ႏိုင္လြတ္လံု ႏိုင္လြတ္လံု

ႏိုင္လြတ္လံုနဲ႔ အရပ္သားအခ်င္းခ်င္း တရားစြဲလို႔ ရမရ

⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️

No photo description available.ဥပေဒဆိုတာ အနက္အဓိပၸာယ္ မခၽြတ္ယြင္းေအာင္ စီရင္ေရးသားၾကစျမဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အခုေတာ့ ဥပေဒကို ေသခ်ာမဖတ္ဘဲ ရမ္းစြဲၾကတဲ့အခါ လြဲလြဲေနၾကတာေတြ ေတြ႕ျမင္မိရသလိုပါပဲ။ ခပ္တည္တည္ပဲ၊ ႏိုင္လြတ္လံု ပုဒ္မ ၁၀ နဲ႔ စြဲတယ္ေပါ့။

ဟုတ္ကဲ့… ပုဒ္မ ၁၀ ကို ေအာက္မွာ ဖတ္ၾကည့္ေတာ္မူၾကပါ။ အက်ဥ္းေျပာရင္ေတာ့ ပုဒ္မ ၇ ပါ တားျမစ္ခ်က္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ ပုဒ္မ ၈ ပါ တားျမစ္ခ်က္တရပ္ရပ္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း ေဖာက္ဖ်က္က်ဴးလြန္လွ်င္ ဆိုတာက ထိပ္ဆံုးက လာပါတယ္။

အဲေတာ့ ပုဒ္မ ၇ က ဘာလဲ။ ဥပေဒနဲ႔အညီ ခြင့္ျပဳခ်က္မရဘဲ ၂၄ နာရီထက္ေက်ာ္ၿပီး ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္တာကို တားျမစ္ထားတာပဲ။ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္မႈကို ဘယ္သူက လုပ္ႏိုင္သလဲ။ အာဏာပိုင္အဖြဲ႕အစည္းေတြက လုပ္ႏုိင္ပါတယ္။ အဲေတာ့ ႏိုင္ငံသားေတြအေနနဲ႔ ၂၄ နာရီထက္ ပိုၿပီး အေၾကာင္းမဲ့ အခ်ဳပ္မခံရေလေအာင္ ဥပေဒက ကာကြယ္ေပးထားတယ္။ အာဏာပိုင္ေတြ ထင္သလို မလုပ္ႏိုင္ေအာင္ ကန္႔သတ္ထားတာ။

အခု စြဲေနတာေတြကို ျမင္ရသေလာက္ကေတာ့ ပုဒ္မ ၈ (စ) ကို ကိုင္ၿပီး စြဲေနၾကတာပါ။

(စ) နိုင္ငံသားတဦး၏ ပုဂၢိဳလ္ဆိုင္ရာ၊ မိသားစုေရးရာကိစၥမ်ားတြင္ အဓမၼဝင္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္း သို႔မဟုတ္ လူတဦး၏ ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားမႈကို ပုတ္ခတ္ျခင္း သို႔မဟုတ္ ထိခိုက္ေစရန္ တနည္းနည္းျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ျခင္း မျပဳရ။

အဓိကက ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားမႈကို ပုတ္ခတ္တာ ဒါမွမဟုတ္ ထိခိုက္ေစရန္ တနည္းနည္းနဲ႔ လုပ္ပါတယ္ေပါ့။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့လို စြဲဖို႔အတြက္က်ေတာ့ ပုဒ္မ ၈ ရဲ႕ ထိပ္ဆံုးစာပိုဒ္က သည္လိုဆိုထားတယ္။

တည္ဆဲဥပေဒႏွင့္အညီ ခြင့္ျပဳမိန္႔့၊ခြင့္ျပဳခ်က္ သို႔မဟုတ္ ဝရမ္းတစံုတရာမရွိဘဲျဖစ္ေစ၊ နိုင္ငံေတာ္သမၼတ သို႔မဟုတ္ ျပည္ေထာင္စု အစိုးရအဖြဲ႕၏ ခြင့္ျပဳခ်က္မရွိဘဲျဖစ္ေစ… တဲ့။

အဲဒီ့ခြင့္ျပဳခ်က္ေတြကို ဘယ္သူေတြ လိုအပ္တာလဲ။

သာမန္ အရပ္သူ အရပ္သားေတြက သူတို႔ စိတ္ထဲရိွတာေလး ခ်ေျပာဖို႔အတြက္ အဲဒီ့ခြင့္ျပဳခ်က္ေတြကို ေတာင္းဖို႔ လိုပါသလားဆိုတာကို အရင္ဆံုး စ စဥ္းစားသင့္ပါတယ္။

ကိုအဝွာကျဖင့္ ငေပါႀကီးပါ၊ မဟဝါကေတာ့ မ်က္ႏွာမ်ားလိုက္တာလို႔ ေျပာဖို႔ ဥပေဒခြင့္ျပဳမိန္႔႔ ေတာင္းခံဖို႔၊ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ၊ ဒါမွမဟုတ္ ျပည္ေထာင္စု အစိုးရအဖြဲ႕ရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းေနဖို႔ လိုမတဲ့လား။

သည္လိုခြင့္ျပဳခ်က္ကို ေတာင္းဖို႔ လိုတာကလည္း အာဏာပိုင္ေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႐ိုး႐ိုးစင္းစင္းေလးပါပဲ။ ဘာမွ နက္နက္နဲနဲ ႐ႈပ္႐ႈပ္ေထြးေထြးကို မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုေမာင္ဆင့္လို႔ ေျပာေနၾကတဲ့ common sense လူၿပိန္းသိေလးပဲ လိုတာပါ။

အဲေတာ့ကာ ႏိုင္လြတ္လံုဥပေဒရဲ႕ ဆိုလိုရင္းက ရွင္းပါတယ္။

(၁) ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ လံုျခံဳမႈကို အာဏာပိုင္ေတြက ထင္သလို မက်ဴးလြန္ႏိုင္ေအာင္ သည္ဥပေဒက ကာကြယ္ေပးထားပါတယ္။

(၂) က်ဴးလြန္သူဟာ အာဏာပိုင္ မဟုတ္သမွ် ကာလပတ္လံုး သည္ဥပေဒနဲ႔ အက်ံဳးမဝင္ပါဘူး။ တနည္းေျပာရင္ စြဲလို႔ မရပါဘူး။

အဲလိုမဟုတ္ဘဲ ႏိုင္လြတ္လံုနဲ႔ ထင္သလို ေလွ်ာက္စြဲေနရင္ေတာ့ ႏိုင္လြတ္လံုဟာ သားေရကြင္းဥပေဒ ျဖစ္သြားမွာ ျဖစ္တဲ့အျပင္ ဥပေဒရဲ႕ မူလရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံသားေတြကို ကာကြယ္ေပးရာ မေရာက္ေတာ့ဘဲ ဒုကၡေပးရာသာ ေရာက္ေနေတာ့မွာပဲလို႔ ျမင္မိရပါတယ္။

က်ေနာ့္ လူၿပိန္းသိေလးနဲ႔ ေဆြးေႏြးၾကည့္တာပါ။ ဥပေဒပညာရွင္မ်ား ဝင္ေဆြးေႏြးေပးရင္ သိပ္ေက်းဇူးတင္မိမွာပါ ခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(၁၆၁၀၁၉)

မူရင္းဥပေဒ ျပဌာန္းခ်က္မ်ား ေကာက္ႏုတ္ခ်က္
——————————————————
နိုင္ငံသားမ်ား၏ ပုဂၢိဳလ္ဆိုင္ရာလြတ္လပ္မႈႏွင့္ ပုဂၢိဳလ္ဆိုင္ရာလံုျခံဳမႈကို ကာကြယ္ေပးေရးဥပေဒ (၂၀၁၇ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၈ ရက္)

အခန္း (၂)
နိုင္ငံသားမ်ား၏ ပုဂၢိဳလ္ဆိုင္ရာ လြတ္လပ္မႈႏွင့္ ပုဂၢိဳလ္ဆိုင္ရာ လံုျခံဳမႈကို အကာအကြယ္ေပးျခင္း

၃။ နိုင္ငံသားတိုင္းသည္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပါ နိုင္ငံသားမ်ား၏ ပုဂၢိဳလ္ဆိုင္ရာ လြတ္လပ္မႈႏွင့္ပုဂၢိဳလ္ ဆိုင္ရာလံုျခံဳမႈ အျပည့္အဝ ရရွိခံစားခြင့္ရွိသည္။

၄။ သက္ဆိုင္ရာဝန္ၾကီးဌာနႏွင့္တာဝန္ရွိသူမ်ားသည္ နိုင္ငံသားမ်ား၏ ပုဂၢိဳလ္ဆိုင္ရာ လြတ္လပ္မႈႏွင့္ ပုဂၢိဳလ္ဆိုင္ရာ လံုျခံဳမႈနစ္နာဆံုးရံႈးျခင္းမရွိေစရန္ ကာကြယ္ေပးရမည္။

အခန္း (၃)
သက္ဆိုင္ရာဝန္ႀကီးဌာနႏွင့္ တာဝန္ရွိသူမ်ား၏တာဝန္မ်ား

၅။ သက္ဆိုင္ရာ ဝန္ႀကီးဌာနႏွင့္တာဝန္ရွိသူမ်ားသည္-

(က) တည္ဆဲဥပေဒႏွင့္ အညီမွတပါး ပုဂၢိဳလ္ဆိုင္ရာ လြတ္လပ္မႈကိုျဖစ္ေစ၊ ပုဂၢိဳလ္ဆိုင္ရာ လံုျခံဳမႈကို ျဖစ္ေစ နစ္နာဆံုးရံႈးမႈမရွိေစရန္ မည္သူ့ကိုမဆို ကာကြယ္ေပးရမည္။

(ခ) ပုဂၢိဳလ္တဦးဦး၏ ေနအိမ္ႏွင့္ ေနအိမ္အျဖစ္အသံုးျပဳေသာ အခန္း၊ အေဆာက္အအံု သို႔မဟုတ္ ပရဝဏ္ႏွင့္ ပရဝဏ္အတြင္းရွိ အေဆာက္အအံုမ်ားအတြင္းသို႔ တည္ဆဲဥပေဒတရပ္ရပ္အရ ဝင္ေရာက္ ရွာေဖြျခင္း၊ သိမ္းဆည္းျခင္း သို႔မဟုတ္ သူတဦးဦးအားရွာေဖြျခင္း၊ ဖမ္းဆီးျခင္းျပဳလုပ္လိုလွ်င္ သက္ဆိုင္ရာ ရပ္ကြက္ သို႔မဟုတ္ ေက်းရြာအုပ္စုရွိ အုပ္ခ်ုပ္ေရးမႉးျဖစ္ေစ၊ ေက်းရြာတာဝန္ခံ သို႔မဟုတ္ ရာအိမ္မႉးျဖစ္ေစ၊ ဆယ္အိမ္မႉးျဖစ္ေစ တဦးဦးအပါအဝင္ အနည္းဆံုးသက္ေသႏွစ္ဦးႏွင့္အတူ ေဆာင္ရြက္ရမည္။

၆။ သက္ဆိုင္ရာဝန္ၾကီးဌာနႏွင့္ တာဝန္ရွိသူမ်ားသည္ ဤဥပေဒအရ အေရးယူေဆာင္ရြက္ေပးရန္ တိုင္ၾကားခ်က္ကို လက္ခံရရွိပါက ဥပေဒႏွင့္အညီ အေရးယူေဆာင္ရြက္ရမည္။ မိမိဌာနက အေရးယူေဆာင ရြက္ရမည့္ ကိစၥမဟုတ္ေၾကာင္း ေပၚေပါက္ပါက အက်ိုးအေၾကာင္းေဖာ္ျပ၍ တိုင္ၾကားသူထံ ရက္ေပါင္း ၃၀ အတြင္း ျပန္ၾကားရမည့္အျပင္ ယင္းျပန္ၾကားစာတြင္ မည္သည့္ဌာနအဖြဲ႕အစည္းသို႔ တိုင္ၾကားသင့္ေၾကာင္း အၾကံျပဳခ်က္ ပါရွိရမည္။

အခန္း (၄)
တားျမစ္ခ်က္မ်ား

၇။ မည္သူမွ် တည္ဆဲဥပေဒတရပ္ရပ္အရ ခြင့္ျပဳသည့္ကိစၥမွတပါး တရားရံုး၏ ခြင့္ျပဳခ်က္မရွိဘဲ မည္သူ့ကိုမွ် ၂၄ နာရီထက္ေက်ာ္လြန္၍ ခ်ုပ္ေႏွာင္ထားျခင္းမျပဳရ။

၈။ မည္သူမွ် တည္ဆဲဥပေဒႏွင့္အညီ ခြင့္ျပဳမိန္႔႔၊ ခြင့္ျပဳခ်က္ သို႔မဟုတ္ ဝရမ္းတစံုတရာမရွိဘဲျဖစ္ေစ၊ နိုင္ငံေတာ္သမၼတ သို႔မဟုတ္ ျပည္ေထာင္စု အစိုးရအဖြဲ႕၏ ခြင့္ျပဳခ်က္မရွိဘဲျဖစ္ေစ-

(က) နိုင္ငံသားတဦး၏ေနအိမ္၊ ေနအိမ္အျဖစ္အသံုးျပဳေသာအခန္း၊ အေဆာက္အအံု သို႔မဟုတ္ ပရဝဏ္ႏွင့္ ပရဝဏ္အတြင္းရွိ အေဆာက္အအံုအတြင္း ဝင္ေရာက္ရွာေဖြျခင္း၊ သိမ္းဆည္းျခင္း သို႔မဟုတ္ သူတဦးဦးအား ဖမ္းဆီးျခင္းမျပဳရ။

(ခ) နိုင္ငံသားတဦး၏ ပုဂၢိဳလ္ဆိုင္ရာ လြတ္လပ္မႈႏွင ့္ပုဂၢိဳလ္ဆိုင္ရာလံုျခံဳမႈကို အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေစေသာ သို႔မဟုတ္ လူ့ဂုဏ္သိကၡာကို ထိခိုက္ေစနိုင္ေသာ ေနာက္ေယာင္ခံေစာင့္ၾကည့္ျခင္း၊ စံုေထာက္ျခင္း ႏွင့္စံုစမ္းျခင္းမျပဳရ။

(ဂ) ပုဂၢိဳလ္တဦးႏွင့္တဦးအၾကား ဆက္သြယ္ေရးပစၥည္းကိရိယာတမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ဆက္သြယ္ေျပာၾကားျခင္းကို ၾကားျဖတ္ဖမ္းယူနားေထာင္ျခင္း သို႔မဟုတ္ တနည္းနည္းျဖင့္ အေႏွာင့္အယွက္ေပးျခင္း မျပဳရ။

(ဃ) ဆက္သြယ္ေရး ေအာ္ပေရတာမ်ားထံမွ ပုဂၢိဳလ္ဆိုင္ရာ တယ္လီဖုန္းႏွင့္ အီလက္ထေရာနစ္ဆက္သြယ္ေရး သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားအား ေတာင္းယူျခင္း၊ ထုတ္ေပးျခင္းမျပဳရ။

(င) အျခားသူ၏ ပုဂၢိဳလ္ဆိုင္ရာကိစၥအလို့ငွာ ဆက္သြယ္ေပးပို႔သည့္စာေပးစာယူ၊ စာအိတ္၊ ေခ်ာထုပ္၊ ပါဆယ္ထုပ္ တခုခုကို ဖြင့္ေဖာက္ျခင္း၊ ရွာေဖြျခင္း၊ သိမ္းဆည္းျခင္း၊ ေဖ်ာက္ဖ်က္ျခင္း သို႔မဟုတ္ ဖ်က္ဆီးျခင္းမျပဳရ။

(စ) နိုင္ငံသားတဦး၏ ပုဂၢိဳလ္ဆိုင္ရာ၊ မိသားစုေရးရာကိစၥမ်ားတြင္ အဓမၼဝင္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္း သို႔မဟုတ္ လူတဦး၏ ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားမႈကို ပုတ္ခတ္ျခင္း သို႔မဟုတ္ ထိခိုက္ေစရန္ တနည္းနည္းျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ျခင္းမျပဳရ။

(ဆ) နိုင္ငံသားတဦး၏ တရားဝင္ရရွိပိုင္ဆိုင္ထားေသာ ေရႊ႕ေျပာင္းနိုင္ေသာ ပစၥည္းကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ မေရႊ႕မေျပာင္းနိုင္ေသာ ပစၥည္းကိုေသာ္လည္းေကာင္း မတရားသိမ္းယူျခင္း သို႔မဟုတ္ တိုက္ရိုက္ျဖစ္ေစ၊ သြယ္ဝိုက္၍ျဖစ္ေစ တမင္ပ်က္စီးေစျခင္း သို႔မဟုတ္ ဖ်က္ဆီးေစျခင္းမျပဳရ။

၉။ မည္သည့္ ရဲတပ္ဖြဲ႕စခန္းမႉးမဆို ဤဥပေဒအရ အေရးယူေဆာင္ရြက္ေပးရန္ တိုင္တန္းခ်က္ကို လက္ခံရရွိလွ်င္ ျဖစ္ေစ၊ သတင္းေပးခ်က္ကို လက္ခံရရွိလွ်င္ျဖစ္ေစ ရာဇဝတ္က်င့္ထံုးဥပေဒ ပုဒ္မ ၁၅၄ ႏွင့္ အညီ အေရးယူေဆာင္ရြက္ရမည္။

အခန္း (၅)
ျပစ္ဒဏ္မ်ား

၁၀။ မည္သူမဆို ပုဒ္မ ၇ ပါ တားျမစ္ခ်က္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ ပုဒ္မ ၈ ပါ တားျမစ္ခ်က္တရပ္ရပ္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း ေဖာက္ဖ်က္က်ဴးလြန္ေၾကာင္း ျပစ္မႈထင္ရွားစီရင္ျခင္းခံရလွ်င္ ထိုသူကို အနည္းဆံုးေျခာက္လမွ အမ်ားဆံုး သံုးႏွစ္ထိ ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္ရမည့္အျပင္ အနည္းဆံုး က်ပ္သံုးသိန္းမွ အမ်ားဆံုးက်ပ္ ၁၅ သိန္းအထိ ေငြဒဏ္ခ်မွတ္နိုင္သည္။

အခ်စ္ကို ဦးစားေပးခဲ့ေလသူတဦး

💔💔💔💔💔💔💔💔💔

နိဒါန္း

မိတ္ေဆြတေယာက္ရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ က်ေနာ္ သတိမထားမိလိုက္တဲ့ သတင္းရွည္ႀကီးတပုဒ္ကို ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။

မႏွစ္က ေအာက္တိုဘာလ ၂ ရက္ေန႔မယ္ အသတ္ခံလိုက္ရ၊ အေလာင္းေဖ်ာက္ခံလိုက္ရတဲ့ ေဆာ္ဒီအာေရဗ်ႏိုင္ငံသား အသက္ ၆၀ အရြယ္ သတင္းေထာက္တေယာက္ရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ပါ။ သူ႔နာမည္က ဂ်မား(လ္) ခါေရွာ္ဂီတဲ့။ ဂ်မား(လ္)လို႔ပဲ ဆက္ေရးသြားပါမယ္။

သတင္းေဆာင္းပါးႀကီးကေတာ့ အေသးစိတ္ေတြနဲ႔ သိပ္ကို ေဝဆာလြန္းလွပါတယ္။ ကမၻာ့သတင္းဌာန အသီးသီး၊ သတင္းစာ အသီးသီးကလည္း သူအသတ္ခံရတာ တႏွစ္ျပည့္ခ်ိန္မယ္ သည္သတင္းကို ေဖာ္ျပၾကတယ္။ ေဖာ္ျပဆို သူ႔ကို သတ္ျဖတ္မႈနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကုလသမဂၢအထူးစံုစမ္းစစ္ေဆးေရး ေကာ္မရွင္ရဲ႕ အစီရင္ခံစာကလည္း ထြက္လာခဲ့ၿပီကိုး။

ျပည္ေျပး

ဂ်မား(လ္)ဟာ ေဆာ္ဒီ နန္းတြင္းမွာ ရာထူးႀကီးႀကီးနဲ႔ တာဝန္ယူခဲ့ရဖူးတယ္။ အတြင္းသိေပါ့။ ဒါေပသည့္ သူက မင္းလိုလိုက္ မင္းႀကိဳက္ေဆာင္မယ့္အစား သူ႔ႏိုင္ငံတြင္းက မသမာမႈေတြကို ေဖာ္ထုတ္ေရးသားတတ္တဲ့ စာနယ္ဇင္းဆရာ၊ စာတည္း ျဖစ္တာမို႔ သူ႔ကို စာတည္းရာထူးက ႏွစ္ႀကိမ္တိုင္တိုင္ ထုတ္ပယ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

အေျခအေန မလွမွန္း သိတဲ့ ဂ်မား(လ္)က မိသားစုကို ထား၊ သူ႔ဇနီးနဲ႔ ကြာရွင္းကာ မိခင္ႏိုင္ငံကေန ထြက္လာၿပီး အေမရိကန္မွာ ေျပာင္းေရႊ႕ေနထိုင္ခဲ့တယ္။ အဖမ္း ခံရေတာ့မယ္ဆိုတာကို သိေနလို႔ပါ။ ဇနီးကို ကြာရွင္းလိုက္ရတာကလည္း အစိုးရက သူ႔ဇနီးကို အတင္း ဖိအားေပးေနခဲ့လို႔ပါပဲ။

Image may contain: 2 people, people smiling, eyeglasses, tree, hat, beard, outdoor and closeup

အျပင္ကေနလည္း သူ႔တိုင္းျပည္သတင္းေတြ ေရးခဲ့တယ္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ဝါရွင္ထန္ပို႔(စ္)သတင္းစာမွာ အလုပ္လုပ္ေနခဲ့တဲ့အျပင္ ကေနဒါႏိုင္ငံမွာ ရိွေနတဲ့ သူ႔ႏိုင္ငံသား လူငယ္တဦးနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး အစိုးရဆန္႔က်င္ေရး ကိစၥေတြမွာ ပါဝင္ပတ္သက္ေနခဲ့ပါတယ္။

တိုးတက္နည္းပညာ လန္႔စရာ

ခက္တာက ေဆာ္ဒီအိမ္ေရွ႕မင္းသားက ေျခတံလက္တံရွည္တယ္။ ပိုက္ဆံလည္း ေပါေတာ့ သူတို႔ခ်င္း ခ်ိတ္ဆက္ ေျပာဆိုေနသမွ် ဖုန္းေျပာတာေတြ၊ စာတိုပို႔တာေတြကို ျဖတ္ခိုးႏိုင္တဲ့ နည္းပညာအကူအညီကို ရယူႏိုင္ခဲ့ေလတယ္။ ဂ်မား(လ္)ကို ေဆာ္ဒီျပန္လာဖို႔ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ဖ်ားေယာင္းခဲ့ေသးေပမယ့္ သူ႔ျပည္အေၾကာင္း သူသိေတာ့ ျငင္းတယ္။ ျပန္တာနဲ႔ သူ႔ကို ေထာင္ထဲ ထည့္မွာပဲလို႔ ႀကိဳတြက္ႏိုင္ေနတာကိုး။

ဂ်မား(လ္)ရဲ႕ မဟာအမွားကေတာ့ တူရကီႏိုင္ငံမွာ ေနထိုင္တဲ့ အသက္ ၃၅ ႏွစ္အရြယ္ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ကို ေၾကြသြားတာပါပဲ။ အဲဒီ့မိန္းမနဲ႔ ယူမယ္လုပ္ေတာ့ တူရကီဥပေဒအရ ဂ်မား(လ္)ဟာ သူ႔ဇနီးနဲ႔ တရားဝင္ ကြာရွင္းၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္း တရားဝင္ အေထာက္အထားလိုလာတယ္။ အဲဒီ့မွာတင္ ဂ်မား(လ္)က တူရကီက ေဆာ္ဒီ ေကာင္စစ္ဝန္႐ံုးကို သြားၿပီး တရားဝင္ စာရြက္စာတမ္းေတာင္းတာေပါ့။

သတ္သတ္ ထစ္ထစ္

ေပးမယ္ဆိုၿပီး ေကာင္စစ္ဝန္႐ံုးက ခ်ိန္းလိုက္တယ္။ ခ်ိန္းတဲ့ေန႔ ေအာက္တိုဘာ ၂ ရက္မွာေတာ့ ဂ်မား(လ္)ကို သတ္မယ့္ လက္မရြံ႕အဖြဲ႕က ေဆာ္ဒီကေန ေရာက္လာၿပီး အသင့္ေစာင့္ေနတယ္။ အတိုခ်ံဳ႕လိုက္ရင္ေတာ့ ဂ်မား(လ္)ကို အဲဒီ့ေန႔ ေန႔ခင္း တနာရီသာသာမွာ ေခါင္းကို ပလတ္စတစ္အိတ္စြပ္ၿပီး သတ္ျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။ သူ႔ကိုယ္ခႏၶာကို တစစီ ခုတ္ထစ္ၿပီး ပလတ္စတစ္အိတ္နဲ႔ ထုတ္၊ ေကာင္စစ္ဝန္ရဲ႕ အိမ္ကို ေခၚသြား။ အဲဒီ့ကိုယ္အဂၤါအစိတ္အပိုင္းေတြကို ေရတိုင္ကီထဲထည့္ မီး႐ိႈ႕အေလာင္းေဖ်ာက္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

ေကာင္စစ္ဝန္႐ံုးအျပင္မွာေတာ့ ဂ်မား(လ္)နဲ႔ လက္ဆက္မယ့္ အမ်ိဳးသမီးက ေစာင့္ေနတယ္။ အခ်ိန္တန္သည္အထိ ထြက္မလာလို႔ ဟိုဟိုသည္သည္ ဆက္သြယ္ေတာ့မွ သည္အမႈက လူသိရွင္ၾကားျဖစ္လာတယ္။

ျငင္းၾကည့္ဦးမယ္ေလ

ပထမေတာ့ ေဆာ္ဒီအစိုးရက ျငင္းပါတယ္။ ဂ်မား(လ္) ေကာင္စစ္ဝန္႐ံုးက ျပန္သြားပါတယ္ေပါ့။ ခက္တာက စီစီတီဗွီ ေခတ္ႀကီးျဖစ္ေနေတာ့ တူရကီအစိုးရရဲ႕ စီစီတီဗွီမွတ္တမ္းမွာ ဂ်မား(လ္) ေကာင္စစ္ဝန္႐ံုးထဲ အဝင္ကိုသာ ေတြ႕ရၿပီး ျပန္ထြက္လာတာကို လံုးဝ မေတြ႕ရတာပါပဲ။

တဖက္ကလည္း တူရကီ ေထာက္လွမ္းေရးက ေကာင္စစ္ဝန္႐ံုးထဲက စကားသံေတြကို အသံဖမ္းထားႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဂ်မား(လ္)ကို သတ္ျဖတ္သံ၊ ဂ်မား(လ္)ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအသံေတြအထိ အကုန္ဖမ္းထားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ကုလ စံုစမ္းစစ္ေဆးေရးအဖြဲ႕နဲ႔က်မွ ျပန္ဖြင့္ျပခဲ့ပါတယ္။ စုစုေပါင္း ၄၅ မိနစ္စာေတာင္ ရိွတယ္ဆိုပဲ။

အေထာက္အထားေတြအရ ေဆာ္ဒီအိမ္ေရွ႕မင္းသားရဲ႕ အမိန္႔အရ လုပ္တယ္လို႔ ယူဆစရာေတြ ရိွေနေပမယ့္ မင္းသားက ပထမ ျငင္းတယ္။ ေနာက္က်ေတာ့ သတ္ျဖတ္ခဲ့တယ္လို႔ ဝန္ခံျပန္တယ္။ ဒါေပသည့္ သူအမိန္႔ေပးတာ မဟုတ္ဘူး။ တူရကီထဲ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ေရာက္ေနခဲ့တဲ့ လက္မရြံ႕အဖြဲ႕က လုပ္တာမို႔ အဲဒီ့လူေတြကို အေရးယူမယ္၊ ဘာမယ္ေပါ့။ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူကေတာ့ ႏိုင္ငံ့ဥေသွ်ာင္မို႔ သည္အမႈအတြက္ တာဝန္ရိွပါတယ္၊ သို႔ေသာ္ သူ အမိန္႔ေပးတာမဟုတ္ဘူးလို႔ပဲ တြင္တြင္ ဘူးခံေနခဲ့တာ ကေန႔အထိပါပဲ။ လက္ေတြ႕မွာ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း အေရးမယူခဲ့ပါဘူး။

႐ႈပ္ေနတာပဲ

ထူးျခားတာက တကမၻာလံုးက သည္အမႈကို ႐ံႈ႕ခ်ေျပာဆိုေနခ်ိန္မွာ အေမရိကန္ သမၼတေက်ာ္ ထရမ့္(ပ္)က ေရငံုေနပါတယ္။ ေရငံုဆို ထရမ့္(ပ္)သားမက္က ေဆာ္ဒီမင္းသားနဲ႔ အဖြဲ႕က်တာကိုး။ သူ႔ပုဂၢလိက အက်ိဳးစီးပြားေတြလည္း ရိွေနတာကိုး။

ေျပာမယ္ဆိုရင္ အမ်ားႀကီး က်န္ပါေသးတယ္။ ဆစ္လစ္ခန္ေတာင္ၾကားက ေဆာ္ဒီရဲ႕ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈေတြလည္း ပါတယ္။

ခံေနရတဲ့ သတင္းသမားေတြ

ေသခ်ာတာကေတာ့ သတင္းသမား လုပ္ရတဲ့ ဘဝဟာ မလြယ္ပါဘူး။ နယ္စည္းမျခား သတင္းသမားအဖြဲ႕ရဲ႕ အဆိုအရ ၂၀၁၈ ခုႏွစ္အတြင္း တကမၻာလံုးမွာ သတင္းသမား ၈၀ အသတ္ခံခဲ့ရတယ္၊ ၃၄၈ ေယာက္က ေထာင္ထဲေရာက္ေနၾကတယ္၊ ၆၀ ကေတာ့ ဓားစာခံအျဖစ္ ထိန္းသိမ္းထားတာ ခံေနၾကရပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ အေရွ႕ အလယ္ပိုင္းေဒသက ႏိုင္ငံေတြမွာ အျဖစ္မ်ားတာေပါ့။ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆိုခြင္ရိွေလတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွ မဟုတ္တာေလ။

စက္ဆုပ္စရာ ထိုအာဏာ

အာဏာဟာ လူကို ပ်က္စီးေစတတ္တယ္၊ အၾကြင္းမဲ့ အာဏာဟာ အၾကြင္းမဲ့ ပ်က္စီးေစတတ္တယ္လို႔ ၁၉၈၈ ကာလတို သမၼတ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္က တိုင္းျပည္ကို မိန္႔ခြန္း ေျပာရာမွာ ထည့္ေျပာသြားခဲ့ပါတယ္။ (အမွန္ေတာ့ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ ၾသဝါဒေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ John Dalberg-Acton ဆိုတဲ့ ၿဗိတိသွ် သမိုင္းဆရာ၊ စာေရးဆရာ၊ ႏိုင္ငံေရးသမားရဲ႕ ကမၻာေက်ာ္ အဆိုအမိန္႔ကို လွလွပပေလး ဘာသာျပန္ထားတာပါ။)

လူ႔သမိုင္းစဥ္တေလွ်ာက္လံုးမွာ အာဏာေၾကာင့္ လူေတြဟာ မလုပ္သင့္တာေတြ လုပ္ၾကသလို လူမဆန္တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြကိုလည္း က်ဴးလြန္ျပခဲ့တာေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနပါတယ္။ တကမၻာလံုးမွာပါပဲ။

အခု ဂ်မား(လ္)ရဲ႕ ဇာတ္သိမ္းအပါအဝင္ သတင္းသမားေတြ ဒုကၡခံရမႈ အစုစုကိုလည္း သတၱဳခ်လိုက္မယ္ဆိုရင္ အာဏာနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ပတ္သက္ေနျပန္တယ္။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ သံေဝဂ ယူစရာ ေကာင္းတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြပါပဲ။

ဂ်မား(လ္)ရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွာဆိုရင္လည္းပဲ အစိုးရတခ်ိဳ႕ကလြဲရင္ အမ်ားစုက ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္သလို ေနေနၾကပါတယ္။ က်ေနာ္ဆိုလည္း မိတ္ေဆြကသာ လက္ဆင့္မကမ္းရင္ သည္အျဖစ္ကို သိမွာ မဟုတ္သလို ဂ်မား(လ္)ဆိုတာကို ၾကားေတာင္ ၾကားဖူးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

မိတ္ေဆြရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ဖတ္မိတဲ့အခါ ရင္ထဲမွာ မေကာင္းျဖစ္ရတယ္။ သံေဝဂလည္း ယူမိတယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ အာဏာဆိုတာႀကီးကိုလည္း မစင္ဘင္ပုပ္လို စက္ဆုပ္ျခင္း ႀကီးစြာ ျဖစ္ရပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ေယာက္်ားေတြမ်ား

ေနာက္ထပ္ သံေဝဂတခုေတာ့ ဂ်မား(လ္)ရဲ႕ မႊန္စိတ္ကိုပါပဲ။ သူ႔ခမ်ာ မဘက္လိုက္ေတာ့ မိုက္ဘက္ပါသလို ျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္လို႔လည္း ေတြးေနမိရပါတယ္။ ဘာျဖစ္တုန္းဗ်ာ၊ အဲဒီ့ အမ်ိဳးသမီးကို အေမရိကန္ ေခၚသြား၊ ဟိုမွာပဲ သည္တိုင္း အတူေနလိုက္ေပါ့။ ဘာခက္လို႔တံုး။

ဒါေပမယ့္ သူသည္ ေဆာ္ဒီႏိုင္ငံသား၊ အစၥလာ(မ္)အယူနဲ႔။ ဟိုအမ်ိဳးသမီးကလည္း သူနဲ႔ ဘာသာတူ။ အဲေတာ့ သူတို႔က တရားဝင္ေပါင္းသင္းေရးကို ဦးစားေပးတယ္။ သည္မွာတင္ ဂ်မား(လ္)လည္း အသက္ေပးလိုက္ရေတာ့တာပါပဲလို႔သာ သံုးသပ္မိသြားရျပန္ပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ေယာက္်ားေတြ သတိထားသင့္တဲ့ အခ်က္တခ်က္ေပါ့ေလ။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ခ်စ္စိတ္၊ မႊန္စိတ္ေတြက က်ေနာ္တို႔ အသက္ဇီဝိန္ကိုပါ ေျခြပစ္ႏိုင္ေၾကာင္း ဂ်မား(လ္)က သတိေပးသြားတာေလးပါ ျမင္လိုက္မိရပါတယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၀၇၁၀၁၉)

အကိုးအကားေတြကေတာ့ တပံုတပင္ပါ။ အဲဒီ့ထဲက ေနာက္ဆံုး အကိုးအကား အနည္းအပါးကိုပဲ စာရင္းျပေပးလိုက္ပါတယ္။ ဝါသနာပါလို႔ ရွာေဖြ ဖတ္႐ႈခ်င္ရင္ေတာ့ Jamal Khashoggi ဆိုၿပီး ဂူဂယ္(လ္)မွာ ႐ိုက္ထည့္ ရွာေဖြလိုက္မယ္ဆို အေတာမသတ္ေအာင္ ဖတ္စရာေတြ တပံုတပင္ ရိွပါတယ္။
https://bit.ly/2VrzfHe (ေဖာ္ျပပါပံုကို သည္က ယူထားပါတယ္။)
https://lat.ms/2ARg4wN
https://bit.ly/2Oq9aGU

ပယ္သင့္တဲ့ ေရွးထံုးေတြ

No photo description available.ၾကည္ညိဳလိုက္တာဗ်ာ… ေလာကနီတိဆိုတာႀကီးကို ေရးခဲ့တဲ့ ပုတ္ကိုယ္ဂ်ီးေဒဂို။

ၾကည့္ရတာ အဲဒါေရးတဲ့သူေတြဟာ သူတို႔မေအေတြကို မစာနာ မေထာက္ထားတတ္ရွာၾကသူေတြ၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း သူတို႔မေအေတြက ေလာ္လီေဖာက္ျပား ေတြ႕ကရာလူနဲ႔ ေမွာက္မွားဖူးတာမို႔ မေအကို စိတ္နာေနသူေတြမ်ား ျဖစ္ေလမလားလို႔ေတာင္ ေတြးမိလာရသဗ်။ အဟုတ္…

ဘယ့္ႏွယ္…အခန္း ၅ – ဣတၳိက႑ တခုလံုးမွာ ေယာက္်ားဘက္က အသာေတြခ်ည္း လွိမ့္ေရးထားတာမ်ား။ တခုခ်င္းသာ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါေတာ့ဗ်ာ။

သေဘာအက်ဆံုးကေတာ့ အၾကင္မိန္းမသည္… လင္ကို လုပ္ေကြ်းျပဳစုရာ၌ ကြ်န္မကဲ့သို႔ ရိုေသစြာျပဳတတ္လွ်င္… `႐ုပ္ဆင္းအဂၤါ တင့္တယ္စြာ ျပဳျပင္တတ္လွ်င္၊ အမ်က္ထြက္ေသာအခါ၌ သည္းခံတတ္လွ်င္ မိန္းမျမတ္ဟု ဆိုအပ္၏ ဆိုပဲ။

အမယ္မင္း… ေယာက္်ားရဲ႕ ကၽြန္လိုေနေပးမွ မိန္းမျမတ္လို႔ ဆိုရမယ္တဲ့။ အေတြးအေခၚ မွ်တၾကပံုေျပာပါတယ္။ အဲလို မွ်တတဲ့ စိတ္ထားနဲ႔ သူတို႔က ေလာကႀကီးကို လမ္းညႊန္ေနမွေတာ့ သိပ္ကို အားကိုးထိုက္ေပတာေပါ့ေနာ္။

က်က္သေရတံုးခ်က္ေတြကို တခ်က္ခ်င္း ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး။

၈၂။ ဥဩငွက္တို႔၏အလွကား အသံ၊ မိန္းမတို႔၏အလွကား လင္ေယာက်္ားကို ျမတ္ႏိုးျခင္း၊

၈၃။ မိန္းမတို႔၏ဥစၥာကား အဆင္းတည္း၊ ေယာက်္ားတို႔၏ဥစၥာကား အတတ္ပညာတည္း၊

၈၄။ ေယာက်္ားတို႔သည္ အတတ္ပညာရွိမွသာ တင့္တယ္၏။ မိန္းမတို႔သည္ လင္ေယာက်္ားရွိမွသာ တင့္တယ္၏။

၈၅။ တတ္လွစြာေသာ ေစာင္းသမားသည္ ေစာင္းႏွင့္ငါးရက္ ကင္းကြာမူ ေစာင္းတီးကြက္ ပ်က္တတ္၏။ အိမ္သူမယားေကာင္းသည္ လင္ႏွင့္တစ္လကင္းကြာမူ အမူအက်င့္ေ ဖာက္ျပားတတ္၏။

၈၆။ ကြ်ဲသည္ ညႊန္၌သာ ေမြ႕ေလ်ာ္၏။ မိန္းမသည္ ေယာက်္ား၌သာ ေမြ႕ေလ်ာ္၏။

၈၇။ ထမင္းကို အစာေၾကမွ ခ်ီးမြမ္းရာ၏။ မယားကို အရြယ္လြန္မွ ခ်ီးမြမ္းရာ၏

၈၈။ ႏွစ္လင္ သံုးလင္ေျပာင္းေသာ မိန္းမ၊ ႏွစ္ေက်ာင္း – သံုးေက်ာင္း ေျပာင္းေသာရဟန္း၊ ႏွစ္ၾကိမ္ သံုးၾကိမ္ ေက်ာ့ကြင္းမွ လြတ္ဖူးေသာငွက္၊ ဤသူတို႔ကား မာယာမ်ားတတ္၏။

၈၉။ ဆိုးသြမ္းယုတ္မာသူကို ရိုက္ပုတ္ဒဏ္ခတ္ျခင္းျဖင့္ ယဥ္ပါးေစႏိုင္၏။ မေကာင္းေသာ အေဆြခင္ပြန္းကို အဆက္အဆံမျပဳလုပ္ဘဲ ေနျခင္းျဖင့္ ယဥ္ပါးေစႏိုင္၏။ မေကာင္းေသာမယားကို ေငြေၾကးဥစၥာမအပ္ႏွင္းျခင္းျဖင့္ ယဥ္ပါးေစႏိုင္၏။

၉၀။ လေရာင္မွ ကင္းေသာညသည္ မတင့္တယ္။ လိႈင္းတံပိုးမွကင္းေသာ သမုဒၵရာသည္ မတင့္တယ္။ ဟသၤာမွ ကင္းေသာ ေရကန္သည္ မတင့္တယ္။ လင္မွကင္းေသာ သတို႔သမီးသည္ မတင့္တယ္။

၉၁။ လင္ေယာက်္ားသည္ စည္းစိမ္ဥစၥာကို ရွာေဖြတိုးပြားေစရာ၏။ မယားမူကား ရွာေဖြ ရရွိျပီးေသာ စည္းစိမ္ ဥစၥာကို ေကာင္းစြာ စုေဆာင္းသိုမွီးသံုးစြဲရာ၏။ အပ္သြားရာ အပ္ခ်ည္ပါရသကဲ့သို႔တည္း။

၉၂။ ခပ္သိမ္းေသာ ျမစ္တို႔သည္ ေကာက္ေကြ႕ျမဲျဖစ္၏။ ခပ္သိမ္းေသာ ေတာတို႔သည္ သစ္ခ်ည္းသာ ျဖစ္ကုန္၏။ မိ္န္းမတို႔သည္လည္း ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ မေကာင္းမႈကို ျပဳၿမဲတည္း။

၉၃။ ျငင္းခံုတတ္သည့္အေလ့ရွိေသာ၊ျ ငဴစူေစာင္းေျမာင္းေျပာဆိုေလ့ရွိေသာ၊ ျမင္ျမင္သမွ်ကို လိုခ်င္တပ္မက္ ေလ့ရွိေသာ၊ မ်ားစြာ ခ်က္ျပဳတ္၍စားတတ္ေသာ၊ လင္ေယာက်ာ္းမစားမီ အဦးအဖ်ား စားတတ္ေသာ၊ သူတစ္ပါး၏အိမ္သို႔ သြားတတ္ေနတတ္သည့္အေလ့ရွိေသာ မိန္းမမ်ိဳးကို သားတစ္ရာပင္ ရျငားေသာ္လည္း လင္ေယာက်ာ္းသည္ စြန္႔ပစ္ရာ၏။

၉၄။ အၾကင္မိန္းမသည္ စားမႈ ဝတ္မႈတို႔၌ မိခင္ကဲ့သို႔ ႏွစ္သက္ဖြယ္ ျပဳတတ္လွ်င္၊ မျမင္အပ္ရာ၊ ရွက္ဖြယ္ရာ အမႈကိစၥတို႔၌ ႏွမကဲ့သို႔ လြန္စြာရွက္တတ္လွ်င္၊ လင္ကို လုပ္ေကြ်းျပဳစုရာ၌ ကြ်န္မကဲ့သို႔ ရိုေသစြာျပဳတတ္လွ်င္၊ ေဘးေရာက္ေသာအခါ တိုင္ပင္ေဖာ္တိုင္ပင္ဖက္ ရလွ်င္၊ အိပ္ေသာအခါ ေမြ႕ေလ်ာ္ေစတတ္လွ်င္၊ ရုပ္ဆင္းအဂၤါ တင့္တယ္စြာ ျပဳျပင္တတ္လွ်င္၊ အမ်က္ထြက္ေသာအခါ၌ သည္းခံတတ္လွ်င္ မိန္းမျမတ္ဟု ဆိုအပ္၏။

၉၅။ ေယာက်ာ္းဘဝကို ရလိုေသာ မိန္းမသည္ မိမိ၏လင္ေယာက်ာ္းကို ေကာင္းမြန္ရိုေသစြာ လုပ္ေကြ်းျပဳစုရာ၏။

မေန႔က ေျပာခဲ့တဲ့ ပညာတတ္နဲ႔ သင္တာတတ္ၾကားမွာ ခြဲျခားရာမွာလည္း ဒါမ်ိဳးေတြကို လက္ခံျခင္း မခံျခင္းနဲ႔ ပိုင္းျဖတ္ႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။

အားလံုးေတြးဆဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(၀၄၁၀၁၉)

အျပစ္တင္ျခင္းသည္ ဆင္းရဲျခင္းတဲ့…

👉👈👉👈👉👈👉👈👉👈👉👈

No photo description available.တာဝန္ခံခိုင္းတာနဲ႔ အျပစ္တင္တာ မတူဘူးေနာ္။

တာဝန္ခံခိုင္းတယ္၊ တာဝန္ယူတယ္ဆိုတာ အျပစ္တင္တာ၊ အျပစ္ေပးတာနဲ႔ မတူပါဘူး။

တာဝန္ခံတယ္ဆိုတာ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ ဆိုးသည္ျဖစ္ေစ ေပၚထြက္လာတဲ့ ရလဒ္အတြက္ တာဝန္ယူတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တခါ ရရိွလာမယ့္ ရလဒ္ေတြကို တိုးတက္ေကာင္းမြန္ေအာင္ အခုျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြကို အေျဖရွာတာ၊ ရလာတဲ့ သင္ခန္းစာေတြကို ျပန္လည္အသံုးခ်တာဟာ တာဝန္ခံတာပါ။ အဲေတာ့ တာဝန္ခံတာဟာ အနာဂတ္ေပၚ အာ႐ံုစိုက္တာမို႔ အျပဳသေဘာ ျဖစ္ပါတယ္။

အျပစ္တင္တာက်ေတာ့ အျပစ္တင္ထိုက္တဲ့ လုပ္ရပ္အတြက္ တာဝန္ခံခိုင္းတာ ျဖစ္သြားတယ္။ အခ်က္အလက္ အားလံုးကို မသိခင္မွာ လူေတြကိုက ျပႆနာပဲလို႔ ယူဆတာပါ။ အဲဒီ့လူေတြ က်င္လည္ေနရတဲ့ ဝန္းက်င္၊ စနစ္တို႔က စင္းလံုးေခ်ာေနတယ္လို႔ ယူဆၿပီးေတာ့ေပါ့။

အျပစ္တင္တာက အတိတ္ကို အေလးထားတယ္။ က်ဴးလြန္သူကို အျပစ္ေပးဖို႔ စိတ္သန္တယ္။ က်ဴးလြန္သူကို ေဖာ္ထုတ္ အျပစ္ေပးလိုက္မယ္ဆိုရင္ မေကာင္းတဲ့ အမူအက်င့္ကို ေပ်ာက္ပ်က္သြားေစလိမ့္မယ္လို႔ ေတြးတတ္ၾကပါတယ္။

လက္ေတြ႕ဘဝမွာေတာ့ အျပစ္တင္ျခင္းေၾကာင့္ လူေတြ တတ္လာတာက သူတို႔အျပစ္ေတြကို ဖံုးဖို႔သာ ျဖစ္သြားတာကို အေတာ္မ်ားမ်ားက သတိမထားမိၾကပါဘူး။

လူအေတာ္မ်ားမ်ားမွာက အျပစ္တင္တာကို ကိုယ္တိုင္လည္း ခံဖူးတယ္၊ သူမ်ားကိုလည္း အျပစ္တင္ဖူးၾကသူခ်ည္းပဲလို႔ ထင္ပါတယ္။

အျပစ္တင္ ခံရတာ မ်ားလာရင္ ခံရသူဟာ အျပစ္ကို မဖံုးခ်င္ေတာင္ တံုးသြားပါတယ္။ ဘာလုပ္လုပ္ အျပစ္တင္ခံရမွာပဲ ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ မလုပ္ရဲ မကိုင္ရဲေတာ့ဘူး။

စီမံခန္႔ခြဲေရးမွာ က်ေနာ္ သေဘာက်မိတဲ့ ခ်ဥ္းကပ္ပံု တခုရိွပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ တခုခု လုပ္ၿပီးသြားတဲ့အခါမွာ အမွားကို ရွာတာ မလုပ္ဘဲ…

(၁) အခုလုပ္ထားတာမွာ ဘာေတြ ေကာင္းေကာင္း လုပ္ႏိုင္ခဲ့သလဲ

(၂) ေနာက္တခါ အလားတူ လုပ္မယ္ဆိုရင္ ဘာေတြကို ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္ႏိုင္မလဲ။ ဘာေတြကို ေျပာင္းၿပီး လုပ္ႏိုင္မလဲ

ဆိုၿပီး စဥ္းစားတဲ့ အေလ့အထပါ။

အဲဒါဟာ အျပစ္တင္တာ မပါေတာ့ဘူး။ တာဝန္ယူခ်င္စိတ္ကိုလည္း ပိုႏိႈးဆြေပးႏိုင္ပါတယ္။

သေဘာတရားေတြကို ေျပာေနမိပါၿပီ။ သို႔ေပတည့္ အက်င့္ဆိုတာ ျပင္လို႔ ရပါတယ္။ အျပစ္တင္တဲ့ လူ႔ေဘာင္ႀကီးထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ ေနေနၾကရတယ္။ အိမ္တြင္းေရး၊ ေက်ာင္းေနဝန္းက်င္၊ လုပ္ငန္းခြင္၊ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး နယ္ပယ္အားလံုးမွာ အျပစ္ခ်ည္း လိွမ့္တင္ေနၾကတာပဲ။ အျပစ္မတင္း ပံုမခ်ဘဲ ေကာင္းေအာင္ ကိုယ့္ဘက္က ဘာလုပ္ႏိုင္မလဲလို႔ စဥ္းစားဖို႔ က်ေနာ္တုိ႔ အားလံုး ေမ့ေနၾကပါတယ္။

ဟိုး… လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္၊ မင္းသား ညြန္႔ဝင္း နာမည္ရခါစ အခ်ိန္မွာ သီဆို အသံသြင္းခဲ့တဲ့ ဓာတ္ျပားသီခ်င္းတပုဒ္ ျဖစ္တဲ့ “အေခ်ာ့ေတာ္” သီခ်င္းထဲက စာသားေလးတစကိုပဲ ေခါင္းစဥ္ တပ္လိုက္ပါရေစ…

အ ျပစ္ တင္ ျခင္း သည္ ဆင္း ရဲ ျခင္း… တဲ့။

က်ေနာ္တို႔ေတြ ဆင္းရဲျခင္းက လြတ္ကင္းေအာင္ “နဂါးနီ”သီခ်င္းကို ကုန္းေအာ္ေနလို႔ မရပါဘူး။ အျပစ္တင္တဲ့ အစဥ္အလာကို အျပတ္အသား တြန္းလွန္ပစ္ၾကရမွာပါဗ်ာ။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…
အတၱေက်ာ္
(၂၅၀၉၁၉)

ဝန္ခံခ်က္

ေဖာ္ျပပါ ဇယားက https://availleadership.com/culture-of-accountability/ မွာပါတဲ့ ဇယားေလးကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ထားတဲ့ ပံုျဖစ္ပါတယ္။ လံုးေကာက္ အတိအက် ျပန္ဆိုထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။

သည္စာရဲ႕ အစပိုင္း ၆ ပိုဒ္ကလည္း အဲဒီ့ေဆာင္းပါးမွာ ပါတဲ့ စာေတြကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

လူျဖစ္႐ံႈးေနသူမ်ားရဲ႕ အလယ္မွာ

😩😩😩😩😩😩😩😩😩

ဦးေႏွာက္မုဒိန္းရဲ႕ ေဝါဟာရ ရင္းျမစ္

Brainwash ကို ဘယ္လို ဘာသာျပန္မလဲလို႔ စဥ္းစားလိုက္တဲ့အခါ “ဦးေႏွာက္မုဒိန္းက်င့္ျခင္း”လို႔ ဘာသာျပန္တာ အေျပာင္ေျမာက္ဆံုးလို႔ ေတြးမိေနရပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္ထဲက အသိေတြ၊ အျမင္ေတြ၊ အေတြးေတြကို တဦးတေယာက္၊ တစုတဖြဲ႕က အဓမၼ႐ိုက္သြင္းတဲ့နည္းနဲ႔ သူတို႔လိုခ်င္သလိုသာ ေတြးမိ၊ ျမင္မိေနေစေအာင္ ပံုေဖာ္ယူတာကို ဦးေႏွာက္ဖြပ္တာလို႔ တိုက္႐ိုက္ဘာသာျပန္လို႔ ရတဲ့ brainwash လို႔ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါလား။

အဲဒီ့ ေဝါဟာရရဲ႕ ရင္းျမစ္ကို ရွာၾကည့္ေတာ့ အမယ္မယ္… ေပါက္ေဖာ္ေဝါဟာရပါတဲ့ဗ်ား။ ေပါက္ေဖာ္လို ရီွးေနာဝ္ (ရွယီးေနာဝ္)လို႔ အသံထြက္ပါတယ္။ စာလံုးေပါင္းက 洗脑 ပါ။ ဦးေႏွာက္ ဖြပ္တာလို႔ အတိအက် အဓိပၸာယ္ရပါတယ္။ ေမာ္စီတံုးလက္ထက္မွာ လူေတြရဲ႕ အေတြးအျမင္ေတြကို အဓမၼေျပာင္းလဲယူရာက သည္ေဝါဟာရကို သံုးစြဲလာတာပါ။ မူလဘူတက (လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္က) ေပါက္ေဖာ္တို႔ရဲ႕ တာအိုဝါဒမွာ ရိွခဲ့ပါတယ္။ စိတ္ႏွလံုး သန္႔စင္ျခင္း၊ ေဆးေၾကာျခင္းဆိုတဲ့ ေဝါဟာရအျဖစ္ပါ။

၁၉၅၀ ျပည့္ႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၂၄ ရက္ထုတ္ “မိုင္ယာမီသတင္း” သတင္းစာထဲက သတင္းသမား အက္ဒြါ႔(ဒ္) ဟန္ထာရဲ႕ ေဆာင္းပါးမွာ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ brainwash လို႔ ပထမဆံုး စတင္သံုးစြဲခဲ့တာပါတဲ့။ ကိုရီးယားစစ္ပြဲ (၁၉၅၀-၁၉၅၃)မွာ အေမရိကန္ စစ္သံု႔ပန္းေတြ တ႐ုတ္ဖမ္းဆီးသူေတြနဲ႔ ဘာ့ေၾကာင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကတာလဲ၊ တခ်ိဳ႕ဆို ေပါက္ေဖာ္တို႔ဘက္ကို ဘာ့ေၾကာင့္ ေျပာင္းသြားတာလဲဆိုတာကို ရွင္းလင္းတင္ျပရာမွာ ေပါက္ေဖာ္ေဝါဟာရကို တိုက္႐ိုက္ ဘာသာျပန္ၿပီး သံုးစြဲခဲ့ပါသတဲ့။

အဲဒီ့ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အေမရိကန္ေတြ၊ အဂၤလိပ္ေတြ သည္ကိစၥကို အေတာ္သုေတသန လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ စိတ္ပညာရွင္ေတြေပါ့။ ၁၉၆၀ ေက်ာ္ေတာ့ ဒါကို ေတာ္ေတာ္ သေဘာေပါက္လာၾကၿပီ။ စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရး (ဆိုက္ဝါး) ဆရာႀကီးေတြလည္း သံုးလာၾကပါၿပီ။

ခ်ယ္လွယ္ဖို႔ အင္မတန္လြယ္တဲ့ လူမ်ားစု

ေအာ္လစ္ဗွာ မားခပ္(စ္) မလြိဳင္းဆိုတဲ့ စာေရးဆရာကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ “အတြင္းစြဲသမားေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးထဲမွာ”ဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ေရးခဲ့ပါတယ္။

“လူအမ်ားစုက ကိုယ့္ဦးေႏွာက္နဲ႔ကိုယ္ မဆင္ျခင္ မစဥ္းစားတတ္ၾကဘူး။ တျခားတေယာက္ေယာက္ရဲ႕ ထင္ျမင္ ယူဆခ်က္ကိုပဲ နားမလည္ပါးမလည္၊ မစူးမစမ္းဘဲ က်က္တူေရြးစာအံသလို ျပန္ရြတ္ရင္းက ကိုယ္တိုင္ ေတြးျမင္ ယူဆခ်က္ေတြလို ကရားေရလႊတ္ၾကေတာ့တာပါပဲ”တဲ့။

သူ႔စကားမွာ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ ပါပါတယ္။ “လူအမ်ားစု”ဆိုတာပါပဲ။ လူအမ်ားစုဟာ ဦးေႏွာက္မသံုးခ်င္ၾကဘူး။ ပင္ပန္းတာကိုးေနာ္။ အဲသလို လူေတြကို ဆိုက္ဝါးဆရာေတြက လိုသလို ခ်ယ္လွယ္ဖို႔ သိပ္လြယ္ေနေတာ့တာေပါ့။

ထူးျခားတာက အလြန္လ်င္၊ အလြန္ ပညာတတ္၊ အလြန္က်န္းမာတဲ့သူေတြေတာင္မွ ဦးေႏွာက္မုဒိန္းအက်င့္ခံရ တတ္တာပါပဲ။No photo description available.

အလုပ္ရွင္၊ ထမင္းရွင္

သစၥာရိွရမယ္၊ သစၥာေစာင့္သိ႐ိုေသရမယ္ဆိုတဲ့ အသိေလးတခုထဲနဲ႔တင္ကို ဦးေႏွာက္မုဒိန္းက်င့္ဖို႔က အေတာ္လြယ္တယ္။ ကိုယ့္အလုပ္ရွင္အေပၚ သစၥာရိွရမယ္ဆိုတဲ့ အသိပဲ ဆိုပါစို႔ရဲ႕။ သည္အတြက္ အလုပ္ရွင္ အမွားေတြ၊ မတရားတာေတြ လုပ္ေနလည္း ေရငံုေနသင့္တယ္ဆိုတဲ့ အေတြးဟာ ဦးေႏွာက္မုဒိန္းက်င့္ခံျခင္းရဲ႕ အစေတာင္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အလုပ္ရွင္ကို ထမင္းရွင္လို႔ ျမင္လာၿပီဆိုရင္ သာဆိုးၿပီေပါ့။

သည္ကမွ တဆင့္ အလုပ္ရွင္က ေခ်ာ့တခါ ေျခာက္တလွည့္နဲ႔ ကိုယ့္အလုပ္သမားရဲ႕ ဦးေႏွာက္ကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း မုဒိန္းက်င့္လို႔ ရသြားေစပါေတာ့တယ္။ အလုပ္ရွင္ရဲ႕ ရန္သူဟာ ကိုယ့္ရန္သူ ျဖစ္လာတယ္၊ ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ တန္ဖိုး ထားရေကာင္းမွန္းလည္း မသိေတာ့ဘူး၊ ကိုယ့္ ကိုယ္ပိုင္အျမင္ေတြကိုလည္း မယံုၾကည္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ဆိုတာကို ေမ့သြားတယ္။ ကိုယ္က အလုပ္ရွင္ရဲ႕ ေစသည့္ကၽြန္၊ ထြန္တဲ့ႏြား။ အလုပ္ရွင္သည္သာ အခရာ။ အလုပ္ရွင္က ေပးထားတဲ့ အခြင့္အေရးေတြ၊ အေဆာင္အေယာင္ေတြ၊ ရာထူးဂုဏ္သိရ္ေတြက ကိုယ့္ကို လူဆက္လုပ္ႏိုင္ေစတဲ့ ပံ့ပိုးမႈေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ အဲေတာ့ အလုပ္ရွင္ ေျပာသမွ် အေဟာဝတ ေကာင္းေလစြေပါ့။

အေသးစိတ္ေတြ မသြားေတာ့ပါဘူး။ ပ်င္းရိစရာ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ စာတမ္းမွ မဟုတ္တာေလ။

ဗုဒၶဘုရားရွင္က ကာလာမသုတၱံကို ေဟာၾကားခဲ့လင့္ကစား ဟိုဆရာေရးခဲ့တဲ့အတိုင္း “လူအမ်ားစု”မွာက ဦးေႏွာက္သံုးရမွာ ခပ္ပ်င္းပ်င္းဆိုေတာ့လည္း ဦးေႏွာက္မုဒိန္းအက်င့္ခံၿပီးကို လူစင္စစ္က ၾကက္တူေရြးေတြ ျဖစ္ကုန္တာလည္း မဆန္းပါဘူး။

လူျဖစ္႐ံႈးသူမ်ားရဲ႕ အလယ္မွာ

ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ေတာ့… အဲဒါ လူျဖစ္႐ံႈးတာခင္ဗ်။

ဟုတ္တယ္ေလ။ ပုခံုးႏွစ္ဖက္ၾကား ေခါင္းေပါက္ေနသူ လူသားတိုင္းဟာ မနက္အိပ္ရာထမွသည္ ညအိပ္ရာဝင္အထိ ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စကို ထုတ္သံုးေနၾကရသူခ်ည္းပဲ မဟုတ္ပါလား။ (ဂီလာနမွတပါး) အိပ္ရာကေန သူမ်ားထူေပးမွ ထႏိုင္ၾကသူေတြ မဟုတ္သလို ကိုယ့္မ်က္ႏွာ ကိုယ့္လက္နဲ႔သစ္၊ ကိုယ့္သြား ကိုယ့္လက္နဲ႔တိုက္၊ ကိုယ့္ခႏၶာကို ကိုယ့္လက္နဲ႔ ေဆးေၾကာသန္႔စင္ရာမွသည္ ကိုယ့္ပါးစပ္ထဲ ထည့္မယ့္အစာလည္း ကိုယ့္လက္နဲ႔သာ ခပ္စားေနၾကတာပါ။

ဦးေႏွာက္က်ေတာ့မွ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္ ကိုယ္မပိုင္ဘဲ တဦးတေယာက္ တစုတဖြဲ႕က ေတြးေစခ်င္သလို ျမင္ေစခ်င္သလို စဥ္းစားခ်င္သလို ေတြးေန၊ ျမင္ေန၊ စဥ္းစားျဖစ္ေနျခင္းဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ လူျဖစ္႐ံႈးလိုက္ပါသလဲ။

ခက္တာက က်ေနာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အဲသလို လူျဖစ္႐ံႈးေနသူ ေရာင္စံုက အင္အားႀကီးမားေနတာပါပဲ။

အဲလို အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ ဦးေႏွာက္မုဒိန္းအက်င့္ခံထားရသူေတြ ေပါၾကြယ္မ်ားျပားေနတဲ့ လူ႔ေဘာင္ႀကီးထဲမွာ ေနေနရတာဟာ ဝဋ္ဆင္းရဲတခုလို႔ေတာင္ ေတြးမိေနရတဲ့ အထိပါပဲ။

အေတြးသတ္မႈ

ဒါနဲ႔ ဦးေႏွာက္မုဒိန္းအေၾကာင္း စာေတြ ေလွ်ာက္ဖတ္မိတဲ့အခါ ေနာက္ထပ္ ေဝါဟာရသစ္တခုလည္း ေတြ႕လာရတယ္။ Perspecticide တဲ့ဗ်။ Suicide ဆို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသတာ၊ pesticide ဆို ပိုးမႊားသတ္တာ၊ genocide ဆို မ်ိဳးတုန္းေအာင္ သတ္တာ၊ အဲေတာ့ persepcticide ဆိုတာလည္း perspective ဆိုတဲ့ အျမင္ကို သတ္တာေပါ့။ တနည္းေျပာရင္ အေတြးသတ္တာေပါ့။

ဟား… ဦးေႏွာက္မုဒိန္းက်င့္တာဟာ အေတြးကို သတ္လိုက္ရာလည္း ေရာက္တယ္လို႔ ျမင္လာတဲ့အခါမွာေတာ့…

ဆရာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ေရ… က်ေနာ္ကေရာ ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္ပါဦးမည္နည္းေပါ့ခင္ဗ်ာ…

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…
အတၱေက်ာ္
(၁၉၀၉၁၉)

စာၾကြင္း – ပံုကို https://evilletimes.blogspot.com က ယူထားတာပါ။

ပံုပါစာေတြကို ဘာသာျပန္ရရင္ေတာ့…

ထရမ့္(ပ္)ကိုးကြယ္မႈ
=============

🔹 ေခါင္းေဆာင္ႀကီးသာ အခါခပ္သိမ္း မွန္ေပ၏။

🔹 ေခါင္းေဆာင္ႀကီးအား ေဝဖန္ျခင္းသည္ ႏွိပ္ကြပ္ျခင္း၊ သစၥာမဲ့ျခင္း မည္၏။

🔹 ေခါင္းေဆာင္ႀကီးလုပ္သမွ် ေလ်ာ္ကန္မွ်တ တရားလွပါေပ၏။

🔹 အ႐ူးအမူး စြဲျခင္း၊ အကဲပိုလြန္းျခင္းမ်ားကား မူမွန္ျခင္းသာ ျဖစ္ေပ၏။

🔹 ေခါင္းေဆာင္ႀကီးသာလွ်င္ အမွန္တရားကို ပိုင္ဆိုင္ေတာ္မူပါေပထ၏။

ဟူသတည္း။

 

ငရဲမွာ သစ္ငုတ္ျဖစ္ေနရွာေလမည့္…

ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္က တစ္ျပည္လံုးကို ေကာင္းစြာ ဖ်က္ဆီးခဲ့တယ္။ အဲဒီ့အပ်က္ကို ျပင္ဖို႔လည္း ဘယ္သူကမွ အားထုတ္ရေကာင္းမွန္း မသိဘူး။

ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္မွာ အစစ အရာရာ ရွားပါးခဲ့ပါတယ္။ ဆန္၊ ဆီ၊ ဆပ္ျပာ၊ အဝတ္အထည္ စတဲ့ လူသံုးကုန္ ပစၥည္းေတြကို ရွားပါးခဲ့တာ။ အားလံုးဟာ ခြဲတမ္းစနစ္နဲ႔။ အဲေတာ့ “ေမွာင္ခို”ေခတ္၊ “တန္းစီတိုးစားေခတ္” ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ထုတ္ေစ်းနဲ႔ ျပင္ပေပါက္ေစ်းဟာ အျမဲတေစ ကြာဟေနခဲ့တယ္။ ထုတ္ခြင့္ရသူေတြက အခြင့္ထူးခံေတြလို ျဖစ္လာတယ္။ ဆန္၊ ဆီမွသည္၊ ႐ုပ္ရွင္လက္မွတ္ အလယ္၊ အိမ္မွာ တပ္ဆင္တဲ့ ႀကိဳးဖုန္းေတြ၊ ေမာ္ေတာ္ကားေတြ အဆံုးပါပဲ။

၁၉၇၃ မွာ အေမ့နာမည္နဲ႔ မာဇဒါ ေလးဘီး လိုက္(ထ္)ဗွယ္(န္)တစ္စီး ဝယ္ယူခြင့္ မဲေပါက္တယ္။ ထုတ္ေစ်းက က်ပ္ ႏွစ္ေသာင္း။ ေပါက္ၿပီဆိုကတည္းက ငါးေထာင္ အျမတ္ေပးမယ့္သူ အဆင္သင့္ပါ။ ကားက ဘယ္ဆီေနမွန္း မသိဘူး။

တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာမွ ကားထုတ္ရတယ္။ အဲေတာ့ တစ္သိန္းေပးမယ့္သူက အဆင္သင့္ရိွေနခဲ့တယ္။ အဲလိုမ်ိဳး။

ၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ဗိုလ္ႀကီးေဟာင္းတစ္ေယာက္။ ခမ်ာ ဘိုင္က်ေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္က ယေန႔ထက္တိုင္ရိွေနဆဲ ေဆးခန္းႀကီးတစ္ခန္းကို သူ႔ႀကိဳးဖုန္း ေရာင္းတယ္။ သူ႔ထုတ္ေစ်းက က်ပ္ ၅၀၀။ ျပန္ေရာင္းေတာ့ သိန္းခ်ီရတယ္။ ႀကိဳးဖုန္းေတာင္ အဲတုန္းက ရွားပါးပစၥည္းကို။ ၁၉၈၀ ဝန္းက်င္မွာပါ။

ႀကိဳးဖုန္းေရာင္းနည္းကက်တစ္မ်ိဳး။ ဇယား႐ႈပ္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းခမ်ာ သူ႔မိသားစု အိမ္ကေန ပံုစံ (၁၀)နဲ႔ ထြက္ရတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဟိုေဆးခန္းလိပ္စာမွာ အိမ္ေထာင္စု စာရင္း ျပန္ဝင္ရတယ္။ ၿပီးမွ ဖုန္းေျပာင္း ေလွ်ာက္ရတယ္။ လနဲ႔ခ်ီ ၾကာခဲ့တာ။

သာမန္လူတန္းစားကေတာ့ ပပကဆိုတဲ့ ျပည္သူ႔ပစၥည္းေကာ္ပိုေရးရွင္း၊ ျပည္သူ႔ဆိုင္၊ ေနာက္ေတာ့ သမဆိုင္ စတာေတြက ေရာင္းတဲ့ ပိတ္စ၊ ဆပ္ျပာ၊ သြားတိုက္ေဆး၊ ထီး အစရိွတာေတြ တိုးဝယ္၊ ေမွာင္ခို ျပန္သြင္း။

အရက္ ဘီယာေတာင္ အစိုးရဆိုင္က ေရာင္းတာ။ ဘာတဲ့ “ျပည္တြင္းျဖစ္ ႏိုင္ငံျခား အရက္ဆိုင္”ဆုိတဲ့ အူေၾကာင္က်ားနာမည္နဲ႔။ (အဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္ ဒဂံုဂ်စ္အေၾကာင္း ေရးေတာ့ ျပည္တြင္းျဖစ္ ႏိုင္ငံျခားကားဆိုၿပီး ထည့္ေရးတာ စာေပစိစစ္ေရးက ျဖဳတ္ခိုင္းလို႔ ျဖဳတ္ေပးခဲ့ရဖူးေသးတယ္။) အဲ… အဲဒီ့ အစိုးရ အရက္ဆိုင္မွာ ျပည္တြင္းထုတ္ ရမ္၊ အိုးဘရန္ဒီ၊ ေမာ့(လ္)(ထ္) ဝစၥကီဆိုတာေတြကို ေရာင္းတယ္။ ခြဲတမ္းနဲ႔ပဲ။ ဘယ္ခြဲတမ္းနဲ႔ ဘယ္လို ေရာင္းမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ တကယ္ ေသာက္သံုးလိုသူက ဝယ္လို႔ရဖို႔ ခက္တယ္။ ေမွာင္ခိုဆီမွာေတာ့ ေအာတိုက္လို႔။ ရမ္တစ္ပုလင္း ၃၀၊ အျပင္မွာဝယ္ ၃၅ က်ပ္။ ေအးေဆးပဲ။ ဘီယာဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ ရွားတာ။ ဒါ့ေၾကာင့္လဲ အဲဒီ့ေခတ္က ေအာက္ကလိအာၾကတာပ… ဘီယာကို ထန္းရည္နဲ႔ လဲႏိုင္ေပါင္ဆိုတာမ်ိဳး။

ေဆးနဲ႔ ေဆးပစၥည္းလည္း အတူတူ။ အိမ္ေဆာက္ပစၥည္းလည္း အတူတူ။ ပံုႏွိပ္မင္ေတြ၊ စကၠဴေတြ၊ ေစာေရးကိရိယာေတြလည္း အတူတူ။

အဲဒီ့တစ္ေခတ္လံုးဟာ တန္းစီတိုးစားနဲ႔ ေမွာင္ခိုေတြရဲ႕ ကာလ။ ဘာမဆို အစိုးရက ခ်ဳပ္ကိုင္ထားေတာ့ တကယ္လိုသူေတြ မရ၊ မလိုသူေတြက ရၿပီး ေစ်းတင္ေရာင္း၊ အဲဒီ့အျမတ္နဲ႔ ရပ္တည္ေနထိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ ဘ၀ေတြေပါ့။

ဘယ္သူမွ သိပ္မသိတဲ့ အျမတ္ရနည္း တစ္ခုေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ဖူးေသးတယ္။ ဗမာႏိုင္ငံသံုး ျခေသၤ့႐ုပ္နဲ႔ ဆယ္ျပားေစ့ အေလးေစ့၊ အရင္ ပါလီမန္ေခတ္က ထုတ္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ျပားေစ့၊ အဲဒီ့ဆယ္ျပားေစ့ ကိုးေစ့ (ျပား ၉၀)ကို တက်ပ္နဲ႔ ေရာင္းတာ၊ ေနာက္ပိုင္း ရွစ္ေစ့။ ခုနစ္ေစ့၊ ေျခာက္ေစ့စသျဖင့္ ရွားသေလာက္ ပိုရခဲ့ဖူးတယ္။ ဝယ္တာက ထိုင္းက ဝယ္တာ။ က်ိဳင္းတံုက မမေတြက ေကာက္တယ္။ အဲဒါလည္း ေရာင္းစားဖူးတယ္။ အခု ထိုင္းက အေၾကြေစ့ေတြဟာ အဲဒီ့ ဆယ္ျပားေစ့ေတြ ပံုေျပာင္းကုန္တာလားေတာ့ မသိဘူး။

ေလာင္စာဆီ ေမွာင္ခိုျဖစ္လာတာ အဲဒီ့ ၁၉၈၀ ဝန္းက်င္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ အဲဒါနဲ႔ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ခဲ့ဖူးပါေသးသဗ်ား။ တစ္ေန႔ကို က်ပ္ ၆၀ ေလာက္ ျမတ္ရင္ သားအမိႏွစ္ေယာက္ အူစိုတာေပါ့။ ဘာမွလည္း မပင္ပန္းဘူး။ ဓာတ္ဆီဆိုင္မွာ ကားေလးသြားထိုး၊ ဆီျဖည့္။ ၿပီးရင္ ပံုးေလးနဲ႔ ခံ၊ ကီလီလမ္း (အခု ဝါးတမ္းလမ္း) ကမ္းနားက မိန္းမႀကီးဆီ သြားေရာင္း။ တိန္တိန္႔ကို ျမည္လို႔။

အဲဒါႀကီးက ဘယ္အထိ ပါလာသလဲဆိုရင္ မၾကာေသးခင္ ႏွစ္မ်ားအထိပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဒဂံုဂ်စ္နဲ႔ ဒီဇယ္ ထုတ္စားခဲ့တာမ်ား ကားဖိုး တစ္ဝက္မဟုတ္ေတာင္ သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ ေက်ခဲ့မွာခင္ဗ်။

သံ႐ံုးမွာ အလုပ္လုပ္ေနတုန္းက ေဒၚလာစားမို႔ ဆီထုတ္ေရာင္းတဲ့ အလုပ္ကို မလုပ္ခဲ့ဘူး။ မလုပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို လူမိုက္လို႔ ဝိုင္းေျပာၾကသူေတြက တစ္ရာမွာ ၉၉ ေယာက္။ ကၽြန္ေတာ္က ခပ္တည္တည္ပဲ၊ မလုပ္ဘူး။ ဦးမွန္ႀကီးေပါ့။

အဟဲ… အလုပ္လည္း ျပဳတ္လာ၊ ဝင္ေငြေလးလည္း က်ပ္တည္းလာေတာ့ ဦးမွန္ႀကီးလည္း ဘာခံႏိုင္မလဲဗ်ာ။ လုပ္ေတာ့တာေပါ့။ လုပ္ေတာ့လည္း ငါ့ႏွယ္ ေနာက္က်ေလျခင္းေပါ့။ ဘယ့္ႏွယ့္ဗ်ာ၊ တစ္ပတ္ တစ္ပတ္ကို ေလး၊ ငါးေသာင္း ျမတ္ေနတာကိုး။

ပ်က္စီးျခင္းက ငါးပါးမက သံဃာစင္ပါ ေမွာက္ေတာ့တာပါ။

ဗမာျပည္မွာ GSM ပထမဆံုး အလံုးတစ္ေထာင္ မျပည့္ခင္ အသုတ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ကံထူးစြာ တစ္လံုးရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္နံပါတ္ဆို အလံုး ၇၀၀ ေတာင္ မျပည့္ေသးဘူး။ ငါးသိန္းသြင္းရတယ္။ အဲဒါကို ေနာက္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္အၾကာမွာ ဘိုင္က်လို႔ ထုတ္ေရာင္းလိုက္ေတာ့ ၄၄ သိန္း ရဖူးတယ္။

အဲဒီ့ေနာက္ ၁၅ သိန္း ဖုန္းတစ္လံုး ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္သူနာမည္နဲ႔ က်လာျပန္တယ္။ အဲတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ၁၅ သိန္း ေဝးစြ၊ တစ္သိန္းခြဲေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ရယ္။ ဒါနဲ႔ ဖုန္းလိုခ်င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဆယ္သိန္း အျမတ္ေပးၿပီး ယူသြားေလရဲ႕။

အက်င့္ေတြ တန္ကုန္ၾကပံုကို စီကာပတ္ကံုး ေရးျပတာပါ။

ကေန႔ေခတ္ ၂၀ တန္းေတြရဲ႕ မိခင္ ဖခင္ေတြဟာ အဲဒီ့ ဆိုရွယ္လစ္ လူသားေတြပါ။

အဲေတာ့ ႏိုင္ငံျခား ဖုန္းကုမၸဏီက သန္းနဲ႔ ခ်ီၿပီး ခ်ေရာင္းေပးေနတဲ့ ဖုန္းကတ္ေတြကို က်ိတ္က်ိတ္တိုး ဝယ္၊ ငါးေထာင္ တစ္ေသာင္း ေစ်းေခၚၿပီး ျပန္ေရာင္းေနၾကတာ ျမင္သိေနရတဲ့အခါ အဲဒီ့လူေတြကို အျပစ္မတင္ရက္ဘူး။ စကားတင္းလည္း မဆိုရက္ဘူး။

အက်င့္တန္တဲ့ မိဘ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ လူလားေျမာက္ခဲ့ရ၊ ႀကီးျပင္းခဲ့ရသူေတြခ်ည္းကိုး။

ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ခက္တယ္ဗ်။

ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ကေလးေတြကို သြန္သင္ဖို႔ သိပ္ခက္ေနတယ္။ အေဖ့ကို နမူနာယူလို႔ ေျပာရင္ အေဖက ေအးဓားျပ ျဖစ္ေနတယ္။ အေမ့ကို နမူနာယူလို႔ ေျပာရင္လည္း အေမက သူခိုး။ ဒါျဖင့္ ဦးေလးကို ၾကည့္ကြာ ဆိုရေအာင္လည္း ဦးေလးက အလစ္သုတ္တဲ့သူ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ အေဒၚကလည္း ကလိန္ကက်စ္။

အဲသလို ပတ္၀န္းက်င္မ်ိဳးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္လည္မွာ ဝန္းရံထားတယ္။

ေလဆိုတာေတာ့ ပစ္လို႔ သိပ္လြယ္ပါသဗ်ာ။ အက်င့္ပ်က္မႈတို႔၊ စာရိတၱတို႔ဆိုတာ သိပ္ေျပာလို႔ ေကာင္းတဲ့ ေဝါဟာရေတြ။

ငါးပါးသီလဆိုတာလည္း တယ္ေျပာလို႔ ေကာင္းတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ “လြယ္ရင္ သူၾကြယ္ေတာင္ မေနဘူး”ဆိုတဲ့ စကားကလည္း အထင္အရွားဆိုေတာ့ကာ စာရိတၱဆိုတာ ပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း ေဖးမေနမွ ျဖစ္တဲ့ အရာေလ။

ေတာ္ပါတယ္ဗ်ာ… သြားေလသူႀကီး ေတာ္လြန္းပါတယ္။

တစ္ျပည္လံုးကို အျမစ္ကလွန္ၿပီး ဖ်က္ဆီးသြားတဲ့ေနရာမွာ သူက ဧတဒဂ္ပဲ။

သို႔ေပတည့္ သူ႔တပည့္သားေျမးမ်ားကေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းဆို တစ္လံုးမွ ေလသံ မသလပ္ဘူးခင္ဗ်။ သူတို႔အတြက္က်ေတာ့လည္း ဧရာမေက်းဇူးရွင္ႀကီးေပကိုး။

အားလံုး တရားပါတယ္ေလ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(၀၁၀၈၁၄)

ေခါင္းေဆာင္တယ္ဆိုတာ လြယ္မွတ္လို႔

“ေခါင္းေဆာင္”လို႔ ဆိုရာမွာ “အလုပ္သမားေခါင္း”မွသည္ “ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္”အထိ ပါပါတယ္။ တခုတည္းကို ကြက္မျမင္ၾကေစခ်င္ပါဘူး။ နယ္ပယ္အသီးသီး၊ အလႊာအသီးသီးမွာ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ရိွၾကတယ္။ အရည္အခ်င္းေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ေနရာကို အလိုလို ရလာသူေတြ ရိွၾကသလို ရာထူးအေနအထားေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ မျဖစ္ခ်င္၊ မျဖစ္သင့္ဘဲ ျဖစ္လာရသူေတြလည္း ရိွပါတယ္။
ေသခ်ာတာတခ်က္ကေတာ့ အရည္အခ်င္းေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရာထူးေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ “ေနာက္လိုက္”မရိွဘဲ ေခါင္းေဆာင္ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ႏွစ္ေယာက္တည္း ရိွေနတာေတာင္မွ တေယာက္က ေနာက္လိုက္လုပ္မွ တေယာက္က ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ႏိုင္တာမ်ိဳးပါ။ (အိမ္ေထာင္ေရးေတြမွာ ျမင္သာပါတယ္။)

ေခါင္းေဆာင္မႈပညာကို ၂၀ ရာစု အေႏွွာင္းပိုင္းက စၿပီး ေလ့လာစူးစမ္းခဲ့ၾကတယ္။ သုေတသနေတြ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီ့ေနာက္ ေခါင္းေဆာင္မႈပညာကို ေလ့က်င့္ သင္ၾကားေပးတာေတြလည္း ကမၻာအရပ္ရပ္မွာ လုပ္လာခဲ့ၾကတယ္။ လိုလို႔ လုပ္ေနၾကတာေပါ့။ မလိုအပ္ဘဲနဲ႔ေတာ့ ပညာရွင္ေတြပဲဟာ အားအားယားယား အဲဒီ့ကိစၥကို အေျခာက္တိုက္ အခ်ိန္ကုန္ခံ၊ ေငြကုန္ခံ၊ အားကုန္ခံ ဆည္းပူးေနၾကပါ့မလား။ သုေတသနေတြ လုပ္ေနၾကပါ့မလားေနာ္။

Photo Credit: https://knowledge.wharton.upenn.edu
ထားပါေတာ့… ေျပာခ်င္တာက အဲဒါ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲလို ေခါင္းေဆာင္မႈပညာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဆည္းပူးၾကရာမွာ ေမ့ေလ်ာ့ က်န္ေနတတ္တာက “ေနာက္လိုက္မႈ”ဆိုတဲ့ သေဘာသေဘာဝေတြကို သတိထားမိဖို႔ပါပဲ။ ေခါင္းေဆာင္မႈ ပညာကို ေလ့လာဆည္းပူးဖို႔ လိုအပ္ရျခင္း အေၾကာင္းရင္း ငါးရပ္ကို ခ်ေရးမိတဲ့အခါ တေယာက္ကလာေမးတယ္။ “ေနာက္လိုက္ပညာေရာ မရိွဘူးလား”တဲ့။ ေကာင္းလိုက္တဲ့ ေမးခြန္း။
က်ေနာ္က ေခါင္းေဆာင္မႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေတာ္ေတာ္ ဖတ္ဖူး၊ အခါအားေလ်ာ္စြာ သင္ေပးဖူးေတာ့ အဲဒါ ရိွမွန္း သိေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာေအာင္ ေလွ်ာက္ဖတ္လိုက္တဲ့အခါ တေယာက္က ေနာက္လိုက္ကို ၇ မ်ိဳးအထိ ခြဲထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ က်ေနာ္ သိသေလာက္က ၄ မ်ိဳးထဲပါ။ ၅ မ်ိဳးအထိ ခြဲထားတာေတာ့ ျမင္ဖူးတယ္။ အခုက် ၇ မ်ိဳးအထိ ခြဲထားတာ ေတြ႕ရတယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ ဖတ္မိတာေလးကို ျပန္လက္ဆင့္ကမ္းေပးခ်င္လာရပါတယ္။

ေနာက္လိုက္ ၇ မ်ိဳး

 

၁။ ကပ္ဖားရပ္ဖားေတြ
“တင္ပါ့ဘုရာ့”လူတန္းစားေတြ၊ ေခါင္းေဆာင္ကို နင္းကန္ ခ်ီးေျမႇာက္တတ္ၾကသူေတြပါ။ ကိုယ္ဦးေဆာင္ေနတဲ့ အဖြဲ႕ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ၊ တန္ဖိုးထားမႈေတြနဲ႔ ဖီလာ ဆန္႔က်င္ေနတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကို ေခါင္းေဆာင္က ဦးတည္မိသြားတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ အင္မတန္ အေရးႀကီးလွတဲ့ ေထာက္ျပမႈမ်ိဳးကို ဘယ္ေတာ့မွ မေပးတတ္တဲ့၊ အားမကိုးရတဲ့ ေနာက္လိုက္ ေတြပါပဲ။ ျပႆနာေတြ၊ အခက္အခဲေတြကိုလည္း ေခါင္းေဆာင္သိေအာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာဘူး၊ ဖံုးထားတယ္။ ကန္႔ကြက္ဖို႔ဆိုတာေတာ့ ေဝလာ ေဝးေပါ့။ ေခါင္းေဆာင္နဲ႔ ထိပ္တိုက္မေတြ႕ေအာင္ ေရွာင္တတ္ၾကသလို ေခါင္းေဆာင္ကိုပဲ အစစ အရာရာ ဆရာတင္ထားတတ္သူေတြပါ။ အထက္ဖား ေအာက္ဖိေတြလည္း သည္ထဲမွာ မလြဲမေသြ ပါေနတာေပါ့ေနာ္။
၂။ ေဝဖန္ေရးသမားေတြ
“အတိုက္အခံေတြ”ေပါ့။ တနည္းေျပာရရင္ “အမနာပေျပာတတ္သူေတြ”ပါ။ သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္က ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ အျပဳအမူတိုင္း၊ မူဝါဒတိုင္းကို ေထာက္ဖို႔၊ ေမးခြန္းထုတ္ဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာစကားမွာေတာ့ (ကန္ေတာ့ပါရဲ႕) “ေခ်းက ေသးကအစ လိုက္ေျပာတတ္သူ”မ်ိဳးေပါ့။ သူတို႔ကို အသိအမွတ္မျပဳလို႔၊ သူတို႔ ရသင့္တယ္လို႔ ယူဆထားတဲ့ ခ်ီးေျမႇွာက္မႈေတြ မရလို႔ စိတ္ခ်ဥ္ေပါက္ေနသူေတြ၊ မေက်မခ်မ္းျဖစ္ေနသူေတြလို႔လည္း ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဝန္ထမ္းအဖြဲ႕ အစည္းေတြမွွာ ဆိုရင္ေတာ့ လူသစ္တေယာက္ ဝင္လာတာနဲ႔ အဲလို လူစားေတြက အရင္ဆံုး ခရီးဦးႀကိဳျပဳၿပီး သည္မွာေတာ့ သည္လို လုပ္ၾကစျမဲပဲလို႔ ၾသဝါဒ ေခၽြတတ္သူေတြ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။
၃။ လက္ေတြ႕က်သူေတြ
အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ ႏိႈင္းခ်ိန္စဥ္းစားမႈေတြနဲ႔ ျဖစ္ၿပီး အဖြဲ႕နဲ႔ေရာ ေခါင္းေဆာင္နဲ႔ပါ အျပန္အလွန္ ေျပာဆို ဆက္ဆံတတ္သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ပံုကို သူတို႔ သေဘာတူေနသမွ် ေခါင္းေဆာင္ကို ရာႏႈန္းျပည့္ ေထာက္ခံမွာျဖစ္ေပမယ့္ သူတို႔ သေဘာမတူတဲ့အခါ ေခါင္းေဆာင္ကို ေထာက္မယ္၊ တၿပိဳင္တည္းမွာပဲ ေခါင္းေဆာင္ေရာ၊ ကိုယ့္အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ပါ ရည္မွန္းခ်က္အတိုင္း ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္မယ့္ တျခားနည္းေတြကို ေဆြးေႏြးထုတ္ေဖာ္ရင္း ကူညီပံ့ပိုးေပးတတ္သူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။
၄။ သစၥာေတာ္ခံေတြ
“ေထာက္ခံသူစစ္စစ္ေတြ”ပါပဲ။ ေခါင္းေဆာင္ကို ပံ့ပိုးေပးဖို႔ ထက္ထက္သန္သန္နဲ႔ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား လုပ္တတ္၊ ကိုင္တတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ကို အားကိုးလို႔ရတယ္။ သူတို႔ေတြက ေခါင္းေဆာင္အေပၚ အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္ၾကတာမို႔ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္လည္း ေကာင္းၾကပါတယ္။ က်ရာေနရာမွာ တာဝန္ယူၿပီး ထက္ထက္သန္သန္ကို လုပ္တတ္ၾကသူမ်ားပါပဲ။ အၾကံေတြလည္း မျပတ္ေပးရင္းက ေအာင္ျမင္သထက္ေအာင္ျမင္ေအာင္ ပံ့ပိုးတတ္ၾကသူမ်ားပါ။
၅။ သစၥာေဖာက္ေတြ
“တိတ္တိတ္ကေလး မလိုမုန္းထားျဖစ္ေနသူေတြ”၊ “ဆင္ၾကံ ၾကံေနသူေတြ”ျဖစ္ပါတယ္။ သည္လူေတြက ဟန္ေဆာင္ေတာ့ အင္မတန္ ေကာင္းၾကတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ ယံုၾကည္မႈကို ရထားေတာ့ သစၥာေဖာက္ေတြကို ဖမ္းမိဖို႔ ခက္လွပါတယ္။ ေက်ာခ်မွွ ဓားျပမွန္း သိရမယ့္သူေတြေပါ့။ သူတို႔က ေခါင္းေဆာင္အေပၚ ႀကိတ္ၿပီး မေက်မနပ္ျဖစ္ေန၊ မုန္းတီးေနသူေတြပီပီ ေခါင္းေဆာင္ကို တီးဖို႔ အကြက္ေခ်ာင္းေနသူေတြဆိုလည္း မမွားပါဘူး။
၆။ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္
“တေစ့တေစာင္း ၾကည့္ေနတတ္သူေတြ”ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔က ေဘးမွာ အသာေလး ေနေနၾကတယ္။ ဗမာလို ဆိုရင္ေတာ့ “မလုပ္၊ မ႐ႈပ္၊ မျပဳတ္”ေတြပါပဲ။ အဖြဲ႕အစည္းအေပၚေရာ အလုပ္အေပၚမွာပါ ဘာသံေယာဇဥ္မွွ မရိွၾကဘူး။ ေခါင္းေဆာင္အေပၚလည္း ဘာစိတ္မွ မရိွဘူး။ မုန္းတာေတြ၊ ခ်စ္တာေတြ မရိွဘူး။ ေၾသာ္… သူက ေခါင္းေဆာင္ပဲေလ၊ သည္ေလာက္ေတာ့ ရိွမွာေပါ့ဆိုတာမ်ိဳးေလာက္ပဲ။
၇။ အခြင့္အေရးသမားေတြ
အလစ္သမားေတြ၊ ဓားျပေတြပါပဲ။ သူတို႔ကို ဝယ္လို႔ ရတယ္။ ၾသဇာရိွတဲ့သူေတြအနားမွာ အျမဲတမ္း ကပ္ေနခ်င္တယ္။ သူတို႔ သစၥာခံတာက ေလာေလာဆယ္ ထိပ္ေရာက္ေနသူေတြကိုပဲ။ “သာကူးေတြ”ဆိုလည္း မမွားပါဘူး။ မဲဆြယ္ပြဲေတြလို ေနရာမ်ိဳးမွာ အဲလိုလူေတြကို ေကာင္းေကာင္းေတြ႕ရႏိုင္တယ္။ ႀကိဳဆိုေရးအဖြဲ႕ကေန ေသြးဆာေနေသာ လူအုပ္ႀကီးအျဖစ္ ႐ုတ္ခ်ည္း ေျပာင္းႏိုင္သူမ်ားပါပဲ။
x x x
ပြဲၾကည့္ပရိသတ္က အလုပ္ကို တာဝန္ေက်ေအာင္ပဲ လုပ္တတ္တယ္။ ပိုမလုပ္ဘူး။ အခြင့္အေရးသမားေတြကေတာ့ သူတို႔ကို အသိအမွတ္ျပဳလာေအာင္၊ ခ်ီးေျမႇာက္ခံရေအာင္ လူေရွ႕၊ ေခါင္းေဆာင္ေရွ႕မွာ ဘာမဆို လုပ္ဖို႔ ဝန္မေလးဘူး။ သူတို႔အတြက္ ေခါင္းေဆာင္ဆိုတာ သူတို႔အဆင့္ တိုးတက္လာေရးအတြက္ ေလွကားထစ္ပဲ။ သစၥာေဖာက္ေတြကေတာ့ အခ်ိန္မေရြး ဒုကၡေပးႏိုင္သူေတြပါ။ တခုခု လြဲၿပီဆိုတာနဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ကို အပုပ္ခ်ဖို႔ ေစာင့္စားေနသူမ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လက္ေတြ႕သမားေတြကိုေတာ့ ကိုယ့္အလုပ္အေပၚ မူတည္ၿပီး အနားမွာ ထားသင့္ပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ သူတို႔ေတြေၾကာင့္လည္း စိတ္ကူးစိတ္သန္းသစ္ေတြ ေပၚမလာေအာင္ အဟန္႔အတားျဖစ္ေစႏိုင္တာကိုေတာ့ သတိထားသင့္ၾကပါတယ္။ ေဝဖန္ေရးသမားေတြကေတာ့ သူတို႔ဟာ ဘယ္လို လူစားဆိုတာ တန္းသိႏိုင္တဲ့အတြက္ သူတို႔ဆီက ေဝဖန္သံပဲ ၾကားေနရမယ္ဆိုတာ မွန္းဆႏိုင္ပါတယ္။
ကပ္ဖားရပ္ဖားေတြကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္းႀကီးကို သတိထားအပ္ပါတယ္။ မီးေသြးကိုေပမယ့္ ေခါင္းေဆာင္က ျဖဴတယ္လို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ လိုက္ျဖဴမယ့္ မမွန္မကန္ လူစားေတြမို႔ ေခါင္းေဆာင္ကို ေခြးက် ဝက္က် က်ေအာင္ ပံ့ပိုးေပးႏိုင္ၾကသူမ်ားပါပဲ။ သစၥာေတာ္ခံေတြကို အားကိုးလို႔ ရေပမယ့္ ေခါင္းေဆာင္အေပၚမွာ တဖက္သတ္ႀကီး ၾကည္ညိဳမဆံုးျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ ပါရမီေတြ၊ အရည္အခ်င္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အကဲျဖတ္ရာမွာ မွန္မွန္ကန္ကန္ မရိွေတာ့ဘူး။ ေခါင္းေဆာင္ ဘာလုပ္လုပ္ အေကာင္းျမင္ေနတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေထာမနာေတြပဲ နင္းကန္ျပဳတာေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္လည္း အဟုတ္ထင္ၿပီး စြတ္လုပ္ရာက ႏွာေခါင္း က်ည္ေပြ႕ ေတြ႕ရေအာင္ ေဆာင္က်ဥ္းေပးႏိုင္သူမ်ားပါပဲ။
ေနာက္လိုက္ေတြရဲ႕ သည္သေဘာသဘာဝေတြဟာ “ပံုေသကားခ်” မဟုတ္ပါဘူး။ ေဘးပေယာဂေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္အေပၚ အျမင္ေတြ ေျပာင္းသြားလို႔ ျဖစ္ေစ လူတေယာက္ဟာ အခြင့္အေရးသမား ေနာက္လိုက္ဘဝကေန ေဝဖန္ေရးသမား ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။
ေခါင္းေဆာင္လုပ္တဲ့သူက ဒါေတြကို သိထားမယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုေနာက္လိုက္မ်ိဳးက ကိုယ့္အတြက္ အဖိုးတန္သလဲ၊ ဘယ္လိုေနာက္လိုက္မ်ိဳးကို ဆိုရင္ျဖင့္ သတိထားသင့္သလဲဆိုတာကို ျမင္လာမွာ ျဖစ္သလို ကိုယ့္ေနာက္လိုက္ေတြကို လည္း ကိုယ့္ဘက္ပါေအာင္ စည္း႐ံုးယူႏိုင္တဲ့ မဟာဗ်ဴဟာ၊ နည္းဗ်ဴဟာေတြကို ျမင္လာႏိုင္ပါတယ္။
အခုလို တစုတစည္းတည္း ခ်ျပလိုက္ေတာ့ အားလံုးျမင္လာမွာပါ။ ဒါေတြက လူေတြထဲမွာ နဂိုတည္းက ရိွၿပီးသား လူအမ်ားရဲ႕ အမူအက်င့္ေတြ၊ စိတ္ဓာတ္ေတြပါ။ ပညာရပ္အေနနဲ႔ ဆည္းပူးသူက ဆည္းပူး၊ သုေတသန လုပ္သူက လုပ္၊ ျပဳစုသူက ျပဳစုေတာ့မွ အခုလို တစုတစည္းတည္း ျဖစ္လာရေတာ့တာပါပဲ။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဘာသာရပ္၊ ပညာရပ္ေတြ၊ သင္တန္းေတြ အားလံုးကို က်ေနာ္ကျဖင့္ အထင္လည္း ႀကီးပါတယ္၊ အခြင့္ၾကံဳတိုင္းလည္း ဆည္းပူးသြားဖို႔ ဝန္မေလးမိပါဘူး။ တဆက္တည္းမွာပဲ စာဖတ္သူကိုလည္း ေမးခ်င္ပါတယ္။ စာဖတ္သူဟာ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ဆိုရင္ ဘယ္လို ေနာက္လိုက္မ်ိဳးကို လိုခ်င္ပါသလဲ။ ေနာက္လိုက္တေယာက္ဆိုရင္လည္း ကိုယ္ဟာ ဘယ္လို ေနာက္လိုက္မ်ိဳး ျဖစ္ေနပါသလဲ။ က်ေနာ့္ကို ေျဖေပးဖို႔ မလိုပါဘူး။ ေတြးၾကည့္ဖို႔ပါပဲ။
အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၁၃၀၈၁၈)
ရည္ညႊန္း – https://goo.gl/jzW8t2