ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေစတနာသည္သာ…

မေျပာေတာ့ဘူးလို႔ ေနေနတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ မ်က္စိထဲ ဒါေတြပဲ နင္းကန္တိုးဝင္ေနေတာ့လည္း မေနႏိုင္ေတာ့ျပန္ဘူး။ ေျပာမိရေပဦးေတာ့မယ္။

အေျခခံအခ်က္လက္ေတြImage may contain: text

(၁) ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒ (ဖြဲ႕အုပ္ဥ) ဆိုတာ ကမၻာဦးက်မ္းလည္း မဟုတ္၊ ဘုရားေဟာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ျပင္ခ်င္ ျပင္လို႔ရတာခ်ည္းပါပဲ။

(၂) ကမၻာေပၚမယ္ သက္တမ္းအရင့္ဆံုး ဖြဲ႕အုပ္ဥနဲ႔ ႏိုင္ငံေတြ ရိွတယ္။ စေရးကတည္းက အေျမာ္အျမင္နဲ႔ ေရးခဲ့တာမို႔ အသစ္ေရးစရာ မလိုေတာ့တဲ့ ႏိုင္ငံေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ဖြဲ႕အုပ္ဥတကာရဲ႕ ဘိုးေအ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕ ဖြဲ႕အုပ္ဥ သက္တမ္းဆို ၂၃၁ ႏွစ္ေတာင္ ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။

(၃) အေမရိကန္ေလာက္ သက္တမ္းမရင့္တဲ့အျပင္ သက္တမ္းႏုတယ္လို႔ ေျပာမယ္ဆို ေျပာႏိုင္တဲ့ အိႏၵိယႏိုင္ငံရဲ႕ ဖြဲ႕အုပ္ဥက ကမၻာ့ အရွည္လ်ားဆံုး ဖြဲ႕အုပ္ဥလို႔ အဆိုရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ႏိုင္မႈမွာ အိႏၵိယ ဖြဲ႕အုပ္ဥက သိပ္ကို အေျမာ္အျမင္ႀကီးခဲ့တယ္လို႔ ျမင္မိရပါတယ္။

• အိႏၵိယရဲ႕ အၿငိမ္းစားတရားသူႀကီးခ်ဳပ္ ဟန္႔(ဇ္) ရာ့(ဂ်္) ခႏၷာက သူ႔ရဲ႕ “အိႏၵိယ ဖြဲ႕အုပ္ဥ ေရးဆြဲျခင္း”ဆိုတဲ့ စာအုပ္ရဲ႕ အဆံုးမွာ အခုလို ေရးခဲ့ပါတယ္။

“အိႏၵိယႏိုင္ငံ၏ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမွာ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ႏိုင္ငံအား ထူေထာင္ခဲ့သည့္ ဖခင္ႀကီးမ်ားက ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ေနာင္လာေနာက္သားမ်ားအတြက္ ထားရစ္ခဲ့သည့္ အေမြျဖစ္သည္ဆိုပါလွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ အိႏၵိယလူထုသည္ အဆိုပါ ဖြဲ႕အုပ္ဥပါ ျပဌာန္းခ်က္မ်ားအတြင္း သက္ဝင္လႈပ္ရွားလ်က္ရိွသည့္ တန္ဖိုးထားမႈမ်ားကို ယံုမွတ္အပ္ႏွံခံရသူမ်ား၊ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားသာ ျဖစ္ၾကပါသည္။ ဖြဲ႕အုပ္ဥဆိုသည္မွာ ကမၸည္းတင္ထားေသာ စကၠဴပုရပိုက္မည္ကာမတၱ မဟုတ္ပါ။ ဘဝေနေနနည္း ျဖစ္သလို က်င့္သံုးေနထိုင္သြားရမည့္ လမ္းေၾကာင္းသာျဖစ္ပါသည္။ အဆံုးအစ မရိွ ႏိုးၾကား သတိရိွျခင္းသည္ လြတ္လပ္ေရး၏ တန္ဖိုးျဖစ္သလို ထိုသို႔ႏိုးၾကားေနေအာင္ ထိန္းသိမ္းရမည့္သူမ်ားမွာလည္း လူထုသာ ျဖစ္ပါသည္။”

• အိႏၵိယ ဖြဲ႕အုပ္ဥရဲ႕ သက္တမ္းဟာ အခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာမွာ ႏွစ္ေပါင္း ၇၀ တင္းတင္းျပည့္ပါမယ္။

• အခုႏွစ္ ႏွစ္ဦး ဇႏၷဝါရီ ၁၂ ရက္ေန႔မွာ ၁၀၃ ႀကိမ္ေျမာက္ ျပင္ဆင္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ဆိုေတာ့ကာ သက္တမ္း ၇၀ အတြင္းမွာ အိႏၵိယ ဖြဲ႕အုပ္ဥကို အႀကိမ္ တရာေက်ာ္ ျပင္ခဲ့ၿပီးၿပီဆိုတာ ထင္ရွားပါတယ္။

(၄) တ႐ုတ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ဖြဲ႕အုပ္ဥကို ၁၉၈၂ ခုႏွစ္မွာ ျပ႒ာန္းခဲ့ကာ ၅ ႀကိမ္ ျပင္ဆင္ၿပီးပါၿပီ။

(၅) ဘဂၤလားေဒ့(ရွ္) ႏိုင္ငံရဲ႕ ဖြဲ႕အုပ္ဥကို ၁၉၇၂ ခုႏွစ္မွာ ျပ႒ာန္းခဲ့ၿပီး ၁၇ ႀကိမ္ ျပင္ၿပီးပါၿပီ။

(၆) စကၤာပူႏိုင္ငံရဲ႕ ဖြဲ႕အုပ္ဥကို ၁၉၆၅ ခုႏွစ္မွာ ျပ႒ာန္းခဲ့ၿပီး ၄၆ ႀကိမ္ ျပင္ၿပီးပါၿပီ။

(၇) ထူးျခားတာကေတာ့ ထိုင္းပါပဲ။ ၁၉၃၂ ခုႏွစ္မွသည္ ယေန႔ထက္တိုင္ ၈၇ ႏွစ္တာအတြင္းမွာ ဖြဲ႕အုပ္ဥ စုစုေပါင္း ၂၀ ရိွခဲ့ပါတယ္။ သူကေတာ့ အပင္ပန္းခံၿပီး ျပင္ကို မေနဘူး။ အသစ္ခ်ည္း လွိမ့္ေရးတာ အႀကိမ္ေပါင္း ၂၀။ နည္းမွတ္လို႔။

စဥ္းစားစရာ

ေျပာခဲ့တဲ့ နမူနာေတြမွာ အေမရိက၊ အိႏၵိယ၊ တ႐ုတ္တို႔လို လူမ်ိဳးေပါင္းစံု မွီတင္းေနထိုင္ၾကတဲ့ ဧရာမႏိုင္ငံႀကီးေတြ ပါပါတယ္။ ဘဂၤလားေဒ့(ရွ္)လို လူမ်ိဳးတမ်ိဳးတည္း အဓိက ေနထိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံလည္း ပါတယ္။ စကၤာပူလို ၿမိဳ႕ႏိုင္ငံ ပိစိေညႇာက္ေတာက္ေလးလည္း ပါတယ္။ ထိုင္းလို ကိုယ္ေတြနဲ႔ ေရေျမခ်င္းမကြာ၊ လူေပါင္းစံု ဖြဲ႕စည္းေနထိုင္တာခ်င္းလည္း မကြာလွတဲ့ ႏိုင္ငံလည္း ပါပါတယ္။

ဘယ္ႏိုင္ငံေတြ တိုးတက္ေနလဲ။ ဘယ္ႏိုင္ငံေတြ ခရီးေပါက္ေနသလဲ။ ဖြဲ႕အုပ္ဥနဲ႔ ႏိုင္ငံဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အဆက္အစပ္ကို စဥ္းစားရင္ ထိုင္းေတြက ဟားတိုက္ ရယ္ေနေလမလား။ စဥ္းစားစရာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။

အဲဒါ ဒို႔ဗမာ

လြတ္လပ္ေရးရၿပီး အခ်ဳပ္အခ်ာအာဏာပိုင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဖြဲ႕အုပ္ဥ သံုးခု ရိွခဲ့ၿပီ။ ၁၉၄၇၊ ၁၉၇၄၊ ၂၀၀၈။

တခုခ်င္း ျပန္ၾကည့္ရင္… ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕အုပ္ဥသည္ ဖုတ္ပူမီးတိုက္ ဖြဲ႕အုပ္ဥလို႔ ျမင္မိပါတယ္။ အျမန္ဆံုး လြတ္လပ္ေရး ရဖို႔ဆိုတာကို ပန္းတိုင္ထားၿပီး အသည္းအသန္ အလ်င္အျမန္ ေရးခဲ့တာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ လစ္ဟာမႈေတြ ရိွခဲ့တယ္။ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔အတူ ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ျပည္တြင္းစစ္မီးကို အဲဒီ့ ဖြဲ႕အုပ္ဥက မကာကြယ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဖြဲ႕စည္းပံု မမွန္ေတာ့ ရန္မ်ားတဲ့ သေဘာ…

ဗိုလ္ေနဝင္းရဲ႕ ၁၉၇၄ ဖြဲ႕အုပ္ဥနဲ႔ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕အုပ္ဥကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ တိုင္းျပည္အတြက္၊ လူထုအတြက္ ရည္ရြယ္ ေရးဆြဲထားတဲ့ ဖြဲ႕အုပ္ဥ မဟုတ္ပါဘူး။ အာဏာအတြက္ အဓိကထားၿပီး ေရးဆြဲထားတဲ့ ဖြဲ႕အုပ္ဥေတြပါ။ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႕ ဖြဲ႕အုပ္ဥ ၂၀ နဲ႔ သိပ္မကြာလွဘူးလို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ ရမယ္ ထင္ပါတယ္။ အာဏာလက္ရိွေတြ အာဏာ မစြန္႔လႊတ္ရေရး အတြက္ က်ားကုပ္က်ားခဲ ေရးဆြဲထားတဲ့ ဖြဲ႕အုပ္ဥေတြပဲျဖစ္ေနပါတယ္။

က်ေနာ့္အျမင္ကေတာ့ အႀကိမ္တေသာင္း ျပင္ဦးေတာင္ ရိွရင္းစြဲ ဖြဲ႕အုပ္ဥရဲ႕ မူလ ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုက “အာဏာ”ကိုသာ ဦးတည္ေနတဲ့အတြက္ ႏိုင္ငံတည္ၿငိမ္ေရး၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး၊ ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ တာဝန္နဲ႔ အခြင့္အေရးေတြကို အာမခံခ်က္ ေပးႏိုင္စြမ္း ရိွလာမယ္လို႔ မယံုၾကည္မိပါဘူး။

ဖြဲ႕အုပ္ဥ အသားေပးသင့္တာ ဘာလဲ

က်ေနာ္တို႔ လုပ္ရမွာက ဖြဲ႕အုပ္ဥ ျပင္ဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ တိုင္းျပည္ရယ္၊ ႏိုင္ငံသားေတြရယ္အတြက္ တကယ္ေစတနာပါတဲ့ ဖြဲ႕အုပ္ဥတရပ္ကို ေရးဆြဲေရးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ေရးဆြဲတဲ့အခါ လႊတ္ေတာ္ကို တာဝန္မေပးသင့္ဘူးလို႔လည္း ျမင္ပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္ဆိုတာနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ပါလာပါေတာ့မယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ပါလာတာနဲ႔ “အာဏာ” ဆိုတာႀကီးကလည္း အပမီွသလို ကပ္ပါလာပါေတာ့မယ္။ “အာဏာ”ကို ဖက္တြယ္လိုတဲ့ ဘယ္အဖြဲ႕အစည္းမွ ဖြဲ႕အုပ္ဥကို ေရးရာမွာ ဝင္မပါဘဲ ေဘးထြက္ေပးမွသာ တိုင္းျပည္ရဲ႕အနာဂတ္ဟာ လွပႏိုင္မွာပါ။

အိႏၵိယႏိုင္ငံရဲ႕ ဖြဲ႕အုပ္ဥကို ေရးခဲ့တဲ့၊ (“တိုင္းျပဳျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္”လို႔ ဘာသာျပန္ထားႏွင့္ၿပီး ရိွေနတဲ့) Constituent Assembly မွာ ပါဝင္ခဲ့သူတဦးျဖစ္သူ ဂ်ဝါဟာလာ ေန႐ူးရဲ႕ စကားက သိပ္မွတ္သားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ (အဲဒီ့ တိုင္းျပဳ ျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္ဆိုတာဟာ ပါလီမန္လို႔ ေခၚၾကတဲ့ လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ အထက္က အေခါင္အခ်ဳပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဖြဲ႕အုပ္ဥ ေရးဖို႔အတြက္ လူထုလူတန္းစားအသီးသီးက ကိုယ္စားလွယ္ေတြ ပါဝင္တဲ့ လႊတ္ေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။ “အာဏာ”နဲ႔ မပတ္သက္ပါဘူး။)

“သည္တိုင္းျပဳျပျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ ပထမဆံုး လုပ္ငန္းကေတာ့ ဖြဲ႕အုပ္ဥအသစ္ကတဆင့္ အိႏၵိယႏိုင္ငံကို လြတ္လပ္သြားေအာင္ လုပ္ဖို႔၊ ငတ္ေနတဲ့ လူထုကို ေကၽြးေမြးႏိုင္ဖို႔၊ အဝတ္မဲ့ေနတဲ့ လူထုအမ်ားအျပားကို အဝတ္ ဆင္ေပးႏိုင္ဖို႔၊ ကိုယ့္အစြမ္းရိွသေလာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္တိုးတက္လာေအာင္ လုပ္ႏိုင္တဲ့ အျပည့္ဝဆံုး အခြင့္အလမ္းကို အိႏၵိယႏိုင္ငံသားတိုင္း ရရိွလာေစဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ တကယ့္ကို ႀကီးျမတ္လွတဲ့ လုပ္ငန္းပါ။

“ကေန႔ အိႏၵိယကို ၾကည့္လိုက္ပါ။ က်ေနာ္တို႔က သည္မွာ ထိုင္ေနၾကတယ္။ ေနရာအမ်ားအျပားမွာေတာ့ အတိဒုကၡေတြနဲ႔။ ၿမိဳ႕ေတြ အမ်ားအျပားမွာလည္း မၿငိမ္သက္မႈေတြနဲ႔။ ဒါ့အျပင္ ဘာသာေရး ပဋိပကၡေတြလို႔ ေခၚတဲ့ အျငင္းပြားမႈေတြ၊ ရန္စေတြက အေျခအေနကို ပိုဆိုးေအာင္ ပံ့ပိုးေနတယ္။ တခါတေလက်ေတာ့လည္း ဒါေတြကို ေရွာင္လႊဲလို႔ မရတာလည္း အမွန္ပါပဲ။

“ဒါေပသည့္ လတ္တေလာမွာ အိႏၵိယႏိုင္ငံရဲ႕ အႀကီးဆံုး၊ အေရးအပါဆံုး ေမးခြန္းကေတာ့ ဆင္းရဲတဲ့သူေတြ၊ ငတ္ေနတဲ့သူေတြရဲ႕ ျပႆနာကို ဘယ္လိုေျဖရွင္းမလဲဆိုတာပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ ဘယ္ဘက္ကိုပဲ လွည့္လိုက္ လွည့္လိုက္၊ သည္ျပႆနာကိုပဲ ရင္ဆိုင္ေနရတာပါပဲ။ သည္ျပႆနာကို အခ်ိန္မီ မေျဖရွင္းႏိုင္ရင္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ စာရြက္ေပၚက ဖြဲ႕အုပ္ဥေတြအားလံုးဟာ ဘာမွ အသံုးက်မွာ မဟုတ္သလို ရည္ရြယ္ခ်က္လည္း ကင္းမဲ့ေနပါလိမ့္မယ္”တဲ့။

အေျမာ္အျမင္

က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္နဲ႔ အေနာက္ဘက္မွာ ကပ္လ်က္တည္ရိွေနတဲ့ အိမ္နီးခ်င္း ႏွစ္ႏိုင္ငံ၊ ထိုင္းနဲ႔ အိႏၵိယ။ ဘယ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ဖြဲ႕အုပ္ဥက ခိုင္သလဲ။ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာေတာ့ သည္ဖြဲ႕အုပ္ဥနဲ႔တင္ ဗ်ာမ်ားလို႔ ေကာင္းေနဆဲ ျဖစ္သလဲ။

ဘာေၾကာင့္ အဲလိုေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ။ ေလ့လာသင့္ပါတယ္။ စူးစမ္းသင့္ပါတယ္။ အားလံုး ဝိုင္းဝန္းဆင္ျခင္ၿပီး အနာဂတ္အတြက္ အေျဖထုတ္သင့္ပါတယ္။

ေနာက္ ႏွစ္ ၃၀ ၾကာတဲ့အခါ အခု အနီေတြ၊ အစိမ္းေတြ၊ အျပာေတြ၊ အဝါေတြလည္း ရိွေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္လည္း ရိွေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီ့အခါက်ရင္ သည္ေရႊႏိုင္ငံႀကီးကို ဘယ္လိုထားခဲ့ခ်င္ၾကပါသလဲ။ ဖ႐ုိဖရဲ ပရမ္းပတာနဲ႔ မဆံုးႏိုင္တဲ့ အာဏာလုပြဲေတြ ၾကားမွာ ဖြတ္ေက်ာျပာစု ခ႐ုဆံကၽြတ္ ထားခဲ့ခ်င္လည္း ကိုယ္ေတာ္ျမတ္မ်ားအားလံုးရဲ႕ သေဘာပါပဲ။

အေျမာ္အျမင္ဆိုတာ က်ေနာ္တုိ႔ ေရႊျမန္မာေတြရဲ႕ အဘိဓာန္ထဲက ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ မကၿပီ ဆိုေတာ့လည္း က်ေနာ္ကေတာ့ ဘာကိုမွ သိပ္မေမွ်ာ္လင့္ခ်င္ေတာ့ပါဘူးေလ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
atk
(၂၂၀၇၁၉)

Advertisements

ရာဇဝတ္ေၾကာင္း၊ တရားမေၾကာင္း

⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️⚖️

နိဒါန္း

Nyo Tun ဆုိတဲ့ အမည္နဲ႔ Facebook သံုးစြဲေနသူရဲ႕ စာေတြကို သတိထားမိခဲ့တာ တႏွစ္ေလာက္ ရိွပါၿပီ။ သူေျပာတာ အားလံုးကို သေဘာမတူသည့္တိုင္ သူေထာက္ျပတတ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြက က်ေနာ့္ကို ငိုင္သြားေစႏိုင္၊ ေတြးျဖစ္ေစႏိုင္ခဲ့တာေတြလည္း ရိွပါတယ္။ သို႔တိုင္ေအာင္ က်ေနာ္က ႏိုင္ငံေရးကို စိတ္အကုန္ႀကီး ကုန္ေနၿပီျဖစ္ေလေတာ့ကာ သူ႔စာေတြကို တခုတ္တရ ဖတ္မေနျဖစ္ေတာ့သလို ေခါင္းထဲလည္း တယ္မထည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။

ညိဳထြန္းဆိုတဲ့ အမည္နဲ႔ ဆရာတေယာက္ ရိွတယ္၊ စာဖတ္အား၊ ေတြးအား၊ ေရးအား အေတာ္ေကာင္းပံုရတယ္။No photo description available. ေခတ္ပညာလည္း ေကာင္းေကာင္းတတ္ပံုရတယ္။ အဲေလာက္ပဲ စိတ္ထဲ ရိွပါေတာ့တယ္။

က်ေနာ့္အတြက္က သူေရးေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြအပါအဝင္ ႏိုင္ငံေရးကိစၥဝိစၥေတြဟာ ေသရာပါမွာ မဟုတ္တာမို႔ စိတ္ကို အျပတ္ျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ အားထုတ္ေနတာပါ။ ပါေအာင္သယ္ရမယ့္ အလုပ္ဘက္ကို အားမထည့္ႏိုင္ေတာင္ အလြဲေတြ စြဲၿပီး ေသပြဲဝင္ရမွာကို ေၾကာက္တာက အဓိကလို႔ပဲ ႐ိုး႐ိုး ေျပာပါစို႔ရဲ႕။

ဇူလိုင္ ၁၂ ရက္ေန႔ ေန႔စြဲနဲ႔ မနက္ ၈ နာရီခြဲေလာက္မယ္ အဲဒီ့ဆရာ တင္ထားတဲ့ The Law ေခါင္းစဥ္ပါ စာတိုတပုဒ္ကို မိတ္ေဆြတေယာက္က လက္တို႔ၿပီး လင့္(ခ္)ပို႔ေပးလို႔ ဖတ္လိုက္မိပါတယ္။ ဖတ္ၿပီးေတာ့လည္း ေၾသာ္… ဟုတ္ေပရာ၏ေလာက္ပဲ စိတ္ထဲ ထားခဲ့ပါတယ္။ ဘာမွ စိတ္ထဲ ထူးမျဖစ္မိပါဘူး။

ၾကမၼာမ်ား ငင္ခ်င္ေတာ့

ကံက မေကာင္းခ်င္ေတာ့ မေန႔ညကမွ အဲဒီ့ စာရဲ႕ေအာက္က မွတ္ခ်က္တခု (ေပါင္း ၂ ခု) က က်ေနာ့္ကို ေႏွာင့္ပါတယ္။ အစကေတာ့ အဲဒီ့မွတ္ခ်က္ေအာက္မွာ ေရးဦးမလို႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတပါးရဲ႕ ပို႔(စ္)ေအာက္မွာ မေရးမိေအာင္ ဆင္ျခင္ေနတာမို႔ မေရးဘဲ ထားလိုက္ပါတယ္။

ဆရာညိဳထြန္းရဲ႕ “တရားဥပေဒ” ေခါင္းစဥ္ပါ ေဆာင္းပါးရဲ႕ အဓိက အာေဘာ္ကေတာ့ သူေရးထားတဲ့အတိုင္း (ေကာက္စာအစ) “ဗမာျပည္မွာ အခု ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ၆၆(ဃ)၊ ၃၅(ဃ) စတဲ့ အီလက္ထရြန္းနစ္ ဥပေဒေတြဆိုတာ တကယ္ကေတာ့ မ်က္လုံးတလုံးဆုံးလွ်င္ မ်က္လုံးတလုံးခ်င္း၊ သြားတေခ်ာင္းဆုံးလွ်င္ သြားတေခ်ာင္းခ်င္း ဆိုတဲ့ ေဘဘီလုံေခတ္က ဥပေဒ အယူအဆေတြနဲ႔ ဘာမွ မကြာဘူးဗ်” (ေကာက္စာအဆံုး) ဒါ့ေၾကာင့္ လူထုအတြက္ အက်ိဳးရိွတဲ့ ဥပေဒေတြ ျဖစ္လာေအာင္ ျပင္သင့္တာေတြ ျပင္ရမွာျဖစ္သလို အၿပီးတိုင္ ပယ္သတ္သင့္တဲ့ အယူအဆေတြကိုလည္း ပယ္သတ္သင့္တယ္လို႔ သူျမင္မိေၾကာင္းေရးထားပါတယ္။ (သူ႔မူရင္းစာ လင့္(ခ္)ကို က်ေနာ့္စာ အဆံုးမွာ ေပးထားပါတယ္။)

အဲဒီ့ေအာက္မွာ လာေရးတဲ့ မွတ္ခ်က္ကေတာ့ အသေရဖ်က္ခံရသူက ၿငိမ္ခံေနရမွာလားဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳး သက္ေရာက္တဲ့ ေမးခြန္းပါ။ ၾကားတေယာက္က ဝင္ေျဖရွင္းတယ္။ သူ႔တရား သူစီရင္သြားမွာပါ၊ ဘာညာဆိုတဲ့ သေဘာ။ အဲေတာ့ မူလ ေမးသူက အထြန္႔တက္တယ္။ အတိတ္က ျဖစ္ရပ္မွန္ (ဥပမာ မုဒိန္းက်င့္ခံခဲ့ရဖူးတာ) ကို ျပန္အေဖာ္ခံရလို႔ နစ္နာရင္ေရာ ၿငိမ္ေနရမွာလားတဲ့။ အဲဒါကိုေတာ့ အခု ၂၁ နာရီ ၾကာတဲ့တိုင္ ဘယ္သူမွ ဝင္ေျဖရွင္းတာ မေတြ႕ရေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီ့မွာ က်ေနာ္ အူယားလာရေတာ့တာပါ။

တဆက္တည္းမွာ ဆရာညိဳထြန္းေျပာတဲ့ ေဘဘီလံုေခတ္က အယူအဆထက္ နည္းနည္း ပိုေတြးျဖစ္တာေလးကို ေျပာၾကည့္ခ်င္လာရပါေတာ့တယ္။

ရာဇဝတ္နဲ႔ တရားမ

ပထမဆံုးက ဥပေဒမွာ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းနဲ႔ တရားမေၾကာင္း (Criminal and Civil Laws) ရယ္လို႔ ရိွေနပါတယ္။

အျမင္သာဆံုး ဥပမာက မူးယစ္ေဆး သံုးစြဲသူကို ျပစ္မႈဆိုင္ရာဥပေဒလို႔ ေခၚတဲ့ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းက အေရးယူၿပီး ႏွစ္ရွည္ ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္တာပါပဲ။

တကယ္ေတာ့ မူးယစ္ေဆးသံုးစြဲသူ ဖ်က္ဆီးတာက ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကားသူလို လူအမ်ားကို ဖ်က္ဆီးတာ မဟုတ္ဘဲ သူ႔ကိုယ္သူ ဖ်က္ဆီးတာသက္သက္ျဖစ္ပါတယ္။ သည္ထဲကမွ အသက္ ငယ္ရြယ္သူတေယာက္၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္တေယာက္က သူ႔တသက္ရဲ႕ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ မူးယစ္ေဆးကို စမ္းၾကည့္ရာက ဖမ္းမိသြားတယ္၊ ဥပေဒနဲ႔အညီပဲဆိုၿပီး ႏွစ္ရွည္ ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္လိုက္တယ္။ အဲဒီ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဖ်က္ဆီးသူလို႔ ယူဆရတဲ့ လက္တည့္စမ္းသူ လူငယ္ေလးကို ဥပေဒက ကယ္လိုက္တာလား၊ အညြန္႔ခ်ိဳးလိုက္တာလား၊ သိပ္စဥ္းစားစရာ ေကာင္းပါတယ္။

သူ႔ကို ေထာင္ထဲမွာ ႏွစ္ရွည္ထားရတဲ့အတြက္ စရိတ္ေတြ ရိွပါတယ္။ သူလို လူေတြ အမ်ားအျပားနဲ႔တင္ ေထာင္ေတြက ျပည့္သိပ္ေနသင့္သလား။ ဒါလည္း ေနာက္စဥ္းစားစရာ တခ်က္ပါ။

သည္အခါမွာ မူးယစ္ေဆး သံုးစြဲသူကို ရာဇဝတ္ျပစ္မႈအေနနဲ႔ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ တရားမေၾကာင္းကေန အေရးယူတဲ့ နည္းကို ၾကံဆလာၾကပါတယ္။ သူ႔ကို ေဆးျဖတ္ေပးဖို႔ နည္းလမ္းနဲ႔တကြ လူ႔ေဘာင္အတြက္ အက်ိဳးရိွတဲ့ လုပ္ငန္း၊ ပရဟိတလုပ္ငန္းတခုခုမွာ တပတ္တန္သည္၊ တလတန္သည္ လုပ္ခိုင္းတာမ်ိဳးနဲ႔ အသိတရား ရလာေအာင္ ေဆာင္ရြက္တဲ့ နည္းပါ။ သည္အခါ လက္တည့္စမ္းသူ လူငယ္ေလးလည္း ဆင္ျခင္မယ္ဆို ဆင္ျခင္ႏိုင္သြားမွာ ျဖစ္သလို သူ႔ဘဝမွာလည္း ေထာင္ထြက္ဆိုတဲ့ အမည္းစက္ႀကီး တင္မက်န္ေတာ့ဘူးေပါ့။ အညြန္႔က်ိဳးစရာ အေၾကာင္းလည္း အလြန္နည္းသြားပါၿပီ။

အေရးေတာ့ ယူတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းအရ အေရးမယူဘူး၊ တရားမေၾကာင္းနဲ႔ အေရးယူတယ္ဆိုတာ အဲဒါမ်ိဳးပါ။

ရာဇဝတ္ဥပေဒရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္

မုဒိန္းမႈလို၊ လူသတ္မႈလို၊ ဓားျပမႈလိုဟာမ်ိဳးေတြကေတာ့ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ တရားမေၾကာင္းအရ အေရးယူထိုက္တာမိ်ဳး မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မုဒိန္းမႈ က်ဴးလြန္သူဟာ ကေလးကိုပဲ က်ဴးလြန္က်ဴးလြန္၊ အရြယ္ေရာက္သူကိုပဲ က်ဴးလြန္က်ဴးလြန္၊ “အလားတူ ျပစ္မႈမ်ိဳး က်ဴးလြန္သူ နည္းသထက္ နည္းသြားေအာင္” ႀကီးေလးတဲ့ ျပစ္ဒဏ္ ေပးကို ေပးရမွာပါပဲ။

လာပါၿပီ။ က်ေနာ္ မ်က္ေတာင္အဖြင့္အပိတ္နဲ႔ ျပထားတဲ့ “အလားတူ ျပစ္မႈမ်ိဳး က်ဴးလြန္သူ နည္းသထက္ နည္းသြားေအာင္”ဆိုတာဟာ ရာဇဝတ္ဥပေဒေတြရဲ႕ ရည္ရြယ္ရင္းပါပဲ။ ဆိုၾကပါစို႔… ႏိုင္ငံေတာ္ပုန္ကန္မႈ၊ ဘယ္သူမွ မက်ဴးလြန္ရဲေအာင္ ျပစ္ဒဏ္ကို ေသဒဏ္အထိ ျပ႒ာန္းထားလိုက္တယ္။ ဒါ ရာဇဝတ္ဥပေဒပဲ။

ထစ္ခနဲရိွ ရာဇဝတ္ေၾကာင္း လုပ္စရာ လိုလို႔လား

အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ မူးယစ္ေဆး တခါပဲ လက္တည့္စမ္းတဲ့ အမႈမ်ိဳးကို ရာဇဝတ္ေၾကာင္းအရ အေရးယူေတာ့ေရာ… အဲဒီ့အရြယ္ေလး ေရာက္လာတာနဲ႔ လက္တည့္စမ္းလိုသူ ေမာင္မင္းႀကီးသားေလးေတြ ေခတ္အဆက္ဆက္ ဆက္တိုက္ေပၚေနတာ ရပ္သြားမွာမွ မဟုတ္တာ။ အဲဒါက တရားကိုယ္ေလ။ ျငင္းမရတဲ့ အခ်က္ေလ။ အဲေတာ့ အဲဒီ့ကေလးေတြကို ဘယ္နည္းနဲ႔ ကယ္တင္မလဲဆိုတာကို ပိုေဇာင္းေပး စဥ္းစားလာၾကရပါတယ္။

ဟိုတေယာက္ေမးထားတဲ့ ၿငိမ္ခံေနရမွာလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းအတြက္လည္း ရာဇသတ္ႀကီးမွာပါတဲ့ အသေရဖ်က္မႈတို႔၊ ေနာက္ဆံုးေပၚ အလက္ထေရာနစ္(ခ္)ဥပေဒထဲက ပုဒ္မေတြတို႔နဲ႔ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းအရ အေရးယူမယ့္အစား တရားမေၾကာင္းဘက္ ေျပာင္းလိုက္မယ္ဆိုရင္ နစ္နာသူအတြက္ ထိုက္သင့္တဲ့ ေလ်ာ္ေၾကး ေပးေဆာင္ေစတာမ်ိဳးနဲ႔ ကိစၥျဖတ္လိုက္လို႔ ရပါတယ္။ ဘာမွ မခက္ပါဘူး။

စဥ္းစားစရာ

အဲဒီ့မွာလည္း ေမးခြန္းက ေပၚလာပါတယ္။ တရားမေၾကာင္း မဟုတ္ဘဲ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းနဲ႔ အေရးယူျခင္းဟာ “အလားတူ ျပစ္မႈမ်ိဳး က်ဴးလြန္သူ နည္းသထက္ နည္းသြားေအာင္”ဆိုတဲ့ ဆႏၵေစတနာက ျပ႒ာန္းထားလို႔လား ဆိုတာပါပဲ။

နယ္ခဲ်႕အဂၤလိပ္တို႔ ျပ႒ာန္းခဲ့တဲ့ မူလ ရာဇသတ္ႀကီးပါ အသေရဖ်က္မႈမွာ ကင္းလြတ္ရျမဲ အခ်က္ေတြ ပါပါတယ္။ ဆိုၾကပါစို႔… ေမာင္မဲဟာ ေဆးအတုေတြ ေရာင္းေနပါတယ္လို႔ ေမာင္ျဖဴက လူသိရွင္ၾကား ေျပာတယ္။ ေမာင္မဲက ေမာင္ျဖဴ႕ကို အသေရဖ်က္မႈနဲ႔ စြဲတယ္။ ႐ံုးေတာ္မွာ ေမာင္မဲ ေဆးအတု ေရာင္းေနတာ မွန္ကန္ေၾကာင္း ေမာင္ျဖဴက သက္ေသျပႏိုုင္ခဲ့တယ္ဆိုပါစို႔။ ဒါဆိုရင္ သူ႔ရဲ႕ လူသိရွင္ၾကားေျပာၾကားခ်က္ဟာ အမ်ားဗိုလ္ပါရဲ႕ အက်ိဳးအတြက္ ေျပာတာမို႔ အသေရဖ်က္မႈ မေျမာက္ေတာ့ဘူး။ ကြင္းလံုးကၽြတ္ လြတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါမ်ိဳး ကင္းလြတ္ခြင့္ေတြ ပါတာပါ။

အဲသလိုမဟုတ္ဘဲ ေမာင္မဲက ေဆးအတု တခါမွ မေရာင္းဖူးေၾကာင္း သက္ေသျပႏိုင္ခဲ့ရင္ေတာ့ အသေရဖ်က္မႈ ေျမာက္သြားပါၿပီ။ ဒါဆို ရာဇဝတ္ေၾကာင္းအရ ေမာင္ျဖဴ႕ကို ေထာင္ခ်လိုက္တာနဲ႔ ေမာင္မဲရဲ႕ နစ္နာမႈက ေၾကေရာလား။ သူ႔မွာ အေရာင္းအဝယ္ထိခိုက္တယ္၊ တရား႐ံုးစရိတ္ ကုန္တယ္၊ အခ်ိန္ကုန္ အလုပ္ပ်က္တယ္။ ေမာင္ျဖဴကေတာ့ ေထာင္က်သြားၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္မဲမွာ နာတာက နာက်န္ရစ္တာပဲ။

တကယ္လို႔သာ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ တရားမေၾကာင္းအရ စီရင္မယ္ဆိုရင္ ႐ံုးေတာ္က ေမာင္မဲ ဘယ္ေလာက္ နစ္နာသြားသလဲဆိုတာကို တြက္ခ်က္ၿပီး အဲဒီ့ နစ္နာေၾကးကို ေမာင္ျဖဴေပးေစလို႔ ဆံုးျဖတ္ေပးလိုက္လို႔ ရတယ္။ ေမာင္မဲအတြက္ ပို မေကာင္းေပဘူးလား။

အဲေတာ့ အသေရဖ်က္မႈမွာ တရားမေၾကာင္းရဲ႕ သေဘာက နစ္နာသူကို အထိုက္အေလ်ာက္ ေလ်ာ့ပါး သက္သာေစဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ရာဇဝတ္ေၾကာင္းရဲ႕ သေဘာကေတာ့ ပါးကိုက္လို႔ နားကိုက္တဲ့ သေဘာအျပင္ မွန္မွန္ မွားမွား ေနာင္ အလားတူ မေျပာရဲေအာင္ ကန္႔သတ္တားဆီးပိတ္ပင္လိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ႀကီးက လယ္ျပင္မွာ လယ္ထြန္စက္ နီနီႀကီး သြားေနသလို ထင္ရွားလြန္းတယ္လို႔ ျမင္ေနမိရပါတယ္။

နိဂံုး

ဆရာညိဳထြန္းရဲ႕စာ၊ သူ႔စာေအာက္က ေမးခြန္းတို႔ကို က်ေနာ္ ဉာဏ္မီသေလာက္ ေလွ်ာက္ေျပာၾကည့္တာပါ။

ဘာမွ အေၾကာင္းထူးလာမယ္ ထင္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ တလက္စတည္း အစီရင္ခံလိုက္ပါရေစ။ သည္လိုနဲ႔ပဲ က်ေနာ္လည္း အက်ိဳးမဲ့ အခ်ိန္ေတြ ျဖဳန္းခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း မနည္းေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

၁၅၀၇၁၉

ဆရာညိဳထြန္းရဲ႕ မူရင္းစာကို သည္မွွာ ဖတ္ႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။
https://www.facebook.com/nyo.tun.5/posts/2304536943103508