အျပစ္တင္ျခင္းသည္ ဆင္းရဲျခင္းတဲ့…

👉👈👉👈👉👈👉👈👉👈👉👈

No photo description available.တာဝန္ခံခိုင္းတာနဲ႔ အျပစ္တင္တာ မတူဘူးေနာ္။

တာဝန္ခံခိုင္းတယ္၊ တာဝန္ယူတယ္ဆိုတာ အျပစ္တင္တာ၊ အျပစ္ေပးတာနဲ႔ မတူပါဘူး။

တာဝန္ခံတယ္ဆိုတာ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ ဆိုးသည္ျဖစ္ေစ ေပၚထြက္လာတဲ့ ရလဒ္အတြက္ တာဝန္ယူတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တခါ ရရိွလာမယ့္ ရလဒ္ေတြကို တိုးတက္ေကာင္းမြန္ေအာင္ အခုျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြကို အေျဖရွာတာ၊ ရလာတဲ့ သင္ခန္းစာေတြကို ျပန္လည္အသံုးခ်တာဟာ တာဝန္ခံတာပါ။ အဲေတာ့ တာဝန္ခံတာဟာ အနာဂတ္ေပၚ အာ႐ံုစိုက္တာမို႔ အျပဳသေဘာ ျဖစ္ပါတယ္။

အျပစ္တင္တာက်ေတာ့ အျပစ္တင္ထိုက္တဲ့ လုပ္ရပ္အတြက္ တာဝန္ခံခိုင္းတာ ျဖစ္သြားတယ္။ အခ်က္အလက္ အားလံုးကို မသိခင္မွာ လူေတြကိုက ျပႆနာပဲလို႔ ယူဆတာပါ။ အဲဒီ့လူေတြ က်င္လည္ေနရတဲ့ ဝန္းက်င္၊ စနစ္တို႔က စင္းလံုးေခ်ာေနတယ္လို႔ ယူဆၿပီးေတာ့ေပါ့။

အျပစ္တင္တာက အတိတ္ကို အေလးထားတယ္။ က်ဴးလြန္သူကို အျပစ္ေပးဖို႔ စိတ္သန္တယ္။ က်ဴးလြန္သူကို ေဖာ္ထုတ္ အျပစ္ေပးလိုက္မယ္ဆိုရင္ မေကာင္းတဲ့ အမူအက်င့္ကို ေပ်ာက္ပ်က္သြားေစလိမ့္မယ္လို႔ ေတြးတတ္ၾကပါတယ္။

လက္ေတြ႕ဘဝမွာေတာ့ အျပစ္တင္ျခင္းေၾကာင့္ လူေတြ တတ္လာတာက သူတို႔အျပစ္ေတြကို ဖံုးဖို႔သာ ျဖစ္သြားတာကို အေတာ္မ်ားမ်ားက သတိမထားမိၾကပါဘူး။

လူအေတာ္မ်ားမ်ားမွာက အျပစ္တင္တာကို ကိုယ္တိုင္လည္း ခံဖူးတယ္၊ သူမ်ားကိုလည္း အျပစ္တင္ဖူးၾကသူခ်ည္းပဲလို႔ ထင္ပါတယ္။

အျပစ္တင္ ခံရတာ မ်ားလာရင္ ခံရသူဟာ အျပစ္ကို မဖံုးခ်င္ေတာင္ တံုးသြားပါတယ္။ ဘာလုပ္လုပ္ အျပစ္တင္ခံရမွာပဲ ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ မလုပ္ရဲ မကိုင္ရဲေတာ့ဘူး။

စီမံခန္႔ခြဲေရးမွာ က်ေနာ္ သေဘာက်မိတဲ့ ခ်ဥ္းကပ္ပံု တခုရိွပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ တခုခု လုပ္ၿပီးသြားတဲ့အခါမွာ အမွားကို ရွာတာ မလုပ္ဘဲ…

(၁) အခုလုပ္ထားတာမွာ ဘာေတြ ေကာင္းေကာင္း လုပ္ႏိုင္ခဲ့သလဲ

(၂) ေနာက္တခါ အလားတူ လုပ္မယ္ဆိုရင္ ဘာေတြကို ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္ႏိုင္မလဲ။ ဘာေတြကို ေျပာင္းၿပီး လုပ္ႏိုင္မလဲ

ဆိုၿပီး စဥ္းစားတဲ့ အေလ့အထပါ။

အဲဒါဟာ အျပစ္တင္တာ မပါေတာ့ဘူး။ တာဝန္ယူခ်င္စိတ္ကိုလည္း ပိုႏိႈးဆြေပးႏိုင္ပါတယ္။

သေဘာတရားေတြကို ေျပာေနမိပါၿပီ။ သို႔ေပတည့္ အက်င့္ဆိုတာ ျပင္လို႔ ရပါတယ္။ အျပစ္တင္တဲ့ လူ႔ေဘာင္ႀကီးထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ ေနေနၾကရတယ္။ အိမ္တြင္းေရး၊ ေက်ာင္းေနဝန္းက်င္၊ လုပ္ငန္းခြင္၊ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး နယ္ပယ္အားလံုးမွာ အျပစ္ခ်ည္း လိွမ့္တင္ေနၾကတာပဲ။ အျပစ္မတင္း ပံုမခ်ဘဲ ေကာင္းေအာင္ ကိုယ့္ဘက္က ဘာလုပ္ႏိုင္မလဲလို႔ စဥ္းစားဖို႔ က်ေနာ္တုိ႔ အားလံုး ေမ့ေနၾကပါတယ္။

ဟိုး… လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္၊ မင္းသား ညြန္႔ဝင္း နာမည္ရခါစ အခ်ိန္မွာ သီဆို အသံသြင္းခဲ့တဲ့ ဓာတ္ျပားသီခ်င္းတပုဒ္ ျဖစ္တဲ့ “အေခ်ာ့ေတာ္” သီခ်င္းထဲက စာသားေလးတစကိုပဲ ေခါင္းစဥ္ တပ္လိုက္ပါရေစ…

အ ျပစ္ တင္ ျခင္း သည္ ဆင္း ရဲ ျခင္း… တဲ့။

က်ေနာ္တို႔ေတြ ဆင္းရဲျခင္းက လြတ္ကင္းေအာင္ “နဂါးနီ”သီခ်င္းကို ကုန္းေအာ္ေနလို႔ မရပါဘူး။ အျပစ္တင္တဲ့ အစဥ္အလာကို အျပတ္အသား တြန္းလွန္ပစ္ၾကရမွာပါဗ်ာ။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…
အတၱေက်ာ္
(၂၅၀၉၁၉)

ဝန္ခံခ်က္

ေဖာ္ျပပါ ဇယားက https://availleadership.com/culture-of-accountability/ မွာပါတဲ့ ဇယားေလးကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ထားတဲ့ ပံုျဖစ္ပါတယ္။ လံုးေကာက္ အတိအက် ျပန္ဆိုထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။

သည္စာရဲ႕ အစပိုင္း ၆ ပိုဒ္ကလည္း အဲဒီ့ေဆာင္းပါးမွာ ပါတဲ့ စာေတြကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

လူျဖစ္႐ံႈးေနသူမ်ားရဲ႕ အလယ္မွာ

😩😩😩😩😩😩😩😩😩

ဦးေႏွာက္မုဒိန္းရဲ႕ ေဝါဟာရ ရင္းျမစ္

Brainwash ကို ဘယ္လို ဘာသာျပန္မလဲလို႔ စဥ္းစားလိုက္တဲ့အခါ “ဦးေႏွာက္မုဒိန္းက်င့္ျခင္း”လို႔ ဘာသာျပန္တာ အေျပာင္ေျမာက္ဆံုးလို႔ ေတြးမိေနရပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္ထဲက အသိေတြ၊ အျမင္ေတြ၊ အေတြးေတြကို တဦးတေယာက္၊ တစုတဖြဲ႕က အဓမၼ႐ိုက္သြင္းတဲ့နည္းနဲ႔ သူတို႔လိုခ်င္သလိုသာ ေတြးမိ၊ ျမင္မိေနေစေအာင္ ပံုေဖာ္ယူတာကို ဦးေႏွာက္ဖြပ္တာလို႔ တိုက္႐ိုက္ဘာသာျပန္လို႔ ရတဲ့ brainwash လို႔ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါလား။

အဲဒီ့ ေဝါဟာရရဲ႕ ရင္းျမစ္ကို ရွာၾကည့္ေတာ့ အမယ္မယ္… ေပါက္ေဖာ္ေဝါဟာရပါတဲ့ဗ်ား။ ေပါက္ေဖာ္လို ရီွးေနာဝ္ (ရွယီးေနာဝ္)လို႔ အသံထြက္ပါတယ္။ စာလံုးေပါင္းက 洗脑 ပါ။ ဦးေႏွာက္ ဖြပ္တာလို႔ အတိအက် အဓိပၸာယ္ရပါတယ္။ ေမာ္စီတံုးလက္ထက္မွာ လူေတြရဲ႕ အေတြးအျမင္ေတြကို အဓမၼေျပာင္းလဲယူရာက သည္ေဝါဟာရကို သံုးစြဲလာတာပါ။ မူလဘူတက (လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္က) ေပါက္ေဖာ္တို႔ရဲ႕ တာအိုဝါဒမွာ ရိွခဲ့ပါတယ္။ စိတ္ႏွလံုး သန္႔စင္ျခင္း၊ ေဆးေၾကာျခင္းဆိုတဲ့ ေဝါဟာရအျဖစ္ပါ။

၁၉၅၀ ျပည့္ႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၂၄ ရက္ထုတ္ “မိုင္ယာမီသတင္း” သတင္းစာထဲက သတင္းသမား အက္ဒြါ႔(ဒ္) ဟန္ထာရဲ႕ ေဆာင္းပါးမွာ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ brainwash လို႔ ပထမဆံုး စတင္သံုးစြဲခဲ့တာပါတဲ့။ ကိုရီးယားစစ္ပြဲ (၁၉၅၀-၁၉၅၃)မွာ အေမရိကန္ စစ္သံု႔ပန္းေတြ တ႐ုတ္ဖမ္းဆီးသူေတြနဲ႔ ဘာ့ေၾကာင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကတာလဲ၊ တခ်ိဳ႕ဆို ေပါက္ေဖာ္တို႔ဘက္ကို ဘာ့ေၾကာင့္ ေျပာင္းသြားတာလဲဆိုတာကို ရွင္းလင္းတင္ျပရာမွာ ေပါက္ေဖာ္ေဝါဟာရကို တိုက္႐ိုက္ ဘာသာျပန္ၿပီး သံုးစြဲခဲ့ပါသတဲ့။

အဲဒီ့ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အေမရိကန္ေတြ၊ အဂၤလိပ္ေတြ သည္ကိစၥကို အေတာ္သုေတသန လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ စိတ္ပညာရွင္ေတြေပါ့။ ၁၉၆၀ ေက်ာ္ေတာ့ ဒါကို ေတာ္ေတာ္ သေဘာေပါက္လာၾကၿပီ။ စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရး (ဆိုက္ဝါး) ဆရာႀကီးေတြလည္း သံုးလာၾကပါၿပီ။

ခ်ယ္လွယ္ဖို႔ အင္မတန္လြယ္တဲ့ လူမ်ားစု

ေအာ္လစ္ဗွာ မားခပ္(စ္) မလြိဳင္းဆိုတဲ့ စာေရးဆရာကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ “အတြင္းစြဲသမားေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးထဲမွာ”ဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ေရးခဲ့ပါတယ္။

“လူအမ်ားစုက ကိုယ့္ဦးေႏွာက္နဲ႔ကိုယ္ မဆင္ျခင္ မစဥ္းစားတတ္ၾကဘူး။ တျခားတေယာက္ေယာက္ရဲ႕ ထင္ျမင္ ယူဆခ်က္ကိုပဲ နားမလည္ပါးမလည္၊ မစူးမစမ္းဘဲ က်က္တူေရြးစာအံသလို ျပန္ရြတ္ရင္းက ကိုယ္တိုင္ ေတြးျမင္ ယူဆခ်က္ေတြလို ကရားေရလႊတ္ၾကေတာ့တာပါပဲ”တဲ့။

သူ႔စကားမွာ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ ပါပါတယ္။ “လူအမ်ားစု”ဆိုတာပါပဲ။ လူအမ်ားစုဟာ ဦးေႏွာက္မသံုးခ်င္ၾကဘူး။ ပင္ပန္းတာကိုးေနာ္။ အဲသလို လူေတြကို ဆိုက္ဝါးဆရာေတြက လိုသလို ခ်ယ္လွယ္ဖို႔ သိပ္လြယ္ေနေတာ့တာေပါ့။

ထူးျခားတာက အလြန္လ်င္၊ အလြန္ ပညာတတ္၊ အလြန္က်န္းမာတဲ့သူေတြေတာင္မွ ဦးေႏွာက္မုဒိန္းအက်င့္ခံရ တတ္တာပါပဲ။No photo description available.

အလုပ္ရွင္၊ ထမင္းရွင္

သစၥာရိွရမယ္၊ သစၥာေစာင့္သိ႐ိုေသရမယ္ဆိုတဲ့ အသိေလးတခုထဲနဲ႔တင္ကို ဦးေႏွာက္မုဒိန္းက်င့္ဖို႔က အေတာ္လြယ္တယ္။ ကိုယ့္အလုပ္ရွင္အေပၚ သစၥာရိွရမယ္ဆိုတဲ့ အသိပဲ ဆိုပါစို႔ရဲ႕။ သည္အတြက္ အလုပ္ရွင္ အမွားေတြ၊ မတရားတာေတြ လုပ္ေနလည္း ေရငံုေနသင့္တယ္ဆိုတဲ့ အေတြးဟာ ဦးေႏွာက္မုဒိန္းက်င့္ခံျခင္းရဲ႕ အစေတာင္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အလုပ္ရွင္ကို ထမင္းရွင္လို႔ ျမင္လာၿပီဆိုရင္ သာဆိုးၿပီေပါ့။

သည္ကမွ တဆင့္ အလုပ္ရွင္က ေခ်ာ့တခါ ေျခာက္တလွည့္နဲ႔ ကိုယ့္အလုပ္သမားရဲ႕ ဦးေႏွာက္ကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း မုဒိန္းက်င့္လို႔ ရသြားေစပါေတာ့တယ္။ အလုပ္ရွင္ရဲ႕ ရန္သူဟာ ကိုယ့္ရန္သူ ျဖစ္လာတယ္၊ ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ တန္ဖိုး ထားရေကာင္းမွန္းလည္း မသိေတာ့ဘူး၊ ကိုယ့္ ကိုယ္ပိုင္အျမင္ေတြကိုလည္း မယံုၾကည္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ဆိုတာကို ေမ့သြားတယ္။ ကိုယ္က အလုပ္ရွင္ရဲ႕ ေစသည့္ကၽြန္၊ ထြန္တဲ့ႏြား။ အလုပ္ရွင္သည္သာ အခရာ။ အလုပ္ရွင္က ေပးထားတဲ့ အခြင့္အေရးေတြ၊ အေဆာင္အေယာင္ေတြ၊ ရာထူးဂုဏ္သိရ္ေတြက ကိုယ့္ကို လူဆက္လုပ္ႏိုင္ေစတဲ့ ပံ့ပိုးမႈေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ အဲေတာ့ အလုပ္ရွင္ ေျပာသမွ် အေဟာဝတ ေကာင္းေလစြေပါ့။

အေသးစိတ္ေတြ မသြားေတာ့ပါဘူး။ ပ်င္းရိစရာ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ စာတမ္းမွ မဟုတ္တာေလ။

ဗုဒၶဘုရားရွင္က ကာလာမသုတၱံကို ေဟာၾကားခဲ့လင့္ကစား ဟိုဆရာေရးခဲ့တဲ့အတိုင္း “လူအမ်ားစု”မွာက ဦးေႏွာက္သံုးရမွာ ခပ္ပ်င္းပ်င္းဆိုေတာ့လည္း ဦးေႏွာက္မုဒိန္းအက်င့္ခံၿပီးကို လူစင္စစ္က ၾကက္တူေရြးေတြ ျဖစ္ကုန္တာလည္း မဆန္းပါဘူး။

လူျဖစ္႐ံႈးသူမ်ားရဲ႕ အလယ္မွာ

ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ေတာ့… အဲဒါ လူျဖစ္႐ံႈးတာခင္ဗ်။

ဟုတ္တယ္ေလ။ ပုခံုးႏွစ္ဖက္ၾကား ေခါင္းေပါက္ေနသူ လူသားတိုင္းဟာ မနက္အိပ္ရာထမွသည္ ညအိပ္ရာဝင္အထိ ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စကို ထုတ္သံုးေနၾကရသူခ်ည္းပဲ မဟုတ္ပါလား။ (ဂီလာနမွတပါး) အိပ္ရာကေန သူမ်ားထူေပးမွ ထႏိုင္ၾကသူေတြ မဟုတ္သလို ကိုယ့္မ်က္ႏွာ ကိုယ့္လက္နဲ႔သစ္၊ ကိုယ့္သြား ကိုယ့္လက္နဲ႔တိုက္၊ ကိုယ့္ခႏၶာကို ကိုယ့္လက္နဲ႔ ေဆးေၾကာသန္႔စင္ရာမွသည္ ကိုယ့္ပါးစပ္ထဲ ထည့္မယ့္အစာလည္း ကိုယ့္လက္နဲ႔သာ ခပ္စားေနၾကတာပါ။

ဦးေႏွာက္က်ေတာ့မွ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္ ကိုယ္မပိုင္ဘဲ တဦးတေယာက္ တစုတဖြဲ႕က ေတြးေစခ်င္သလို ျမင္ေစခ်င္သလို စဥ္းစားခ်င္သလို ေတြးေန၊ ျမင္ေန၊ စဥ္းစားျဖစ္ေနျခင္းဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ လူျဖစ္႐ံႈးလိုက္ပါသလဲ။

ခက္တာက က်ေနာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အဲသလို လူျဖစ္႐ံႈးေနသူ ေရာင္စံုက အင္အားႀကီးမားေနတာပါပဲ။

အဲလို အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ ဦးေႏွာက္မုဒိန္းအက်င့္ခံထားရသူေတြ ေပါၾကြယ္မ်ားျပားေနတဲ့ လူ႔ေဘာင္ႀကီးထဲမွာ ေနေနရတာဟာ ဝဋ္ဆင္းရဲတခုလို႔ေတာင္ ေတြးမိေနရတဲ့ အထိပါပဲ။

အေတြးသတ္မႈ

ဒါနဲ႔ ဦးေႏွာက္မုဒိန္းအေၾကာင္း စာေတြ ေလွ်ာက္ဖတ္မိတဲ့အခါ ေနာက္ထပ္ ေဝါဟာရသစ္တခုလည္း ေတြ႕လာရတယ္။ Perspecticide တဲ့ဗ်။ Suicide ဆို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသတာ၊ pesticide ဆို ပိုးမႊားသတ္တာ၊ genocide ဆို မ်ိဳးတုန္းေအာင္ သတ္တာ၊ အဲေတာ့ persepcticide ဆိုတာလည္း perspective ဆိုတဲ့ အျမင္ကို သတ္တာေပါ့။ တနည္းေျပာရင္ အေတြးသတ္တာေပါ့။

ဟား… ဦးေႏွာက္မုဒိန္းက်င့္တာဟာ အေတြးကို သတ္လိုက္ရာလည္း ေရာက္တယ္လို႔ ျမင္လာတဲ့အခါမွာေတာ့…

ဆရာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ေရ… က်ေနာ္ကေရာ ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္ပါဦးမည္နည္းေပါ့ခင္ဗ်ာ…

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…
အတၱေက်ာ္
(၁၉၀၉၁၉)

စာၾကြင္း – ပံုကို https://evilletimes.blogspot.com က ယူထားတာပါ။

ပံုပါစာေတြကို ဘာသာျပန္ရရင္ေတာ့…

ထရမ့္(ပ္)ကိုးကြယ္မႈ
=============

🔹 ေခါင္းေဆာင္ႀကီးသာ အခါခပ္သိမ္း မွန္ေပ၏။

🔹 ေခါင္းေဆာင္ႀကီးအား ေဝဖန္ျခင္းသည္ ႏွိပ္ကြပ္ျခင္း၊ သစၥာမဲ့ျခင္း မည္၏။

🔹 ေခါင္းေဆာင္ႀကီးလုပ္သမွ် ေလ်ာ္ကန္မွ်တ တရားလွပါေပ၏။

🔹 အ႐ူးအမူး စြဲျခင္း၊ အကဲပိုလြန္းျခင္းမ်ားကား မူမွန္ျခင္းသာ ျဖစ္ေပ၏။

🔹 ေခါင္းေဆာင္ႀကီးသာလွ်င္ အမွန္တရားကို ပိုင္ဆိုင္ေတာ္မူပါေပထ၏။

ဟူသတည္း။

 

ငရဲမွာ သစ္ငုတ္ျဖစ္ေနရွာေလမည့္…

ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္က တစ္ျပည္လံုးကို ေကာင္းစြာ ဖ်က္ဆီးခဲ့တယ္။ အဲဒီ့အပ်က္ကို ျပင္ဖို႔လည္း ဘယ္သူကမွ အားထုတ္ရေကာင္းမွန္း မသိဘူး။

ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္မွာ အစစ အရာရာ ရွားပါးခဲ့ပါတယ္။ ဆန္၊ ဆီ၊ ဆပ္ျပာ၊ အဝတ္အထည္ စတဲ့ လူသံုးကုန္ ပစၥည္းေတြကို ရွားပါးခဲ့တာ။ အားလံုးဟာ ခြဲတမ္းစနစ္နဲ႔။ အဲေတာ့ “ေမွာင္ခို”ေခတ္၊ “တန္းစီတိုးစားေခတ္” ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ထုတ္ေစ်းနဲ႔ ျပင္ပေပါက္ေစ်းဟာ အျမဲတေစ ကြာဟေနခဲ့တယ္။ ထုတ္ခြင့္ရသူေတြက အခြင့္ထူးခံေတြလို ျဖစ္လာတယ္။ ဆန္၊ ဆီမွသည္၊ ႐ုပ္ရွင္လက္မွတ္ အလယ္၊ အိမ္မွာ တပ္ဆင္တဲ့ ႀကိဳးဖုန္းေတြ၊ ေမာ္ေတာ္ကားေတြ အဆံုးပါပဲ။

၁၉၇၃ မွာ အေမ့နာမည္နဲ႔ မာဇဒါ ေလးဘီး လိုက္(ထ္)ဗွယ္(န္)တစ္စီး ဝယ္ယူခြင့္ မဲေပါက္တယ္။ ထုတ္ေစ်းက က်ပ္ ႏွစ္ေသာင္း။ ေပါက္ၿပီဆိုကတည္းက ငါးေထာင္ အျမတ္ေပးမယ့္သူ အဆင္သင့္ပါ။ ကားက ဘယ္ဆီေနမွန္း မသိဘူး။

တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာမွ ကားထုတ္ရတယ္။ အဲေတာ့ တစ္သိန္းေပးမယ့္သူက အဆင္သင့္ရိွေနခဲ့တယ္။ အဲလိုမ်ိဳး။

ၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ဗိုလ္ႀကီးေဟာင္းတစ္ေယာက္။ ခမ်ာ ဘိုင္က်ေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္က ယေန႔ထက္တိုင္ရိွေနဆဲ ေဆးခန္းႀကီးတစ္ခန္းကို သူ႔ႀကိဳးဖုန္း ေရာင္းတယ္။ သူ႔ထုတ္ေစ်းက က်ပ္ ၅၀၀။ ျပန္ေရာင္းေတာ့ သိန္းခ်ီရတယ္။ ႀကိဳးဖုန္းေတာင္ အဲတုန္းက ရွားပါးပစၥည္းကို။ ၁၉၈၀ ဝန္းက်င္မွာပါ။

ႀကိဳးဖုန္းေရာင္းနည္းကက်တစ္မ်ိဳး။ ဇယား႐ႈပ္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းခမ်ာ သူ႔မိသားစု အိမ္ကေန ပံုစံ (၁၀)နဲ႔ ထြက္ရတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဟိုေဆးခန္းလိပ္စာမွာ အိမ္ေထာင္စု စာရင္း ျပန္ဝင္ရတယ္။ ၿပီးမွ ဖုန္းေျပာင္း ေလွ်ာက္ရတယ္။ လနဲ႔ခ်ီ ၾကာခဲ့တာ။

သာမန္လူတန္းစားကေတာ့ ပပကဆိုတဲ့ ျပည္သူ႔ပစၥည္းေကာ္ပိုေရးရွင္း၊ ျပည္သူ႔ဆိုင္၊ ေနာက္ေတာ့ သမဆိုင္ စတာေတြက ေရာင္းတဲ့ ပိတ္စ၊ ဆပ္ျပာ၊ သြားတိုက္ေဆး၊ ထီး အစရိွတာေတြ တိုးဝယ္၊ ေမွာင္ခို ျပန္သြင္း။

အရက္ ဘီယာေတာင္ အစိုးရဆိုင္က ေရာင္းတာ။ ဘာတဲ့ “ျပည္တြင္းျဖစ္ ႏိုင္ငံျခား အရက္ဆိုင္”ဆုိတဲ့ အူေၾကာင္က်ားနာမည္နဲ႔။ (အဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္ ဒဂံုဂ်စ္အေၾကာင္း ေရးေတာ့ ျပည္တြင္းျဖစ္ ႏိုင္ငံျခားကားဆိုၿပီး ထည့္ေရးတာ စာေပစိစစ္ေရးက ျဖဳတ္ခိုင္းလို႔ ျဖဳတ္ေပးခဲ့ရဖူးေသးတယ္။) အဲ… အဲဒီ့ အစိုးရ အရက္ဆိုင္မွာ ျပည္တြင္းထုတ္ ရမ္၊ အိုးဘရန္ဒီ၊ ေမာ့(လ္)(ထ္) ဝစၥကီဆိုတာေတြကို ေရာင္းတယ္။ ခြဲတမ္းနဲ႔ပဲ။ ဘယ္ခြဲတမ္းနဲ႔ ဘယ္လို ေရာင္းမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ တကယ္ ေသာက္သံုးလိုသူက ဝယ္လို႔ရဖို႔ ခက္တယ္။ ေမွာင္ခိုဆီမွာေတာ့ ေအာတိုက္လို႔။ ရမ္တစ္ပုလင္း ၃၀၊ အျပင္မွာဝယ္ ၃၅ က်ပ္။ ေအးေဆးပဲ။ ဘီယာဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ ရွားတာ။ ဒါ့ေၾကာင့္လဲ အဲဒီ့ေခတ္က ေအာက္ကလိအာၾကတာပ… ဘီယာကို ထန္းရည္နဲ႔ လဲႏိုင္ေပါင္ဆိုတာမ်ိဳး။

ေဆးနဲ႔ ေဆးပစၥည္းလည္း အတူတူ။ အိမ္ေဆာက္ပစၥည္းလည္း အတူတူ။ ပံုႏွိပ္မင္ေတြ၊ စကၠဴေတြ၊ ေစာေရးကိရိယာေတြလည္း အတူတူ။

အဲဒီ့တစ္ေခတ္လံုးဟာ တန္းစီတိုးစားနဲ႔ ေမွာင္ခိုေတြရဲ႕ ကာလ။ ဘာမဆို အစိုးရက ခ်ဳပ္ကိုင္ထားေတာ့ တကယ္လိုသူေတြ မရ၊ မလိုသူေတြက ရၿပီး ေစ်းတင္ေရာင္း၊ အဲဒီ့အျမတ္နဲ႔ ရပ္တည္ေနထိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ ဘ၀ေတြေပါ့။

ဘယ္သူမွ သိပ္မသိတဲ့ အျမတ္ရနည္း တစ္ခုေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ဖူးေသးတယ္။ ဗမာႏိုင္ငံသံုး ျခေသၤ့႐ုပ္နဲ႔ ဆယ္ျပားေစ့ အေလးေစ့၊ အရင္ ပါလီမန္ေခတ္က ထုတ္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ျပားေစ့၊ အဲဒီ့ဆယ္ျပားေစ့ ကိုးေစ့ (ျပား ၉၀)ကို တက်ပ္နဲ႔ ေရာင္းတာ၊ ေနာက္ပိုင္း ရွစ္ေစ့။ ခုနစ္ေစ့၊ ေျခာက္ေစ့စသျဖင့္ ရွားသေလာက္ ပိုရခဲ့ဖူးတယ္။ ဝယ္တာက ထိုင္းက ဝယ္တာ။ က်ိဳင္းတံုက မမေတြက ေကာက္တယ္။ အဲဒါလည္း ေရာင္းစားဖူးတယ္။ အခု ထိုင္းက အေၾကြေစ့ေတြဟာ အဲဒီ့ ဆယ္ျပားေစ့ေတြ ပံုေျပာင္းကုန္တာလားေတာ့ မသိဘူး။

ေလာင္စာဆီ ေမွာင္ခိုျဖစ္လာတာ အဲဒီ့ ၁၉၈၀ ဝန္းက်င္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ အဲဒါနဲ႔ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ခဲ့ဖူးပါေသးသဗ်ား။ တစ္ေန႔ကို က်ပ္ ၆၀ ေလာက္ ျမတ္ရင္ သားအမိႏွစ္ေယာက္ အူစိုတာေပါ့။ ဘာမွလည္း မပင္ပန္းဘူး။ ဓာတ္ဆီဆိုင္မွာ ကားေလးသြားထိုး၊ ဆီျဖည့္။ ၿပီးရင္ ပံုးေလးနဲ႔ ခံ၊ ကီလီလမ္း (အခု ဝါးတမ္းလမ္း) ကမ္းနားက မိန္းမႀကီးဆီ သြားေရာင္း။ တိန္တိန္႔ကို ျမည္လို႔။

အဲဒါႀကီးက ဘယ္အထိ ပါလာသလဲဆိုရင္ မၾကာေသးခင္ ႏွစ္မ်ားအထိပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဒဂံုဂ်စ္နဲ႔ ဒီဇယ္ ထုတ္စားခဲ့တာမ်ား ကားဖိုး တစ္ဝက္မဟုတ္ေတာင္ သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ ေက်ခဲ့မွာခင္ဗ်။

သံ႐ံုးမွာ အလုပ္လုပ္ေနတုန္းက ေဒၚလာစားမို႔ ဆီထုတ္ေရာင္းတဲ့ အလုပ္ကို မလုပ္ခဲ့ဘူး။ မလုပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို လူမိုက္လို႔ ဝိုင္းေျပာၾကသူေတြက တစ္ရာမွာ ၉၉ ေယာက္။ ကၽြန္ေတာ္က ခပ္တည္တည္ပဲ၊ မလုပ္ဘူး။ ဦးမွန္ႀကီးေပါ့။

အဟဲ… အလုပ္လည္း ျပဳတ္လာ၊ ဝင္ေငြေလးလည္း က်ပ္တည္းလာေတာ့ ဦးမွန္ႀကီးလည္း ဘာခံႏိုင္မလဲဗ်ာ။ လုပ္ေတာ့တာေပါ့။ လုပ္ေတာ့လည္း ငါ့ႏွယ္ ေနာက္က်ေလျခင္းေပါ့။ ဘယ့္ႏွယ့္ဗ်ာ၊ တစ္ပတ္ တစ္ပတ္ကို ေလး၊ ငါးေသာင္း ျမတ္ေနတာကိုး။

ပ်က္စီးျခင္းက ငါးပါးမက သံဃာစင္ပါ ေမွာက္ေတာ့တာပါ။

ဗမာျပည္မွာ GSM ပထမဆံုး အလံုးတစ္ေထာင္ မျပည့္ခင္ အသုတ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ကံထူးစြာ တစ္လံုးရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္နံပါတ္ဆို အလံုး ၇၀၀ ေတာင္ မျပည့္ေသးဘူး။ ငါးသိန္းသြင္းရတယ္။ အဲဒါကို ေနာက္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္အၾကာမွာ ဘိုင္က်လို႔ ထုတ္ေရာင္းလိုက္ေတာ့ ၄၄ သိန္း ရဖူးတယ္။

အဲဒီ့ေနာက္ ၁၅ သိန္း ဖုန္းတစ္လံုး ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္သူနာမည္နဲ႔ က်လာျပန္တယ္။ အဲတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ၁၅ သိန္း ေဝးစြ၊ တစ္သိန္းခြဲေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ရယ္။ ဒါနဲ႔ ဖုန္းလိုခ်င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဆယ္သိန္း အျမတ္ေပးၿပီး ယူသြားေလရဲ႕။

အက်င့္ေတြ တန္ကုန္ၾကပံုကို စီကာပတ္ကံုး ေရးျပတာပါ။

ကေန႔ေခတ္ ၂၀ တန္းေတြရဲ႕ မိခင္ ဖခင္ေတြဟာ အဲဒီ့ ဆိုရွယ္လစ္ လူသားေတြပါ။

အဲေတာ့ ႏိုင္ငံျခား ဖုန္းကုမၸဏီက သန္းနဲ႔ ခ်ီၿပီး ခ်ေရာင္းေပးေနတဲ့ ဖုန္းကတ္ေတြကို က်ိတ္က်ိတ္တိုး ဝယ္၊ ငါးေထာင္ တစ္ေသာင္း ေစ်းေခၚၿပီး ျပန္ေရာင္းေနၾကတာ ျမင္သိေနရတဲ့အခါ အဲဒီ့လူေတြကို အျပစ္မတင္ရက္ဘူး။ စကားတင္းလည္း မဆိုရက္ဘူး။

အက်င့္တန္တဲ့ မိဘ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ လူလားေျမာက္ခဲ့ရ၊ ႀကီးျပင္းခဲ့ရသူေတြခ်ည္းကိုး။

ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ခက္တယ္ဗ်။

ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ကေလးေတြကို သြန္သင္ဖို႔ သိပ္ခက္ေနတယ္။ အေဖ့ကို နမူနာယူလို႔ ေျပာရင္ အေဖက ေအးဓားျပ ျဖစ္ေနတယ္။ အေမ့ကို နမူနာယူလို႔ ေျပာရင္လည္း အေမက သူခိုး။ ဒါျဖင့္ ဦးေလးကို ၾကည့္ကြာ ဆိုရေအာင္လည္း ဦးေလးက အလစ္သုတ္တဲ့သူ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ အေဒၚကလည္း ကလိန္ကက်စ္။

အဲသလို ပတ္၀န္းက်င္မ်ိဳးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္လည္မွာ ဝန္းရံထားတယ္။

ေလဆိုတာေတာ့ ပစ္လို႔ သိပ္လြယ္ပါသဗ်ာ။ အက်င့္ပ်က္မႈတို႔၊ စာရိတၱတို႔ဆိုတာ သိပ္ေျပာလို႔ ေကာင္းတဲ့ ေဝါဟာရေတြ။

ငါးပါးသီလဆိုတာလည္း တယ္ေျပာလို႔ ေကာင္းတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ “လြယ္ရင္ သူၾကြယ္ေတာင္ မေနဘူး”ဆိုတဲ့ စကားကလည္း အထင္အရွားဆိုေတာ့ကာ စာရိတၱဆိုတာ ပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း ေဖးမေနမွ ျဖစ္တဲ့ အရာေလ။

ေတာ္ပါတယ္ဗ်ာ… သြားေလသူႀကီး ေတာ္လြန္းပါတယ္။

တစ္ျပည္လံုးကို အျမစ္ကလွန္ၿပီး ဖ်က္ဆီးသြားတဲ့ေနရာမွာ သူက ဧတဒဂ္ပဲ။

သို႔ေပတည့္ သူ႔တပည့္သားေျမးမ်ားကေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းဆို တစ္လံုးမွ ေလသံ မသလပ္ဘူးခင္ဗ်။ သူတို႔အတြက္က်ေတာ့လည္း ဧရာမေက်းဇူးရွင္ႀကီးေပကိုး။

အားလံုး တရားပါတယ္ေလ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(၀၁၀၈၁၄)

ေခါင္းေဆာင္တယ္ဆိုတာ လြယ္မွတ္လို႔

“ေခါင္းေဆာင္”လို႔ ဆိုရာမွာ “အလုပ္သမားေခါင္း”မွသည္ “ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္”အထိ ပါပါတယ္။ တခုတည္းကို ကြက္မျမင္ၾကေစခ်င္ပါဘူး။ နယ္ပယ္အသီးသီး၊ အလႊာအသီးသီးမွာ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ရိွၾကတယ္။ အရည္အခ်င္းေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ေနရာကို အလိုလို ရလာသူေတြ ရိွၾကသလို ရာထူးအေနအထားေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ မျဖစ္ခ်င္၊ မျဖစ္သင့္ဘဲ ျဖစ္လာရသူေတြလည္း ရိွပါတယ္။
ေသခ်ာတာတခ်က္ကေတာ့ အရည္အခ်င္းေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရာထူးေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ “ေနာက္လိုက္”မရိွဘဲ ေခါင္းေဆာင္ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ႏွစ္ေယာက္တည္း ရိွေနတာေတာင္မွ တေယာက္က ေနာက္လိုက္လုပ္မွ တေယာက္က ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ႏိုင္တာမ်ိဳးပါ။ (အိမ္ေထာင္ေရးေတြမွာ ျမင္သာပါတယ္။)

ေခါင္းေဆာင္မႈပညာကို ၂၀ ရာစု အေႏွွာင္းပိုင္းက စၿပီး ေလ့လာစူးစမ္းခဲ့ၾကတယ္။ သုေတသနေတြ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီ့ေနာက္ ေခါင္းေဆာင္မႈပညာကို ေလ့က်င့္ သင္ၾကားေပးတာေတြလည္း ကမၻာအရပ္ရပ္မွာ လုပ္လာခဲ့ၾကတယ္။ လိုလို႔ လုပ္ေနၾကတာေပါ့။ မလိုအပ္ဘဲနဲ႔ေတာ့ ပညာရွင္ေတြပဲဟာ အားအားယားယား အဲဒီ့ကိစၥကို အေျခာက္တိုက္ အခ်ိန္ကုန္ခံ၊ ေငြကုန္ခံ၊ အားကုန္ခံ ဆည္းပူးေနၾကပါ့မလား။ သုေတသနေတြ လုပ္ေနၾကပါ့မလားေနာ္။

Photo Credit: https://knowledge.wharton.upenn.edu
ထားပါေတာ့… ေျပာခ်င္တာက အဲဒါ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲလို ေခါင္းေဆာင္မႈပညာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဆည္းပူးၾကရာမွာ ေမ့ေလ်ာ့ က်န္ေနတတ္တာက “ေနာက္လိုက္မႈ”ဆိုတဲ့ သေဘာသေဘာဝေတြကို သတိထားမိဖို႔ပါပဲ။ ေခါင္းေဆာင္မႈ ပညာကို ေလ့လာဆည္းပူးဖို႔ လိုအပ္ရျခင္း အေၾကာင္းရင္း ငါးရပ္ကို ခ်ေရးမိတဲ့အခါ တေယာက္ကလာေမးတယ္။ “ေနာက္လိုက္ပညာေရာ မရိွဘူးလား”တဲ့။ ေကာင္းလိုက္တဲ့ ေမးခြန္း။
က်ေနာ္က ေခါင္းေဆာင္မႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေတာ္ေတာ္ ဖတ္ဖူး၊ အခါအားေလ်ာ္စြာ သင္ေပးဖူးေတာ့ အဲဒါ ရိွမွန္း သိေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာေအာင္ ေလွ်ာက္ဖတ္လိုက္တဲ့အခါ တေယာက္က ေနာက္လိုက္ကို ၇ မ်ိဳးအထိ ခြဲထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ က်ေနာ္ သိသေလာက္က ၄ မ်ိဳးထဲပါ။ ၅ မ်ိဳးအထိ ခြဲထားတာေတာ့ ျမင္ဖူးတယ္။ အခုက် ၇ မ်ိဳးအထိ ခြဲထားတာ ေတြ႕ရတယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ ဖတ္မိတာေလးကို ျပန္လက္ဆင့္ကမ္းေပးခ်င္လာရပါတယ္။

ေနာက္လိုက္ ၇ မ်ိဳး

 

၁။ ကပ္ဖားရပ္ဖားေတြ
“တင္ပါ့ဘုရာ့”လူတန္းစားေတြ၊ ေခါင္းေဆာင္ကို နင္းကန္ ခ်ီးေျမႇာက္တတ္ၾကသူေတြပါ။ ကိုယ္ဦးေဆာင္ေနတဲ့ အဖြဲ႕ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ၊ တန္ဖိုးထားမႈေတြနဲ႔ ဖီလာ ဆန္႔က်င္ေနတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကို ေခါင္းေဆာင္က ဦးတည္မိသြားတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ အင္မတန္ အေရးႀကီးလွတဲ့ ေထာက္ျပမႈမ်ိဳးကို ဘယ္ေတာ့မွ မေပးတတ္တဲ့၊ အားမကိုးရတဲ့ ေနာက္လိုက္ ေတြပါပဲ။ ျပႆနာေတြ၊ အခက္အခဲေတြကိုလည္း ေခါင္းေဆာင္သိေအာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာဘူး၊ ဖံုးထားတယ္။ ကန္႔ကြက္ဖို႔ဆိုတာေတာ့ ေဝလာ ေဝးေပါ့။ ေခါင္းေဆာင္နဲ႔ ထိပ္တိုက္မေတြ႕ေအာင္ ေရွာင္တတ္ၾကသလို ေခါင္းေဆာင္ကိုပဲ အစစ အရာရာ ဆရာတင္ထားတတ္သူေတြပါ။ အထက္ဖား ေအာက္ဖိေတြလည္း သည္ထဲမွာ မလြဲမေသြ ပါေနတာေပါ့ေနာ္။
၂။ ေဝဖန္ေရးသမားေတြ
“အတိုက္အခံေတြ”ေပါ့။ တနည္းေျပာရရင္ “အမနာပေျပာတတ္သူေတြ”ပါ။ သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္က ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ အျပဳအမူတိုင္း၊ မူဝါဒတိုင္းကို ေထာက္ဖို႔၊ ေမးခြန္းထုတ္ဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာစကားမွာေတာ့ (ကန္ေတာ့ပါရဲ႕) “ေခ်းက ေသးကအစ လိုက္ေျပာတတ္သူ”မ်ိဳးေပါ့။ သူတို႔ကို အသိအမွတ္မျပဳလို႔၊ သူတို႔ ရသင့္တယ္လို႔ ယူဆထားတဲ့ ခ်ီးေျမႇွာက္မႈေတြ မရလို႔ စိတ္ခ်ဥ္ေပါက္ေနသူေတြ၊ မေက်မခ်မ္းျဖစ္ေနသူေတြလို႔လည္း ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဝန္ထမ္းအဖြဲ႕ အစည္းေတြမွွာ ဆိုရင္ေတာ့ လူသစ္တေယာက္ ဝင္လာတာနဲ႔ အဲလို လူစားေတြက အရင္ဆံုး ခရီးဦးႀကိဳျပဳၿပီး သည္မွာေတာ့ သည္လို လုပ္ၾကစျမဲပဲလို႔ ၾသဝါဒ ေခၽြတတ္သူေတြ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။
၃။ လက္ေတြ႕က်သူေတြ
အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ ႏိႈင္းခ်ိန္စဥ္းစားမႈေတြနဲ႔ ျဖစ္ၿပီး အဖြဲ႕နဲ႔ေရာ ေခါင္းေဆာင္နဲ႔ပါ အျပန္အလွန္ ေျပာဆို ဆက္ဆံတတ္သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ပံုကို သူတို႔ သေဘာတူေနသမွ် ေခါင္းေဆာင္ကို ရာႏႈန္းျပည့္ ေထာက္ခံမွာျဖစ္ေပမယ့္ သူတို႔ သေဘာမတူတဲ့အခါ ေခါင္းေဆာင္ကို ေထာက္မယ္၊ တၿပိဳင္တည္းမွာပဲ ေခါင္းေဆာင္ေရာ၊ ကိုယ့္အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ပါ ရည္မွန္းခ်က္အတိုင္း ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္မယ့္ တျခားနည္းေတြကို ေဆြးေႏြးထုတ္ေဖာ္ရင္း ကူညီပံ့ပိုးေပးတတ္သူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။
၄။ သစၥာေတာ္ခံေတြ
“ေထာက္ခံသူစစ္စစ္ေတြ”ပါပဲ။ ေခါင္းေဆာင္ကို ပံ့ပိုးေပးဖို႔ ထက္ထက္သန္သန္နဲ႔ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား လုပ္တတ္၊ ကိုင္တတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ကို အားကိုးလို႔ရတယ္။ သူတို႔ေတြက ေခါင္းေဆာင္အေပၚ အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္ၾကတာမို႔ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္လည္း ေကာင္းၾကပါတယ္။ က်ရာေနရာမွာ တာဝန္ယူၿပီး ထက္ထက္သန္သန္ကို လုပ္တတ္ၾကသူမ်ားပါပဲ။ အၾကံေတြလည္း မျပတ္ေပးရင္းက ေအာင္ျမင္သထက္ေအာင္ျမင္ေအာင္ ပံ့ပိုးတတ္ၾကသူမ်ားပါ။
၅။ သစၥာေဖာက္ေတြ
“တိတ္တိတ္ကေလး မလိုမုန္းထားျဖစ္ေနသူေတြ”၊ “ဆင္ၾကံ ၾကံေနသူေတြ”ျဖစ္ပါတယ္။ သည္လူေတြက ဟန္ေဆာင္ေတာ့ အင္မတန္ ေကာင္းၾကတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ ယံုၾကည္မႈကို ရထားေတာ့ သစၥာေဖာက္ေတြကို ဖမ္းမိဖို႔ ခက္လွပါတယ္။ ေက်ာခ်မွွ ဓားျပမွန္း သိရမယ့္သူေတြေပါ့။ သူတို႔က ေခါင္းေဆာင္အေပၚ ႀကိတ္ၿပီး မေက်မနပ္ျဖစ္ေန၊ မုန္းတီးေနသူေတြပီပီ ေခါင္းေဆာင္ကို တီးဖို႔ အကြက္ေခ်ာင္းေနသူေတြဆိုလည္း မမွားပါဘူး။
၆။ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္
“တေစ့တေစာင္း ၾကည့္ေနတတ္သူေတြ”ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔က ေဘးမွာ အသာေလး ေနေနၾကတယ္။ ဗမာလို ဆိုရင္ေတာ့ “မလုပ္၊ မ႐ႈပ္၊ မျပဳတ္”ေတြပါပဲ။ အဖြဲ႕အစည္းအေပၚေရာ အလုပ္အေပၚမွာပါ ဘာသံေယာဇဥ္မွွ မရိွၾကဘူး။ ေခါင္းေဆာင္အေပၚလည္း ဘာစိတ္မွ မရိွဘူး။ မုန္းတာေတြ၊ ခ်စ္တာေတြ မရိွဘူး။ ေၾသာ္… သူက ေခါင္းေဆာင္ပဲေလ၊ သည္ေလာက္ေတာ့ ရိွမွာေပါ့ဆိုတာမ်ိဳးေလာက္ပဲ။
၇။ အခြင့္အေရးသမားေတြ
အလစ္သမားေတြ၊ ဓားျပေတြပါပဲ။ သူတို႔ကို ဝယ္လို႔ ရတယ္။ ၾသဇာရိွတဲ့သူေတြအနားမွာ အျမဲတမ္း ကပ္ေနခ်င္တယ္။ သူတို႔ သစၥာခံတာက ေလာေလာဆယ္ ထိပ္ေရာက္ေနသူေတြကိုပဲ။ “သာကူးေတြ”ဆိုလည္း မမွားပါဘူး။ မဲဆြယ္ပြဲေတြလို ေနရာမ်ိဳးမွာ အဲလိုလူေတြကို ေကာင္းေကာင္းေတြ႕ရႏိုင္တယ္။ ႀကိဳဆိုေရးအဖြဲ႕ကေန ေသြးဆာေနေသာ လူအုပ္ႀကီးအျဖစ္ ႐ုတ္ခ်ည္း ေျပာင္းႏိုင္သူမ်ားပါပဲ။
x x x
ပြဲၾကည့္ပရိသတ္က အလုပ္ကို တာဝန္ေက်ေအာင္ပဲ လုပ္တတ္တယ္။ ပိုမလုပ္ဘူး။ အခြင့္အေရးသမားေတြကေတာ့ သူတို႔ကို အသိအမွတ္ျပဳလာေအာင္၊ ခ်ီးေျမႇာက္ခံရေအာင္ လူေရွ႕၊ ေခါင္းေဆာင္ေရွ႕မွာ ဘာမဆို လုပ္ဖို႔ ဝန္မေလးဘူး။ သူတို႔အတြက္ ေခါင္းေဆာင္ဆိုတာ သူတို႔အဆင့္ တိုးတက္လာေရးအတြက္ ေလွကားထစ္ပဲ။ သစၥာေဖာက္ေတြကေတာ့ အခ်ိန္မေရြး ဒုကၡေပးႏိုင္သူေတြပါ။ တခုခု လြဲၿပီဆိုတာနဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ကို အပုပ္ခ်ဖို႔ ေစာင့္စားေနသူမ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လက္ေတြ႕သမားေတြကိုေတာ့ ကိုယ့္အလုပ္အေပၚ မူတည္ၿပီး အနားမွာ ထားသင့္ပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ သူတို႔ေတြေၾကာင့္လည္း စိတ္ကူးစိတ္သန္းသစ္ေတြ ေပၚမလာေအာင္ အဟန္႔အတားျဖစ္ေစႏိုင္တာကိုေတာ့ သတိထားသင့္ၾကပါတယ္။ ေဝဖန္ေရးသမားေတြကေတာ့ သူတို႔ဟာ ဘယ္လို လူစားဆိုတာ တန္းသိႏိုင္တဲ့အတြက္ သူတို႔ဆီက ေဝဖန္သံပဲ ၾကားေနရမယ္ဆိုတာ မွန္းဆႏိုင္ပါတယ္။
ကပ္ဖားရပ္ဖားေတြကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္းႀကီးကို သတိထားအပ္ပါတယ္။ မီးေသြးကိုေပမယ့္ ေခါင္းေဆာင္က ျဖဴတယ္လို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ လိုက္ျဖဴမယ့္ မမွန္မကန္ လူစားေတြမို႔ ေခါင္းေဆာင္ကို ေခြးက် ဝက္က် က်ေအာင္ ပံ့ပိုးေပးႏိုင္ၾကသူမ်ားပါပဲ။ သစၥာေတာ္ခံေတြကို အားကိုးလို႔ ရေပမယ့္ ေခါင္းေဆာင္အေပၚမွာ တဖက္သတ္ႀကီး ၾကည္ညိဳမဆံုးျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ ပါရမီေတြ၊ အရည္အခ်င္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အကဲျဖတ္ရာမွာ မွန္မွန္ကန္ကန္ မရိွေတာ့ဘူး။ ေခါင္းေဆာင္ ဘာလုပ္လုပ္ အေကာင္းျမင္ေနတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေထာမနာေတြပဲ နင္းကန္ျပဳတာေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္လည္း အဟုတ္ထင္ၿပီး စြတ္လုပ္ရာက ႏွာေခါင္း က်ည္ေပြ႕ ေတြ႕ရေအာင္ ေဆာင္က်ဥ္းေပးႏိုင္သူမ်ားပါပဲ။
ေနာက္လိုက္ေတြရဲ႕ သည္သေဘာသဘာဝေတြဟာ “ပံုေသကားခ်” မဟုတ္ပါဘူး။ ေဘးပေယာဂေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္အေပၚ အျမင္ေတြ ေျပာင္းသြားလို႔ ျဖစ္ေစ လူတေယာက္ဟာ အခြင့္အေရးသမား ေနာက္လိုက္ဘဝကေန ေဝဖန္ေရးသမား ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။
ေခါင္းေဆာင္လုပ္တဲ့သူက ဒါေတြကို သိထားမယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုေနာက္လိုက္မ်ိဳးက ကိုယ့္အတြက္ အဖိုးတန္သလဲ၊ ဘယ္လိုေနာက္လိုက္မ်ိဳးကို ဆိုရင္ျဖင့္ သတိထားသင့္သလဲဆိုတာကို ျမင္လာမွာ ျဖစ္သလို ကိုယ့္ေနာက္လိုက္ေတြကို လည္း ကိုယ့္ဘက္ပါေအာင္ စည္း႐ံုးယူႏိုင္တဲ့ မဟာဗ်ဴဟာ၊ နည္းဗ်ဴဟာေတြကို ျမင္လာႏိုင္ပါတယ္။
အခုလို တစုတစည္းတည္း ခ်ျပလိုက္ေတာ့ အားလံုးျမင္လာမွာပါ။ ဒါေတြက လူေတြထဲမွာ နဂိုတည္းက ရိွၿပီးသား လူအမ်ားရဲ႕ အမူအက်င့္ေတြ၊ စိတ္ဓာတ္ေတြပါ။ ပညာရပ္အေနနဲ႔ ဆည္းပူးသူက ဆည္းပူး၊ သုေတသန လုပ္သူက လုပ္၊ ျပဳစုသူက ျပဳစုေတာ့မွ အခုလို တစုတစည္းတည္း ျဖစ္လာရေတာ့တာပါပဲ။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဘာသာရပ္၊ ပညာရပ္ေတြ၊ သင္တန္းေတြ အားလံုးကို က်ေနာ္ကျဖင့္ အထင္လည္း ႀကီးပါတယ္၊ အခြင့္ၾကံဳတိုင္းလည္း ဆည္းပူးသြားဖို႔ ဝန္မေလးမိပါဘူး။ တဆက္တည္းမွာပဲ စာဖတ္သူကိုလည္း ေမးခ်င္ပါတယ္။ စာဖတ္သူဟာ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ဆိုရင္ ဘယ္လို ေနာက္လိုက္မ်ိဳးကို လိုခ်င္ပါသလဲ။ ေနာက္လိုက္တေယာက္ဆိုရင္လည္း ကိုယ္ဟာ ဘယ္လို ေနာက္လိုက္မ်ိဳး ျဖစ္ေနပါသလဲ။ က်ေနာ့္ကို ေျဖေပးဖို႔ မလိုပါဘူး။ ေတြးၾကည့္ဖို႔ပါပဲ။
အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၁၃၀၈၁၈)
ရည္ညႊန္း – https://goo.gl/jzW8t2

မ်ိဳးခ်စ္စိတ္၊ ႏိုင္ငံခ်စ္စိတ္

🔹 မ်ိဳးခ်စ္ဝါဒ (patriotism) ရယ္၊ ေရႊေတြက အမ်ိဳးသားေရးဝါဒလို႔ တေလွ်ာက္လံုး သံုးလာတဲ့ nationalism (ႏိုင္ငံခ်စ္ဝါဒ)တို႔ရယ္ဟာ တူသလိုလိုနဲ႔ ကြဲပါတယ္။

🔹 မ်ိဳးခ်စ္တေယာက္ဟာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြအတြက္ ဂုဏ္ယူတတ္တဲ့သူပါ။ အခု အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသား ျဖစ္ေနတဲ့ ေအာင္လဟာ ဗမာျပည္ေပါက္ပါဆိုၿပီး ဂုဏ္ယူတာမ်ိဳးဟာ မ်ိဳးခ်စ္တာပါပဲ။

🔹 ႏိုင္ငံခ်စ္သူကေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံက ဘာႀကီးလုပ္ေနေန အဲဒီ့အတြက္ ဂုဏ္ယူတတ္တဲ့သူပါ။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံက သူမ်ားႏိုင္ငံကို မေတာ္မတရား သြားက်ဴးေက်ာ္ေနရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံက မသမာတဲ့ နည္းလမ္းေတြ၊ လူေတြကို အညြန္႔တံုးေစမယ့္ နည္းလမ္းေတြနဲ႔ စီးပြားျဖစ္ေနရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ တရားသည္ျဖစ္ေစ မတရားသည္ျဖစ္ေစ ဂုဏ္ယူတဲ့ စိတ္က ႏိုင္ငံခ်စ္စိတ္၊ ႏိုင္ငံခ်စ္ဝါဒပါပဲ။

🔹 မ်ိဳးခ်စ္ဝါဒက တာဝန္ယူစိတ္ေလး ရိွတယ္။

🔹 ႏိုင္ငံခ်စ္ဝါဒ (အမ်ိဳးသားေရးဝါဒ)က အသားလြတ္ စိတ္ႀကီးဝင္တာျဖစ္ၿပီး စစ္ပြဲေတြဆီကို ဦးတည္သြားတတ္ပါတယ္။

🔹 ပူးတြဲေဖာ္ျပထားတဲ့ ပံုေလးက အဲဒ့ီႏွစ္ခုကို အခုလို ခြဲျခားျပပါတယ္။

Image may contain: text

🔹 မ်ိဳးခ်စ္ဝါဒက အတိတ္သမိုင္းက သင္ခန္းစာယူပါတယ္။ ငါတို႔ဘက္က ဘာေတြမွားခဲ့လို႔ ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္ရတာလဲ။ ေနာက္မျဖစ္ေအာင္ အတိတ္က လုပ္ခဲ့မိတဲ့အထဲက ဘာေတြ ေရွာင္မလဲလို႔ ဆင္ျခင္တတ္တာ မ်ိဳးခ်စ္ဝါဒပါ။

🔹 ႏိုင္ငံခ်စ္ဝါဒကေတာ့ သမိုင္းကို အသစ္ျပန္တီထြင္တာပါပဲ။ ပံုထဲမွာေတာ့ လူေတြဟာ ကၽြန္ျဖစ္ရတာကို ႀကိဳက္တယ္ဆိုၿပီး ခုေခတ္ႀကီးမယ္ ထ ေတြးတာမ်ိဳးဟာ သမိုင္းကို အသစ္ျပန္တီထြင္တာပါ။

🔹 🔹 🔹 အာဏာရွင္ဆန္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္မႈၾသဇာအာဏာနဲ႔ တေသြးတသံတမိန္႔ အစြန္းေရာက္ အလြန္အကၽြံ ႏိုင္ငံခ်စ္ဝါဒ ျဖစ္သြားသလို အတိုက္အခံကို အင္အားသံုး ဖိႏွိပ္မယ္၊ လူ႔ေဘာင္ကိုေရာ၊ စီးပြားေရးကိုေရာ လိုသလို ပံုစံသြင္းလာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒါ ဖက္ဆစ္ဝါဒျဖစ္သြားပါၿပီ။ 🔹 🔹 🔹

🔹 အလြန္အကၽြံ ႏိုင္ငံခ်စ္ဝါဒ (ultranationalism) ဆိုတာဟာ တျခားႏိုင္ငံ တျခားလူမ်ိဳးေတြ ဘာျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ၊ ကိုယ့္လူမ်ိဳးမွ ကိုယ့္လူမ်ိဳးရဲ႕ အက်ိဳးတခုတည္းကိုသာ ၾကည့္တတ္တဲ့ အျမင္ပါ။

💙 မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဟူသည္ကား ကလိမ္ကက်စ္တို႔၏ ေနာက္ဆံုး (ၾကံရာမရတဲ့အဆံုး) ခိုကိုးရာ ျဖစ္သတည္း။ 💙 

ဆိုတဲ့ စကားကို ဆယ္ျမဴယယ္(လ္) ေဂ်ာ္(န္)ဆင္(န္)က ၁၇၇၅ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၇ ရက္ ညေနခင္းမွာ ေျပာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ သည္မတိုင္ခင္ တႏွစ္ ၁၇၇၄ ခုႏွစ္မွာ ထိုမ်ိဳးခ်စ္ဆိုတဲ့ အမည္နဲ႔ သူ႔စာအုပ္ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။

🔹 သူ႔စကားမွာ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္လို႔ သံုးႏႈန္းထားေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာ ေယဘုယ် မ်ိဳးခ်စ္စိတ္၊ အခုစာရဲ႕ ဒုတိယပိုဒ္ပါ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္မ်ိဳးကို ဆုိလိုတာ မဟုတ္ေၾကာင္း အဲဒီ့ကတည္းက ယေန႔အထိ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ နားလည္ထားၾကပါတယ္။ သူေျပာတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဆိုတာက မ်ိဳးခ်စ္စိတ္အတု၊ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ အလြဲကိုသာ ဆိုလိုရင္း ျဖစ္ပါတယ္။

🔹 သူ႔ေခတ္ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးသမား Pitt of Chatham ဆိုသူက ထစ္ခနဲရိွ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္၊ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခနဲ႔ ထင္ရာထထလုပ္တတ္ခဲ့ပါတယ္။ တနည္းေျပာရင္ ထင္ရာစိုင္းဖို႔အတြက္ အကာအကြယ္ယူတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ အတုအေယာင္ကို သူက ရည္ရြယ္ခဲ့ပါတယ္။

🔹 ေသခ်ာတာကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မ်ိဳးခ်စ္ပါလို႔ ေၾကြးေၾကာ္ေသူေတြဟာ အတုေတြပါပဲ။

🔹 တကယ္တရားရေနသူ၊ တရားဓမၼမွာ ေမြ႕ေလ်ာ္ေနသူေတြက သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ တရားသမားပါလို႔ မေျပာတတ္ၾကသလိုပဲ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္တကယ္ရိွသူေတြကလည္း က်ဳပ္ကျဖင့္ မ်ိဳးခ်စ္လွပါေခ်ရဲ႕လို႔ ေအာ္မေနတတ္တာေလာက္ေတာ့ သတိခ်ပ္သင့္ၾကမယ္လို႔ ျမင္မိပါေၾကာင္း။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(၀၈၀၃၁၉)

ဆႏၵျပသူ ဒို႔ရန္သူလား

ေက်ာင္းသားအပါအ၀င္ ဆႏၵျပသူမ်ားအေပၚ အစိုးရရဲ႕ သေဘာထား ေျပာင္းဖို႔ အပူတျပင္း လိုအပ္ေနပါတယ္။ အက်င့္ဆိုးဆိုတာ ျပင္ရ အင္မတန္ ခက္ေတာ့ ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတယ္၊ အားက သိပ္မရိွဘူး။

လက္ပံတန္းနဲ႔ ရန္ကုန္မွာ တစ္ေန႔တည္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အစိုးရရဲ႕ အၾကမ္းဖက္မႈေတြကို ၾကည့္ရင္ ဆႏၵျပသူဟာ ရန္သူဆိုတဲ့ အစြဲ၊ ႏွိပ္ကြပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အစြဲ၊ ဆႏၵျပတယ္ဆိုတာ လက္မခံထိုက္ဘူးဆိုတဲ့ အစြဲေတြက ထင္းထင္းႀကီး ေပၚလြင္ေနပါတယ္။

Image result for letpadan 2015
Photo Credit: Associated Press

လႊတ္ေတာ္လမ္းေၾကာင္းေတြ၊ ဘာလမ္းေၾကာင္းေတြ၊ ညာလမ္းေၾကာင္းေတြ ရိွလ်က္နဲ႔ ဆႏၵျပရသလားဆိုတဲ့ စကားကို ထေျပာထားတာေတြ ေတြ႕လိုက္ရေသးတယ္။ သူတို႔အလုပ္သူတို႔ လုပ္တာမို႔ မဥပါဒ္မိေပမယ့္ အျငင္းပြားစရာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ျမန္မာျပည္က လႊတ္ေတာ္၊ အစိုးရနဲ႔ တရားစီရင္ေရးတို႔ရဲ႕ သက္တမ္းက ငါးႏွစ္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မျပည့္ေအာင္ ႏုေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ သည္စကားေတြေျပာတာ ေပါခ်ာခ်ာႏိုင္လွတယ္ဆိုတာေလာက္ေတာ့ သေဘာေပါက္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ဆိုတာေလာက္ပဲ ျပန္ေျပာခ်င္ပါတယ္။

အခုျဖစ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ နဂိုကမွ သံသယနဲ႔ ၾကည့္ေနရတဲ့ အစိုးရအေပၚ လူထုအမ်ားစုကေရာ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအ၀ိုင္းကပါ ယံုၾကည္မႈ ကင္းမဲ့သြားၿပီဆိုတာ ထင္ရွားပါတယ္။ (အမွန္ေတာ့ သူတို႔ေျပာတဲ့အတိုင္း လႊတ္ေတာ္ကသာ တကယ္ အလုပ္ျဖစ္ေနတဲ့ လႊတ္ေတာ္ဆိုရင္ သည္လိုျဖစ္ရပ္မ်ိဳး ျဖစ္ပြားသြားတဲ့အခါ အစိုးရကို အယံုအၾကည္မရိွ အဆို တင္သြင္းမွာပါ၊ အနည္းဆံုးေတာ့ ျပည္ထဲေရး ၀န္ႀကီးကို လႊတ္ေတာ္က ေခၚယူ ေမးျမန္းမွာပါ။ အခု ဒါေတြ မၾကားရပါဘူး။ လႊတ္ေတာ္ႀကီးက လတ္တေလာ က်င္းပေနဆဲပါေနာ္။)

ထားပါေတာ့။

ေရွ႕ဆက္ဖို႔ လုပ္ငန္းစဥ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေဆြးေႏြးၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။

တစ္ခုေတာ့ ရိွပါတယ္။ တကယ္ႏိုင္ငံအေပၚ ေစတနာ ထားတယ္ဆိုရင္ေပါ့။ ေနာက္ ႏွစ္ ၃-၄၀ အၾကာမွာ ငါတို႔ ရိွေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သည္ႏိုင္ငံႀကီးကေတာ့ ရိွေနဦးမွာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါတို႔ ေကာင္းျမတ္တဲ့ စံမ်ားကို တတ္ႏိုင္သမွ် ခ်ထားေပးခဲ့မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ႏွလံုးေကာင္းေလးေလာက္ ေမြးႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေပါ့။

မေမြးႏိုင္ဘူး။ လတ္တေလာ ငါတို႔ အက်ိဳးစီးပြား အထိခိုက္မခံေရးသာ အဓိကဆိုရင္လည္း ကိုယ္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သေဘာထားကို ေလးစားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စာကို ဆက္ဖတ္စရာ မလိုပါဘူး။

လုပ္ငန္းစဥ္

(၁) ဆႏၵျပဖို႔ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းတိုင္း ေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔မွ မျငင္းပယ္သင့္ပါဘူး။ ဒါမွ ခြင့္ျပဳခ်က္ေပးတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြအေပၚ ယံုၾကည္မႈ ရိွလာမွာ ျဖစ္ၿပီး ဘယ္ေတာ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ အသိေပးလာ၊ ခြင့္ျပဳခ်က္ ေတာင္းလာၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္နည္းေျပာရရင္ အာဏာပိုင္ အဖြဲ႕အစည္းေတြကိုယ္တိုင္က ဆႏၵျပသူေတြ အဆင္ေျပေအာင္ ကူညီေပးမယ္ဆိုတဲ့ ဆႏၵ ျပင္းျပင္းျပျပရိွေနဖို႔ လိုပါတယ္။

(၂) ၿပီးရင္ ဆႏၵျပပြဲကို ဦးေဆာင္မယ့္ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ရဲနဲ႔ ညိႇႏိႈင္းရပါမယ္။ ဆႏၵျပမယ့္ အခ်ိန္၊ ေနရာ၊ ဦးတည္ခ်က္၊ လူအင္အား၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ဆႏၵျပမယ္၊ ဘယ္လမ္း ဘယ္လမ္းက သြားမယ္ဆိုတာေတြကို ညိႇၾကရပါမယ္။

ဥပမာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္မွာ ဆႏၵျပမယ္။ အခ်ိန္က ႐ံုးဆင္းခ်ိန္ ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ဆႏၵျပသူေတြေၾကာင့္ တျခားသူေတြ၊ ယာဥ္ေတြ အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ေအာင္ အာဏာပိုင္ေတြဘက္က ဘယ္လို ကူညီေပးမယ္၊ ဆႏၵျပသူေတြဘက္က ဘယ္လို ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း လုပ္သြားမယ္ဆိုတာကို ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ လက္ခံႏိုင္ေအာင္ ညိႇၾကဖို႔ လိုပါတယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ဆႏၵျပပြဲကေန မလိုလားအပ္တဲ့ အေႏွာင့္အယွက္ေတြ၊ အၾကမ္းဖက္တာေတြ၊ ဖ်က္ဆီးတာေတြ မေပၚေပါက္လာေအာင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ဘယ္လို စီမံၾကမယ္ဆိုတာကိုလည္း စီး၀ါး ႐ိုက္ထားၾကရပါမယ္။

ဒါက ဆႏၵျပပြဲ မတိုင္ခင္ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္မႈ အပိုင္းပါ။

(၃) ဆႏၵတကယ္ျပၿပီဆိုတဲ့အခါ အာဏာပိုင္ေတြဘက္က သည္ဆႏၵျပပြဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ၿပီးဆံုးသြားဖို႔ ကူညီေရးကို ေဇာင္းေပးစဥ္းစားရပါမယ္။ ဆႏၵျပသူေတြဟာ သူတို႔နည္းတူ ျပည္သူေတြပါ။ ရန္သူေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲေတာ့ သည္ဆႏၵျပသူေတြရဲ႕ လံုျခံဳေဘးကင္းေရးကို ဦးစားေပး ေဆာင္ရြက္ၾကရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆႏၵျပသူေတြဘက္ကလည္း သတိႀကီးႀကီးနဲ႔ ကိုယ့္အဖြဲ႕ကိုယ္ စည္းကမ္းရိွေန၊ စနစ္တက် ရိွေနေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ ကြပ္ကဲႏိုင္ရပါမယ္။

တကယ္လို႔ ကိုယ့္ထဲကပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တျခားကျဖစ္ျဖစ္ ဆႏၵျပပြဲကေန အၾကမ္းဖက္ပြဲ၊ ဖ်က္ဆီးပြဲအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းဖို႔ ႀကိဳးစားသူကို ေတြ႕လာတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ အနီးအနားမွာ အသင့္ရိွေနတဲ့ အာဏာပိုင္ကို အေၾကာင္းၾကားၿပီး အဲဒီ့လူ(ေတြ)၊ ငါးခံုးမေတြကို ဖယ္ရွားၾကရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

(၄) အေရးႀကီးဆံုးအခ်က္

တကယ္လို႔ ဆႏၵျပသူေတြထဲမွာ အဲလို အၾကမ္းဖက္သူ၊ ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီးလုပ္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို ျဖစ္ေစ၊ တစ္စုတစ္ဖြဲ႕ကို ျဖစ္ေစ ေတြ႕ၿပီဆိုတာနဲ႔ အာဏာပိုင္ေတြက အေရးယူရပါမယ္။ လိုအပ္ရင္ ဆီ ေလ်ာ္ မွ် တ တဲ့ အင္ အား သံုး ၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရပါမယ္။

အဲဒါဟာ အဲဒီ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္၊ တစ္စုတစ္ဖြဲ႕ကိုသာ ရည္ရြယ္ရမွာ ျဖစ္ၿပီး ဆႏၵျပသူ အကုန္လံုးကို သိမ္းၾကံဳး ေဆာ္ပေလာ္တီးရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

(၅) ဆႏၵျပပြဲၿပီးဆံုးသြားတဲ့အခါ ဆႏၵျပသူ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ စားပြဲမွာ ထိုင္ၿပီး ေဆြးေႏြးသင့္ပါတယ္။ သည္ပြဲမွာျဖင့္ ဘာေတြ အဆင္ေျပသြားခဲ့တယ္၊ ဘာ့ေၾကာင့္ အဲလို အဆင္ေျပခဲ့တာ၊ ေနာက္တစ္ပြဲသာဆိုရင္ ဘယ္လို ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္ႏိုင္မယ္၊ သည္တစ္ပြဲမွာ ဘာေတြ ေခ်ာ္သြားခဲ့တယ္၊ ဘယ္လို အခက္အခဲေတြ ရိွခဲ့တယ္၊ ေနာက္တစ္ပြဲက်ရင္ ဘယ္လို ျပဳျပင္ေက်ာ္လႊားမယ္ စတာမ်ားကို ေဆြးေႏြးေဖာ္ထုတ္ၾကရပါမယ္။

အဲဒီ့ ေဆြးေႏြးခ်က္ေတြကို စာနဲ႔ ေပနဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ထားၿပီး တျခားေဒသက၊ တျခားနယ္ေျမက အာဏာပိုင္ေတြ၊ ဆႏၵျပလိုသူေတြအတြက္ သင္ခန္းစာယူစရာ လမ္းၫႊန္အေတြ႕အၾကံဳမ်ားအျဖစ္ ေ၀မွ် သြားႏိုင္ပါေသးတယ္။

ဒီမိုကေရစီဆိုတာ အင္အားသံုးၿပီး ေျဖရွင္းရတဲ့ အရာမဟုတ္ပါဘူး။ ေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ယူရတဲ့ အမူအက်င့္ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့အထဲမွာ အေၾကာင္းအရာပိုင္း လံုး၀ မပါပါဘူး။ အေၾကာင္းအရာက မွန္ခ်င္ မွန္မယ္၊ မွားခ်င္ မွားမယ္၊ ဒါေပမယ့္ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းသာ မွန္မယ္ဆိုရင္ ျမန္မာျပည္ႀကီးလည္း က်က္သေရရိွ၊ လူသာဓုေခၚ၊ နတ္သာဓုေခၚႏိုင္တဲ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ လူ႔ေဘာင္တစ္ခုကို တည္ေဆာက္ႏိုင္မယ္ဆိုတာကို ေဆြးေႏြးလိုက္တာပါ။

လက္ခံခ်င္ရင္ လက္ခံပါ။ လက္မခံခ်င္လည္း ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ဆင္ျခင္မိသေလာက္ လက္ဆင့္ကမ္းေပးလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဓိကကေတာ့ ေစတနာမွန္ရင္ လုပ္ရပ္လည္း မွန္လာပါလိမ့္မယ္။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၁၂၀၃၁၅)

 

Facebook မွာ က်ေနာ္ ေရးျဖစ္ခဲ့တာေလးေတြကို တစုတစည္းတည္းရိွေနေအာင္ ျပန္ရွာၿပီး တင္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

သုညနဲ႔ တစ္

🤔🤔🤔🤔🤔🤔

တည္ၾကည္သူနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္မူ

သိုးေဆာင္းစကားမွာ ရိွတယ္။ A woman of principle, a man of principle ဆိုတာ။ ကိုယ္က်င့္တည္ၾကည္သူ မိန္းမ၊ ေယာက္်ား။ တနည္းအားျဖင့္ ကိုယ္ပိုင္မူ (principles) ရိွသူေတြေပါ့။

အဲဒီ့လူရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္မူက မွန္ခ်င္လည္း မွန္မယ္၊ မွားခ်င္လည္း မွားမယ္။ သို႔ေသာ္ သူ႔မူနဲ႔သူ ခိုင္ခိုင္မာမာ ရပ္တည္ေနသူေပါ့။

ဓားျပေခါင္းေဆာင္ပဲ ဆိုပါစို႔။ ဓားျပတိုက္တဲ့သူဆိုမွေတာ့ ဘယ္လူေကာင္း သူေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါေတာ့မလဲေနာ္။ သို႔ေသာ္ အဲဒီ့ ဓားျပေခါင္းေဆာင္မွာ မူရိွတယ္။ မဟုတ္တာ လုပ္ၿပီး၊ အက်င့္ပ်က္ၿပီး ခ်မ္းသာေနတဲ့သူေတြဆီကပဲ တိုက္တယ္၊ လုမယ္။ ႐ိုး႐ိုးသားသား စင္ၾကယ္တဲ့ အသက္ေမြးမႈနဲ႔ ခ်မ္းသာေနတဲ့သူ ဘယ္ေလာက္ ခ်မ္းသာေနေန လံုးဝ မထိဘူး။ ၿပီးရင္ သူတိုက္လို႔ရလာတာကို ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသူေတြ၊ အတိဒုကၡေရာက္ေနသူေတြကို ကူညီတဲ့ ေနရာမွာ သံုးတယ္။ အလားတူပဲ၊ ရလာသမွ်ကိုလည္း သူ႔တပည့္လက္သားေတြကို ညီညီမွ်မွ် တရားသျဖင့္ ခြဲေဝေပးတယ္။ အဲဒါ သူ အစဥ္တစိုက္ က်င့္သံုးတဲ့ မူေတြပဲ။

အခြင့္မသာလို႔ တိုက္လို႔ မရရင္ သူလည္း အငတ္ခံတယ္၊ သူ႔မူကိုေတာ့ အထိပါး ခံၿပီး တိုက္ရလြယ္မယ့္ လူခ်မ္းသာရဲ႕ အိမ္ကို ဝင္မတိုက္ဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုရင္ အဲဒီ့လူ ခ်မ္းသာေနတာက စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္ ႐ိုး႐ိုးသားသား ရွာေဖြထားတာေတြပဲလို႔ သူေကာင္းေကာင္း သိထားလို႔ ဆိုပါစို႔။

အဲဒါဆိုရင္ အဲဒီ့ဓားျပေခါင္းေဆာင္ဟာ ကိုယ္က်င့္တည္ၾကည္သူ ျဖစ္လာပါၿပီ။

ေနာက္ထပ္ ဥပမာ ကိုယ့္ဆရာေတြ

ေနာက္ဥပမာတခု ေပးပါရေစဦး။ အရက္ေသာက္တတ္၊ မိန္းမလိုက္စားတတ္၊ ေလာင္းကစားတတ္သူပဲ ဆိုပါစို႔ရဲ႕။ သူဟာ အဲဒီ့ မေကာင္းမႈေတြမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕တယ္။ ခံုမင္တယ္။ ဒါေပသည့္ သူ႔မွာ မူရိွတယ္။ အရက္ေသာက္ၿပီးရင္ မရမ္းကားဘူး။ မိန္းမ လိုက္စားတယ္ဆိုရာမွာလည္း သူတပါးအိမ္ရာကို မျပစ္မွားဘူး။ ေနာက္တခုက ဘယ္မိန္းမကိုမွ လီဆယ္ၿပီး ကာမကို အရမယူဘူး။ အတည္ေပါင္းမွာပါတို႔ ဘာတို႔ ညာတို႔ မလိမ္ဘူးေပါ့။ က်ဳပ္ျဖင့္ မင္းဆီက ဒါကို လိုခ်င္တယ္၊ လက္ခံႏိုင္ရင္ လက္ခံပါ၊ လက္မခံႏိုင္ရင္ ျငင္းလို႔ အတိအလင္းဆိုၿပီးမွ လိုက္စားတယ္။ ေလာင္းကစားရာမွာလည္း ကလိန္မက်ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ေၾကာင္သူေတာ္ ၾကြက္သူခိုးလည္း မလုပ္ဘူး။ သူ အရက္ေသာက္တာ၊ မိန္းမလိုက္စားတာ၊ ေလာင္းကစားတာ သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္တခုလံုး အသိပဲ။

ေရးရင္းနဲ႔မွ ဆရာေသာ္တာေဆြကို သြားသတိရတယ္။ ဆရာေသာ္တာေဆြ အရက္ေသာက္တာ သူ႔စာဖတ္ပရိသတ္ အားလံုး သိတယ္။ ၾကက္တိုက္တာလည္း သိတယ္။ ျမာေပြခဲ့တာလည္း သိတယ္။

သူ႔ဆရာ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းလည္း တသက္တာအေတြးအေခၚနဲ႔ မွတ္တမ္းမွာ သူ နည္းမ်ိဳးစံု ႐ႈပ္ခဲ့တာေတြ တိုင္းသိျပည္သိ ေရးျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ တကယ့္ လူေတႀကီးေတြေပါ့။

သို႔ေသာ္ သူတို႔မွာ ကိုယ္ပိုင္မူေတြ ရိွၾကတဲ့အတြက္ ပရိသတ္အမ်ား ေလးစားၾကည္ညိဳရတဲ့ ဆရာႀကီးေတြအျဖစ္ သူတို႔ မရိွေတာ့တာ ၾကာၿပီျစဖ္တဲ့ ကေန႔ထက္တိုင္ ရိွေနဆဲပါပဲ။

ပုတ္သင္ညိဳ ပတ္ဝန္းက်င္

ကိုယ္ပိုင္မူ၊ ကိုယ္က်င့္သိကၡာဆိုတာကို က်ေနာ္ စဥ္းစားေနမိတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဆီမွာ အဲဒါ တစတစ လံုးပါးပါးေနၿပီလားလို႔ စဥ္းစားေနမိတာပါ။ အေတြ႕ရမ်ားတာကေတာ့ ပုတ္သင္ညိဳလို ပတ္ဝန္းက်င္ကို လိုက္ၿပီး အေရာင္ေျပာင္းေနတာခ်ည္းပါပဲ။

ယုတ္စြအဆံုး၊ ကိုယ့္ႏႈတ္က ထြက္ထားတဲ့ စကားေလးကိုေတာင္မွ ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္ေလးစားရေကာင္းမွန္း မသိတဲ့သူေတြ ေပါၾကြယ္ေနတာပါပဲ။ အဲလိုလူေတြမွာ ဘယ္မလဲ ကိုယ္က်င့္သိကၡာ၊ ဘယ္မလဲ ကိုယ္ပိုင္မူ။

သမစိတၱသတၱိ

ဆက္စဥ္းစားလိုက္တဲ့အခါ သမစိတၱသတၱိဆိုတာ ေပၚလာပါတယ္။ သိုးေဆာင္းစကားကို ဘာသာျပန္လိုက္တာပါ။ Moral courage ေပါ့။

မွ်တတဲ့ စိတ္ထားနဲ႔ လုပ္ေဆာင္ရဲတာေပါ့။ ေျပာရတာေတာ့ လြယ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ က်င့္သံုးဖို႔ေတာ့ အားစိုက္ၾကရပါမယ္။ မွ်တတဲ့ စိတ္ထား၊ ပါဠိလို သမစိတၱ။

ကိုယ့္အတြက္ ခရီးဖင့္သြားမယ္မွန္း သိေနပါလ်က္ကနဲ႔ ဒုကၡေရာက္ေနသူကို အခ်ိန္ေပး ကူညီတာမ်ိဳး၊ အမိႈက္ေကာက္တာမ်ိဳး၊ အိမ္အလုပ္ေတြ၊ ေက်ာင္းစာေတြကို ဘယ္သူမွ ခုိင္းစရာမလိုဘဲ လုပ္တာမ်ိဳး၊ အတင္းအဖ်င္း စကားဆို နားလည္းမေထာင္၊ ျပန္လည္း မပြားတာမ်ိဳး၊ ကိုယ္ေျပာတဲ့စကားအတိုင္း ကိုယ္တိုင္ က်င့္ၾကံေနထိုင္တာမ်ိဳး၊ အလုပ္ျပဳတ္ကိန္း၊ ဝင္ေငြထိခိုက္ကိန္း၊ တရားစြဲခံရကိန္းေတြ ရိွေနတဲ့ ၾကားကပဲ မသမာမႈကို လူအမ်ားသိေအာင္ လုပ္ေဆာင္တာမ်ိဳး၊ ေကာက္ရတဲ့ ပစၥည္းကို ပိုင္ရွင္လက္ ျပန္ေပးႏိုင္ဖို႔ အားထုတ္တာမ်ိဳး၊ အလုပ္ခြင္မွာ က်ားမ မေရြး၊ ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာမေရြး၊ လူမ်ိဳးမေရြး၊ ဆင္းရဲခ်မ္းသာမေရြး၊ လိင္စိတ္ကိုင္းညြတ္မႈမေရြး အားလံုးရဲ႕ သေဘာထားကို တေလးတစား နားေထာင္ေပးတာမ်ိဳးေတြဟာ တကယ့္တကယ္မွာ ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္တဲ့ စိတ္ထားသတၱိ၊ သမစိတၱသတၱိ နမူနာေတြပါပဲ။

အဓမၼစိတၱသတၱိ

ေျပာင္းျပန္ ျပန္ေျပာရင္ ဒုကၡေရာက္ေနသူကို ေရွာင္သြားတာ၊ ေျပာသင့္တာထက္ ပိုေျပာတာ၊ လူတေယာက္ ဒုကၡေရာက္တာ၊ မေတာ္တဆျဖစ္တာကို ရယ္ပြဲဖြဲ႕တာ၊ ထိုက္တန္သူကို ေနရာမေပးဘဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပဲ နင္းကန္ ပြဲထုတ္တာ၊ ဥပေဒေၾကာင္းအရ မွ်တမႈကိုထက္ ဥပေဒပါ စကားလံုးေတြနဲ႔ခ်ည္း ကိုင္ေပါက္တာ၊ အမွားက်ဴးလြန္တာ၊ မတရားတာကို ျမင္ေနလ်က္နဲ႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာ၊ ကေလးေတြအေပၚ ခ်မွတ္ေပးထားတဲ့ စည္းမ်ဥ္းေတြက လိုရင္တမ်ိဳး မလိုရင္တမ်ိဳးျဖစ္ေနတာ၊ အမ်ားညီလို႔ ဤကို ကၽြဲပါလို႔ လိုက္လုပ္တာ၊ ကတိမတည္တာ၊ လိမ္လည္ လွည့္ဖ်ားတာေတြဟာ သမစိတၱ မရိွတာေပါ့။

စဥ္းစားဖို႔

စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္ အသိမိတ္ေဆြေတြထဲမွာ ဘယ္လို လူစားေတြက ပိုမ်ားေနသလဲလို႔ နဖူးေပၚ လက္ကေလးတင္ၿပီး တခ်က္ ဆင္ျခင္ၾကည့္လိုက္ပါလား။ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္း ကိုယ္တိုင္ေရာ…

သည္လိုေတြးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ မိတ္ေဆြတေယာက္က က်ေနာ့ဆီ လင့္(ခ္)ေလးတခု ပို႔လာပါတယ္။ အဲဒီ့ လင့္(ခ္)က ပံုေလးကို ကူးယူေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။

Image may contain: 1 person, text

ဘာသာျပန္ရရင္ေတာ့ အကၡရာသခ်ၤာရဲ႕ ဖခင္ႀကီး အယ္(လ္) ခြာရစ္(ဇ္)မီကို “လူဆိုတာ ဘာပါလဲ”လို႔ ေမးလိုက္တဲ့အခါ ဆရာႀကီးက ျပန္ေျဖပါတယ္။

• လူတေယာက္ဟာ တည္ၿငိမ္ေန၊ သမစိတၱရိွေနမယ္ဆိုရင္ လူ = ၁ ပါ။

• အဲဒီ့လူက ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းေနတယ္ဆိုရင္ သုည ထပ္တိုးလိုက္ၾကတာေပါ့။ လူ = ၁၀ ျဖစ္သြားပါၿပီ။

• သူက ၾကြယ္ဝတယ္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ သုညတလံုးတိုးလိုက္ေတာ့ လူ = ၁၀၀ ေပါ့။

• ျမင့္ျမတ္တယ္ဆိုရင္ ေနာက္တလံုး ထပ္တိုး။ လူ = ၁၀၀၀ ေပါ့။

• ဒါေပမယ့္ လူထဲမွာ ရိွေနတဲ့ သမစိတၱတန္ဖိုးျဖစ္တဲ့ ၁ သာ ေပ်ာက္သြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘာတန္ဖိုးမွ မရိွေတာ့တဲ့ သုညေတြပဲ က်န္ေတာ့မွာပါတဲ့။

ဟုတ္ကဲ့… က်ေနာ္ေတာ့ ေမာင္သုည မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ၁ ကေလး ရလာေရးကို ေသသည္အထိ အားထုတ္သြားရပါဦးေတာ့မယ္။

စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းေရာ… သုညေတြနဲ႔ခ်ည္းပဲ ဘဝကို အဆံုးသတ္ခ်င္ပါသလား။ ဒါမွမဟုတ္ သုညေရွ႕က တစ္ကေလးကို ပိုမက္မိပါသလား။

ဘာကိုပဲ ေရြးေရြး စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းကို ေလးစားပါတယ္။ တခ်က္ကေလး စဥ္းစားေပးရင္ကို ေက်နပ္ပါၿပီဗ်ာ။

အားလံု ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…
အတၱေက်ာ္

(၁၇၀၉၁၉)