Right to Expression

ေျပာေရးရွိက ေျပာပိုင္ၾကေစ…

ခုေခတ္ကာလမွာ လူငယ္ေတြဟာ မိဘကို ႐ိုေသသမႈ နည္းလာၾကတာ အထင္အရွားပါပဲ။ ထို႔အတူ မိဘကို ပက္ေကာ္ကလန္ ျပန္ေျပာေနတဲ့ လူငယ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အမ်ားအျပား ေတြ႕ခဲ့ဖူးသလို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း အဲသလို ႐ိုင္းမိုက္တဲ့ သားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။


ဘာေၾကာင့္ သည္လိုေတြျဖစ္ေနရတာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ လူငယ္ေတြက အဲသလို ေျပာဆိုေနၾကတာလဲစသျဖင့္ သည္ျပႆနာကို ခ်ဥ္းကပ္ၾကည့္ဖို႔ လိုလာပါၿပီ။ မိဘနဲ႔ သားသမီးတို႔ အၾကားမွာ ရွိေနတဲ့ ျပႆနာအေထြေထြကို အတြင္းႏိႈက္ၿပီး ထဲထဲဝင္ဝင္ ေစ့ငုၾကည့္ဖို႔ေကာင္းေနပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ယခုအခ်ိန္ထိ သားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနေသးသကဲ့သို႔ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ မိဘတစ္ပါးလည္း ျဖစ္ေနျပန္တဲ့အတြက္ သည္ ကိစၥကို အေလးအနက္ထား စဥ္းစားၾကည့္မိပါတယ္။

ေသေသခ်ာခ်ာ ဆန္းစစ္ ေစ့ငုၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ဘယ္ဟာက အေၾကာင္းတရား၊ ဘာက အက်ိဳးတရားဆိုတာေတြကို တိတိပပ ျမင္လာရပါတယ္။

ဘယ္အခ်ိန္က စၿပီး မိဘကို မခန္႔ေတာ့သလဲ

ကေလးတစ္ေယာက္မွာ ကိုယ္ပိုင္မာန္ေလးေတြ စတင္ ေပၚေပါက္လာကတည္းက မိဘကို ကလန္ကဆန္ လုပ္ေလသေယာင္ အမူအက်င့္ေတြကို စတင္ ေတြ႕ရႏိုင္ပါၿပီ။ ဒါေတြဟာ ကေလးရဲ႕ အသိဉာဏ္နဲ႔ ကိုယ္ရည္ ကိုယ္ေသြး ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အတိုင္းအဆေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ေစာတာနဲ႔ ေနာက္က်တာသာ ကြာပါလိမ့္မယ္။ တစ္ခ်ိန္မဟုတ္ တစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ သည္လို ကလန္ကဆန္ လုပ္သေယာင္ အမူအရာေတြကို မလြဲမေသြ ေတြ႕ရမွာပါပဲ။

ကေလးအမ်ားစုဟာ အသက္ ငါးလ၊ ေျခာက္လသားေလာက္မွာ သူတို႔ ႀကိဳက္တာ၊ မႀကိဳက္တာေတြကို တိတိပပ စတင္ေဖာ္ျပလာၾကၿပီ။ ေျခာက္လသား ေက်ာ္လာတာနဲ႔ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္စိတ္ေလးေတြ ေပါက္လာၿပီ။ အဲဒီ့အခ်ိန္ကစၿပီး မိဘက သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ လုပ္ၾကည့္ခ်င္တာေလးေတြကို တားျမစ္တဲ့အခါတိုင္း မိဘကို ဆန္႔က်င္ျပလာတတ္ၾကပါေတာ့တယ္။ ဆယ္လသားလည္း ေက်ာ္လာေရာ သူတို႔ကိုလည္း လူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳေစ့ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးက ေဖးေဖးထ လာပါၿပီ။ သတိထားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ဒါကို ျမင္သာပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကလန္တာက မိဘကို ေစာ္ကားလိုတဲ့ ဆႏၵသေဘာထားေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး။ မိဘက သူ႔အေပၚ ထားရွိတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ အတိုင္းအဆကို စမ္းသပ္ၾကည့္တာရယ္၊ သူ႔အတၱနဲ႔ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးက ဖြံၿဖိဳးလာတာရယ္၊ အသိအမွတ္ျပဳခံခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ မသိတတ္ေသးတဲ့ အရြယ္မွာ မသိသား ဆိုးရြားစြာ က်ဴးလြန္တဲ့ အမႈသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါကို မိဘေတြက ဘယ္လို တံု႔ျပန္တတ္ၾကပါသလဲ။

ေျခာက္လွန္႔နည္းတစ္ခုခုကို သံုးလို႔ သူတို႔ဩဇာကို အတင္းကို တည္ခိုင္းပါေတာ့တယ္။ သည္လိုနဲ႔ မိဘေတြဟာ သားသမီးေတြကို မိမိတို႔ ေျပာတဲ့အတိုင္း လိုက္နာေစတဲ့ နည္းစနစ္မ်ိဳးစံုကို စမ္းသပ္ က်င့္သံုးၾကပါေတာ့တယ္။ သည္အခါမွာ အထူးတလည္ ေအာင္ျမင္တာကိုလည္း ေတြ႕ရတယ္။

တစ္နည္းေျပာရရင္ သူတို႔ရဲ႕ ဩဇာကို မွားသည္ျဖစ္ေစ၊ မွန္သည္ ျဖစ္ေစ နာခံခိုင္းပါေတာ့တယ္။ နည္းကေတာ့ အဓမၼနည္းကို အမ်ားဆံုး သံုးၾကတာပါ။ သားသမီး လုပ္တဲ့ ကေလးမ်ားကလည္း အျမင္အရ (အလံုးအဖန္အရ)နဲ႔တင္ မိဘက မိမိထက္ အင္အားႀကီးသူမ်ား ျဖစ္ေနေတာ့ အလိုလို ရွိန္ေနၿပီး ဩဇာခံဖို႔အသင့္ (မျဖစ္ခ်င္လည္း) ျဖစ္ေနရပါေတာ့တယ္။

သည္ၾကားထဲမွာ မျမင္ရတဲ့ အရာေတြနဲ႔ လွန္႔လံုးေတြ (ဥပမာ၊ သရဲ၊ တေစၦ၊ ငရဲမင္း၊ ၿပိတၱာ၊) ျမင္ရတဲ့ တုတ္နဲ႔ ေျခာက္လံုးေတြၾကားမွာ သားသမီးလုပ္သူမ်ားအဖို႔ ေနစရာ မရွိေတာ့ပါဘူး။

ဘယ္အခ်ိန္မွာ အတိအလင္း စကလန္သလဲ

မိဘကို စကလန္တဲ့အခ်ိန္ကေတာ့ ၁၃-၄ႏွစ္အရြယ္၊ လူပ်ိဳေပါက္စ၊ အပ်ိဳေပါက္စမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းရင္းကို ေစ့ငုၾကည့္ရင္ အဲဒီ့ အပ်ိဳေဖာ္ ဝင္စ၊ လူပ်ိဳေဖာ္ ဝင္စ အရြယ္က စတင္လို႔ လူငယ္ေလးေတြဟာ သူတို႔ ကိုယ္ကို မိဘနဲ႔ တစ္တန္းတည္းပါလို႔ စၿပီး ေတြးေတာလာႏိုင္ပါၿပီ။ သူတို႔ဟာလည္း မိဘေတြလိုပဲ လူသား တစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္၊ သူတို႔မွာလည္း မိဘေတြလိုပဲ ကိုယ္စြမ္း ကိုယ္စေတြ ရွိတယ္ဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး ရိပ္မိသိရွိလာပါၿပီ။

ေယာက်္ားေလး တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ တစ္ခ်ိန္မွာ သူလည္း သူ႔ဖခင္လို ေယာက္်ားသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေတာ့မယ္ဆိုတာကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ မိန္းကေလးကလည္း သူဟာ မိခင္ေနရာကို တစ္ခ်ိန္မွာ ေရာက္လာမယ္ဆိုတာကိုေသာ္လည္းေကာင္း ေကာင္းေကာင္းႀကီး မွန္းဆ၊ ေတြးေတာႏိုင္လာတဲ့ အရြယ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလို ေတြးေတာမိလာတာနဲ႔အတူ မိဘကို လံုးဝဥႆံု မွီခိုေနရတဲ့ဘဝကေန ေငြေၾကးဥစၥာမွတပါး အျခားေနရာေတြမွာ သိပ္ မွီခိုစရာ မလိုေတာ့တာကိုပါ သတိထားမိလာၾကတဲ့အရြယ္ပါ။

သည္အရြယ္မွာ “ပတ္ဝန္းက်င္”ဆိုတာကိုလည္း ျမင္တတ္၊ သိတတ္ေနၿပီ။ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြ ဘယ္လို ေနထိုင္၊ ျပဳမူၾကတယ္ဆိုတာကိုလည္း စူးစမ္း မွတ္သားရင္း သူတို႔ရဲ႕စိတ္ထဲမွာ စံထားသူ တစ္ဦးဦးလည္း ေပၚလာႏိုင္ၿပီ။ ေဘးအိမ္က အပ်ိဳမလွလွကို စံထားရင္ ထားမယ္၊ ဦးေလးေတာ္ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားကို အတုခိုးရင္ ခိုးမယ္စသည္ျဖင့္ နီးစပ္ရာ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပံုခိုင္းၾကည့္လာတတ္ၾကၿပီ။

တစ္နည္းအားျဖင့္ “ႀကီးေကာင္”ဝင္လာတယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ အရြယ္ကေတာ့ ၁၃-၄ႏွစ္၊ အမူအက်င့္က လူပ်ိဳႀကီးဖားဖား၊ အပ်ိဳႀကီးဖားဖားစတိုင္။ မိဘလုပ္တဲ့သူေတြရဲ႕အျမင္မွာေတာ့ တစ္စက္ကေလးမွ အခ်ိဳးမက်ေတာ့ဘူး။

ျပႆနာက မိဘဆိုတာ သားသမီး ဘယ္အရြယ္ ေရာက္ေနေန၊ သူတို႔မ်က္စိထဲမွာ ကေလးေပါက္စနလို႔ပဲ တစ္ခ်ိန္လံုး ထင္ေနတဲ့ကိစၥ။ သားသမီးရဲ႕ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ အရြယ္သေဘာကို သတိျပဳရေကာင္းမွန္း၊ အေရးစိုက္ရေကာင္းမွန္း မသိတတ္ခ်င္ၾကတာ မိဘတိုင္းရဲ႕ သဘာဝ။

သည္မွာတင္ လူႀကီးနဲ႔လူငယ္ ပဋိပကၡ စတင္ေတာ့တာပါပဲ။ မိဘေတြက သားသမီးေတြဟာ သူတို႔ကို အတိအလင္း စကလန္ေနၿပီလို႔ ခံစားလာရေတာ့တယ္။
အဲလို ခံစားလာရတာနဲ႔ထပ္တူ သည္လူပ်ိဳေပါက္စ၊ အပ်ိဳေပါက္စေတြကို ဘယ္လို ႏွိပ္ကြပ္ရင္ ေကာင္းမလဲဆိုတာကိုပါ ထပ္ဆင့္စဥ္းစားလာၾကတယ္။ အမွန္ကလည္း အမွန္။ သည္အရြယ္ဆိုတာ ဘဝမွာ တကယ့္ကို အေရးတႀကီးနဲ႔ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္လွတဲ့ အရြယ္ပဲ။ ထိန္းႏိုင္မွ တန္ကာက်မယ္လို႔ မိဘတိုင္းက အစဥ္အလာအရ နားလည္ထားႏွင့္ၿပီးသား။

ဒါေပမယ့္ ထိန္းပံုထိန္းနည္းက ေတာ္ေတာ္ စကားေျပာတယ္။ ပညာေပး စည္း႐ံုးတဲ့နည္းထက္ ၿခိမ္းေျခာက္၊ အျပစ္ေပးတဲ့နည္း၊ ဒါမွမဟုတ္ ဩဇာေပးတဲ့စနစ္ကို ပိုသံုးမိတတ္ၾကတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိဘေတြမွာ အမ်ားဆံုး ေတြ႕ရပါတယ္။

ဒါဟာလည္း မိဘနဲ႔ သားသမီးမွာ မိဘ လုပ္သမွ် အကုန္မွန္တယ္ဆိုတဲ့ အစဥ္အလာ အ႐ိုးစြဲ အယူအဆေၾကာင့္ပါပဲ။ သားသမီးေတြအေပၚ ေစတနာနဲ႔ ျပဳသမွ် အားလံုး တရားတယ္လို႔ ယံုၾကည္ယူဆရင္း အားလံုးကို အာဏာစက္နဲ႔ ျခယ္လွယ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေတာ့တာပဲ။

သည္အခါလည္း အထိုက္အေလ်ာက္ ေအာင္ျမင္သေယာင္ ထင္ရတယ္။ သားသမီးက အားမတန္လို႔ မာန္ေလွ်ာ့ေနပါကလားလို႔ တစ္စက္ကေလး မစဥ္းစားမိၾကဘဲ၊ ထင္သလို ျခယ္လွယ္ႏိုင္ဖို႔ကိုသာ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးပမ္း အားထုတ္ေနၾကတယ္။

အမွန္က သတိထားရင္ ျမင္သာတယ္။ သည္အရြယ္မွာ မိဘေတြအေပၚ သားသမီးေတြက အယံုအၾကည္ နည္းပါးစ ျပဳေနၿပီ။ အျမင္သာဆံုးက ေက်ာင္းစာနဲ႔ ပတ္သက္ေနတဲ့ ကိစၥေတြမွာပါပဲ။ သည္အရြယ္မတိုင္ခင္က မိဘေျပာတာကိုမွ အမွန္အျဖစ္ အလြယ္တကူ လက္ခံလိုက္ဖူးခဲ့ၾကေပမယ့္၊ သည္အရြယ္ကိုလည္း ေရာက္လာေရာ မိဘထက္ ေက်ာင္းကဆရာက ပိုတတ္တယ္လို႔ ထင္လာၾကတယ္။

ပိုလို႔ ဆိုးႏိုင္တာက မိဘက ပညာနည္းသူ၊ သို႔တည္းမဟုတ္ သာမန္ ဘြဲ႕ရေတြသာျဖစ္ၿပီး အေလ့အလာ၊ အဖတ္အ႐ႈနည္းကာ ဉာဏ္ရည္နိမ့္သူမ်ား ျဖစ္ေနရင္ပါပဲ။ ဒါမွ မဟုတ္ရင္လည္း ေငြေၾကးေနာက္ကိုပဲ စိုက္လိုက္မတ္တတ္ လိုက္ေနသူေတြ၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ရာထူးအရွိန္အဝါေနာက္ကိုပဲ လိုက္ရင္း တာဝန္ေတြနဲ႔ အခ်ိန္ျပည့္ ဖိစီးေနသူေတြ ျဖစ္ေနရင္ ပိုဆိုးသြားႏိုင္ပါတယ္။

သားသမီးမ်ားအတြက္ မိဘကို အထင္ႀကီးစရာ နည္း နည္း သြားဖို႔ အခြင့္အလမ္း ပို ပို မ်ားလာႏိုင္လို႔ပါပဲ။ တစ္ဖက္မွာလည္း အေဖအေမ လုပ္တဲ့သူက ဝတ္ပံုစားပံု၊ ေနပံုထိုင္ပံုမွာ သိပ္ေရွး႐ိုးဆန္ေနျပန္ရင္ အရြယ္ေရာက္ဖို႔ ျပင္ေနတဲ့ သားသမီးအေနနဲ႔ အေဖအေမက ပညာတတ္ေတြ ျဖစ္ေနဦးေတာင္မွ မိဘကို ေခတ္မမီသူမ်ားအျဖစ္ အလြယ္တကူ သတ္မွတ္လိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ သည္လို ေတြးလိုက္မွလည္း သူတို႔နဲ႔ မိဘေတြအၾကားက ကြာဟမႈ၊ ပဋိပကၡ ကို သူတို႔ဘက္က နားလည္ယူလို႔ ရေတာ့မွာကိုး။

သူတို႔ လုပ္တာကိုင္တာ၊ ေနတာထိုင္တာ၊ ဝတ္တာစားတာ၊ ေျပာတာ ဆိုတာအစရွိတဲ့ ကိုယ္၊ ႏႈတ္၊ အျပဳအမူ အားလံုးေၾကာင့္ မိဘနဲ႔ သူတို႔ၾကားမွာ အျမဲတေစ ျပႆနာရွိေနတယ္။ မိဘက တားလိုက္တိုင္း၊ သူတို႔လုပ္ခ်င္တာ မလုပ္ရတိုင္း၊ နားမလည္ႏိုင္စြာနဲ႔ အခ်ဳပ္ခ်ယ္ခံရတယ္လို႔သာ တစ္ခ်ိန္လံုး ေတြးမိေနတယ္။ သည္အတြက္အေျဖကို သူတို႔ဉာဏ္မီသေလာက္ စဥ္းစားၾကည့္တဲ့အခါ မိဘေတြကို “ေခတ္ေဆြးေတြ”အျဖစ္ သတ္မွတ္လိုက္ျခင္းကသာ သူတို႔ေလးေတြအတြက္ ေၾကာင္းက်ိဳး အဆီေလ်ာ္ဆံုး အေျဖ ျဖစ္လာတယ္။

သည္မွာတင္ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ေခတ္အမီဆံုးလူသားေတြလို႔ ျမင္လာတယ္။ သည္အခ်ိန္မွာ လူငယ္တို႔ရဲ႕ ေပေတေတ၊ ဂ်စ္ကပ္ကပ္ စ႐ိုက္ေလးေတြ ခိုင္မာလာပါေတာ့တယ္။

ဆယ္ေက်ာ္သက္တို႔ရဲ႕ ျပႆနာမ်ိဳးစံု

ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြရဲ႕အဓိက ျပႆနာက ဝတ္စားဆင္ယင္မႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ဝတ္ခ်င္တဲ့ အဝတ္အစား၊ ထားခ်င္တဲ့ ဆံပင္ပံုစံစတာေတြကို မိဘက တစ္ေၾကာင္းမဟုတ္ တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ တားဆီးပိတ္ပင္တာနဲ႔ ပဋိပကၡ စပါတယ္။

အမွန္က မိဘအေနနဲ႔ ကိုယ္ခ်င္းစာၾကည့္လိုက္ရင္ ကိစၥျပတ္တယ္။ ကိုယ့္တုန္းကေရာ သည္အရြယ္မွာ ဘယ္လို ဝတ္ခ်င္ခဲ့သလဲ၊ ဘယ္လို ဆံပင္ပံုစံမ်ိဳး ထားခ်င္ခဲ့သလဲ၊ အဲဒါကို ျပန္ေတြးၾကည့္လိုက္ၿပီး ကိုယ္ခ်င္းစာ ၾကည့္လိုက္ရင္ ၿပီးတယ္။

ကိုယ့္တုန္းက ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ ဝတ္ခဲ့တဲ့ အဝတ္အစား၊ ထားခဲ့တဲ့ ဆံပင္ပံုကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ခုခ်ိန္ထိ ဆက္ထားေနေသးလို႔လား။ ဒါမ်ိဳးဆိုတာက အခ်ိန္တန္ရင္ ဘယ္သူမွ တိုက္တြန္းစရာမလိုဘဲ သူ႔အလိုလို ေပ်ာက္သြားမယ့္ကိစၥ၊ ေရးႀကီးခြင့္က်ယ္ လုပ္ေနရမွာကို မဟုတ္ဘူး။ အဝတ္အစား၊ အဆင္အျပင္ေၾကာင့္ စာရိတၱကို ႀကီးႀကီးမားမား ထိခိုက္သြားစရာ အေၾကာင္းကလည္း မရွိလွဘူး။ အဲသလို ေတြးၾကည့္ၿပီး အသာေလး လႊတ္ ေပးထားလိုက္႐ံုပဲ။

ေနာက္တစ္ခုက ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ သူမ်ား လုပ္လို႔ လိုက္လုပ္ခ်င္တာေလးေတြလည္း ရွိေနတတ္တယ္။ ဥပမာ – ေဆးလိပ္ေသာက္တာ၊ ဂစ္တာတီးတာ၊ ရည္းစားထားတာ။

ဒါေတြကိုလည္း အာဏာစက္နဲ႔ထက္ စာနာစိတ္၊ ေမတၱာ စတာေတြနဲ႔ စည္း႐ံုးသိမ္းသြင္းယူကာ မိဘတို႔ လိုခ်င္တဲ့ အတိုင္းအတာနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းသင့္ပါတယ္။ မေကာင္းျမစ္တာ၊ ေကာင္းရာညႊန္လတ္ ဆိုေပမယ့္ တားျမစ္ပံု၊ ညႊန္ျပပံုနည္းစနစ္မ်ားမွာ အဓမၼမဆန္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ အဓမၼဆန္ခဲ့ရင္ မိမိတို႔ လိုခ်င္ၾကတဲ့ ေကာင္းက်ိဳးထက္ ဆိုးက်ိဳးမ်ားကို ရရွိဖို႔ အလားအလာ မ်ားတယ္။

တစ္နည္းအားျဖင့္ ဆယ္ေက်ာ္သက္တို႔ ျဖစ္ေနက် ျပႆနာအလံုးစံုကို ကိုင္တြယ္ ေျဖရွင္းရာမွာ မိဘေတြအေနနဲ႔ ပါးနပ္လိမ္မာဖို႔ လိုအပ္တယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း သူတို႔ေလးေတြရဲ႕တစ္ေန႔တျခားႀကီးထြားလာတဲ့ “အရြယ္” ဆိုတာကို သတိထားၿပီး ေရာက္ေနတဲ့အရြယ္ကို အသိအမွတ္ ျပဳေပးရပါမယ္။ ၁၄ ႏွစ္သားကို ဆယ္ႏွစ္သားတုန္းက ကိုင္တြယ္နည္းနဲ႔ ကိုင္တြယ္လို႔ မရေတာ့သလို ၁၆ ႏွစ္သမီးကိုလည္း ငါးႏွစ္သမီးေလးလို ျမင္မေနမိဖို႔ သတိခ်ပ္ရမယ္။

မိဘနဲ႔ သားသမီး စတင္ ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ခ်ိန္

အသက္ ၁၈ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ဥပေဒေၾကာင္းအရ လူငယ္တစ္ေယာက္မွာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြ အတိအလင္း ရွိလာၿပီ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ၁၈ ႏွစ္ေက်ာ္တာနဲ႔ အရာရာကို ဆံုးျဖတ္ ခ်င့္ခ်ိန္ႏိုင္တဲ့ အရြယ္ေရာက္ၿပီလို႔ ဥပေဒက အတိအလင္း သတ္မွတ္တယ္။

ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕ဘဝမွာ ၁၈ ႏွစ္ေက်ာ္ အရြယ္ဟာ အေတြ႕အၾကံဳအားျဖင့္ ႏုနယ္ဆဲသာျဖစ္တယ္။ သို႔ေသာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ဟုတ္ေနၿပီလို႔ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္ၿပီးသူတိုင္း စတင္ ေတြးေတာ ယံုၾကည္ေနၾကၿပီ။

သည္အခ်ိန္မွာ မိဘနဲ႔ က႑ေကာစ ျဖစ္ရတာေတြ ပိုမ်ားလာၿပီ။ ဘာသာတရားအရ၊ အစဥ္အလာအရ၊ မိမိေျခေထာက္ေပၚမိမိ ခိုင္ခိုင္မာမာ မရပ္ႏိုင္ေသးတဲ့ အေျခအေနအရ မိဘစကားကို နားေထာင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကေပမယ့္ အတြင္းစိတ္ကေတာ့ မိဘကို စတင္ဆန္႔က်င္ေနၿပီ။ သည္အခ်ိန္မွာ မိဘဘက္က တင္းတင္းမာမာ တံု႔ျပန္လိုက္တာနဲ႔ မိဘနဲ႔ သားသမီး ဆက္ဆံေရးမွာ သားသမီးေတြဘက္က ေအးစက္မာေက်ာလာပါေတာ့တယ္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ မတိုင္ခင္ကတည္းက စတင္သတ္မွတ္ခဲ့တဲ့“မိဘသည္ ေခတ္ေဆြး”ဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ ပိုမိုခိုင္မာလာတတ္ၿပီး ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္တုန္းကထက္ ပိုမို တိက်တဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ မိဘကို ႏႈတ္လွန္ ထိုးလာတတ္ၿပီ။

ႏႈတ္လွန္ထိုးမႈ ျပႆနာ

သည္ျပႆနာမွာ မိဘ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သားသမီးေတြ ႏႈတ္လွန္ထိုးတယ္လို႔ခ်ည္း ျမင္ေနတတ္တာဟာ အေရးအႀကီးဆံုးနဲ႔ အဓိကအက်ဆံုး အေၾကာင္းအခ်က္ပါပဲ။ သားသမီးက အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ေျပာတာကိုပင္လွ်င္ မိဘကို ခံေျပာတယ္၊ ႏႈတ္လွန္ထိုးတယ္ဆိုတဲ့ စြဲခ်က္ေတြနဲ႔ ႏွိပ္ကြပ္ဖို႔၊ အေျခအေနကို တင္းမာသထက္ တင္းမာလာေအာင္ ဖန္တီးယူဖို႔ အားထုတ္ပါေတာ့တယ္။

ဘာေၾကာင့္ပါလဲ၊ မိဘဆိုတာေတြဟာလည္း လူထဲက လူေတြ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ လူဆိုတာက ကိုယ့္အတြက္ အျမဲတစ္ကြက္ ခ်န္တတ္တာကိုး၊ လူဆိုတာက ကိုယ့္အမွား ကိုယ္ျမင္မိဖို႔ထက္ သူတစ္ပါး အမွား ေထာက္ျပဖို႔ကို အထံု ဝါသနာႀကီးမားသူေတြကိုး။ လူမႈဆက္ဆံေရး နယ္ပယ္မွာေတာင္ ျပႆနာ တစ္စံုတစ္ရာ ရွိလာၿပီဆိုတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ “ငါ ဘာမွားသြားသလဲ”ဆိုတာ ကို စဥ္းစားၾကဖို႔ထက္ “သင္းကိုက ဘယ္ကဲ့သို႔၊ ဘယ္ခ်မ္းသာ”စသည္ျဖင့္ တစ္ဖက္သားကိုသာ အျပစ္ဖို႔ေရး ဦးစြာေတြးတတ္သူေတြကိုး။

သားသမီးနဲ႔ ပတ္သက္လာတဲ့အခါမွာ ပိုလို႔ ဆိုးသြားပါတယ္။ မိဘ ျဖစ္ေနၿပီဆိုကတည္းက သားသမီးအေပၚ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ ေစတနာ ၾကြယ္ၿပီးသား။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ခ်စ္ေဇာအဟုန္၊ ေစတနာေဇာအဟုန္က ပူးႏွင့္ၿပီးသား။ အဲဒီ့ေဇာနဲ႔ ယွဥ္လာတဲ့ အရာအားလံုးဟာ မွန္တယ္၊ တရားတယ္လို႔ခ်ည္း မိဘ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေတြးမိတတ္ၾကတယ္။

တစ္နည္းအားျဖင့္ မိဘျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ အရာရာမွာ“ငါတို႔သာ အမွန္” လို႔ သာသာထိုးထိုး ေတြးခ်လိုက္ၿပီး၊ သားသမီးေတြဘက္က ဘယ္ေလာက္ႀကီး အက်ိဳးအေၾကာင္း ဆီေလ်ာ္ေနေစကာမူ လက္ခံ လိုက္ေလ်ာေပးဖို႔ ဝန္ေလးတတ္ၾကတယ္။ တစ္ခါတေလမ်ားမွာ သားသမီးဘက္က တင္ျပခ်က္ေတြဟာ သိပ္ခိုင္လံုေနၿပီး၊ သိပ္အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ေနဦးေတာင္မွ မိဘဘက္က အလို မလိုက္ႏိုင္တာ၊ မလိုက္ေလ်ာႏိုင္တာေလး တစ္ခုနဲ႔တင္ ႏႈတ္လွန္ထိုးတယ္ဆိုတဲ့ စြဲခ်က္နဲ႔ သားသမီးကို အၿပီးသတ္ ပါေတာပိတ္ခိုင္းတတ္ၾကပါတယ္။ သည္အခ်ိန္ဟာ မိဘနဲ႔ သားသမီး ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ရတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္သြားပါၿပီ။

သားသမီးက အတိအလင္း ဆန္႔က်င္ခ်ိန္

ဒါကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ သားသမီးမွာ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ႏိုင္တဲ့ အစြမ္းအစမ်ား ရွိလာခ်ိန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိကိုယ္ပိုင္အလုပ္၊ ကိုယ္ပိုင္ဝင္ေငြ ရွိလာတဲ့ သားသမီးေတြဟာ မိဘကို အတိအလင္း ဆန္႔က်င္ၾကေလေတာ့မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ အတိအလင္းမဟုတ္ေတာင္ “ျပန္မေျပာ၊ နားမေထာင္” ေသာ္လည္းေကာင္း၊ “ေရွ႕တြင္ ဟုတ္ကဲ့၊ ကြယ္ရာမဲ့” ေသာ္လည္းေကာင္း ျဖစ္သြားပါၿပီ။

သည္လိုအခ်ိန္မွာ မိဘေတြဘက္ကလည္း သေဘာထား မမွန္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သားသမီးတို႔ရဲ႕ တက္ခ်ိန္ဟာ၊ မိဘေတြရဲ႕ က်ခ်ိန္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အရြယ္ သေဘာ၊ ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕သေဘာ၊ စီးပြားေရးအတြက္ လႈပ္ရွား ႐ုန္းကန္ႏိုင္မႈ သေဘာစတာတို႔အရ ေျပာတာပါ။ သားသမီးေတြ စိတ္ဓာတ္တက္ၾကြတဲ့ အခ်ိန္ပိုင္းကို ေရာက္ခ်ိန္မွာ မိဘဘက္က စိတ္ဓာတ္ ယိုယြင္းက်ဆင္းခ်ိန္နဲ႔ အမ်ားဆံုး တိုက္ဆိုင္လာတယ္။ သည္အခါမွာ ဆယ္ေက်ာ္သက္ရြယ္ကတည္းက အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ျပန္ရွင္းတဲ့ ဓေလ့ေလး ရွိေနတဲ့ သားသမီးမ်ားရဲ႕ က်ိဳးေၾကာင္းျပ စကားေတြကိုပင္ တစ္မ်ိဳးေျပာင္း ျမင္ကုန္တတ္ၾကတယ္။ ခြာရာ တိုင္းတယ္၊ ကိုယ္ပိုင္ဝင္ေငြေလး ရလာလို႔ လူဝါးဝတယ္စသည္ျဖင့္ သတ္မွတ္ စြပ္စြဲလာျပန္ေတာ့တယ္။

သားသမီး အသက္အရြယ္ ႀကီးလာသလို၊ မိဘလည္း အရြယ္ရလာတာနဲ႔အမွ် ျပႆနာေတြဟာ ပိုမိုႀကီးထြားလာရပါေတာ့တယ္။

အေျဖ

ေကာင္းပါၿပီ။ အခုအထိ ေဆြးေႏြးခဲ့တာက သားသမီးနဲ႔ မိဘၾကားက ႏႈတ္လွန္ထိုးမႈ၊ ကလန္ကဆန္ လုပ္မႈ၊ မခန္႔ေလးစား လုပ္မႈစတာေတြကို ေယဘုယ် သံုးသပ္လိုက္တာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ သည္ျပႆနာကို ဘယ္လို ကိုင္တြယ္ ေျဖရွင္းမလဲဆိုတဲ့အပိုင္းကို အခု ဆက္လက္ေဆြးေႏြးလိုပါတယ္။

အထက္မွာ သံုးသပ္ခဲ့တဲ့အတိုင္း ေျပာရရင္ သည္ျပႆနာမွာ မိဘေတြက ထိပ္ဆံုးမွာ တာဝန္ရွိပါတယ္။ အဓိကအခ်က္ကေတာ့ မိမိတို႔ သားသမီးမ်ားရဲ႕ ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စနဲ႔ အရြယ္ကို အသိအမွတ္ ျပဳေပးဖို႔ပါ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ သူတို႔ေတြဟာလည္း မိဘေတြလိုပဲ ေသြးသားနဲ႔၊ အ႐ိုးအဆစ္နဲ႔၊ ႏွလံုးသားနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ခံစား ထိရွလြယ္လွသူ လူသားမ်ားအျဖစ္ မ်ဥ္းတစ္ေျပးတည္း ႐ႈျမင္၊ ဆက္ဆံဖို႔ပါပဲ။

သူတို႔ေတြဟာ မိမိတို႔ဝမ္းက ေပါက္ဖြားလာတဲ့အတြက္ မိမိတို႔ရဲ႕ရင္ေသြးမ်ား ျဖစ္ေနတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သားသမီး ျဖစ္ေနတာနဲ႔ သူတို႔ေတြဟာ “တစ္ဆင့္နိမ့္ လူသားမ်ား} (Lesser Human-beings) ျဖစ္မသြားပါဘူး။

သားသမီး ျဖစ္တဲ့အတြက္ အားလံုးကို ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ၿပီး ေခါင္းငံု႔ခံေနရမယ့္ တိရစၦာန္ေတြ ျဖစ္မကုန္ၾကသလို၊ မိဘေတြ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္လည္း အလံုးစံုေသာ အသိဉာဏ္ေတြနဲ႔ ကံုလံု ျပည့္ဝကာ အရာရာကို ျခယ္လွယ္ႏိုင္ေသာ ေစတစ္လံုးပိုင္ရွင္ မဟာလူသား (Tyrannic Supermen) ေတြ ျဖစ္မေနၾကပါဘူး။

သည္အခ်က္ကို သတိထားလိုက္ႏိုင္ရင္ မိဘနဲ႔ သားသမီးမ်ားၾကားမွာ ရွိေနတဲ့ ျပႆနာ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ညက္ညက္ေညာေညာ ေျပလည္သြားႏိုင္ပါတယ္။

အကိုးအကား

သည္ေနရာမွာ အနေႏၲာ အနႏၲ ငါးပါးထဲမွာ ပါဝင္ေနတဲ့ မိဘနဲ႔ဆရာကို မ႐ိုေသဖို႔၊ ကလန္ကဆန္ လုပ္ဖို႔ ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မိဘသည္ မည္သည့္ဘဝသို႔ ေရာက္ေနေစကာမူ မိဘသာ ျဖစ္သည္ဆိုတဲ့ အဆိုဟာ ျခြင္းခ်က္ မရွိ မွန္ကန္ပါတယ္။ မိဘဆိုတာ သားသမီးအတြက္ အဖက္ဖက္က အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေစခ်င္ေသာ ေစတနာမ်ားနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ အနႏၲဂိုဏ္းဝင္ ေက်းဇူးရွင္မ်ားျဖစ္တာလည္း အျငင္းပြားစရာ အေၾကာင္းတစ္ရပ္ မဟုတ္ပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ မိဘဆိုတာ အထက္က ေျပာခဲ့သလို လူေတြထဲက လူသား စင္စစ္မ်ားသာ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ အယူမွားျခင္း၊ အျမင္မွားျခင္းေတြ ရွိႏိုင္ပါတယ္။ သည္အခ်က္အတြက္ ထင္ရွားတဲ့ သာဓကကို ျပပါဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ရွင္ေတာ္ ျမတ္ဘုရားနဲ႔ ရွင္သာရိပုတၱရာ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးတို႔ကို ျပရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဘုရားအေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသားဟာ မိဘရဲ႕အလိုဆႏၵကို ပယ္ရွားၿပီး အေလာင္းေတာ္ ယံုၾကည္တဲ့ လမ္းစဥ္အတိုင္း ေတာထြက္ေတာ္မူခဲ့တာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ အားလံုး အသိပါ။ သို႔တိုင္ေအာင္ ဖခမည္းေတာ္ သုေဒၶာဒနမင္းႀကီးက ဘုရားရွင္ကို ေလွ်ာက္ထားတယ္။ သားေတာ္ႀကီးျဖစ္တဲ့ ဘုရားရွင္တင္မက သားေတာ္ငယ္ ရွင္အာနႏၵ၊ ေျမးေတာ္ ရွင္ရာဟုလာတို႔ပါ သာသနာ့ေဘာင္ကို ဝင္ေရာက္သြားၾကတဲ့အတြက္ ခမည္းေတာ္မွာ သူ႔ထီးနန္း အ႐ိုက္အရာကို ဆက္ခံမယ့္သူ မရွိျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ သည္အတြက္ ေနာင္ကို သာသနာ့ေဘာင္ ဝင္လိုသူမ်ားအား မိဘရဲ႕ခြင့္ျပဳခ်က္ပါမွ ဝင္ခြင့္ျပဳေစလိုေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားတယ္။

သည္အခါမွာ ဘုရားရွင္က ခမည္းေတာ္ ေလွ်ာက္တာ နည္းလမ္းက်ေနတဲ့အတြက္ သာသနာ့ေဘာင္ ဝင္ရာမွာ မိဘရဲ႕ခြင့္ျပဳခ်က္ လိုအပ္ေၾကာင္းကို သတ္မွတ္ ျပ႒ာန္းေပးခဲ့ပါတယ္။

ဒါကို ရွင္သာရိပုတၱရာ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးက တစ္မ်ိဳး လုပ္တယ္။သူ႔မိဘေတြက ဒိ႒ိေတြ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ သူ႔ညီေတာ္မ်ား သာသနာ့ေဘာင္ ဝင္မယ္ ဆိုရင္ သူသာလွ်င္ အမိ၊ သူသာလွ်င္ အဘေနရာမွာ ရွိတယ္။ သူ႔ညီေတာ္ ရွင္ေရဝတ ရဟန္းေဘာင္ ဝင္မယ္ဆိုရင္ မိဘေတြဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ ေတာင္းရန္မလို၊ ကိုယ္ေတာ္တိုင္က ခြင့္ျပဳၿပီး ျဖစ္တယ္လို႔ မိန္႔ၾကားခဲ့ေၾကာင္း “ဓမၼပဒ ကထာ”မွာ ပါရွိပါတယ္။

သည္ႏွစ္ခ်က္ကို ျပန္ေကာက္ရင္ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ေရာ၊ ရွင္သာရိပုတၱရာ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးပါ အရြယ္ ေကာင္းစြာ ေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ မိဘတို႔ရဲ႕ အယူအဆမ်ားဟာျဖင့္ မွားယြင္းေနတယ္၊ သည္အတြက္ လိုက္နာရန္ မလို ဆိုၿပီး ကိုယ္ေတာ္တို႔ ယံုၾကည္ရာ လမ္းစဥ္ကို တိတိလင္းလင္း ေရြးခ်ယ္ ေဖာ္ေဆာင္ခဲ့တာ ထင္ရွားပါတယ္။

သည္အတြက္ ကိုယ္ေတာ္တို႔ရဲ႕ခမည္းေတာ္၊ မယ္ေတာ္တို႔ကို မ႐ိုေသရာ၊ ေစာ္ကားရာ လံုးဝ မေရာက္ခဲ့ဘူးဆိုတာကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုး သိနားလည္ၾကပါတယ္။

သည္ကိစၥနဲ႔ တစ္နည္းတစ္ဖံု ပတ္သက္ ဆက္ႏြယ္လို႔ ေနတဲ့ လကၤာ သံေပါက္ေလးတစ္ခုကို ဆက္လက္ ကိုးကားလိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ မဟာ ဂႏၶာ႐ံု စာသင္တိုက္ကို တည္ေထာင္သူ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ အမရပူရ (ေတာင္ၿမိဳ႕) ဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိဝံသ ေရးသားခဲ့တဲ့ သံေပါက္ပါ။

 

မည္သူ႔ကိုမွ်၊ မညႇာၾကႏွင့္
မိဘဆရာ၊ ဆိုေစကာလည္း
သူဟာ ဗာလ၊ ပ႑ိတဟု
က်နစင္စစ္၊ ေတြ႕တိုင္းစစ္
စနစ္က်ေစကြဲ႕… တဲ့။

မိဘ၊ ဆရာဆိုတဲ့ အနေႏၲာ အနႏၲငါးပါး ဂိုဏ္းဝင္ပင္ ျဖစ္ေနပါေစ၊ အသက္အားျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဂုဏ္အားျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ႀကီးသူ ျဖစ္ေနပါေစ၊ လူမိုက္လား၊ ပညာရွိလားဆိုတာကို က်က်နန ဆန္းစစ္ သံုးသပ္ထိုက္ၾကေပတယ္လို႔ ဆိုလိုတာပဲျဖစ္ပါတယ္။

ေရွာင္ရွားရန္ အစြန္းတရားႏွစ္ဘက္

သည္ေနရာမွာ အစြန္းတရားမ်ားကိုေတာ့ မလြဲမေသြ ေရွာင္ရွားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အစြန္းတရားဆိုတဲ့ေနရာမွာ မိဘဘက္က အစြန္းနဲ႔ သားသမီး ဘက္က အစြန္းဆိုတဲ့ အစြန္းႏွစ္ဘက္ ရွိေနပါတယ္။ သားသမီးတို႔အေနနဲ႔ မိဘကို ကလန္ျခင္း၊ မခန္႔ေလးစား လုပ္ျခင္းမ်ိဳးမ်ားကေတာ့ ကံႀကီးထိုက္ႏိုင္တဲ့ ေစာ္ကားျခင္း မည္ပါတယ္။

႐ိုေသျခင္း၊ ဂါရဝ ထားျခင္းမ်ားကို အစဥ္တစိုက္ ႏွလံုးသြင္းၿပီး ေျပာေရးရွိလို႔ ေျပာၾကစတမ္းဆိုရင္ေတာင္ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕၊ ညင္ညင္သာသာနဲ႔ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ တင္ျပႏိုင္ၾကရပါမယ္။ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း မိဘမ်ား ဆိုတာလည္း လူသားမ်ားသာျဖစ္တဲ့အတြက္ အမွားအယြင္းမ်ား မုခ် ရွိမွာပါ။ သို႔ေသာ္ ထိုအမွားအယြင္းမ်ားသည္ ေစတနာ၊ ေမတၱာ ေဇာအဟုန္ေၾကာင့္၊ ေစတနာ၊ ေမတၱာ တိမ္သလႅာဖံုးမႈေၾကာင့္ အမွတ္မဲ့ မွားယြင္းေနတတ္တာမ်ိဳးဆိုတာကို သားသမီးတို႔အေနနဲ႔ သတိထားတတ္ၾကရပါမယ္။

အရြယ္ေရာက္ေနတဲ့ သားသမီးတို႔အေနနဲ႔ (ေယဘုယ်အားျဖင့္ အသက္ ၂၀ေက်ာ္တို႔) မိမိတို႔ရဲ႕ ပိုင္ခြင့္ တစ္စံုတစ္ရာကို မိဘရဲ႕အလိုဆႏၵနဲ႔ ဆန္႔က်င္ၿပီး ရယူ ေတာင္းဆိုၾကရာမွာ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ျဖစ္ေနဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။

ဆိုၾကပါစို႔၊  မိဘ သေဘာမတူသူနဲ႔ လက္ထပ္မယ့္ ကိစၥမ်ိဳးမွာ သားသမီးတို႔ဘက္က ဘာေၾကာင့္ လက္ထပ္သင့္တယ္ဆိုတာကို အက်ိဳးအေၾကာင္းနဲ႔တကြ ေျပေျပလည္လည္၊ ေခ်ေခ်ငံငံ ေျပာျပႏိုင္ရပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ အရက္ေသစာ ေသာက္စားမူးယစ္မိလို႔ မိဘက ဆိုဆံုးမတဲ့အခါမ်ိဳးမွာေတာ့ မိဘမွာ အဲသလို ဆံုးမပိုင္ခြင့္ အျပည့္ ရွိတယ္ဆိုတာ သတိမူရမယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ေသာက္စားတာအတြက္ ေျပာဆိုတာမ်ိဳးဆိုရင္ မိဘကို အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ရွင္းလင္းျပလို႔ ရတတ္ႏိုင္ေသးေပမယ့္ အျမဲတေစ ေသာက္စား၊ မူးယစ္၊ ရမ္းကားေနလို႔ မိဘေတြဘက္က ေျပာလာရင္ေတာ့ (ကိုယ္တိုင္က မလိုက္နာႏိုင္သည့္တိုင္) မိမိတို႔ရဲ႕ လုပ္ရပ္ ကိုယ္၌က မွားယြင္းေနတာမို႔ ျပန္လွန္ေျပာဆိုဖို႔ မသင့္ေပဘူး။

မိဘဘက္က အစြန္းကေတာ့ မိမိတို႔ရဲ႕သားေတြ၊ သမီးေတြက အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္နဲ႔ ေခ်ေခ်ငံငံ ျပန္လည္တင္ျပတဲ့အခါ “ငါ မိဘ၊ ငါသာအမွန္၊ ငါ့စကား ေအာင္ကို ေအာင္ရမယ္”ဆိုတာမ်ိဳးကို ေရွာင္ရွားဖို႔ပါပဲ။ သားသမီးဘက္က တင္ျပတာကို မိဘဘက္ကလည္း တေလးတစား နားေထာင္ၿပီး ခ်င့္ခ်ိန္ရပါမယ္။
သားသမီးတို႔ရဲ႕ တင္ျပခ်က္မ်ား ခိုင္လံုေနေသာ္လည္း မိမိတို႔ဘက္က လက္မခံႏိုင္ေသးလွ်င္ တစ္ခ်က္ကို အေသအခ်ာ စဥ္းစားပါ။ အဲဒါကေတာ့ မိမိတို႔ လက္မခံႏိုင္ျခင္းသည္ မိမိတို႔ရဲ႕ သားသမီးမ်ားကို အလြန္႔အလြန္ ေကာင္းေစခ်င္ေသာ ေစတနာ ဆႏၵေဇာေၾကာင့္မ်ား လက္မခံႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနရျခင္းလား ဆိုတာကိုပါပဲ။ အဲသလိုေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ အသာေလးသာ ေလွ်ာ့လိုက္ပါေတာ့။ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ပင္လွ်င္ ကြ်တ္ထိုက္တဲ့ သတၱဝါတို႔ကိုသာ ခြ်တ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ သားသမီး အရင္းေခါက္ေခါက္ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ သေဗၺသတၱာ ကမၼသကာ စာရင္းထဲက ပယ္လိုက္လို႔မွ မျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။

ဆရာသမား ကိစၥ

တစ္ဆက္တည္းမွာ ဆရာသမားကိစၥကိုပါ တစ္လက္စတည္း ေဆြးေႏြးလိုပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမန္မာေတြဟာ လူတကာကို ဆရာေခၚဖို႔ အလြန္ ဝါသနာ ႀကီးၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းဆရာကိုလည္း ဆရာ၊ ေဆးဆရာကိုလည္း ဆရာ၊ ဆရာဝန္ကိုလည္း ဆရာ၊ စာေရးဆရာကိုလည္း ဆရာ၊ ကားသမားကိုလည္း ဆရာ၊ ဆိုက္ကားသမား၊ ျမင္းလွည္းသမားတို႔ကိုလည္း ဆရာ ေခၚတာဟာ သာမန္အားျဖင့္ ယဥ္ေက်းသမႈမို႔ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္စရာ မရွိပါဘူး။

ဒါေပသည့္ အလုပ္ရွင္၊ မိမိထက္ ရာထူးႀကီးသူမ်ားကို ဆရာ ေခၚ ျခင္းအားျဖင့္ေတာ့ အကုန္“႐ႈပ္”ကုန္တတ္ပါတယ္။ (တခ်ိဳ႕မ်ားဆို ႏိုင္ငံျခားသား မ်က္ႏွာျဖဴမ်ားကိုပင္ ဆရာ၊ ဆရာမ စသည္ျဖင့္ ျမန္မာလို ၿမိန္ရည္ ယွက္ရည္ ေခၚေနၾကတာကို ကြ်န္ေတာ့္နားနဲ႔ ဆတ္ဆတ္ၾကားဖူးပါတယ္။ ပညာတတ္ႀကီးေတြ၊ စာေရးဆရာႀကီးေတြရဲ႕ႏႈတ္ကေန အဲလိုထြက္လာတာကို ၾကားရေတာ့ ယဥ္ေက်းသမႈဆိုတာကို ေနရာနဲ႔ေနရာ အံဝင္ခြင္က် မသံုးတတ္ရွာၾကတဲ့ အႏွီပုဂၢိဳလ္မ်ားရဲ႕အသိႏံုနဲ႔မႈကို ဩခ်မိရပါတယ္။ စကားၾကံဳလို႔ ေျပာတာပါ။)

ဘာေၾကာင့္ ႐ႈပ္ကုန္တတ္တယ္လို႔ ေျပာရသလဲဆိုရင္ ဆရာလို႔ ဆိုတာနဲ႔ အနေႏၲာ အနႏၲငါးပါးထဲမွာ ပါတဲ့ ဆရာနဲ႔ ေရာေထြးကုန္ၿပီး အက်ိဳးသင့္၊ အေၾကာင္းသင့္မွ မေျပာရဲ မဆိုရဲေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတာေၾကာင့္ပါပဲ။ တစ္ဖက္ ကလည္း “ဆရာ” အေခၚခံရသူမ်ားက ဘဝင္ေလဟပ္ကာ “ငါေျပာတာ အမွန္၊ ငါ လုပ္တာအမွန္”လို႔ ထင္ကုန္တတ္ၾကၿပီး လက္ေအာက္ငယ္သားအေပၚ အႏိုင္က်င့္ခ်င္တိုင္း က်င့္တတ္သြားတာေတြေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါ တယ္။

တကယ္က အထက္က ဆိုခဲ့သလို အနေႏၲာ အနႏၲ ဂိုဏ္းဝင္ ဆရာသခင္ပင္ ျဖစ္ေစဦးေတာ့ သူဟာ ပုထုဇဥ္မွ်သာ ျဖစ္ေနေသးတာမို႔ သူ႔ကိုလည္း ေခ်ေခ်ငံငံ၊ ျပန္လည္ ေထာက္ျပ ေဝဖန္ခြင့္ ရွိပါတယ္။

“ပါစိတ်ာဒိ အဌကထာ”စာမ်က္ႏွာ ၂၅၉ မွာ ဆရာလုပ္သူက အာပတ္ မကင္းတဲ့ စကားမ်ိဳးကိုဆိုေနလွ်င္ တပည့္အေနနဲ႔ “သည္စကားဟာျဖင့္ အာပတ္မကင္းတဲ့ စကားမ်ိဳးမ်ား ျဖစ္မေနဘူးလား ဘုရား”လို႔ ေမးေလွ်ာက္ျခင္းျဖင့္ ဟန္႔တားရေပမယ္လို႔ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္တိုင္က တိတိလင္းလင္း ပညတ္ခဲ့ပါတယ္။

တစ္ခါ၊ “သီလကၡႏၵ ဝဂၢဌကထာ” စာမ်က္ႏွာ ၃၈ နဲ႔ ၃၉ မွာ “ဆရာ မစင္ပံု နင္းသည္ႏွင့္ တပည့္က လိုက္မနင္းရာ၊ ဆရာ မီးပံုနင္းလွ်င္လည္း တပည့္ မနင္းရာ၊ ဆရာ ဆူးပံုနင္းလွ်င္လည္း တပည့္မနင္းရာ၊ ဆရာ အဆိပ္ ေသာက္ေသာ္လည္း တပည့္မေသာက္ရာ၊ ဆရာ ေခ်ာက္ထဲ ခုန္ဆင္းေသာ္ လည္း တပည့္မဆင္းရာ”လို႔ အတိအလင္း ပါရွိပါတယ္။

သည္ေလာက္ဆိုရင္ ဆရာသမားကို ေခ်ေခ်ငံငံနဲ႔ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ျပန္လည္ တင္ျပလိုက္မိ႐ံုမွ်နဲ႔ ငရဲမွာ သစ္ငုတ္ျဖစ္စရာ ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိဘူးဆိုတာ ေသခ်ာေလာက္ပါၿပီ။

အႏွစ္ခ်ဳပ္

သည္ေဆာင္းပါးကို ေရးရျခင္း အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ဆရာသမား၊ မိဘဆိုတာနဲ႔ မွားသည္ ျဖစ္ေစ၊ မွန္သည္ျဖစ္ေစ၊ အရာရာကို ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ၿပီး ေခါင္းငံု႔ခံေနရမယ္ဆိုတဲ့ လြဲမွားတဲ့ အယူအဆ တစ္ရပ္ကို တည့္မတ္သြားေစခ်င္လို႔ပါ။ တစ္ဖက္ကလည္း လူငယ္ေတြဘက္က အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ျပန္လည္တင္ျပလာရင္ “ဂိုဏ္းသင့္မယ္”ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ အႏိုင္ပိုင္းတတ္ၾကတဲ့လူႀကီးသူမမ်ား အျမင္မွန္ရေလေအာင္ တင္ျပလိုက္ရျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အဓိကအခ်က္မ်ားအေနနဲ႔ကေတာ့…

  • မိဘဆရာသမားတို႔ကို ႐ိုေသေလးစားၾကပါ။
  • သို႔ေသာ္ ႐ိုေသေလးစားမႈေၾကာင့္ အရာရာကို ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ေနဖို႔ လံုးလံုး မလိုပါ။
  • ေျပာေရးရွိတဲ့အခါတိုင္း သားသမီးမ်ား၊ တပည့္မ်ားတို႔က ေခ်ေခ်ငံငံ၊ ေျပေျပျပစ္ျပစ္နဲ႔ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ရွင္းလင္း တင္ျပႏိုင္ပါတယ္။
  • မိဘ၊ ဆရာသမားမ်ားအေနနဲ႔လည္း ဆႏၵာဂတိ၊ ေမာဟာဂတိ၊ ေဒါသာဂတိ၊ ဘယာဂတိဆိုတဲ့ အဂတိတရား ေလးပါးကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ပယ္ရွားၿပီးမွ တပည့္၊ သားသမီးမ်ားရဲ႕အေရးကိစၥမ်ားကို အဆံုးအျဖတ္ေပးရပါမယ္။
  • မိဘဆရာသမားတို႔အတြက္ အေရးႀကီးဆံုးအခ်က္ကေတာ့ မိမိတို႔ရဲ႕ သားသမီး၊ တပည့္မ်ားရဲ႕အရြယ္ကို အသိအမွတ္ျပဳတတ္၊ ေလးစားတတ္ဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
၁၉၉၆ ခု ဇန္နဝါရီထုတ္ “သရဖူ” မဂၢဇင္းပါ သည္ ေဆာင္းပါးအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ဘာသာေရးစာေပ အေထာက္အထားမ်ားကို မိန္႔ၾကား လမ္းညႊန္ေပးသူက ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားခဲ့ၿပီးျဖစ္တဲ့ တိပိဋကဓရ ဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္နဲ႔ ေတြ႕ဆံုႏိုင္ဖို႔ စီစဥ္ေပးခဲ့ၾကတာက (အခုအခါမွာ ျမန္မာျပည္မွ သြားေလသူ) စာေရးဆရာမ မိုးခ်ိဳသင္း၊ စာေရးဆရာ ေမာင္မိုးသူနဲ႔ သူ႔သား ညီညီမိုးသူတို႔ ျဖစ္တာမို႔ သည္စာမူ ပါရိွတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “သားငယ္သမီးငယ္မ်ား ပဲ့ျပင္ထိန္းေက်ာင္းျခင္း အႏုပညာ” စာအုပ္ ပထမအႀကိမ္ထုတ္မွာေရာ၊ ဒုတိယအႀကိမ္ထုတ္မွာပါ သူတို႔အားလံုးကို ေလးစားစြာ ေက်းဇူးစကားဆိုခဲ့ဖူးသလို အခုလည္း ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ထပ္ေလာင္း အစီရင္ခံအပ္ပါတယ္။

For Parents and Teachers to Think Twice

မိဘ ဆရာမ်ား ေတြး ဆဆင္ျခင္စရာ

သႀကၤန္မတိုင္ခင္က မႏၲေလးကို ေရာက္သြားေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာ သတင္းတစ္ပုဒ္ကို ၾကားရတယ္။


ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕ သားေလး ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ သတင္းပါ။ သားက ၁၅ ႏွစ္သားပဲ ရွိေသးသတဲ့။ မနက္ပိုင္းမွာ မုန္႔စားဖို႔ ဆိုၿပီး အိမ္က ထြက္သြားရာက လံုးလံုး ေပ်ာက္သြားတာဆိုပဲ။

ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း သူ႔လိုပဲ၊ သမီး တစ္ေယာက္၊ သား တစ္ေယာက္ရဲ႕ဖခင္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ မိဘခ်င္း

စာနာစိတ္နဲ႔ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရပါတယ္။ ခက္တာက သူ႔ဒုကၡကို ကူညီ ေျဖရွင္းေပးႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းက ကြ်န္ေတာ့္မွာ မရွိတာပဲ။ ေျပရာေျပေၾကာင္းအတြက္ တတ္အားသမွ် ေျပာဆို ေဖးမ႐ံုပဲ တတ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာ တႏံု႔ႏံု႔နဲ႔။ မႏၲေလးမွာ ၁၂ ရက္ေနၿပီး ျပန္သာ လာခဲ့ရတယ္၊ သူ႔သားသတင္းကို အစအနေတာင္ မၾကားရေတာ့ လိပ္ခဲတင္းလင္းျဖစ္ေနတယ္။
ခမ်ာမ်ားမွာ မႏၲေလးသတင္းစာေတြ
ထဲလည္း လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာေတြ ဘာေတြ ထည့္ၾကေသးတယ္။ ဂ်ာနယ္တစ္ခုမွာ မႏၲေလးသတင္း ပင္တိုင္ ေရးေနသူ ဆရာတစ္ဦးကလည္း သူ႔ဂ်ာနယ္ထဲ သားငယ္ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ သတင္းကို စာနာစြာ ေဖာ္ျပေပးပါေသးတယ္။

သတင္းထူးရင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားပါဗ်ာလို႔ မွာခဲ့ၿပီး ကြ်န္ေတာ္လည္း ျပန္လာခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သံုးပတ္သာ ၾကာသြားတယ္၊ သူ႔သား သတင္းကို အစအနေတာင္ မၾကားရဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္မွာသာ မႏၲေလးက ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာတစ္ဦးရဲ႕ နာေရးေၾကာင့္ ေနာက္သံုးပတ္ေနေတာ့ မႏၲေလးကို တစ္ေခါက္ျပန္တက္ရျပန္တယ္။

သည္အခါမွာလည္း မိတ္ေဆြႀကီးဆီ ဝင္ၿပီး သူ႔သားသတင္း စံုစမ္းမိရျပန္တယ္။ ဘာအေၾကာင္းမွ မထူးေသးဘူးဆိုတာပဲ ၾကားရေတာ့ အားပ်က္ခ်င္သလို ျဖစ္လာတယ္။


အလုပ္က တစ္ဖက္နဲ႔မို႔ သည္တစ္ေခါက္ေတာ့ မႏၲေလးမွာ သံုးညပဲ အိပ္ၿပီး ျပန္ေျပးခဲ့ရျပန္ပါတယ္။

ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္ၿပီး သံုးရက္ေလာက္ေနေတာ့ ဖုန္းဝင္လာတယ္။

ေပ်ာက္ဆံုးေနသူ သားေလးကို ျပန္ေတြ႕တဲ့အေၾကာင္း မိတ္ေဆြႀကီးက အေၾကာင္းၾကားတာပါ။

ကြ်န္ေတာ္လည္း သက္ျပင္းက ို ဟင္းခနဲ ခ်လိုက္တယ္။ ျဖစ္ပံုပ်က္ပံုကို မိတ္ေဆြႀကီးက ကြ်န္ေတာ့္ကို စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာ ေျပာျပတဲ့အခါမွာေတာ့ သည္အေၾကာင္းကို ေရးရေပဦးမယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ ေတးလိုက္ရျပန္ပါတယ္။

ကေလးက မႏၲေလးနဲ႔ မနီးမေဝးက မထင္မရွား ရြာေလးတစ္ရြာကို သြားၿပီး သကၤန္းစီးေနတာတဲ့။ သတင္းအရ ဖေအလုပ္တဲ့သူ လိုက္ေခၚတဲ့အခါမွာလည္း ကိုရင္ဝတ္နဲ႔ပဲ ျပန္လိုက္လာတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ဘာျဖစ္တာလဲ၊ ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲလို႔ ေစ့ငုလိုက္တဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြတင္မက မိဘအမ်ားနဲ႔ပါ သက္ဆိုင္တဲ့ကိစၥမို႔ သည္အေၾကာင္းကို ခ်ေရးရေတာ့တာပါ။

ျဖစ္ပံုက ကေလးက သည္ႏွစ္မွာ ဆယ္တန္းကို တက္ရေတာ့မွာပါ။ ကိုးတန္းမွာကတည္းက သူ႔ကို ၿမိဳ႕ရဲ႕အေက်ာ္အေမာ္ က်ဴရွင္ေက်ာင္းႀကီး တစ္ေက်ာင္းမွာ အပ္ထားပါတယ္။ ေက်ာင္းအုပ္က ကေလးရဲ႕မိဘနဲ႔ ခင္မင္ေနေတာ့ က်ဴရွင္ခေတာင္ မယူပါဘူး။

သည္အထိက အင္မတန္ ေကာင္းေနပါေသးတယ္။

ဆိုးသြားတာက ကေလးက စာသိပ္မလိုက္ႏိုင္ဘူး။ က်ဴရွင္မွာက စာမလိုက္ႏိုင္တဲ့ ကေလးေတြကို လိုက္ႏိုင္လာေအာင္ လုပ္တဲ့နည္းက ရွိေနတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ႏွိပ္ကြပ္တဲ့နည္းပါ။ ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္း ေက်ာင္းသားေတြကို တုတ္နဲ႔ ႐ိုက္တဲ့နည္း၊ အရွက္ခြဲတဲ့နည္းမ်ားကို က်င့္သံုးၿပီး ခပ္ျပင္းျပင္း ေမာင္းပါသတဲ့။

ဒါလည္း က်ဴရွင္ဘက္က ၾကည့္ရင္ မွန္တယ္လို႔ ေရွ႕ေနလိုက္ခ်င္ လိုက္လို႔ရပါေသးတယ္။ အဲသလို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ေလး ေမာင္းေပးမွ ကေလးေတြရဲ႕ ပညာရည္ တိုးတက္လာမွာျဖစ္သလို က်ဴရွင္ရဲ႕ ေအာင္ခ်က္လည္း တအားေကာင္း၊ နာမည္လည္း ပိုထြက္၊ ေနာက္ႏွစ္ေတြ၊ ႏွစ္ေတြမွာလည္း ေငြေတြ ေသာက္ေသာက္လဲ ဝင္ေတာ့မွာကိုး။ က်ဴရွင္ဘက္က ၾကည့္ရင္ သူ႔ဟာနဲ႔ သူေတာ့ တရားေနပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြရဲ႕ စကားမ်ားအရ သူ႔သားအပါအဝင္ ကေလးအေတာ္မ်ားမ်ားက အဲဒီ ့က်ဴရွင္ရဲ႕ ဇြတ္အတင္း ေမာင္းႏွင္မႈကို မခံစားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိဘေတြက ကိုယ့္သားသမီးကို ျဖစ္ေစခ်င္၊ ထြန္းေပါက္ေစခ်င္ေဇာနဲ႔ မတက္မေနရ လုပ္ၾကပါသတဲ့။ တစ္ဖက္ကလည္း ေက်ာင္းအပ္တဲ့အခါမွာ မက်ိဳးမကန္း ရင္ေတာ္ပါၿပီ၊ ဆရာတို႔ ႀကိဳက္သလို ဆံုးမပါဆိုတဲ့ အစဥ္အလာ အ႐ိုးစြဲ အေတြးအေခၚေလးေတြကလည္း ရွိေနေလေသးေတာ့ ကေလးေတြခမ်ာမွာ အလကားေနရင္း သားေကာင္ေလးေတြ ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြရဲ႕သားက အဂၤလိပ္စာမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး အားနည္းတဲ့အတြက္ အဲဒီ့က်ဴရွင္မွာ ေန႔တိုင္း အႏွိပ္ကြပ္ခံရေလသတဲ့။ ၁၅ ႏွစ္ ဆိုတာ ႀကီးေကာင္ဝင္စ အရြယ္ပါ။ ေကာင္းေကာင္းလည္း ရွက္တတ္၊ နာတတ္ေနတဲ့ အရြယ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။


သည္အခါ လူပံုအလယ္မွာ ေန႔တိုင္း အႏွိပ္ကြပ္ခံေနရေတာ့ သူ႔အေနနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ မေအမိဘကို ေျပာလို႔ကလည္း သေဘာေပါက္ၾကမွာ မဟုတ္တဲ့ အတူတူ၊ အိမ္က ထြက္ေျပးတာ အေကာင္းဆံုးပဲလို႔ ေအာက္ေမ့လိုက္ပါေတာ့တယ္။

ဒါေပမယ့္ ကေလးက ကေလးေကာင္းေလးဆိုေတာ့ သူ႔အတြက္ နားခိုရာ၊ အားကိုးရာကို ရတနာသံုးပါးရဲ႕ အရိပ္အာဝါသေအာက္မွာ သြားေရာက္ ရွာေဖြလိုက္တာေလးေၾကာင့္သာ ေတာ္သြားပါတယ္။ ဖေအနဲ႔ ျပန္လိုက္လာခဲ့ေသာ္လည္း လူဝတ္လဲဖို႔ ျငင္းဆိုေနျခင္းဟာ လူဘဝကို ျပန္ေရာက္ရင္ ေက်ာင္းတက္ရမွာ၊ ေက်ာင္းတက္ရင္ အဲဒီ့ေရႊက်ဴရွင္နဲ႔ ျပန္လည္ ရင္ဆိုင္ရမွာကို တအားစိုးရြံ႕ေနလို႔ပဲလို႔ ေတြးလို႔ရပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြကို ကြ်န္ေတာ့္အယူအဆေလးတစ္ခု ေျပာလိုက္မိပါေသးတယ္။

သည္ေလာကမွာ ရွိရွိသမွ် အေမြမ်ား အားလံုးအနက္မွာ အျမတ္ဆံုး အေမြဟာ လူအျဖစ္ကို ရတုန္းရခိုက္မွာ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္တဲ့ လမ္းေၾကာင္း ေပၚ တင္ေပးလိုက္ႏိုင္တာသာ ျဖစ္ေၾကာင္းပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးက သာသနာ့ေဘာင္မွာ ေပ်ာ္ေမြ႕သြားမယ္ဆိုလည္း အင္မတန္ မြန္ျမတ္တာမို႔ ကေလး စိတ္ခ်မ္းသာတဲ့ နည္းလမ္းအတိုင္း လိုက္ေလ်ာဖို႔ အၾကံေပးလိုက္မိပါတယ္။

တစ္ဖက္ကလည္း ကေလးေရာ၊ ကေလးမိဘပါ အင္မတန္ ကံႀကီးလြန္းလို႔သာ သည္ေလာက္နဲ႔ ၿပီးသြားတာကို ေတြးမိေနပါတယ္။ တကယ္လို႔သာ ကေလးက စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ေတြ႕ကရာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္လို႔၊ မေတာ္တာေတြ ျဖစ္ကုန္ရင္ ေစတနာနဲ႔ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ရတဲ့ မိဘေတြပဲ ရင္က်ိဳးရမွာပါ။

မိဘဆိုတာကေတာ့ ကိုယ့္သားသမီးကို ခြ်န္ေစ၊ ထက္ေစ၊ ေတာ္ေစ၊ ထြန္းေပါက္ေစခ်င္သူခ်ည္းပါပဲ။ အဲသလိုပဲ၊ က်ဴရွင္ဆရာအပါအဝင္ ဆရာမ်ားအားလံုးကလည္း ကိုယ့္တပည့္ေလးေတြကို ျဖစ္ေစခ်င္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ ကေလးေတြကို ျဖစ္ေစခ်င္ေဇာနဲ႔ တအားတြန္းတဲ့အခါမွာ လိုက္ႏိုင္တဲ့ ကေလးရွိသလို မလိုက္ႏိုင္တဲ့ ကေလးဆိုတာလည္းရွိေနမွာ  ေသခ်ာပါတယ္။

လူခ်င္းတူေပမယ့္ အသက္႐ႉခ်င္းကြဲတယ္ဆိုတာလို ခံႏိုင္ရည္ခ်င္းလည္း မတူတာမို႔ ပံုေသကားခ်နည္းေတြ၊ ေလွနံဓားထစ္ စနစ္ေတြနဲ႔ ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တာကို ဇြတ္အတင္း လုပ္ယူမယ္ဆိုရင္ ေကာင္းက်ိဳးထက္ ဆိုးက်ိဳးက ပိုမ်ားႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း  မိဘဆရာမ်ား သတိထားမိႏိုင္ၾကေစဖို႔အလို႔ငွာ လတ္တေလာ ျဖစ္သြားခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ေလးတစ္ခုကို အေျခခံတင္ျပလိုက္ရပါတယ္။

(၂၀၀၂ ခုႏွစ္က မႏၲေလးၿမိဳ႕မွာ ျဖစ္သြားခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္ကို အေျခခံၿပီး အလင္းတန္းဂ်ာနယ္မွာ ေရးသားခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးျဖစ္ပါတယ္။  စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၁၂၀၅/၂၀၀၃(၁၂) နဲ႔ လက္တြဲေဖာ္ စာအုပ္တိုက္က ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လမွာ ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “သားငယ္ သမီးငယ္မ်ား ပဲ့ျပင္ ထိန္းေက်ာင္းျခင္း အႏုပညာ” စာအုပ္ထဲက စာတစ္ပုဒ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။)

Impacts of Corporal Punishment

႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးအျပစ္

လူေတာထဲလည္း တိုး၊ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္လည္း ရွိ၊ တာဝန္လည္း ယူတတ္တဲ့ လူႀကီးေတြ ျဖစ္လာေစဖို႔အလို႔ငွာ ကေလးေတြကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ရာနဲ႔ သင္ၾကားေပးရာမွာ စည္းကမ္းဆိုတာ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ပါတယ္။

ျပစ္ဒဏ္ေပးတယ္ဆိုတာဟာ စည္းကမ္း ထိမ္းသိမ္းတဲ့ နည္းေပါင္း မ်ားစြာထဲက တစ္နည္းျဖစ္ၿပီး ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမတယ္ဆိုတာကေတာ့ ျပစ္ဒဏ္ ေပးတဲ့ နည္းေပါင္းမ်ားစြာထဲက တစ္နည္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ျပစ္ဒဏ္ေပးလိုက္တဲ့အတြက္ ကေလးေတြရဲ႕ အမူအက်င့္ေတြအေပၚမွာ အက်ိဳးသက္ေရာက္ပံုကို စူးစမ္း ေလ့လာၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အံ့ဩစရာ ေကာင္းတဲ့ ရလာဒ္ေတြကို ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ လူမႈေဗဒပညာရွင္မ်ားနဲ႔ စိတ္ပညာရွင္မ်ားရဲ႕က်ယ္ျပန္႔တဲ့ သုေတသနမ်ားနဲ႔ ေလ့လာေတြ႕ရွိခ်က္မ်ားအရ ျပစ္ဒဏ္ေပးတဲ့အတြက္ သင္ယူမႈကို ဘယ္လိုမွ အေထာက္အကူ မေပးတဲ့အျပင္ ျပစ္ဒဏ္ေပးသူ လိုခ်င္တဲ့၊ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အမူအက်င့္ရဲ႕ ေျပာင္းျပန္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြသာ ရရွိႏိုင္ေၾကာင္း ခိုင္ခိုင္မာမာ ေတြ႕ထားရပါတယ္။

႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမတယ္ဆိုတာ ဘာလဲ

တခ်ိဳ႕ မိဘ ဆရာမ်ားအတြက္က ကေလးေတြရဲ႕တင္ပါးကို ႐ိုက္တာလို႔ ေျဖပါလိမ့္မယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြအတြက္က်ေတာ့ လက္ဝါး၊ မ်က္ႏွာ အပါအဝင္ ကေလးရဲ႕တစ္ကိုယ္လံုးကို ႐ိုက္ႏွက္တာပါ။ “မာေရးစထေရာ့စ္” အမည္ရွိ မိသားစုတြင္း အၾကမ္းဖက္မႈ ကိစၥကို တစိုက္မတ္မတ္ စူးစမ္းေနတဲ့ သုေတသီကေတာ့ ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမတယ္ဆိုတာဟာ တစ္ဖက္သားကို ကိုယ့္သေဘာအတိုင္း လိုက္နာလာေစဖို႔ျဖစ္ေစ၊ အမွားျပင္လာေစဖို႔ျဖစ္ေစ ေသြးထြက္ သံယို မျဖစ္ေစဘဲ ကိုယ္ခႏၶာမွာ အနာတရ ျဖစ္ေအာင္ ကာယ အင္အား သံုးၿပီး လုပ္ေဆာင္ခ်က္လို႔ အနက္ဖြင့္ပါတယ္။ အဲဒီ့ မာေရးစေထရာ့စ္ရဲ႕ သုေတသနက ေအာက္ပါအခ်က္မ်ားကို အတည္ျပဳေပးပါတယ္။

  • လင္ေယာက္်ားရဲ႕ အ႐ိုက္အႏွက္ကို ခံေနရတဲ့ မိခင္မ်ား၊ ဆရာမမ်ားဟာ မိမိတို႔ရဲ႕ ရင္ေသြးငယ္မ်ား၊ ေက်ာင္းသားငယ္မ်ားကို တျခား မိခင္ေတြ၊ ဆရာမေတြထက္ ပို အ႐ိုက္သန္တတ္တယ္။
  • ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ ကိုယ္တိုင္ အ႐ိုက္ခံခဲ့ရဖူးသူ မိဘမ်ား၊ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားဟာလည္း တျခားသူေတြနဲ႔ ယွဥ္ရင္ ပို အ႐ိုက္သန္ေနတတ္တယ္။

မာေရးစေထရာ့စ္တင္မကဘဲ အျခားေသာ မိသားစုေရးရာ သုေတသီမ်ားရဲ႕ ေတြ႕ရွိခ်က္မ်ားအရ ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ ေဘးပန္း သက္ေရာက္မႈေတြကလည္း ေၾကာက္စရာပါ။ အဲဒါေတြကို ေခါင္းစဥ္ထိုးၿပီး ေဆြးေႏြးပါရေစ။

ရန္လိုတာ

႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမျခင္းေၾကာင့္ လူတစ္ေယာက္က တျခားလူတစ္ေယာက္ကို အနာတရျဖစ္ေအာင္ ကာယကံေျမာက္ က်ဴးလြန္တာဟာ မွန္တယ္၊ တရားတယ္လို႔ သင္ေပးရာ ေရာက္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္က အမွားတစ္ခုခုကို က်ဴးလြန္ေနၿပီး အဲလိုက်ဴးလြန္ေနတာလည္း မရပ္ဘူးဆိုရင္ သူ႔ကို ႐ိုက္လိုက္တာ တရားတယ္၊ မွန္တယ္လို႔ အ႐ိုက္ခံဖူးသူေတြအေနနဲ႔ မလြဲမေသြ ေတြးေတာ့မွာပါ။

ကေလးငယ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ တျခား ကေလးတစ္ေယာက္ကို အလကားေနရင္း ထထိုးဖို႔၊ ထ႐ိုက္ဖို႔ ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အ႐ုပ္ကို လုသြားၿပီး ျပန္မေပးေတာ့လို႔၊ သူ႔ကို မခံခ်င္ေအာင္ ဆက္တိုက္ ေျပာေနလို႔စသျဖင့္ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ တျခားကေလးတစ္ေယာက္ကို အနာတရျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကတာပါ။ ကေလးေတြ အမွား က်ဴးလြန္တဲ့အခါ မိဘေတြက ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမထားတယ္ဆိုရင္ ကေလးခ်င္း ထိုးႀကိတ္ ကန္ေၾကာက္ ႐ိုက္ႏွက္ဖို႔ အခြင့္အလမ္း ပိုမ်ားလာတာဟာလည္း တကယ္ေတာ့ အံ့ဩစရာမဟုတ္ပါဘူး။ အတုျမင္ အတတ္သင္တဲ့ သေဘာပါပဲ။

အဲလိုပဲ အံ့ဩစရာ မေကာင္းတာတစ္ခုကေတာ့ အ႐ိုက္ခံရၿပီး လူလား ေျမာက္လာသူမ်ားဟာလည္း မိဘဘဝ၊ ဆရာဘဝကို ေရာက္တဲ့အခါ ကေလးေတြကို ႐ိုက္တတ္တာကို သုေတသနေပါင္း အေျမာက္အမ်ားက အခိုင္အမာ အတည္ျပဳေပးေနပါတယ္။ အသက္ ၁၃ ႏွစ္ေက်ာ္တဲ့အထိ အ႐ိုက္ခံခဲ့ရသူမ်ားဟာဆိုရင္ ပိုၿပီးေတာင္ ကိုယ့္ကေလးကိုယ္၊ ကိုယ့္တပည့္ကိုယ္ ႐ိုက္တတ္ျပန္ေသးတယ္လို႔လည္း စစ္တမ္းမ်ားက ဆိုပါတယ္။ ဒါတင္မကေသးဘဲ၊ ငယ္ငယ္က အ႐ိုက္ခံခဲ့ရသူ ေယာက်္ား၊ မိန္းမမ်ားဟာ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ကိုလည္း ႐ိုက္တတ္ ပုတ္တတ္ေနေတာ့မွာ ေသခ်ာေနျပန္တယ္။

သရဖူမဂၢဇင္းကတစ္ဆင့္ ကြ်န္ေတာ္ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ စစ္တမ္းကလည္း သည္အခ်က္ကို အျပည့္အဝ အတည္ျပဳေပးလို႔ေနပါတယ္။ အ႐ိုက္ခံဖူးသူမ်ားရဲ႕ ၉၀.၂၄ (ကိုးဆယ ္ဒႆမ ႏွစ္ ေလး) ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ တျခားသူေတြကိုလည္း အနာတရ ျဖစ္ေအာင္ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ လုပ္ခဲ့ဖူးပါေၾကာင္း အတိအလင္း ဝန္ခံထားတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ သည္စစ္တမ္းမွာ ေနာက္ထပ္ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းလွတဲ့ ကိန္းဂဏန္းတစ္ခုကိုလည္း ေတြ႕ရပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကိုယ္တိုင္ အ႐ိုက္ခံဖူးသူမ်ားအနက္က ၄၄.၇၂ ရာခိုင္ႏႈန္းကသာ ႐ိုက္ ႏွက္ဆံုးမဖို႔ မလိုအပ္ဘူးလို႔ဆိုၾကၿပီး ၅၀.၄၁ ရာခိုင္ႏႈန္းကေတာ့ ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမဖို႔လိုတယ္လို႔ ဆိုၾကျပန္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ ၄.ဝ၇ရာခိုင္ႏႈန္းကေတာ့ ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမဖို႔ လို/မလိုဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို လံုးလံုးမေျဖဘဲ ႏွာေစးေနလိုက္ၾကတာကိုလည္း ေတြ႕ရတယ္။

အဲေတာ့ အားလံုးေသာ ေကာက္ခ်က္မ်ားအရ ကေလးေတြကို ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမျခင္းဟာ ကေလးေတြရဲ႕ခႏၶာထဲကို ရန္ျပဳခ်င္တဲ့ အက်င့္စ႐ိုက္ မ်ိဳးေစ့မ်ား ထည့္သြင္းေပးရာ ေရာက္ပါတယ္။ ေလ့လာခ်က္မ်ားအရ အိမ္မွာ၊ ေက်ာင္းမွာ မ်ားမ်ား အ႐ိုက္ခံရတဲ့ကေလးဟာ တျခားကေလးေတြကိုလည္း ပိုရန္လုပ္တတ္၊ ထိုးတတ္၊ ႐ိုက္တတ္သြားၾကေၾကာင္းပါ။

ေျပာမရ ဆိုမရေတြ ျဖစ္လာတာ

႐ိုက္ႏွက္ျခင္းဟာ မိဘနဲ႔ သားသမီး၊ ဆရာနဲ႔ တပည့္တို႔ၾကားက ခ်စ္ခင္ ေလးစားျခင္းနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းအပ္တဲ့ စည္းေႏွာင္မႈကို ဖဲ့ထုတ္သြားပါတယ္။ ကေလးေတြဟာ သူတို႔ ခ်စ္ခင္ေလးစားသူ မိဘဆရာမ်ား အလိုက်ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးခ်င္စိတ္ေတြနဲ႔ပါ။ ေၾကာက္ရသူကိုဆိုရင္ေတာ့ ေၾကာက္လို႔သာ ေဆာင္ရြက္ေပးရတယ္၊ အရာရာ အလိုက္တသိနဲ႔ စိတ္တိုင္းက်ေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔ေတာ့ အင္မတန္ေဝးပါတယ္။ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္း မွတ္မိတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ငယ္ဘဝကိုပဲ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ေၾကာက္ရသူနဲ႔ ခ်စ္ခင္ေလးစားသူ ႏွစ္ဦးၾကားမွာ ဘယ္သူ႔ကို ပိုစိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္ခဲ့သလဲဆိုတာ ေစ့ေစ့ ေတြးၾကည့္လိုက္ရင္ ေရးေရးမက ကြင္းကြင္း ကြက္ကြက္ႀကီး ေပၚလာပါလိမ့္မယ္။

ဘာသာတရားရယ္၊ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထံုးစံရယ္၊ အေျခအေန အေၾကာင္းတရားေတြရယ္ေၾကာင့္သာ ေအာင့္ေနခဲ့ရတယ္၊ မိဘက ျဖစ္ေစ၊ ဆရာက ျဖစ္ေစ၊ ကိုယ့္ကို ႐ိုက္ႏွက္လာတဲ့အခါမွာ အဲဒီ့ မိဘဆရာ အေပၚမွာ (အဖ်ဥ္းဆံုး အဲဒီ့ အ႐ိုက္ခံလိုက္ရစဥ္ တစ္ဒဂၤအတြင္းေလး)မွာေတာ့ မုန္းတီး စက္ဆုပ္စိတ္ ေပၚခဲ့ၾကသူခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒီ့အခ်ိန္က ခံစားခဲ့ရပံု အေသးစိတ္ကို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မညာတမ္း ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။

သုေတသနမ်ားအရ အ႐ိုက္မခံရတဲ့ ကေလးေတြဟာ အမွားအမွန္ ခြဲျခားတတ္တာကို ေတြ႕ရတယ္။ အ႐ိုက္ခံရတဲ့သူေတြကေတာ့ အမွားအမွန္ ခြဲျခားမေနေတာ့ဘဲ အ႐ိုက္ခံရတာကိုမွ အမွားလို႔ ျမင္သြားတတ္တဲ့အျပင္ အမွား၊ အမွန္ ခြဲျခားဖို႔က မိဘ ဆရာမ်ားရဲ႕ တာဝန္ျဖစ္ၿပီး သူတို႔ကေတာ့ ေနခ်င္သလို ေနမယ္ဆိုတဲ့ တာဝန္မဲ့စိတ္ေတြ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဝင္လာတတ္ပါတယ္။

သူတို႔နဲ႔ ေျပာင္းျပန္၊ အ႐ိုက္မခံရတဲ့ ကေလးေတြကက်ေတာ့ မိဘေတြရဲ႕ စံနမူနာကို အလိုလို ယူခ်င္စိတ္အျပည့္နဲ႔ ျဖစ္ေနၾကၿပီး ကိုယ္လုပ္လိုက္တာ၊ ကိုယ့္အျပဳအမူ၊ ကိုယ့္အက်င့္စ႐ိုက္ကို ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္လွန္ စစ္ေဆးတဲ့ တာဝန္ကိုလည္း အလိုလို ယူသြားတတ္တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီ့နည္းနဲ႔ အ႐ိုက္မခံရတဲ့ကေလးေတြဟာ မိမိကိုယ္ကို တာဝန္ယူၿပီး မိမိကိုယ္ကို ေစာင့္ၾကည့္ ၾကပ္မတ္တတ္တဲ့ အက်င့္ေကာင္းသူမ်ား ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ မိဘေတြက ေစာင့္ၾကည့္ ၾကပ္မတ္ေပးေနလိမ့္မယ္၊ မွားရင္ ႐ိုက္ႏွက္ၿပီး ျပင္ေပးလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့အသိမ်ိဳး သူတို႔မွာ လံုးလံုး မရွိတဲ့အတြက္ မိမိကိုယ္ကို ပိုဂ႐ုစိုက္ျဖစ္၊ ကိုယ့္အမွားကို ဆန္းစစ္ျဖစ္သြားတတ္တာလည္း အလြန္ ယထာဘူတက်တဲ့ အခ်က္ပါပဲ။


အဲေတာ့ကာ မိဘ ဆရာမ်ားအေနနဲ႔ ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမျခင္းကို ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီး ကိုယ္ခႏၶာ အနာတရ မျဖစ္ေစတဲ့ နည္းမ်ိဳးကို သံုးလို႔ စည္းကမ္းထိန္းေပးႏိုင္ၾကမယ္ဆိုရင္ ေျပာလို႔ဆိုလို႔လည္း လြယ္၊ ပိုလည္း အက်င့္ေကာင္းတဲ့ ကေလးေတြ ထြက္လာမယ္ဆိုတဲ့ ေကာက္ခ်က္က မလြဲဧကန္ ထြက္လာပါ ေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခက္တာက သည္လူ႔ေဘာင္မွာ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက အဲသလို မေတြးျဖစ္ၾကဘဲ ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမမွ ေကာင္းသြားမယ္၊ ေတာ္သြားမယ္လို႔ ယံုမွတ္မွားေနၾကတာႀကီးပါပဲ။

စိတ္ဓာတ္က်တာ။ မထံုတက္ေသး ျဖစ္သြားတတ္တာနဲ႔ အစြမ္းအစေတြ ငုပ္ကုန္တာ

ကြ်န္ေတာ္ လုပ္ခဲ့တဲ့ စစ္တမ္းထက္ အမ်ားႀကီး ပိုၿပီး က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ လုပ္ခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ မိသားစုတြင္း အၾကမ္းဖက္မႈ ေလ့လာေရး စစ္တမ္းအရဆိုရင္ လူတစ္ေယာက္ဟာ မ်ားမ်ား အ႐ိုက္ခံခဲ့ရဖူးေလေလ၊ စိတ္ဓာတ္က်ႏိုင္ေခ် ပိုမ်ားေလေလျဖစ္တဲ့အျပင္ မိမိကိုယ္ကို သတ္ေသဖို႔အထိ စိတ္ကူးမိတဲ့အေနအထားမ်ိဳးလည္း ပိုႀကီးမားေလေလဆိုတဲ့အခ်က္ကို ေတြ႕ရွိရျပန္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္စစ္တမ္းမွာလည္း စိတ္ဓာတ္က်ဆင္းေနသူေတြအျပင္ မိမိကိုယ္ကို သတ္ေသဖို႔ စိတ္ကူးမိတာ အႀကိမ္ႀကိမ္ပါလို႔ ဖြင့္ဟေရးသားခဲ့သူ ၁.၃၃ရာခိုင္ႏႈန္း ရွိေနခဲ့တာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါဟာ အဖန္ငါးရာ၊ ငါးကမၻာ ဆိုတဲ့ သညာမ်ိဳး ရွိေနသူေတြ မ်ားျပားတာမို႔ သည္ေလာက္ ရာခိုင္ႏႈန္းသာ ေပၚထြက္လာခဲ့တာလို႔ ခန္႔မွန္းႏိုင္ပါတယ္။


ေနာက္ထပ္ ေတြ႕ရွိခ်က္ တစ္ခုကေတာ့ မ်ားမ်ား အ႐ိုက္ခံခဲ့ရဖူးသူဟာ မထံုတက္ေသးနဲ႔ ဘာသိဘာသာ ေနသြားတတ္တဲ့အခ်က္ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ စစ္တမ္းမွာဆိုရင္ အ႐ိုက္ခံဖူးသူမ်ားထဲက ၁၆.၂၆ ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ တျခားသူေတြက မိမိကို ခ်စ္တယ္၊ ခင္တယ္လို႔ ေျပာလာရင္ ယံုတယ္လို႔ ေျဖထားၾကၿပီး အေျခအေနအရ ခ်င့္ယံုမယ္ ဆိုတဲ့သူက ၂၈.၄၆ ရာခိုင္ႏႈန္း ရွိေနပါတယ္။ လံုးလံုး မယံုဘူးဆိုတဲ့သူက ၅၅.၂၈ရာခိုင္ႏႈန္းပါ။

လံုးလံုး မယံုဘူးဆိုတဲ့သူ အားလံုးဟာ ေတာ္ေတာ့္ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အ႐ိုက္ႏွက္ခံထားရသူမ်ား ျဖစ္ေနတာကိုလည္း ေတြ႕ရပါေသးတယ္။ လူေတြကို မယံုေတာ့ဘူးဆိုတာနဲ႔ အဲဒီ့လူဟာ အထီးတည္းပဲ ေနေတာ့မွာပါ။ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ဘဲ ဘာသိဘာသာ ေနတဲ့ စ႐ိုက္ေလး အလိုလို ဝင္လာမွာလည္း အေသအခ်ာပါပဲ။


ဒါတင္မကေသးပါဘူး၊ အဲသလို စိတ္ဓာတ္က်တာ၊ ဘယ္သူနဲ႔မွ မေရာေႏွာဘဲ ဘာသိဘာသာ ေနတတ္လြန္းတာမ်ားရဲ႕အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ ဘဝ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာလည္း ေအာင္ျမင္မႈရရွိဖို႔ ခဲယဥ္းလာၿပီး အမ်ားနဲ႔ ေပါင္းရ သင္းရ ခက္တဲ့ အေနအထားမ်ိဳးေတြ ေရာက္ကုန္တာေတြကိုလည္း ႏိုင္ငံလံုး ဆိုင္ရာ စစ္တမ္းက အေျဖထုတ္ေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမျခင္းရဲ႕ တျခားဆိုးက်ိဳးေတြ

စည္းကမ္းထိန္းသိမ္းဖို႔ အားထုတ္တဲ့အေနနဲ႔ ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမရာက အခ်ိန္မေရြး လက္လြန္သြားတတ္ၿပီး ခႏၶာကိုယ္ အနာတရျဖစ္ေအာင္ ႏွိပ္စက္ ညႇဥ္းပန္းရာကို ေရာက္သြားတတ္ပါတယ္။

ဒါကလည္း သဘာဝက်ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အခါခါ ေရးခဲ့ဖူးသလို ပါပဲ၊ လူရဲ႕ စိတ္နဲ႔ ႐ုပ္ခႏၶာဟာ အျပန္အလွန္ အက်ိဳးသက္ေရာက္ေနပါတယ္။ ဝမ္းနည္းလို႔ ငို၊ ငိုရင္းနဲ႔ ပို ဝမ္းနည္းလား၊ ေၾကာက္လို႔ ထြက္ေျပး၊ ေျပးရင္းနဲ႔ ပိုေၾကာက္လာတာဟာ စိတ္ကို ႐ုပ္က ျပန္လႊမ္းမိုးတတ္တဲ့ သေဘာပါပဲ။


ေဒါသျဖစ္ျဖစ္နဲ႔ ဖိေျပာၾကည့္ပါ။ ေျပာရင္းနဲ႔ ေဒါသက ပိုထြက္လာပါလိမ့္မယ္။ အလားတူပဲ၊ ေဒါသျဖစ္ျဖစ္နဲ႔ ႐ိုက္ႏွက္တဲ့အခါမွာလည္း ႐ိုက္ရင္း ပိုေဒါသထြက္လာၿပီး ပိုနာေအာင္ ႐ိုက္မိသြားတတ္တာလည္း သဘာဝပါပဲ။ လက္လြန္သြားရင္ေတာင္မွ ကိုယ္က ဖေအ မေအ၊ ဆရာသမားျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ “ဆံုးမတာ”ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တရားခ်င္ေယာင္ေဆာင္လို႔ ရေနေတာ့ လက္လြန္တုန္း ခဏ ေနာင္တရခ်င္ဦးေတာင္ ေခြးၿမီးေကာက္ က်ည္ေတာက္စြပ္နဲ႔ ႐ိုက္ႏွက္မႈ သံသရာမွာ လည္လို႔ေကာင္း ေနႏိုင္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ႐ိုက္ႏွက္ျခင္းဟာ စာနာစိတ္၊ ေနာင္တနဲ႔ က႐ုဏာတရားမ်ားကိုလည္း ခ်ိဳးႏွိမ္ေပးရာ ေရာက္ပါတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္ဟာ အ႐ိုက္ခံလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔အသား နာတဲ့အေပၚမွာသာ အျပည့္အဝ အာ႐ံုစိုက္သြားပါတယ္။ အ႐ိုက္ခံျဖစ္ေစတဲ့အထိ သူ က်ဴးလြန္ျဖစ္ခဲ့တဲ့အမႈ၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔အမွားကို လံုးလံုးကို သတိမရအားေတာ့ပါဘူး။ ကေလးျဖစ္ျဖစ္၊ လူႀကီးျဖစ္ျဖစ္၊ လူမွန္သမွ် အသားနာၿပီဆိုတာနဲ႔ ေထာင္းခနဲ ေဒါသထြက္တာနဲ႔ ေၾကာက္သြားတာ ႏွစ္မ်ိဳးကလြဲရင္ စိတ္ထဲမွာ တျခားဘာကိုမွ ခံစား မေနအားပါဘူး။ ဒါ လူ႔သဘာဝ အစစ္အမွန္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဆိုေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္ တစ္ခုခု မွားလိုက္လို႔၊ က်ဴးလြန္လိုက္လို႔ ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမၿပီဆိုတာနဲ႔တစ္ၿပိဳင္နက္ ကေလးမွာ သူ႔အသားနာတာကလြဲလို႔ နားေထာင္ႏိုင္တဲ့ စြမ္းအား၊ ဆင္ျခင္စဥ္းစားႏိုင္တဲ့ အသိဉာဏ္နဲ႔ သူ ျပဳလိုက္တဲ့ အမႈ၊ မွားလိုက္တဲ့အမွားအတြက္ ေနာင္တရခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ အားလံုး ကြယ္ေပ်ာက္သြားေအာင္ တြန္းအားေပးရာ ေရာက္သြားတတ္ပါတယ္။

ေလးဘက္သြားတဲ့အရြယ္ ကေလးငယ္ေလးေတြကို ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမလို႔ကေတာ့ အဲသည့္ကေလးအေနနဲ႔ အသိဉာဏ္ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အလြန္႔အလြန္ ေႏွးေကြး ေလးလံသြားတတ္ပါတယ္။

အဲ… ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြကို ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ရာဇဝတ္မႈ အေသးစားေလးေတြကို စြတ္ကယ္ စြတ္ကယ္ က်ဴးလြန္ျဖစ္ေအာင္ တြန္းပို႔ရာ ေရာက္ပါတယ္။ လူသတ္မႈလို၊ ဓားျပမႈလို ရာဇဝတ္မႈႀကီးေတြကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အလစ္သုတ္တာမ်ိဳးလို၊ ခိုက္ရန္ျဖစ္ပြားတာမ်ိဳးလို၊ တစ္ဖက္သားကို နာက်င္ေစတဲ့ အမႈမ်ိဳးလို၊ မူးယစ္ေဆးစြဲတာလို၊ အရက္ ေသစာ ေသာက္စားတတ္တာလို အမႈေသးေလးေတြကို က်ဴးလြန္ျဖစ္သြားေစတတ္တာပါ။

အမွန္ေတာ့ အရြယ္မေရာက္ေသးသူမ်ား ရာဇဝတ္မႈက်ဴးလြန္ျဖစ္ေစတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက သံုးခ်က္ ရွိပါတယ္။

ပထမတစ္ခ်က္က မိဘေတြအေနနဲ႔ ကေလးေတြကို က်ိဳးေၾကာင္း ဆီေလ်ာ္မႈ မရွိတာေတြ ခိုင္းလြန္းတာမ်ိဳးေၾကာင့္ပါ။ ဆိုၾကပါစို႔… သံုးႏွစ္သားေလးအေနနဲ႔ သူ႔ဘာသာသူ စားတဲ့ေသာက္တဲ့အခါ ဖိတ္တာ၊ စင္တာမ်ိဳးက ရွိကိုရွိေနဦးမွာပါ။ ဒါကို မလိုအပ္ဘဲ ဇြတ္ႀကီး ေမာင္းမဲၿပီး သင္ေပးတာမ်ိဳး။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ေလးႏွစ္သားေလးကို ဝလံုးေလာက္ အေရးမခိုင္းဘဲနဲ႔ ကႀကီးခေကြး ဇြတ္သင္ေပးတာမ်ိဳးကို က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္မႈ မရွိတာေတြကို ခိုင္းတာလို႔ ဆိုလိုပါတယ္။

ဒုတိယတစ္ခ်က္ကေတာ့ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေဆြးေႏြးလာခဲ့တဲ့ ကိုယ္ထိ လက္ေရာက္ ႐ိုက္ႏွက္ ထိုးႀကိတ္ အျပစ္ေပးတာမ်ိဳးေၾကာင့္ပါ။ ဒါကိုေတာ့ အေသးစိတ္ ရွင္းစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။

တတိယအခ်က္ကေတာ့ ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမတာ မပါသည့္တိုင္ေအာင္ ထစ္ခနဲရွိ ဒဏ္ေပးတဲ့နည္းနဲ႔ အျပစ္ေပး အေရးယူဖို႔ အားသန္ေနတတ္တဲ့ မိဘမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေတြ႕ရတဲ့ ကေလးေတြဟာ အရြယ္မေရာက္ခင္မွာ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ ရာဇဝတ္မႈ အေသးစားေလးေတြကို က်ဴးလြန္ျဖစ္ဖို႔ အလားအလာ ပိုမ်ားေနတတ္ပါတယ္။

မ႐ိုက္မႏွက္တဲ့အတြက္ ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူး

တိုတိုပဲ ေျပာပါရေစ။

မိဘဆရာေတြမွာ ကေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အခက္အခဲေတြ၊ ျပႆနာေတြ နည္းသြားပါလိမ့္မယ္။ အက်င့္စာရိတၱ ေကာင္းတဲ့ တပည့္ သားသမီးေတြကို ရလာပါလိမ့္မယ္။

ကေလးေတြအတြက္ အသားနာခံရတဲ့ ဒုကၡက မလြဲမေသြ ကင္းေဝးသြားေတာ့မွာျဖစ္သလို အရြယ္မေရာက္ေသးသူမ်ား က်ဴးလြန္တဲ့ ရာဇဝတ္မႈေတြ က်ဲပါးသြားေတာ့မွာလည္း အေသအခ်ာပါ။

ေနာက္လာမယ့္မ်ိဳးဆက္အတြက္ကေတာ့ လမ္းေပၚမွာ ရန္ျဖစ္ေနတာေတြ နည္းသြားမယ္၊ စိတ္ဓာတ္က်သူေတြ (စိတ္က်ေရာဂါ ခံစားေနရသူေတြ)၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသသူေတြ နည္းပါးသြားမယ္၊ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ကို ႐ိုက္ႏွက္ ႏွိပ္စက္သူေတြလည္း နည္းသြားမယ္။ ဒါတင္မကေသးဘဲ စီးပြားေရးမွာလည္း ပိုေအာင္ျမင္လာပါလိမ့္မယ္။

ဒါေတြအားလံုးကို ခ်ဳပ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အၾကမ္းဖက္မႈ နည္းပါးၿပီး က်န္းမာ ခ်မ္းသာတဲ့ လူ႔ေဘာင္တစ္ခုကို တည္ေဆာက္ခ်င္ၾကတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေသြးထဲသားထဲမွာ ရွိေနတဲ့ သတၱဝါတို႔ရဲ႕ အငံု႔စိတ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတတ္ျမဲ ထစ္ခနဲရွိ ႐ိုက္ႏွက္ခ်င္တဲ့စိတ္ကေလးကို ခ်ိဳးႏွိမ္ၾကရပါလိမ့္မယ္။

(သရဖူမဂၢဇင္းကတစ္ဆင့္ စစ္တမ္းေကာက္ယူၿပီး သရဖူမဂၢဇင္းမွာပဲ ေရးသားေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးျဖစ္ပါတယ္။ စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၁၂၀၅/၂၀၀၃(၁၂) နဲ႔ လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လမွာ ဒုတိယအႀကိမ္ ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “သားငယ္ သမီးငယ္မ်ား ပဲ့ျပင္ထိန္းေက်ာင္းျခင္း အႏုပညာ” ဆိုတဲ့ စာအုပ္ရဲ႕ “အပိုင္း ၁ – မိဘေကာင္းျဖစ္ရန္ လိုအပ္ေသာ အရည္အခ်င္း”ဆိုတဲ့ အပိုင္းမွာ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။)

The Real Heredity

၀စီစ႐ိုက္ မ်ိဳး႐ိုးလိုက္မႈ

ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြက ေမြးလာတဲ့ ကေလးေလးေတြမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လက္မခံႏိုင္တဲ့၊ လက္မခံခ်င္လွတဲ့ အမူအက်င့္ေတြ၊ အေျပာအဆိုေတြ ေတြ႔ေနရၿပီဆိုရင္ အဲဒါေတြရဲ႕အဓိက လက္သည္ကို အရင္ဆံုး ျမင္ဖို႔ လိုပါတယ္။


“လက္ဦးဆရာ မည္ထိုက္စြာ၊ ပုဗၺာစရိယ မိနဲ႔ဘ”ဆိုတဲ့ စကားဟာ ေသခ်ာ စဥ္းစားေလေလ၊ ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္ေလေလပါ။ ကေလးေတြရဲ႕ အက်င့္စ႐ိုက္ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ မိဘေတြဆီက အေမြဆက္ခံ ရရွိခဲ့တာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဝစီစ႐ိုက္လို႔ဆိုၾကတဲ့ ႏႈတ္ခ်ိဳျခင္း၊ ႏႈတ္ၾကမ္းျခင္း၊ ဆဲတတ္ျခင္း၊ ယဥ္ေက်း ပ်ဴငွာျခင္း၊ တိုးတိုးသက္သာ ေျပာတတ္ျခင္း၊ ေအာ္ႀကီး ဟစ္က်ယ္ လုပ္တတ္ျခင္းအစရွိတဲ့ “ႏႈတ္မႈအက်င့္”ဟူသမွ်ဟာ မိဘဆီက အျပည့္အဝ အေမြ ဆက္ခံရတတ္စျမဲ (ဝါ) မ်ိဳး႐ိုးလိုက္တတ္ျမဲ ျဖစ္ပါတယ္။

မိဘလုပ္တဲ့သူကေတာ့ “ေရာ့… အင့္… ယူလဟဲ့။ မွတ္လဟဲ့”လို႔ အတိအက်ႀကီး ေပးလိုက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူမွန္းမသိခင္ အကေလးဘဝကတည္းက ျမင္ေန၊ ၾကားေနရေတာ့ မသင္ဘဲနဲ႔ အလိုလို တတ္လာတဲ့သေဘာပါ။

သည္ႏႈတ္မႈစ႐ိုက္ေတြအားလံုး မိဘေတြဆီက အေမြရလိုက္တယ္ဆိုတာအတြက္ ဘယ္သူမွ မျငင္းသာတဲ့ အထင္ရွားဆံုး ဥပမာကို ျပရမယ္ဆိုရင္ ဘာသာစကား တတ္ေျမာက္မႈပါပဲ။ ျမန္မာကေလးေတြဟာ ျမန္မာစကားကို သင္စရာ မလိုဘဲ တတ္လာသလို  တ႐ုတ္ကေလးေတြ၊ ကုလားေလးေတြ၊ တျခား ဘာသာစကား ေျပာတဲ့ လူမ်ိဳးအသီးသီးရဲ႕ ကေလးေတြဟာလည္း သက္ဆိုင္ရာ ဘာသာစကားအသီးသီးကို မသင္ဘဲ တတ္လာခဲ့တာဟာ မိဘဆီက ႏႈတ္မႈစ႐ိုက္ကို အျပည့္အဝ အေမြဆက္ခံတဲ့ သေဘာပါပဲ။

ကေလးငယ္ စကား မတတ္ခင္ကတည္းက သူ႔နားထဲကို ဝင္ေနတဲ့ ဘာသာစကားေတြကို သူ႔ဦးေႏွာက္ကေလးနဲ႔ လိုက္မွတ္ထားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ သူလည္း စကား ေျပာတတ္လာၿပီဆိုတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ အဲလို မွတ္သားထားတဲ့ စကားလံုးေတြကို ခ်ေျပာၾကည့္ေတာ့တာပါ။ ေျပာတတ္စမွာ ေန႔စဥ္နဲ႔ အမွ် အသစ္တိုးေနတဲ့ ေဝါဟာရေတြ၊ ဝါက်ေတြကိုလည္း မွတ္ေနတုန္းပါပဲ။ မွတ္႐ံုတင္မကဘဲ အလ်ဥ္းသင့္ရင္ သင့္သလို သူေျပာတဲ့အခါမွာလည္း ထည့္သံုးေနတတ္ပါတယ္။
အဲဒီ့ကမွတစ္ဆင့္ ေက်ာင္းေနတဲ့အခါ၊ အိမ္ထက္ ပိုမိုက်ယ္ဝန္းတဲ့ လူ႔ေလာကထဲကို ေရာက္လာတဲ့အခါ၊ စာအုပ္ေတြ ဖတ္လာတဲ့အခါ၊ ႐ုပ္ရွင္ ဗီဒီယိုေတြ ၾကည့္လာတဲ့အခါမ်ားမွာ မိမိ ႏွစ္သက္ သေဘာက်တဲ့ စကားလံုးေလးေတြ၊ ဝါက်ေလးေတြ၊ စာတန္းေလးေတြကို တမင္ က်က္ေနစရာ မလိုဘဲ မွတ္ မွတ္ေနေတာ့တာမ်ား ေသတဲ့အထိကို မွတ္လို႔ မဆံုးႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ ႀကီးမွ ဘယ္လို မွတ္မွတ္၊ တကယ့္ အေျခခံျဖစ္တဲ့ မိခင္ ဘာသာစကား တတ္ေျမာက္မႈက်ေတာ့ မိဘေတြဆီက ျပည့္ျပည့္ဝ၀ အေမြရခဲ့တယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မျငင္းႏိုင္ပါဘူး။ မိဘေတြဆီက မဟုတ္ရင္ေတာင္ ေမြးစကတည္းက ကေလးနဲ႔ လက္ပြန္းတတီးေနခဲ့ရတဲ့ အဘိုးအဘြားေတြ၊ အေဒၚေတြ၊ သားခ်င္းေတြ၊ ကေလးထိန္းေတြဆီက ဘာသာစကား တတ္လာရတာ အေသအခ်ာပါ။

မိဘအမ်ား စဥ္းစားစရာ

ဘာသာစကားဆိုတဲ့ လူ႔ဘဝရဲ႕အေျခခံ ကိရိယာတစ္ရပ္လို ႀကီးမား က်ယ္ျပန္႔လွတဲ့ စြမ္းရည္တစ္ရပ္ကိုေတာင္ မိဘဆီက အေမြဆက္ခံ ရရွိခဲ့ေသးတာ။ အဲဒီ့ ဘာသာစကားကို သံုးစြဲတဲ့ ေလယူေလသိမ္း၊ စကားလံုး ေရြးခ်ယ္မႈ၊ အသံ အတိုးအက်ယ္စတဲ့ ဘာသာ စကားသံုးစြဲမႈကို ပံ့ပိုးေနတဲ့ အျခားအဂၤါရပ္ေတြမွာလည္း ကေလးေတြဟာ မိဘေတြ၊ ဒါမွမဟုတ္ သူတို႔နဲ႔ လက္ပြန္းတတီးေနၾကသူေတြဆီက ပံုတူကူးခ် ရရွိလိုက္တယ္ဆိုတာဟာလည္း ဘယ္လိုမွ အျငင္းမပြားႏိုင္တဲ့ အခ်က္ပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိဘလုပ္တဲ့သူေတြက သည္အခ်က္ကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္မိေနတတ္ၾကပါတယ္။ တကယ္ မသိတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို မိမိကိုယ္ကိုက် အျမဲတေစ တစ္ကြက္ခ်န္ ေတြးတတ္တဲ့ လူ႔သဘာဝေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ကေလးငယ္တစ္ေယာက္က လူပံုအလယ္မွာ မဖြယ္ရာတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို ေျပာခ်လိုက္တဲ့အခါ မိဘလုပ္တဲ့သူေတြက ခပ္ရွက္ရွက္နဲ႔ “အို… သည္ကေလး ဒါေတြကို ဘယ္က တတ္လာတယ္ မသိဘူး”လို႔  ညည္းခ်င္း ခ်တတ္ပါတယ္။ အမွန္က မိဘေတြကိုယ္တိုင္ဆီက၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ကေလးနဲ႔ လက္ပြန္းတတီး ေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က ရလာတာဟာ အင္မတန္ကို ေသခ်ာတဲ့အခ်က္ပါ။

ဒါေၾကာင့္ မိမိတို႔ရဲ႕ကေလးေတြ ဘယ္အရြယ္ကို ေရာက္ေနပါေစ။ ကေလးေတြမွာ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ အစပ္မတည့္လွတဲ့ အမူအက်င့္၊ အေျပာအဆို တစ္ခုခုကို ေတြ႔လိုက္ရၿပီဆိုတာနဲ႔ မိဘေတြဘက္က ပထမဆံုး စဥ္းစားသင့္တဲ့အခ်က္က အဲဒီ့အျပဳအမူ၊ အေျပာအဆိုကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကေရာ က်ဴးလြန္တတ္သလား ဆိုတာကိုပါ။

ကိုယ့္မွာ အဲလို အက်င့္ရွိမွန္း ေသခ်ာသြားရင္ ဒုတိယ ဆက္စဥ္းစားဖို႔ ေကာင္းတာက အဲဒီ့အက်င့္ကို ဘယ္က ရခဲ့သလဲဆိုတာကိုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္လည္း အဲလို အက်င့္ကို ကိုယ့္မိဘေတြဆီက ရခဲ့တာျဖစ္ဖို႔က ရာခိုင္ႏႈန္း အေတာ္မ်ားမ်ား ေသခ်ာေနပါတယ္။

ေရာဂါရဲ႕ဇစ္ျမစ္ကို အေသအခ်ာသိၿပီဆိုရင္ ကုဖို႔ လြယ္တတ္သလိုပါပဲ။ အခုလို ကိစၥမ်ိဳးေတြမွာလည္း ကိုယ့္ဆီမွာ ရွိတဲ့ အက်င့္ဆိုးေတြကို သတိထားၾကည့္လို႔ ျမင္လိုက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ကိုယ့္သားသမီးကို ျပဳျပင္ဖို႔ထက္ မိမိကိုယ္ကို ျပင္ဖို႔ အရင္ဦးဆံုး အားထုတ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သားသမီးကိုလည္း ျဖစ္ပံုပ်က္ပံု ကင္ပြန္းျခံဳကို ေသခ်ာဃန ခ်ျပၿပီး ေဆြးေႏြး ညႇိႏိႈင္းယူျခင္းအားျဖင့္ ျပဳျပင္ဖို႔ ႀကိဳးစားႏိုင္ရင္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ “ငါေျပာသလို လုပ္။ ငါလုပ္သလို လိုက္မလုပ္နဲ႔”တို႔၊ “ငါတို႔ကေတာ့ သခ်ႋဳင္းကုန္း ေျခတစ္ဖက္ လွမ္းေနၿပီမို႔ ျပင္လို႔ မလြယ္ေတာ့ဘူး၊ မင္းတို႔သာ လူ႔ဘဝမွာ လူဆက္လုပ္ရဦးမွာမို႔ ျပင္ခိုင္းေနရတာ”တို႔ဟာ ေတာ္ေတာ္ လက္လြတ္စပယ္ႏိုင္တဲ့ ဆံုးမနည္းမ်ိဳးပါ။ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ မလိုက္နာႏိုင္တဲ့၊ မက်င့္သံုးႏိုင္တဲ့ စည္းကမ္း တစ္ရပ္၊ က်င့္စဥ္ တစ္ခုကို ခ်မွတ္တယ္ဆိုတာဟာ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ ကင္းမဲ့တဲ့ လူ႔အႏၶမ်ားသာ က်ဴးလြန္တတ္ျမဲ ျဖစ္ပါတယ္။

စိတ္မွတ္မဲ့ တံု႔ျပန္မႈနဲ႔ မ်ိဳး႐ိုးလိုက္ျခင္းသေဘာ

လူတိုင္းမွာ စိတ္မွတ္မဲ့ တံု႔ျပန္မႈေတြ ရွိပါတယ္။ ျမင္သာ ထင္သာေအာင္ ေျပာရရင္ ႏွာေခ်တဲ့အခါ၊ ယားတတ္သူရဲ႕ ခါးကို တို႔လိုက္တဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ ႏႈတ္က အမွတ္တမဲ့ ထြက္လာတတ္တဲ့ စကားလံုးေတြဟာ အထင္ရွားဆံုး စိတ္မွတ္မဲ့ တံု႔ျပန္မႈေတြပါပဲ။ ထိုနည္းလည္းေကာင္းပဲ၊ တစ္စံုတစ္ခု လြတ္က်သြားတဲ့အခါ၊ ႐ုတ္တရက္ ထိတ္လန္႔စရာ တစ္ခုခု၊ နာက်င္မႈ တစ္ခုခု၊ ရယ္စရာတစ္ခုခု ၾကံရတဲ့အခါ၊ အံ့ဩသြားတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာလည္း စိတ္မွတ္မဲ့ တံု႔ျပန္တတ္ၾကစျမဲပါပဲ။ အဲဒီ့ကမွ တစ္ဆင့္တက္ၿပီး စိတ္တိုတဲ့အခါ၊ ဝမ္းသာတဲ့အခါ၊ ဝမ္းနည္းတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာလည္း လူတို႔ဟာ ျဖစ္လာတဲ့ ခံစားမႈကို စိတ္မွတ္မဲ့နည္း တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ထြက္ေပါက္ေပးကာ တံု႔ျပန္တတ္ၾကပါေသးတယ္။

“ဟတ္ခ်ိဳး ဆိတ္ဖြား၊ အသက္တစ္ရာ၊ အနာမရွိ၊” “ဟတ္ခ်ိဳး ဘုရား၊” “ဟဲ့… ေသာက္ပလုတ္တုတ္၊” “အာယိုယို၊” “ေသလိုက္ပါလား၊” “အေမ့၊” “Whoops a daisy!” “Oh, my god!” “Bless you!” “What the hell!” တို႔မွအစ အယုတၱ အနတၱ ဆဲသံမ်ိဳးစံုအဆံုး လူအားလံုးဟာ ႐ုတ္တရက္ ၾကံဳေတြ႔ ရင္ဆိုင္ရတဲ့ ကိစၥ တစ္ရပ္ရပ္အေပၚမွာ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ တံု႔ျပန္ျပတတ္ၾကပါတယ္။

တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အသံနဲ႔တင္ မကပါဘူး၊ ကိုယ္အမူအရာနဲ႔ပါ တံု႔ျပန္တတ္ ပါေသးတယ္။ မိန္းကေလး အေတာ္မ်ားမ်ားဆို သူတို႔မခံခ်င္တာ တစ္ခုခုကို ေျပာရင္ ေျပာသူကို လွမ္းၿပီး ပုတ္တာမ်ိဳး၊ တခ်ိဳ႕ေယာက္်ားေလးေတြက လက္သီးနဲ႔ ရြယ္လိုက္တာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အလြယ္ ေျပာရင္ေတာ့ “ေယာင္”ၿပီး လုပ္မိတဲ့ ကေယာင္ကတမ္း တံု႔ျပန္မႈကို စိတ္မွတ္မဲ့တံု႔ျပန္မႈ (reflex) လို႔ ဆိုလိုတာပါ။

အဲလို စိတ္မွတ္မဲ့ တံု႔ျပန္ၾကရာမွာ ေရရြတ္ၾကတဲ့ စကားလံုးေတြ၊ လႈပ္ရွားၾကတဲ့ ကိုယ္အမူအရာေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာလည္း အတုျမင္၊ အတတ္သင္ ဆိုသလို လူတစ္ေယာက္ရဲ႕စိတ္အာ႐ံုမွာ စြဲျမဲ ထင္ဟပ္ ကပ္ၿငိေနတဲ့ နမူနာ တစ္ခုခုအေပၚမွာ အေျခခံပါတယ္။

မ်ားေသာအားျဖင့္ မိခင္ရဲ႕နမူနာကို လူအေတာ္မ်ားမ်ားက အတုခိုးျဖစ္သြားတတ္ၾကပါတယ္။ မိခင္က “ပလုတ္တုတ္”လို႔ ေယာင္တတ္ရင္ သားသမီးေတြလည္း လိုက္ၿပီး “ပလုတ္တုတ္”ခ်င္သလို ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သည္အခ်က္ဟာ အျပည့္အဝမွန္တယ္လို႔ေတာ့ အေျပာရ ခက္ပါလိမ့္မယ္။ တခ်ိဳ႕ ကေလးငယ္ေလးေတြမွာ မိခင္၊ ဖခင္တို႔ ေယာင္ယမ္းေလ့ မရွိတဲ့ ေဝါဟာရမ်ိဳးနဲ႔ ေယာင္တတ္ၾကတာကို ေတြ႔ရလို႔ပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ကေလးတို႔ဘဝမွာ နီးစပ္ရာ လူတစ္ဦးဦးရဲ႕ ေယာင္တတ္ပံုကို သံေယာင္လိုက္ရာက စတင္တယ္ဆိုတာပါပဲ၊ မိခင္၊ ဖခင္ မဟုတ္ေတာင္ အဘိုး၊ အဘြား၊ အေဒၚ၊ ဦးေလး၊ ကေလးထိန္း စသူမ်ားရဲ႕ ေယာင္ပံုေလးေတြကို တမင္ကလာမဟုတ္ဘဲ အလိုလို အတုခိုးမိရာက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ေယာင္တတ္မႈ (ဝါ) စိတ္မွတ္မဲ့ တံု႔ျပန္မႈအသီးသီးကို ရရွိလာပါတယ္။


အဲဒီ့ကမွတစ္ဆင့္ မိသားစုဘဝထက္ ပိုမိုက်ယ္ဝန္းတဲ့လူ႔ေဘာင္ ဘဝထဲကို ေရာက္လာတဲ့အခါ ေက်ာင္းက၊ အရပ္ထဲက လူတစ္ဦးဦးရဲ႕ တံု႔ျပန္ပံုကို အမွတ္တမဲ့ ပံုတူကူးျဖစ္သြားတတ္ျပန္ပါတယ္။ လူဆိုတာက ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလိုက္ၿပီး တံု႔ျပန္တတ္ၾကစျမဲျဖစ္ေလေတာ့ကာ မိမိေနထိုင္ရာ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ အလိုက္အထိုက္ျဖစ္ေနေအာင္ လူ႔ရဲ႕ ေမြးရာပါ အငံု႔စိတ္က အလိုလိုလိုက္ၿပီး ျပဳျပင္ေနထိုင္သြားတတ္တာမ်ိဳးပါ။

ႏႈတ္ၾကမ္း အာၾကမ္းနဲ႔ ပါးစပ္သရမ္းတဲ့ ဝန္းက်င္မွာ က်င္လည္ေနျဖစ္ရင္လည္း အေႏွးနဲ႔ အျမန္ပဲ ကြာပါလိမ့္မယ္၊ ကိုယ္တိုင္လည္း ႏႈတ္သရမ္း၊ အာၾကမ္းလာေတာ့မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။

ဒါက ေယာင္တာ၊ ဆဲတာ အစရွိတဲ့ စိတ္မွတ္မဲ့တံု႔ျပန္ပံု အႏုစားေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကူးစက္ပံုပါ။

ခံစားမႈမ်ားကို တံု႔ျပန္ပံုမ်ား မ်ိဳး႐ိုးလိုက္မႈသေဘာ

အဲဒီ့ကမွတစ္ဆင့္တက္ၿပီး စိတ္ခံစားမႈမ်ားအေပၚ တံု႔ျပန္ပံုေတြကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း အလားတူပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲသလို စိတ္ခံစားမႈ အသီးသီးကို တံု႔ျပန္ရာမွာက်ေတာ့ ေယာင္ယမ္းတာလိုႀကီးမွာလိုမ်ိဳး မိမိက်င္လည္ရာ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလိုက္ၿပီး အတုျမင္အတတ္သင္ယူတာမ်ိဳး နည္းပါးတတ္ပါတယ္။

စိတ္ခံစားမႈကို တံု႔ျပန္ၾကရာမွာေတာ့ ေယာင္ယမ္းတာထက္ အမ်ားႀကီး ပိုလို႔ အခ်ိန္ယူၿပီး ကူးယူ၊ ပြားယူထားတဲ့ “စ႐ိုက္”ဆိုတာက အဓိက အခန္းကဏၭမွာ ပါဝင္ေနပါတယ္။  လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ငယ္ဘဝ၊ အထူးသျဖင့္ ေမြးစမွသည္ ငါးႏွစ္ရြယ္ အေတာအတြင္းမွာ နီးစပ္ပတ္သက္ရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က အဲဒီ့လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈအေပၚ တံု႔ျပန္ပံုအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပံုသြင္းယူလိုက္ပါတယ္။

တစ္နည္းအားျဖင့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ပထမ ငါးႏွစ္တာကာလအတြင္းမွာ နီးစပ္ရတဲ့ မိခင္၊ ဖခင္တို႔ရဲ႕စ႐ိုက္၊ အတူေနသူ ေဆြမ်ိဳး ဉာတကာမ်ားရဲ႕ စ႐ိုက္၊ ကေလးထိန္းမ်ားရဲ႕စ႐ိုက္ေတြဟာ အဲဒီ့လူဆီမွာ စြဲျမဲလာေလမယ့္ တံု႔ျပန္ပံုအလံုးစံုရဲ႕ ၈၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ကို လႊမ္းမိုးထားတတ္စျမဲပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ စိတ္တို၊ စိတ္ဆတ္တဲ့ မိသားစုက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ဟာ စိတ္ရွည္သူ ျဖစ္လာဖို႔ အင္မတိ အင္မတန္ ခဲယဥ္းလွသလို သေဘာမေနာ ေကာင္းတဲ့ မိသားစုက ဆင္းသက္လာတဲ့ ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္မွာလည္း ဆိုးရြားတဲ့ သေဘာထားေတြ ပါလာဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် အင္မတန္ နည္းပါတယ္။

“အေဖ၊ အေမလည္း သည္ေလာက္ သေဘာမဆိုးပဲနဲ႔ သည္ကေလးက်မွ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အက်င့္တန္ေနသလဲ မသိဘူး”ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးကို မိသားစုတခ်ိဳ႕မွာ ၾကားဖူးၾကမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာ အေဖ အေမ ကိုယ္တိုင္က အဟုတ္ မဟုတ္လို႔သာ ကေလးေတြလည္း မူမမွန္တာကိုပဲ ေတြ႔ရပါတယ္။ လူဆိုတာက မိမိကိုယ္ကိုက်ေတာ့ အျမဲ ေဖာ့ေတြးတတ္ေနေလေတာ့ တစ္ခုခုဆို ကေလးကိုပဲ အျပစ္တင္ဖို႔ အားထုတ္လိုက္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ လူဆိုးစာရင္းထဲ သြင္းဖို႔ စဥ္းေတာင္ မစဥ္းစားမိတတ္ၾကပါဘူး။

နမူနာေတြ

သိမ္ေမြ႔ယဥ္ေက်းတဲ့ မိဘေတြကေမြးဖြားလာရင္ ကေလးေတြလည္း သိမ္ေမြ႔ ယဥ္ေက်းတာကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္ လူမႈဘဝ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ တေစ့တေစာင္း သတိထားၾကည့္ရင္ ျမင္သာမွာပါ။ ထို႔အတူ “အမိယုတ္ ႏႈတ္ၾကမ္း၊ အဘယုတ္ လက္ၾကမ္း” ဆိုတဲ့ ဆို႐ိုးဟာလည္း အမွန္ပါပဲ။

နမူနာျပရျပန္ရင္ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အင္မတန္ စိတ္ျမန္တယ္၊ စိတ္တိုတယ္၊ ေဒါသႀကီးတယ္။

စိတ္တိုရင္ ေအာ္ၾကဟစ္ၾက၊ ဆဲၾကဆိုၾက၊ ႐ိုက္ၾက ႏွက္ၾကတဲ့ မိသားစုမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေပါက္ဖြားခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္တိုတဲ့အခါ ေအာ္ဟစ္ဖို႔၊ ဆဲဆိုဖို႔၊ ႐ိုက္ႏွက္ဖို႔ အခါခပ္သိမ္း အားထုတ္ေနမိတတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တင္လားဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္က ေမြးထားတဲ့၊ လက္ေတာက္ေလာက္ပဲ ရွိရွာၾကေသးတဲ့ သားနဲ႔ သမီးကလည္း စိတ္တိုရင္ ေအာ္ဟစ္ေနတတ္ၾကၿပီ။ မ်ိဳး႐ိုးလိုက္တယ္ဆိုတာ အဲလို အတုျမင္အတတ္သင္ရင္းက အက်င့္ဆိုးေတြ ကူးစက္ကုန္တာကို ေခၚတာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ အရမ္း ေဒါသျဖစ္လာတဲ့အခါေတြမွာ ႐ိုက္ခ်င္ ပုတ္ခ်င္တဲ့ စ႐ိုက္ၾကမ္းႀကီးနဲ႔ ျဖစ္ေနတာကိုသတိထားမိပါတယ္။ ေဒါသက ငယ္ထိပ္ကို ေရာက္သြားတဲ့အခါမ်ိဳးမွာေတာ့ ဘာကိုမွ မျမင္မိေတာ့ေအာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကားေမာင္းေနခိုက္မွာမ်ား ေဒါသျဖစ္လို႔ကေတာ့ ေတြ႔ကရာ အကုန္ မဲတတ္ပါေတာ့တယ္။ သာမန္အခ်ိန္မွာ စည္းကမ္း လိုက္နာဖို႔ အျမဲတေစ သတိထားတတ္ေပမယ့္ ေဒါသ ထြက္ေနတဲ့အခါမွာ ယာဥ္စည္းကမ္း၊ လမ္း စည္းကမ္းေတြကိုလည္း ေဖာက္ခ်င္ ေဖာက္မိတတ္တယ္။

ကားေမာင္းၾကမ္းတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ မူပိုင္ စ႐ိုက္လို႔ေတာင္ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ေဒါသထြက္ရင္ေတာ့  ၾကမ္းတဲ့အဆင့္ကေန ရမ္းတဲ့အဆင့္အထိ တက္သြားတတ္တယ္။

ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အဲဒီ့စ႐ိုက္က ကြ်န္ေတာ့္အေဖရဲ႕စ႐ိုက္။ အေဖ စိတ္တိုရင္လည္း ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ၊ ကားေမာင္းတာ တအားၾကမ္းလာ၊ ရမ္းလာတတ္တယ္။
ကြ်န္ေတာ့္ကို ကားေမာင္းသင္ေပးသူက ကြ်န္ေတာ့္အေဖ၊ အဲေတာ့ စိတ္တိုရင္လည္း ကားကို ခပ္ရမ္းရမ္း၊ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေမာင္းျခင္းျဖင့္ ကိုယ့္စိတ္ကို ထြက္ေပါက္ ေပးရမယ္လို႔ အေဖက အထူး မသြန္သင္ဘဲနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အလိုလိုတတ္လာတာလည္း သဘာဝက်ပါတယ္။

အလားတူပဲ၊ စိတ္တိုလာရင္ ကိုယ္အမူအရာပါ ၾကမ္းတမ္းလာတာလည္း အေဖ့စ႐ိုက္ပါပဲ။ ႐ိုက္မယ္ ႏွက္မယ္၊ ေအာ္မယ္ ဆဲမယ္ဆိုတာလည္း အေဖ့ဆီက ရတဲ့ အေမြလို႔ အတိအက် ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ေလးႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူနဲ႔ အႀကီးအက်ယ္ ရန္ျဖစ္တဲ့အခိုက္မွာ အဲဒါကို ကြ်န္ေတာ္ သြားေတြ႔တာပါ။ ဆန္းေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဆန္းပါတယ္။ ရန္ျဖစ္ေနတုန္းမွာပဲ ကြ်န္ေတာ္ဟာ မိမိကိုယ္ရဲ႕ အျပင္ဘက္ကို လြင့္ထြက္သြားသလို ျဖစ္သြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဒါသ အျပည့္နဲ႔ မာန္ဖီေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ ထင္းထင္းႀကီး ျမင္လိုက္မိသလို ျဖစ္သြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္ႏွာထား၊ ကြ်န္ေတာ့္ ေျခဟန္ လက္ဟန္၊ ကြ်န္ေတာ့္ႏႈတ္က ထြက္ေနတဲ့ အသံနဲ႔ စကားလံုးေတြ၊ အလံုးစံုဟာ ကြ်န္ေတာ္ မဟုတ္ဘဲ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္နဲ႔ အေဖ့႐ုပ္ႀကီး ျဖစ္ေနတာကို အလန္႔တၾကား ေတြ႔လိုက္ရတာပါ။

ဘဝမွာ အဲသေလာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ စက္ဆုပ္ ရြံရွာ မုန္းတီးတာမ်ိဳး တစ္ခါမွ မျဖစ္ဖူးဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ အဲလိုလည္း ျပန္ျမင္လိုက္မိေရာ ေတာ္ေတာ့္ကို စိတ္ပ်က္သြားခဲ့ပါတယ္။ သည္မွာတင္ အဲသည့္ေန႔က စၿပီး လင္မယားရန္ျဖစ္တဲ့အခါ လက္မပါမိေတာ့ေအာင္ ေအာင္ေအာင္ ျမင္ျမင္ ဆင္ျခင္သြားႏိုင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ (ယေန႔ ဒုတိယအႀကိမ္ ထုတ္ဖို႔ အတြက္ ျပင္ဆင္ေရးသားေနခ်ိန္ျဖစ္တဲ့ ၂၀ဝ၃ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးကာလမွာဆိုရင္ အဲလို ေအာင္ျမင္စြာ ဆင္ျခင္ႏိုင္ခဲ့တာ ရွစ္ႏွစ္တင္းတင္းျပည့္ေျမာက္ခဲ့႐ံုမက ကိုးႏွစ္တာအတြင္းကို ခ်င္းနင္းဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီလည္းျဖစ္ပါတယ္။)

ကြ်န္ေတာ့္နည္းတူပဲ အင္မတန္ စိတ္ျမန္ၿပီး စိတ္တိုလြယ္တဲ့ မိတ္ေဆြရင္း တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူစိတ္တိုရင္ မ်က္ႏွာထားပဲ ေျပာင္းသြားၿပီး စကားသံ မထြက္ေတာ့တာကို ေကာင္းေကာင္း သတိထားမိေနတယ္။

ဒါနဲ႔ တစ္ခါက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ေမးၾကည့္မိတယ္။ “ခင္ဗ်ား အေဖေရာ စိတ္တိုရင္ ဘာလုပ္တတ္သလဲ“လို႔။ “အေဖ စိတ္တိုရင္ စကား မေျပာေတာ့ဘူးဗ်။ စိတ္တိုသြားၿပီဆိုတာနဲ႔ အေဖက သူ႔ဘာသာ တစ္ေယာက္တည္း ေနေနေတာ့တာပဲ။ အဲဒီ့ထက္ ပိုၿပီး စိတ္တိုလာရင္ေတာ့ အေဖက ပတၲလား တီးေနတတ္တယ္။ အေဖ့ ပတၱလားသံ ၾကား႐ံုနဲ႔ တစ္အိမ္လံုးကလည္း အေဖ စိတ္တိုေနၿပီဆိုတာကို သိၾကတယ္”လို႔ သူ ျပန္ေျဖပါတယ္။

ေကာင္းလိုက္တာ၊ သူတို႔ မိသားစုဘဝေလးကို အားက်လိုက္တာ။

အိမ္ေထာင္ေရး မ်ိဳးရိုးလိုက္မႈ

အိမ္ေထာင္ေရး မ်ိဳး႐ိုးလိုက္မႈကလည္း ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေအာင္ ခိုင္ခိုင္မာမာ ရွိေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

မိဘေတြရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္မေျပရင္ အဲဒီ့မိဘမ်ိဳးက ေပါက္ ဖြားလာတဲ့ သားသမီးရဲ႕အိမ္ေထာင္ေရးလည္း အဆင္မေျပတတ္တာကို သတိထားၾကည့္ရင္ ျမင္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ အေဖလုပ္တဲ့သူက အိမ္ေထာင္ တစ္ဆက္မက ထူမယ္ဆိုရင္လည္း သားလုပ္တဲ့သူဟာ တစ္လင္ တစ္မယား စနစ္ကို လိုလိုခ်င္ခ်င္ လက္ခံ က်င့္သံုးဖို႔ ခဲယဥ္းေနတတ္ျပန္တယ္။

အလားတူပဲ မိခင္လုပ္သူက အိမ္ေထာင္ေရးမွာ သစၥာမဲ့ခဲ့ဖူးရင္ သူက ေမြးလာတဲ့သမီးမွာလည္း အိမ္ေထာင္ေရးသစၥာ ခ်ိဳ႕ယြင္းဖို႔ ရာခိုင္ႏႈန္း မ်ားေနတတ္တယ္။
ခြ်င္းခ်က္ေတာ့ ရွိပါတယ္။ ေဖာက္ျပန္သူက ေယာက္်ားသားျဖစ္ၿပီး သားလုပ္သူက မိခင္ကို အလြန္ခ်စ္တဲ့ သားမ်ိဳးျဖစ္ေနခဲ့ရင္ေတာ့ သ ူယူတဲ့ မိန္းမအေပၚ စာနာစိတ္နဲ႔ ဆင္ျခင္သြားႏိုင္သလို ေဖာက္ျပန္သူက မိန္းမသားျဖစ္ၿပီး သမီးလုပ္သူက ဖခင္ရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြကို စာနာ သနားေနမိခဲ့ျပန္ရင္လည္း အဲလို မ်ိဳး႐ိုးလိုက္ခ်င္တဲ့ စ႐ိုက္မ်ိဳး ပ်က္ေကာင္း ပ်က္သြားႏိုင္ပါတယ္။

အျပန္အလွန္အားျဖင့္ သမီးက မိခင္ကို၊ သားက ဖခင္ကို စံျပအျဖစ္ အတုယူ အားက်တဲ့စိတ္က သိပ္ႀကီးမားေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ မိခင္၊ ဖခင္တို႔က အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္မႈကို က်ဴးလြန္ရင္ သူတို႔လည္း က်ဴးလြန္ဖို႔ ဝန္မေလးေတာ့ပါဘူး။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ေနာင္တစ္ခ်ိန္ လူႀကီးျဖစ္လာမယ့္ ကေလးေတြရဲ႕ စိတ္မွာ အိမ္ေထာင္ တစ္ဆက္မက ထူတာဟာ ဘာမွ မထူးဆန္းဘူးလို႔ ေတြးလိုက္မိသြားေအာင္ မိဘေတြဘက္က အမွတ္တမဲ့ ႐ိုက္သြင္းေပးလိုက္သလိုလည္း ျဖစ္သြားတတ္ပါေသးတယ္။

အဲဒါလည္း အေတြ႔အၾကံဳအရ ေျပာတာပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ ေဆြနီးမ်ိဳးစပ္ထဲမွာ အဲသလို အျဖစ္မ်ိဳး ရွိေနတယ္။ အဘိုးလုပ္သူက ပထမ အိမ္ေထာင္နဲ႔ သားတစ္ေယာက္၊ သမီး တစ္ေယာက္ ရတယ္။ ပထမအိမ္ေထာင္ တိမ္းပါးသြားေတာ့ အိမ္ေထာင္သစ္ ထူပါတယ္။ သမီး လုပ္တဲ့သူကေတာ့ အေဒၚ အပ်ိဳႀကီးေတြရဲ႕ လက္ေပၚမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရတာမို႔ အပ်ိဳႀကီးဘဝနဲ႔ အ႐ိုးထုတ္သြားပါၿပီ။

သားလုပ္တဲ့သူက အိမ္ေထာင္က်ၿပီး သမီးေလးတစ္ေယာက္ ေမြးတယ္။ သမီးေလး အပ်ိဳ မျဖစ္တျဖစ္မွာ ပထမ အိမ္ေထာင္ ဆံုးသြားျပန္ေတာ့ ေနာက္ အိမ္ေထာင္ထူတယ္။ မၾကာပါဘူး၊ သမီးလုပ္သူလည္း အရြယ္မတိုင္ခင္ အိမ္ေထာင္က်သြားတယ္။

သမီးက အဲဒီ့အိမ္ေထာင္နဲ႔ ေလး-ငါး-ေျခာက္ႏွစ္ ေပါင္းၿပီး ကေလး ႏွစ္ေယာက္အရမွာ ကြဲသြားတယ္။ ေနာက္အိမ္ေထာင္ ထပ္ျပဳတယ္။ ကေလး တစ္ေယာက္ ထပ္ရတယ္။ မၾကာပါဘူး၊ ေနာက္အိမ္ေထာင္ရဲ႕လက္ထဲကေန တျခား ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ေနာက္ကို လိုက္ေျပးျပန္တဲ့ သတင္း ၾကားလိုက္ရျပန္တယ္။

အဘိုးကတည္းက စလာလိုက္တဲ့ ဇာတ္လမ္း၊ ေျမးအထိ အခန္းဆက္နဲ႔ သြားလို႔ ေကာင္းေနတုန္း။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း သတိရလို႔ သိမီသူေတြကို ျပန္ေမးၾကည့္ေတာ့ အဘိုးေတာင္ မကဘူး၊ အဘိုးရဲ႕ အေဖ၊ လင္ သံုး ေယာက္ယူတဲ့ မိန္းကေလးရဲ႕ “ေဘး”ေတာ္ႀကီး ကိုယ္တိုင္ကလည္း အိမ္ေထာင္ ႏွစ္ဆက္ ရွိခဲ့ပါသတဲ့ခင္ဗ်။

ေအာင္မေလး… အိမ္ေထာင္ေရး မ်ိဳး႐ိုးလိုက္တတ္ပံုမ်ား၊ ေၾကာက္စရာ ေကာင္း ေကာင္းေသးေတာ့။

 

မ်ိဳး႐ိုးလိုက္ျခင္းကို ျပင္လို႔ ရႏိုင္၊ မရႏိုင္

သာမန္အားျဖင့္ေတာ့ ျပင္လို႔ မရဘူးလို႔ ေျပာႏိုင္ေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာ တကယ္ ျပင္ခ်င္စိတ္ရွိရင္ ျပင္လို႔ ရတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ကိုယ္ေတြ႔ကို အေျခခံၿပီး ေျပာတာပါ။

ကြ်န္ေတာ့္အေဖဘက္က မ်ိဳး႐ိုးဟာ အ႐ိုက္အႏွက္ကို အလြန္ ဝါသနာ ထံုၾကတဲ့အမ်ိဳးပါ။ သားသမီးတင္မကဘဲ ဇနီး မယားကိုပါ ႐ိုက္ႏွက္ၾကတဲ့ အထိပါ။ အေဖ့ဘက္က မ်ိဳး႐ိုးလိုက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္လည္း အၾကမ္းဖက္တဲ့ နည္းနဲ႔ ေဒါသေတြကို အထုပ္ျဖည္တဲ့ အလုပ္ကို ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ က်ဴးလြန္ခဲ့ဖူးေၾကာင္း အဖန္ဖန္ ဝန္ခံခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အေမ့ကို အေဖ ႐ိုက္ႏွက္ ႏွိပ္စက္ခဲ့စဥ္က အေဖ့ လုပ္ရပ္အေပၚ သိပ္ကို ရြံမုန္း စက္ဆုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲလို ရြံရွာ စက္ဆုပ္ဖူးတဲ့အမႈကိုပဲ ကိုယ္တိုင္ က်ဴးလြန္မိေနမွန္း သတိထားမိလာတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း ဆံုးမလိုက္ႏိုင္ၿပီး ဇနီး မယား၊ သမီးသားေတြကို ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမတဲ့ အလုပ္ကို တစ္သက္စာ စြန္႔လႊတ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ့ သာဓကအရ တကယ္ ျပင္ခ်င္စိတ္သာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ရွိ႐ိုးမွန္ရင္ မ်ိဳး႐ိုးလိုက္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားၾကတဲ့ “အက်င့္ဆိုး ကူးစက္မႈ”ကို မိမိတို႔အလွည့္မွာ အဆံုးသတ္လိုက္ႏိုင္ပါတယ္။

 

အက်င့္ရဲ႕ သဘာဝ

ေလး-ငါး-ေျခာက္ႏွစ္သားေလးကိုပဲျဖစ္ျဖစ္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ရြယ္ သားသမီးကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အမူအက်င့္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ျပဳျပင္ခ်င္ၾကပါတယ္ဆိုရင္ အဲဒီ့ အမူအက်င့္ရဲ႕ အရင္းအျမစ္ကို အရင္ဆံုး ျပန္စဥ္းစားရပါလိမ့္မယ္။ တစ္ခါတေလမွာ မိဘဆီက မဟုတ္ဘဲ ကေလးနဲ႔ လက္ပြန္းတတီး ေနခြင့္ရေနသူ တစ္ဦးဦးဆီက ကူးစက္လာတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။

ဥပမာေဆာင္ရရင္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ရွစ္ႏွစ္သမီးေလးမွာ အပ်ိဳေပါက္ေလး တစ္ေယာက္လို “ပဲမ်ား”တဲ့ သြင္ျပင္ဟန္ပန္ေလးေတြ ေတြ႔လိုက္ရတဲ့အခါ ေတာ္ေတာ္ မ်က္စိေနာက္သြားပါတယ္။ သူ႔အရြယ္နဲ႔ သူျဖစ္တာကို လက္ခံႏိုင္ေပမယ့္ အရြယ္မတိုင္ခင္မွာ ျဖစ္ေနတာမ်ိဳးက်ေတာ့ စိုးရိမ္စရာေကာင္းပါတယ္။

အေၾကာင္းရင္းကို ေစ့ငုလိုက္တဲ့အခါ အဲဒီ့တေလာက ကေလးေတြကို သူတို႔ရဲ႕သားခ်င္းတစ္ေယာက္ အိမ္မွာ ေလး-ငါး-ဆယ္ရက္ ထားလိုက္မိသြားတာက စတာပါ။ အဲဒီ့အိမ္က သူတို႔ရဲ႕ အစ္မဝမ္းကြဲေလးက ၁၄-၅-၆ ႏွစ္အရြယ္ အပ်ိဳေပါက္ေလးပါ။ ကေလးေတြကိုလည္း အေတာ္ ခ်စ္သလို ကေလးေတြကလည္း သူ႔ကိုခ်စ္ပါတယ္။
အပ်ိဳေပါက္ကေလးမွာ အပ်ိဳေပါက္ဟန္ပန္ အမူအရာေတြ ရွိေနတာ အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရွစ္ႏွစ္သမီးမွာ အဲဒီ့ဟန္ပန္ေတြ ကူးလာတာက်ေတာ့ ခိုးလို႔ခုလုႏိုင္ေနပါတယ္။

အဲဒီ့ျပႆနာကို ရွင္းတဲ့နည္းကလည္း သိပ္အခက္ႀကီး မဟုတ္ပါ ဘူး။ ကေလးနဲ႔ လက္ပြန္းတတီး ေနခြင့္ကို အသာေလး ႐ုပ္သိမ္းလိုက္တာနဲ႔တင္ ၿပီးပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေနကုန္ေနခမ္း အတူ ေနျဖစ္ေနေအာင္ ဖန္တီးေပးတာကို ေလွ်ာ့ခ်လိုက္တာပါ။ တစ္ခါတေလ သြားလည္တာ၊ ျပဳတာေလာက္က ဘာမွ မျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ ညအိပ္ညေန၊ ရက္ရွည္လမ်ား ထားမိမယ္ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုဟာ အထူးသင္စရာမလိုဘဲ ကူးလာမွာ သဘာဝပါပဲ။

အလားတူပဲ၊ ကေလးနဲ႔ လက္ပြန္းတတီးေနတဲ့ ကေလးထိန္းေတြ၊ ေဆြမ်ိဳးဉာတကာေတြေၾကာင့္ ကိုယ့္ကေလးမွာ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ အစပ္မတည့္လွတဲ့ အက်င့္စ႐ိုက္ တစ္ခုခုကိုမ်ား ေတြ႔လာရၿပီဆိုရင္ အဲသလို အတူမေနျဖစ္ေအာင္ နည္းလမ္းမ်ား ရွာၾကံႏိုင္ဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။

ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း အတူမေနဘူး၊ ကေလးကိုလည္း ဘယ္ကိုမွ ညအိပ္ ညေန ပို႔မထားဘူးဆိုတဲ့ၾကားက ကေလးမွာ ကိုယ္မႏွစ္ၿမိဳ႕လွတဲ့ အက်င့္စ႐ိုက္ကို ေတြ႔ေနရတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ့ အက်င့္စ႐ိုက္ဟာ ကိုယ္၊ သို႔မဟုတ္ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ရဲ႕ အက်င့္စ႐ိုက္ပဲဆိုတာ ေသခ်ာေနပါၿပီ။ အဲလိုသာဆိုရင္ေတာ့ မိမိကိုယ္နဲ႔ မိမိအိမ္ေထာင္ဖက္ကို ျပဳျပင္ဖို႔ လိုအပ္လာပါေတာ့မယ္။

သည္ေနရာမွာလည္း “ေရႊက်င့္”ဆိုတာက အလြန္ ဆိုးရြားလွပါတယ္။ လင္ရယ္၊ မယားရယ္ျဖစ္လာၿပီး အတူေနတာ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ၾကာလာတဲ့အခါမွာလည္း တစ္ေယာက္အက်င့္က တစ္ေယာက္ဆီကို အလြယ္တကူ ကူးသြားတတ္ပါေသးတယ္။ မိမိကိုယ္တိုင္ကိုပဲျဖစ္ေစ၊ မိမိပတ္ဝန္းက်င္ကိုပဲျဖစ္ေစ သတိထားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ လင္မယားခ်င္း အက်င့္ေတြ ကူးကုန္တတ္တဲ့ သာဓကေတြကို ျမင္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ အထူးသျဖင့္ အက်င့္ဆိုးဟာ အက်င့္ေကာင္းထက္ ပိုမို ကူးစက္လြယ္တာကို သတိထားသင့္ပါတယ္။

ျပဳျပင္ေရးအစ ကိုယ္တိုင္က

ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူသားေတြ အားလံုးဟာ ေကာင္းတာကို ေကာင္းမွန္း သိၾကသလို မေကာင္းတာကိုလည္း မေကာင္းမွန္း သိၾကသူခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ မေကာင္းတာကို လုပ္ဖို႔ လြယ္ၾကသေလာက္ ေကာင္းတာကို လိုက္နာ က်င့္သံုးဖို႔က်ေတာ ခက္ေနတတ္တာလည္း လူ႔သဘာဝပါပဲ။ သူမ်ားအျပစ္ကို ျမင္ဖို႔ လြယ္သေလာက္ ကိုယ့္အျပစ္ ကိုယ္ျမင္ခဲတာလည္း လူဆန္တဲ့၊ လူပီသလွတဲ့ လကၡဏာတစ္ရပ္ပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ ကိုယ္က ေမြးလာတဲ့ သားသမီးကိုက်ေတာ့ အေကာင္းဆံုး၊ အေတာ္ဆံုး၊ အတတ္ဆံုး၊ အလိမ္မာဆံုးေလးေတြ ျဖစ္ေနေစ့ခ်င္တာလည္း အဲလို လူထဲက လူေတြကပဲ ျဖစ္လာၾကတဲ့ မိဘဆိုသူတိုင္းရဲ႕ ေစတနာေတြ ပါပဲ။

အဲဒီ့ ေစတနာေတြကို အထေျမာက္ ေအာင္ျမင္ေစ့ခ်င္ရင္၊ ခရီးေရာက္ေစ့ခ်င္ရင္ေတာ့ သြန္သင္ေန႐ံု၊ ဆံုးမေန႐ံုနဲ႔ မၿပီးပါဘူး။ ေဟာရင္းသာ ပ်ံေတာ္မူသြားတယ္၊ နာသူမွာေတာ့ ဘာမွ မရလိုက္ဘူးဆိုတာ ေဟာသူကိုယ္၌က နည္းလမ္းမက်လို႔ ျဖစ္ရတာပါ။ သားသမီးနဲ႔ မိဘပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဆရာနဲ႔ တပည့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူႀကီးသူမနဲ႔ လူငယ္လူရြယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အလုပ္ရွင္နဲ႔ အလုပ္သမားပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူနဲ႔ အအုပ္ခ်ဳပ္ခံပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ဦးက တစ္ဦးအေပၚ ဩဇာေညာင္းခ်င္တယ္ဆိုရင္ ေကာင္းတာေတြ၊ ျမတ္တာေတြကို ခ်ျပ၊ ဖိသင္၊ ႏွိပ္ကြပ္၊ ၾကပ္မတ္ေနလို႔ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ မေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါဘူး။ အဲလို ျဖစ္ေစခ်င္သူဖက္ကသာ ေကာင္းတာေတြ၊ ျမတ္တာေတြကို စံနမူနာအျဖစ္ အတုယူခ်င္စရာ ေကာင္းလာေအာင္ ေနျပ၊ က်င့္ၾကံျပ၊ အားထုတ္ျပႏိုင္မွသာ ထိေရာက္မွာပါ။


ေယာင္တတ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဆဲတတ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေဒါသႀကီးတာပဲျဖစ္ျဖစ္ မွားတယ္ဆိုတဲ့အသိကို ရဖို႔က ျပဳျပင္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာေရးအတြက္ ပထမဆံုး လိုအပ္ခ်က္ပါပဲ။ အထက္မွာ ဆိုခဲ့သလို လူဆိုတာ ကိုယ့္အတြက္ တစ္ကြက္ခ်န္ စဥ္းစားတတ္ျမဲျဖစ္ေနေတာ့ ဘာပဲ လုပ္မိ လုပ္မိ တရားတယ္လို႔ခ်ည္း ေတြးေနရင္ မွားမွန္း သိဖို႔ မလြယ္ပါဘူး။ မွားမွန္း မသိေသးရင္ ျပင္ဖို႔လည္း ခက္ပါလိမ့္မယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ မွားမွန္း သိဖို႔ အႏွစ္ ၃၀ ေက်ာ္ ၾကာခဲ့ပါတယ္။ အဲေတာ့ ပထမဆံုးအခ်က္က မိမိ က်ဴးလြန္မိတဲ့ ကိုယ္အမူအရာေတြ၊ ႏႈတ္အမူအရာေတြ မွားမွန္း သိႏိုင္ဖို႔ ပထမဆံုး လိုအပ္ပါတယ္။

မွားမွန္း အေသအခ်ာ သိရင္ ျပင္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵဆိုတာလည္း အလိုလို ေပၚေပါက္လာမွာပါ။ ဆႏၵရွိလာတဲ့အခါ နည္းလမ္းက ရွိလာမွာပါ။


အမွားကို ျပင္ခ်င္တဲ့ စိတ္သာ ရွိ႐ိုးမွန္ရင္ေတာ့ လူဆိုတာ သူသူ ကိုယ္ကိုယ္ ေကာင္းခ်င္တဲ့ေဇာကေလးေတြနဲ႔မို႔ မျဖစ္ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ ႀကိဳးစား ျပင္ဆင္သြားၾကမယ့္သူခ်ည္းပဲလို႔ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ စိတ္ခ်လက္ခ် ယံုေနမိရပါတယ္။

အက်င့္ဆိုတာကို ေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ယူလို႔လည္း ရျပန္ပါတယ္။ “မ်က္စိအက်င့္၊ ဝမ္းအခ်င့္”ဆိုသလိုပါပဲ။ ဘယ္လို အက်င့္မ်ိဳးကိုမဆို ေန႔စဥ္ သတိထားၿပီး ေလ့က်င့္ယူမယ္ဆိုရင္ အက်င့္ေကာင္းဘက္ကို ေျပာင္းယူလို႔ ရပါတယ္။

စုတ္စုတ္ပဲ့ပဲ့ ေယာင္တတ္သူကလည္း ေယာင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေကာင္းတဲ့နည္းနဲ႔ ေယာင္တတ္ေအာင္ က်င့္လို႔ရပါတယ္။ တျခား စိတ္မွတ္မဲ့ တံု႔ျပန္မႈ အရင့္စားဆိုတဲ့ စ႐ိုက္မ်ားနဲ႔ မ်ိဳး႐ိုးလိုက္မႈေတြကိုလည္း သတိေလးနဲ႔ထိန္းၿပီး က်င့္ယူသြားမယ္ဆိုရင္ ျပဳျပင္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း စိတ္တိုရင္ လက္ပါတတ္တဲ့အက်င့္ကို ကြ်န္ေတာ္ေဖ်ာက္ႏိုင္ခဲ့တာ အဲဒီ့သတိပါ။

အဲေတာ့ လူ႔ဘဝမွာ လူေတြအျဖစ္ ရပ္တည္ရွင္သန္ေနၾကရာမွာ အက်င့္ဆိုးေတြ၊ အက်င့္ေကာင္းေတြနဲ႔ ေနေနၾကေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာ အဲဒီ့ အက်င့္ေတြအားလံုးကို ေပ်ာက္သြားေအာင္ ေဖ်ာက္ခ်င္ရင္လည္း အက်င့္ပါ ေအာင္ လုပ္ယူၿပီး ေဖ်ာက္ႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ပတ္ဝန္းက်င္ႀကီး ေကာင္းမြန္လာေအာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ပဲ လုပ္ၾကရမွာပါ။ ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူကမွ လုပ္ေပးလို႔ မရပါဘူး။ သိၾကားမင္းႀကီးကလည္း ဆင္းၿပီး လုပ္ေပးႏိုင္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ဦးခ်င္းစီ၊ တစ္မိသားစုခ်င္းစီ ေကာင္းေနမွ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေနတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုလံုး ေကာင္းေနမွာပါ။

ေကာင္းတာကိုေတာ့ လိုခ်င္တယ္၊ ေကာင္းတာကိုလည္း ျမင္ခ်င္၊ ၾကားခ်င္၊ ၾကံဳခ်င္၊ ခံစားခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ေကာင္းတာကို လုပ္ဖို႔၊ က်င့္ၾကံဖို႔ ခက္ေနေသးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေလာကႀကီးကို၊ ပတ္ဝန္းက်င္ကို အျပစ္မတင္ေၾကးပါ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာက မိဘ၊ ဆရာသမားဆိုရင္ ေဝဖန္ဖို႔၊ ေစ့ငုဖို႔ ခက္ခဲ ေနတတ္စျမဲပါ။ မိဘ မွားခဲ့လို႔ ငါလည္း မွားေနတာပဲလို႔ ရဲရဲေျပာဝံ့သူ အင္မတန္ ရွားပါတယ္။ အဲဒီ့အစဥ္အလာႀကီးေၾကာင့္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ မိဘျဖစ္လာတဲ့အခါမွာလည္း ထပ္ဆင့္အမွားေတြကို က်ဴးလြန္ျဖစ္ေနတတ္ၾကၿပီး မိမိကိုယ္ကိုလည္း မိဘေနရာက လုပ္တာမို႔ အမွန္ခ်ည္းပဲလို႔ ေတြးေနမိတတ္ပါတယ္။

ေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးပမ္းၾကရာမွာ အစဥ္အလာ အေတြးေတြထဲက လြတ္ေအာင္ ႐ုန္းထြက္ႏိုင္ၾကမွ တကယ္ ေကာင္းတာကို ရမွာပါ။ အစဥ္အလာ အ႐ိုးစြဲ အေတြးေတြက ေကာင္းတယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားတာကို တကယ္ေရာ ေကာင္းရဲ႕လားလို႔ ဆန္းစစ္ႏိုင္မွ တကယ့္အေကာင္းကို ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဘိုးထက္ အေဖက ေတာ္ရမယ္၊ အေဖ့ထက္ သားက ေတာ္ရမယ္၊ သားထက္ေျမးက ေတာ္ရမယ္ဆိုၿပီး မ်ိဳးဆက္ တစ္ဆက္ၿပီး တစ္ဆက္ အဆင့္ဆင့္ ျမႇင့္တင္သြားႏိုင္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုးဟာ ေနာက္ေၾကာင္းကို အဂတိကင္းကင္းနဲ႔ သံုးသပ္ရဲဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။

လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မိမိပတ္ဝန္းက်င္ကို ေကာင္းေစခ်င္ရင္၊ မိမိရဲ႕ မိသားစုကိုေကာင္းေစခ်င္ရင္၊ ျပဳျပင္ေစခ်င္ရင္ မိမိကိုယ္ကို အရင္ဆံုးျပဳျပင္ရပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပဳျပင္ၿပီးမွ သူတစ္ပါးကို ျပဳျပင္ဖို႔ အားထုတ္မယ္ဆိုရင္ ျပင္ရတာလည္း လြယ္တယ္၊ အျပင္ခံရသူမွာလည္း လိုက္နာခ်င္စဖြယ္ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

(၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ မတိုင္မီ မမွတ္မိေတာ့တဲ့ သရဖူမဂၢဇင္းတစ္ေစာင္မွာ “ငွက္ေပ်ာပင္စိုက္ မိလိုက္ဘပါ ေ၀ါဟာေခၚ႐ိုး ေမာ္ကြန္းထိုးခဲ့” ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၁၂၀၅/၂၀၀၃(၁၂)နဲ႔ လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လမွာ ဒုတိယအႀကိမ္အျဖစ္ ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ တည္းျဖတ္ ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “သားငယ္ သမီးငယ္မ်ား ပဲ့ျပင္ ထိန္းေက်ာင္းျခင္း အႏုပညာ”စာအုပ္ထဲက စာတစ္ပုဒ္ကို ေကာက္ႏုတ္တင္ဆက္ထားတာပါ။)

How to Love Somebody Thoughtfully

ဦးေႏွာက္သံုးၿပီး ခ်စ္တဲ့နည္း

ကၽြန္ေတာ့္အခ်စ္

ငယ္ငယ္တုန္းက ေရးဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို ျပန္ကိုးကားခ်င္ပါတယ္။

ခ်စ္တတ္ေသာစိတ္
ရွိသည္ဆိုပါလွ်င္
ခ်စ္သူဟူ၍လည္း ရွိလိမ့္မည္ပင္…

ခ်စ္တတ္ေသာစိတ္
ကင္းမဲ့ေနသည္ဆိုပါလွ်င္
ခ်စ္သူဟူ၍လည္း ရွိလိမ့္မည္မထင္…

ကိုယ့္တြင္
ခ်စ္တတ္ေသာစိတ္
မ်ားစြာရွိသည္ပင္…

သို႔လွ်င္
ခ်စ္သူလည္း မ်ားမည္ပင္

ခြင့္လႊတ္ပါခင္…။        ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္၊ ကြ်န္ေတာ့္ အသက္ ၂၀ မျပည့္ တျပည့္ေလာက္မွာ ေရးျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ ကဗ်ာေခါင္းစဥ္က “အယူခံ”တဲ့။
အဲတုန္းကတည္းက ကြ်န္ေတာ့္မွာ အသည္းေတြ ကြဲခဲ့၊ ေၾကခဲ့၊ မြခဲ့တာေတြ ေျပာမေကာင္းေအာင္ မ်ားလွပါတယ္။

အခု ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အၾကာမွာ ကိုယ္ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ အခ်စ္လမ္းေၾကာင္းကို ျပန္ေစာင္းၾကည့္ေတာ့ ငယ္ဘဝကို လြမ္းမိေသးေတာ့တယ္။ ခုခ်ိန္ထိလည္း ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ခ်စ္တတ္ေနတုန္းပါပဲ။ လူကသာ အလိုက္အထိုက္ အိုသြားတယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲက အခ်စ္ကေတာ့ ၁၆ ႏွစ္သားလို ႏုပ်ိဳေနဆဲဆိုတာကို မရွက္မေၾကာက္ ဝန္ခံလိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။

လူနဲ႔ အခ်စ္

လူတစ္ေယာက္တည္းကို တစ္သက္လံုး ခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာ ဖေယာင္းတိုင္ တစ္တိုင္တည္းက တစ္သက္တာ ထာဝရ ေတာက္ေလာင္ေနမယ္လို႔ ေျပာတာနဲ႔ အတူတူပါပဲလို႔ ရွိတ္စပီးယားက ေျပာဖူးပါတယ္။ ဆိုလိုတာက လူသားတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ဘဝမွာ တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္ ျဖစ္ေတာင့္ျဖစ္ခဲကိစၥပဲဆိုတဲ့ သေဘာပါ။

ကြ်န္ေတာ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အဲသလို အခ်စ္သမားႏုႏုေလးေတြနဲ႔ မၾကာခဏ ၾကံဳရတယ္။ သည္တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ လူသားေတြေပါ့။ သူတို႔ေတြရဲ႕ အခ်စ္ဋီကာ အျဖာျဖာကို နားေထာင္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ ျပံဳးေနမိတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ တစ္ေယာက္မကကို ခ်စ္ခ်င္လည္း ခ်စ္ေနႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အသိတရားမ်ိဳး ရခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။
ႏုစဥ္အခါ မလိမ္မိုး မလိမၼာတုန္းကေတာ့ သစၥာရွင္ႀကီး လုပ္ေနရတာကိုပဲ ဂုဏ္ယူရမလိုလိုပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း အသည္းေတြ တျဖန္းျဖန္းကြဲ၊ အလြဲေတြ တစ္သီႀကီးျဖစ္၊ အသစ္ေတြ အထပ္ထပ္ေပၚ၊ အေဖာ္ေတြ ခဏ ခဏ ေျပာင္းသြားတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ အေဟာင္းေတြ အသစ္ျဖစ္တတ္တဲ့ သံသရာမွာ တစ္မိသားနဲ႔ တစ္မိသားၾကားက သစၥာဆိုတာ ပညတ္တစ္ခုရယ္လို႔ပဲ သတိထားမိလာရပါတယ္။

ပိုဆိုးတာက လူေတြဟာ မိမိကိုယ္မိမိ ၾကံဖန္လွည့္ဖ်ားတတ္တဲ့သေဘာ သဘာဝကို ရိပ္စားမိလာတာပါပဲ။ သည္အခါ တစ္ဖက္သားရဲ႕အခ်စ္ကို သေဘာေပါက္လာသလို ကိုယ့္အခ်စ္ကိုလည္း ကိုယ္ျပန္သေဘာေပါက္သြားပါတယ္။

လူေတြဟာ သည္တစ္ေယာက္ကိုပဲ ခ်စ္လွပါေခ်ရဲ႕၊ ၾကင္နာလွပါေခ်ရဲ႕၊ ျမတ္ႏိုးလွပါေခ်ရဲ႕လို႔ အစ ကနဦးတုန္းက ယံုၾကည္ စြဲျမဲေနတတ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေႏွးနဲ႔ အျမန္ဆိုသလို အဲဒီ့တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္တဲ့စိတ္က အနိစၥသေဘာထဲ ပါသြားတဲ့အခါ အဲဒါကို ဝန္ခံရမွာ လိပ္ျပာက မလံုခ်င္ဘူး။ မ်က္ႏွာမ်ားတဲ့သူ၊ သစၥာမဲ့တဲ့ သူရယ္လို႔လည္း ဘယ္သူကမွ အသတ္မွတ္ မခံခ်င္ဘူး။ ကိုဖိုးစြံ၊ မဝိုင္းဝိုင္းလည္ေတြလည္း အတူတူပဲ။ ကိုယ့္ကို လူႀကိဳက္မ်ားလို႔ ဂုဏ္ယူခ်င္တာက တစ္ဖက္။ မ်က္ႏွာမ်ား၊ သစၥာမဲ့သူလို႔ အေျပာမခံခ်င္တာက တစ္ပိုင္း။ သတ္သတ္စီ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။

ဒါနဲ႔ပဲ၊ ေထြးၿပီးသား တံေတြး ျပန္မ်ိဳဖို႔ ခက္တာမို႔ မႊန္မႊန္ထြန္ထြန္နဲ႔ အလြန္အကြ်ံ ေျပာမိခဲ့သမွ် အဖတ္ကေလး ဆည္၊ အိေႁႏၵေလးလုပ္ရင္း သည္ တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္ေနဆဲ၊ ခ်စ္ေနျမဲ၊ ဘာ၊ ညာ ေလွ်ာက္ေျပာေရာ။ လူဆိုတဲ့သေဘာကလည္း အဲလိုသာ စိတ္ပါလက္ပါ အထပ္ထပ္ေျပာ၊ ကိုယ့္အေျပာကို ကိုယ့္ဘာသာ အဟုတ္မွတ္လာ။ သည္မွာတင္ အမ်ားကိုလည္း လွည့္စားျဖစ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း လီဆယ္ျဖစ္ေနေတာ့တယ္။

အခုလို ေျပာလိုက္ေတာ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြ၊ ၃၀ မျပည့္ေသးခင္ တဖ်စ္ဖ်စ္နဲ႔ ခ်စ္လို႔ေကာင္းေနသူေတြ ေက်လည္ၾကမယ္ မထင္ဘူး။

ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာ အမွန္ခ်ည္းပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ အားလံုး လက္ခံၾကစတမ္းဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ တင္ျပေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ အေတြ႕အၾကံဳ၊ ကြ်န္ေတာ့္ ပတ္ဝန္းက်င္က လူအသီးသီးရဲ႕ခံစားပံုေတြအေပၚ ကြ်န္ေတာ ္႐ႈျမင္ သံုးသပ္မိေလသမွ် စာဖတ္သူအမ်ား စဥ္းစား ၾကံဆႏိုင္ေအာင္ တစ္ေထာင့္ တစ္ေနရာက ေဆြးေႏြးသြားခ်င္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ရင္ခုန္ခ်စ္

တစ္ခါလည္း ေရးျပခဲ့ဖူးတယ္။ အဲတုန္းကေတာ့ “မႊန္စိတ္”လို႔ သညာ ေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခုေတာ့ လူငယ္ေတြရဲ႕ရင္ထဲမွာ ကိန္းတတ္ျမဲ စိတ္အေျခအေနမို႔ လွလွပပေလး ျဖစ္သြားေအာင္ “ရင္ခုန္ခ်စ္”လို႔ ေခၚလိုက္ရျပန္ပါ တယ္။ အမွန္ေတာ့ အတူတူပါပဲ။ သိုးေဆာင္း ဘာသာစကားနဲ႔ေတာ့ infatuation တဲ့။
ပုထုဇဥ္မွန္သမွ် တစ္ဘဝမွာ အနည္းဆံုး တစ္ခါေတာ့ ျဖစ္ေလ့ရွိတဲ့ စိတ္ပါပဲ။ ကံေကာင္းတဲ့သူေတြက်ေတာ့လည္း တစ္ခါမက ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။ သည္ကိစၥဟာ အသက္ အရြယ္နဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အသိပညာနဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း လံုးလံုးမသက္ဆိုင္ပါဘူး။ ယုတ္စြအဆံုး ဆင္ျခင္ဉာဏ္နဲ႔ေတာင္ မဆိုင္လွပါဘူး။


ဘုရင္ႀကီး ႐ူးသြားတာ၊ ရေသ့ႀကီး ဈာန္ေလွ်ာတာဆိုတာမ်ိဳးေတြ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဖတ္ခဲ့၊ နာခဲ့ဖူးတယ္။ ထိုနည္းတူပဲ၊ သူေဌးသမီး၊ ပညာတတ္မနဲ႔ အိမ္က ယာဥ္ေမာင္းနဲ႔ ဇာတ္လမ္း၊ လူေရတတ္ သူၾကြယ့္သားနဲ႔ ဆင္းရဲသူမ ဇာတ္လမ္း၊  မမႀကီးနဲ႔ ေမာင္ေလးနဲ႔ ဇာတ္လမ္း၊ ဦးနဲ႔ သမီး ဇာတ္လမ္းေတြကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဖတ္ဖူး ၾကားဖူးေနသလို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာလည္း ၾကံဳရျပန္တယ္။ ဒါတင္မကေသးဘူး၊ မယားႀကီး ငုတ္တုတ္နဲ႔ မယားငယ္ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားသူေတြ၊ လင္ႀကီး ရွိလ်က္နဲ႔ ေမ်ာက္မ ထားသူ မိန္းမသားေတြကိုလည္း ၾကားဖူး၊ ျမင္ဖူးၾကဦးမွာပဲ။


အဲဒီ့လူေတြအားလံုး တညီတၫြတ္တည္း ေျပာၾကတဲ့စကားမွာလည္း “အခ်စ္”ဆိုတာႀကီးနဲ႔ပါ။ အခ်စ္၊ အခ်စ္ဆိုၿပီး အဲသလို အသည္းအသန္ ျဖစ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အဲဒါ အခ်စ္မဟုတ္ဘူးလို႔ သတိထားမိသူလည္း ခပ္ရွားရွား။


သည္ေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ့္အေတြ႕အၾကံဳအရ ေကာက္ခ်က္တစ္ခုေတာင္ ထုတ္ျပလိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ အခ်စ္၊ အခ်စ္လို႔ ကိုယ္က ထင္ေနၿပီး ဆန္႔က်င္ဖက္လိင္အေပၚ စြဲစြဲလမ္းလမ္းနဲ႔ စားလည္း သူ႔စိတ္၊ အိပ္လည္း သူ႔ေတြး၊ ေဝးရင္ ေသမတတ္ ခံစားေနရၿပီ၊ ရင္ဘတ္ထဲမွာ ဆို႔တို႔တို႔၊ နာတာတာ၊ ေအာင့္ေတာင့္ေတာင့္ ျဖစ္လာၿပီဆိုတာနဲ႔ အဲဒါ အခ်စ္စစ္ မဟုတ္ဘူးလို႔ ယံုလိုက္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။ အခ်စ္စစ္က အဲသလို ဣေႁႏၵ မမဲ့ဘူး၊ အသည္းအသန္ မျဖစ္ဘူး။ ရင္ခုန္ခ်စ္က ေနမင္းနဲ႔တူရင္ အခ်စ္စစ္က လမင္းနဲ႔ တူတယ္။ ရင္ခုန္ခ်စ္က မီးလွ်ံဆိုရင္ အခ်စ္စစ္က စမ္းေရပါ။ ရင္ခုန္ခ်စ္မွာ အတၱ ရွိတယ္၊ အခ်စ္စစ္က အနတၱ။ ဆိုလိုတာက ရင္ခုန္ခ်စ္က ကိုယ္တြက္ကို တြက္ေနမိတတ္သေလာက္ အခ်စ္စစ္က ကိုယ့္တြက္ လံုးလံုးမပါဘူး။ ခ်စ္ေနရတဲ့ ခံစားမႈ သက္သက္ေၾကာင့္ တသိမ့္သိမ့္နဲ႔ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ ေအးေအးေလးရယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲသလို အခ်စ္စစ္မ်ိဳးကိုက်ေတာ့ ပုထုဇဥ္တိုင္း ခံစားခြင့္ ရဖို႔ သိပ္ခဲယဥ္းတယ္။ လူတစ္ရာမွာ ၂၀၊ အစိတ္ေတာင္ ခံစားဖူးခ်င္မွ ခံစားဖူးမွာပါ။ မ်ားရာစုကေတာ့ ရင္ခုန္ခ်စ္ကိုပဲ အခ်စ္စစ္လို႔ ထင္မိေယာင္မွား သြားတတ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း “အခ်စ္ဆိုတာ ငယ္တုန္း ႐ူးတာ သက္သက္ပါကြာ” ဆိုတဲ့ အထင္နဲ႔ ေသသာ သြားတယ္၊ အခ်စ္စစ္ကို မေတြ႕လိုက္ရဘူး။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း လြတ္တဲ့ ငါးက စြတ္ႀကီးေနတာကိုပဲ အခ်စ္စစ္လို႔ ထင္ၿပီး သည္တစ္ေယာက္ကို မရတာနဲ႔ တစ္သက္လံုး ငွက္ေပ်ာတံုး ဖက္သြားတာမ်ိဳးလည္း ရွိတယ္။

ထားပါေတာ့၊ အခ်စ္စစ္အေၾကာင္းကို စီကာပတ္ကံုး ေရးျပခဲ့ၿပီးၿပီမို႔ ဒါကို ထပ္ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။ “ရင္ခုန္ခ်စ္”ကိုပဲ ဆက္ေျပာပါရေစ။

ရင္ခုန္ခ်စ္ကေတာ့ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္အေပၚ စြဲလမ္းတဲ့စိတ္မွာ အေျခတည္ပါတယ္။ အာ႐ံုငါးပါးနဲ႔ ခံစားလို႔ရတဲ့ အရာတစ္ခုခုကို စြဲလမ္းတာမ်ိဳး ပါ။ ဆိုၾကပါစို႔၊ ႐ုပ္ရည္ တင့္တယ္လွပမႈကိုျဖစ္ျဖစ္၊ အသံသာတာကိုျဖစ္ျဖစ္၊ အမူအရာကိုျဖစ္ျဖစ္ စြဲလမ္းတတ္တာက မ်ားပါတယ္။ “ခ်စ္ျခင္းအစ မ်က္စိက” ဆိုတာကလည္း ရွိထားတဲ့အတြက္ အဓိကအားျဖင့္ မ်က္စိနဲ႔ ျမင္ရတဲ့ ႐ုပ္ရည္႐ူပကာယ၊ ဣေႁႏၵ၊ မွင္ေမာင္း၊ ေျခဟန္လက္ဟန္ အစရွိတာတို႔ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး က်ားနဲ႔ မတို႔ ၿငိတြယ္သြားတတ္ၾကတယ္။


အဲဒါကို စြဲလမ္းရာကေန သူ႔ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ထင္လာတယ္။ အဲဒီ့အထင္ကို ကိုယ့္ဘာသာ အဆိုသြင္း၊ ကိုယ့္ဘာသာ အတည္ျပဳလိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ခိုင္ခိုင္မာမာႀကီးကို ခ်စ္သလို ခံစားလာရတယ္။

စိတ္ရဲ႕သဘာဝကိုက မိမိကိုယ္ကို အမိန္႔ေပးသလို အထပ္ထပ္ ေျပာတာ နဲ႔ အဟုတ္ထင္တတ္တဲ့ သေဘာ ရွိတတ္စျမဲပါ။ အဲေတာ့လည္း ခ်စ္တယ္လို႔ ထင္ရာကေန ခ်စ္တဲ့စိတ္ ရွိသလိုလို ျဖစ္လာတာက ပထမ။

အဲဒီ့ေနာက္မွာ နီးစပ္ခြင့္၊ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ မရေသးဘူးဆိုရင္ ထင္တစ္လံုးနဲ႔ ရွိေနတတ္ျပန္ေရာ။ ဒါကလည္း လူ႔သဘာဝပဲ။ မရေသးတာ တစ္ခုခုကိုမ်ား လိုခ်င္မိၿပီဆိုရင္ အငမ္းမရ။ ကေလးေတြပဲၾကည့္။ ကစားစရာေလးတစ္ခုကို လိုခ်င္တဲ့အခါ အဲဒါေလးပဲ မ်က္စိထဲ ျမင္ေနေတာ့တယ္။ မေအ မိဘက ဝယ္လည္း ေပးေရာ ေပ်ာ္သြားတယ္။ ပထမေတာ့ အဲဒါေလးနဲ႔ပဲ ကစားေနေသးတာပဲ။ အဲ… ကာလ ေရြ႕ေလ်ာသြားေတာ့လည္း တစ္ခ်ိန္က တမက္တေမာ လိုခ်င္ဖူးတဲ့ ကစားစရာဟာ ေခ်ာင္ထဲ ေရာက္သြားေရာ။

ကြ်န္ေတာ့္တုန္းကဆို ပိုဆိုးေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို မိဘေတြ ဝယ္ေပးတဲ့ ကစားစရာေတြထဲမွာ ေဖာ့ေသနတ္ေလးတစ္လက္ ရွိဖူးတယ္။ သူ႔ ေခတ္နဲ႔သူ အေတာ္ ေဈးႀကီး ေပးရတဲ့ ေဖာ့ေသနတ္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ကေလး။ ႐ိုးကုမၸဏီက ဆိုလား၊ ဝယ္လာေပးတာ။ ကြ်န္ေတာ္ ေလး၊ ငါးႏွစ္သားမွာ ထင္ရဲ႕။

အဲဒါေလးရေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေပ်ာ္သလား၊ မေပ်ာ္သလား မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ မွတ္မိေနတာတစ္ခုက အဲဒီ့ေသနတ္ကေလးနဲ႔ ေဆာ့လို႔မွ မဝေသးခင္၊ ေသနတ္ကေလး လက္ထဲေရာက္လို႔ သံုးရက္ မျပည့္ခင္မွာ အေဖနဲ႔ အေမတို႔ သတ္ၾကရာမွာ ေသနတ္က ဓားစာခံျဖစ္ၿပီး ထက္ပိုင္းက်ိဳးသြားခဲ့တာကိုပါပဲ။

အေဖတို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဝယ္ေပးခဲ့တဲ့ ကစားစရာေတြ  အမ်ားႀကီးရွိတဲ့ အထဲကမွ အဲဒီ့ေသနတ္ကေလးကို အခု ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာတဲ့အထိ မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ေယာင္ေနမိတုန္း။ စြဲလမ္းတတ္ပံုမ်ား ေျပာပါတယ္။

ဆိုလိုခ်င္တာက ရည္းစားဦးေတာ့ ေျမးရတာေတာင္ မေမ့ဘူးဆိုတာလည္း ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ေဖာ့ေသနတ္လို လူ႔သဘာဝစစ္စစ္ပါပဲ။ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ၾကာၾကာေမ်ာေမ်ာ၊ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ မရလိုက္ဘူးဆိုရင္ အဲဒါမ်ိဳးကို လူ႔သဘာဝက ခိုင္ခိုင္မာမာ စြဲေနတတ္တယ္၊ ႏွစ္မ်ားစြာ ၾကာသည့္တိုင္ မေမ့ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။

ရင္ခုန္ခ်စ္ဟာ အဲသလိုပါ။ စြဲလမ္းတာကို အခ်စ္ဆိုတဲ့ တံဆိပ္ေလး ခပ္တည္တည္ ကပ္ေပးရင္းက မၿပီးႏိုင္၊ မစီးႏိုင္ျဖစ္တတ္တဲ့ သဘာဝ ရွိပါတယ္။
အဲဒါကို အယံုလြယ္တဲ့ မိန္းမသား၊ ေယာက္်ားသားေတြကေတာ့ မႊန္မႊန္ထြန္ထြန္နဲ႔ အိမ္ရာထူေထာင္လိုက္ၾကပါေရာ။ ၿပီးေတာ့မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း မွားမွန္းသိ၊ သည္အေျခက်ေတာ့မွလည္း ျပင္မရေတာ့လို႔ ဇြတ္မွိတ္ ေပါင္းသင္းရင္းကေန ေသတစ္ပန္ သက္တစ္ဆံုး လက္တြဲသြားရသူေတြ ရွိသလို တခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့လည္း ကြဲၾက၊ ကြာၾကရတာေတြရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ တစ္အိမ္တည္းေနၿပီး စိတ္ခ်င္း ကြဲေနတဲ့ လင္မယားေတြလည္း ရွိတတ္ေသးတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း အငယ္အေႏွာင္း ထားတဲ့သူက ထား၊ အိမ္ေထာင္ေရး ျပင္ပမွာ ဇာတ္လမ္းစံု ရွာသူကရွာ၊ ေပ်ာ္စရာ လိုက္စား သူက လိုက္စားသြားတာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိတတ္တယ္။
အဲသလို အခ်ိန္မွာ သြားေမးၾကည့္ပါ၊ ဟိုတုန္းကေတာ့ ခ်စ္ခဲ့တာပါလို႔ ေျပာမယ့္သူရ ွိသလို ခ်စ္တယ္လို႔ ထင္မိခဲ့တာပါလို႔ ဝန္ခံမယ့္သူေတြလည္း ရွိပါလိမ့္မယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း အႀကီးကိုလည္း ခ်စ္ပါတယ္၊ အငယ္ကိုလည္း ခ်စ္တာပါပဲလို႔ ဝန္ခံရဲတဲ့သတၱိမ်ိဳးေတြ ရွိေနပါလိမ့္မယ္။

အဲဒါ ရင္ခုန္ခ်စ္ရဲ႕ သဘာဝပါပဲ။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရင္ခုန္ခ်စ္ျဖစ္ျဖစ္၊ အခ်စ္စစ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေယာက္မကကို ခ်စ္လို႔ရတဲ့ သေဘာကလည္း အတိအလင္း ရွိေနပါေသးတယ္။

သာဓက

တစ္ေယာက္မကကို ခ်စ္လို႔ရတဲ့ သာဓကေလး အရင္ျပလိုက္ပါဦးမယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူသားတိုင္းမွာ အေဖနဲ႔ အေမဆိုတာ ရွိတယ္။ အေဖ့ကို ပိုခ်စ္တဲ့သူ၊ အေမ့ကို ပိုခ်စ္တဲ့သူဆိုတာေတြလည္း ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေဖ့ကို ပိုခ်စ္လို႔ အေမ့ကို လံုးလံုး မခ်စ္ဘူးလို႔ ေျပာလို႔ ရႏိုင္ပါ့မလား။ အလားတူပဲ၊ အေမ့ကို သိပ္ခ်စ္တာမို႔ အေဖ့ကို မခ်စ္ဘူးလို႔ ယတိျပတ္ ေျပာရင္ မွန္ပါ့မလား။

စဥ္းစားၾကည့္ၾကစမ္းပါ။

အဲဒါဆိုရင္ လူတစ္ေယာက္မကကို ခ်စ္လို႔ရတယ္ဆိုတဲ့ သာဓကက ခိုင္လံုစ ျပဳလာပါၿပီ။

သားသမီးရွိတဲ့သူေတြဆိုရင္လည္း ကိုယ္ေတြ႕သိမွာပါ။ သားကို အခ်စ္ ပိုမိလို႔ သမီးကို မခ်စ္တဲ့ မိဘ၊ အႀကီးဆံုး၊ ဒါမွမဟုတ္ အေထြးဆံုးကို အခ်စ္ ပိုမိလို႔ တျခား သားသမီးေတြကို မခ်စ္ဘူးဆိုတဲ့ မိဘမ်ား ေလာကမွာ ရွိမယ္ထင္သလား။ ဆယ္ေယာက္ရွိရင္ ဆယ္ေယာက္စလံုးကို ခ်စ္တဲ့ မိဘခ်ည္းပါပဲ။

ေနာက္တစ္ဆင့္ ထပ္တိုးရင္ ေမာင္ႏွမသားခ်င္းကိစၥ။ ေမာင္ႏွမသားခ်င္းထဲမွာလည္း ပိုခ်စ္တဲ့သူေတြ၊ ကိုယ္နဲ႔ ပိုနီးစပ္သူေတြရွိေနေသးတာပါပဲ။ အဲသလို ပိုခ်စ္သူေတြေၾကာင့္ တျခားေမာင္ႏွမေတြကို မခ်စ္ေတာ့ဘူးလို႔ ဘယ္သူမွ မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ တစ္ေယာက္ကို ပိုခ်င္ပိုမွာေပမယ့္ တျခား ေမာင္ႏွမေတြကို ခ်စ္တာလည္း ခ်စ္တာပါပဲ။


သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြထဲမွာေရာ အခ်စ္ဆံုး၊ အခင္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ မရွိဘဲ ေနပါ့မလား။ ဒါေပမယ့္ အဲလို အခ်စ္ဆံုး၊ အခင္ဆံုးေၾကာင့္ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြကို မခ်စ္ဘဲ၊ မခင္ဘဲေနေတာ့တာမွ မဟုတ္ဘဲ။


သည္မွာတင္ ရွင္းပါတယ္။ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ကိုလည္း ဘယ္လူသား မဆို တစ္ေယာက္မက ခ်စ္ေနႏိုင္ပါတယ္။ ပိုတာနဲ႔ ေလ်ာ့တာသာ ကြာပါမယ္၊ ခ်စ္ခ်င္ရင္ ဆယ္ေယာက္ေလာက္ေတာင္ ခ်စ္လိုက္လို႔ ရေသးတယ္။

အဲ… တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ လူ႔ေဘာင္မွာ စည္းကမ္း သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ရွိတယ္၊ က်င့္ဝတ္ေတြ ရွိတယ္။ အဲဒါေတြေၾကာင့္ အဘြားကို အဘိုးက လွိမ့္ခဲ့တယ္၊ အေမ့ကို အေဖက လွည့္ခဲ့တယ္။ သည္အစဥ္အလာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕အိမ္ေထာင္ဖက္ေတြကို လွည့္ဖို႔ ပတ္ဖို႔ အလြယ္တကူျဖစ္ေနတတ္ၾကတယ္။ မင္းက လြဲရင္ ဖြဲန ဲ႔ဆန္ကြဲပါလို႔ ေျပာတာလည္း အစဥ္အလာအရ ႏႈတ္က်ိဳးေနလို႔ ေျပာျဖစ္ေနတဲ့စကားပါ။

အဲဒါကို ယံုရင္ ယံုတဲ့သူက မိုက္ရာက်ပါတယ္။ သူ႔ရင္၊ ကိုယ့္ရင္ထဲ ဘယ့္သူ ဘယ္သူမွ ဝင္ၾကည့္လို႔မရေလေတာ့ လွ်ာမွာ အ႐ိုးမပါတိုင္း ႏႈတ္ဖ်ားနဲ႔ ေျပာေလသမွ် အေဟာဝတ ေကာင္းေပစြလို႔ ေအာက္ေမ့မိရင္ ေအာက္ေမ့သူရဲ႕အမွားပါ။

အမွန္က ရင္ခုန္ခ်စ္နဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တကယ့္အခ်စ္စစ္နဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္မိေလသမွ်မွာ တစ္ေယာက္မကကို ခ်စ္ေနမိတတ္တာ သဘာဝပါ။ မေတြ႕ေသးလို႔ မျမင္ဖူး၊ မူးကို ျမစ္ထင္ေနတာမ်ိဳးျဖစ္ေစ၊ ေတြ႔ၿပီးေသာ္လည္း ဝန္မခံခ်င္၊ ဝန္မခံရဲတာပဲျဖစ္ေစ ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္၊ မဟုတ္လို႔ကေတာ့ လူမွန္ရင္ အခ်စ္ရွိသလို အခ်စ္ရွိတိုင္းလည္း တစ္ေယာက္မကကို ခ်စ္လို႔ရႏိုင္သူခ်ည္းပါပဲ။

 

ဆင္ေျခ

သည္ေနရာမွာ ဆင္ေျခတက္လိုသူမ်ားအတြက္ ဆင္ေျခကန္ေပးပါရေစဦး။

ကြ်န္ေတာ္အခုေျပာေနတာ ေယဘုယ်သေဘာပါ။ ဆိုလိုတာက လူ တစ္ရာမွာ ၉၉ ေယာက္ေလာက္မွာ ရွိတတ္ျမဲ စိတ္အေန၊ ေပၚတတ္ျမဲ အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဆြးေႏြးေနတာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ျခြင္းခ်က္ထဲက လူေတြ မပါ ပါဘူး။

တစ္ေယာက္တည္းကို တစ္သက္စာခ်စ္ၿပီး တစ္သက္လံုး ေပါင္းသြားတာျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္သက္လံုး တရရနဲ႔ တမ္းတေနတာမ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္လည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါက တစ္ရာ တစ္ေယာက္၊ တစ္ေထာင္ တစ္ေယာက္၊ တစ္ေသာင္း တစ္ေယာက္ေလာက္မွာသာ ရွိတတ္တဲ့ စိတ္ေတြပါ။ အမ်ားစု (အထူးသျဖင့္ လူ႔ေဘာင္မွာ ဘာလုပ္လုပ္ တင့္တယ္တယ္ဆိုတဲ့ လိုင္စင္ႀကီးေတြ ကိုင္ထားတဲ့ ေယာက္်ားအမ်ားစု)ကေတာ့ အထက္မွာ ေရးခဲ့သလို ဝန္ခံရဲသူနဲ႔ ဝန္မခံရဲသူသာ ကြာပါလိမ့္မယ္၊ ရင္ထဲမွာ တစ္ခ်စ္မက ရွိေနႏိုင္သူခ်ည္းပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ့္အဆိုကို ဆင္ေျခကန္ခ်င္သူေတြထဲမွာ အသက္ ၄၀ ေအာက္ေတြမ်ား ပါေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ခံမျငင္းခ်င္ပါဘူး၊ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆင္ေျခတက္ဖို႔အတြက္ အနည္းဆံုး အသက္ ၄၀ ျပည့္ေအာင္ ေစာင့္ပါဦးလို႔ပဲ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီ့အခါက်မွ အခ်စ္ဆိုတာကို တုတ္ထမ္းၿပီး ျငင္းၾကရေအာင္ပါ။

သည္ေဆာင္းပါးရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္

အခုတေလာမွာ ဘာျဖစ္ေနတယ္ မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ “ကိုခ်စ္ေၾကြ”ေတြ၊ “မခ်စ္ေၾကြ”ေတြနဲ႔ခ်ည္း ၾကံဳေနရတယ္။ ေရႊျမင့္မိုရ္ တစ္ေတာင္လံုး တံုးမွတ္လို႔ ခုန္ဖို႔ ျပင္ေနၾကသူေတြ၊ ခုန္ျဖစ္သြားၾကသူေတြကို ၾကည့္ၿပီး ၾကားထဲက ရင္ေမာေနမိတယ္။

ေလာကမွာ ခ်စ္ရတာ၊ အိမ္ေထာင္ျပဳရတာ လြယ္ကူလွသေလာက္ တစ္သက္တာ ထာဝရ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ လက္တြဲသြားဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္ ခက္ခဲပါတယ္။ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ဆိုတဲ့ ႀကိယာဝိေသသနကို ထင္းထင္းႀကီး ေရးထားတာ သတိထားၾကေစလိုပါတယ္။

လူငယ္ေတြက အခ်စ္ကို သိပ္ကိုးကြယ္တတ္ၾကတယ္၊ သိပ္လည္း အထင္ႀကီးတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီ့ေရႊအခ်စ္ကို ေရႊအထင္ေတြ စြတ္ႀကီးၿပီး ေရႊအမွားေတြ က်ဴးလြန္ဖို႔လည္း ဝန္မေလးတတ္တာ လုလင္ပ်ိဳ၊ လံုမပ်ိဳတိုင္းရဲ႕ သဘာဝပါ။

ေနာက္တစ္ခ်က္က တစ္သက္လံုး လက္တြဲဖို႔ဆိုတဲ့ကိစၥအတြက္ မေန႔တစ္ေန႔ကမွ ေတြ႕တဲ့သူကိုျဖစ္ျဖစ္၊ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုး၊ ေလးႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ စုစုေပါင္းမွ လြန္ေရာ ကြ်ံေရာ၊ နာရီေပါင္း သံုး၊ ေလးရာေလာက္သာ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဆက္ဆံဖူး၊ စကားေျပာဖူးသူကိုျဖစ္ျဖစ္ သတ္မွတ္ ဆံုးျဖတ္လိုက္တာမ်ိဳးဟာ အင္မတန္ ထိတ္ပ်ာစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ မေသမခ်င္း ေပါင္းရမယ့္ သူကို ဘာမွ အေကာင္အထည္ ျပလို႔မရတဲ့ “ေရႊအခ်စ္”ဆိုတာႀကီးနဲ႔ တိုင္းတာၿပီး ဆံုးျဖတ္ရင္ အမွားႀကီး မွားၿပီး အလြဲႀကီး လြဲေတာ့မွာပါ။ အဲလို လုပ္ခဲ့ၿပီး ကံစြပ္လို႔ အဆင္ေျပသြားတဲ့သူဆိုတာကလည္း အိမ္ေထာင္ေပါင္း တစ္ေထာင္မွာ တစ္အိမ္ေထာင္ေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္လည္း လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ၊ အထူးသျဖင့္ ငယ္ႏုသူ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အဲဒီ့ေရႊအခ်စ္ဆိုတာႀကီးကို ယံုစားၿပီး ဘဝႀကီး တစ္ခုလံုးကို စြန္႔လႊတ္လိုက္ဖို႔ ဝန္မေလးပါဘူး။ ၿပီးေတာ့မွ “ကြ်န္ေတာ္၊ ကြ်န္မတို႔ျဖင့္ အိမ္ေထာင္ေရး ကံမေကာင္းဘူး”လို႔ အေကာင္အထည္ ျပလို႔ မရတဲ့ “ေရႊကံ”ကို ယမယ္ခ်ျဖစ္သြားပါေရာလား။
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ပြဲထဲက လူရႊင္ေတာ္ေတြေျပာသလို ရွင္ႀကီးဝမ္းေရာ၊ ရွင္ငယ့္ဝမ္းေရာ ဝင္ၿပီးၿပီမို႔ အနံ႔စံုလည္း ခံၿပီးၿပီ။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း အိမ္ေထာင္သည္၊ စာအစမွာ ဆိုခဲ့သလို အင္မတန္ ခ်စ္တတ္တဲ့စိတ္ကေလးနဲ႔လည္း ျဖစ္ေန၊ တျခားသူေတြရဲ႕ ခ်စ္ျပႆနာအေထြေထြကိုလည္း မွ်ေဝ ခံစားေပးလိုက္၊ အတိုင္ပင္ခံလိုက္၊ ေျဖရွင္းေပးလိုက္လုပ္ေနတာမို႔ အခ်စ္၊ အခ်စ္လို႔ ေအာ္ရင္း က်ဆံုးသြားတဲ့ အခ်စ္သူရဲေကာင္း အေျမာက္အျမားကို ျမင္ၿပီးတဲ့သူ။ အဲေတာ့ လူငယ္ေလးေတြ အခ်စ္ေၾကာင့္ ခံစားေနရတာေတြ၊ မိုက္မွားေနၾကတာေတြကို ၾကည့္ၿပီး အေတာ့္ကို မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္ရပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ သည္ေဆာင္းပါးကို ေရးတာပါ။

 

လူဆိုတာ မတ္တတ္ရပ္ေနတဲ့ သတၱဝါ

အမ်ားသိတဲ့အတိုင္းပါပဲ၊ လူဟာ “ေလးဘက္သြား” သတၱဝါ မဟုတ္ပါဘူး။ မတ္တတ္ရပ္တဲ့ သတၱဝါပါ။

ဒါေၾကာင့္ အစီအစဥ္အတိုင္း ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဦးေႏွာက္က ကိုယ္အဂၤါ အစိတ္အပိုင္းအားလံုးရဲ႕ အထက္မွာ ရွိပါတယ္။ တိရစၦာန္ေတြကေတာ့ ေလးဘက္သြားတာမို႔ ကိုယ္အဂၤါ အစိတ္အပိုင္းနဲ႔ ဦးေႏွာက္နဲ႔က ေယဘုယ်အားျဖင့္ တစ္တန္းတည္းပါ။

ဒါေၾကာင့္ လူမွန္ရင္ အရာရာမွာ ဦးေႏွာက္ကသာ ေရွ႕ေဆာင္ေနသင့္ပါတယ္။ “အူမေတာင့္မွ၊ သီလေစာင့္မယ္”ဆိုတဲ့ အေတြးအျမင္မ်ိဳးဟာ လူနဲ႔ မထိုက္တန္ပါဘူး။ အူမဆိုတာ ဦးေႏွာက္ရဲ႕ ေအာက္၊ ဟိုးအေဝးႀကီးမွာ ရွိတဲ့ အဂၤါအစိတ္အပိုင္းပါ။ သီလေစာင့္တဲ့အလုပ္က အသိဉာဏ္နဲ႔ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္၊ ဦးေႏွာက္နဲ႔ လုပ္တဲ့အလုပ္။ အဲေတာ့ အူမရဲ႕အလိုကိုပဲ ဦးေဆာင္ခိုင္းၿပီး ဦးေႏွာက္ထဲကအသိကို ေဘးဖယ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ မတ္တတ္ရပ္ေနတဲ့ သတၱဝါ မပီသႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ မတ္တတ္ရပ္ေနတဲ့ သတၱဝါ ပီသဖို႔အတြက္ ဦးေႏွာက္က အားလံုးရဲ႕အထက္က ေနရပါလိမ့္မယ္။

အလားတူပဲ၊ အေတြ႕အထိသာယာမႈကို ဦးစားေပးမိမယ္ဆိုရင္လည္း အဲဒါ မတ္တတ္ရပ္ေနတဲ့ သတၱဝါ မပီသတဲ့အမႈကို ျပဳလိုက္တာပဲ။ အခု ေဆြးေႏြးေနတဲ့ ခ်စ္ကိစၥမွာလည္း ႏွလံုးသားကိစၥပါ။ ရင္ထဲမွာ နင့္တင့္တင့္၊ ဆို႔တို႔တို႔ျဖစ္ေအာင္ ခံစားရတဲ့ ခံစားခ်က္ကို ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ဆင္ျခင္ဉာဏ္ကို ေပယ်ာလကံ ထားလိုက္မယ္ဆိုရင္ ေလးဘက္သြားတဲ့ သတၱဝါနဲ႔ ဘာမွ သိပ္ျခားနားေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သတိထားမိဖို႔ လိုပါတယ္။

ခ်စ္တာေတာ့ ခ်စ္တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အနိစၥတရားထဲမွာ ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္းဆိုတာလည္း ပါဝင္ေနတာမို႔ အခ်စ္လည္း မျမဲ၊ အမုန္းလည္း မျမဲပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ အထက္မွာ ေဆြးေႏြးခဲ့သလို ခ်စ္တယ္ဆိုတာမွာလည္း တစ္ေယာက္မကကို ခ်စ္လို႔ ရပါတယ္။ ခ်စ္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္တိုင္း လိုက္ညားၾကစတမ္းဆိုျပန္ရင္ မတ္တတ္ရပ္ေနတဲ့ သတၱဝါ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တာမို႔ လူအသီးသီးဟာ တစ္လင္တစ္မယားစနစ္ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံ က်င့္သံုး ျဖစ္ေနၾကတာပါ။

အဲဒါကို သတိထားမိၿပီဆိုရင္ ငယ္တုန္း၊ ႏုတုန္းအခိုက္မွာျဖစ္ျဖစ္၊ မႊန္ထူေနခ်ိန္မွာျဖစ္ျဖစ္ ကမူးရွဴးထိုးနဲ႔ ဆင္ကန္းေတာတိုး ေလွ်ာက္လုပ္ၾကမယ့္အစား ဆင္ျခင္တံုတရားေလးေတြကို ေရွ႕တန္းတင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ မတ္တတ္ရပ္ေနတဲ့ သတၱဝါ ပီသလာပါလိမ့္မယ္။

တစ္ခုေတာ့ သတိထားပါ။ ခံစားခ်က္ဆိုတာက လူကို အင္မတန္ ဒုကၡေပးပါတယ္။ လိႈက္လိႈက္သည္းသည္း ခံစားေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ ဦးေႏွာက္က မွ်မွ်တတ၊ ဓမၼဓိ႒ာန္က်က် စဥ္းစားႏိုင္စြမ္းေတြ ေလ်ာ့က်သြားတတ္တာကို သတိထားမိဖို႔လိုပါတယ္။ “အခ်စ္နဲ႔ စစ္မွာ အားလံုး တရားတယ္”ဆိုတဲ့ စကားဟာ မႊန္ေနတဲ့လူေတြရဲ႕ လက္သံုးစကားပါ။ ခ်စ္ေနတုန္းေတာ့ တရားသလိုလိုျဖစ္ေနၿပီး အဲဒီ့အခ်စ္ေရာဂါလည္း ၿငိမ္က်သြားေရာ “မွားပါေပါ့လား”လို႔ တႏံု႔ႏံု႔ ျဖစ္ရပံုကိုက် အဲဒီ့အဆိုကို ရြတ္ခဲ့တဲ့သူေတြက ရွက္ရွက္နဲ႔ မ်ိဳသိပ္ထားခဲ့ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။


လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ မူလက ဆင္ျခင္ဉာဏ္ေလး ရွိေနဦးေတာင္ အမွားမွားအယြင္းယြင္းေတြ ျဖစ္ကုန္တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မတ္တတ္ရပ္ေနတဲ့ သတၱဝါပီသခ်င္ၾကတယ္ဆိုရင္ျဖင့္ မစားႏိုင္၊ မအိပ္ႏိုင္၊ တမိႈင္မိႈင္၊ တေတြေတြျဖစ္ေနၿပီဆိုတာနဲ႔ အဲဒီ့ခ်စ္စိတ္ကို က်က်နနေလး ျပန္သံုးသပ္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။ မိမိကိုယ္မိမိေသခ်ာေအာင္ အရင္ဆံုး လုပ္ပါ။ တစ္မိသားနဲ႔ တစ္မိသား စုလ်ားရစ္ပတ္လက္ထပ္တယ္ဆိုတာ အင္မတန္ လြယ္ကူပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့တစ္မိသားနဲ႔ တစ္မိသား တစ္သက္လံုး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္၊ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ လက္တြဲသြားႏိုင္ဖို႔ဆိုတာက်ေတာ့ အဲသေလာက္ မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ ခ်စ္တာကို ႀကိဳက္သေလာက္ခ်စ္ပါ။ ေသလုေမ်ာပါး ခ်စ္ခ်င္သပဆိုလည္း ခ်စ္လိုက္ပါဦး။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ပါးစံု ေပါင္းဖက္ဖို႔ အေရးက်ေတာ့ ဘဝႀကီးတစ္ခုလံုးနဲ႔ ဆိုင္ေနတာမို႔ အေလာသံုးဆယ္ မဆံုးျဖတ္သင့္ဘူးလို႔ အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္။

မိန္းကေလးေတြအေနနဲ႔လည္း ကိုယ့္ကိုမွ မရရင္ ေသမတတ္ ခံစားေနရပါၿပီ၊ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုမွ တစ္ေန႔ မျမင္ရရင္ ေရေသာက္တာေတာင္ နင္ေနပါတယ္ဆိုတဲ့ သူမ်ိဳးမ်ား ေတြ႕လာရင္ အလြယ္တကူ မယံုစားေစခ်င္ပါ ဘူး။ အဲဒါ မႊန္ေနလို႔ပဲဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါနဲ႔။ အဲလိုစကားမ်ိဳးေတြကို ကိုယ့္အဘြား၊ ကိုယ့္အေမ၊ ကိုယ့္အစ္မေတြလည္း တြင္တြင္ ၾကားခဲ့ၿပီး ေနာက္က်မွ အိမ္ျပင္ကို ထြက္ဖို႔ တိတ္တိတ္ျဖစ္ေစ၊ ေျဗာင္က်က်ျဖစ္ေစ၊ တစ္ခ်ိန္လံုး  ေျခလွမ္းျပင္ေနတဲ့ ေယာက္်ားနဲ႔ လက္တြဲေနၾကရတာမ်ိဳးကို သတိရလိုက္ေစခ်င္ပါတယ္။


အခ်ဳပ္အေနနဲ႔ကေတာ့ စာအစမွာ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း အခ်စ္ဆိုတာ တစ္ေယာက္မကကို ခ်စ္ခ်င္လည္း ခ်စ္လို႔ ရတတ္တဲ့သေဘာ၊ ထာဝရ တည္တံ့ ခိုင္မာေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ ကုန္ခန္းခ်င္လည္း ကုန္ခန္းသြားတတ္တဲ့ သေဘာေတြကို ႏွလံုးသြင္းၿပီး သတိေလးနဲ႔ ခ်စ္တတ္ၾကေစခ်င္တာပါပဲ။

(၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလထုတ္ သရဖူမဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၄၀၀၉၅၉၀၅၀၉ နဲ႔ လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလမွာ ဒုတိယအႀကိမ ္ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ “ေတြးေတာ ဆင္ျခင္မႈ အႏုပညာ”စာအုပ္ထဲက စာတစ္ပုဒ္ကို တင္ဆက္ထားတာပါ။)

Great fun, huh?

 

တစ္ေပ်ာ္ႀကီးပါလားကြယ္႐ို႕

Bi Weekly Eleven ဂ်ာနယ္ပါ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “ဆီအလူးေကာင္းသူမ်ား” ေဆာင္းပါးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ http://www.news-eleven.com က ကၽြန္ေတာ့္ေဆာင္းပါး အဆံုးမွာ ကြန္မန္႔ေတြ ထပ္တက္ေနတာ ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ၁၃ ခု ေတာင္မွပါ။ (ပထမ ႏွစ္ခုကိုေတာ့ သည္ ဘေလာ့ဂ္က အဲဒီ့ေဆာင္းပါး ေအာက္ေျခမွာ ေဖာ္ျပၿပီးခဲ့ပါၿပီ။)

မွတ္တမ္းတင္သင့္တာ တစ္ခ်က္က အဲဒီ့ ၁၃ ခုမွာ mimimi ဆိုသူ တစ္ဦးတည္းကပဲ ကြန္မန္႔ ခုနစ္ခု ေရးပါတယ္။ SOL15 ဆိုသူကလည္း သံုးခု ေရးပါတယ္။ glance ဆိုသူက ႏွစ္ခု ေရးပါတယ္။ သူတို႔ သံုးဦးနဲ႔တင္ပဲ ၁၂ ခု ျဖစ္ေနတာတစ္ခုက ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနသလိုပါပဲ။

အဲဒီ့ကြန္မန္႔မ်ားအရ ေလေၾကာင္းလိုင္းက လက္မွတ္စစ္တဲ့ သူမ်ားဟာ ျပည္၀င္ခြင့္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ စစ္ေဆးရမယ့္ တာ၀န္ရိွတယ္၊ ေမးသင့္တာေတြလည္း ေမးရမယ္လို႔ နားလည္လာရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လံုးလံုး မသိထားတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြပဲေပါ့။ သည္အတြက္ ကြန္မန္႔ေရးသူမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ကြန္မန္႔ေရးသူမ်ား မ်က္စိလွ်မ္းသြားတာလား၊ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္ၾကတာလားေတာ့ မသိဘူးခင္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္ မူရင္းေဆာင္းပါးထဲမွာ ခရီးတစ္ေထာက္နား (transit) ျပည္၀င္ခြင့္လည္း ပါေနပါတယ္၊ အဲဒီ့အတြက္ ဘာ ပိုက္ဆံမွ ျပစရာ မလိုဘူးဆိုတဲ့ အခ်က္ကေလးကိုက်ေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔ ထည့္မေရးၾကတာလဲ မသိဘူးေနာ္။ စစ္ရမယ့္ တာ၀န္ရိွတာကို ကြန္မန္႔မ်ားအရ လက္ခံပါတယ္။ လုပ္ငန္းသဘာ၀ကို မသိဘဲ ေရးမိခဲ့တယ္ဆိုတာလည္း လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ၀န္ခံပါတယ္။ သို႔ေသာ္ စစ္ၿပီဆိုမွေတာ့ ေရေရရာရာ စစ္ေပေတာ့ေပါ့ဗ်ာ။ အလည္အပတ္ ၀င္ခြင့္၊ တစ္ေထာက္နား ၀င္ခြင့္ဆိုတာေလးကိုပါ ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ သူလည္း အခ်ိန္ကုန္သက္သာ၊ ေလလည္း မကုန္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ရေပဘူးေပါ့ဗ်ာ။
သည္ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္က ေလေၾကာင္းလိုင္းရဲ႕လုပ္ငန္းသဘာ၀ကို မသိဘဲ ေရးမိတဲ့အေၾကာင္း ၀န္ခံတဲ့ေဆာင္းပါးေနာက္တစ္ေစာင္ ထပ္ေရးေပးဖို႔ စိတ္ကူးရိွပါတယ္။ Bi Weekly မွာပဲ ျပန္ေရးမွာပါ။ (သူတို႔က ထည့္ေပးမယ္ဆိုရင္ေပါ့ဗ်ာ။)
အဲလို ေရးတဲ့အခါ SOL15 ရဲ႕ http://www.facebook.com/notes/jonathan-hein-oo/-airlines-industry-/387051038607 ကိုလည္း ကိုးကားပါရေစလို႔ တစ္လက္စတည္း ခြင့္ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

အေကာင္းဘက္က ျမင္တတ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အခုလို ေရးလိုက္တဲ့အတြက္ သက္ဆိုင္ရာ ေလေၾကာင္းလိုင္း ၀န္ထမ္းမ်ားဘက္ကလည္း ရွင္းခြင့္ရသြားတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မုခ်မေသြ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က အမွားကို ၀န္ခံရင္းနဲ႔ ျပန္ေရးျပလိုက္ႏိုင္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ေလေၾကာင္းလိုင္းက လက္မွတ္စစ္တဲ့ စားပြဲမွာ စိတ္လက္မအီမသာျဖစ္ေနရတဲ့ ခရီးသည္မ်ားလည္း တစ္ဖက္ကို နားလည္ေပးႏိုင္သြားပါလိမ့္မယ္ဆိုတာ ျမင္သာၾကလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

ေၾသာ္… တစ္ခုဗ်ာ… ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာ အထင္အရွားပါ။ Account တစ္ခုကို နာမည္၀ွက္နဲ႔ ဖြင့္ထားသူလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ဓာတ္ပံုေတြ၊ ေနရပ္လိပ္စာေတြ၊ ဖုန္းနံပါတ္ေတြလည္း အခိုင္အမာ ရိွပါတယ္။ ဘာကိုမဆို ကၽြန္ေတာ္ ေျဗာင္ပဲ ေရးပါတယ္။ မွားရင္လည္း ၀န္ခံဖို႔  ဘယ္တုန္းကမွ ၀န္မေလးခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ္ေရးတဲ့စာအတြက္ ကိုယ္တာ၀န္ယူတယ္ဆိုတာ ေျပာခ်င္တာပါ။
အားလံုးကို တေလးတစား ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ဆူဒိုနင္
ကိုင္း… သူတို႔ရဲ႕ ကြန္မန္႔ေလးေတြကို ဖတ္႐ႈအားေပးလိုက္ၾကပါဦးခင္ဗ်ား။

#3 mimimi 2010-05-07 11:50
ဒီစာကို‌ေရးသားသူ‌ေရာ၊ကြန္မန္႔ေပးသူမ်ားကိုပါ သိနားလည္သ‌ေလာက္ ရွင္းျပ‌ေပးခ်င္ပါတယ္။ ဒို ့လဲ Airline Industry မွာ အလုပ္လုပ္‌ေနသူ ၁‌ေယာက္ပါ။ ခရီးသည္ ၀န္‌ေဆာင္မႈ ဌာနမွာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ အ‌ေသးစိတ္‌ေတာ့ မသိ နားမလည္ပါဘူး။ “Check In counter” မွာ ခရီးသည္ ၁‌ေယာက္ရဲ႕ ပတ္စပို႔၊ ‌ေလယာဥ္လတ္မွတ္၊ ျပည္၀င္ခြင့္ႏွင့္ အျခားသက္ဆိုင္ရာ ‌ေထာက္ခံခ်က္မ်ား လိုအပ္‌ေကာင္း လိုအပ္ပါလိမ့္မယ္။ မ‌ေမးမျဖစ္‌ ေမးရမဲ ့တာ၀န္‌ေတြ ရွိပါတယ္။
#4 mimimi 2010-05-07 11:50 

စာရြက္စာတမ္း မျပည့္စုံ၍‌ေသာ္လည္း‌ေကာင္း၊ ၄င္းခရီးကို သြားဖို ့အျခားလိုအပ္ခ်က္မ်ား ရွိ‌ေနလ်င္ ေသာ္လည္‌ေကာင္း သက္ဆိုင္ရာ ‌ေလ‌ေၾကာင္းလိုင္း၀န္ထမ္းမွ လိုအပ္သလို စီစဥ္‌ေဆာင္ရြက္ ‌ေမးျမန္းရမဲ ့တာ၀န္ရွိပါသည္။ ထိုခရီးသည္ သည္အ‌ေၾကာင္း‌ေၾကာင္း‌ေျကာင့္ ျပည္၀င္ခြင့္ ျငင္းဆန္ခံရျခင္းႏွင့္ အျခားျပသနာမ်ား ‌ေပၚ‌ေပါက္လာပါက Check In counter မွ ၀န္ထမ္းႏွင့္ ၄င္း‌ေလ‌ေျကာင္းလိုင္းတြင္ ျပသနာမ်ားစြာ ရွိလာၿပီး အ‌ေလ်ာ္အစား ျပသနာပါ ရွိလာနိုင္ပါသည္။ “ဘာ‌ေၾကာင့္ ဒီခရီးသည္ကို တင္‌ေပးလိုက္တာလဲ” ဆိုတာမ်ိဳး‌ေတြ ရွိပါတယ္ ။ ဦးဆူဒိုနင္ ‌ေျပာသလို ၀န္ထမ္း‌ေတြ ကၽြမ္းက်င္မႈ လိုအပ္ခ်က္‌ေၾကာင့္ ဆိုတာက‌ေတာ့ အသစ္အသစ္‌ေသာ ၀န္ထမ္းမ်ားကို‌ ေလ့က်င့္‌ေပး‌ေနခ်ိန္တြင္ ထိုကဲ့သို ့အိုးနင္းခြက္နင္းမ်ား ျဖစ္ရသည္ဟု ထင္ျမင္ပါသည္။
#5 mimimi 2010-05-07 11:51 

“ခရီးသည္ကလဲ သူ ့အျမင္ သူ ့ဖီလင္နဲ ့သူ” “၀န္ထမ္းကလဲ သူ့တာ၀န္ သူ့အလုပ္ သူလုပ္ရတာပါ” ။ ‌ေနာက္၁ခုက ၀န္ထမ္းမ်ားမွာလဲ လိုအပ္ခ်က္‌ေတြ ‌ေသာက္တလြဲ မ‌ေယာင္ရာဆီလူးတာ‌ေတြ ရွိတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ သ‌ေဘာတူပါတယ္။အဲဒါမ်ိဳးက‌ေတာ့ ဘယ္မွာမဆို ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ျမန္မာ အခ်င္းခ်င္းမို ့ ႏွိမ္ခ်‌ ေျပာတာမ်ိဳး မျဖစ္‌ေစခ်င္ပါဘူး။ ခရီးသည္ကို ‌ေရာက္ခ်င္ရာ‌ေရာက္ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ တင္‌ေပးလိုက္လို ့က‌ေတာ့ ဘာ‌ေျပာ‌ေကာင္းမလဲ….။ ရစ္တာ‌ေတာ့ မဟုတ္ႏိုင္ပါဘူး။ အမွန္အကန္ သြားသူ ဗီဇာအစစ္နဲ ့သြားသူ‌ေတြ ရွိသလို အၾကံအဖန္‌ေတြလည္း ရွိတာမို ့‌ေသခ်ာစိစစ္ရ‌ေၾကာင္း…… ကိုယ့္ဘက္ သူ့ဘက္၂ ဘက္မွ် ေတြးနိုင္ပါ‌ေစ‌ေၾကာင္း…….. ဒီ‌ေလာက္ပါပဲ။ က်န္တဲ့အခ်က္အလက္‌ေတြကို မ‌ေျပာ‌ေတာ့ပါဘူး။ လုပ္ငန္းခြင္ခ်င္း မတူလ်ွင္ ဘယ္နည္းနဲ မွ နားလည္မႈ‌ေပးႏိုင္မွာ မဟုတ္လို ့… အျပစ္မျမင္‌ေစလို‌ေၾကာင္း ‌ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္။
#6 mimimi 2010-05-07 12:03 

အားအားယားယား အ‌ေတြးပြားျခင္းမွ ကင္း‌ေ၀းၾကပါ‌ေစ။
#7 mimimi 2010-05-07 12:04 

စထြက္တဲ့ Origin ႏိုင္ငံသည္ ပို၍ တာ၀န္ႀကီး‌ေလးပါေၾကာင္း။
#8 mimimi 2010-05-07 12:14 

အခ်င္းခ်င္း အမ်က္အသုိ မရွိ ပကတိ မ်က္စိနဲ႔ ၾကည္႔ရင္ အစစ အဆင္ေျပၾကမည္။
#10 SOL15 2010-05-07 14:16 

စာေရးဆရာဟာ ေလေၾကာင္းလိုင္းဝန္ထမ္းအေနျဖင့္ ျပည္ဝင္ခြင့္ ေပးမေပး လံုးဝ မသက္ဆိုင္ေၾကာင္း ေရးထားပါတယ္။ ဒါကေတာ့ သူမ်ားအလုပ္ကို သူမသိပဲ ထင္ရာ ျမင္ရာေတြ ေရးထားတာပါ။ ႏိုင္ငံတကာေလေၾကာင္း ပ်ံသန္းမႈဆိုင္ရာ အဖဲြ႕အစည္းႀကီးကေန ခ်မွတ္ထားတဲ့ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားအရ ေလေၾကာင္း ဝန္ထမ္းအေနနဲ႔ သက္ဆိုင္ရာ ျပည္ဝင္ခြင့္မ်ားအတြက္ စစ္ေဆးဖို႔ တာဝန္ရွိတယ္လို႔ ေရးထားပါတယ္။ 

အကယ္၍ ခရီးသည္သြားတဲ့ႏိုင္ငံကေန ျပည္ဝင္ခြင့္မေပးပဲနဲ႔ ျပန္ပို႔ခဲ့ရင္၊ အဲ့ဒီႏို င္ငံလူဝင္မွဳႀကီးၾကပ္ေရးကေန ေလေၾကာင္းလိုင္းကို
ဒဏ္ေငြ ရိုက္ပါတယ ္။ ဒါ့အျပင္ ခရီးသည္ လာရာႏိုင္ငံ/ၿမိဳ႕ကို ျပန္ေခၚသြားဖို႔ တာဝန္ယူရပါတယ္။

ဒီထက္မက ပိုမိုေသျခာေအာင္ ထပ္ၿပီး ေျပာရမယ္ဆိုရင္ စကၤာပူ ICA (လူဝင္မွဳႀကီးၾကပ္ေရး)ရဲ႕ e-visa မွာ “ you are required to bring this paper e-Visa with you as the airlines requires you to produce it for verification when you check in” လို႔ ICA လို႔ ေဖာ္ျပထားတဲ့အတြက္ Airline အေနနဲ႔ ျပည္ဝင္ခြင့္နဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး တာဝန္ရွိမရွိ အရွင္းႀကီးပါ။ ဆရာ ေျပာတဲ့အတိုင္း ေျပာရရင္ေတာ့ ICA က အားအားယားယား မေယာင္ရာဆီလူး လုပ္တာေတာ့ မဟုတ္ႏိုင္ ေကာင္းပါဘူးဗ်ာ။

 

#11 SOL15 2010-05-07 14:53 

ဆရာ ဆူႏိုဒင္ဟာ ခရီးသည္ဖက္ကပဲ တစ္ဖက္သတ္ ေရးသြားတာကို ေတြ႕ရေတာ့ အေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းမိပါဘူ း။ စာေရးဆရာဟာ ေလေၾက ာင္းလိုင္း ဝန္ထမ္းအေနျဖင့္ ျပည္ဝင္ခြင့္ ေပးမေပး လံုးဝ မသက္ဆိုင္ေၾကာင္း ေရးထားပါတယ္။ ဒါကေတာ့ သူမ်ားအလုပ္ကို သူမသိပဲ ထင္ရာ ျမင္ရာေတြ ေရးထားတာပါ။ ႏိုင္ငံတကာ ေလေၾကာင္း ပ်ံသန္းမွဳဆိုင္ရာ အဖဲြ႕အစည္းႀကီးကေန ခ်မွတ္ထားတဲ့ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားအရ ေလေၾကာင္းဝန္ထမ္းအေနနဲ႔ သက္ဆိုင္ရာ ျပည္ဝင္ခြင့္မ်ားအတြက္ စစ္ေဆးဖို႔ တာဝန္ရွိတယ္လို႔ ေရးထားပါတယ္။ အကယ္၍ ခရီးသည္သြားတဲ့ႏိုင္ငံကေန ျပည္ဝင္ခြင့္မေပးပဲနဲ႔ ့ျပန္ပို႔ခဲ့ရင္ အဲ့ဒီႏိုင္ငံ လူဝင္မွဳ ႀကီးၾကပ္ေရးကေန ေလေၾက ာင္းလိုင္းကို ဒဏ္ေငြ ရိုက္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ခရီးသည္ လာရာ ႏိုင္ငံ/ၿမိဳ႕ကို ျပန္ေခၚသြားဖို႔ တာဝန္ယူရပါတယ္။
#12 SOL15 2010-05-07 15:05 

က်ေနာ္ရဲ႕ facebook စာမ်က္နာကို ရည္ညႊန္းတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
သို႔ေသာ္ ေလေၾကာင္းေဝါဟာရမ်ားစြာနဲ႔ english ကို ၾကားညႇပ္သံုးထားတဲ့အတြက္နဲ႔ သိပ္ၿပီး ဖတ္ရတာ အစဥ္ေခ်ာမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ က်ေနာ္ ထင္ပါတယ္။
Professional စာေရးသမားတစ္ေယာက္ မဟုတ္တဲ့အတြက္ public တစ္ခုလံုးကို က်ေနာ္စာမ်က္နာကို ၾကည့္ဖို႔ ရည္ညႊန္းတာ သိပ္မေကာင္းဘူးလွဘူးဗ်။
#13 glance 2010-05-07 16:10 

ဆူဒိုနင္ ‌ေရးသားတဲ့ “မ‌ေယာင္ရာဆီလူး” ဆိုတဲ့‌ ေဆာင္းပါးကို ကန္႔ကြက္ပါတယ္။ ‌ေလ‌ေၾကာင္းလိုင္း၏ လုပ္ငန္းသ‌ေဘာသဘာ၀ကို ‌ေလ့လာသိရွိျခင္းမရွိပဲ ခံစားခ်က္ကို‌ ေရွ႕တန္းတင္‌ ေရးသားထား‌ေသာ ယင္း‌ေဆာင္းပါးသည္ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ား မွားယြင္းကာ ပုတ္ခတ္‌ေစာ္ကား‌ေသာ အဆင့္အတန္း မရွိ‌ေသာ ‌ေဆာင္းပါး ၁ခ ုမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္ ။ ဆူဒိုနင္၏ စာမ်ားစြာကို ဖတ္ဖူးပါသည္။ အ‌ေရးအသား‌ ေကာင္း‌ၿပီး လူစိတ္၀င္စားတတ္တဲ့ အခ်က္အလက္မ်ားကို ‌ေရးနိုင္သူ ၁ဦးဟု မွတ္ယူထားပါသည္။ ‌ေလ‌ေၾကာင္းလိုင္း ၁ခုကို နာမည္ႏွင့္တကြ ပုတ္ခတ္‌ေရးသားမည္ဆိုလ်ွင္ ‌ေသခ်ာစြာ လုပ္ငန္း သ‌ေဘာသဘာ၀ကို ‌ေလ့လာပီးမွ ‌ေရးသားသင့္ပါသည္။
#14 glance 2010-05-07 17:04 

they don’t understand what the airline’ procedures and they will never try to know ,,,,so just forgive them
#15 thinking 2010-05-08 02:42 

အခု ကိစၥမွာေတာ့ ေလဆိပ္၀န္ထမ္းတစ္ဦးရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ရမဲ့ တာ၀န္ကို အကုန္ မသိတဲ့အတြက္ မေျပာလိုပါဘူး။ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏိုင္ငံမွာ ေနရာတိုင္းမွာ ခဏခဏ ၾကံဳရတဲ့ ျပႆနာကေတာ့ အစိုးရ၀န္ထမ္ေရ ာ ပုဂၢလိက ၀န္ထမ္းေတြပါ မိမိရဲ႕ တာ၀န္နဲ ့လုပ္ပိုင္ခြင့္ထက္ ေက်ာ္ၿပီး မေရာင္ရာ ဆီလူး လုပ္တက္တဲ့အက်င့္နဲ ့ လုပ္ပိုင္ခြင့္အာဏာကို တလြဲ ပါ၀ါျပမွဳပါဘဲ.. တာ၀န္အရ လုပ္ေဆာင ရသည့္တုိင္ ေမးစရာ လုပ္စရာ ရွိသည္ကို လုပ္ေဆာင္ရာတြင္ ကတ္စတန္မာမ်ား သာမန္ျပည္သူမ်ားကို လိုအပ္၍ ေမးျမန္းရတာျဖစ္ေၾကာင္း အသိေပး၍ ေမးျမန္း လုပ္ေဆာင္သင့္သည္လို႔ ယူဆမိပါတယ္.. လူ႔အဆင့္အတန္း တိုးတက္ေသာ ျမန္မာျပည္သူမ်ား ျဖစ္ေစရန္ ရည္သန္လ်က္

Appraisal of a Poem

ကဗ်ာ ခံopenmindစားမႈ – “က်ပ္သူတို႔ ေလွ်ာက္ေသာလမ္း”

ေတာေက်ာင္းဆရာဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ http://openmindblog.info မယ္ စက္တင္ဘာ ၂၅ ရက္ေန႔က ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ တင္ထားတာ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္က “က်ပ္သူတို႔ ေလွ်ာက္ေသာလမ္း”တဲ့။ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ့ စိတ္ကူးေလးကို ေတာ္ေတာ္လွတဲ့ သံတူကပ္ အလကၤာမ်ားနဲ႔ တန္ဆာဆင္ထားတာမို႔ သေဘာက်သြားရတယ္။ သူ႔ကဗ်ာေလးကို အရင္ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။

ခပ္က်ပ္က်ပ္ေခတ္ထဲ က်ပ္တန္ေတြ အသံုးမ၀င္ေတာ့
ဘ၀က ခပ္ႀကီးႀကီး က်ပ္က ခပ္ႀကီးႀကီး
တစ္ရာဖိုး က်ပ္ရာက ႏွစ္ရာဖိုး က်ပ္တယ္
ႏွစ္ရာဖိုး က်ပ္ရာက ငါးရာဖိုး က်ပ္တယ္
ငါးရာဖိုး က်ပ္ရာက တစ္ေထာင္ဖိုး က်ပ္တယ္
တစ္ေထာင္ဖိုး က်ပ္ရာက ငါးေထာင္ဖိုး က်ပ္မယ္
က်ပ္တန္ မရွိေတာ့တဲ့ ေခတ္ထဲ
ဘ၀ကလည္း က်ပ္ကေလး မဟုတ္ေတာ့
က်ပ္ကေလးတို႔ကမာၻလည္း မဟုတ္ေတာ့
က်ပ္ႀကီးတို႕ကမာၻ
ငါးဆယ္ ျပန္မအမ္းလည္း စိတ္ဆိုးမေနနဲ႕
အမ္းစရာ မရွိလည္း ငမ္းစရာေတာ့ ရွိရမယ္
ငမ္းစရာ မရွိလည္း လြမ္းစရာေတာ့ ရွိရမယ္
လြမ္းစရာ မရွိလည္း ႏြမ္းတာေတာ့ ရွိတယ္
အႏြမ္း အႏြမ္း အႏြမ္းေတြ မ်ားေတာ့ လြမ္းတယ္
က်ပ္တန္ဆီကိုလား ၾကက္တန္းဆီကိုလား
တစ္က်ပ္ ႏွစ္က်ပ္ ေတးကိုသီ
အေၾကြ မရွိေပမယ့္ အေၾကြးေတာ့ ရွိတယ္
က်ပ္ခိုးစင္မွာ က်ပ္က်ပ္တည္းတည္း
ဘ၀ကို က်ပ္တိုက္ေနသလား က်ပ္တင္ေနသလား
က်ပ္မျပည့္တဲ့ၾကားက က်ပ္စည္းလိုက္တယ္
ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ေလွလံုးက်ပ္
(က်ပ္တန္ မရွိေတာ့တဲ့ ေခတ္ထဲ
ဘ၀ကလည္း က်ပ္ကေလး မဟုတ္ေတာ့
ခပ္က်ပ္က်ပ္ေခတ္ထဲ က်ပ္တန္ေတြ အသံုးမ၀င္ေတာ့
ဘ၀က ခပ္ႀကီးႀကီး က်ပ္က ခပ္ႀကီးႀကီး)
ေန သည္ေလာက္ ပူေနမွေတာ့
ငရဲျပည္ ေရာက္မလား စိတ္ပူမေနနဲ႔ေတာ့။

ေခတ္ေပၚကဗ်ာကို သိပ္မခံစားတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္လိုလူေတာင္ ခံစားလို႔ရတဲ့ ကဗ်ာေလးပါပဲ။ သူ႔ကဗ်ာေလးက စိတ္ထဲမွာ စြဲေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေ၀မွ်ခ်င္ရင္ ျပႆနာက တက္လာတယ္။

“အယက္အကန္ခံလို႔ ေဗဒါပ်ံ အန္ကိုခဲ”(ေဇာ္ဂ်ီ)လိုမ်ိဳး၊ “လယ္ေစာင့္တဲေလး ေျခတံရွည္၊ မိုးကုတ္ေအာက္မွာေန”(မင္းသု၀ဏ္)လိုမ်ိဳး၊ “အျပင္ဘက္မွ သစ္ရြက္ေတြၾကား၊ စကားပင္အို ကန္ေရစိုစြတ္” (ၾကည္ေအး) လိုမ်ိဳး၊ “ေဆးလိပ္လည္း တို၊ ေနလည္း ညိဳၿပီ” (တင္မိုး)လိုမ်ိဳး၊ “တိမ္လိုႏြဲ႕ေအာင္ေနာ့ အိမ္ဆိုတဲ့ ေထာင္မွာ”(ေမာင္ခိုင္မာ)လိုမ်ိဳး၊ “သားအမိအိမ္၊ ပတၱျမား မရိွ၊ စိန္မစီလည္း”(ကို႐ိုး)လိုမ်ိဳး၊ “ခင္သြားရင္ ရနံ႔ေပး၊ ခင္ေမႊးရင္ ေပ်ာ္ရႊင္လို႔” (ေမာင္စိန္၀င္း)လိုမ်ိဳး စြဲသြားတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို ခ်စ္သူခင္သူမ်ားကို ေ၀မွ်ခ်င္တဲ့အခါ တစ္ပုဒ္လံုးကို ခံစားခ်က္ အျပည့္နဲ႔ ႏႈတ္တက္ရြရြ ျပန္ဆိုျပလို႔ မရႏိုင္ေတာ့ အားမလို အားမရ ျဖစ္မိတယ္။ အဲဒီ့ကဗ်ာေလးေတြက်ေတာ့ စိတ္ထဲမွာထင္မကဘဲ ရင္ထဲ အသည္းထဲ ႏွလံုးထဲမွာေတာင္ စြဲေနပါတယ္။

အဲဒါဟာ ေခတ္ေပၚကဗ်ာနဲ႔ ႐ိုးရာကဗ်ာၾကားက ကြာေနတဲ့ “အဟပ္”လို႔ ယူဆပါတယ္။ ေခတ္ေပၚကဗ်ာက ေကာင္းလိုက္တာဆိုၿပီး ေတြးပံု ေရးပံုေလးကို ရပ္သပ္ရွဳေမာလိုက္ရတယ္။ အဲဒီ့ေနရာမွာတင္ ရပ္သြားတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္ခံစားခ်င္ရင္ စာအုပ္ျပန္လွန္ရတယ္။ မနည္း ျပန္ရွာရတယ္။ ျပန္ဖတ္ရတယ္။

႐ိုးရာ ကဗ်ာက်ေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ဘူး။ ေကာင္းလိုက္တာဆိုၿပီး ေတြးပံု ေရးပံုေလးကိုလည္း ခံစားတယ္၊ ခ်ိဳေနတဲ့ အသံေလးေတြကိုလည္း ဖတ္သူရဲ႕ စိတ္ထဲက လိုက္ရြတ္ေနမိတယ္။  ကဗ်ာေကာင္းရင္ ေကာင္းသေလာက္၊ တိုရင္တိုသေလာက္ ပါးစပ္ထဲ နားထဲမွာ စြဲက်န္ရစ္တယ္။ စိတ္ေရာ၊ ပါးစပ္ေရာ၊ နားေရာ စြဲက်န္ရစ္တဲ့အတြက္ ႐ိုးရာကဗ်ာေလးေတြဟာ ေခတ္ေတြကို ေက်ာ္လႊားရွင္သန္ေနခဲ့တာပါ။ “ၿမိတ္သြင္လြတ္စို႔ ျပာသြယ္ညိဳ႕”လို၊ “ေဆးတံတို တစ္ညိဳေလာက္ ေရာ့ ေသာက္ေတာ့ေပး”လို ေရွးကဗ်ာေတြေတာင္ ေခတ္ကို ေက်ာ္လႊားၿပီး ျမန္မာတို႔ရဲ႕ အသည္းႏွလံုးထဲမွာ ရိွေနႏိုင္စြမ္းတာဟာ ျမန္မာဘာသာစကားရဲ႕ အလွအပ၊ ထူးျခားမႈ အေပၚ အေျခခံထားလို႔ပဲလို႔ ေကာက္ခ်က္ဆြဲမိပါတယ္။

တျခား ဘာသာစကားေတြေတာ့ မတတ္လို႔ သိပ္မသိဘူး။ အဂၤလိပ္စာ၊ ျပင္သစ္စာလို ဥေရာပ ဘာသာစကားေတြမွာက ေ၀ါဟာရတစ္လံုးကို အသံစံု ထြက္လို႔ရတယ္။ Go ကို ဂိုလို႔ ထြက္လို႔ရသလို ဂိုးလို႔ ထြက္လို႔ရတဲ့အျပင္ ဂို႔လို႔ ထြက္မယ္ဆိုလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ျမန္မာဘာသာစကားကက်ေတာ့ အဲသလို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ျမ၊ ျမာ၊ မ်ားဆိုတဲ့ သံုးလံုးမွာတင္ အနက္က သံုးမ်ိဳးျဖစ္ေနတတ္ျမဲ တစ္လံုး တစ္သံ ဘာသာစကားပါ။ အဲေတာ့ နေဘဆိုတာ ျမန္မာဘာသာစကားမွာမွ ထပ္လို႔ရတယ္။ ကာရန္ဆိုတာလည္း ျမန္မာဘာသာစကားကမွ အုပ္လို႔ ရတယ္။

အဂၤလိပ္ကဗ်ာေတာ့ မ်ားမ်ား စားစား သိပ္မဖတ္ဖူးလို႔ သိပ္စြဲေနတာ မရိွပါဘူး။ Men may come and men may go; but I go on forever လို ကဗ်ာထဲက တစ္ေၾကာင္း တစ္ပါဒေလာက္ကိုသာ စြဲစြဲျမဲျမဲ ရြတ္ႏိုင္တာေလးေတြ ရိွပါတယ္။ ကိုယ့္မိခင္ ဘာသာစကား မဟုတ္တာလည္း တစ္ေၾကာင္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပါ။ တစ္ပုဒ္လံုး အလြတ္ရြတ္ႏိုင္တဲ့ ကဗ်ာက ခပ္ရွားရွားရယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ေရွ႕ မ်ိဳးဆက္လို ကဗ်ာေတြ က်က္ရတဲ့ ေခတ္မွာ လူျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့လည္း တစ္မ်ိဳးျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ေျပာခ်င္တာကဗ်ာ… ေခတ္ေပၚကဗ်ာကို ကၽြန္ေတာ္ သိပ္မခံစားတတ္ေသာ္လည္း အသစ္ကို ျငင္းပယ္သူထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ မပါပါဘူး။ အသစ္ကို အငမ္းမရ ေတာင့္တသူထဲမွာေတာ့ ထိပ္ဆံုးက မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ေတာင္ ေရွ႕တန္းက ပါတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ထင္ျမင္မိပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ သစ္တာေလးေတြကို “ေခတ္အဆက္ဆက္ ရွင္သန္ တင္က်န္ရစ္ေစခ်င္”တာက ကၽြန္ေတာ့္ ဆႏၵပါ။ ေခတ္ေပၚကဗ်ာထဲမွာ လမ္း႐ိုးေဟာင္းတြင္ ဆင့္ကာထြင္ထားတဲ့ ဆရာမႀကီး ၾကည္ေအးရဲ႕ ကဗ်ာေတြ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏႈတ္မွာ၊ နားမွာ စြဲက်န္ရစ္တဲ့ကဗ်ာဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ မူးလို႔ေတာင္ ရွဴစရာ ရွာမေတြ႕သလိုပဲ။

အဲဒီ့ အရိွန္အဟုန္ျပင္းေနတဲ့ ေခတ္ေပၚကဗ်ာ ၀ဲၾသဃထဲမွာပဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္၂၀ေက်ာ္က ထြက္သြားတဲ့ ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း)ရဲ႕ “ေသာကေျခရာ ရတနာ” ကဗ်ာမ်ား စာအုပ္ဟာ ကဗ်ာစာအုပ္ထဲမွာ ေရာင္းအေကာင္းဆံုး စာအုပ္တန္း၀င္ခဲ့ဖူးတာေလးကိုလည္း မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ ကဗ်ာစာအုပ္ဟာ ေရာင္းအေကာင္းဆံုးျဖစ္ဖို႔ ေနေနသာသာ၊ ေရာင္းေကာင္းတဲ့ စာရင္းထဲမွာေတာင္ ဘယ္တုန္းကမွ မပါခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဆရာ ေမာင္စိန္၀င္းရဲ႕ စာအုပ္က်ေတာ့မွ ေရာင္းအေကာင္းဆံုးျဖစ္ခဲ့ဖူးတာပါ။ လိႈင္ေပါလယ္ေနတဲ့ ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြၾကားမွာ သူ႔စာအုပ္က်မွ ဘာျဖစ္လို႔ ေပါက္သြားတာလဲ။

အေျဖက ရွင္းပါတယ္။ ျမန္မာဟာ ခ်ိ(စ္)တို႔၊ ႐ို႕(စ္)(ထ္)တို႔၊ ဂရစ္(လ္)တို႔၊ ဘာဘစ္ခယူးတို႔ကို တစ္ခါတရံ ခံတြင္းေတြ႕စြာ စားခ်င္တတ္ေပမယ့္ ျမန္မာျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ငါးပိရည္ေလးနဲ႔ တို႔စရာေလး၊ ခ်ဥ္ရည္ဟင္းေလးဆိုတဲ့ အတြဲအဖက္ကေလး မွန္ေနတဲ့အခါက်ေတာ့မွသာ ေန႔စဥ္စားသံုးမႈက ၿမိန္ယွက္ေနမိရတာလိုမ်ိဳးပါ။

ဟုတ္ကဲ့… ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြကို ခံတြင္းေတြ႕ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိပ္မၿမိန္ပါဘူး။ ႐ိုးရာကဗ်ာေတြက ၿမိန္ပါတယ္။

အခု နမူနာ ေဖာ္ျပလိုက္တဲ့ ေတာေက်ာင္းဆရာရဲ႕ ကဗ်ာေလးမွာ ႐ိုးရာ နံနံပင္ေလး ျဖဴးထားပါတယ္။ သံတူကပ္အလကၤာေလးပါ။ အေၾကာင္းအရာကလည္း ေခတ္ၿပိဳင္ခံစားမႈပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ စြဲသြားတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ ပါးစပ္ထဲ၊ နားထဲ၊ ႏွလံုးသားထဲအထိ ၀င္လာႏိုင္စြမ္း မရိွေသးဘူး။ လမ္း႐ိုးေဟာင္းေပၚမွာ အသစ္အျမင္နဲ႔ ဆင့္ထြင္ထားတာေလး ျဖစ္ေနၿပီးေတာ့ ႏႈတ္တက္ရြရြ ရြတ္လို႔လည္း ရတဲ့ ကဗ်ာေလးသာ ျဖစ္လို႔ေတာ့လားဗ်ာ… ေတာေက်ာင္းဆရာရဲ႕ အဲဒီ့ကဗ်ာေလးဟာ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ေလး-ငါးရာတိုင္ ျမန္မာတို႔ရဲ႕ ႏႈတ္ဖ်ားမွာ တည္တံ့ေနေလာက္တယ္လို႔မ်ား ေျပာလိုက္ရင္ ေဒါသမ်ား သင့္သြားေလမလား မသိ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(၂၇၀၉၀၉)