႏို႔မ်ားမ်ားနဲ႔ဆိုေတာ့ ေကာ္ဖီက သိပ္မျပင္းေတာ့ဘူး။ အေလာေတာ္ပဲ။ သစ္ၾကံပိုးေခါက္အနံ႔ေလးကလည္း တသင္းသင္း၊ မလိုင္ျမႇဳပ္နဲ႔ဆိုေတာ့ တစ္မ်ိဳး ေသာက္လို႔ ေကာင္းတယ္ ဆိုရမွာပါ။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ သိပ္ခံတြင္း မေတြ႕လွဘူး။ ေကာ္ဖီသမား အေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာ့ ႀကိဳက္တယ္ခင္ဗ်။

ေတာ္ဝင္သစ္ခြနားေနေဆာင္ထဲ ျပန္သြားရရင္ေတာ့ဗ်ာ… ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္မွာလည္း ေကာ္ဖီေဖ်ာ္စက္နဲ႔ဆိုေတာ့ ေကာ္ဖီေစ့ေတြ အျပည့္ ထည့္ထားတဲ့ ဖန္ေပါင္းေခ်ာင္နဲ႔ စက္ႀကီးကိုလည္း ထီမထင္တဲ့စိတ္နဲ႔ သူ႔ေရွ႕ သြားရပ္လိုက္တာ။ စက္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့မွ ေခါင္းနပန္း ႀကီးသြားတယ္။

————————————

“(ဆူဒိုနင္ ေျပာၾကားတဲ့) ေတာသားလည္း ဟုတ္ႏိုင္ေပါင္ခင္ရယ္စာအုပ္ထဲက တတိယ အခန္းပါ။

In the beginning…

02Beginningကြ်န္ေတာ့္ခမ်ာေလးမွာ ႏိုင္ငံျခားခရီး “ကံ”က ေလးဆယ္ေက်ာ္မွ ေပၚရွာတာပါ။ (သနားစရာေလးေနာ္။ မသနား သနားေအာင္ “ခမ်ာေလး”နဲ႔ “ရွာ”ကို မနည္း ျခစ္ကုတ္ၿပီး ထည့္ေရးထားတာကို ေထာက္ထားေသာအားျဖင့္ သနားေပးၾကပါခင္ဗ်ာ။)


အဲ… ၾကာေတာ့ ၾကာၿပီဗ်။ ၾကာဆို ေျခာက္ႏွစ္ေတာင္ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ အတိအက် ေျပာရရင္ ၁၉၉၉ခုႏွစ္ သႀကၤန္တြင္းႀကီးမွာ ႏိုင္ငံျခားကို သြားဖို႔ အေၾကာင္းက ဖန္လာတယ္။


ဘယ္သြားရမွာလဲဆိုေတာ့ မေလးရွားႏိုင္ငံၿမိဳ႕ေတာ္ ကြာလာလမ္ပူကို သြားရမွာတဲ့။


တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးတဲ့ေကာင္ ႏိုင္ငံျခား ထြက္ရမွာဆိုေတာ့ အူက အရြလြန္သြားလို႔လား မသိဘူး။ သြားဖို႔ လာဖို႔ စာရြက္စာတမ္းကိစၥေတြ လံုးပမ္းေနရင္း တန္းလန္းက ေျခေခ်ာ္သြားတယ္။


ျဖစ္ပံုက သည္လိုဗ်။ ကြ်န္ေတာ္က အလြန္ ေျခဆီလက္ဆီ သန္တဲ့ ေကာင္။ အဲဒီ့ေန႔ကလည္း ေျခဆီေတြ မတရား လႊတ္ထြက္ေနတာ။ အဲေတာ့ ကားေပၚက အဆင္းလိုက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ စီးထားတာက သားေရဖိနပ္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ေျခဆီနဲ႔ကိုယ္ ညာေျခေထာက္က ေလွ်ာခနဲ ေခ်ာ္ထြက္သြားတယ္။

ကားေပၚကအဆင္းဆိုေတာ့ ေခ်ာ္တဲ့ေျခက လူသြားစႀကႍ အဂၤေတ ေဘာင္ကို ခပ္ျပင္းျပင္းေလး ခတ္မိသြားပါေရာလား။ ဟား… သည္မွာတင္ ညာဘက္ေျခသန္းဟာ တစ္ခါတည္းကို အက္သြားပါေတာ့တယ္ခင္ဗ်ား။


ႏိုင္ငံျခားကို တကယ္သြားတဲ့အခါက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘြတ္ေျခနင္းႀကီးနဲ႔၊ ေျခေထာက္နာႀကီးနဲ႔ ေထာ့က်ိဳး ေထာ့က်ိဳး။ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္က အက်ယ္ႀကီး၊ ေလဆိပ္ အေဆာက္အအံုရဲ႕ ေတာင္ထိပ္က ေျမာက္ထိပ္အထိ သံုး၊ ေလးမိုင္ေလာက္မ်ား ရွိသလား မွတ္တယ္။ ေထာ့က်ိဳးႀကီးနဲ႔ သြားေနရေတာ့ အဲသေလာက္ႀကီးတဲ့ ေလဆိပ္ကို ေဆာက္လုပ္ထားတဲ့သူေတြကို ေမတၱာေတြ အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္ ပို႔ခ်င္တဲ့စိတ္ေတာင္ ေပါက္လာေတာ့ သလိုပဲခင္ဗ်။


သည္မွာတင္ ကြ်န္ေတာ္လည္း သားေရဖိနပ္ကို စိတ္အနာႀကီး နာသြားၿပီး အဲဒီ့ခရီးစဥ္က ျပန္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ အျပင္ထြက္တဲ့အခါမွာ ေဘာင္းဘီရွည္နဲ႔ ဘြတ္ေျခနင္းနဲ႔ ေနလိုက္မိေတာ့တာ ကေန႔အထိပဲ။ ဓာတ္မသိတဲ့သူေတြကေတာ့ သည္အေကာင္ အေနာက္ႏိုင္ငံလည္း မဟုတ္ဘဲ အေရွ႕အာရွထဲက မေလးရွားက ျပန္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘာေၾကာင္သြားတာလဲ မသိဘူးလို႔ ေတြးခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို ေျဗာင္ဖြင့္ေျပာတဲ့အထိပဲ။ ဆရာ ႏိုင္ငံျခားက ျပန္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ ပုဆိုးကို မဝတ္ေတာ့ဘူးေနာ္တဲ့။ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ၊ မေလးက ျပန္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ ကုလားစိတ္ ေပါက္သြားလို႔ပါလို႔သာ ခပ္လြယ္လြယ္ ေျဖလိုက္ပါတယ္။

အမွန္ေတာ့ ကိုယ့္ဒုကၡနဲ႔ ကိုယ္။ ဘြတ္ေျခနင္းနဲ႔ဆိုေတာ့ ေျခအိတ္က ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ သန္လွတဲ့ ေျခဆီကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း စုပ္ထားႏိုင္တယ္။ သည္ေတာ့ကာ ကြ်န္ေတာ္လည္း အေနရ သက္သာ၊ ေျခေခ်ာ္စရာအေၾကာင္းလည္း တစ္စက္မွ မရွိေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ဒုကၡကို မသိရွာၾကေတာ့ ေနပူ က်ဲေတာက္မွာ ေဘာင္းဘီရွည္နဲ႔ ေျခနင္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ၾကည့္ၿပီး “မပူဘူးလားဗ်”လို႔ ေမးတဲ့သူက အေတာ္ မ်ားတယ္။ ဟိုတစ္ေန႔ကေတာင္ ဆရာ ေမာင္ဝဏၰ(စာေရးဆရာ)က အဲဒီ့အတိုင္း ေမးလိုက္ေသးတယ္။


အဲ… ဖိနပ္ခြ်တ္ရတဲ့ အိမ္မ်ား သြားရလို႔ကေတာ့ ေျခအိတ္နဲ႔ မဟုတ္ရင္ လႊတ္ အားနာစရာ ေကာင္းကုန္တတ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ေျခေထာက္ ခ်ထားတဲ့ေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ့္ေျခက ထြက္တဲ့ ေျခဆီေတြဟာ အိုင္ထြန္းၿပီး က်န္ရစ္တတ္လို႔ခင္ဗ်။ ကြ်န္းတံုးအလွေလးေတြမ်ား ခင္းထားလို႔ကေတာ့ အံမယ္မင္း… ဘယ္လို အားနာစရာ ေကာင္းမွန္းမသိဘူး။ အားနာေလေလ၊ ေျခဆီက ပိုထြက္ေလ မွတ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေျခခ်ရာ ေနရာတင္မက ေဘးပတ္လည္အပါအဝင္ တစ္ေပ၊ တစ္ေပခြဲေလာက္အထိ ကြ်န္ေတာ့္ေျခဆီေတြနဲ႔ ပြကုန္တယ္။

အဲ… ဖုန္အလိမ္းလိမ္းနဲ႔ ၾကမ္းျပင္ဆိုလို႔ကေတာ့လား ကြ်န္ေတာ့္ေျခဆီနဲ႔ ေရာၿပီး ရႊံ႕ျဖစ္ကုန္တာက ပါေသး။

အခုလို ဘြတ္ေျခနင္းနဲ႔ ေျခအိတ္နဲ႔ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္လည္း အႏၲရာယ္ကင္း ေဘးရွင္း၊ သူမ်ားတကာအိမ္မွာလည္း ဒုကၡမမ်ား၊ နိပ္လွသေပါ့။

ထားပါေလ။ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက အဲဒါမဟုတ္ပါဘူး။ စကား အလ်ဥ္းသင့္ေနတုန္း ေတာေရာက္ေတာင္ေရာက္ ေလွ်ာက္ေျပာတာပါ။
ဒါေတြက ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာနဲ႔လည္း ဘယ္လိုမွကို မပတ္သက္ဘူး။ ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္ ငွားၾကည့္ရတဲ့ ဇာတ္လမ္းေခြေတြထဲမွာ ႐ုပ္ရွင္ကား ေၾကာ္ျငာလည္း မဟုတ္ဘဲ ကုန္ပစၥည္းေၾကာ္ျငာေတြပါ အေခ်ာင္ ၾကည့္ၾကည့္ေနရတတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာဗီဒီယိုေခြေတြလိုပဲ သေဘာထားလိုက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ ေဘာင္းဘီရွည္ဝတ္တဲ့အေၾကာင္း၊ ေျခနင္းစီးတတ္တဲ့အေၾကာင္းကို ဘာမဆိုင္၊ ညာမဆိုင္ ေၾကာ္ျငာဝင္ထိုးတယ္လို႔သာ မွတ္ယူေတာ္မူေပးၾကပါကုန္။


အဲ… ေျပာလက္စကို ျပန္ေကာက္ရရင္ အဲဒီ့ေထာ့က်ိဳး ကြ်န္ေတာ္ဟာ  ဘဝရဲ႕ ပထမဆံုး ႏိုင္ငံျခားခရီးစဥ္ကို ႏိုင္ငံတကာ ျမန္မာ့ေလေၾကာင္း ေလယာဥ္ႀကီး စီးၿပီးသကာလ စတင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ဘန္ေကာက္က်ေတာ့ ေလယာဥ္ေျပာင္းစီးရတယ္။ မေလးရွား ေလေၾကာင္း ေျပာင္းစီးရတာ။ ၾကားထဲမွာက အခ်ိန္က ငါးနာရီေလာက္ ဟေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္ထဲမွာပဲ အခ်ိန္ျဖဳန္းဖို႔ အေၾကာင္းေပၚ လာတယ္။ အဲဒီ့မွာ ၾကံဳခဲ့ရတာေလးကို ျပန္ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္တာပါ။
သည္မွာေတာ့ လိုအပ္တယ္ထင္လို႔ နည္းနည္းေလး ဝင္ေျပာပါရေစ။


ကြ်န္ေတာ္သြားတာက ကိုယ့္စရိတ္နဲ႔ ကိုယ္မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ႐ံုးက လႊတ္တဲ့သင္တန္းကို တက္ဖို႔ သြားရတာ ဆိုေတာ့ ႐ံုးစရိတ္နဲ႔ေပါ့။ ႐ံုးစရိတ္နဲ႔ဆိုေတာ့ ေခြ်တာေရးတန္းလို႔ ဘာသာျပန္ လို႔ ရတဲ့ Economy Class က စီးစရာ မလိုဘဲ အလုပ္ႀကီး အကိုင္ႀကီးတန္းလို႔ ေခၚတဲ့ Business Class က စီးရတာ။ ေလယာဥ္ခခ်င္းက ႏွစ္ဆမက ကြာျခားပါတယ္။ အလုပ္ႀကီးအကိုင္ႀကီးတန္းက အေတာ့္ကို ေဈးႀကီးလွတာကလား။

သူတို႔ ေခြ်တာေရးတန္းနဲ႔  အလုပ္ႀကီး အကိုင္ႀကီးတန္း ကြာျခားပံုက ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ရထားေတြေပၚက ႐ိုး႐ိုးတန္းနဲ႔ ပထမတန္းနဲ႔ ကြာတာလို ထိုင္ခံုခ်င္းအတူတူ ဆိုဖာပါးပါးေလး ထည့္ၿပီး သားေရတု အုပ္ထားတာမ်ိဳးေလာက္ ျခားနားတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ပက္ပက္စက္စက္ကို ကြာတာ။

ဘယ္ကတည္းက ကြာသလဲဆိုရင္ ေလဆိပ္မွာ သတင္းပို႔ကတည္းက။ ေခြ်တာေရးတန္းက လူေတြ တန္းအရွည္ႀကီး စီရေပမယ့္ အလုပ္ႀကီး အကိုင္ႀကီးတန္းက လူေတြ တန္းစီစရာ မလိုဘူး။ ၿပီးေတာ့ ေလယာဥ္ေပၚ မတက္ရေသးခင္မွာ ေခြ်တာေရးတန္းက လူေတြအေနနဲ႔က ေလဆိပ္ထဲ ေလွ်ာက္ေမာ့၊ ေညာင္းလာရင္ ေလဆိပ္ထဲမွာ ခ်ထားတဲ့ အမ်ား နားေနႏိုင္တဲ့ ထိုင္ခံုမွာ ဝင္ထိုင္႐ံု ေလာက္ပဲရွိတယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း စားေသာက္ဆိုင္ ရွိရင္ စားေသာက္ဆိုင္ထဲ ဝင္ထိုင္၊ စားခ်င္တာ ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္ မွာစား။ ဒါပဲ။


အလုပ္ႀကီးအကိုင္ႀကီးတန္းက စီးတဲ့သူဆိုရင္ေတာ့ နားေနခန္း သတ္သတ္ ရွိတယ္။ အဲဒီ့ နားေနခန္းထဲမွာ အပ်ံစား ထိုင္ခံုေတြရွိတယ္။ စားစရာ ေသာက္စရာေတြကို ကိုယ္ႀကိဳက္သေလာက္ အလွ်ံပယ္ စားလို႔ ေသာက္လို႔ ရတယ္။ ပိုက္ဆံ တစ္ျပားမွ ေပးစရာမလိုဘူး။

အဲ… ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေတာက်ပံုမ်ား ရန္ကုန္ေလဆိပ္မွာတုန္းက သတင္းပို႔တဲ့ ေကာင္တာမွာ မိတ္ေဆြေဟာင္း ေလယာဥ္ေမာင္ တစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕တယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေလယာဥ္ေပၚတက္ခြင့္လက္မွတ္ ေပးလိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ အေပၚမွာ ေကာ္ဖီေလး ဘာေလး သြားေသာက္ေပါ့လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

အဲဒါဗ်ာ၊ ပိုက္ဆံေပးရမယ္ မွတ္လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ခမ်ာမွာ ႏိုင္ငံတကာ ျမန္မာ့ေလေၾကာင္းရဲ႕ အလုပ္ႀကီးအကိုင္ႀကီးတန္း နားေနေဆာင္ကို ေကာ္ဖီ တက္မေသာက္ရဲဘူး။ ေအာက္ထပ္က အမ်ား (ေခြ်တာေရးသမားေတြ)အတြက္ ခ်ထားတဲ့ ေရာင္စံု ပလတ္စတစ္ ထိုင္ခံုေလးတစ္လံုးေပၚမွာ ကုပ္ေခ်ာင္း ကုပ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ဝင္ထိုင္ေနခဲ့မိရတယ္။ ပိုက္ဆံႏွေမ်ာလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီ့မွာ ေကာ္ဖီ တက္ေသာက္ရင္ ဘာပိုက္ဆံနဲ႔ ေပးရမွန္း မသိလို႔။ ျမန္မာျပည္ထဲမွာတင္ ရွိေသးေတာ့ ျမန္မာေငြနဲ႔ ေပးရမွာဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ့္ အိတ္ထဲမွာ ျမန္မာေငြ မပါဘူး။ ႏိုင္ငံျခားေငြဆိုရင္လည္း ကြ်န္ေတာ့္အိတ္ထဲမွာက ရာတန္ေတြခ်ည္းပဲ။ အေၾကြ မပါဘူးေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ ပိုက္ဆံ  ေပးရမယ္ အမွတ္နဲ႔ ကုပ္ေခ်ာင္း ကုပ္ေခ်ာင္း လုပ္ေနမိတာ ခင္ဗ်။

အေတာ္ေလး ၾကာလို႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အတူသြားမယ့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္က ေရာက္လာၿပီး “လာ… ေကာ္ဖီ သြားေသာက္ရေအာင္”ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က အူလည္လည္နဲ႔ “ျမန္မာေငြနဲ႔ ေပးရမွာလား၊ ႏိုင္ငံျခားေငြနဲ႔ ေပးရမွာလားဟင္” လို႔ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ ေမးမိရေသးတယ္။


သူက “ဘာနဲ႔မွ မေပးရဘူး၊ အလကားတိုက္တာဗ်”ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အံ့ေတြကို ဩလို႔။ ဂလိုကိုးလို႔ ေတြးၿပီး ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ တက္ေသာက္ခဲ့ပါသဗ်။

ျမန္မာ့ေလေၾကာင္း ေလယာဥ္ေပၚမွာေတာ့ ဘာမွ သိပ္မထူးပါဘူး။ ေလယာဥ္ဦးပိုင္းမွာ အလုပ္ႀကီးအကိုင္ႀကီးေတြကို ေနရာေပးတယ္။ ပဲ့ပိုင္းမွာ ေခြ်တာေရးေတြကို ေနရာေပးတယ္။ အစားအေသာက္ နည္းနည္းပါးပါး ကြာတယ္။ ဒါပါပဲ။ [တကယ့္ ေလယာဥ္ပ်ံဘတ္(စ္)ကားႀကီး (Air Bus) ေတြေပၚက်ေတာ့မွ ဆီနဲ႔ ေရလို ကြာမွန္း သိေတာ့တယ္။ အဲဒါေတာ့ သူနဲ႔ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ ေရာက္ေတာ့မွ ေရးပါ့မယ္။]


သည္လိုနဲ႔ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္ ေရာက္သြားေရာ ဆိုပါစို႔ရဲ႕။  ဟိုက်ေတာ့ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚႀကီးကို ေထာ့က်ိဳး ေထာ့က်ိဳးနဲ႔ ေလွ်ာက္ရေသးတယ္။ ေတာသား ၿမိဳ႕ေရာက္တဲ့အတိုင္း ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ႀကီးမွာ မီးေတြ ထိန္ေနေအာင္ ထြန္းထားတဲ့ ဆိုင္ခန္းေတြကို ေမာ့။ ေလဆိပ္က ဆိုင္ေတြသာ ဆိုတယ္။ ပစၥည္းေတြ အပံုလိုက္ ခင္းထားတာမ်ား မဂၤလာေဈးက လကၠားဆိုင္ေတြနဲ႔ နင္လား ငါလားပဲ။


စီးကရက္ေတြ၊ ယမကာ ပုလင္းေတြ၊ နာရီေတြ၊ ကင္မရာေတြ၊ စံုစီနဖာ၊ ေထြလီကာေတြ ေအာတိုက္လို႔။ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ေရြ႕လ်ားစႀကႍနဲ႔  ၾကံဳရေတာ့ တက္စီးၿပီး နာေနတဲ့ ေျခေထာက္ကို ညႇာရတယ္။ ေရြ႕လ်ားစႀကၤံဆိုတာက ေရႊတိဂံု အေနာက္မုခ္မွာ တပ္ထားတဲ့ စက္ေလွကား ဆိုတာကို အလ်ားလိုက္ (ျပင္လိုက္)ႀကီး ခင္းထားတာမ်ိဳးပါ။ စက္ေလွကားမွာက ေလွကားထစ္ေတြက သူ႔အလိုလို ေရြ႕ေနတာ။ ေလွကားထစ္ေပၚ တက္ရပ္ လိုက္တာနဲ႔ တက္တဲ့ ေလွကားဆိုလည္း အထက္ကို ေျခနဲ႔ တက္စရာမလိုေတာ့ဘဲ သူ႔ဘာသာျမင့္ တက္သြား၊ ဆင္းတဲ့ ေလွကားဆိုလည္း သူ႔ဘာသာ နိမ့္ဆင္းသြားတာေပါ့။


ေရြ႕လ်ားစႀကႍက်ေတာ့လည္း မနီး႐ိုးစြဲပါပဲ။ တက္ရပ္လိုက္တာနဲ႔ သူကေတာ့ ဆင္းမသြား၊ တက္မသြားေပမယ့္ လမ္းေလွ်ာက္စရာ မလိုေတာ့ဘဲ ေရွ႕ကို သူ႔ဘာသာ တိုးသြားတာပါ။

ၾကံဳတုန္း စက္ေလွကားအေၾကာင္း စာဖြဲ႕ရျပန္ရင္ သူ႔ခမ်ာေလးမွာလည္း သနားစရာေတာ့ အေကာင္းသားလား ခင္ဗ်။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ စက္ေလွကားက ေနာက္မွ ေပၚတာေပမယ့္ သူ႔အရင္ ေပၚတဲ့ “ဓာတ္ေလွကား”ဆိုတာႀကီးက ရွိႏွင့္ ၿပီးသားမို႔ သူ႔ခမ်ာမွာ “စက္ေလွကား”လို႔သာ နာမည္တြင္ သြားရွာတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ္မူၾကစမ္းပါဗ်ာ။ သနားစရာ မေကာင္းေပဘူးလားလို႔။ “စက္”နဲ႔ “ဓာတ္”နဲ႔ ဘယ္သင္းက အဆင့္ျမင့္သလဲလို႔။ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထင္ေတာ့ “စက္”ဆိုတာက “ႏုပ္”သလိုပဲ။ “ဓာတ္”ကေတာ့ ဘာျဖစ္ျဖစ္ နည္းနည္း ဂရိတ္ျမင့္တယ္ ထင္ရတာပ။
ေပၚေပါက္လာပံုခ်င္း၊ နည္းပညာခ်င္းမွာက်ေတာ့ စက္ေလွကားက ပိုၿပီး ေခတ္မီတယ္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ေရွ႕မွာ ဓာတ္ေလွကားဆိုတာႀကီးက ခံေနေတာ့ သူ႔ခမ်ာ “စက္ေလွကား”လို႔သာ သညာ အျပဳခံလိုက္ရရွာေလေတာ့တယ္။

အခု ကြ်န္ေတာ္ေျပာတဲ့ ေရြ႕လ်ားစႀကႍဆိုတာက စက္ေလွကားနဲ႔က ေမာင္ႏွမအရင္းပါ။ နည္းပညာခ်င္းက အတူတူပဲ။ အေပၚတက္ ေအာက္ဆင္း လုပ္တာနဲ႔ အလ်ားလိုက္ သြားတာပဲ ကြာတယ္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ေရွ႕မွာ ဘာ ဓာတ္စႀကႍမွ မေပၚခဲ့ဖူးေလေသးေတာ့ စက္ေလွကားနဲ႔ ေမာင္ႏွမအရင္း ေတာ္ပင္ေတာ္လင့္ကစား သူ႔ကို “ဓာတ္စႀကႍလမ္း”လို႔ ေခၚလိုက္မယ္ဆိုရင္ အေတာ္ နိပ္သြားမယ္ထင္တယ္။ ဆရာေမာင္ခင္မင္တို႔လို ပညာရွင္မ်ား စဥ္းစားလို႔ရေအာင္ ကြ်န္ေတာ္လူၿပိန္းက ခပ္တည္တည္နဲ႔ ဝင္လွ်ာရွည္ၾကည့္ တာပါ။ (ေဂါေဏန ေဂါေဏာပဲေလ၊ ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္၊ ကိုယ္ မကြ်မ္းက်င္လွတဲ့ နယ္ပယ္ေပမယ့္လည္း ဝင္လွ်ာရွည္တာ အထံုပါေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ လူျဖစ္လာရရွာတာပဲဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ဆရာမ်ား နားလည္ သည္းခံေပးႏိုင္ၾကမယ္ထင္ပါရဲ႕။)

အဲ… ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ သည္းခံေတာ္မူၾကပါ၊ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ား ခင္ဗ်ား။ (သားက အခုမွ စာ စ ေရးခါစဆိုေတာ့ လိပ္ပတ္လည္ေအာင္ သိပ္မေရးတတ္ရွာေသးလို႔ပါေနာ္။ ေတာင္ေရာက္၊ ေျမာက္ေရာက္က အဲသလိုပဲ ခဏခဏျဖစ္တတ္တယ္ ခင္ဗ်။)


သည္လိုနဲ႔ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္ကို ေထာ့က်ိဳး ေထာ့က်ိဳးနဲ႔ ဝေအာင္ ေမာ့ၿပီးသကာလ မေလး ေလေၾကာင္းလိုင္းရဲ႕ ေကာင္တာမွာ သတင္းပို႔လိုက္တဲ့ အခါက်ေတာ့ မေလးေလေၾကာင္းက ေလယာဥ္ေပၚတက္ခြင့္ လက္မွတ္အျပင္ ေလဆိပ္က အလုပ္ႀကီးအကိုင္ႀကီးတန္း နားေနေဆာင္ ဝင္ခြင့္ လက္မွတ္ေတြပါ ထုတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ေတာ္ဝင္ သစ္ခြ နားေနေဆာင္ဆိုလားပဲ။ သြားရျပန္ၿပီ။ သည္ေဖေမာင္ ေထာ့က်ိဳးေလးမွာလ၊ အီေနေအာင္ အေသာ့ဒိုးၿပီး ေျပးလိုက္တဲ့အခါ [နေဘကို ဇြတ္ထပ္ၾကည့္လိုက္တာပဲ၊ ဟစ္(ပ္)ေဟာ့(ပ္) ျဖစ္သြားလည္း မနည္းဘူးလကြယ္] အဲဒီ့ နားေနေဆာင္ကို ေရာက္သြားရပါေတာ့တယ္။

————————————————–

“(ဆူဒိုနင္ ေျပာၾကားတဲ့) ေတာသားသည္း ဟုတ္ႏိုင္ေပါင္ခင္ရယ္ ာအုပ္ထဲက ဒုတိယအခန္းကို ျပန္လည္ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။

Maung Wunna’s Autobiography (Volume 1)

thulokolo

“သူလိုကိုယ္လို ေမာင္၀ဏၰ (၀-၁၉)”ဆိုတဲ့ ဆရာေမာင္၀ဏၰ ရဲ႕ ကိုယ္ေရးအတၳဳပၸတၱိ ပထမတြဲထဲက ေကာက္စာေလးကို ေဖာ္ျပလိုက္ရျပန္ပါတယ္။ ဆရာ ေမာင္၀ဏၰရဲ႕ ပရိသတ္မ်ား စာျမည္းႏိုင္ေအာင္လို႔ပါပဲ။

————————————–

စက္ေခါင္း ၄၁၈

ကြ်န္ေတာ္ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အဲဒီ့႐ုပ္ရွင္စက္သမားဘဝဟာ ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါလားလို႔ ထင္မိတယ္။ ဟုတ္တယ္ဗ်။ ပင္ပန္းတာေတာ့ တကယ္ပင္ပန္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ တာဝန္က သိပ္မႀကီးဘူး။ သိပ္ စဥ္းစား တြက္ခ်က္ေနစရာလည္း မလိုဘူး။ ကိုယ့္စက္ကိုယ္ ဂ႐ုတစိုက္ ကိုင္၊ နည္းနည္းပါးပါး ေဖာက္ရင္ျပင္၊ မႏိုင္ရင္ ဆရာႀကီးေတြ သြားျပ။ ၿပီးၿပီ။

စက္သမားဘဝ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာေလးတစ္ခု ေရးပါရေစ။ သည္အေၾကာင္း ကလ်ာမွာလား၊ ေသာင္းေျပာင္းေထြလာမွာလား၊ ႏွစ္အတန္ၾကာတုန္းက ေရးဖူးပါတယ္။

႐ိုက္မယ့္ဇာတ္ကားက စက္ေခါင္း၄၁၈၊ မင္းသားက အစ္ကိုေဇာ္လြင္၊ မင္းသမီးက အစ္မတင္တင္ေအး၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္က သိပ္သေဘာက်ခဲ့တဲ့ မင္းသားႀကီး ဒိုင္ဗင္တင္လွလည္း ပါတယ္။ လူၾကမ္းကေတာ့ ဦးမ်ိဳးၿငိမ္း၊ ဦးညိဳေအးႀကီး၊ အစံုပါပဲဗ်ာ။ တေပ်ာ္တပါးႀကီးေပါ့။

အဲ… ဒါ႐ိုက္တာက်ေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ဘူးဗ်။ ေလး ေယာက္၊ ဟုတ္ကဲ့၊ ေလးေယာက္ပါခင္ဗ်ာ။ ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ရာဇဝင္မွာ ဒါ႐ိုက္တာ ေလးေယာက္နဲ႔႐ိုက္တဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကား အဲဒီ့တစ္ထုပ္ပဲရွိမယ္လို႔ထင္တယ္။ ဒါ႐ိုက္တာေတြက ဇမၺဴထြန္းဦးသိန္းလြင္ (ဇမၺဴထြန္း ေမာင္သက္လြင္တို႔ ဖခင္)၊ ဆရာ စိန္ေဖတင္၊ ဆရာ ခ်န္ပီယံတင္ညြန္႔နဲ႔ အမ်ိဳးသား႐ုပ္ရွင္က ဆရာ ဦးသိန္းခိုင္။ အစတုန္းကေတာ့ သူ႔အပိုင္းနဲ႔သူ တာဝန္ခြဲၿပီး ႐ိုက္ဖို႔လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဦးသိန္းလြင္က ဒိုင္ယာေလာ့ခ္ အက္တင္ကိစၥ၊ ဦးသိန္းခိုင္က ကင္မရာ ႐ႈေထာင့္ကိစၥ၊ ဆရာစိန္ေဖတင္က သူ႔ဇာတ္ညႊန္းလည္း ျဖစ္ျပန္၊ ပန္းခ်ီလည္း ကြ်မ္းက်င္ျပန္ဆိုေတာ့ scene အလွအပေတြကို ေရြး႐ိုက္ဖို႔၊ ဆရာ ခ်န္ပီယံတင္ညြန္႔ကေတာ့ ကင္မရာ လွည့္စားမႈကိစၥ စသျဖင့္ ျဖစ္မွာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ႏွစ္ရက္သံုးရက္လည္း႐ိုက္ၿပီးေရာ၊ အေရာေရာ အေထြးေထြးျဖစ္ၿပီး ႐ႈပ္ကုန္ၾကေတာ့တာပဲခင္ဗ်။ အယူအဆ မတူလို႔ ျငင္းေနၾကတာနဲ႔ပဲ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မၿပီးေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စက္သမားေတြဆိုတာ ဒါ႐ိုက္တာ ခိုင္းရင္ လုပ္ေပးရမယ့္ တာဝန္ရွိတယ္။

စက္သမားဘဝ ပင္ပန္းပံုတစ္ခု နမူနာေျပာခ်င္ပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္စက္ အဖြဲ႕ဟာ နံနက္ေစာေစာထ၊ ထမင္းေက်ာ္စား၊ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ ၿပီးရင္ ကားေပၚစက္ေတြတင္၊ အဆင္သင့္လုပ္ထား၊ ဒါ႐ိုက္တာက ဘယ္နားကို သြားမယ္ဆိုရင္ ကားဆရာ ေမာင္းတဲ့အတိုင္း လိုက္သြား၊ အဲဒီ့နားမွာ ေစာင့္ေန။ ဒါ႐ိုက္တာက ေရာက္လာရင္ ႐ိုက္ကြင္းေရြး၊ ေနရာခ်။ အဲဒီ့မွာ အဆင္သင့္လုပ္။ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္တယ္ဆိုတာ အလင္းေရာင္မ်ားမ်ား လိုတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနရိပ္ထဲ ေအးေအးေဆးေဆး ႐ိုက္ရတယ္ဆိုတာ မရွိသေလာက္ပဲ။ ေနပူထဲ႐ိုက္၊ နားတဲ့အခ်ိန္ သစ္ပင္ရိပ္ ျခံဳရိပ္ကေလးခို၊ သိပ္ပူရင္ ေရာင္ျပန္ မွန္ျပားကို ေခါင္းေပၚ တင္ၿပီး အရိပ္ခိုရတာ။ ထမင္းစားခ်ိန္ ခဏနား၊ ေဆးလိပ္ေလး တစ္ဖြာေလာက္ေသာက္၊ ၿပီးတာနဲ႔ ဆက္႐ိုက္။ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ခ်ိန္မွာ အနားေပးခ်င္မွ ေပးတယ္။ ခ်ိဳင့္ႀကီးတစ္လံုးထဲ လက္ဖက္ရည္ ထည့္လာၿပီး၊ မတ္ခြက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ တစ္ခြက္ေမာ့လိုက္၊ ၿပီးၿပီ။ ေနေစာင္းတဲ့အထိ ႐ိုက္၊ ၿပီးရင္ အားလံုး ျပန္လို႔ ရေပမယ့္ စက္အဖြဲ႕က ပစၥည္းေတြ သိမ္း၊ သယ္ပိုး၊ ကားေပၚတင္၊ တည္းတဲ့ဆီ ျပန္၊ စက္ေတြျပန္ခ်၊ ျပန္သိမ္း၊ ၿပီးမွ ေရမိုးခ်ိဳး၊ ထမင္းစား။ ညဦးဘက္ အနီးအနား လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ရွိရင္ ခဏတစ္ျဖဳတ္သြား၊ ေစာေစာအိပ္၊ မနက္ေစာေစာထ၊ ထမင္းေၾကာ္စားၿပီး စက္ေတြကားေပၚတင္။ သည္လိုနဲ႔ နားရက္ မရွိပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ တာဝန္က သိပ္မႀကီးေတာ့ ေပ်ာ္ပါတယ္။

အဲ… တစ္ရက္ေတာ့ ဒါ႐ိုက္တာေလးေယာက္အနက္ တစ္ေယာက္က ဘယ္လင္းနားက ေတာင္တစ္လံုးကို လက္ညႇိဳးထိုးျပၿပီး “မေန႔က ငါ အဲဒီ့ေတာင္ေပၚ တက္ၾကည့္ၿပီးၿပီ။ သိပ္လွတယ္။ သည္ေန႔ scene ကို အဲဒီ့အေပၚ တက္႐ိုက္မယ္”

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေတာင္ေပၚလွမ္းၾကည့္တယ္၊ ဝွီး… ေတာ္ေတာ္ ျမင့္ပါလား။

“ဆိုင္းလင့္လား ဆရာ”(အသံမပါဘူး မဟုတ္လား)

“ေတာ္ကီကြ”(အသံပါတယ္)

“ေထာ္လီ လိုမလား ဆရာ”

“လိုတာေပါ့ကြ”

သြားၿပီ။ ဘာက်န္ေသးလို႔လဲ။ စက္ပစၥည္းေတြအားလံုး ေတာင္ေပၚ ထမ္းတင္ရေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စက္အဖြဲ႕ထဲက ခပ္ေငါ့ေငါ့ ေျပာတတ္တဲ့ တစ္ေယာက္က…

“ဇြန္းေကာ ဆရာ”

“လိုတာေပါ့”

အမွန္ကေတာ့ စက္တစ္ဖြဲ႕လံုး ေတာင္ေပၚတက္မွေတာ့ ဇြန္းလဲင့္စ္ ကေလးပါ ပါသြားမွာ အမွန္ပါပဲ။ ဒါနဲ႔ အဲဒီ့တစ္ေယာက္က ထေအာ္တယ္။ စက္အဖြဲ႕ ေတာင္ေပၚတက္ရမယ္၊ “ေထာ္လီ၊ ေတာ္ကီ၊ ဇြန္း”။ ဆိုလိုတာကေတာ့ ပါသမွ် စက္ပစၥည္း အားလံုးပဲ။ အဲဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔ မီးစက္က ဂ်ာမနီ ဒီဇယ္မီးစက္ လူေျခာက္ေယာက္ မ ရတယ္။ ေထာ္လီ(ေဒၚလီ)က သံလမ္း ေလးဆက္၊ အၾကမ္းခံေအာင္ သံပိုက္ေတြနဲ႔ လုပ္ထားတာ။ သံလမ္း တစ္ဆက္ကို လူႏွစ္ေယာက္ မ ရတယ္။ စက္အဖြဲ႕သား စုစုေပါင္းက ဆယ္ေယာက္။ ႐ုပ္ရွင္ကင္မရာက လူႏွစ္ေယာက္၊ ထမ္းပိုးလွ်ိဳထားတဲ့ သစ္သားခံု ေပၚတင္ၿပီး မ ရတာ။ ေတာင္တက္ဆိုေတာ့ ျပဳတ္ျပဳက်မွာစိုးလို႔ ျဖည္းျဖည္း မွန္မွန္ သယ္ရတယ္။ အသံဖမ္းစက္က ႏွစ္ေယာက္ မ ရတယ္။ ကဲ…

ေျပာေနၾကာေရာ့၊ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု၊ တစ္ေခါက္ၿပီး တစ္ေခါက္ တင္။ ကြ်န္ေတာ္က အသံဖမ္းစက္ကို ထမ္းတက္။ ထရန္စေဖာ္မာဆိုတာ သံတံုးႀကီး တစ္တံုးပါ။ အဲဒီ့သံတံုးႀကီး ႏွစ္တံုးထည့္ထားတဲ့ သံေသတၱာကို လူတစ္ေယာက္ နင့္ေနေအာင္ မရတယ္။ သည္လိုနဲ႔ ျဖည္းျဖည္း၊ ျဖည္းျဖည္း တက္လာၾကတာ ေတာင္ထိပ္ေရာက္ေရာ ဆိုပါေတာ့။ တခ်ိဳ႕ပစၥည္းေတြ ႏွစ္ေခါက္သံုးေခါက္သယ္ရတယ္။ ေတာင္ထိပ္ေျမျပန္႔ေနရာလည္း ေရာက္ေရာ ကြ်န္ေတာ္ သေဘာေပါက္လိုက္ၿပီ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔စက္အဖြဲ႕ဟာ ဒါ႐ိုက္တာ ေပါင္းစံုနဲ႔ လိုက္႐ိုက္ဖူးေတာ့ အေတြ႕အၾကံဳ မ်ားေနၿပီ။ အဲဒီ့ေတာင္ထိပ္မွာ အသံထြက္ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္လို႔ မျဖစ္ႏိုင္။ ႐ိုက္လို႔ရသည္ထား၊ ႐ႈကြင္း႐ႈကြက္ မေကာင္းႏိုင္။

ဒါ႐ိုက္တာ ဆရာသမားက သူ႔ဘာသာသူ တစ္ေယာက္တည္း တက္ၾကည့္ေတာ့၊ ေတာင္ေပၚကေန ေတာင္ေအာက္ကို ၾကည့္။ လွသေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ လူ႔မ်က္စိနဲ႔ ၾကည့္လို႔လွေနတဲ့ ေနရာတိုင္း ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္လို႔  လွတာ မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။ ေတာင္ထိပ္က ေပေလးဆယ္ ပတ္လည္ေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ ကင္မရာကို အစြန္းသိပ္က်တဲ့ေနရာမွာ ေထာင္လို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ယိုင္လဲရင္ ကင္မရာ ေတာင္ေအာက္ က်သြားလိမ့္မယ္။ ၿပီးေတာ့ အလင္းေရာင္ ေပးဖို႔၊ မွန္ထိုးဖို႔ ေနရာ။ အသံဖမ္းတဲ့စက္နဲ႔လူ ေနဖို႔ေနရာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔စက္အဖြဲ႕ ေထာ္လီလမ္း ခင္းလိုက္ရင္ကို သ႐ုပ္ေဆာင္ ရပ္ဖို႔ေနရာ မရွိေတာ့ဘူး။ ဘယ္နားမ်ား ႐ိုက္မွာတံုး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ေခြ်းဒီးဒီးက်ေအာင္ ေတာင္ေပၚ တက္ခဲ့ၿပီးမွ ဘာမွ ႐ိုက္လို႔မရတဲ့ေနရာ ေရာက္ေနမွန္း သိရေတာ့တယ္။

ဒါ႐ိုက္တာမ်ားနဲ႔ မင္းသား၊ မင္းသမီး မေရာက္ေသးဘူး။ ဇာတ္ပို႔တခ်ိဳ႕ေတာ့ ေရာက္ၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္နည္း စာအုပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ ဖတ္ထားၿပီးၿပီ။ လက္ေတြ႕လည္း လုပ္ေနတာ။ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ေနရာမွာ ဘာလုပ္ဖို႔ ႐ိုက္မွာလဲ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေျပာပိုင္ခြင့္ မရွိ။ ဒါ႐ိုက္တာက ႀကိဳက္ရင္ ၿပီးေၾကး။ ခဏေနေတာ့ ဒါ႐ိုက္တာ ေလးေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီ့အထဲမွာ ဦးသိန္းခိုင္ ဆိုတာက အမ်ိဳးသား ႐ုပ္ရွင္က ကင္မရာ ဆရာႀကီး၊ သူကေတာ့ သိသေပါ့။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ခုန ေတာင္ေပၚတက္ဖို႔ ၫႊန္ၾကားတဲ့ ဒါ႐ိုက္တာကို ေျပာေတာ့တာပဲ။

“ခင္ဗ်ား၊ ဘယ္နားက ဘယ္လို႐ိုက္မွာတုန္း”

“သည္ကေလဗ်ာ၊ ေနာက္ခံ scene ဘယ္ေလာက္လွသလဲ”

“ဟုတ္ပါၿပီ၊ မ်က္စိနဲ႔ၾကည့္ေတာ့ လွတာေပါ့၊ ကင္မရာ ဘယ္နား ထားမလဲ”

“သည္မွာပဲေပါ့ဗ်”

“သည္က႐ိုက္ရင္ ခင္ဗ်ာ့ေတာင္ေအာက္ကို ဘယ္လိုလုပ္ ျမင္ရမလဲ”

“ငံု႔ၾကည့္ရင္ ျမင္ရတာေပါ့ဗ်”

“ကင္မရာက လူလို ငံု႔ၾကည့္လို႔ ရတာ မဟုတ္ဘူးဗ်”

သည္လိုနဲ႔ စကားမ်ားၾကပါေလေရာ။ ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘက္ လွည့္လာတယ္။

“ကဲ… ကိုယ့္လူတို႔ ႐ိုက္လို႔ မရဘူးလား”

“႐ိုက္ခ်င္ရင္ေတာ့ ႐ိုက္လို႔ရပါတယ္”

“ဒါျဖင့္ ႐ိုက္တာေပါ့ကြာ”

သည္လိုနဲ႔ ကင္မရာ ေနရာခ်လိုက္တယ္။ မင္းသား ဘယ္နားေန၊ မင္းသမီးဘယ္နားေန၊ လူစားဝင္ရပ္၊ ကပ္သီးကပ္သပ္ မွန္ထိုး၊ ကင္မရာထဲကေန ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေတာင္ေအာက္က လွ်ိဳေတြ၊ ေျမာင္ေတြ ဘာမွ မပါဘူး။ ေနာက္ခံက ေကာင္းကင္ျပာျပာႀကီး။

“မင္းတို႔ ကင္မရာကို နည္းနည္းငိုက္ေပါ့ကြ”

“အဲဒါဆို မင္းသား၊ မင္းသမီး ေခါင္းေတြ မပါႏိုင္ေတာ့ဘူး”

“ကင္မရာျမႇင့္ကြာ”

“ဒါအကုန္ပဲ၊ သည့္ထက္ ျမႇင့္ခ်င္ရင္ ရန္ကုန္ ျပန္ၿပီး ကမၻာေက်ာ္ေငြလိႈင္ ဆီက ကရိန္းငွားေပေတာ့”

စက္အဖြဲ႕သားတစ္ေယာက္က ေမာေမာနဲ႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

“မင္းတို႔ ေတာ္ေတာ္ပ်င္းတဲ့ ေကာင္ေတြ”

“ဘာဗ်၊ ခင္ဗ်ား က်ဳပ္ မတဲ့ ေထာ္လီ လိုင္းတစ္လိုင္းပဲ မ ၾကည့္ပါဦး”

ကြ်န္ေတာ္လည္း စကားမမ်ားရေအာင္ ဝင္ထိန္းလိုက္ရတယ္။

“ကဲ…ကဲ… တက္လာၿပီးမွေတာ့ ရသေလာက္ ႐ိုက္တာေပါ့ဗ်ာ”

သည္လိုနဲ႔ မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီးေရာက္လာပါေလေရာ၊ ေဟာဟဲလိုက္လို႔။

အစ္ကိုေဇာ္လြင္က သူကိုယ္တိုင္ဒါ႐ိုက္တာလုပ္ဖူးေလေတာ့…

“ခင္ဗ်ားတို႔ဗ်ာ၊ သည္လိုမွန္းသိ၊ ေအာက္မွာပဲ စကိုင္းဘက္ဂေရာင္းနဲ႔ ႐ိုက္ရင္ရသားနဲ႔”

ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ ကင္မရာထဲက အက်ယ္ဆံုး(wide) မွန္ဘီလူးနဲ႔ ႐ိုက္သည့္တိုင္ေအာင္ ေတာင္ေအာက္ျမင္ကြင္းကို လွလွပပ မေတြ႕ရႏိုင္။ သည္လိုနဲ႔ ႏွစ္ကပ္၊ သံုးကပ္႐ိုက္ၿပီး ျပန္ဆင္းခဲ့ၾကရျပန္ပါေရာ။ ပစၥည္းအေလးႀကီးေတြ ျပန္သယ္ခ်၊ ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ေျခကုန္လက္ပန္းက်ကုန္ၿပီ။ ေနလည္းပူလာၿပီ။ ခဏတျဖဳတ္ နား၊ ထမင္းစား။

ၿပီးေတာ့ ဆရာေလးေယာက္ ဆက္ျငင္းေနၾကျပန္ပါေလေရာ။ ျငင္းေလ ႀကိဳက္ေလပဲ။ သူတို႔ျငင္းေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ နားရတာေပါ့။ အဲဒီေန႔ နည္းနည္း ပါးပါး ထပ္႐ိုက္ၿပီး ႐ႉတင္ျဖဳတ္လိုက္တယ္။ လူေတြလည္း ယဲ့ယဲ့ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။

ညက်ေတာ့ ဒါ႐ိုက္တာမ်ားျငင္းၾကခံုၾက။ “ေတာင္ထိပ္တက္ၿပီး ကလို႔ဆပ္(close-up)႐ိုက္တာ ခင္ဗ်ား တစ္ေယာက္တည္းရွိတယ္”

ကြ်န္ေတာ္တို႔က ေမာေမာနဲ႔အိပ္။

ေနာက္တစ္ေန႔မနက္။

ဆရာတစ္ေယာက္က… စက္အဖြဲ႕ ရထားေပၚတက္။ အဲဒီ့ဇာတ္ကားက ရထားႀကီးတစ္စင္းနဲ႔ ေသာင္းက်န္းသူနယ္ေျမက ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္တဲ့ ဇာတ္လမ္း။

ကြ်န္ေတာ္တို႔၊ စက္ေတြ၊ မီးစက္ႀကီးအပါအဝင္ ရထားေနာက္နားတြဲ တစ္တြဲ ေပၚတက္လိုက္တယ္။

“ရယ္ဒီပဲလားေဟ့”

“ရယ္ဒီပဲဆရာေရ႕”

“ရထားထြက္မယ္၊ အလံျပခိုင္းေတာ့”

အဲဒီ့မွာ ဂတ္ဗိုလ္အျဖစ္ပါလာတဲ့ အမႈထမ္းက အလံျပ၊ စက္ဗိုလ္က ေမာင္းထြက္။ ဒါ႐ိုက္တာ တစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ္တို႔တြဲမွာ။ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ ဇာတ္ပို႔တခ်ိဳ႕က ေနာက္တစ္တြဲမွာ။

ရထားႀကီး သံုးေလးမိုင္ေလာက္ ေမာင္းလာၿပီးေတာ့…

“ရပ္ေတာ့ေဟ့”

ေရွ႕ကအသံ…

ရထားဆိုတာ ရပ္ဆိုရင္ ကားလို ဘရိတ္အုပ္လို႔ ရတာမွ မဟုတ္တာ။ အရွိန္ေလွ်ာ့၊ ဘရိတ္တြဲက ဘရိတ္ဖမ္း၊ အလံျပ၊ ဘာညာ… အလုပ္က ႐ႈပ္သား။ ရပ္ဆိုတဲ့ ေနရာကေန ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝးေရာက္မွ ရထားႀကီးရပ္ သြားပါေလေရာ။ သည္ေတာ့ “သည္ေနရာမဟုတ္ဘူး၊ ခုန ေနရာ ျပန္ဆုတ္”

ရထားႀကီးျပန္ဆုတ္။ လိုခ်င္တဲ့ေနရာနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းေရာက္။ ရပ္။

“စက္အဖြဲဲ႕ ဆင္း။ ေအာက္ကေန ႐ိုက္မယ္”

“ေတာ္ကီ ပါလား”

“ပါတယ္”

“ေထာ္လီတို႔၊ ဇြန္းတို႔ေရာ”

“ပါတယ္ကြာ၊ အကုန္ပါတယ္”

“ေထာ္လီ၊ ေတာ္ကီ၊ ဇြန္းေဟ့”

ကြ်န္ေတာ္တို႔ စက္ေတြအကုန္ခ်။ “ဘယ္နားက ႐ိုက္မလဲ ဆရာ”

“ဟိုနားက”

သူ ျပတဲ့ေနရာသြား။ “မီးရထားက ဟိုက လာမယ္။ သည္ေျပာင္းခင္းေတြ ၾကားကေန ႐ိုက္မယ္။ ရထားေပၚမွာ ဒိုင္ယာေလာ့ခ္ေျပာမယ္”

“ဟာ… ဒါဆို အသံက ရထားေပၚမွာ ေနရမွာေပါ့”

“သည္ကေန လွမ္းဖမ္းေပါ့ကြာ”

“ရထားသံၾကားထဲမွာ ဘယ္လိုလုပ္ စကားက ေပၚႏိုင္မလဲ”

“ခြပဲကြာ”

“သည္လိုလုပ္ပါလား ဆရာ။ အက္တာေတြကို ဟိုေပၚမွာ ေျပာစရာရွိတာ ေျပာခိုင္း၊ ၿပီးမွ အသံသြင္းယူ။ ေနာက္ ပါးစပ္ေပါက္ကိုက္ၿပီး ထည့္ရင္ ရပါတယ္”

ကြ်န္ေတာ္က အျဖစ္ႏိုင္ဆံုး ရွင္းျပတယ္။

“ေအး၊ ဟုတ္ၿပီ။ မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီးကို ဒိုင္ယာေလာ့ခ္ေပးလိုက္ကြာ”

တစ္ေယာက္ထြက္သြား။ ျပန္လာ။

“မင္းသားနဲ႔မင္းသမီး ပါမလာဘူး ဆရာ”

“ေဟ… မင္းသားနဲ႔မင္းသမီး မပါဘဲ၊ ဘယ္လိုလုပ္႐ိုက္ၾကမလဲ”

“မသိဘူးေလ၊ ဆရာက ထြက္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း အလံျပ ခိုင္းလိုက္တာေပါ့”

“(…)တဲ့၊ သြား မင္းဟာမင္း ျပန္ႀကိဳကြာ”

ရထားႀကီး ရွဴးရွဴးရွဲရွဲနဲ႔ ျပန္ထြက္။ ေျပာေတာ့သာ လြယ္တာ။ ရထားဆိုတာ ခ်က္ခ်င္း ထြက္လို႔ ရတဲ့ ယာဥ္မ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အရိပ္ ေကာင္းေကာင္းမွာ နားေနလိုက္တယ္။

ဇာတ္ပို႔ေတြလည္း ရထားေပၚကဆင္းၿပီး သစ္ပင္ရိပ္မွာ ခိုေနၾကတယ္။ ရထားႀကီးကေတာ့ မင္းသားနဲ႔မင္းသမီးကို သြားႀကိဳၿပီ။

ရထားႀကီးျပန္လာတယ္။ ဒါ႐ိုက္တာတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ေထာက္က လာေအာ္ေျပာတယ္။ “ဟိုမွာ မင္းသား၊ မင္းသမီးနဲ႔ ဇာတ္ပို႔ေတြ ႐ိုက္မယ္။ ဇာတ္ပို႔ေတြ တက္။ ဇာတ္ပို႔ေတြ ရထားေပၚ တက္”

ကြ်န္ေတာ္တို႔က အဲဒီ့ကိစၥ မသိဘူး။ သစ္ပင္ရိပ္ေကာင္းေကာင္းမွာ ဒါ႐ိုက္တာမ်ားနဲ႔ မင္းသား၊ မင္းသမီးကို ေစာင့္ရင္း စကားတေျပာေျပာနဲ႔ေပါ့။

ရထားႀကီး ျပန္ထြက္သြားျပန္ၿပီ။ အဲဒီ့ အသြားအျပန္ ႏွစ္ေခါက္နဲ႔တင္ ရထားက ေရွ႕တိုးရ၊ ေနာက္ဆုတ္ရ၊ သြားရ ျပန္ရမို႔ ေရကုန္ၿပီ။ မီးေသြးေခါင္း၊ ေရေႏြးေငြ႕အင္ဂ်င္။ ေရမရွိရင္ ေမာင္းလို႔မရ။ သည္ေတာ့ ရထားႀကီးျပန္ေရာက္လာ။ ေရထည့္ရမယ္ ေျပာ။ ေက်ာက္ဆည္မွာ ေရသြားထည့္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ စက္အဖြဲ႕က သံုးမိုင္ကြာေနရာက သစ္ပင္ရိပ္မွာ။ မင္းသား၊ မင္းသမီး၊ ဇာတ္ပို႔နဲ႔ ဒါ႐ိုက္တာေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔ သံုးမိုင္ေလာက္ ကြာတဲ့ေနရာမွာ။

ဟိုမွာ သည္လိုျဖစ္သတဲ့ဗ်ား။

မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီးကို စကားေျပာေတြ သင္၊ အိုက္တင္ေတြ သင္၊ လူၾကမ္းက ဝင္လာခဲ့ ကိစၥေတြလုပ္။ အဲဒီေတာ့မွ တစ္ေယာက္က “ကင္မရာ ဘယ္က ယူမလဲ”ဆိုေတာ့မွ…

“စက္အဖြဲ႕ ဘယ္မွာလဲ”

“ပထမ႐ိုက္မယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္”

“ဟာ… ဘာလို႔ျပန္လိုက္မလာတာလဲ”

“ဆရာတို႔မွ မမွာဘဲ”

“သြားေခၚကြာ”

“မရဘူးဆရာ၊ ရထားက ေရသြားထည့္ေနတယ္”

“ဘယ္မွာလဲ”

“ေက်ာက္ဆည္”

အဲဒီ့ေတာ့ ေန႔တစ္ဝက္က်ိဳးၿပီ။ ထမင္းစားခ်ိန္ ေရာက္ၿပီ။ ေန႔လည္ တစ္နာရီက်မွ ရထားျပန္လာ။ စက္ေတြတင္။ ဒါ႐ိုက္တာ၊ မင္းသား၊ မင္းသမီး ရွိတဲ့ေနရာ သြားၾက။ စက္ေတြခ်။ ထမင္းစား။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထမင္းစားေနတုန္း (အျခားလူေတြအားလံုးစားၿပီးၿပီ) ဘယ္လိုက ဘယ္လို အဆက္အသြယ္၊ အဆံုးအျဖတ္ မွားသလဲေတာ့ မသိဘူး။ ရထားႀကီးက မင္းသား၊ မင္းသမီးေတြတင္ၿပီး ျပန္ထြက္သြားပါေလေရာ။

စက္ေတြေတာ့ပါသြားပါရဲ႕။ စက္အဖြဲ႕က ႏွစ္ေယာက္ပဲ အေစာင့္အျဖစ္ ျပန္လိုက္သြားတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထမင္းစားၿပီးေတာ့ ေခၚႏိုး၊ ေခၚႏိုးေစာင့္ေနတာ၊ လာ မေခၚႏိုင္တာနဲ႔ ထြက္ၾကည့္ေတာ့ တစ္ဖြဲ႕လံုး ရထားႀကီးနဲ႔ ထြက္သြားၾကၿပီ။ ကင္မရာမင္းနဲ႔ အသံဖမ္းဆရာ၊ စက္အဖြဲ႕သားတခ်ိဳ႕ ပါမသြားဘူး။ ရထားေပၚမွာ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္စက္နဲ႔ အေစာင့္ (ဘာမွမလုပ္တတ္တဲ့၊ မွန္ပဲ ထိုးတတ္တဲ့) ႏွစ္ေယာက္ ပါသြားေလရဲ႕။

ျပန္လာမွ ေမးၾကည့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေဝးေဝး ေနရာအထိ သြားၾကဆိုပဲ။ အဲဒီ့ေရာက္ေတာ့မွ ရထားရပ္။ “စက္အဖြဲ႕ ဆင္း”ဆိုေတာ့မွ စက္အဖြဲ႕မွာ ႏွစ္ေယာက္တည္း။

“ကင္မရာမင္းေရာ”

“သူတို႔ ထမင္းစားေနၾကတယ္ ဆရာ”

“ဘယ္သူမွ သြားမေခၚဘူးလား”

“ဆရာတို႔မွ မေခၚခိုင္းဘဲ”

အဆဲမ်ိဳးစံုဆဲရင္း ရထားႀကီးနဲ႔ တူေပ်ာ္ေပ်ာ္၊ ျပန္လည္ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကပါသတဲ့။

အဲဒီေတာ့ ညေန ေလးနာရီေလာက္ရွိၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရထားေပၚတက္၊ ႐ိုက္မယ့္ေနရာကို သြား။ ႐ိုက္မယ့္ေနရာကို ေရာက္ေတာ့ ေနက ဝင္ခ်င္ေနၿပီ။

သည္လိုနဲ႔ပဲ ရထားႀကီး ေျပာင္းခင္းၾကားက ျဖတ္သြားပံုကို စိတ္ေျပ လက္ေပ်ာက္ အသံတိတ္တစ္ကပ္႐ိုက္ၿပီး အဲဒီ့ေန႔ ႐ႈတင္နားလိုက္ရပါေတာ့တယ္။

New Lettwebaw Book: Maung Wunna’s Autobiography (Volume 3)

မေန႔က လက္တြဲေThuLoKoLo3ဖာ္ စာအုပ္သစ္တစ္အုပ္ ထြက္ပါတယ္။ အဲဒီ့စာအုပ္က “ပန္းေတြနဲ႔ေ၀”တို႔၊ “ကတၱီပါဖိနပ္စီး ေရႊထီးေဆာင္း”တို႔လို ႐ုပ္ရွင္ကားေတြကို ႐ုိက္ကူးခဲ့တဲ့ အကယ္ဒမီ ႏွစ္ထပ္ကြမ္း ဒါ႐ိုက္တာ စာေရးဆရာ ေမာင္၀ဏၰရဲ႕ ကိုယ္ေရးအတၳဳပၸတၱိ တတိယတြဲပါ။ ပထမတြဲ ႏွစ္တြဲကိုလည္း လက္တြဲေဖာ္ စာအုပ္တိုက္က ထုတ္ေ၀ခဲ့ၿပီး အခု တတိယတြဲ ဆက္ထြက္လာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တတိယတြဲထဲက စာျမည္းေလးကို ဖတ္ရွဳ အားေပးေတာ္မူၾကပါဦးခင္ဗ်ား။

——————————

ကြ်န္ေတာ္ ပြဲဦးထြက္ရပါၿပီ။ စာေပေဟာေျပာပြဲမွာ စစခ်င္း စိတ္ဝင္စားစရာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ေျပာရပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ပံု႐ိုက္နည္းအေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ပရိသတ္က ၿငိမ္လို႔။ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ရင္း ၾကံဳရတဲ့ ရယ္စရာ ေျပာတယ္။ (သူလို ကိုယ္လို စာစု ေရွ႕ပိုင္းမွာ ေရးခဲ့တဲ့ စက္အဖြဲ႕မပါဘဲ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္တဲ့အေၾကာင္း၊ လက္သီးထိုးခန္းအေၾကာင္း။) ပရိသတ္က မရယ္ဘူး။ (ရယ္စရာေျပာလို႔ ပရိသတ္က မရယ္ရင္ ေျပာရတဲ့လူ သိပ္မ်က္ႏွာငယ္တာ ခင္ဗ်။)

ကြ်န္ေတာ္ ဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိဘူး။ ဒါနဲ႔ ခ်ာလီခ်က္ပလင္အေၾကာင္း ေျပာတယ္။ မွားပါ့ခင္ဗ်ား။ ရြာမွာ ခ်ာလီခ်က္ပလင္ရဲ႕ ဟာသ ႐ုပ္ရွင္ေတြ ၾကည့္တဲ့လူ နည္းမွာေပါ့။ ရယ္စရာလို႔ ထင္ရတာေတြ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ေျပာေပမယ့္ ပရိသတ္က ငုတ္တုတ္ တင္းခံေနတယ္။ နည္းနည္းေလးမွ မရယ္ဘူး။ ခြပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာေတာ္က တစ္စခန္း ထပါေတာ့တယ္။ ဘုန္းႀကီးက ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ႔ ေဟာေျပာစင္ေပၚ တက္လာၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ ေျပာလက္စကို…

“ေဟ့ ဒကာစာေရးဆရာ… ခဏရပ္စမ္း”

ကြ်န္ေတာ္ ေၾကာင္အမ္းအမ္းျဖစ္ေနတုန္း မိုက္က႐ိုဖုန္းကို ဆြဲယူတဲ့ၿပီး…

”ေဟ့ ဒကာေတြ… မင္းတို႔ကို သည္စာေရးဆရာက ရယ္စရာေျပာ ေနတာကြ။ ရယ္စရာေျပာရင္ ရယ္ရတယ္။ မင္းတို႔ တယ္ အသံုးမက်တဲ့ ေကာင္ေတြ ဒါပဲ… ကဲ… ဒကာ စာေရးဆရာ ဆက္ေဟာ…”

ကြ်န္ေတာ္… “အဟမ္း အဟမ္း…”

ပရိသတ္… “ဝါး ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား”

ကြ်န္ေတာ္… “ကြ်န္ေတာ္ ေျပာမလို႔ ခုန..”

“ဝါး ဟားဟား”

ဘုန္းေတာ္ႀကီး စင္ေပၚတက္လာျပန္ၿပီး…

“ဒါ ရယ္စရာ မဟုတ္ေသးဘူး။ ခက္လိုက္တဲ့ အေကာင္ေတြ ဒါေၾကာင့္ မင္းတို႔ကို ေတာသားလို႔ အေျပာခံရတာ။ ရယ္စရာေျပာမွ ရယ္ရတယ္ မွတ္ထား။ ကဲ… ဒကာ ဆက္ေျပာ”

ကြ်န္ေတာ္ ဆက္ေျပာရပါတယ္။ လူကေတာ့ အူေၾကာင္ၾကားျဖစ္ေနၿပီ။ ရယ္စရာ ဟာသတစ္ခု ေျပာတယ္။ ပရိသတ္ရဲ႕ ဟဒယကို မမိဘူး။ မရယ္ဘူး။ စာေရးဆရာက ရယ္စရာ ဟာသကေလးေတြ ညႇပ္ေျပာတယ္ ဆိုတာ လူရႊင္ေတာ္ ျပက္လံုး ထုတ္သလို “မင္းသမီးအေမႀကီး၊ ရႉးေပါက္တာ၊ ႏို႔ဆီခြက္ဟာ ဆယ္ျပား ငါးလံုး”ဆိုတာမ်ိဳး ေျပာသင့္တာ မဟုတ္ဘူး ခင္ဗ်။ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ သေရာ္ေတာ္ေတာ္ ရယ္စရာေတြ ေျပာရတာကိုး။ စာအေၾကာင္း ေပအေၾကာင္းလည္း ေျပာရမွာ။

စာေပေဟာေျပာပြဲ နားေထာင္ေလ့မရွိေသးတဲ့ေနရာမွာ တန္႐ံုဟာသက တိုးမေပါက္ဘူးခင္ဗ်။

သည္တစ္ခါေတာ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေဒါထၿပီ။

စင္ေပၚကို ဘုန္းေတာ္ႀကီး ျပန္တက္လာျပန္ေရာခင္ဗ်။ (စဥ္းစားၾကည့္ပါဗ်ာ။ စာေရးဆရာက ေျပာလိုက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ဝင္ႀကိမ္းလိုက္ စာေရးဆရာက ဆက္ေျပာလိုက္။ စင္ေပၚမွာ စာေရးဆရာ တစ္လွည့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္လွည့္ ေဟာလိုက္ ေျပာလိုက္ ႀကိမ္လံုးနဲ႔ ႀကိမ္းလိုက္ ေမာင္းလိုက္နဲ႔။)

ဘုန္းေတာ္ႀကီးက…

“အဲဒါပဲ မင္းတို႔ကို ဗဟုသုတရေစခ်င္လို႔ ငါက အပင္ပန္းခံၿပီး စာေရးဆရာေတြ ရန္ကုန္က ေရာက္ခိုက္ေခၚလာတယ္။ မင္းတို႔က ရယ္စရာ ေျပာလို႔ ရယ္ရမွန္း မသိဘူး။ ေတာသားေတြလို႔ ေျပာေတာ့လည္း မင္းတို႔ နာတတ္ေသးတယ္။ ကိုင္း…သည္ေတာ့ သည္လိုလုပ္ ေဟာဒီမွာ ႀကိမ္လံုး…”

ပရိသတ္ခမ်ာ အပ္က်သံ ၾကားရမတတ္ ၿငိမ္သြားရွာတယ္။ တခ်ိဳ႕ အဖြားႀကီးေတြ ေျပာင္းဖူးဖက္ ေဆးလိပ္ႀကီးကို တံေတြးနဲ႔ တို႔ၿပီး ၿငိမ္းေနေလရဲ႕။ “မီးေသတယ္”ဆိုတာ ဒါမ်ိဳး ေျပာတာ ထင္ပါရဲ႕။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ဆက္မိန္႔တယ္။

“သည္မယ္… ငါက ေဟာဒီ ႀကိမ္လံုး ကိုင္ၿပီး ဟိုေထာင့္မွာ ရပ္ေနမယ္။ စာေရးဆရာက ရယ္စရာ ေျပာရင္ ငါက ႀကိမ္လံုး ေျမႇာက္ျပမယ္။ ဒါဆို ရယ္ၾက။ ႀကိမ္လံုးကို ျပန္ခ်ရင္ ရယ္တာ ရပ္ၾက။ ဒါပဲ… ကိုင္း… ဒကာစာေရးဆရာ ဆက္ေဟာေပေတာ့”

ကြ်န္ေတာ့္ဘက္ မိုက္က႐ိုဖုန္း လွမ္းခ်ိန္ေပးၿပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီးက စင္ေထာင့္မွာ ႀကိမ္လံုးကိုင္လ်က္ ရပ္ေနပါကေရာ။

ပရိသတ္ေတာ့မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ ေက်ာ နည္းနည္း ခ်မ္းလာတယ္။ အေျပာမွား အဆိုမွား တစ္ခုခုျဖစ္ခဲ့ရင္ ႀကိမ္လံုးက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အနီးဆံုး။ ဘုန္းႀကီးလက္သံေျပာင္ပံုကို ၾကားဖူးထားၿပီပဲ ဥစၥာ။ မေၾကာက္ဘဲ ေနပါ့မလား။ ဘုန္းႀကီးရဲ႕ႀကိမ္ဆိုတာ ေက်ာမေရြး ႀကိမ္ခင္ဗ်။
ဒါနဲ႔ပဲ ဆက္ေျပာ။

ရယ္စရာလို႔ ဘုန္းႀကီးက ယူဆရင္ ႀကိမ္လံုးကိုင္ထားတဲ့ လက္ေျမႇာက္ ျပ၊ ပရိသတ္က “ဝါးဟားဟား။” ႀကိမ္လံုးျပန္ခ်။ ရယ္သံ တိခနဲရပ္။ ဆက္ေျပာ။

ကြ်န္ေတာ္လည္း ေျပာတတ္သေလာက္ ေျပာၿပီး နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္။

ေနာက္ဆရာတစ္ေယာက္။ သည္လိုပဲ ရယ္စရာ တစ္ခုခုေျပာ ဘုန္းႀကီး ႀကိမ္လံုးေျမႇာက္ျပ ရယ္ၾက၊ ႀကိမ္လံုးျပန္ခ် ျပန္ရပ္။

တခ်ိဳ႕ဟာသက်ေတာ့ တကယ္ ရယ္ခ်င္လို႔ ရယ္တာ၊ တခ်ိဳ႕ဟာသကို သေဘာမေပါက္ဘူး။ ဘုန္းႀကီးႀကိမ္လံုး အရွိန္အဝါနဲ႔ ရယ္တာဆိုေတာ့ အရင္တုန္းက ျမန္မာ့အသံ ဟဒယရႊင္ေဆးအခန္း ရယ္သံလိုပါပဲ။ “ဝါးဟားဟား ဟား ဟားဟား အြိ”ေပါ့။ တာဝန္အရ ရယ္ေပးရတယ္ေပါ့ဗ်ာ။

အဲ… ဆရာေမာင္ေနဝင္းေဟာေျပာတဲ့ အလွည့္က်ေတာ့ ပရိသတ္က က်င့္သား နည္းနည္းရပါၿပီ။ ရယ္စရာကို သေဘာေပါက္ၿပီး ရယ္လာၾကပါၿပီ။ ဆရာေတာ့္ေက်းဇူးပါပဲ။

ဆရာေမာင္ေနဝင္းက ဆရာ့ရဲ႕နာမည္ေက်ာ္ ရသေျမာက္ ဝတၳဳတိုေတြ ျဖစ္တဲ့ “မေငြရီ”ဝတၳဳတိုေတြအေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ မေငြရီဟာ စာမတတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကေမာက္ကမအျဖစ္ေတြနဲ႔ ၾကံဳရတယ္။ ဒါကို ဟာသစြက္ၿပီး ေျပာပါတယ္။ ပရိသတ္ရဲ႕ ဟဒယကို ထိပါတယ္။ ရယ္ၾကပါတယ္။

အားလံုး အဆင္တေျပျဖစ္လာပါၿပီ။ သည္လိုနဲ႔ ဆရာေမာင္ေနဝင္းက ဆရာ ေျပာေနက်အတိုင္း မေငြရီ စာမတတ္လို႔ လူလိမ္က လွည့္ဖ်ားတာ ခံလိုက္ရၿပီး ခ်ဳန္းပြဲခ်ငိုေလာက္တဲ့အျဖစ္ကို ပီပီျပင္ျပင္ ေျပာပါေတာ့တယ္။

ပရိသတ္က ၿငိမ္ၿပီး နားေထာင္ေနတုန္း…

လြမ္းစရာ မ်က္ရည္စို႔စရာအခန္းလည္းေရာက္ေရာ… ဆရာေတာ့္ ခ်ိဳင္းၾကား ျခင္ကိုက္ပါေတာ့တယ္။

ဆရာေတာ္လည္း ဆရာေမာင္ေနဝင္းရဲ႕ေဟာေျပာခ်က္မွာ အာ႐ံုဝင္စားေနခိုက္မို႔ သတိလစ္ၿပီး ခ်ိဳင္းၾကားကျခင္ကို ေမာင္းဖို႔ ႀကိမ္လံုးကိုင္ထားတဲ့ လက္ ေျမႇာက္လိုက္မိပါေရာ။

ရင္ဆို႔စရာ အလြမ္းခန္းေျပာေနတုန္းမွာ…

“ဝါး ဟားဟားဟား…”

ရယ္သံႀကီးက တခဲနက္ထြက္လာပါေတာ့တယ္။ ဆရာေမာင္ေနဝင္း ေၾကာင္ၿပီး ရပ္ေနတယ္။ ဆရာေတာ္လည္း ဖ်တ္ခနဲ သေဘာေပါက္သြားၿပီး မိုက္က႐ိုဖုန္း ေရွ႕ကို ၾကြလာတယ္။

“ေဟ့ေကာင္ေတြ ငါ့ခ်ိဳင္းၾကား ျခင္ကိုက္လို႔ လက္ေျမႇာက္မိတာကြ ဒါ ရယ္စရာမဟုတ္ဘူး။ ငိုစရာ၊ ဘုန္းႀကီးေတာင္ ရင္ထဲဆို႔လာတယ္ မင္းတို႔ကြာ… အင္း… ငါကလည္း ငါပါပဲကြာ။ ကိုင္း.. ကိုင္း.. ဆက္ေျပာ စာေရးဆရာဒကာေရ ေကာင္းတယ္ကြ။ ငါလည္း ေအာက္ဆင္းမွ ျဖစ္ေတာ့မွာပဲ။ ကဲ… ပရိသတ္တို႔ မင္းတို႔လည္း ရယ္စရာရွိ ရယ္ၾက၊ ငိုစရာရွိ ငိုၾကေပေရာ့ေဟ့…” အဲဒါ ေလာ္စပီကာက ထြက္သြားတဲ့ အသံႀကီးပါပဲ ခင္ဗ်ား။

A New Book Published Today!

Bala_Finalမွတ္မိေနေသးတာ တစ္ခုရွိပါေသးတယ္။ ဝတ္မႈန္မဂၢဇင္းဆိုၿပီး ကြ်န္ေတာ္ အယ္ဒီတာလုပ္ ထုတ္ေဝခဲ့တုန္းကပါ။ (၁၉၇၀ ဝန္းက်င္)… ။ ကြ်န္ေတာ့္ မဂၢဇင္းက ဇိုလူးဖတ္လူး (စိုလူးဖတ္လူး) ဆိုတာလို ယိုင္နဲ႔နဲ႔မို႔ အေရာင္း မတြင္က်ယ္ပါဘူး။ သည္ေတာ့ ရတတ္သမွ် ေၾကာ္ျငာေလးေတြ လိုက္ရပါတယ္။ ခုႏွယ္ခါလို ေၾကာ္ျငာအင္အားႀကီးေတြ မရေလေတာ့ ကိုယ့္လူခ်င္း အတင္းညႇင္းဆဲၿပီး ေၾကာ္ျငာေတာင္းရာမွာ ဆရာအီၾကာေကြးလည္း အဲဒီ ဒဏ္ခံရပါတယ္။

ဘယ္လိုလဲဆိုေတာ့ “အီၾကာေကြး၏ အုတ္က်င္းကိုသာ လိမ္လို႔ရမည္” ဆိုတဲ့ စာမူယူသံုးၿပီး စာမူခကို မေပးေတာ့ဘဲ ဆရာရဲ႕ ကေလာင္ခြဲျဖစ္တဲ့ “ဓႏုျဖဴ ေက်ာ္ထြန္း”ရဲ႕ ကဗ်ာစာအုပ္ ေၾကာ္ျငာခနဲ႔ ႏွိမ္လိုက္တာပါပဲ။ ျပႆနာက ခဲစာလံုး စာစီရာမွာ ဓႏုျဖဴေက်ာ္ထြန္းဟာ “ဓႏုျဖဴ ေက်ာ္ထိန္း” ျဖစ္လိုက္ “ဓႏုျဖဴ ေက်ာ္ထန္း”ျဖစ္လိုက္။ ေနာက္ဆံုး စာအုပ္ထြက္လာေတာ့ နာမည္သာ မွန္သြားၿပီး ေရွ႕က ဂုဏ္ျပဳထားတဲ့ ၿမိဳ႕နာမည္ မွားသြားေတာ့ တာပါပဲ။ “ဓျဖဴႏု” ေက်ာ္ထြန္း ျဖစ္သြားခဲ့ရာမွာ ဆရာအီၾကာေကြး မခ်ိသြားျဖဲ ဆဲလိုက္ ဆိုလိုက္တာ အလြန္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းခဲ့ပါေရာဗ်ာ။
စကားအစ ျပန္ေကာက္ရရင္ ၿမိတ္တစ္ေၾကာ စာဆိုပြဲကအျပန္မွာလည္း အသြားခရီးတုန္းက ဂ်က္ေလယာဥ္နဲ႔ ေလယာဥ္မႉးႀကီးပဲ ျပန္ေတြ႕ဆံုရလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဝမ္းသာၾကရပါတယ္။ ၿမိတ္အသြားမွာကတည္းက ခင္မင္ၿပီးသားမို႔ အျပန္ခရီး ေလယာဥ္ေပ ၚတက္တက္ခ်င္းပဲ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေလယာဥ္ေမာင္းခန္း သြားၿပီး ထိုင္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုင္ရမယ့္ ခံုတန္းကလည္း ေလယာဥ္မႉးအခန္းနဲ႔ကပ္လ်က္ ေရွ႕ဆံုးတန္းပါ။
ေလယာဥ္ စတင္ပ်ံတက္လို႔ နည္းနည္းလည္း ၿငိမ္သြားေရာ ေလယာဥ္မႉးႀကီးက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေကာ္ဖီနဲ႔ ဧည့္ခံေစပါတယ္။ ေလယာဥ္မယ္ ေခ်ာေခ်ာေလးက တာဝန္ယူပါတယ္။

“ဦးသုေမာင္ ဘာမ်ားလိုအပ္ပါေသးသလဲ”ဆိုၿပီး ကေလးမက ေလာကဝတ္ ပ်ဴငွာလုပ္လို႔ သူ႔ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေနာက္ေက်ာ ဝင္ေပါက္ လိုက္ကာ ဟေနတဲ့ၾကားက ေရွ႕ဆံုးခံုမွာ ဦးထုပ္စိုက္စိုက္ ေဆာင္းၿပီး ငုတ္တုတ္ အိပ္ငိုက္ေကာင္းေနတဲ့ ဆရာေကြးကို လွမ္းျမင္ရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း က်ီစားခ်င္စိတ္ ေပါက္လာပါတယ္။

“ဦးသုကေတာ့ ျပည့္စံုပါၿပီ သမီးရယ္… အဲ… ေဟာဟို ေရွ႕ဆံုးခံုမွာ ေတြ႕လား… ဦးထုပ္နဲ႔ ဘဘႀကီး၊ အဲဒါ ဦးသုရဲ႕ ဦးေလးပဲ၊ သူက မနက္ ေစာေစာမွာ လက္ဖက္ရည္နဲ႔ “အီၾကာေကြး” စားရမွ ေက်နပ္တယ္။ မစားရရင္ သိပ္စိတ္ဆိုးတာ။ အဲဒါ သမီးက သြားေတာင္းပန္လိုက္ပါကြယ္…” ဆိုၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ ခြ်န္တြန္းလုပ္လိုက္ရာမွာ ေလယာဥ္မယ္ကေလးကလည္း…

“ဘဘႀကီး ေလယာဥ္ေပၚမွာ အီၾကာေကြး မပါပါဘူး”လို႔ သြားေျပာပါေတာ့သတဲ့။ သည္မွာတင္ ေလယာဥ္ေပၚမွာ “အီၾကာေကြးပါတယ္” “မပါဘူး”ဆိုၿပီး အခ်ီအခ် ျဖစ္ပါေလေရာ။ တကယ္က ကေလးမခမ်ာ စာေရးဆရာႀကီး အီၾကာေကြးမွန္း သိမွ မသိဘဲကိုး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္း အားရပါးရ ရယ္ေမာရင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို အသံတိတ္ ပါးစပ္လႈပ္ တစ္တစ္ခြခြ ဆဲျပပါေတာ့တယ္ခင္ဗ်ာ။ ေလယာဥ္မႉးအခန္း အဝင္က လိုက္ကာ ဟစိစိၾကားက ျမင္ရတဲ့ ဆရာႀကီး အီၾကာေကြးရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ခုထိ ျမင္ေနတုန္းပါပဲ။

————————————————————

[ကေန႔ ၾသဂုတ္လ ၁၀ရက္ေန႔မွာ စတင္ျဖန္႔ခ်ိလိုက္တဲ့ “သုေမာင္”ရဲ႕ “ဟိုတစ္စ သည္တစ္စ ေမာင္ဗလ” စာအုပ္ထဲက ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရာင္းေစ်းက က်ပ္ ၁၅၀၀ပါ။ (ေရာင္းေစ်းက သနားစရာေလးေနာ္။  ေဒၚလာနဲ႔ဆိုရင္ တစ္က်ပ္ခြဲေတာင္ မရိွရွာဘူး။)]

ဖက္ခြလံုး

handout

ကြ်န္ေတာ့္အား “ဖက္ခြလံုးရွည္”ကေလးႏွင့္ စတင္ မိတ္ဖြဲ႕ေပးသူမွာ ကြ်န္ေတာ္၏ ခ်စ္ဇနီး “မိ”သာ ျဖစ္ေလသည္။
တခ်ိဳ႕က သူ႔ကို “ဖက္ေခါင္းအံုး”တဲ့။ တခ်ိဳ႕က “ခြေခါင္းအံုး”တဲ့။ တခ်ိဳ႕ေတြက က်ျပန္ေတာ့ “ေျခတင္ေခါင္းအံုး”ဆိုပဲ။
မည္သို႔ပင္ ေခၚေခၚ၊ ထိုအေခၚအေဝၚမ်ား တစ္ခုမွ မမွန္ေပ။

“ေခါင္း”ဆိုေသာ ဦးေခါင္းႏွင့္ မည္သို႔မွ် မပတ္သက္ဘိသကဲ့သို႔ “အံုး”ျခင္း၊ သို႔တည္းမဟုတ္ မွီျခင္းကိုလည္း မခံရေသာေၾကာင့္ “ေခါင္းအံုး” ဟူေသာ ေဝါဟာရႏွင့္ တြဲေပးလိုက္သမွ် ဘယ္လိုမွကို မမွန္ႏိုင္ေတာ့ေပ။

“မိ”ကမူ သူ႔ကို “ဖက္လံုး”ဟု ေခၚသည္။ ဒါကလည္း တစ္ဝက္သာ မွန္သည္။ တကယ္က သူ႔ကို ဖက္႐ံုတင္မကဘဲ ခြခ်င္လွ်င္လည္း ခြတတ္ ၾကျမဲျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ႔အသံုးတည့္ပံုအတိုင္း “ဖက္ခြလံုး” ဟုေခၚမွသာလွ်င္ လံုးဝ မွန္ေပလိမ့္မည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔ကို “ဖက္ခြလံုး”ဟုသာ ေခၚပါသည္။

ထိုဖက္ခြလံုးသည္ ကြ်န္ေတာ့္ ဖြားဘက္ေတာ္ မဟုတ္ခဲ့သည္ကေတာ့ အမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ သူ ရွိမွန္းသိသည့္တိုင္ သူႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ အေၾကာင္း မသင့္သျဖင့္ ပတ္သက္ ရင္းႏွီးခြင့္ မၾကံဳခဲ့သည္မွာ အႏွစ္၃၀ေက်ာ္ ၾကာပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္အေဖႏွင့္ အေမတြင္ ဖက္ခြလံုး အသံုးျပဳေသာ ဓေလ့ မရွိၾကသည္က စရပါမည္။ သူတို႔ သံုးက်င့္ မရွိေတာ့ သူတို႔သားျဖစ္သည့္ ကြ်န္ေတာ္လည္း သံုးခြင့္ မၾကံဳတတ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။

ပိုဆိုးသည္က ကြ်န္ေတာ့္ ေမြးသဖခင္ ေက်းဇူးရွင္ “ကိုတယူသန္” (ေခၚ) “ဦးတလြဲေတြး”ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ဖက္ခြလံုးေဝးစြ၊ ေမြ႕ရာႏွင့္ အိပ္ခြင့္ပင္ အေဖက ကြ်န္ေတာ့္ကို မေပးခဲ့ပါ။ ႏူးညံ့ အိစက္ေသာ ေမြ႕ရာသည္ အၾကင္ လူပ်ိဳေပါက္၏ ေသြးသားကို ဆူပြက္ ဆာေလာင္ေစသည္ဟူေသာ အယူအဆကို လက္ကိုင္ထားေသာ အေဖ့ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္သည္ လူပ်ိဳေဖာ္ မဝင့္တဝင္ အရြယ္ကတည္းက ေမြ႕ရာႏွင့္ အိပ္စက္ခြင့္ကို (အသားလြတ္ႀကီးပင္) ဆံုး႐ံႈးခဲ့ရပါသည္။

အေဖ မရွိေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္ခမ်ာ ေမြ႕ရာႏွင့္၊ ဘာႏွင့္ ျပန္အိပ္ရပါ သည္။ သို႔တိုင္ေအာင္ ဖက္ခြလံုးေတာ့ မပါပါ။

အေမကေတာ့ အေဖ မရွိေတာ့သည့္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ (အေဖ့ကိုယ္စား လားေတာ့မသိ) ဖက္ခြလံုး တစ္လံုးကို သူ႔အိပ္ရာထဲသို႔ ေခၚလာခဲ့သည္ကို ေတြ႕ရပါ၏။ သို႔တိုင္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဖက္ခြလံုးကို တေတာင့္တတ မရွိခဲ့ဖူးပါ။

မိႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ လက္ထပ္ရန္ ျပင္ဆင္ၾကေသာအခါ မိက “ဖက္ခြလံုး”ကို ထည့္လွာပါသည္။ ဖက္ခြလံုးမပါလွ်င္ လံုးဝ မအိပ္တတ္ပါဟု ဆိုေသာ မိကို ကြ်န္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း ဟားလိုက္ပါသည္။၊ (ဒါလည္း သူ႔မိဘႏွင့္ ဆိုင္သည္။ သူ႔ဖေအကို မဆံုဖူးလိုက္ေသာ္လည္း သူ႔မေအႀကီးကမူ ဖက္ခြလံုး ကို မက္မက္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ရွိလွသည္မွာ ကြ်န္ေတာ့္အျမင္ေလ။)

ထို႔ေၾကာင့္ မဂၤလာဦး အိပ္ရာခမ္းနားဝယ္စဥ္က…

“ဖက္ခြလံုးကို မိလိုခ်င္ရင္ေတာ့ ထည့္ဝယ္ေလ။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ထည့္မဝယ္နဲ႔၊ ကိုယ္ ဝါသနာမပါဘူး…”ဟု မိကို ေျပာခဲ့ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမြ႕ရာခမ္းနားတြင္ ေမြ႕ရာတစ္ခ်ပ္၊ ေခါင္းအံုး ႏွစ္လံုး၊ ျခင္ေထာင္တစ္လံုးႏွင့္ ဖက္ခြလံုးတစ္လံုးသာ ပါခဲ့ပါသည္။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ၊ မိႏွင့္ လက္ထပ္လိုက္သည့္အတြက္ ဖက္ခြလံုး တစ္လံုးကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္(တို႔) အိပ္ရာထဲသို႔ အလြယ္တကူ ခ်ဥ္းနင္းလာခဲ့ သည္လည္း အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ညားခါစအိပ္ရာဝင္မွာ အႏွီဖက္ခြလံုးသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လင္မယား ၾကားတြင္ အေတာ္ ခေလာက္ဆန္ႏိုင္ခဲ့သည္။ မိက အိပ္ရာထဲေရာက္သည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ဖက္ခြလံုးကိုသာ ဆြဲယူ ေပြ႕ဖက္၊ ခြတက္တတ္ျမဲျဖစ္သည္။

ဖက္ခြလံုးႏွင့္ ယွဥ္လာလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္သည္ မိ၏ လင္ငယ္ ျဖစ္ျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။ ဖက္ခြလံုးကသာ မိ၏ လင္ႀကီးျဖစ္သည္ဟု မိကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ မၾကာခဏ စကားနာ ထိုးဖူးသည္။ ၾကာေတာ့ ထိုဖက္ခြလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ မုန္းထား မနာလိုေတာ့ပါ။

သည္ၾကားထဲက ဘယ္လိုက ဘယ္လိုျဖစ္သြားသည္မသိ။

အိမ္ေထာင္သက္တစ္ႏွစ္ေက်ာ္၊ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးၾကာေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္သည္ ညတိုင္က်လွ်င္ မိႏွင့္ဖက္ခြလံုးလုရသည့္ အလုပ္တစ္လုပ္ကို ရလာပါ သည္။

“အစကေတာ့ ရွင္ပဲ ဖက္လံုးနဲ႔ အိပ္တာ ဝါသနာမပါဘူးဆို…”

မိက ထိုသို႔ေျပာကာ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲ ေရာက္ ေရာက္ေနတတ္ေသာ ဖက္ခြလံုးကို အတင္းျပန္လုတတ္ပါသည္။

သူႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ လင္မယား အရင္းႀကီးပင္ျဖစ္လင့္ကစား ဖက္ခြလံုးကိုေတာ့ သမဝါယမစနစ္ႏွင့္ မွ်ေဝခံစားျခင္း မျပဳႏိုင္သည္လည္း အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

သည္လိုႏွင့္ ေနာက္ဆံုးတြင္ မိက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ဖက္ခြလံုး ေနာက္တစ္လံုးကို အိပ္ရာထဲသို႔ ေခၚသြင္းလာခဲ့ရပါေတာ့သည္။

မိ၏ဖက္ခြလံုးေရာဂါသည္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ကူးစက္လာခဲ့သလို ကြ်န္ေတာ္တို႔မွ ျဖစ္လာေသာ သမီးႏွင့္သားတို႔မွာလည္း ေမြးရာပါေရာဂါဟုပင္ ထင္ရ ေလာက္ေအာင္ စြဲကပ္လာသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

မစြဲကပ္ပဲ ခံႏိုင္႐ိုးလား…

ကေလးမ်ား ေမြးဖြားၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ သူတို႔ အရပ္ကေလးေတြႏွင့္ လိုက္ဖက္ေသာ ဖက္ခြလံုးေလးမ်ားကို သူတို႔၏ အေမႏွင့္ အဖြားက ဖန္တီးေပးၾကေပသကိုး။

ခုေတာ့လည္း လက္ေတာက္ေလာက္သာ ရွိေသးေသာ သားေတာ္ေမာင္ကလည္း သူ႔အရြယ္ ဖက္ခြလံုး ႏွစ္လံုး ဘယ္ညာ ျခံရံကာ အိပ္တတ္သည္။ ေလးႏွစ္သာသာသာ ရွိေသးေသာ သမီးငယ္ “ဘုတ္ဆံုမ”ကလည္း မိ၏ ဖက္ခြလံုးကို လုတတ္လာသည္။

သူ႔အရပ္ႏွင့္ လိုက္ဖက္ေသာ ဖက္ခြလံုးကို မိက သီးသန္႔ေပးထားသည့္တိုင္ သမီးသည္ သူ႔မေအ၏ ဖက္ခြလံုးကိုသာ တမက္တေမာ ရွိလွသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ မိသည္ သူ႔သမီးအတြက္ ေနာက္ထပ္ ဖက္ခြလံုး(လူႀကီးဆိုက္) တစ္လံုးကို ထပ္မံ ဝယ္ယူရျပန္ေတာ့သည္။

ျပႆနာက မိအေမ အိမ္လာအိပ္သည့္ တစ္ညတြင္ စပါသည္။

အဖြားႀကီးသည္အိပ္ရာထဲေရာက္သည္ႏွင့္ ဖက္ခြလံုးကို ေတာင့္တ ေတာင္းဆိုပါေတာ့သည္။

မိက အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ သမီးငယ္၏ ရင္ခြင္ထဲမွ ဖက္ခြလံုးကို ယူေပးလိုက္ရန္ ခ်က္ခ်င္းၾကံပါသည္။ (ေတာ္ေတာ္လည္း ဟုတ္တဲ့ မိန္းမ။ ေပးျခင္း ေပး၊ သူ႔ဟာ ေပးလိုက္ေပါ့။)

“မိကလည္းကြာ၊ သမီး ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာကို။ မိရဲ႕ ဖက္ခြလံုးပဲ အေမ့ကိုေပးလိုက္ေပါ့…”

“ေပးႏိုင္ေပါင္ေတာ္… မိမွ ဖက္လံုး မရွိရင္ မအိပ္တတ္တဲ့ဟာကို…”

“ေပးလိုက္ပါမိရယ္၊ ကိုယ့္ဖက္ခြလံုးကို သည္တစ္ည မိယူအိပ္ေပါ့၊ ကိုယ္က ဖက္ခြလံုး မရွိလည္း အိပ္တတ္ပါတယ္၊ သြား… မိဟာသာ ေပးလိုက္…”

သူ႔အတြက္ အစားရဖို႔ ေသခ်ာသြားေတာ့မွ မိလည္း သူ႔အေမကို ၾကည္ျဖဴသြားပါသည္။ သူ႔ဖက္ခြလံုးကို သူ႔အေမအား တစ္ညတာ ေက်ေက်နပ္နပ္ ငွားလိုက္ၿပီး သူကိုယ္တိုင္ကမူ ကြ်န္ေတာ့္ ဖက္ခြလံုးကို မိမိရရ၊ တစ္တစ္ခြကာ စက္ေတာ္ေခၚပါေလေတာ့သည္။

ဇာတ္ေပါင္းေသာ္ ထိုညက ကြ်န္ေတာ္ လံုးဝ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေတာ့ေခ်။

ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ခြင္ထဲမွာ၊ ကြ်န္ေတာ့္ေပါင္ေအာက္မွာ တစ္ခုခုလစ္ဟာ ေနသလို၊ တစ္စံုတစ္ရာ လိုအပ္ေနသလို။ ဟိုဘက္ ေစာင္းလိုက္၊ သည္ဘက္ လွိမ့္လိုက္၊ ေမွာက္လိုက္၊ လွန္လိုက္…။

ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေမာက်ေနၾကေသာ သမီးငယ္ႏွင့္ ဇနီးသည္တို႔၏ ရင္ခြင္မ်ားထဲမွ ဖက္ခြလံုး တစ္လံုးလံုးကို ဆြဲယူလိုက္ခ်င္စိတ္ေတြကို ႀကိတ္ မွိတ္မ်ိဳသိပ္။ မ်က္လံုးေတြကို ဇြတ္မွိတ္။ အိပ္လို႔ကေတာ့ ဘယ္လိုမွ မရ။

ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ မေက်နပ္။

“ဘယ့္ႏွယ့္ကြာ… အႏွစ္၃၀လံုးလံုး ဖက္ခြလံုးမဲ့ ဘဝမွာ က်င့္သားရခဲ့ဖူးပါလ်က္ကနဲ႔ ခုေတာ့မွ ပဇာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ မေနတတ္၊ မအိပ္ႏိုင္ျဖစ္ ေနရပါသလဲ…”

“ၾကည့္စမ္း၊ ႏွစ္အနည္းငယ္ေလာက္သာ ဖက္ဖူး၊ ခြဖူးလိုက္႐ံုႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းႀကီး အရသာ သိသြားပါပေကာလား၊ ဘုရား… ဘုရား… ”

“ဟင္… ဒါဆို မိလို ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ဖက္ခဲ့၊ ခြခဲ့သူ တစ္ေယာက္ အဖို႔ ဖက္ခြလံုးကို အာသာ ငမ္းငမ္း၊ တတမ္းတတႏွင့္ အလြတ္မေပးခ်င္ ေတာ့တာဟာ သဘာဝပါကလား၊ ျမတ္စြာဘုရား…”

ကြ်န္ေတာ္သည္ မိ၏ ဖက္ခြလံုးအာသာကို ပထမဆံုး အႀကိမ္အျဖစ္ ကိုယ္ခ်င္းစာကာ ေထာက္ညႇာမိသြားရေလၿပီ။  သို႔ေသာ္လည္း အိပ္ေပ်ာ္ျခင္း သည္ကား ကြ်န္ေတာ့္ထံ လံုးဝကို ေရာက္မလာႏိုင္တတ္ေသးေပ။

လင္းလုလုအခိုက္တစ္တံ့တြင္ မိသည္ ဖက္ခြလံုးမွ ခြာကာ တစ္ဖက္သို႔ လွည့္ေစာင္းသြားသည္ကို ေတြ႕လိုက္၏။ မိမွ ဟိုတစ္ဘက္သို႔ ျပည့္ျပည့္ မလွည့္မိေသးခင္တြင္ပင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ မိ ယာယီစြန္႔ခြာသြားေသာ ဖက္ခြလံုးကို တမ္းငင္ တြယ္မက္စြာျဖင့္ ဆြဲယူ ဖက္ခြလိုက္မိရပါေတာ့သည္။

ယင္းသည္၏ ေနာက္တြင္ကား နာရီေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ကြ်န္ေတာ့္အပါးတြင္ ရစ္ဝဲေနေသာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းဟူသည့္အရာသည္ ကြ်န္ေတာ့္ ထံ ျမန္ျမန္သာသာ ေရာက္လို႔လာပါေတာ့သည္။

အကယ္တႏၲဳ…

ကြ်န္ေတာ့္အား ဖက္ခြလံုးရွည္ကေလးႏွင့္ စတင္မိတ္ဖြဲ႕ေပးသူမွာ ကြ်န္ေတာ္၏ ခ်စ္ဇနီး “မိ”သာ ျဖစ္ေလသည္။

——————————————–

(၁၉၉၆ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလထုတ္ သရဖူမဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၁၆၁၁/၂၀၀၃(၁၁)ျဖင့္၂၀၀၄ခုႏွစ္ ဇြန္လမွာ ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “ေျခရာၿပိဳးေျပာက္ လြမ္းပြင့္ေကာက္သီ” ေခါင္းစဥ္ပါ ကိုယ္တိုင္ၾကံဳ ၀တၳဳတိုမ်ားစာအုပ္ထဲမွာ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပထားတဲ့ ၀တၳဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ကို ျပန္လည္ေဖာ္ျပထားတာျဖစ္ပါတယ္။)

Excerpts from a new book of Atta Kyaw

handoutတခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေတြက ခ်မ္းသာၿပီး တခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေတြက ဆင္းရဲၾကတယ္။ အဲသလို ျဖစ္ရျခင္းအေၾကာင္းရင္းဟာ အဲဒီ့ ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ သက္တမ္းနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မသက္ဆိုင္ပါဘူး။

သည္အခ်က္ကို အိႏၵိယနဲ႔ အီဂ်စ္ဆိုတဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ သက္တမ္း ရိွခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေတြက သက္ေသထူေနပါတယ္။ ႏိုင္ငံရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္းေတြက ႏွစ္ေပါင္း ေထာင္ခ်ီေနၿပီ ျဖစ္ေပမယ့္  ခ်မ္းသာတဲ့ အထဲမွာ အဲဒီ့ႏွစ္ႏိုင္ငံမွ မပါေသးဘဲကိုး။

ကေနဒါ ၾသစေၾတးလ်နဲ႔ နယူးဇီလန္ႏိုင္ငံေတြဆို လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၁၅၀ ေလာက္က ဘာမွ စာမဖြဲ႕ေလာက္တဲ့ တိုင္းျပည္ေတြပါ။ အခုက်ေတာ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးတဲ့ ႏိုင္ငံေတြ၊ ခ်မ္းသာတဲ့ ႏိုင္ငံေတြ ျဖစ္ေနၾကပါၿပီ။

တစ္ခါ၊ ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀မႈဟာ အဲဒီ့ႏိုင္ငံေတြမွာ ရိွတဲ့ သယံဇာတ သဘာ၀ အရင္းအျမစ္ေတြနဲ႔လည္း ဘယ္လိုမွ မပတ္သက္ဘူး။

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံဆိုရင္ သံုးႏိုင္တဲ့ ေျမက ခပ္ရွားရွား။ ဂ်ပန္ေျမရဲ႕ ၈၀% က ေတာင္ကုန္း ထူထပ္တယ္။ စိုက္ပ်ိဳးဖို႔လည္း မသင့္ေတာ္၊ ေမြးျမဴေရးလည္း လုပ္လို႔မရ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ ဂ်ပန္ဟာ ကမၻာ့စီးပြားေရးရဲ႕ ဒုတိယ ေနရာမွာ ရယူ ပိုင္စိုးထားပါတယ္။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက ေရေပၚ စက္႐ံုႀကီး တစ္႐ံုနဲ႔ အလြန္ တူတယ္။ တစ္ကမၻာလံုးက ကုန္ၾကမ္းေတြကို တင္သြင္းလာၿပီး သူတို႔ စီမံ ထုတ္လုပ္လိုက္တဲ့ ပစၥည္းေတြကို ကမၻာအႏွံ႔ ျပန္တင္ပို႔ေနတဲ့ စက္႐ံုႀကီးပဲေပါ့။

ေနာက္ ဥပမာတစ္ခုက ဆြစ္ဇာလန္ပဲ။ အဲဒီ့ တိုင္းျပည္မွာ ကိုကိုးပင္ေတြ မစိုက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကမၻာ့ အေကာင္းဆံုး ေခ်ာကလက္ကက်ေတာ့ ဆြစ္ဇာလန္က ထြက္တာခင္ဗ်။ ႏိုင္ငံေလးက ေသးရတဲ့ အထဲမွာ စိုက္ပ်ိဳး ေမြးျမဴေရးကို တစ္ႏွစ္မွ ေလးလပဲ လုပ္ႏိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံ။ သို႔ေပမယ့္ ႏို႔နဲ႔ ႏို႔ထြက္ပစၥည္းေတြကို အဲဒီ့ႏိုင္ငံက ထုတ္တဲ့အျပင္ အရည္အေသြးက်ေတာ့လည္း ပထမတန္း။ လံုျခံတယ္၊ စနစ္က်တယ္၊ အလုပ္ လုပ္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံရဲ႕ ပံုရိပ္ကို ဆြစ္ဇာလန္က ေဖာ္က်ဴးထားပါတယ္။

ဆင္းရဲတဲ့ ႏိုင္ငံက ထိတ္ထိတ္က်ဲေတြနဲ႔ ထိေတြ႕ ဆက္ဆံဖူးၾကတဲ့ ခ်မ္းသာတဲ့ႏိုင္ငံသား ထိတ္ထိတ္က်ဲေတြက ေျပာၾကတယ္။ ဉာဏ္ရည္ခ်င္းလည္း ခ်မ္းသာတဲ့ ႏိုင္ငံသားနဲ႔ ဆင္းရဲတဲ့ ႏိုင္ငံသား ဘာမွ သိသိသာသာ ကြာျခား မေနပါဘူးတဲ့။

လူမ်ိဳးေတြ၊ အသားအေရာင္ေတြကလည္း တကယ့္ တကယ္က်ေတာ့ သည္ကိစၥမွာ သိပ္ အေရး မႀကီးပါဘူး။ သူတို႔ မိခင္ႏိုင္ငံေတြမွာ လူပ်င္းေတြလို႔ အသတ္မွတ္ခံထားရတဲ့သူေတြဟာ ခ်မ္းသာ ၾကြယ္၀တဲ့ ဥေရာပႏိုင္ငံေတြကို သြားအလုပ္လုပ္ၾကတဲ့အခါမွာက်ေတာ့ တကယ့္ကို လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ ေကာင္းတဲ့ လုပ္သား စြမ္းအားစုေတြ ျဖစ္ေနၾကတယ္။

ဒါျဖင့္ ဘာေတြ ကြာျခား ေနတာတံုး။

ကြာျခားေနတာက လူေတြရဲ႕ ”သေဘာထား” ပါပဲ။ လူေတြရဲ႕ သေဘာထား ဆိုတာကလည္း ပညာေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈအရ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အညိႇတြယ္၊ ခ်ိဳးတက္ေနတဲ့ အက်င့္စ႐ိုက္ကို အေျခခံတာပါ။

ခ်မ္းသာၿပီး ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံက လူေတြရဲ႕ အက်င့္စ႐ိုက္ကို ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာ ေလ့လာၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ လူအမ်ားစုဟာ သူတို႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ  မူေတြကို စြဲစြဲျမဲျမဲ လိုက္နာ က်င့္သံုးၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

၁။  အေျခခံမူအျဖစ္ က်င့္သံုးၾကတဲ့ ကိုယ္က်င့္တရား

၂။  ေျဖာင့္မတ္ တည္ၾကည္မႈ

၃။  တာ၀န္ယူတတ္မႈ

၄။  ဥပေဒ စည္းမ်ဥ္းမ်ားကို ေလးစားမႈ

၅။  အျခားႏိုင္ငံသားမ်ားရဲ႕ အခြင့္အေရးကို ေလးစားမႈ

၆။  အလုပ္ကို ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးမႈ

၇။  စုေဆာင္းဖို႔နဲ႔ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံဖို႔ က်ားကုပ္က်ားခဲ အားထုတ္မႈ

၈။  မျဖစ္မေန ေဆာင္ရြက္လိုတဲ့ ဆႏၵ

၉။  တိက်မႈ

ဆင္းရဲတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ သည္မူေတြကို ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ လိုက္နာက်င့္သံုးေနတဲ့သူက လူနည္းစုသာ ျဖစ္ေနပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆင္းရဲေနတာဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ သယံဇာတ သဘာ၀ အရင္းအျမစ္ေတြ မရိွလို႔ မဟုတ္သလို သဘာ၀တရားႀကီးက ကၽြန္ေတာ္တို႔အေပၚမွာ ရက္စက္လို႔၊ မေထာက္ထားလို႔လည္း မဟုတ္ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆင္းရဲေနရတာဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သေဘာထားေတြ ႏံု႔နဲ႔လို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆင္းရဲေနတာဟာ ခ်မ္းသာၿပီး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေနတဲ့ လူ႔ေဘာင္ေတြမွာ လက္ေတြ႕ အလုပ္ျဖစ္ေနတဲ့ သည္အေျခခံမူေတြကို နိစဓူ၀ စြဲစြဲျမဲဲျမဲ မလိုက္နာ မိၾကလို႔၊ အဲဒီ့ အေျခခံမူေတြကို လူတိုင္းရဲ႕ ရင္ထဲမွာ စြဲျမဲ က်င့္သံုးလာေအာင္ လမ္းမညႊန္မိၾကလို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။

သည္စာကို တျခားသူေတြဆီ လက္ဆင့္မကမ္း မျဖန္႔ေ၀ဘူးဆိုလည္း ခင္ဗ်ား ဘာမွ ျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ခင္ဗ်ားအိမ္က ေခြးေတြ၊ ေၾကာင္ေတြလည္း ေသမွာ မဟုတ္၊ ခင္ဗ်ားလည္း အလုပ္ျပဳတ္မွာ မဟုတ္၊ ေနာက္ ခုနစ္ႏွစ္တာအတြင္း ကံဆိုး မိုးေမွာင္က်မွာလည္း မဟုတ္၊ ဖ်ားနာမွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။

ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ကိုယ္ခ်စ္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ သည္စာကို လူအမ်ား စဥ္းစားလို႔ရေအာင္ ျဖန္႔ေ၀ ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ အမူအက်င့္ေတြ၊ သေဘာထားေတြကို ေျပာင္းလဲပစ္ၿပီး အလုပ္ေတြ လုပ္လိုက္ၾကပါစို႔လားဗ်ာ။

မိုးထိေအာင္ ေလွကားေထာင္နည္း

(၂၀၀၉ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၅ရက္ေန႔မွာ စတင္ျဖန္႔ခ်ိလိုက္တဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “မိုးထိေအာင္ ေလွကား ေထာင္နည္း” စာအုပ္ထဲက ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့စာအုပ္ထဲမွာ “တစ္ဒဂၤခ်င္းစီ ဦးေဆာင္မႈ၊” “လူရည္လည္ေအာင္ ေနထိုင္နည္း၊” “လိမ္လည္မႈ၊ အလြဲသံုးစားမႈနဲ႔ အက်င့္ပ်က္ ျခစားျခင္းဆိုသည္မွာ၊” “အေ၀ဖန္ခံနည္း နိသရည္း၊” “မုသားရဲ႕ အျခားတစ္ဖက္”နဲ႔ “သိမ္းစြန္ငွက္နဲ႔ ေက်ာပိုးအိတ္” အစရိွတဲ့ ေအာင္ျမင္ေရး အတြက္ အေျခခံက်က်နဲ႔ အေရးတႀကီး လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ေဆြးေႏြး တင္ျပထားပါတယ္။ တန္ဖိုးက က်ပ္ ၃၀၀၀၊ ငါးအုပ္နဲ႔ အထက္မွာယူမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၁၅% ေလွ်ာ့ေပးပါမယ္။)

Excerpts from Stories from Khin Hnin Yu’s Heart

handoutမင္းဘဘ ဦးေက်ာ္ေသာင္း ဆံုးေတာ့ မင္းဟာ မင္းေမေမ မိေက်ာ္ေသာင္းရဲ႕ ဗိုက္ထဲမွာ ခုနစ္လပဲ ရိွေသးတယ္။ မေမြးေသးဘူး။ သူ မေသခင္ကလည္း သမီးကို ကမာရြတ္ဂတ္တဲအထိပဲ သူ႔ရဲ႕ စစ္သံုး ေဘာက္(စ္) ၀က္ဂြန္း လိပ္ခံုး ကားကေလးကို စီးရတယ္။

တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးရယ္လို႔ ကားကို သံုးခြင့္မျပဳဘူး။ ဘြားဘြားမွာေတာ့ မိခင္ဆိုေတာ့ စိတ္ပူတာေပါ့။ သမီးေလး ေက်ာင္းျပန္ေနာက္က်ရင္ ျပည္ထာင္စုလမ္းထိပ္က ေက်ာက္ခံုေလးေပၚမွာ ထိုင္ၿပိး သမီး ျပန္လာခ်ိန္အထိ ေမွ်ာ္ရတယ္။ မင္းကို ဗိုက္ထဲမွာ ကိုယ္၀န္ ရိွလာလည္း မိဟာ ကမာရြတ္ကေန ေဆးတကၠသိုလ္ ၂ မဂၤလာဒံုအထိ ဘတ္(စ္)ကားနဲ႔ပဲ သြားရတယ္။

အမွန္ေတာ့ တို႔သားအမိႏွစ္ေယာက္ကို မင္းဘဘက စစ္ပံုစံသြင္းခဲ့ျခင္းပဲ။ သူ ေသသြားေတာ့ ကားမ၀ယ္ႏိုင္ခင္ မင္းေမေမေရာ ဘြားဘြားေရာ အစစ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္တယ္။

ဒုဗိုလ္မွဴးႀကီးရဲ႕ ဇနီးျဖစ္ေတာ့လည္း မင္းဘဘ ဦးပံုစံရဲ႕ စစ္စည္းကမ္း ႐ိုေသမႈနဲ႔ ကားမစီးရဘူး။ ေနာက္ပိုင္း ေနမေကာင္းေတာ့မွ သူ႔ရဲေဘာ္ ဖိုးတင္ေအာင္က သူ႔ဗိုလ္မွဴးႀကီးကို တရားအေဟာေကာင္းလို႔ ဘြားဘြား သူ႔ကားကို သံုးရတယ္။ အဲဒီ့ကတည္းက ကားကို စိတ္နာလိုက္တာ လြန္ေရာပဲ။

အိမ္ေဆာက္လည္း အုတ္တစ္ခ်ပ္ သြပ္တစ္ျပား ပ်ဥ္တစ္ခ်ပ္ ရဖို႔ကအစ ဘြားဘြားကိုယ္တိုင္ တန္းစီခဲ့ရတယ္။ ဘြားဘြား အတိတ္ကံ ညံ့ခဲ့ေပတယ္။ သို႔ေသာ္ ၀မ္းနည္းစရာ မဟုတ္ေပဘူး။ ခုေတာ့ အသားက် တပ္မေတာ္ ရဲေဘာ္ တစ္ေယာက္လို ဒုကၡဆိုတာ ဘြားဘြားဘ၀မွာ ႐ိုးေနၿပီ။

ဘြားဘြား မေသခင္ “ကၽြန္မရဲ႕ ခ်စ္သူ”ဒုတိယတြဲကို ဆက္ၿပီး ေရးႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းမိတယ္ သားငယ္ေလး။ ဒါမွလည္း သားငယ္တို႔ ႀကီးလာေတာ့ တို႔ဘဘ ဦးေက်ာ္ေသာင္းဟာ ဘယ္လို လူစားမ်ိဳး၊ တို႔ဘြားဘြားဟာ ဘယ္လို မိန္းမစားမ်ိဳးဆိုတာကို သိၿပီး မ်ိဳး႐ိုးစဥ္ဆက္ အစဥ္အလာကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ျဖစ္လာမယ္။

ခင္ႏွင္းယုရဲ႕ ရင္မွပြင့္ေသာ

(၂၀၀၉ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၅ရက္ေန႔မွာ စတင္ျဖန္႔ခ်ိလိုက္တဲ့ “ခင္ႏွင္းယုရဲ႕ ရင္မွပြင့္ေသာ” စာအုပ္ထဲက ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့စာအုပ္ထဲမွာ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ႏွင္းယုရဲ႕ “ေခတ္ေပါင္းစံုကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္တဲ့” ၀တၳဳတိုေတြ ပါ၀င္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ဘာသာသို႔ စာေရးဆရာမ မသိဂႌက ျပန္ဆို ေပးထားတာမို႔ “ဒါ ျမန္မာ ၀တၳဳတို”ေတြပဲလို႔ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကိုလည္း ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားစြာ ျပလို႔ရတဲ့ စာအုပ္ေကာင္း တစ္အုပ္ပါ။ တန္ဖိုးက က်ပ္ ၃၀၀၀၊ ငါးအုပ္နဲ႔ အထက္မွာယူမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၁၅% ေလွ်ာ့ေပးပါမယ္။)