အသက္ရွည္ရွည္ ခင္ခင္မင္မင္

မေန႔ညက ၁၀ နာရီ ထိုးလုနီးမွ စာအုုပ္မ်က္ႏွာစာမွာ တက္လာတဲ့ ဓာတ္ပံုေလးေတြ ျမင္မိေတာ့ ကိုယ္တိုင္ သြားၾကည့္ခ်င္စိတ္က ေပါက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆိုင္က ဝန္ထမ္းေလးေတြကလည္း ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚက ကရင္ေလးေတြ၊ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ေလးေတြ။ သူတို႔ေလးေတြ ရန္ကုန္ကို ေရာက္ဖူးတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါနဲ႔ ကေလးေတြလည္း လိုက္ျပရင္း၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း တပတ္ ပတ္ၾကည့္မယ္ဆိုၿပီး ထြက္ခ်လာလိုက္ပါတယ္။

ေရႊတိဂံုဘုရားလမ္းနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းေထာင့္မွာ ေက်ာင္းနာမည္ ကၽြန္ေတာ္ သတိမထားမိတဲ့ အယ္(န္)ဂလစ္ခယ္(န္) [ခရစ္ယာန္ ဂိုဏ္းခြဲတခု – အဂၤလန္၏ အသင္းေတာ္လို႔လည္း ေခၚၾကပါတယ္] ရဲ႕ ဘုရားရိွခိုးေက်ာင္းႀကီး ရိွတယ္။ စာအုပ္မ်က္ႏွာစာမွာ ျမင္ထားတဲ့ ပံုေတြအရ အဲဒီ့က စေလာက္တယ္လို႔ မွန္းမိပါတယ္။

No photo description available.ၿမိဳ႕ထဲကို အဲဒီ့ဘက္က စ ဝင္လိုက္ပါတယ္။ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ အဲဒီ့ ဘုရားေက်ာင္း ဝန္းက်င္မွာ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုး စည္ကားေနတယ္။ လမ္းတခုလံုးကိုလည္း မီးေရာင္စံုေတြ ထြန္းထားတယ္။ ပရိသတ္ကေတာ့ ခရစ္ယာန္ေတြခ်ည္း မဟုတ္ဘူး။ ေခါင္းၿမီးျခံဳထားတဲ့ လွတပတေလးေတြေတာင္ ျမင္ခဲ့ရေသး။ ၂၇ လမ္းကေန ၃၂ လမ္းအထိက မဂိုလမ္းလို႔ တခ်ိန္က ေခၚခဲ့တဲ့ လမ္းပါ ပါရိွရာ ရပ္ကြက္ႀကီးျဖစ္ေလတဲ့အတိုင္း ဘာဘူေတြ၊ မာမူူေတြ၊ ခါလာေတြ၊ ေဘတားေတြ၊ ေဘတီးေတြရဲ႕ ရပ္ကြက္ဆိုေတာ့ သူတို႔လည္း ထြက္လာၾကမွွာေပါ့။ အားလံုး ျပံဳးျပံဳးရႊဂ္ရႊင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး။ ေရႊျမန္မာေတြ၊ ေပါက္ေဖာ္တြလည္း စံုလို႔ရယ္။

ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ေထာင့္ယြန္းယြန္းမွာ စင္ျမင့္ေဖ်ာ္ေျဖပြဲ ရိွတယ္။ မိန္းကေလး သီခ်င္းသည္တေယာက္က ဗဒင္ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ သီခ်င္းတပုဒ္ကို ဟစ္ေၾကြးေနတယ္။ သံၿပိဳင္အပိုဒ္မွာ သူမဆိုေပမဲ့ ပရိသတ္က အံုးအံုးၾကြက္ၾကြက္ ေအာ္ေနၾကတာ ၾကားရတယ္။

ဒို႔ကေတာ့… ဒို႔ကေတာ့…

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းေရွ႕ေလာက္က စၿပီး လူပါးသြားတယ္။ ဆူးေလအခ်က္ျပ လမ္းဆံုမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကားက ထိပ္ဆံုးက။ မီးစိမ္းတာ ေစာင့္ေနရင္း ဟိုဟိုသည္သည္ ၾကည့္မိေတာ့ ဆူးေလ လမ္းေထာင့္ တဖက္တခ်က္မွာ မီးထြန္းထားတဲ့ ခရစၥမတ္သစ္ပင္ ႏွစ္ပင္ ေတြ႕မိတယ္။

မီးက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မစိမ္းဘူး။ ဆူးေလလမ္းတခုလံုး ရွင္းလင္းေနတဲ့အထိလည္း မစိမ္းေတာ့ စိတ္ထဲ မသိုးမသန္႔ျဖစ္လာတယ္။ ထင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ။ လမ္းႀကီးရွင္းသြားၿပီဆိုေတာ့မွ ဆိုင္ကယ္ ဥၾသသံၾကားရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကားနက္ႀကီး ႏွစ္စီးက ေရွ႕ေနာက္ အျခံအရံနဲ႔ ၿမိဳ႕ထဲကို ၾကြခ်ီလာတာ။

ျပံဳးမိတယ္။ အဆန္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာျဖစ္ျဖစ္၊ မဲဆြယ္တုန္း ခဏသာ စကားလံုးအလွေတြ သံုးတာ။ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ ဒံုရင္းပဲေလ။ ခိုင္ထူးေတာင္ ေရွးက ဆိုဖူးေသးတယ္။ ဘာတဲ့… ဆို… ဆို… ဆို… ဆိုလား။

အဲလို သြားလာလႈပ္ရွားေနၾကမွေတာ့ လူထုနဲ႔ အေတာ္နီးမွာေပါ့ေနာ္။ မနီးလည္း အေရးမႀကီးပါဘူး။ ေရွ႕က ေနဝင္းအပါအဝင္ ဘိုးေဘးေတြရဲ႕ ေရႊက်င့္ဆိုးေတြကိုမွ အမွွန္မွတ္ခဲ့၊ အားက်ခဲ့ရတဲ့ ဘဝမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ၾကေပတာကိုး။

ေခတ္အဆက္ဆက္ လမ္းေပၚမွွာ အခုလို ဗိုလ္က်ေနသူတို႔ ပါးေနတဲ့ သတင္းစကားက ရွင္းတယ္။ လူထု ၾကပ္ခ်င္ၾကပ္ပေလ့ေစ၊ ခရီးေရာက္ခ်င္မွ ေရာက္ပေလ့ေစ၊ ငါတို႔ ေခ်ာင္ရင္ ၿပီးတာပဲ၊ ငါတို႔ ခရီးေရာက္ဖို႔က အေရးႀကီးတယ္၊ မွတ္ထားဆိုတဲ့ သတင္းစကားခင္ဗ်။

ေက်းဇူးရွင္မ်ား ၾကြခ်ီသြားေတာ့မွပဲ မီးလည္း စိမ္းေတာ္မူပါေတာ့တယ္။

Image may contain: 1 personပန္းဆိုးတန္းထိပ္ေလာက္က စၿပီး လူစုစုေတြ၊ သိမ္းေနတဲ့ ဆိုင္ေတြ စ ေတြ႕ရပါတယ္။ လြစၥလမ္း (ေဆာရီး… ႏႈတ္စြဲေနဆဲမို႔ Lewis Street ပဲ ေခၚမိသြားတယ္။ ဘာတဲ့ ဆိပ္ကမ္းသာလမ္း) ေလာက္မွာ ကားေတြ ပိတ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ တည့္တည့္သြားလို႔ ရမယ္အမွတ္နဲ႔ ဘယ္ဘက္ ယာဥ္ေၾကာကို ယူူထားလိုက္ပါတယ္။

လမ္း ၄၀ အထက္လမ္းနဲ႔ ၃၉ လမ္းအထက္လမ္းမွာ စုစုေပါင္း ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ ေနခဲ့ဖူးေတာ့ အဲဒီ့ေနရာေတြမွွာ ကၽြန္ေတာ့္ေျခရာေတြ မနည္းဘူး။ ၿမိဳ႕လယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ အလြတ္ရေနတဲ့ ေဒသ။

လမ္း ၄၀ ထိပ္နား ေရာက္ေတာ့ ညာဘက္မွာ ေဖ်ာ္ေျဖေရး ကားတစီး ျမင္လိုက္တယ္။ ခရစ္ယာန္ဓမၼေတးေတြ သီေၾကြးေနၾကတာလည္း ၾကားရတယ္။

ဘီးလိွမ့္လိုက္ေတာ့ ဆယ့္(န္)(ထ္)မယ္ရီး(ဇ္) ဘုရားရိွခိုးေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို လွမ္းျမင္ရပါတယ္။ စိန္ေပါေက်ာင္းလို႔ ေခၚၾကတဲ့ ဆယ့္(န္)(ထ္)ေဖာ(လ္)(ဇ္) သာသနာျပဳေက်ာင္းနဲ႔ တြဲရက္ေပါက္ဖြားခဲ့တာေပါ့။ ၆ တန္းကေန ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့အထိ ေနခဲ့ရတဲ့ ခ်စ္လွစြာေသာ ၆ ဗိုလ္တေထာင္ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး။

မီးေတြ ထြန္းထားတာမ်ား ထိန္လို႔။ အဲဒီ့ထိပ္က စၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းကို ပိတ္ထားလိုက္ၿပီမို႔ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းထဲခ်ိဳးဝင္၊ ဒါလဟိုဇီ… အဲ… မဟာဗႏၶဳလလမ္းအတိုင္း ဆင္း၊ သိမ္ျဖဴအတိုင္း ျပန္တက္၊ ဗိုလ္တေထာင္ ၄ ေရွ႕မွာ ကားရပ္ၿပီး ကေလးေတြကို ပြဲတန္း ေလွ်ာက္ခြင့္ေပးလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကားေစာင့္ရင္း၊ ေခၚလာခဲ့တဲ့ ေခြးကေလး ေက်ာင္းရင္း က်န္ခဲ့တာေပါ့။

ျဖဴျဖဴျပာျပာ နီနီဝါဝါ ေဝဆာျမဴးတာေလးေတြ ျမင္ေတာ့လည္း ကိုယ့္အသက္ ကိုယ္ျပန္သတိေပးရေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္စိတ္တစိတ္က သတိေပးေနတဲ့ စိတ္ကို ဆန္႔က်င္ပုန္ကန္တယ္။ ဖြဲတဆုပ္မက ဆန္ ၈ ျပည္ေလာက္ေတာ့ ႏိုင္ေသးတယ္ဟ…. တဲ့။ 🤭

ကေလးေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ျပန္လာၾကေတာ့ သိမ္ျဖဴလမ္းေပၚက ဆိုင္တဆိုင္မွာ ဖာလူဒါ တိုက္လိုက္ရင္း မေန႔ညက ခရစၥမတ္ အစီအစဥ္ကို လက္စသတ္လိုက္ပါတယ္။

—-

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ၁၉၆၈ ခုႏွစ္ မတ္လမွာ စေရာက္ခဲ့တာမိို႔ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္မွာ ေနခဲ့တာ ႏွစ္ ၅၀ ျပည့္ဖို႔ ၃ လသာသာပဲ လိုပါေတာ့တယ္။

သည္လို ခရစၥမတ္မီးထြန္းပြဲမ်ိဳးကို အဲဒီ့ ႏွစ္ ၅၀ အတြင္း တခါမွ မၾကံဳဖူးပါဘူး။

တကယ့္ကို စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္တဲ့ ရန္ကုန္ရဲ႕ နာတာလူး ပြဲေတာ္ပါပဲ။

ဘာ့ေၾကာင့္ သည္ႏွစ္မွ အခုလို ထူးေနရတာလဲ။ အေျဖက ရွင္းပါတယ္။ ဗမာျပည္မွာ ဘာသာေရး ခြဲျခားမႈေတြ မရိွပါဘူး၊ လြတ္လပ္စြာသက္ဝင္ယံုၾကည္ခြင့္ ရိွပါတယ္ဆိုတဲ့ ဟန္ေရးေလး ျပခ်င္လို႔ပဲဆိုတာ ထင္ရွားလွပါတယ္။

ေရႊဗမာတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း က်ီးအာသီးေပါ့။ အေပၚယံ ဟန္ျပ လွဖို႔ပဲ အေရးႀကီးပါတယ္။ အတြင္းမွာ ဘာျဖစ္ေနေနေလ။

No photo description available.ဗိုလ္ေနဝင္းသက္တမ္း ကုန္ခါနီးက စၿပီး ဘာသာျခားေတြကို စစ္ဘက္၊ နယ္ဘက္မွာ ေနရာမေပးေတာ့တာ အခုအခ်ိန္အထိ အထင္အရွားပါပဲ။ ဖေအလည္း တပ္မေတာ္သား ဗိုလ္မွဴး၊ သားလည္း တပ္မေတာ္သား ဗိုလ္မွဴး၊ ဒါေပမယ့္ ဘာသာျခားျဖစ္ေနလို႔ ဗိုလ္မွွဴးအဆင့္က ဆက္မတက္ဘဲ နယ္ဘက္ ေျပာင္းေတာ့ေတာင္ ဒုညႊန္ဘဝနဲ႔ အ႐ိုးထုတ္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္း အရင္းေခါက္ေခါက္လည္း ရိွပါတယ္။

ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေအဘယ္(လ္)ခမ်ာမလည္း သူ႔ထက္ ဝါႏုသူေတြ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ ျဖစ္သြားၾကလင့္ကစား သူ႔ခမ်ာမေတာ့ အၿငိမ္းစားယူသည္အထိ ဗိုလ္မွွဴးခ်ဳပ္ဘဝက တက္မသြားခဲံ့တာလည္း အထင္အရွားပါ။

ဒုသမၼတလိို ေနရာမ်ိဳးမွာေတာ့ ဘာသာျခား၊ က်န္တိုင္းရင္းသားေတြကို ထားေပးလင့္ကစား အဲဒီ့ေအာက္အဆင့္ဆင့္ ညႊန္မွဴးအထိ ဘာသာျခားေတြအတြက္ ေနရာက ပါးရွားလွပါတယ္။ ၾကာေလ ဆိုးေလ ျဖစ္ေနတာ အသိသာႀကီးပါ။

နယ္ၿမိဳ႕တၿမိိဳ႕က တားျမစ္စာတေစာင္ကလည္း မၾကာေသးခင္ကပဲ စာအုပ္မ်က္ႏွာစာေပၚမွာ အထင္အရွား ပလူပ်ံခဲ့ပါေသးတယ္။ ကိုယ့္အိမ္ထဲကိုယ္ ဝတ္ျပဳဆုေတာင္းပြဲ က်င္းပတာကို ခြင့္မျပဳတဲ့ စာဆိုတာ မွတ္မိၾကဦးမွာပါ။

တျခား နယ္ေတြမွာလည္း လူမသိ သူမသိျဖစ္ေနတဲ့ ဘာသာျခားေတြကို ကန္႔သတ္မႈ ေပါင္းစံုက ရိွေနေလာက္မယ္ဆိုတာ ဦးေႏွာက္ရိွသူတိုင္း ခန္႔မွန္းႏိုုင္ပါလိမ့္မယ္။

အဲဒါေတြကို မျပင္ဘဲနဲ႔ ရန္ကုန္လို ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ ပြဲႀကီးတပြဲ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲ ဆင္ႏႊဲျခင္းဟာ ျပစားတာ၊ ခုေခတ္စကားနဲ႔ဆို ဂ်င္းထည့္တာ ျဖစ္ေနပါလိိမ့္မယ္။

—–

ေနာက္တခ်က္ – ခရစ္ယာန္ေတြကိုုေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ ဟန္ျပ ေကာင္းဖို႔အတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ခြင့္ျပဳခဲ့ၾကပါၿပီ။ တျခား ဘာသာဝင္ေတြကိုေရာ… ခြင့္ျပဳၾကမွာလား။ တျခားဘာသာဝင္ေတြေရာ သည္လိုမ်ိဳး ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲ ဆင္ႏႊဲခြင့္ ရၾကမွွာလား။

သည္ေနရာမွာ ေအာက္ကလိ အာလိုသူေတြအတြက္ မေန႔ညက ျမင္ခဲ့ရတဲ့ နာတာလူးပြဲေတာ္ရဲ႕ သေကၤတကို မီးေမာင္းထိုးျပလိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ဟာ စတုရန္းမိိုင္ေပါင္း ၃၉၃၀ ရိွပါတယ္။ နာတာလူးပြဲ ဆင္ႏႊဲတဲ့ အဓိကေနရာကက်ေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလမ္းမေပၚ ေရႊတိဂံုဘုရားလမ္းမွသည္ သိမ္ျဖဴလမ္းအထိသာမို႔ ရန္ကုန္ရဲ႕ တကယ့္ အစိတ္အပိုင္း ေသးေသးေလးမွာ က်င္းပခဲ့တာ အထင္အရွားပါ။

ရန္ကုန္မွာ ဗုဒၶဘာသာဝင္က ၉၁ % ရိွၿပီး ဂိုဏ္းေပါင္းစံု ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္က ၃.၂ % သာ ရိွပါတယ္။ ပြဲေတာ္ကို ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲ က်င္းပသည့္တိုင္ ဘာသာဝင္ ဦးေရနဲ႔ အခ်ိဳးညီတဲ့ ေနရာကို ယူၿပီး က်င္းပခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သည္အတြက္ ဘယ္သူမွလည္း အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ခဲ့၊ လူအမ်ားလည္း ေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

—–

၁၉၆၈ (ဗိုလ္ေနဝင္း အာဏာကို အဓမၼရယူအၿပီး ၆ ႏွစ္) မွာ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ကုိ စေရာက္ခဲ့ေၾကာင္း ေျပာၿပီးပါၿပီ။

အဲဒီ့ေခတ္က ရန္ကုန္ကို ျပန္သတိရမိတယ္။ အဲတုန္းက ရန္ကုန္ဟာ လူမ်ိဳးေပါင္းစံု ဘာသာေပါင္းစံု ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူယွဥ္တြဲေနထိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ၿမိဳ႕၊ အခ်င္းခ်င္း တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ေဖးကူထူမခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕။ ဘာသာေပါင္းစံု သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္တဲ့ ၿမိဳ႕ႀကီးပါ။ အဲဒီ့ေခတ္က ဌာနဆိုင္ရာ ေနရာအသီးသီးက ႀကီးႀကီးမာစတာေတြထဲမွာလည္း ဘာသာျခားေတြ အျပည့္နဲ႔ပါ။

အဲဒီ့မတိုင္ခင္ မန္းနဲ႔ ကယားျပည္၊ ရွမ္းျပည္ေတြမွာေနေတာ့လည္း ဘာသာျခား၊ လူမ်ိဳးျခားေတြနဲ႔ ေဒြးေရာယွက္တင္ေနခဲ့တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ဘဝေတြမွာ ေပါင္းစံုကြဲျပားေနတာကို အလွတရားအျဖစ္ ႐ႈျမင္ႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္။

အိမ္နီးခ်င္း ထိုင္းနဲ႔ အိႏၵိယမွာလည္း ဘာသာျခား လူမ်ိဳးျခားေတြ ပြထေနေအာင္ ေပါလင့္ကစား ႏိုင္ငံ့စီးပြားေရး တိုးတက္ေနတာ အထင္းသားျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းလို႔၊ အခ်င္းခ်င္း ရန္ရွာမေနၾကလို႔ဆိုတာလည္း ျမင္သာပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံတိုးတက္ခ်င္ရင္ေတာ့ အားလံုး သတိထားၾကဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။

သႀကၤန္မိုးဇာတ္ကားထဲမယ္ ခင္ခင္ထားက ၿငိမ္းေမာင္ကို ေျပာတယ္။

ကေလးေတြကို ေပ်ာ္ခြင့္ေပးလိုက္ပါတဲ့…

ကၽြန္ေတာ္လည္း ျမန္မာျပည္တြင္းေနထိုင္ေတာ္မူၾကပါေပထေသာ လွည္းေန ေလွေအာင္း ျမင္းေစာင္းသာမက နန္းေတာ္ႀကီးမ်ားအတြင္းမွာပါ ေနထိုင္ၾကသူ လူအားလံုးကို ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ဘာသာျခားေတြကို ေပ်ာ္ခြင့္ေပးလိုက္ပါလို႔။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၂၆၁၂၁၇)

မွတ္ခ်က္ – မႏွစ္က ေရးျဖစ္ခဲ့တာေလးကို အခုမွ ျပန္တင္လိုက္တာပါ။ သည္ႏွစ္လည္း သည္လို ပြဲေတာ့ ရိွေနပါေသးရဲ႕။

လူျဖစ္႐ံႈးေနသူမ်ားရဲ႕ အလယ္မွာ

😩😩😩😩😩😩😩😩😩

ဦးေႏွာက္မုဒိန္းရဲ႕ ေဝါဟာရ ရင္းျမစ္

Brainwash ကို ဘယ္လို ဘာသာျပန္မလဲလို႔ စဥ္းစားလိုက္တဲ့အခါ “ဦးေႏွာက္မုဒိန္းက်င့္ျခင္း”လို႔ ဘာသာျပန္တာ အေျပာင္ေျမာက္ဆံုးလို႔ ေတြးမိေနရပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္ထဲက အသိေတြ၊ အျမင္ေတြ၊ အေတြးေတြကို တဦးတေယာက္၊ တစုတဖြဲ႕က အဓမၼ႐ိုက္သြင္းတဲ့နည္းနဲ႔ သူတို႔လိုခ်င္သလိုသာ ေတြးမိ၊ ျမင္မိေနေစေအာင္ ပံုေဖာ္ယူတာကို ဦးေႏွာက္ဖြပ္တာလို႔ တိုက္႐ိုက္ဘာသာျပန္လို႔ ရတဲ့ brainwash လို႔ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါလား။

အဲဒီ့ ေဝါဟာရရဲ႕ ရင္းျမစ္ကို ရွာၾကည့္ေတာ့ အမယ္မယ္… ေပါက္ေဖာ္ေဝါဟာရပါတဲ့ဗ်ား။ ေပါက္ေဖာ္လို ရီွးေနာဝ္ (ရွယီးေနာဝ္)လို႔ အသံထြက္ပါတယ္။ စာလံုးေပါင္းက 洗脑 ပါ။ ဦးေႏွာက္ ဖြပ္တာလို႔ အတိအက် အဓိပၸာယ္ရပါတယ္။ ေမာ္စီတံုးလက္ထက္မွာ လူေတြရဲ႕ အေတြးအျမင္ေတြကို အဓမၼေျပာင္းလဲယူရာက သည္ေဝါဟာရကို သံုးစြဲလာတာပါ။ မူလဘူတက (လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္က) ေပါက္ေဖာ္တို႔ရဲ႕ တာအိုဝါဒမွာ ရိွခဲ့ပါတယ္။ စိတ္ႏွလံုး သန္႔စင္ျခင္း၊ ေဆးေၾကာျခင္းဆိုတဲ့ ေဝါဟာရအျဖစ္ပါ။

၁၉၅၀ ျပည့္ႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၂၄ ရက္ထုတ္ “မိုင္ယာမီသတင္း” သတင္းစာထဲက သတင္းသမား အက္ဒြါ႔(ဒ္) ဟန္ထာရဲ႕ ေဆာင္းပါးမွာ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ brainwash လို႔ ပထမဆံုး စတင္သံုးစြဲခဲ့တာပါတဲ့။ ကိုရီးယားစစ္ပြဲ (၁၉၅၀-၁၉၅၃)မွာ အေမရိကန္ စစ္သံု႔ပန္းေတြ တ႐ုတ္ဖမ္းဆီးသူေတြနဲ႔ ဘာ့ေၾကာင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကတာလဲ၊ တခ်ိဳ႕ဆို ေပါက္ေဖာ္တို႔ဘက္ကို ဘာ့ေၾကာင့္ ေျပာင္းသြားတာလဲဆိုတာကို ရွင္းလင္းတင္ျပရာမွာ ေပါက္ေဖာ္ေဝါဟာရကို တိုက္႐ိုက္ ဘာသာျပန္ၿပီး သံုးစြဲခဲ့ပါသတဲ့။

အဲဒီ့ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အေမရိကန္ေတြ၊ အဂၤလိပ္ေတြ သည္ကိစၥကို အေတာ္သုေတသန လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ စိတ္ပညာရွင္ေတြေပါ့။ ၁၉၆၀ ေက်ာ္ေတာ့ ဒါကို ေတာ္ေတာ္ သေဘာေပါက္လာၾကၿပီ။ စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရး (ဆိုက္ဝါး) ဆရာႀကီးေတြလည္း သံုးလာၾကပါၿပီ။

ခ်ယ္လွယ္ဖို႔ အင္မတန္လြယ္တဲ့ လူမ်ားစု

ေအာ္လစ္ဗွာ မားခပ္(စ္) မလြိဳင္းဆိုတဲ့ စာေရးဆရာကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ “အတြင္းစြဲသမားေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးထဲမွာ”ဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ေရးခဲ့ပါတယ္။

“လူအမ်ားစုက ကိုယ့္ဦးေႏွာက္နဲ႔ကိုယ္ မဆင္ျခင္ မစဥ္းစားတတ္ၾကဘူး။ တျခားတေယာက္ေယာက္ရဲ႕ ထင္ျမင္ ယူဆခ်က္ကိုပဲ နားမလည္ပါးမလည္၊ မစူးမစမ္းဘဲ က်က္တူေရြးစာအံသလို ျပန္ရြတ္ရင္းက ကိုယ္တိုင္ ေတြးျမင္ ယူဆခ်က္ေတြလို ကရားေရလႊတ္ၾကေတာ့တာပါပဲ”တဲ့။

သူ႔စကားမွာ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ ပါပါတယ္။ “လူအမ်ားစု”ဆိုတာပါပဲ။ လူအမ်ားစုဟာ ဦးေႏွာက္မသံုးခ်င္ၾကဘူး။ ပင္ပန္းတာကိုးေနာ္။ အဲသလို လူေတြကို ဆိုက္ဝါးဆရာေတြက လိုသလို ခ်ယ္လွယ္ဖို႔ သိပ္လြယ္ေနေတာ့တာေပါ့။

ထူးျခားတာက အလြန္လ်င္၊ အလြန္ ပညာတတ္၊ အလြန္က်န္းမာတဲ့သူေတြေတာင္မွ ဦးေႏွာက္မုဒိန္းအက်င့္ခံရ တတ္တာပါပဲ။No photo description available.

အလုပ္ရွင္၊ ထမင္းရွင္

သစၥာရိွရမယ္၊ သစၥာေစာင့္သိ႐ိုေသရမယ္ဆိုတဲ့ အသိေလးတခုထဲနဲ႔တင္ကို ဦးေႏွာက္မုဒိန္းက်င့္ဖို႔က အေတာ္လြယ္တယ္။ ကိုယ့္အလုပ္ရွင္အေပၚ သစၥာရိွရမယ္ဆိုတဲ့ အသိပဲ ဆိုပါစို႔ရဲ႕။ သည္အတြက္ အလုပ္ရွင္ အမွားေတြ၊ မတရားတာေတြ လုပ္ေနလည္း ေရငံုေနသင့္တယ္ဆိုတဲ့ အေတြးဟာ ဦးေႏွာက္မုဒိန္းက်င့္ခံျခင္းရဲ႕ အစေတာင္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အလုပ္ရွင္ကို ထမင္းရွင္လို႔ ျမင္လာၿပီဆိုရင္ သာဆိုးၿပီေပါ့။

သည္ကမွ တဆင့္ အလုပ္ရွင္က ေခ်ာ့တခါ ေျခာက္တလွည့္နဲ႔ ကိုယ့္အလုပ္သမားရဲ႕ ဦးေႏွာက္ကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း မုဒိန္းက်င့္လို႔ ရသြားေစပါေတာ့တယ္။ အလုပ္ရွင္ရဲ႕ ရန္သူဟာ ကိုယ့္ရန္သူ ျဖစ္လာတယ္၊ ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ တန္ဖိုး ထားရေကာင္းမွန္းလည္း မသိေတာ့ဘူး၊ ကိုယ့္ ကိုယ္ပိုင္အျမင္ေတြကိုလည္း မယံုၾကည္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ဆိုတာကို ေမ့သြားတယ္။ ကိုယ္က အလုပ္ရွင္ရဲ႕ ေစသည့္ကၽြန္၊ ထြန္တဲ့ႏြား။ အလုပ္ရွင္သည္သာ အခရာ။ အလုပ္ရွင္က ေပးထားတဲ့ အခြင့္အေရးေတြ၊ အေဆာင္အေယာင္ေတြ၊ ရာထူးဂုဏ္သိရ္ေတြက ကိုယ့္ကို လူဆက္လုပ္ႏိုင္ေစတဲ့ ပံ့ပိုးမႈေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ အဲေတာ့ အလုပ္ရွင္ ေျပာသမွ် အေဟာဝတ ေကာင္းေလစြေပါ့။

အေသးစိတ္ေတြ မသြားေတာ့ပါဘူး။ ပ်င္းရိစရာ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ စာတမ္းမွ မဟုတ္တာေလ။

ဗုဒၶဘုရားရွင္က ကာလာမသုတၱံကို ေဟာၾကားခဲ့လင့္ကစား ဟိုဆရာေရးခဲ့တဲ့အတိုင္း “လူအမ်ားစု”မွာက ဦးေႏွာက္သံုးရမွာ ခပ္ပ်င္းပ်င္းဆိုေတာ့လည္း ဦးေႏွာက္မုဒိန္းအက်င့္ခံၿပီးကို လူစင္စစ္က ၾကက္တူေရြးေတြ ျဖစ္ကုန္တာလည္း မဆန္းပါဘူး။

လူျဖစ္႐ံႈးသူမ်ားရဲ႕ အလယ္မွာ

ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ေတာ့… အဲဒါ လူျဖစ္႐ံႈးတာခင္ဗ်။

ဟုတ္တယ္ေလ။ ပုခံုးႏွစ္ဖက္ၾကား ေခါင္းေပါက္ေနသူ လူသားတိုင္းဟာ မနက္အိပ္ရာထမွသည္ ညအိပ္ရာဝင္အထိ ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စကို ထုတ္သံုးေနၾကရသူခ်ည္းပဲ မဟုတ္ပါလား။ (ဂီလာနမွတပါး) အိပ္ရာကေန သူမ်ားထူေပးမွ ထႏိုင္ၾကသူေတြ မဟုတ္သလို ကိုယ့္မ်က္ႏွာ ကိုယ့္လက္နဲ႔သစ္၊ ကိုယ့္သြား ကိုယ့္လက္နဲ႔တိုက္၊ ကိုယ့္ခႏၶာကို ကိုယ့္လက္နဲ႔ ေဆးေၾကာသန္႔စင္ရာမွသည္ ကိုယ့္ပါးစပ္ထဲ ထည့္မယ့္အစာလည္း ကိုယ့္လက္နဲ႔သာ ခပ္စားေနၾကတာပါ။

ဦးေႏွာက္က်ေတာ့မွ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္ ကိုယ္မပိုင္ဘဲ တဦးတေယာက္ တစုတဖြဲ႕က ေတြးေစခ်င္သလို ျမင္ေစခ်င္သလို စဥ္းစားခ်င္သလို ေတြးေန၊ ျမင္ေန၊ စဥ္းစားျဖစ္ေနျခင္းဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ လူျဖစ္႐ံႈးလိုက္ပါသလဲ။

ခက္တာက က်ေနာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အဲသလို လူျဖစ္႐ံႈးေနသူ ေရာင္စံုက အင္အားႀကီးမားေနတာပါပဲ။

အဲလို အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ ဦးေႏွာက္မုဒိန္းအက်င့္ခံထားရသူေတြ ေပါၾကြယ္မ်ားျပားေနတဲ့ လူ႔ေဘာင္ႀကီးထဲမွာ ေနေနရတာဟာ ဝဋ္ဆင္းရဲတခုလို႔ေတာင္ ေတြးမိေနရတဲ့ အထိပါပဲ။

အေတြးသတ္မႈ

ဒါနဲ႔ ဦးေႏွာက္မုဒိန္းအေၾကာင္း စာေတြ ေလွ်ာက္ဖတ္မိတဲ့အခါ ေနာက္ထပ္ ေဝါဟာရသစ္တခုလည္း ေတြ႕လာရတယ္။ Perspecticide တဲ့ဗ်။ Suicide ဆို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသတာ၊ pesticide ဆို ပိုးမႊားသတ္တာ၊ genocide ဆို မ်ိဳးတုန္းေအာင္ သတ္တာ၊ အဲေတာ့ persepcticide ဆိုတာလည္း perspective ဆိုတဲ့ အျမင္ကို သတ္တာေပါ့။ တနည္းေျပာရင္ အေတြးသတ္တာေပါ့။

ဟား… ဦးေႏွာက္မုဒိန္းက်င့္တာဟာ အေတြးကို သတ္လိုက္ရာလည္း ေရာက္တယ္လို႔ ျမင္လာတဲ့အခါမွာေတာ့…

ဆရာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ေရ… က်ေနာ္ကေရာ ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္ပါဦးမည္နည္းေပါ့ခင္ဗ်ာ…

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…
အတၱေက်ာ္
(၁၉၀၉၁၉)

စာၾကြင္း – ပံုကို https://evilletimes.blogspot.com က ယူထားတာပါ။

ပံုပါစာေတြကို ဘာသာျပန္ရရင္ေတာ့…

ထရမ့္(ပ္)ကိုးကြယ္မႈ
=============

🔹 ေခါင္းေဆာင္ႀကီးသာ အခါခပ္သိမ္း မွန္ေပ၏။

🔹 ေခါင္းေဆာင္ႀကီးအား ေဝဖန္ျခင္းသည္ ႏွိပ္ကြပ္ျခင္း၊ သစၥာမဲ့ျခင္း မည္၏။

🔹 ေခါင္းေဆာင္ႀကီးလုပ္သမွ် ေလ်ာ္ကန္မွ်တ တရားလွပါေပ၏။

🔹 အ႐ူးအမူး စြဲျခင္း၊ အကဲပိုလြန္းျခင္းမ်ားကား မူမွန္ျခင္းသာ ျဖစ္ေပ၏။

🔹 ေခါင္းေဆာင္ႀကီးသာလွ်င္ အမွန္တရားကို ပိုင္ဆိုင္ေတာ္မူပါေပထ၏။

ဟူသတည္း။

 

ငရဲမွာ သစ္ငုတ္ျဖစ္ေနရွာေလမည့္…

ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္က တစ္ျပည္လံုးကို ေကာင္းစြာ ဖ်က္ဆီးခဲ့တယ္။ အဲဒီ့အပ်က္ကို ျပင္ဖို႔လည္း ဘယ္သူကမွ အားထုတ္ရေကာင္းမွန္း မသိဘူး။

ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္မွာ အစစ အရာရာ ရွားပါးခဲ့ပါတယ္။ ဆန္၊ ဆီ၊ ဆပ္ျပာ၊ အဝတ္အထည္ စတဲ့ လူသံုးကုန္ ပစၥည္းေတြကို ရွားပါးခဲ့တာ။ အားလံုးဟာ ခြဲတမ္းစနစ္နဲ႔။ အဲေတာ့ “ေမွာင္ခို”ေခတ္၊ “တန္းစီတိုးစားေခတ္” ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ထုတ္ေစ်းနဲ႔ ျပင္ပေပါက္ေစ်းဟာ အျမဲတေစ ကြာဟေနခဲ့တယ္။ ထုတ္ခြင့္ရသူေတြက အခြင့္ထူးခံေတြလို ျဖစ္လာတယ္။ ဆန္၊ ဆီမွသည္၊ ႐ုပ္ရွင္လက္မွတ္ အလယ္၊ အိမ္မွာ တပ္ဆင္တဲ့ ႀကိဳးဖုန္းေတြ၊ ေမာ္ေတာ္ကားေတြ အဆံုးပါပဲ။

၁၉၇၃ မွာ အေမ့နာမည္နဲ႔ မာဇဒါ ေလးဘီး လိုက္(ထ္)ဗွယ္(န္)တစ္စီး ဝယ္ယူခြင့္ မဲေပါက္တယ္။ ထုတ္ေစ်းက က်ပ္ ႏွစ္ေသာင္း။ ေပါက္ၿပီဆိုကတည္းက ငါးေထာင္ အျမတ္ေပးမယ့္သူ အဆင္သင့္ပါ။ ကားက ဘယ္ဆီေနမွန္း မသိဘူး။

တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာမွ ကားထုတ္ရတယ္။ အဲေတာ့ တစ္သိန္းေပးမယ့္သူက အဆင္သင့္ရိွေနခဲ့တယ္။ အဲလိုမ်ိဳး။

ၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ဗိုလ္ႀကီးေဟာင္းတစ္ေယာက္။ ခမ်ာ ဘိုင္က်ေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္က ယေန႔ထက္တိုင္ရိွေနဆဲ ေဆးခန္းႀကီးတစ္ခန္းကို သူ႔ႀကိဳးဖုန္း ေရာင္းတယ္။ သူ႔ထုတ္ေစ်းက က်ပ္ ၅၀၀။ ျပန္ေရာင္းေတာ့ သိန္းခ်ီရတယ္။ ႀကိဳးဖုန္းေတာင္ အဲတုန္းက ရွားပါးပစၥည္းကို။ ၁၉၈၀ ဝန္းက်င္မွာပါ။

ႀကိဳးဖုန္းေရာင္းနည္းကက်တစ္မ်ိဳး။ ဇယား႐ႈပ္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းခမ်ာ သူ႔မိသားစု အိမ္ကေန ပံုစံ (၁၀)နဲ႔ ထြက္ရတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဟိုေဆးခန္းလိပ္စာမွာ အိမ္ေထာင္စု စာရင္း ျပန္ဝင္ရတယ္။ ၿပီးမွ ဖုန္းေျပာင္း ေလွ်ာက္ရတယ္။ လနဲ႔ခ်ီ ၾကာခဲ့တာ။

သာမန္လူတန္းစားကေတာ့ ပပကဆိုတဲ့ ျပည္သူ႔ပစၥည္းေကာ္ပိုေရးရွင္း၊ ျပည္သူ႔ဆိုင္၊ ေနာက္ေတာ့ သမဆိုင္ စတာေတြက ေရာင္းတဲ့ ပိတ္စ၊ ဆပ္ျပာ၊ သြားတိုက္ေဆး၊ ထီး အစရိွတာေတြ တိုးဝယ္၊ ေမွာင္ခို ျပန္သြင္း။

အရက္ ဘီယာေတာင္ အစိုးရဆိုင္က ေရာင္းတာ။ ဘာတဲ့ “ျပည္တြင္းျဖစ္ ႏိုင္ငံျခား အရက္ဆိုင္”ဆုိတဲ့ အူေၾကာင္က်ားနာမည္နဲ႔။ (အဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္ ဒဂံုဂ်စ္အေၾကာင္း ေရးေတာ့ ျပည္တြင္းျဖစ္ ႏိုင္ငံျခားကားဆိုၿပီး ထည့္ေရးတာ စာေပစိစစ္ေရးက ျဖဳတ္ခိုင္းလို႔ ျဖဳတ္ေပးခဲ့ရဖူးေသးတယ္။) အဲ… အဲဒီ့ အစိုးရ အရက္ဆိုင္မွာ ျပည္တြင္းထုတ္ ရမ္၊ အိုးဘရန္ဒီ၊ ေမာ့(လ္)(ထ္) ဝစၥကီဆိုတာေတြကို ေရာင္းတယ္။ ခြဲတမ္းနဲ႔ပဲ။ ဘယ္ခြဲတမ္းနဲ႔ ဘယ္လို ေရာင္းမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ တကယ္ ေသာက္သံုးလိုသူက ဝယ္လို႔ရဖို႔ ခက္တယ္။ ေမွာင္ခိုဆီမွာေတာ့ ေအာတိုက္လို႔။ ရမ္တစ္ပုလင္း ၃၀၊ အျပင္မွာဝယ္ ၃၅ က်ပ္။ ေအးေဆးပဲ။ ဘီယာဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ ရွားတာ။ ဒါ့ေၾကာင့္လဲ အဲဒီ့ေခတ္က ေအာက္ကလိအာၾကတာပ… ဘီယာကို ထန္းရည္နဲ႔ လဲႏိုင္ေပါင္ဆိုတာမ်ိဳး။

ေဆးနဲ႔ ေဆးပစၥည္းလည္း အတူတူ။ အိမ္ေဆာက္ပစၥည္းလည္း အတူတူ။ ပံုႏွိပ္မင္ေတြ၊ စကၠဴေတြ၊ ေစာေရးကိရိယာေတြလည္း အတူတူ။

အဲဒီ့တစ္ေခတ္လံုးဟာ တန္းစီတိုးစားနဲ႔ ေမွာင္ခိုေတြရဲ႕ ကာလ။ ဘာမဆို အစိုးရက ခ်ဳပ္ကိုင္ထားေတာ့ တကယ္လိုသူေတြ မရ၊ မလိုသူေတြက ရၿပီး ေစ်းတင္ေရာင္း၊ အဲဒီ့အျမတ္နဲ႔ ရပ္တည္ေနထိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ ဘ၀ေတြေပါ့။

ဘယ္သူမွ သိပ္မသိတဲ့ အျမတ္ရနည္း တစ္ခုေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ဖူးေသးတယ္။ ဗမာႏိုင္ငံသံုး ျခေသၤ့႐ုပ္နဲ႔ ဆယ္ျပားေစ့ အေလးေစ့၊ အရင္ ပါလီမန္ေခတ္က ထုတ္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ျပားေစ့၊ အဲဒီ့ဆယ္ျပားေစ့ ကိုးေစ့ (ျပား ၉၀)ကို တက်ပ္နဲ႔ ေရာင္းတာ၊ ေနာက္ပိုင္း ရွစ္ေစ့။ ခုနစ္ေစ့၊ ေျခာက္ေစ့စသျဖင့္ ရွားသေလာက္ ပိုရခဲ့ဖူးတယ္။ ဝယ္တာက ထိုင္းက ဝယ္တာ။ က်ိဳင္းတံုက မမေတြက ေကာက္တယ္။ အဲဒါလည္း ေရာင္းစားဖူးတယ္။ အခု ထိုင္းက အေၾကြေစ့ေတြဟာ အဲဒီ့ ဆယ္ျပားေစ့ေတြ ပံုေျပာင္းကုန္တာလားေတာ့ မသိဘူး။

ေလာင္စာဆီ ေမွာင္ခိုျဖစ္လာတာ အဲဒီ့ ၁၉၈၀ ဝန္းက်င္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ အဲဒါနဲ႔ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ခဲ့ဖူးပါေသးသဗ်ား။ တစ္ေန႔ကို က်ပ္ ၆၀ ေလာက္ ျမတ္ရင္ သားအမိႏွစ္ေယာက္ အူစိုတာေပါ့။ ဘာမွလည္း မပင္ပန္းဘူး။ ဓာတ္ဆီဆိုင္မွာ ကားေလးသြားထိုး၊ ဆီျဖည့္။ ၿပီးရင္ ပံုးေလးနဲ႔ ခံ၊ ကီလီလမ္း (အခု ဝါးတမ္းလမ္း) ကမ္းနားက မိန္းမႀကီးဆီ သြားေရာင္း။ တိန္တိန္႔ကို ျမည္လို႔။

အဲဒါႀကီးက ဘယ္အထိ ပါလာသလဲဆိုရင္ မၾကာေသးခင္ ႏွစ္မ်ားအထိပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဒဂံုဂ်စ္နဲ႔ ဒီဇယ္ ထုတ္စားခဲ့တာမ်ား ကားဖိုး တစ္ဝက္မဟုတ္ေတာင္ သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ ေက်ခဲ့မွာခင္ဗ်။

သံ႐ံုးမွာ အလုပ္လုပ္ေနတုန္းက ေဒၚလာစားမို႔ ဆီထုတ္ေရာင္းတဲ့ အလုပ္ကို မလုပ္ခဲ့ဘူး။ မလုပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို လူမိုက္လို႔ ဝိုင္းေျပာၾကသူေတြက တစ္ရာမွာ ၉၉ ေယာက္။ ကၽြန္ေတာ္က ခပ္တည္တည္ပဲ၊ မလုပ္ဘူး။ ဦးမွန္ႀကီးေပါ့။

အဟဲ… အလုပ္လည္း ျပဳတ္လာ၊ ဝင္ေငြေလးလည္း က်ပ္တည္းလာေတာ့ ဦးမွန္ႀကီးလည္း ဘာခံႏိုင္မလဲဗ်ာ။ လုပ္ေတာ့တာေပါ့။ လုပ္ေတာ့လည္း ငါ့ႏွယ္ ေနာက္က်ေလျခင္းေပါ့။ ဘယ့္ႏွယ့္ဗ်ာ၊ တစ္ပတ္ တစ္ပတ္ကို ေလး၊ ငါးေသာင္း ျမတ္ေနတာကိုး။

ပ်က္စီးျခင္းက ငါးပါးမက သံဃာစင္ပါ ေမွာက္ေတာ့တာပါ။

ဗမာျပည္မွာ GSM ပထမဆံုး အလံုးတစ္ေထာင္ မျပည့္ခင္ အသုတ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ကံထူးစြာ တစ္လံုးရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္နံပါတ္ဆို အလံုး ၇၀၀ ေတာင္ မျပည့္ေသးဘူး။ ငါးသိန္းသြင္းရတယ္။ အဲဒါကို ေနာက္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္အၾကာမွာ ဘိုင္က်လို႔ ထုတ္ေရာင္းလိုက္ေတာ့ ၄၄ သိန္း ရဖူးတယ္။

အဲဒီ့ေနာက္ ၁၅ သိန္း ဖုန္းတစ္လံုး ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္သူနာမည္နဲ႔ က်လာျပန္တယ္။ အဲတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ၁၅ သိန္း ေဝးစြ၊ တစ္သိန္းခြဲေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ရယ္။ ဒါနဲ႔ ဖုန္းလိုခ်င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဆယ္သိန္း အျမတ္ေပးၿပီး ယူသြားေလရဲ႕။

အက်င့္ေတြ တန္ကုန္ၾကပံုကို စီကာပတ္ကံုး ေရးျပတာပါ။

ကေန႔ေခတ္ ၂၀ တန္းေတြရဲ႕ မိခင္ ဖခင္ေတြဟာ အဲဒီ့ ဆိုရွယ္လစ္ လူသားေတြပါ။

အဲေတာ့ ႏိုင္ငံျခား ဖုန္းကုမၸဏီက သန္းနဲ႔ ခ်ီၿပီး ခ်ေရာင္းေပးေနတဲ့ ဖုန္းကတ္ေတြကို က်ိတ္က်ိတ္တိုး ဝယ္၊ ငါးေထာင္ တစ္ေသာင္း ေစ်းေခၚၿပီး ျပန္ေရာင္းေနၾကတာ ျမင္သိေနရတဲ့အခါ အဲဒီ့လူေတြကို အျပစ္မတင္ရက္ဘူး။ စကားတင္းလည္း မဆိုရက္ဘူး။

အက်င့္တန္တဲ့ မိဘ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ လူလားေျမာက္ခဲ့ရ၊ ႀကီးျပင္းခဲ့ရသူေတြခ်ည္းကိုး။

ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ခက္တယ္ဗ်။

ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ကေလးေတြကို သြန္သင္ဖို႔ သိပ္ခက္ေနတယ္။ အေဖ့ကို နမူနာယူလို႔ ေျပာရင္ အေဖက ေအးဓားျပ ျဖစ္ေနတယ္။ အေမ့ကို နမူနာယူလို႔ ေျပာရင္လည္း အေမက သူခိုး။ ဒါျဖင့္ ဦးေလးကို ၾကည့္ကြာ ဆိုရေအာင္လည္း ဦးေလးက အလစ္သုတ္တဲ့သူ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ အေဒၚကလည္း ကလိန္ကက်စ္။

အဲသလို ပတ္၀န္းက်င္မ်ိဳးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္လည္မွာ ဝန္းရံထားတယ္။

ေလဆိုတာေတာ့ ပစ္လို႔ သိပ္လြယ္ပါသဗ်ာ။ အက်င့္ပ်က္မႈတို႔၊ စာရိတၱတို႔ဆိုတာ သိပ္ေျပာလို႔ ေကာင္းတဲ့ ေဝါဟာရေတြ။

ငါးပါးသီလဆိုတာလည္း တယ္ေျပာလို႔ ေကာင္းတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ “လြယ္ရင္ သူၾကြယ္ေတာင္ မေနဘူး”ဆိုတဲ့ စကားကလည္း အထင္အရွားဆိုေတာ့ကာ စာရိတၱဆိုတာ ပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း ေဖးမေနမွ ျဖစ္တဲ့ အရာေလ။

ေတာ္ပါတယ္ဗ်ာ… သြားေလသူႀကီး ေတာ္လြန္းပါတယ္။

တစ္ျပည္လံုးကို အျမစ္ကလွန္ၿပီး ဖ်က္ဆီးသြားတဲ့ေနရာမွာ သူက ဧတဒဂ္ပဲ။

သို႔ေပတည့္ သူ႔တပည့္သားေျမးမ်ားကေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းဆို တစ္လံုးမွ ေလသံ မသလပ္ဘူးခင္ဗ်။ သူတို႔အတြက္က်ေတာ့လည္း ဧရာမေက်းဇူးရွင္ႀကီးေပကိုး။

အားလံုး တရားပါတယ္ေလ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(၀၁၀၈၁၄)

မ်ိဳးခ်စ္စိတ္၊ ႏိုင္ငံခ်စ္စိတ္

🔹 မ်ိဳးခ်စ္ဝါဒ (patriotism) ရယ္၊ ေရႊေတြက အမ်ိဳးသားေရးဝါဒလို႔ တေလွ်ာက္လံုး သံုးလာတဲ့ nationalism (ႏိုင္ငံခ်စ္ဝါဒ)တို႔ရယ္ဟာ တူသလိုလိုနဲ႔ ကြဲပါတယ္။

🔹 မ်ိဳးခ်စ္တေယာက္ဟာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြအတြက္ ဂုဏ္ယူတတ္တဲ့သူပါ။ အခု အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသား ျဖစ္ေနတဲ့ ေအာင္လဟာ ဗမာျပည္ေပါက္ပါဆိုၿပီး ဂုဏ္ယူတာမ်ိဳးဟာ မ်ိဳးခ်စ္တာပါပဲ။

🔹 ႏိုင္ငံခ်စ္သူကေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံက ဘာႀကီးလုပ္ေနေန အဲဒီ့အတြက္ ဂုဏ္ယူတတ္တဲ့သူပါ။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံက သူမ်ားႏိုင္ငံကို မေတာ္မတရား သြားက်ဴးေက်ာ္ေနရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံက မသမာတဲ့ နည္းလမ္းေတြ၊ လူေတြကို အညြန္႔တံုးေစမယ့္ နည္းလမ္းေတြနဲ႔ စီးပြားျဖစ္ေနရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ တရားသည္ျဖစ္ေစ မတရားသည္ျဖစ္ေစ ဂုဏ္ယူတဲ့ စိတ္က ႏိုင္ငံခ်စ္စိတ္၊ ႏိုင္ငံခ်စ္ဝါဒပါပဲ။

🔹 မ်ိဳးခ်စ္ဝါဒက တာဝန္ယူစိတ္ေလး ရိွတယ္။

🔹 ႏိုင္ငံခ်စ္ဝါဒ (အမ်ိဳးသားေရးဝါဒ)က အသားလြတ္ စိတ္ႀကီးဝင္တာျဖစ္ၿပီး စစ္ပြဲေတြဆီကို ဦးတည္သြားတတ္ပါတယ္။

🔹 ပူးတြဲေဖာ္ျပထားတဲ့ ပံုေလးက အဲဒ့ီႏွစ္ခုကို အခုလို ခြဲျခားျပပါတယ္။

Image may contain: text

🔹 မ်ိဳးခ်စ္ဝါဒက အတိတ္သမိုင္းက သင္ခန္းစာယူပါတယ္။ ငါတို႔ဘက္က ဘာေတြမွားခဲ့လို႔ ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္ရတာလဲ။ ေနာက္မျဖစ္ေအာင္ အတိတ္က လုပ္ခဲ့မိတဲ့အထဲက ဘာေတြ ေရွာင္မလဲလို႔ ဆင္ျခင္တတ္တာ မ်ိဳးခ်စ္ဝါဒပါ။

🔹 ႏိုင္ငံခ်စ္ဝါဒကေတာ့ သမိုင္းကို အသစ္ျပန္တီထြင္တာပါပဲ။ ပံုထဲမွာေတာ့ လူေတြဟာ ကၽြန္ျဖစ္ရတာကို ႀကိဳက္တယ္ဆိုၿပီး ခုေခတ္ႀကီးမယ္ ထ ေတြးတာမ်ိဳးဟာ သမိုင္းကို အသစ္ျပန္တီထြင္တာပါ။

🔹 🔹 🔹 အာဏာရွင္ဆန္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္မႈၾသဇာအာဏာနဲ႔ တေသြးတသံတမိန္႔ အစြန္းေရာက္ အလြန္အကၽြံ ႏိုင္ငံခ်စ္ဝါဒ ျဖစ္သြားသလို အတိုက္အခံကို အင္အားသံုး ဖိႏွိပ္မယ္၊ လူ႔ေဘာင္ကိုေရာ၊ စီးပြားေရးကိုေရာ လိုသလို ပံုစံသြင္းလာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒါ ဖက္ဆစ္ဝါဒျဖစ္သြားပါၿပီ။ 🔹 🔹 🔹

🔹 အလြန္အကၽြံ ႏိုင္ငံခ်စ္ဝါဒ (ultranationalism) ဆိုတာဟာ တျခားႏိုင္ငံ တျခားလူမ်ိဳးေတြ ဘာျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ၊ ကိုယ့္လူမ်ိဳးမွ ကိုယ့္လူမ်ိဳးရဲ႕ အက်ိဳးတခုတည္းကိုသာ ၾကည့္တတ္တဲ့ အျမင္ပါ။

💙 မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဟူသည္ကား ကလိမ္ကက်စ္တို႔၏ ေနာက္ဆံုး (ၾကံရာမရတဲ့အဆံုး) ခိုကိုးရာ ျဖစ္သတည္း။ 💙 

ဆိုတဲ့ စကားကို ဆယ္ျမဴယယ္(လ္) ေဂ်ာ္(န္)ဆင္(န္)က ၁၇၇၅ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၇ ရက္ ညေနခင္းမွာ ေျပာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ သည္မတိုင္ခင္ တႏွစ္ ၁၇၇၄ ခုႏွစ္မွာ ထိုမ်ိဳးခ်စ္ဆိုတဲ့ အမည္နဲ႔ သူ႔စာအုပ္ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။

🔹 သူ႔စကားမွာ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္လို႔ သံုးႏႈန္းထားေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာ ေယဘုယ် မ်ိဳးခ်စ္စိတ္၊ အခုစာရဲ႕ ဒုတိယပိုဒ္ပါ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္မ်ိဳးကို ဆုိလိုတာ မဟုတ္ေၾကာင္း အဲဒီ့ကတည္းက ယေန႔အထိ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ နားလည္ထားၾကပါတယ္။ သူေျပာတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဆိုတာက မ်ိဳးခ်စ္စိတ္အတု၊ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ အလြဲကိုသာ ဆိုလိုရင္း ျဖစ္ပါတယ္။

🔹 သူ႔ေခတ္ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးသမား Pitt of Chatham ဆိုသူက ထစ္ခနဲရိွ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္၊ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခနဲ႔ ထင္ရာထထလုပ္တတ္ခဲ့ပါတယ္။ တနည္းေျပာရင္ ထင္ရာစိုင္းဖို႔အတြက္ အကာအကြယ္ယူတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ အတုအေယာင္ကို သူက ရည္ရြယ္ခဲ့ပါတယ္။

🔹 ေသခ်ာတာကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မ်ိဳးခ်စ္ပါလို႔ ေၾကြးေၾကာ္ေသူေတြဟာ အတုေတြပါပဲ။

🔹 တကယ္တရားရေနသူ၊ တရားဓမၼမွာ ေမြ႕ေလ်ာ္ေနသူေတြက သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ တရားသမားပါလို႔ မေျပာတတ္ၾကသလိုပဲ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္တကယ္ရိွသူေတြကလည္း က်ဳပ္ကျဖင့္ မ်ိဳးခ်စ္လွပါေခ်ရဲ႕လို႔ ေအာ္မေနတတ္တာေလာက္ေတာ့ သတိခ်ပ္သင့္ၾကမယ္လို႔ ျမင္မိပါေၾကာင္း။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(၀၈၀၃၁၉)

ဆႏၵျပသူ ဒို႔ရန္သူလား

ေက်ာင္းသားအပါအ၀င္ ဆႏၵျပသူမ်ားအေပၚ အစိုးရရဲ႕ သေဘာထား ေျပာင္းဖို႔ အပူတျပင္း လိုအပ္ေနပါတယ္။ အက်င့္ဆိုးဆိုတာ ျပင္ရ အင္မတန္ ခက္ေတာ့ ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတယ္၊ အားက သိပ္မရိွဘူး။

လက္ပံတန္းနဲ႔ ရန္ကုန္မွာ တစ္ေန႔တည္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အစိုးရရဲ႕ အၾကမ္းဖက္မႈေတြကို ၾကည့္ရင္ ဆႏၵျပသူဟာ ရန္သူဆိုတဲ့ အစြဲ၊ ႏွိပ္ကြပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အစြဲ၊ ဆႏၵျပတယ္ဆိုတာ လက္မခံထိုက္ဘူးဆိုတဲ့ အစြဲေတြက ထင္းထင္းႀကီး ေပၚလြင္ေနပါတယ္။

Image result for letpadan 2015
Photo Credit: Associated Press

လႊတ္ေတာ္လမ္းေၾကာင္းေတြ၊ ဘာလမ္းေၾကာင္းေတြ၊ ညာလမ္းေၾကာင္းေတြ ရိွလ်က္နဲ႔ ဆႏၵျပရသလားဆိုတဲ့ စကားကို ထေျပာထားတာေတြ ေတြ႕လိုက္ရေသးတယ္။ သူတို႔အလုပ္သူတို႔ လုပ္တာမို႔ မဥပါဒ္မိေပမယ့္ အျငင္းပြားစရာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ျမန္မာျပည္က လႊတ္ေတာ္၊ အစိုးရနဲ႔ တရားစီရင္ေရးတို႔ရဲ႕ သက္တမ္းက ငါးႏွစ္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မျပည့္ေအာင္ ႏုေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ သည္စကားေတြေျပာတာ ေပါခ်ာခ်ာႏိုင္လွတယ္ဆိုတာေလာက္ေတာ့ သေဘာေပါက္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ဆိုတာေလာက္ပဲ ျပန္ေျပာခ်င္ပါတယ္။

အခုျဖစ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ နဂိုကမွ သံသယနဲ႔ ၾကည့္ေနရတဲ့ အစိုးရအေပၚ လူထုအမ်ားစုကေရာ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအ၀ိုင္းကပါ ယံုၾကည္မႈ ကင္းမဲ့သြားၿပီဆိုတာ ထင္ရွားပါတယ္။ (အမွန္ေတာ့ သူတို႔ေျပာတဲ့အတိုင္း လႊတ္ေတာ္ကသာ တကယ္ အလုပ္ျဖစ္ေနတဲ့ လႊတ္ေတာ္ဆိုရင္ သည္လိုျဖစ္ရပ္မ်ိဳး ျဖစ္ပြားသြားတဲ့အခါ အစိုးရကို အယံုအၾကည္မရိွ အဆို တင္သြင္းမွာပါ၊ အနည္းဆံုးေတာ့ ျပည္ထဲေရး ၀န္ႀကီးကို လႊတ္ေတာ္က ေခၚယူ ေမးျမန္းမွာပါ။ အခု ဒါေတြ မၾကားရပါဘူး။ လႊတ္ေတာ္ႀကီးက လတ္တေလာ က်င္းပေနဆဲပါေနာ္။)

ထားပါေတာ့။

ေရွ႕ဆက္ဖို႔ လုပ္ငန္းစဥ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေဆြးေႏြးၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။

တစ္ခုေတာ့ ရိွပါတယ္။ တကယ္ႏိုင္ငံအေပၚ ေစတနာ ထားတယ္ဆိုရင္ေပါ့။ ေနာက္ ႏွစ္ ၃-၄၀ အၾကာမွာ ငါတို႔ ရိွေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သည္ႏိုင္ငံႀကီးကေတာ့ ရိွေနဦးမွာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါတို႔ ေကာင္းျမတ္တဲ့ စံမ်ားကို တတ္ႏိုင္သမွ် ခ်ထားေပးခဲ့မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ႏွလံုးေကာင္းေလးေလာက္ ေမြးႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေပါ့။

မေမြးႏိုင္ဘူး။ လတ္တေလာ ငါတို႔ အက်ိဳးစီးပြား အထိခိုက္မခံေရးသာ အဓိကဆိုရင္လည္း ကိုယ္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သေဘာထားကို ေလးစားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စာကို ဆက္ဖတ္စရာ မလိုပါဘူး။

လုပ္ငန္းစဥ္

(၁) ဆႏၵျပဖို႔ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းတိုင္း ေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔မွ မျငင္းပယ္သင့္ပါဘူး။ ဒါမွ ခြင့္ျပဳခ်က္ေပးတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြအေပၚ ယံုၾကည္မႈ ရိွလာမွာ ျဖစ္ၿပီး ဘယ္ေတာ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ အသိေပးလာ၊ ခြင့္ျပဳခ်က္ ေတာင္းလာၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္နည္းေျပာရရင္ အာဏာပိုင္ အဖြဲ႕အစည္းေတြကိုယ္တိုင္က ဆႏၵျပသူေတြ အဆင္ေျပေအာင္ ကူညီေပးမယ္ဆိုတဲ့ ဆႏၵ ျပင္းျပင္းျပျပရိွေနဖို႔ လိုပါတယ္။

(၂) ၿပီးရင္ ဆႏၵျပပြဲကို ဦးေဆာင္မယ့္ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ရဲနဲ႔ ညိႇႏိႈင္းရပါမယ္။ ဆႏၵျပမယ့္ အခ်ိန္၊ ေနရာ၊ ဦးတည္ခ်က္၊ လူအင္အား၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ဆႏၵျပမယ္၊ ဘယ္လမ္း ဘယ္လမ္းက သြားမယ္ဆိုတာေတြကို ညိႇၾကရပါမယ္။

ဥပမာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္မွာ ဆႏၵျပမယ္။ အခ်ိန္က ႐ံုးဆင္းခ်ိန္ ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ဆႏၵျပသူေတြေၾကာင့္ တျခားသူေတြ၊ ယာဥ္ေတြ အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ေအာင္ အာဏာပိုင္ေတြဘက္က ဘယ္လို ကူညီေပးမယ္၊ ဆႏၵျပသူေတြဘက္က ဘယ္လို ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း လုပ္သြားမယ္ဆိုတာကို ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ လက္ခံႏိုင္ေအာင္ ညိႇၾကဖို႔ လိုပါတယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ဆႏၵျပပြဲကေန မလိုလားအပ္တဲ့ အေႏွာင့္အယွက္ေတြ၊ အၾကမ္းဖက္တာေတြ၊ ဖ်က္ဆီးတာေတြ မေပၚေပါက္လာေအာင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ဘယ္လို စီမံၾကမယ္ဆိုတာကိုလည္း စီး၀ါး ႐ိုက္ထားၾကရပါမယ္။

ဒါက ဆႏၵျပပြဲ မတိုင္ခင္ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္မႈ အပိုင္းပါ။

(၃) ဆႏၵတကယ္ျပၿပီဆိုတဲ့အခါ အာဏာပိုင္ေတြဘက္က သည္ဆႏၵျပပြဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ၿပီးဆံုးသြားဖို႔ ကူညီေရးကို ေဇာင္းေပးစဥ္းစားရပါမယ္။ ဆႏၵျပသူေတြဟာ သူတို႔နည္းတူ ျပည္သူေတြပါ။ ရန္သူေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲေတာ့ သည္ဆႏၵျပသူေတြရဲ႕ လံုျခံဳေဘးကင္းေရးကို ဦးစားေပး ေဆာင္ရြက္ၾကရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆႏၵျပသူေတြဘက္ကလည္း သတိႀကီးႀကီးနဲ႔ ကိုယ့္အဖြဲ႕ကိုယ္ စည္းကမ္းရိွေန၊ စနစ္တက် ရိွေနေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ ကြပ္ကဲႏိုင္ရပါမယ္။

တကယ္လို႔ ကိုယ့္ထဲကပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တျခားကျဖစ္ျဖစ္ ဆႏၵျပပြဲကေန အၾကမ္းဖက္ပြဲ၊ ဖ်က္ဆီးပြဲအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းဖို႔ ႀကိဳးစားသူကို ေတြ႕လာတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ အနီးအနားမွာ အသင့္ရိွေနတဲ့ အာဏာပိုင္ကို အေၾကာင္းၾကားၿပီး အဲဒီ့လူ(ေတြ)၊ ငါးခံုးမေတြကို ဖယ္ရွားၾကရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

(၄) အေရးႀကီးဆံုးအခ်က္

တကယ္လို႔ ဆႏၵျပသူေတြထဲမွာ အဲလို အၾကမ္းဖက္သူ၊ ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီးလုပ္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို ျဖစ္ေစ၊ တစ္စုတစ္ဖြဲ႕ကို ျဖစ္ေစ ေတြ႕ၿပီဆိုတာနဲ႔ အာဏာပိုင္ေတြက အေရးယူရပါမယ္။ လိုအပ္ရင္ ဆီ ေလ်ာ္ မွ် တ တဲ့ အင္ အား သံုး ၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရပါမယ္။

အဲဒါဟာ အဲဒီ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္၊ တစ္စုတစ္ဖြဲ႕ကိုသာ ရည္ရြယ္ရမွာ ျဖစ္ၿပီး ဆႏၵျပသူ အကုန္လံုးကို သိမ္းၾကံဳး ေဆာ္ပေလာ္တီးရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

(၅) ဆႏၵျပပြဲၿပီးဆံုးသြားတဲ့အခါ ဆႏၵျပသူ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ စားပြဲမွာ ထိုင္ၿပီး ေဆြးေႏြးသင့္ပါတယ္။ သည္ပြဲမွာျဖင့္ ဘာေတြ အဆင္ေျပသြားခဲ့တယ္၊ ဘာ့ေၾကာင့္ အဲလို အဆင္ေျပခဲ့တာ၊ ေနာက္တစ္ပြဲသာဆိုရင္ ဘယ္လို ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္ႏိုင္မယ္၊ သည္တစ္ပြဲမွာ ဘာေတြ ေခ်ာ္သြားခဲ့တယ္၊ ဘယ္လို အခက္အခဲေတြ ရိွခဲ့တယ္၊ ေနာက္တစ္ပြဲက်ရင္ ဘယ္လို ျပဳျပင္ေက်ာ္လႊားမယ္ စတာမ်ားကို ေဆြးေႏြးေဖာ္ထုတ္ၾကရပါမယ္။

အဲဒီ့ ေဆြးေႏြးခ်က္ေတြကို စာနဲ႔ ေပနဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ထားၿပီး တျခားေဒသက၊ တျခားနယ္ေျမက အာဏာပိုင္ေတြ၊ ဆႏၵျပလိုသူေတြအတြက္ သင္ခန္းစာယူစရာ လမ္းၫႊန္အေတြ႕အၾကံဳမ်ားအျဖစ္ ေ၀မွ် သြားႏိုင္ပါေသးတယ္။

ဒီမိုကေရစီဆိုတာ အင္အားသံုးၿပီး ေျဖရွင္းရတဲ့ အရာမဟုတ္ပါဘူး။ ေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ယူရတဲ့ အမူအက်င့္ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့အထဲမွာ အေၾကာင္းအရာပိုင္း လံုး၀ မပါပါဘူး။ အေၾကာင္းအရာက မွန္ခ်င္ မွန္မယ္၊ မွားခ်င္ မွားမယ္၊ ဒါေပမယ့္ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းသာ မွန္မယ္ဆိုရင္ ျမန္မာျပည္ႀကီးလည္း က်က္သေရရိွ၊ လူသာဓုေခၚ၊ နတ္သာဓုေခၚႏိုင္တဲ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ လူ႔ေဘာင္တစ္ခုကို တည္ေဆာက္ႏိုင္မယ္ဆိုတာကို ေဆြးေႏြးလိုက္တာပါ။

လက္ခံခ်င္ရင္ လက္ခံပါ။ လက္မခံခ်င္လည္း ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ဆင္ျခင္မိသေလာက္ လက္ဆင့္ကမ္းေပးလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဓိကကေတာ့ ေစတနာမွန္ရင္ လုပ္ရပ္လည္း မွန္လာပါလိမ့္မယ္။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၁၂၀၃၁၅)

 

Facebook မွာ က်ေနာ္ ေရးျဖစ္ခဲ့တာေလးေတြကို တစုတစည္းတည္းရိွေနေအာင္ ျပန္ရွာၿပီး တင္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

လူထုရဲ႕ သိပိုင္ခြင့္ကို ျဖည့္ဆည္းျခင္း

ℹ️ℹ️ℹ️ℹ️ℹ️ℹ️ℹ️ℹ️ℹ️ℹ️ℹ️ℹ️

အခုလတ္တေလာ လူေျပာသူေျပာမ်ားေနတဲ့ အမ်ားျပည္သူအခြင့္အေရး၊ ႏိုင္ငံေရးအခြင့္အေရးမ်ားနဲ႔ စပ္လ်ဥ္းတဲ့ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္ (ICCPR)ကိစၥထဲမွာ မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ဝင္ပါခ်င္လာမိလို႔ နည္းနည္း ပါပါရေစ။ ဝင္ပါခ်င္သြားရျခင္း အေၾကာင္းရင္းက အခ်က္အလက္တခ်ိဳ႕ကို ထိန္ခ်န္ၿပီး တခ်ိဳ႕ေတြ ေျပာေျပာေနတာေလးေတြ ေတြ႕မိေနရလို႔ပါ။

အဲဒီ့စာခ်ဳပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ အဓိက အခြင့္အေရး အက်ဥ္းခ်ဳပ္

  • ပထမဆံုးက ကိုယ္ကာယသိကၡာအခြင့္အေရးပါ။ အသက္ရွင္ခြင့္၊ ႏွိပ္စက္မႈ၊ ကၽြန္ျပဳမႈမွ ကင္းလြတ္ခြင့္ (အပိုဒ္ ၆၊ ၇၊ ၈)။

  • လူတေယာက္ရဲ႕ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ လံုျခံဳမႈ။ ဖမ္းခ်င္တိုင္း ဖမ္း၊ ခ်ဳပ္ခ်င္တိုင္း ခ်ဳပ္ခြင့္ မေပးေတာ့ပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ လက္တင္ဘာသာနဲ႔ ေဟးဘီးယပ္(စ္) ေကာပပ္(စ္)လို႔ ေခၚတဲ့ အခ်ဳပ္ခံရသူကို တရားသူႀကီး၊ ဒါမွမဟုတ္ တရား႐ံုးေတာ္ရဲ႕ ေရွ႕ေမွာက္ကို ေခၚလာၿပီး သူ႔ကို ဘာေၾကာင့္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသင့္ေၾကာင္း ဥပေဒနဲ႔ညီညြတ္တဲ့ အေၾကာင္းျခင္းရာမ်ားကို ခိုင္လံုထင္ရွား မျပသႏိုင္ရင္ ျပန္လႊတ္ေပးရမယ္ဆိုတဲ့ အခြင့္အေရးကို ေတာင္းဆိုပိုင္ခြင့္လည္း ပါပါတယ္။ (အပိုဒ္ ၉ မွ ၁၁)

  • ဥပေဒအရ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းပိုင္းမွာ မွ်တမႈ။ ထိုက္သင့္တဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္အတိုင္း စစ္ေဆးစီရင္ခံပိုင္ခြင့္၊ မွ်တၿပီး ဘက္မလိုက္တဲ့ တရားခြင္၊ (ျပစ္မႈထင္ရွားေၾကာင္း မစီရင္ေသးသမွ်) အျပစ္မရိွဘူးလို႔ ယူဆခ်က္၊ ဥပေဒေရွ႕ေမွာက္မွာ လူသားတဦးအျဖစ္သာ အသိအမွတ္ျပဳတာတို႔ ပါဝင္ပါတယ္။ (အပိုဒ္ ၁၄ မွ ၁၆)

  • လူတဦးခ်င္းစီရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ သြားလာခြင့္၊ ေတြးျမင္ခြင့္၊ ယံုၾကည္ခြင့္၊ ကိုးကြယ္ခြင့္၊ ေျပာခြင့္၊ သင္းဖြဲ႕ခြင့္၊ စုေဝးခြင့္၊ မိသားစုအခြင့္အေရး၊ ႏိုင္ငံသားျဖစ္ခြင့္၊ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာပိုင္း သိုသိပ္ခြင့္ (အပိုဒ္ ၁၂၊ ၁၃၊ ၁၇ မွ ၂၄)

  • စစ္မက္အတြက္ ဝါဒျဖန္႔တာကို တားဆီးပိတ္ပင္တာ၊ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈ (ႏွိမ္တာေပါ့ဗ်ာ)၊ ရန္လိုတဲ့ ဥပေဒ၊ အၾကမ္းဖက္တဲ့ ဥပေဒေတြကို ျပ႒ာန္းက်င့္သံုးတာမ်ားကို ႏိႈးေဆာ္တဲ့ အမ်ိဳးသားေရးအမုန္းတရား၊ ဘာသာေရး အမုန္းတရားမ်ားဘက္က ေရွ႕ေနလိုက္ ေျပာဆိုေဆာ္ၾသတာကို တားဆီးပိတ္ပင္တာလည္း ပါပါတယ္။ (အပိုဒ္ ၂၀)

  • မဲေပးခြင့္အပါအဝင္ ႏိုင္ငံေရးမွာ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ခြင့္ (အပိုဒ္ ၂၅)

  • ခြဲျခားဆက္ဆံမႈ မရိွျခင္း၊ လူနည္းစု အခြင့္အေရး၊ တရားဥပေဒေရွ႕ေမွာက္မွာ အားလံုး သာတူညီမွ်မႈ (အပိုဒ္ ၂၆၊ ၂၇)

ဘယ္ႏိုင္ငံမွာ မွီတင္းေနထိုင္သူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူအမ်ားအေနနဲ႔ အထက္ပါ အခြင့္အေရးေတြ ရသင့္ မရသင့္ မိမိတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္မ်ားနဲ႔သာ ဆံုးျဖတ္ေတာ္မူၾကပါ။

ကေန႔အထိ သည္စာခ်ဳပ္ကို ဘယ္သူေတြ ဘာလုပ္ထားၾကသလဲ

  • ကေန႔ကမၻာမွာ ႏိုင္ငံေပါင္း ၁၉၅ ႏိုင္ငံ ရိွပါတယ္။

  • ကုလသမဂၢအဖြဲ႕ဝင္ႏိုင္ငံက ၁၉၃ ႏိုင္ငံပါ။

  • အဲဒီ့ ၁၉၃ ႏိုင္ငံမွာ ၁၇၃ ႏိုင္ငံက သည္စာခ်ဳပ္ကို တရားဝင္လက္ခံသေဘာတူေၾကာင္း အတည္ျပဳ လက္မွတ္ေရးထိုးထားပါတယ္။ (၈၉.၆၄ %) [ကုလသမဂၢရဲ႕ ႏိုင္ငံတကာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္ေတြအနက္မွာ သည္စာခ်ဳပ္က အမ်ားသေဘာတူမႈ အမ်ားဆံုးလို႔ အဆိုရိွပါတယ္။ ၉၀ ရာႏႈန္းနီးပါးမို႔ အျပတ္အသတ္ သေဘာတူၾကတဲ့ စာခ်ဳပ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။]

  • ၆ ႏိုင္ငံက လက္မွတ္ပဲ ထိုး႐ံုထိုးထားပါတယ္။ (၃.၁၁ %) အဲဒီ့ထဲမွာ တ႐ုတ္နဲ႔ က်ဴးဘား ပါပါတယ္။

  • မီးသီးျခင္ေထာင္ေထာင္ေနဆဲႏိုင္ငံက ၁၈ ႏိုင္ငံပါ။ (၉.၃၃ %) အဲဒီ့ထဲမွာ ျမန္မာပါတယ္။ ဘ႐ူႏိုင္း၊ မေလးရွား၊ စကၤာပူ၊ အာရပ္ ေစာ္ဘြားမ်ားႏိုင္ငံ၊ ေတာင္ဆူဒန္တို႔ ပါဝင္ပါတယ္။

(ေျမပံုကို ႐ႈ။ ေျမပံုမွာ အျပာရင့္ေရာင္က သေဘာတူလက္မွတ္ ေရးထိုးၿပီး ႏိုင္ငံေတြပါ။ အျပာႏုက လက္မွတ္သာ ထိုး႐ံုထိုးထားတဲ့ ႏိုင္ငံေတြ ျဖစ္ၿပီး လိေမၼာ္ေရာင္က ဘာမွ မလုပ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ေျမပံုနဲ႔တင္ သည္စာခ်ဳပ္ဟာ ကမၻာ့ႏိုင္ငံအမ်ားဆံုးက လက္ခံသေဘာတူထားတဲ့ စာခ်ဳပ္ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားေနပါလိမ့္မယ္။)

No photo description available.

လက္မွတ္ထိုးတာ၊ သေဘာတူ လက္မွတ္ထိုးတာ

အဲသလို ႏိုင္ငံတကာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္ေတြမွာ လက္မွတ္ထိုးတာ (sign) နဲ႔ သေဘာတူ လက္မွတ္ထိုးတာ (ratify) အေတာ္ ကြာျခားပါတယ္။

လက္မွတ္ထိုးတာ

ပါဝင္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတြကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ေတြဟာ ညီလာခံမွာျဖစ္ျဖစ္၊ အစည္းအေဝးမွာျဖစ္ျဖစ္ စာခ်ဳပ္မတိုင္ခင္ ေတြ႕ၾက ညိႇႏိႈင္းၾကတယ္။ လက္မွတ္ထိုးတဲ့ ႏိုင္ငံ (signatory) ေတြ လိုက္နာရမယ့္ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြကို သေဘာတူၾကတယ္။ အဲသလို သေဘာတူၿပီဆိုရင္ စာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္ေရးထုိးပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ သက္ဆိုင္ရာ ဝန္ႀကီးေတြကပဲ လက္မွတ္ထိုးၾကတာပါ။

အဲလို လက္မွတ္ထိုးျခင္းဟာ သည္စာခ်ဳပ္ကိုျဖင့္ရင္ ႏိုင္ငံေတာ္က လိုက္နာလိုတဲ့ ဆႏၵရိွေၾကာင္း ေဖာ္ျပလိုက္တာသာ ျဖစ္ပါတယ္။

အေရးႀကီးလွတာက ဆႏၵရိွတယ္လို႔သာ ေျပာတာ၊ တကယ္လိုက္နာမယ္ မလိုက္နာဘူးလို႔ ကတိကဝတ္ျပဳတာ မဟုတ္ပါဘူး။ စာခ်ဳပ္ရဲ႕ စည္းေႏွာင္အားလည္း မရိွပါဘူး။ ဆိုလိုတာက စာခ်ဳပ္အတိုင္း မျဖစ္မေန လိုက္နာစရာ တစက္ကမွ မလိုပါဘူး။ လိုက္နာခ်င္စိတ္ေတာ့ ရိွပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္… ဆိုတဲ့ အေနအထားေပါ့။

သေဘာတူ လက္မွတ္ထိုးတာ

စာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္ထိုးၿပီးသြားတဲ့အခါ လက္မွတ္ထိုးတဲ့ႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းေတြနဲ႔အညီ ကိုင္တြယ္ပါလိမ့္မယ္။ စာခ်ဳပ္ပါ အခ်က္အလက္မ်ားအရ လိုအပ္တဲ့၊ ကိုက္ညီတဲ့ ျပည္တြင္း ဥပေဒေတြကို ျပ႒ာန္း ျဖည့္ဆည္းရပါေတာ့မယ္။ အဲဒီ့ေနာက္ တျခား သေဘာတူလက္မွတ္ေရးထိုးထားတဲ့ ႏိုင္ငံေတြ (state parties) ေတြကို စာခ်ဳပ္အတိုင္း မလြဲမေသြ လိုက္နာေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ သေဘာထားကို ထုတ္ျပန္ အသိေပးရပါတယ္။ ဒါကို သေဘာတူ လက္မွတ္ထိုးတာ (ratification) လို႔ ေခၚပါတယ္။ အဲလိုဆိုရင္ေတာ့ စာခ်ဳပ္ဟာ ႏိုင္ငံအေပၚမွာ တရားဝင္ စည္းေႏွာင္ ခိုင္မာ သြားပါၿပီ။ စာခ်ဳပ္အတုိင္း မျဖစ္မေန လိုက္နာပါေတာ့မယ္။ ဘာ ဒါေပမွ မမယ့္ေတာ့ပါဘူးဆိုတဲ့ သေဘာပါ။

(သို႔တိုင္ေအာင္ RUD နဲ႔သာ သေဘာတူလက္မွတ္ထိုးႏိုင္ေၾကာင္းကို ေအာက္ဆံုးက စာၾကြင္းမွာ ထပ္မံျဖည့္စြက္ထားပါတယ္။)

သေဘာပါတယ္ေနာ္ ပရိသတ္

သာမန္လက္မွတ္ထိုးတာနဲ႔ သေဘာတူ လက္မွတ္ထိုးတာၾကားက ကြာျခားခ်က္ကို သေဘာေပါက္ၿပီဆိုရင္ လက္မွတ္ပဲ ထိုး႐ံု ထိုးထားတဲ့ ၆ ႏိုင္ငံက ဘာသေဘာလဲဆိုတာကိုပါ သေဘာေပါက္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ေပါက္ေဖာ္ႀကီးေတြဆိုရင္ သည္စာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္ထိုး႐ံုသာ ထိုးထားတာ လာမယ့္ ေအာက္တိုဘာ ၅ ရက္ေန႔မွာ ၂၁ ႏွစ္ တင္းတင္း ျပည့္ပါလိမ့္မယ္။

ႏႈတ္ခမ္းနာနဲ႔မွ တည့္ပါ့မလား

အဲ… သည္လိုအခ်ိန္မွာ ေတာင္ေတာင္အီအီေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာဟာ ႏႈတ္ခမ္းနာနဲ႔မွ တည့္ပါ့မလားလို႔ ေမးရမလိုေတာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ လက္မွတ္ထိုးတာဟာ မုန္႔ဆီေၾကာ္ စားခ်င္တယ္လို႔သာ ေျပာတာပါ။ ေပါက္ေဖာ္ႀကီးေတြဆို ဝလည္း စားခ်င္လယ္၊ အားကီး အားကီး စားခ်င္လယ္လို႔ပဲ ေျပာေနတာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ၿပီေလေနာ္။ သူ႔ႏိုင္ငံသားေတြ အဲဒီ့စာခ်ဳပ္ထဲက အခြင့္အေရးေတြကို တကယ္ ခံစားေနရျခင္း ရိွမရိွက အားလံုး အသိပါပဲ။

လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့

ကုလသမဂၢ ႏိုင္ငံတကာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္ ၁၈ ေစာင္နဲ႔ ႏိုင္ငံတခ်ိဳ႕

အေသးစိတ္ သိခ်င္ရင္ ရွာဖတ္ၾကည့္ၾကပါေနာ္။ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ႏိုင္ငံတကာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္ စုစုေပါင္း ၁၈ ေစာင္ ရိွပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံက သေဘာတူ အတည္ျပဳထားတာ ၅ ေစာင္ပဲ ရိွပါတယ္။ လက္မွတ္ထိုး႐ံုသာ ထိုးထားတာက တေစာင္သာ ရိွပါတယ္။ ICCPR အပါအဝင္ ဘာမွ မလုပ္ဘဲ ထားထားေသးတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံတကာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္က ၁၂ ေစာင္ က်န္ပါတယ္။

စကၤာပူနဲ႔ မေလးရွားက သေဘာတူအတည္ျပဳထားတာ ၅ ေစာင္ပဲ ရိွပါတယ္။ မီးသီးျခင္ေထာင္ေထာင္တာ ၁၃ ေစာင္ပါ။ က်ေနာ္တို႔က စကၤာပူ၊ မေလးထက္ သာပါတယ္။ ဒါေပသည့္ စကၤာပူနဲ႔ မေလး သေဘာတူအတည္ျပဳထားတဲ့ တေစာင္ကို က်ေနာ္တို႔က လက္မွတ္ ထိုး႐ံုပဲ ထိုးထားရပါေသးတယ္။

အိမ္နီးခ်င္း ထိုင္းႏိုင္ငံက သေဘာတူအတည္ျပဳထားတာ ICCPR အပါအဝင္ ၁၂ ေစာင္ ရိွပါတယ္။ လက္မွတ္ ထိုး႐ံုထိုးထားတာ တေစာင္ ရိွပါတယ္။ မီးသီးျခင္ေထာင္ေထာင္တာ ၅ ေစာင္ပဲ ရိွေတာ့တာေပါ့။

ဗီယက္နမ္က ICCPR အပါအဝင္ ၉ ေစာင္ကို သေဘာတူ အတည္ျပဳထားပါတယ္။ မီးသီးျခင္ေထာင္ေထာင္ထားတာ ၉ ေစာင္ ရိွပါတယ္။

အင္ဒိုနီးရွားက ICCPR အပါအဝင္ ၁၀ ေစာင္ကို သေဘာတူ အတည္ျပဳထားပါတယ္။ လက္မွတ္ ထိုး႐ံုထိုးထားတာ ၂ ေစာင္မို႔ က်န္ေနတာ ၆ ေစာင္ပါ။

ေနာက္ထပ္အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ ဘဂၤလားေဒ့(ရွ္)ကလည္း ICCPR အပါအဝင္ ၁၂ ေစာင္ကို သေဘာတူ အတည္ျပဳထားပါတယ္။ အိမ္နီးခ်င္းေတြထဲမွာ သူနဲ႔ ထိုင္းက စံခ်ိန္တင္ပါတယ္။ (အိႏၵိယေတာင္မွ ICCPR အပါအဝင္ သေဘာတူ အတည္ျပဳထားတာ ၈ ေစာင္ပဲ ရိွပါတယ္။ လက္မွတ္ထိုး႐ံု ထိုးထားတာ ၂ ေစာင္ပါ။)

ေပါက္ေဖာ္ႀကီးေတြက ၈ ေစာင္ကို သေဘာတူ အတည္ျပဳထားပါတယ္။ ICCPR ကို လက္မွတ္ပဲ ထိုးထားတာ အထက္မွာ ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ သည္ေတာ့ သူတို႔ မီးသီးျခင္ေထာင္ေထာင္ေနတာ ၉ ေစာင္က်န္ေနေသးတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါလိမ့္မယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၁၄၀၉၁၉)

(အခ်က္အလက္ေတြကို သည္က ယူပါတယ္။ http://indicators.ohchr.org/ )

စာၾကြင္း – ICCPR နဲ႔ အေမရိကန္အေၾကာင္းေတာ့ ထည့္မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ မလိုလို႔ပါ။ သို႔ေသာ္ တခ်ိဳ႕က ထင္ရာ ေလွ်ာက္ေျပာေနလို႔ ထပ္ျဖည့္လိုက္ပါရေစ။

၁၉၉၂ ကတည္းက လက္မွတ္ေရးထိုးအတည္ျပဳခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမယ္ ICCPR က အေမရိကန္ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒပါ ျပ႒ာန္းခ်က္အရ ႏိုင္ငံရဲ႕ အေခါင္အခ်ဳပ္ ဥပေဒ (Supreme Law of the Land) ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

သို႔ေပတည့္ ျခြင္းခ်က္ေတြ၊ နားလည္မႈေတြ၊ ေၾကညာခ်က္ေတြ တသီႀကီးနဲ႔ သေဘာတူ အတည္ျပဳခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ အလြယ္ေျပာရင္ ICCPR ကို မူအရ လက္ခံတယ္၊ သေဘာတူတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဘာေတြကိုေတာ့ မလိုက္နာဘူး၊ ဘာေတြကိုေတာ့ အေရးေပၚအေျခအေနမွာဆို က်င့္သံုးမယ္ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ (အကိုးအကား – 1. https://bit.ly/2kJnQV9 , 2. https://bit.ly/2GQRBxh )

အတည္ျပဳလက္မွတ္ေရးထိုးတဲ့ ႏိုင္ငံတိုင္းက RUD (Reservations, Understandings and Declarations) လို႔ ေခၚတဲ့ ျခြင္းခ်က္ေတြ၊ နားလည္မႈေတြ၊ ေၾကညာခ်က္ေတြနဲ႔ ကန္႔သတ္ လိုက္နာလို႔ ရပါတယ္။ စာခ်ဳပ္ထဲမွာ ပါတဲ့အတိုင္း ၏သည္မလြဲ၊ တေသဝမတိမ္း လိုက္နာဖို႔ မလိုပါဘူး။ ဒါလည္း သေဘာတူအတည္ျပဳလက္မွတ္ထိုးၿပီးမွပါေနာ္။

ျဖည့္စြက္ခ်က္ -အထက္က စာကို ေရးတုန္းက လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ႏိုင္ငံတကာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္ ၁၈ ေစာင္မွာ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံက ၅ ေစာင္ကို သေဘာတူလက္မွတ္ေရးထိုး (ratify) ထားၿပီး တေစာင္ကိုေတာ့ လက္မွတ္ ထိုး႐ံုပဲ ထိုး (sign) ထားေၾကာင္း ေရးခဲ့ပါတယ္။

၁၆ ရက္အၾကာ စက္တင္ဘာ ၂၉ ရက္ေန႔မွာေတာ့ ကုလသမဂၢအေထြေထြညီလာခံမွာ အဲဒီ့ လက္မွတ္ထိုး႐ံု ထိုးထားတဲ့ တေစာင္ကို ျမန္မာႏိုင္ငံက သေဘာတူ လက္မွတ္ေရးထိုးလိုက္ေၾကာင္း ၾကားသိရပါတယ္။

Optional Protocol to the Convention on the Rights of the Child on the involvement of children in armed conflict :2002 ဆိုတဲ့ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ လက္နက္ကိုင္ ပဋိပကၡတြင္ ကေလးသူငယ္မ်ား ပါဝင္ပတ္သက္မႈႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းသည့္ ကေလးသူငယ္ အခြင့္အေရးဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံတကာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္အတြက္ သေဘာဆႏၵအေလ်ာက္ လိုက္နာေစာင့္ထိန္းအိပ္သည့္ က်င့္ဝတ္လို႔ ဘာသာျပန္ရင္ သင့္မယ္လို႔ ယူဆရတဲ့ စာခ်ဳပ္ကို သေဘာတူ လက္မွတ္ေရးထိုးလိုက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ႀကိဳဆိုအပ္တဲ့ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ပါပဲ။

အလုပ္နဲ႔ သက္ေသျပခ်က္တရပ္

ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ေရြးေကာ္

“သြယ္ဝိုက္ဒီမိုကေရစီ”လို႔ ဆိုတဲ့ လူထုက ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္တဲ့ ကိုယ္စားလွယ္ေတြနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ကို ဖြဲ႕စည္း၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားစီရင္ေရး၊ တရားဥပေဒျပဳေရးအတြက္ အာဏာအပ္ႏွင္းၾကတဲ့ စနစ္မွာ ေရွးဦးအက်ဆံုးနဲ႔ အခရာ အက်ဆံုးက “ေရြးေကာက္ပြဲ”ေတြပါပဲ။ ေရြးေကာက္ပြဲေတြ လြတ္လပ္မယ္၊ မွ်တမယ္ဆိုရင္ လူထုလိုခ်င္တဲ့သူ အစစ္အမွန္ေတြကို ေရြးျဖစ္မွာေပါ့။ မလြတ္လပ္၊ မမွ်တရင္ လူထု မလိုခ်င္တဲ့သူေတြ စင္ေပၚ ေရာက္လာမွာေပါ့။ ဒါ အရွင္းႀကီးပါပဲ။

သည္အခါမွာ “ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္” (“ေရြးေကာ္”လို႔ ဆက္သံုးသြားပါမယ္။)ရဲ႕ အခန္းက႑က အရမ္း စကားေျပာ လာပါၿပီ။ ေရြးေကာ္ေတြကိုယ္တိုင္က မွီခိုမႈ၊ ေၾကာက္ရမႈ၊ ဘက္လုိက္မႈ ကင္းရွင္း လြတ္လပ္ပါမွ၊ တနည္းေျပာရင္ ေရြးေကာ္ေတြ ကိုယ္တိုင္က သမာသမတ္ ရိွပါမွ လြတ္လပ္၊ မွ်တတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲေတြ ေပၚထြန္းလာမွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္ မလြဲပါဘူး။

Image may contain: 5 people, people smiling, eyeglasses, selfie and closeup

မႏွစ္က ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ စြဲခ်က္ေတြ

၂၀၁၈ ခုႏွစ္ ေမလ ၉ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ မေလးရွားႏိုင္ငံရဲ႕ အေထြေထြ ေရြးေကာက္ပြဲမွာေတာ့ မေလးရွားႏိုင္ငံရဲ႕ ေရြးေကာ္ဟာ မဲလိမ္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ စြဲခ်က္ေတြ အုတ္ေအာ္ေသာင္းသဲ ေပၚထြက္လာခဲ့ပါတယ္။

မေလးမွာက ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာ ၂၃ ရက္ကတည္းက တရားဝင္ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ဘာဆီ (Bersih) ဆိုတဲ့ မဟာမိတ္အဖြဲ႕က အခိုင္အမာရိွေနတယ္။ အဲဒီ့မဟာမိတ္အဖြဲ႕ရဲ႕ နာမည္အျပည့္အစံုက သန္႔ရွင္း မွ်တတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲမ်ားအတြက္ မဟာမိတ္အဖြဲ႕ (Coalition for Clean and Fair Elections) [မေလးလို Gabungan Pilihanraya Bersih dan Adil] ေပါ့။

ေရြးေကာက္ပြဲ မက်င္းပခင္ ၃ ရက္အလိုျဖစ္တဲ့ ၂၀၁၈ ေမ ၆ ရက္မွာကတည္းက ဘာဆီက ေရြးေကာ္ဟာ မသမာမႈေတြ က်ဴးလြန္ေနတယ္ဆိုၿပီး စြဲခ်က္ ၁၀ ခ်က္နဲ႔ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။

ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီး ၂၀၁၈ ၾသဂုတ္မွာ ဘာဆီက ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ မဟာသီယာဆီကို တိုင္စာပို႔ပါေတာ့တယ္။ မဲဆႏၵနယ္ နယ္နိမိတ္သတ္မွတ္ရာမွာ ပညာျပခဲ့တဲ့နည္းနဲ႔ တပါတီက မဲပိုရသေယာင္ ဖန္တီးခဲ့တာ၊ မဲေရတြက္တာ ၾကာလြန္းမက ၾကာတာ၊ မဲေပးရမယ့္ေန႔ကို ၾကားရက္ကို ေရြးလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ မဲေပးသူ နည္းေအာင္ လုပ္ခဲ့တာ၊ ႏိုင္ငံျပင္ပေရာက္ေနသူေတြ စာတိုက္ကေန မဲေပးရ ခက္ေအာင္ မဲျပားေတြကို ေနာက္က်မွ ႏိုင္ငံျခားတုိင္းျပည္ေတြကို ပို႔ခဲ့တာဆိုတဲ့ စြဲခ်က္မ်ားနဲ႔ ေရြးေကာ္ဟာ မသမာမႈမ်ား က်ဴးလြန္ခဲ့ေၾကာင္း စြပ္စြဲလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ခံု႐ံုးဖြဲ႕၊ ေရွာင္ထြက္

၂၀၁၈ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၁၈ ရက္ေန႔မွာေတာ့ သည္အမႈကို စံုစမ္းစစ္ေဆးဖို႔ ျပည္ေထာင္စုတရားသူႀကီးေဟာင္း ၅ ဦးပါတဲ့ ခံု႐ံုးကို ဖြဲ႕စည္းမယ္လို႔ အစိုးရက စီစဥ္ပါေတာ့တယ္။

အဟဲ… ေရြးေကာ္ကလည္း ဘယ္ရမလဲေနာ္။ ေနာက္တရက္မွာပဲ ေရြးေကာ္အဖြဲ႕ဝင္ ၅ ေယာက္က ေရြးေကာ္ကေန ႏုတ္ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။ က်န္တဲ့တေယာက္ကလည္း ႏိုဝင္ဘာ ၂၇ ရက္မွာ ႏုတ္ထြက္ပါတယ္။ ေရြးေကာ္အဖြဲ႕ဝင္ ၆ ေယာက္စလံုး တာ့တာျပသြားေတာ့ ခံု႐ံုးက တိုးလို႔တန္းလန္း။ ဆက္စစ္ရမွာလား၊ မစစ္ရဘူးလား။

သို႔ေပတည့္ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းအရ ႏုတ္ထြက္တာ တရားဝင္မွာက ၂၀၁၉ ဇႏၷဝါရီ ၁ ရက္ေန႔မွ တရားဝင္မွာ။ ဒါနဲ႔ ၂၀၁၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၅ ရက္ေန႔မွာ ခံု႐ံုးကို ဖြဲ႕လိုက္တယ္။

ခံု႐ံုးရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္

ျပႆနာက ႏုတ္ထြက္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ အဲဒီ့ ေရြးေကာ္ဆရာႀကီးေတြဟာ အၿငိမ္းစားလစာ ခံစားခြင့္ ရိွေနတယ္။ အထုတ္ခံရတယ္ဆိုရင္ ခံစားခြင့္မရိွဘူး။ ဘာဆီက ခံု႐ံုးက စစ္ေဆး၊ အျပစ္မရိွရင္ အၿငိမ္းစား လစာ ခံစားေစ၊ ရိွရင္ မခံစားေစနဲ႔၊ အဲလို ျပတ္ျပတ္သားသား ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ေရွ႕ေနခ်ဳပ္ကလည္း ဘဝင္မက်ဘူး။ သည္လို ထြက္တာဟာ သူတို႔ရဲ႕ မသမာမႈကို စံုစမ္းစစ္ေဆးမယ့္ ခံု႐ံုးကို သက္သက္မဲ့ ေမွာင့္လိုက္တာပဲလို႔ ေျပာတယ္။

ခံု႐ံုးက စြဲခ်က္တင္သင့္ မတင္သင့္ မဲခြဲေတာ့ ၃ မဲ ၂ မဲနဲ႔ စြဲခ်က္မတင္သင့္ဘူးျဖစ္သြားတယ္။ စံုစမ္းစစ္ေဆးမႈ မလုပ္ေတာ့ဘူးေပါ့။

ဘာဆီလည္း မေက်နပ္ဘူး။ တာဝန္ရိွသူေတြဟာ ႏုတ္ထြက္လိုက္ရင္ ဘာပဲ က်ဴးလြန္ခဲ့ က်ဴးလြန္ခဲ့ ေရွာင္ထြက္လို႔ ရတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းစကားကို ခံု႐ံုးက ပါးလိုက္တာပဲလို႔ ဆိုတယ္။

ေရွ႕ေနခ်ဳပ္ကေတာ့ ေျပာတယ္။ ခံု႐ံုးက အၾကံျပဳခ်က္ကိုသာ ေပးတာ၊ ဥပေဒေၾကာင္းအရ စည္းေႏွာင္မႈ မရိွဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ သည္အမႈအတြက္ တျခားလမ္းေတြ ရိွေသးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အၾကံျပဳခ်က္ ၅ ရပ္ကို ဘုရင့္ဆီ သူတင္မယ္လို႔ ဆိုတယ္။

ေရြးေကာ္ ဥကၠဌသစ္

ေရြးေကာ္အတြက္ အလြတ္တန္း ေရွ႕ေန အာ့(ထ္) ဟာရြန္ကို ဥကၠဌသစ္အျဖစ္ ၂၀၁၈ စက္တင္ဘာ ၂၁ ရက္မွာ ဘုရင္က ဖြဲ႕အုပ္ဥနဲ႔အညီ ခန္႔အပ္လိုက္ပါတယ္။ အသက္ ၅၆ ႏွစ္အရြယ္သာ ရိွေသးတဲ့ ဟာရြန္က မေလးတကၠသိုလ္နဲ႔ လန္ဒန္က ဘုရင့္ေကာလိပ္တို႔က ဥပေဒ ဘြဲ႕မ်ား ရယူခဲ့သူ ျဖစ္ၿပီး ၁၉၈၇ ခုႏွစ္ကစၿပီး ေရွ႕ေနအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့သူပါ။ ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒေတြကို ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္သူလို႔ ဆိုပါတယ္။

ေရြးေကာ္ကို ခန္႔ထားသူ ဦးလူလည္

သည္ႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၅ ရက္မွာေတာ့ ေနာက္ထပ္ ေရြးေကာ္အဖြဲ႕ဝင္ ၅ ေယာက္ကို ဖြဲ႕အုပ္ဥနဲ႔အညီ ဘုရင္က ခန္႔လိုက္ျပန္ပါတယ္။ သည္ေနရာမွာ ဖြဲ႕အုပ္ဥ (ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုအေျခခံဥပေဒ) ကို ထည့္သာ ေျပာရတယ္။ မေလး ဖြဲ႕အုပ္ဥမွာ ေရြးေကာ္ကို ဘုရင္က ခန္႔ရမယ္လို႔ ျပ႒ာန္းထားေပမယ့္ အဲလို ခန္႔တဲ့အခါ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က အမည္စာရင္း တင္သြင္းသူကို ခံရမယ္လို႔ ဖြဲ႕အုပ္ဥပမွာပဲ ဆိုထားျပန္တာမို႔ လက္ေတြ႕မွာ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္သေဘာက်သူေတြကို ခန္႔ရတာေပါ့။

သို႔ေသာ္ သည္တခါ ခန္႔ပံုက သင္းတယ္။ ဒါမွ မဟုတ္ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းလြန္းလွပါတယ္။ တနည္းေျပာရင္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ “လ်င္တာ”၊ လူရည္လည္တာ၊ လူဝါးဝတာကို ျပလိုက္တယ္လို႔ေတာင္ က်ေနာ္ျဖင့္ ထင္မိပါတယ္။

လန္ထြက္ေနတဲ့ ဒုဥကၠဌ

ပထမဆံုးက ဒုဥကၠဌအျဖစ္ ခန္႔ထားခံရတဲ့ အာဇမီ ရွရြမ္ပါ။ မေလးတကၠသိုလ္၊ ဥပေဒဌာနက တြဲဖက္ပါေမာကၡ။ အင္ထနက္မွာ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါ အလြန္မ်ားသူ၊ ေရာ့(ခ္)ၾကယ္ပြင့္လို႔ေတာင္ တင္စားခံရတဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ တီရွပ္သာ တစိုက္မတ္မတ္ ဝတ္ဆင္သူ၊ ဆံပင္ရွည္ကို ေနာက္မွာ စုၿပီး စည္းထားသူ “လန္ထြက္ေနတဲ့” ပါေမာကၡပါ။ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံက ဥပေဒ ဘြဲ႕ရခဲ့တဲ့သူ ျဖစ္ၿပီး မေလးတကၠသိုလ္မွာ ၂၉ ႏွစ္တာ စာသင္ေပးခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။

၂၀၁၄ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလမွာ သူ႔ကို ကုလားျဖဴအဂၤလိပ္တို႔ ခ်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ဥပေဒ ျဖစ္တဲ့ “ႏိုင္ငံေတာ္ အၾကည္ညိဳ ပ်က္ေစမႈ” ပုဒ္မတပ္ၿပီး ဖမ္းဆီးခဲ့ေပမယ့္ စြဲခ်က္ကို ေနာက္ပိုင္းမွာ ပယ္ဖ်က္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အၾကည္ညိဳပ်က္တယ္လို႔သာ စြပ္စြဲတယ္၊ တကယ္တမ္းမွာသူက ဖြဲ႕အုပ္ဥနဲ႔ မညီတာကို ေထာက္ျပခဲ့တာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ (မေလး ႏိုင္ငံေရးက ႐ႈပ္ေထြးလြန္းပါတယ္။ အဲဒါကို အေသးစိတ္ရွင္းရင္ က်ေနာ္လည္း အီ၊ ပရိသတ္လည္း စိမ့္သြားပါလိမ့္မယ္။ ဝါသနာပါရင္ ကိုယ့္ဘာသာသာ ရွာရွက္ဖတ္ၾကပါေတာ့ဗ်ာ။)

အဲလိုလူက ဒု ဥကၠဌျဖစ္လာတာပါ။ သူ႔အသက္ကို ရွာမေတြ႕ေပမယ့္ ၅၀ ဝန္းက်င္ပဲ ျဖစ္ေလာက္ပါတယ္။ ၅၅ ေတာင္ ေက်ာ္ေသးပံု မရပါဘူး။

တက္ၾကြလႈပ္ရွားသူ မတ္မတ္ေလးလည္း ပါသဗ်

ေနာက္တေယာက္က ဘာဆီလႈပ္ရွားမႈမွာ ပါဝင္ခဲ့သူ ျဖစ္ၿပီး ခန္႔အပ္ခံရခ်ိန္မွာ ဘာဆီရဲ႕ ရင္းျမစ္အရာရိွအျဖစ္ တာဝန္ယူထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီး ဇိုး ရန္ဒါဝါပါ။ အသက္က ၃၀ ေက်ာ္ေလးပဲ ရိွပါေသးတယ္။

သူကလည္း လန္ထြက္ေနတဲ့ ပါေမာကၡလို ေခသူမဟုတ္ပါပဲ။ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္ ေမလမွာ သူနဲ႔ ဘာဆီက တျခားတက္ၾကြ လႈပ္ရွားသူေတြကို ပုလိပ္က ေခၚစစ္တာ ခံခဲ့ဖူးသူပါ။ အမႈကေတာ့ စုေဝးခြင့္အက္ဥပေဒကို ေဖာက္ဖ်က္လို႔ ဆိုပဲ။

လန္ဒန္ စီးပြားေရး ေက်ာင္း (LSE) က ပါရဂူဘြဲ႕ရ၊ ပထမတန္း ဂုဏ္ထူးနဲ႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ပါရဂူဘြဲ႕မွ တဘြဲ႕မဟုတ္ ႏွစ္ဘြဲ႕ရသူပါ။ က်ေနာ္ထင္တယ္၊ တကမၻာလံုးမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ေတာင္ အာရွက ေရြးေကာ္ေတြထဲမွာ သူဟာ အသက္အငယ္ဆံုး ေရြးေကာ္အဖြဲ႕ဝင္ ျဖစ္ပါတယ္။ (သူ႔ပံု သီးျခားထည့္ထားပါတယ္။)

က်န္ ၃ ေယာက္

က်န္တဲ့ ၃ ေယာက္မွာ တေယာက္က ႏိုင္ငံျခားေရး ဝန္ႀကီးဌာန အတြင္းဝန္ခ်ဳပ္ေဟာင္းရယ္၊ လူသားရင္းျမစ္ ဝန္ႀကီးဌာန ညြန္ခ်ဳပ္ေဟာင္း အမ်ိဳးသမီးရယ္၊ မေလးရွား ကီဘန္ဆာ(န္) တကၠသိုလ္က အႀကီးတန္းသုေတသီရယ္တို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

မေလးရွားႏိုင္ငံရဲ႕ သမိုင္းမွာ သည္ေရြးေကာ္ဟာ အသက္အငယ္ဆံုး အဖြဲ႕ဝင္ေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတာပါပဲ။

မုဒိတာ ပြားခ်င္စရာ

သည္ေရြးေကာ္ကို ေဖေဖာ္ဝါရီလကမွ ဖြဲ႕စည္းလိုက္တာမို႔ သူ႔သက္တမ္းက အခုမွ ၆ လသာသာပဲ ရိွပါေသးတယ္။ သူတို႔ ဘယ္ေလာက္စြမ္းၿပီလဲဆိုတာကို မျပႏိုင္ေသးဘူးေပါ့။

သို႔ေသာ္ လူငယ္ေတြနဲ႔ ေသြးသစ္ေလာင္းလိုက္တာ၊ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ဦး ပါဝင္တာ၊ ႏိုင္ငံေတာ္ အၾကည္ညိဳပ်က္ေစမႈနဲ႔ စြပ္စြဲခံရဖူးသူ၊ တက္ၾကြလႈပ္ရွားသူေတြ ထည့္ထားတာမ်ားဟာျဖင့္ရင္ အလြန္အင္မတန္ မုဒိတာပြားခ်င္စရာပါပဲ။ ပိုမုဒိတာ ပြားထိုက္တာက တကယ့္ပညာတတ္ေတြ ဦးေဆာင္ေနတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းျဖစ္ေနတာပါ။

အလုပ္နဲ႔ ျပတဲ့ သက္ေသ

အသက္ ၉၃ ႏွစ္အရြယ္ လက္ရိွ မေလးဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ (ဆရာဝန္ဘြဲ႕ရ) ေဒါက္တာ မဟာသီယာ မိုဟာမက္ရဲ႕ အေျမာ္အျမင္က မအိုေသးဘူးဆိုတာ လက္ေတြ႕ ျပလိုက္တာလို႔ ျမင္မိပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အထက္မွာ က်ေနာ္ေရးခဲ့သလို သူ လူရည္လည္လြန္းတာပါ။

ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးဆိုတာ ပါးစပ္က အျမႇဳပ္ထြက္ေအာင္ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ၊ လက္ေတြ႕ ဘာမွ ျဖစ္မလာရင္ အလကားပါပဲ။ မဟာသီယာႀကီးကေတာ့ ေရြးေကာ္ကို အထက္ပါအတိုင္း ျပဳျပင္ဖြဲ႕စည္းလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ အလုပ္နဲ႔ သက္ေသျပလိုက္တယ္လို႔ က်ေနာ္ျဖင့္ ႐ႈျမင္သံုးသပ္ေနမိရပါေတာ့တယ္။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၃၀၀၈၁၉)

က်မ္းကိုး စာရင္း
https://bit.ly/2zwMBYp
https://bit.ly/2ZINSuo
https://bit.ly/2ZEXw0K
https://bit.ly/2UewY1r
https://bit.ly/34eTIDc
https://bit.ly/2Zyvu3b
https://bit.ly/2HwmRQb
https://bit.ly/2Lad6K1