၂၀၁၉ ေအာက္တိုဘာ ၁ ရက္ အမွတ္တရ

💻💻💻💻💻💻💻💻💻💻💻💻

ကုတ္၊ ကုတ္၊ ကုတ္

၁၉၈၈ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းက စၿပီး ကြန္ပ်ဴတာကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ စတင္ ကိုင္တြယ္ သံုးစြဲခဲ့ပါတယ္။ ကြာလာလမ္ပူ၊ ေဟာင္ေကာင္တို႔မွာလည္း ကြန္ပ်ဴတာ ကြန္ရက္ဆက္သြယ္ေရး သင္တန္းေတြ တက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

၁၉၈၈ မွာ ျမန္မာစာလံုးဆိုတာ အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ၾကေသးတဲ့အခ်ိန္ပါ။ ကြန္ပ်ဴတာကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ မသံုးႏိုင္ၾကေသးတဲ့ကာလ။

က်ေနာ္ သိသေလာက္ စာလံုးပံုစံေတြက အဂၤလိပ္စာမွာကို အမ်ားႀကီးပါ။ မူလက အဲဒီ့စာလံုးေတြကို အက္(စ္)ခီးကုတ္လို႔ အဲဒီ့အခ်ိန္က လူသိမ်ားတဲ့ ASCII Code ကို အေျခခံၿပီး ဖန္တီးခဲ့ၾကတာပါ။

အမ်ားနားလည္ေအာင္ ေျပာရရင္ ကြန္ပ်ဴတာမွာ စာေတြ၊ ႐ုပ္ေသ႐ုပ္ရွင္ေတြ၊ အတြက္အခ်က္ေတြသာ လုပ္ေနၾကတယ္။ တကယ္တမ္းမွာ ကြန္ပ်ဴတာက ဂဏန္းေတြကိုသာ သိပါတယ္။ က်န္တာေတြကို မသိပါဘူး။

အဲေတာ့ စာလံုးေတြကို ဂဏန္းအမွတ္အသားေတြနဲ႔ ကုတ္ (code) ဆိုတဲ့ ဝွက္စာနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာအစီအစဥ္မွာ မွတ္သားခိုင္းထားတယ္။ အဲဒီ့ဂဏန္းေတြကို ပံုေဖာ္ယူလိုက္တဲ့အခါ စာလံုးေတြျဖစ္လာတယ္။ ပံုေတြလည္း အတူတူပါပဲ။

Image may contain: text

ဥနီမကုတ္ၾကခင္

မူလက အက္(စ္)ခီးကိုပဲ သံုးခဲ့ၾကတယ္။ အက္(စ္)ခီးက 8 bit ပဲ သံုးႏိုင္တယ္။ ဂဏန္းနဲ႔ ေျပာရင္ သုညက ၂၅၅ အထိပဲ သိုေလွာင္မွတ္သားထားႏိုင္တယ္။ အဲေတာ့ အကန္႔အသတ္နဲ႔ ျဖစ္ေနတယ္။

သည္မွာတင္ ၾကံဆၾကတဲ့အခါ universal character-encoding standard ဆိုတာကို ရလာပါတယ္။ အတိုေကာက္က ဥနီကုတ္ေပါ့။ သူကေတာ့ 32 bit အထိ သံုးႏိုင္လာတယ္။ ေထာင္ခ်ီ သိုေလွာင္မွတ္သားထားႏိုင္လာတဲ့အျပင္ 8, 16, 32 bit ေတြၾကားမွာ လွည့္သံုးလို႔ရသြားတဲ့ စနစ္ျဖစ္တာေၾကာင့္ bit points သန္းခ်ီၿပီးေတာင္ ရလာပါတယ္။ အရပ္စကားနဲ႔ ေျပာရင္ သိုေလွာင္သိမ္းဆည္းႏိုင္တဲ့ ကိန္းဂဏန္းပမာဏက အဆမတန္ မ်ားသြားပါၿပီ။

ဥနီကုတ္ရဲ႕ ပထမဆံုးမူျဖစ္တဲ့ ဥနီကုတ္ ၁.၀.၀ ဟာ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာမွာ စတင္ေပၚေပါက္လာပါေတာ့တယ္။ ၁၇ ႏွစ္ေက်ာ္အၾကာ သည္ႏွစ္ ေမလမွာ ေနာက္ဆံုး ဥနီကုတ္မူ ၁၂.၁ အထိ ေရာက္လာခဲ့ပါၿပီ။

🔴 သည္ေနရာမွာ မူလက အက္(စ္)ခီးနဲ႔ ေရးထားသမွ် အလဟႆ မျဖစ္ရေလေအာင္ ဥနီကုတ္စနစ္က အက္(စ္)ခီးကို လက္တြဲေခၚခဲ့တာလည္း အထင္အရွားပါပဲ။ 🔴

ဗမာစာလံုးပံုစံေပါင္းစံု

မူ ၃.၀ နဲ႔အတူ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလမယ္ ျမန္မာစာလံုးေတြ စတင္ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္ဟာက အရင္လဲေတာ့ က်ေနာ္ ေသခ်ာ မသိဘူး။ CE နဲ႔ Win ဆိုတဲ့ ျမန္မာစာလံုးေတြ မေရွးမေႏွာင္း ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။ GeoComp တို႔၊ Metrix တို႔လို အမည္ေတြနဲ႔ ျမန္မာစာလံုးေတြလည္း ထပ္ေပၚလာျပန္တယ္။

တခုနဲ႔တခုက လက္ကြက္ ေနရာခ်ထားပံု မတူဘူး။ တနည္းေျပာရင္ စံ မရိွဘူးေပါ့။ ေရႊဗမာတို႔ရဲ႕ ဝသီအတိုင္း သူတလူ ငါတမင္း လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ရွည္ပါတယ္ဗ်ာ။

ေဇာ္ဂ်ီကို သြားရေအာင္…

ေဇာ္ဂ်ီဇာတ္လမ္း

ေဇာ္ဂ်ီကို ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၄ ရက္ေန႔မွာ စတင္ခဲ့ပါတယ္။

ေဇာ္ဂ်ီလည္း ဥနီကုတ္ကို အေျခခံၿပီး ဖန္တီးထားတာပါ။ ဒါေပသည့္ ေဇာ္ဂ်ီက မွန္ကန္တဲ့ ဥနီကုတ္ ဝွက္စာလုပ္ပံုနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္မႈ တယ္မရိွခဲ့ဘူး။ အဲေတာ့ ေဇာ္ဂ်ီ ျမန္မာစာလံုးဟာ ႏိုင္ငံတကာစံနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္မေနေတာ့ဘူး။ အဲဒါဟာ ေဇာ္ဂ်ီရဲ႕ ဧရာမ ျပႆနာပဲ။

သူတို႔အတြင္းေရးေတြ က်ေနာ္ သိတန္သေလာက္ သိထားေပမယ့္ ပုဂၢိဳလ္ေရးေတြ ပါေနတဲ့အတြက္ အဲဒါေတြ ထည့္မေျပာေတာ့ပါဘူး။ အလြယ္ဆံုး ေျပာရင္ ေရႊဗမာမ်ား ပီသစြာ ဇာတ္ေခါင္းကြဲၾကေေလသတည္းေပါ့။

အဲလို ဇာတ္ေခါင္းကြဲတဲ့အခါ မူလပထမ ေဇာ္ဂ်ီကို ၀ွက္စာေရးသူေတြက တစင္ထေထာင္ေတာ့ အၾကံတူရင္ ေနာက္လူသာစျမဲ ဆိုစကားအတိုင္း ေဇာ္ဂ်ီ႕ ဧရာမ ျပႆနာကို ေက်ာ္လႊားဖို႔ အားထုတ္ၾကပါတယ္။

ပုတ္ကိုယ္ေရးေတြ ပါလာေတာ့ သြားတာပဲ

၂၀၁၀-၁၁ ေလာက္မွာ ဥနီကုတ္လို႔ အခု ေျပာေနတဲ့ စံခ်ိန္မီ ျမန္မာစာလံုးကို သူတို႔ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေျပာလာပါေတာ့တယ္။

ခက္တာက ပုဂၢိဳလ္ေရး အခဲမေက်မႈကို စာလံုးကိစၥအထိပါ ယူလာၾကတာပါပဲ။ အဲေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ စာလံုး သံးစြဲေရးအတြက္ လံႈ႔ေဆာ္ စည္း႐ံုးတဲ့အခါ အပိုစကားေတြက မတန္တဆ မ်ားကုန္ပါေတာ့တယ္။ အလြယ္ဆံုး ေျပာရင္ေတာ့ ေဇာ္ဂ်ီ သံုးတဲ့သူေတြက ေအာက္တန္းစားေတြေလို႔ မေျပာ႐ံုတမည္ပါပဲ။ သိပ္ နင္ပဲငဆ ဆန္ခဲ့ၾကပါတယ္။

အဲေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာ သံုးေနတဲ့ ေရႊဗမာေတြလည္း သူတို႔ ေက်းဇူးေၾကာင့္ အလိုလို ႏွစ္ျခမ္းကြဲကုန္ပါေရာလား။ ေရႊဗမာဆိုတာကလည္း သိပ္ေသြးခြဲလို႔ လြယ္တဲ့ လူမ်ိဳးေလေနာ္…

ကမၻာေပၚမွာ ခန္႔မွန္းေခ် စာလံုးမိသားစု (Font Family) ေပါင္း ၆ ေသာင္းေလာက္ ရိွပါတယ္။ စာလံုး မိသားစုဆိုတာက ဥပမာ Arial Font ဆိုပါစို႔။ Arial မွာပဲ မူလ လက္ေဟာင္း Arial အျပင္ Arial Black, Arial Rounded MT Bold, Arial Narrow စသျဖင့္ ေပါင္းစံု ရိွေနပါတယ္။ အဲဒါ Arial မိသားစုေပါ့။

ဗမာစာလံုး ေပါင္းစံု

ဗမာစာလံုးေတြမွာေတာ့ ဝင္းမိသားစု၊ စီအီးမိသားစု၊ မက္ထရစ္(ခ္)(စ္) မိသားစု၊ စိန္အာကာ မိသားစုေတြ ရိွပါတယ္။

က်ေနာ္က စာအုပ္ထုတ္ေဝေရး လုပ္ငန္းလည္း လုပ္ခဲ့ဖူးတာမို႔ အဲဒီ့ မိသားစုေတြ အားလံုး ယေန႔ထက္တိုင္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ စားပြဲတင္ ကြန္ပ်ဴတာေတြထဲမွာ ရိွေနပါေသးတယ္။ ဘယ္ဟာကိုမွ ဖ်က္မပစ္ပါဘူး။ သူတို႔သည္ စံမညီသည့္တိုင္ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အသံုးတည့္ေနေသးတာကိုး။ စာလံုး အလွေလးေတြ သံုးခ်င္တဲ့အခါ အဆင္ေျပေနတာကိုး။

အဂၤလိပ္စာလံုးအသစ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အဲဒီ့ ဗမာစာလံုး မိသားစုသစ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေပၚလာတဲ့အခါ စာလံုးကို ကြန္ပ်ဴတာထဲ ထည့္သံုး႐ံုးပဲ။ လက္ကြက္ အခင္းအက်င္း မတူေပမယ့္လည္း သူ႔ဟာနဲ႔သူ သံုးလို႔ ရတယ္။ အဂၤလိပ္စာလံုးကေတာ့ ဗမာလို သရေတြ မမ်ားတဲ့အတြက္ လက္ကြက္အခင္းအက်င္းက ေဘာင္က်ဥ္းတယ္။ ဗမာစာမွာကေတာ့ သရေတြ မ်ားတာမို႔ လက္ကြက္အခင္းအက်င္းက ကိုးလို႔ကန္႔လန္႔ႏိုင္တဲ့အခါ ႏိုင္တယ္။ နငယ္မွာကို အတို၊ အရွည္၊ ပါ႒္ဆင့္ ရိွေနသလို ရရစ္ကလည္း မ်ိဳးစံု၊ ေအာက္ကျမစ္ကလည္း သံုးခု။

🔴 ေသခ်ာတာကေတာ့ ဘာစာလံုးသစ္ ေပၚလာလာ ကြန္ပ်ဴတာထဲ အသာ ထည့္လိုက္႐ံုနဲ႔ ကိစၥျပတ္တယ္။ 🔴

အေၾကာ္ေကၽြးမယ္၊ အျပဳတ္တိုက္မယ္

အခု ဥနီကုတ္က်မွ ေဇာ္ဂ်ီကို “အျပဳတ္တိုက္ေရး၊” “အျမစ္ျပတ္ေခ်မႈန္းသုတ္သင္ေရး၊” “အျပတ္ရွင္းေရး”ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ လုပ္ထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

အခု က်ေနာ္သံုးေနတဲ့ စက္ထဲမွာ ဥနီကုတ္ျမန္မာစာ စာလံုးရိွတယ္။ ဒါေပမယ့္ စာ႐ိုက္လို႔ အဆင္မေျပလွဘူး။ ဘာလုိ႔လဲ၊ ေဇာ္ဂ်ီကို ျဖဳတ္မထားလို႔။ ဥနီကုတ္ သံုးခ်င္ရင္ ေဇာ္ဂ်ီကို က်ေနာ့္စက္ထဲက ရွင္းထုတ္ပစ္မွ ရမယ္။

အဲဒါႀကီးက ဘယ္လိုမွ မနိပ္ဘူး။ မနိပ္ဘူးဆိုတာ ေစတနာပိုင္းမွာ မနိပ္တာ။

“အျပဳတ္တိုက္ေရး၊” “အျမစ္ျပတ္ေခ်မႈန္းသုတ္သင္ေရး၊” “အျပတ္ရွင္းေရး”ဆိုတာ ဘယ္စနစ္က တြင္တြင္သံုးတဲ့ အလံုးေတြလဲဆိုတာ သေဘာပါတယ္ေနာ္ ပရိသတ္။

အဲဒီ့စနစ္ကို မလိုလားဘူးလို႔ ပါးစပ္ႀကီးနဲ႔ ေၾကြးေၾကာ္ၿပီးေတာ့ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ ဥနီကို အားရပါးရ ကုတ္ေနၾကသူေတြ ျမင္ရတဲ့အခါ ျပံဳးေနမိရပါတယ္။

အဲဒါလည္း ေရႊတို႔ရဲ႕ အက်င့္ပဲေလ။

ဘာတဲ့…

ပါးစပ္က ဘုရား ဘုရား၊ လက္က ကားယားကားယားဆိုလား…

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၀၁၁၀၁၉)

ႏွလံုးသားေတြ မွန္ကန္ မွ်တပါေစေၾကာင္း

❤️💔💝❤️💔💝❤️💔💝❤️💔💝❤️💔💝

အမွတ္တရမွာ ေအာက္ပါ စာသားေလး ျပန္ေပၚလာပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္တိတိက Facebook မွာ က်ေနာ္ တင္ခဲ့တာပါ။

To put the world in order, we must first put the nation in order; to put the nation in order, we must put the family in order; to put the family in order, we must cultivate our personal life; and to cultivate our personal life, we must first set our hearts right.

(ဘာသာျပန္) ေလာကႀကီးကို ေနသားတက် ျဖစ္ေနေစခ်င္ရင္ ႏိုင္ငံကို ေနသားတက်ျဖစ္ေအာင္ အရင္ဆံုး လုပ္ရလိမ့္မယ္။ ႏိုင္ငံကို ေနသားတက် ျဖစ္ေနေစခ်င္ရင္ မိသားစုကို ေနသားတက်ျဖစ္ေနေအာင္ အရင္ဆံုး လုပ္ရလိမ့္မယ္။ မိသားစုကို ေနသားတက် ျဖစ္ေနေစခ်င္ရင္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ပုဂၢလိက ဘဝေတြကို ေနသားတက် ျဖစ္ေအာင္ အရင္ဆံုး ပ်ိဳးေထာင္ၾကရလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ႏွလံုးသားေတြကို မွန္ကန္မွ်တေအာင္ အရင္ဆံုး လုပ္ရမယ္။ (ဘာသာျပန္အဆံုး)

မဟတၱမ ဂႏၶီဆိုတာကို တကမၻာလံုးက တကယ့္ကို ျမင့္ျမတ္တဲ့ အၾကမ္းမဖက္ေရး ဝါဒကို ကိုင္စြဲသူအျဖစ္ ႐ႈျမင္ၾကတယ္။ “မဟတၱမ”ဆိုတာ “အႀကီးက်ယ္ အျမင့္ျမတ္ဆံုး”ဆိုတဲ့ ဘြဲ႕ထူးေလ။

ဒါေပမယ့္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မယ္ ေဘာလိဝု(ဒ္)က ႐ိုက္ကူးထုတ္လုပ္ခဲ့တဲ့ “က်ေနာ့္အေဖ ဂႏၶီ”ဆိုတဲ့ ဓာတ္ရွင္ကို ၾကည့္အၿပီးမယ္ ဂႏၶီလည္း လူပါပဲဆိုတဲ့ အျမင္အျပင္ တကယ္ေကာ သူဟာ “မဟတၱမ”ရဲ႕လားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းက က်ေနာ့္ဆီမွာ ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။

Image may contain: 1 person, text

ဂႏၶီ႔သားအႀကီးဆံုး “ဟာရီလား(လ္) ဂႏၶီ”ဟာ အစၥလာမ္ဘာသာကို ေျပာင္းခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ တခါ သူ႔ မိဘေတြနဲ႔ ဂိုဏ္းမတူတဲ့ ဟိႏၵဴဘာသာကို ျပန္ေျပာင္းခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အရက္သမားႀကီး လံုးလံုး ျဖစ္သြား၊ လမ္းေဘးမွာ ေခြးေသဝက္ေသ ေသသြားခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ကို ေဘာလိဝု(ဒ္)က ႐ိုက္ျပေတာ့မွ သိရတာ။

ကြန္ျဖဴးရွပ္ရဲ႕စကားနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ ဂႏၶီဟာ ေလာကႀကီးအတြက္၊ သူ႔ႏိုင္ငံအတြက္ ေနသသားတက် ျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္ခဲ့တာ မွန္သည့္တိုင္ သူ႔မိသားစုဘဝ၊ သူ႔ပုဂၢလိက ဘဝကို ေနသားတက် ျဖစ္ေအာင္ မစီစဥ္ႏိုင္ခဲ့တာေတာ့ အသအခ်ာပါပဲ။ သူ႔ႏွလံုးသား မမွန္ကန္ မမွ်တတာကလည္း သူ႔သားႀကီးနဲ႔ သူနဲ႔ၾကားက ကြဲလြဲမႈမွာ အတိအက် ျပဆိုေနပါတယ္။

သူ႔သားႀကီးက သူ႔ဖခင္လို ႏိုင္ငံျခားမွာ ဥပေဒပညာသင္ၿပီး ဝတ္လံုေတာ္ရ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာ။ ဂႏၶီက သူ႔သားကို သူ႔လိုပဲ အိႏၵိယႏိုင္ငံအေရးအတြက္ တိုက္ပြဲဝင္ေစခ်င္ခဲ့တာ။ သူ႔စံေတြအတိုင္း လိုက္နာေစခ်င္ခဲ့တာ။ သားႀကီးရဲ႕ ဆႏၵကို လစ္လ်ဴ႐ႈခဲ့တယ္။ ခြင့္မျပဳခဲ့ဘူး။

လူငယ္တေယာက္ကို ဇြတ္အတင္း ပံုသြင္းခ်င္တဲ့ ဂႏၶီ႔ရဲ႕ နွလံုးသား မမွန္ကန္ မမွ်တလွတာ သည္တခ်က္နဲ႔တင္ ရွင္းေနတယ္လို႔ ျမင္မိရပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ သူ႔ရဲ႕ ဝါရိတၱ (ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းသီလ) က်င့္စဥ္အတြက္ သူ႔ဘဝ ေနဝင္ခါနီး ကာလေတြမယ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ သူနဲ႔အတူတူ ညတိုင္း (ကေလးမေလးေတြေရာ သူပါ) ကိုယ္လံုးတီး အိပ္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ႀကီးကလည္း က်ေနာ့္ကို ေမွာင့္တယ္။ ဒါဟာ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ ကေလးမေလးေတြအေပၚ သားသမီးခ်င္း မစာနာတဲ့ အျပဳအမူပဲလို႔ ျမင္မိတာကိုးဗ်ာ။

က်ေနာ္တို႔ အားလံုးရဲ႕ ႏွလံုးသားေတြသာ မွန္ကန္မွ်တမယ္ဆိုရင္ ေလာကႀကီးက ေနခ်င့္စဖြယ္ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

ဒါက စင္းလံုးေခ်ာတဲ့၊ စံျပဳထိုက္တဲ့ ေလာကႀကီးကို ေျပာတာပါ။

ခက္တာက က်ေနာ္တို႔ဟာ စင္းလံုးလည္း မေခ်ာ၊ စံရယ္လို႔လည္း မရိွတဲ့ ေလာကႀကီးထဲမွာ ေနေနၾကရတာပါပဲ။ အဲေတာ့လည္း…

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…
အတၱေက်ာ္
(၃၀၀၉၁၉)

အျပစ္တင္ျခင္းသည္ ဆင္းရဲျခင္းတဲ့…

👉👈👉👈👉👈👉👈👉👈👉👈

No photo description available.တာဝန္ခံခိုင္းတာနဲ႔ အျပစ္တင္တာ မတူဘူးေနာ္။

တာဝန္ခံခိုင္းတယ္၊ တာဝန္ယူတယ္ဆိုတာ အျပစ္တင္တာ၊ အျပစ္ေပးတာနဲ႔ မတူပါဘူး။

တာဝန္ခံတယ္ဆိုတာ ေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ ဆိုးသည္ျဖစ္ေစ ေပၚထြက္လာတဲ့ ရလဒ္အတြက္ တာဝန္ယူတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တခါ ရရိွလာမယ့္ ရလဒ္ေတြကို တိုးတက္ေကာင္းမြန္ေအာင္ အခုျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြကို အေျဖရွာတာ၊ ရလာတဲ့ သင္ခန္းစာေတြကို ျပန္လည္အသံုးခ်တာဟာ တာဝန္ခံတာပါ။ အဲေတာ့ တာဝန္ခံတာဟာ အနာဂတ္ေပၚ အာ႐ံုစိုက္တာမို႔ အျပဳသေဘာ ျဖစ္ပါတယ္။

အျပစ္တင္တာက်ေတာ့ အျပစ္တင္ထိုက္တဲ့ လုပ္ရပ္အတြက္ တာဝန္ခံခိုင္းတာ ျဖစ္သြားတယ္။ အခ်က္အလက္ အားလံုးကို မသိခင္မွာ လူေတြကိုက ျပႆနာပဲလို႔ ယူဆတာပါ။ အဲဒီ့လူေတြ က်င္လည္ေနရတဲ့ ဝန္းက်င္၊ စနစ္တို႔က စင္းလံုးေခ်ာေနတယ္လို႔ ယူဆၿပီးေတာ့ေပါ့။

အျပစ္တင္တာက အတိတ္ကို အေလးထားတယ္။ က်ဴးလြန္သူကို အျပစ္ေပးဖို႔ စိတ္သန္တယ္။ က်ဴးလြန္သူကို ေဖာ္ထုတ္ အျပစ္ေပးလိုက္မယ္ဆိုရင္ မေကာင္းတဲ့ အမူအက်င့္ကို ေပ်ာက္ပ်က္သြားေစလိမ့္မယ္လို႔ ေတြးတတ္ၾကပါတယ္။

လက္ေတြ႕ဘဝမွာေတာ့ အျပစ္တင္ျခင္းေၾကာင့္ လူေတြ တတ္လာတာက သူတို႔အျပစ္ေတြကို ဖံုးဖို႔သာ ျဖစ္သြားတာကို အေတာ္မ်ားမ်ားက သတိမထားမိၾကပါဘူး။

လူအေတာ္မ်ားမ်ားမွာက အျပစ္တင္တာကို ကိုယ္တိုင္လည္း ခံဖူးတယ္၊ သူမ်ားကိုလည္း အျပစ္တင္ဖူးၾကသူခ်ည္းပဲလို႔ ထင္ပါတယ္။

အျပစ္တင္ ခံရတာ မ်ားလာရင္ ခံရသူဟာ အျပစ္ကို မဖံုးခ်င္ေတာင္ တံုးသြားပါတယ္။ ဘာလုပ္လုပ္ အျပစ္တင္ခံရမွာပဲ ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ မလုပ္ရဲ မကိုင္ရဲေတာ့ဘူး။

စီမံခန္႔ခြဲေရးမွာ က်ေနာ္ သေဘာက်မိတဲ့ ခ်ဥ္းကပ္ပံု တခုရိွပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ တခုခု လုပ္ၿပီးသြားတဲ့အခါမွာ အမွားကို ရွာတာ မလုပ္ဘဲ…

(၁) အခုလုပ္ထားတာမွာ ဘာေတြ ေကာင္းေကာင္း လုပ္ႏိုင္ခဲ့သလဲ

(၂) ေနာက္တခါ အလားတူ လုပ္မယ္ဆိုရင္ ဘာေတြကို ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္ႏိုင္မလဲ။ ဘာေတြကို ေျပာင္းၿပီး လုပ္ႏိုင္မလဲ

ဆိုၿပီး စဥ္းစားတဲ့ အေလ့အထပါ။

အဲဒါဟာ အျပစ္တင္တာ မပါေတာ့ဘူး။ တာဝန္ယူခ်င္စိတ္ကိုလည္း ပိုႏိႈးဆြေပးႏိုင္ပါတယ္။

သေဘာတရားေတြကို ေျပာေနမိပါၿပီ။ သို႔ေပတည့္ အက်င့္ဆိုတာ ျပင္လို႔ ရပါတယ္။ အျပစ္တင္တဲ့ လူ႔ေဘာင္ႀကီးထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ ေနေနၾကရတယ္။ အိမ္တြင္းေရး၊ ေက်ာင္းေနဝန္းက်င္၊ လုပ္ငန္းခြင္၊ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး နယ္ပယ္အားလံုးမွာ အျပစ္ခ်ည္း လိွမ့္တင္ေနၾကတာပဲ။ အျပစ္မတင္း ပံုမခ်ဘဲ ေကာင္းေအာင္ ကိုယ့္ဘက္က ဘာလုပ္ႏိုင္မလဲလို႔ စဥ္းစားဖို႔ က်ေနာ္တုိ႔ အားလံုး ေမ့ေနၾကပါတယ္။

ဟိုး… လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္၊ မင္းသား ညြန္႔ဝင္း နာမည္ရခါစ အခ်ိန္မွာ သီဆို အသံသြင္းခဲ့တဲ့ ဓာတ္ျပားသီခ်င္းတပုဒ္ ျဖစ္တဲ့ “အေခ်ာ့ေတာ္” သီခ်င္းထဲက စာသားေလးတစကိုပဲ ေခါင္းစဥ္ တပ္လိုက္ပါရေစ…

အ ျပစ္ တင္ ျခင္း သည္ ဆင္း ရဲ ျခင္း… တဲ့။

က်ေနာ္တို႔ေတြ ဆင္းရဲျခင္းက လြတ္ကင္းေအာင္ “နဂါးနီ”သီခ်င္းကို ကုန္းေအာ္ေနလို႔ မရပါဘူး။ အျပစ္တင္တဲ့ အစဥ္အလာကို အျပတ္အသား တြန္းလွန္ပစ္ၾကရမွာပါဗ်ာ။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…
အတၱေက်ာ္
(၂၅၀၉၁၉)

ဝန္ခံခ်က္

ေဖာ္ျပပါ ဇယားက https://availleadership.com/culture-of-accountability/ မွာပါတဲ့ ဇယားေလးကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ထားတဲ့ ပံုျဖစ္ပါတယ္။ လံုးေကာက္ အတိအက် ျပန္ဆိုထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။

သည္စာရဲ႕ အစပိုင္း ၆ ပိုဒ္ကလည္း အဲဒီ့ေဆာင္းပါးမွာ ပါတဲ့ စာေတြကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေခါင္းေဆာင္တယ္ဆိုတာ လြယ္မွတ္လို႔

“ေခါင္းေဆာင္”လို႔ ဆိုရာမွာ “အလုပ္သမားေခါင္း”မွသည္ “ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္”အထိ ပါပါတယ္။ တခုတည္းကို ကြက္မျမင္ၾကေစခ်င္ပါဘူး။ နယ္ပယ္အသီးသီး၊ အလႊာအသီးသီးမွာ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ရိွၾကတယ္။ အရည္အခ်င္းေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ေနရာကို အလိုလို ရလာသူေတြ ရိွၾကသလို ရာထူးအေနအထားေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ မျဖစ္ခ်င္၊ မျဖစ္သင့္ဘဲ ျဖစ္လာရသူေတြလည္း ရိွပါတယ္။
ေသခ်ာတာတခ်က္ကေတာ့ အရည္အခ်င္းေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရာထူးေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ “ေနာက္လိုက္”မရိွဘဲ ေခါင္းေဆာင္ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ႏွစ္ေယာက္တည္း ရိွေနတာေတာင္မွ တေယာက္က ေနာက္လိုက္လုပ္မွ တေယာက္က ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ႏိုင္တာမ်ိဳးပါ။ (အိမ္ေထာင္ေရးေတြမွာ ျမင္သာပါတယ္။)

ေခါင္းေဆာင္မႈပညာကို ၂၀ ရာစု အေႏွွာင္းပိုင္းက စၿပီး ေလ့လာစူးစမ္းခဲ့ၾကတယ္။ သုေတသနေတြ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီ့ေနာက္ ေခါင္းေဆာင္မႈပညာကို ေလ့က်င့္ သင္ၾကားေပးတာေတြလည္း ကမၻာအရပ္ရပ္မွာ လုပ္လာခဲ့ၾကတယ္။ လိုလို႔ လုပ္ေနၾကတာေပါ့။ မလိုအပ္ဘဲနဲ႔ေတာ့ ပညာရွင္ေတြပဲဟာ အားအားယားယား အဲဒီ့ကိစၥကို အေျခာက္တိုက္ အခ်ိန္ကုန္ခံ၊ ေငြကုန္ခံ၊ အားကုန္ခံ ဆည္းပူးေနၾကပါ့မလား။ သုေတသနေတြ လုပ္ေနၾကပါ့မလားေနာ္။

Photo Credit: https://knowledge.wharton.upenn.edu
ထားပါေတာ့… ေျပာခ်င္တာက အဲဒါ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲလို ေခါင္းေဆာင္မႈပညာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဆည္းပူးၾကရာမွာ ေမ့ေလ်ာ့ က်န္ေနတတ္တာက “ေနာက္လိုက္မႈ”ဆိုတဲ့ သေဘာသေဘာဝေတြကို သတိထားမိဖို႔ပါပဲ။ ေခါင္းေဆာင္မႈ ပညာကို ေလ့လာဆည္းပူးဖို႔ လိုအပ္ရျခင္း အေၾကာင္းရင္း ငါးရပ္ကို ခ်ေရးမိတဲ့အခါ တေယာက္ကလာေမးတယ္။ “ေနာက္လိုက္ပညာေရာ မရိွဘူးလား”တဲ့။ ေကာင္းလိုက္တဲ့ ေမးခြန္း။
က်ေနာ္က ေခါင္းေဆာင္မႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေတာ္ေတာ္ ဖတ္ဖူး၊ အခါအားေလ်ာ္စြာ သင္ေပးဖူးေတာ့ အဲဒါ ရိွမွန္း သိေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာေအာင္ ေလွ်ာက္ဖတ္လိုက္တဲ့အခါ တေယာက္က ေနာက္လိုက္ကို ၇ မ်ိဳးအထိ ခြဲထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ က်ေနာ္ သိသေလာက္က ၄ မ်ိဳးထဲပါ။ ၅ မ်ိဳးအထိ ခြဲထားတာေတာ့ ျမင္ဖူးတယ္။ အခုက် ၇ မ်ိဳးအထိ ခြဲထားတာ ေတြ႕ရတယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ ဖတ္မိတာေလးကို ျပန္လက္ဆင့္ကမ္းေပးခ်င္လာရပါတယ္။

ေနာက္လိုက္ ၇ မ်ိဳး

 

၁။ ကပ္ဖားရပ္ဖားေတြ
“တင္ပါ့ဘုရာ့”လူတန္းစားေတြ၊ ေခါင္းေဆာင္ကို နင္းကန္ ခ်ီးေျမႇာက္တတ္ၾကသူေတြပါ။ ကိုယ္ဦးေဆာင္ေနတဲ့ အဖြဲ႕ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ၊ တန္ဖိုးထားမႈေတြနဲ႔ ဖီလာ ဆန္႔က်င္ေနတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကို ေခါင္းေဆာင္က ဦးတည္မိသြားတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ အင္မတန္ အေရးႀကီးလွတဲ့ ေထာက္ျပမႈမ်ိဳးကို ဘယ္ေတာ့မွ မေပးတတ္တဲ့၊ အားမကိုးရတဲ့ ေနာက္လိုက္ ေတြပါပဲ။ ျပႆနာေတြ၊ အခက္အခဲေတြကိုလည္း ေခါင္းေဆာင္သိေအာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာဘူး၊ ဖံုးထားတယ္။ ကန္႔ကြက္ဖို႔ဆိုတာေတာ့ ေဝလာ ေဝးေပါ့။ ေခါင္းေဆာင္နဲ႔ ထိပ္တိုက္မေတြ႕ေအာင္ ေရွာင္တတ္ၾကသလို ေခါင္းေဆာင္ကိုပဲ အစစ အရာရာ ဆရာတင္ထားတတ္သူေတြပါ။ အထက္ဖား ေအာက္ဖိေတြလည္း သည္ထဲမွာ မလြဲမေသြ ပါေနတာေပါ့ေနာ္။
၂။ ေဝဖန္ေရးသမားေတြ
“အတိုက္အခံေတြ”ေပါ့။ တနည္းေျပာရရင္ “အမနာပေျပာတတ္သူေတြ”ပါ။ သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္က ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ အျပဳအမူတိုင္း၊ မူဝါဒတိုင္းကို ေထာက္ဖို႔၊ ေမးခြန္းထုတ္ဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာစကားမွာေတာ့ (ကန္ေတာ့ပါရဲ႕) “ေခ်းက ေသးကအစ လိုက္ေျပာတတ္သူ”မ်ိဳးေပါ့။ သူတို႔ကို အသိအမွတ္မျပဳလို႔၊ သူတို႔ ရသင့္တယ္လို႔ ယူဆထားတဲ့ ခ်ီးေျမႇွာက္မႈေတြ မရလို႔ စိတ္ခ်ဥ္ေပါက္ေနသူေတြ၊ မေက်မခ်မ္းျဖစ္ေနသူေတြလို႔လည္း ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဝန္ထမ္းအဖြဲ႕ အစည္းေတြမွွာ ဆိုရင္ေတာ့ လူသစ္တေယာက္ ဝင္လာတာနဲ႔ အဲလို လူစားေတြက အရင္ဆံုး ခရီးဦးႀကိဳျပဳၿပီး သည္မွာေတာ့ သည္လို လုပ္ၾကစျမဲပဲလို႔ ၾသဝါဒ ေခၽြတတ္သူေတြ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။
၃။ လက္ေတြ႕က်သူေတြ
အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ ႏိႈင္းခ်ိန္စဥ္းစားမႈေတြနဲ႔ ျဖစ္ၿပီး အဖြဲ႕နဲ႔ေရာ ေခါင္းေဆာင္နဲ႔ပါ အျပန္အလွန္ ေျပာဆို ဆက္ဆံတတ္သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ပံုကို သူတို႔ သေဘာတူေနသမွ် ေခါင္းေဆာင္ကို ရာႏႈန္းျပည့္ ေထာက္ခံမွာျဖစ္ေပမယ့္ သူတို႔ သေဘာမတူတဲ့အခါ ေခါင္းေဆာင္ကို ေထာက္မယ္၊ တၿပိဳင္တည္းမွာပဲ ေခါင္းေဆာင္ေရာ၊ ကိုယ့္အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ပါ ရည္မွန္းခ်က္အတိုင္း ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္မယ့္ တျခားနည္းေတြကို ေဆြးေႏြးထုတ္ေဖာ္ရင္း ကူညီပံ့ပိုးေပးတတ္သူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။
၄။ သစၥာေတာ္ခံေတြ
“ေထာက္ခံသူစစ္စစ္ေတြ”ပါပဲ။ ေခါင္းေဆာင္ကို ပံ့ပိုးေပးဖို႔ ထက္ထက္သန္သန္နဲ႔ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား လုပ္တတ္၊ ကိုင္တတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ကို အားကိုးလို႔ရတယ္။ သူတို႔ေတြက ေခါင္းေဆာင္အေပၚ အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္ၾကတာမို႔ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္လည္း ေကာင္းၾကပါတယ္။ က်ရာေနရာမွာ တာဝန္ယူၿပီး ထက္ထက္သန္သန္ကို လုပ္တတ္ၾကသူမ်ားပါပဲ။ အၾကံေတြလည္း မျပတ္ေပးရင္းက ေအာင္ျမင္သထက္ေအာင္ျမင္ေအာင္ ပံ့ပိုးတတ္ၾကသူမ်ားပါ။
၅။ သစၥာေဖာက္ေတြ
“တိတ္တိတ္ကေလး မလိုမုန္းထားျဖစ္ေနသူေတြ”၊ “ဆင္ၾကံ ၾကံေနသူေတြ”ျဖစ္ပါတယ္။ သည္လူေတြက ဟန္ေဆာင္ေတာ့ အင္မတန္ ေကာင္းၾကတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ ယံုၾကည္မႈကို ရထားေတာ့ သစၥာေဖာက္ေတြကို ဖမ္းမိဖို႔ ခက္လွပါတယ္။ ေက်ာခ်မွွ ဓားျပမွန္း သိရမယ့္သူေတြေပါ့။ သူတို႔က ေခါင္းေဆာင္အေပၚ ႀကိတ္ၿပီး မေက်မနပ္ျဖစ္ေန၊ မုန္းတီးေနသူေတြပီပီ ေခါင္းေဆာင္ကို တီးဖို႔ အကြက္ေခ်ာင္းေနသူေတြဆိုလည္း မမွားပါဘူး။
၆။ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္
“တေစ့တေစာင္း ၾကည့္ေနတတ္သူေတြ”ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔က ေဘးမွာ အသာေလး ေနေနၾကတယ္။ ဗမာလို ဆိုရင္ေတာ့ “မလုပ္၊ မ႐ႈပ္၊ မျပဳတ္”ေတြပါပဲ။ အဖြဲ႕အစည္းအေပၚေရာ အလုပ္အေပၚမွာပါ ဘာသံေယာဇဥ္မွွ မရိွၾကဘူး။ ေခါင္းေဆာင္အေပၚလည္း ဘာစိတ္မွ မရိွဘူး။ မုန္းတာေတြ၊ ခ်စ္တာေတြ မရိွဘူး။ ေၾသာ္… သူက ေခါင္းေဆာင္ပဲေလ၊ သည္ေလာက္ေတာ့ ရိွမွာေပါ့ဆိုတာမ်ိဳးေလာက္ပဲ။
၇။ အခြင့္အေရးသမားေတြ
အလစ္သမားေတြ၊ ဓားျပေတြပါပဲ။ သူတို႔ကို ဝယ္လို႔ ရတယ္။ ၾသဇာရိွတဲ့သူေတြအနားမွာ အျမဲတမ္း ကပ္ေနခ်င္တယ္။ သူတို႔ သစၥာခံတာက ေလာေလာဆယ္ ထိပ္ေရာက္ေနသူေတြကိုပဲ။ “သာကူးေတြ”ဆိုလည္း မမွားပါဘူး။ မဲဆြယ္ပြဲေတြလို ေနရာမ်ိဳးမွာ အဲလိုလူေတြကို ေကာင္းေကာင္းေတြ႕ရႏိုင္တယ္။ ႀကိဳဆိုေရးအဖြဲ႕ကေန ေသြးဆာေနေသာ လူအုပ္ႀကီးအျဖစ္ ႐ုတ္ခ်ည္း ေျပာင္းႏိုင္သူမ်ားပါပဲ။
x x x
ပြဲၾကည့္ပရိသတ္က အလုပ္ကို တာဝန္ေက်ေအာင္ပဲ လုပ္တတ္တယ္။ ပိုမလုပ္ဘူး။ အခြင့္အေရးသမားေတြကေတာ့ သူတို႔ကို အသိအမွတ္ျပဳလာေအာင္၊ ခ်ီးေျမႇာက္ခံရေအာင္ လူေရွ႕၊ ေခါင္းေဆာင္ေရွ႕မွာ ဘာမဆို လုပ္ဖို႔ ဝန္မေလးဘူး။ သူတို႔အတြက္ ေခါင္းေဆာင္ဆိုတာ သူတို႔အဆင့္ တိုးတက္လာေရးအတြက္ ေလွကားထစ္ပဲ။ သစၥာေဖာက္ေတြကေတာ့ အခ်ိန္မေရြး ဒုကၡေပးႏိုင္သူေတြပါ။ တခုခု လြဲၿပီဆိုတာနဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ကို အပုပ္ခ်ဖို႔ ေစာင့္စားေနသူမ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လက္ေတြ႕သမားေတြကိုေတာ့ ကိုယ့္အလုပ္အေပၚ မူတည္ၿပီး အနားမွာ ထားသင့္ပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ သူတို႔ေတြေၾကာင့္လည္း စိတ္ကူးစိတ္သန္းသစ္ေတြ ေပၚမလာေအာင္ အဟန္႔အတားျဖစ္ေစႏိုင္တာကိုေတာ့ သတိထားသင့္ၾကပါတယ္။ ေဝဖန္ေရးသမားေတြကေတာ့ သူတို႔ဟာ ဘယ္လို လူစားဆိုတာ တန္းသိႏိုင္တဲ့အတြက္ သူတို႔ဆီက ေဝဖန္သံပဲ ၾကားေနရမယ္ဆိုတာ မွန္းဆႏိုင္ပါတယ္။
ကပ္ဖားရပ္ဖားေတြကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္းႀကီးကို သတိထားအပ္ပါတယ္။ မီးေသြးကိုေပမယ့္ ေခါင္းေဆာင္က ျဖဴတယ္လို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ လိုက္ျဖဴမယ့္ မမွန္မကန္ လူစားေတြမို႔ ေခါင္းေဆာင္ကို ေခြးက် ဝက္က် က်ေအာင္ ပံ့ပိုးေပးႏိုင္ၾကသူမ်ားပါပဲ။ သစၥာေတာ္ခံေတြကို အားကိုးလို႔ ရေပမယ့္ ေခါင္းေဆာင္အေပၚမွာ တဖက္သတ္ႀကီး ၾကည္ညိဳမဆံုးျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ ပါရမီေတြ၊ အရည္အခ်င္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အကဲျဖတ္ရာမွာ မွန္မွန္ကန္ကန္ မရိွေတာ့ဘူး။ ေခါင္းေဆာင္ ဘာလုပ္လုပ္ အေကာင္းျမင္ေနတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေထာမနာေတြပဲ နင္းကန္ျပဳတာေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္လည္း အဟုတ္ထင္ၿပီး စြတ္လုပ္ရာက ႏွာေခါင္း က်ည္ေပြ႕ ေတြ႕ရေအာင္ ေဆာင္က်ဥ္းေပးႏိုင္သူမ်ားပါပဲ။
ေနာက္လိုက္ေတြရဲ႕ သည္သေဘာသဘာဝေတြဟာ “ပံုေသကားခ်” မဟုတ္ပါဘူး။ ေဘးပေယာဂေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ ေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္အေပၚ အျမင္ေတြ ေျပာင္းသြားလို႔ ျဖစ္ေစ လူတေယာက္ဟာ အခြင့္အေရးသမား ေနာက္လိုက္ဘဝကေန ေဝဖန္ေရးသမား ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။
ေခါင္းေဆာင္လုပ္တဲ့သူက ဒါေတြကို သိထားမယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုေနာက္လိုက္မ်ိဳးက ကိုယ့္အတြက္ အဖိုးတန္သလဲ၊ ဘယ္လိုေနာက္လိုက္မ်ိဳးကို ဆိုရင္ျဖင့္ သတိထားသင့္သလဲဆိုတာကို ျမင္လာမွာ ျဖစ္သလို ကိုယ့္ေနာက္လိုက္ေတြကို လည္း ကိုယ့္ဘက္ပါေအာင္ စည္း႐ံုးယူႏိုင္တဲ့ မဟာဗ်ဴဟာ၊ နည္းဗ်ဴဟာေတြကို ျမင္လာႏိုင္ပါတယ္။
အခုလို တစုတစည္းတည္း ခ်ျပလိုက္ေတာ့ အားလံုးျမင္လာမွာပါ။ ဒါေတြက လူေတြထဲမွာ နဂိုတည္းက ရိွၿပီးသား လူအမ်ားရဲ႕ အမူအက်င့္ေတြ၊ စိတ္ဓာတ္ေတြပါ။ ပညာရပ္အေနနဲ႔ ဆည္းပူးသူက ဆည္းပူး၊ သုေတသန လုပ္သူက လုပ္၊ ျပဳစုသူက ျပဳစုေတာ့မွ အခုလို တစုတစည္းတည္း ျဖစ္လာရေတာ့တာပါပဲ။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဘာသာရပ္၊ ပညာရပ္ေတြ၊ သင္တန္းေတြ အားလံုးကို က်ေနာ္ကျဖင့္ အထင္လည္း ႀကီးပါတယ္၊ အခြင့္ၾကံဳတိုင္းလည္း ဆည္းပူးသြားဖို႔ ဝန္မေလးမိပါဘူး။ တဆက္တည္းမွာပဲ စာဖတ္သူကိုလည္း ေမးခ်င္ပါတယ္။ စာဖတ္သူဟာ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ဆိုရင္ ဘယ္လို ေနာက္လိုက္မ်ိဳးကို လိုခ်င္ပါသလဲ။ ေနာက္လိုက္တေယာက္ဆိုရင္လည္း ကိုယ္ဟာ ဘယ္လို ေနာက္လိုက္မ်ိဳး ျဖစ္ေနပါသလဲ။ က်ေနာ့္ကို ေျဖေပးဖို႔ မလိုပါဘူး။ ေတြးၾကည့္ဖို႔ပါပဲ။
အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၁၃၀၈၁၈)
ရည္ညႊန္း – https://goo.gl/jzW8t2

ကေလးေတြမွာ ျငင္းပိုင္ခြင့္ ရိွတယ္

စာတပုဒ္ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ အဘိုး၊ အဘြားေတြအေနနဲ႔ ေျမးေလးေတြကို မဖက္ခင္ မနမ္းခင္ ကေလးဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ အရင္ေတာင္းသင့္တယ္လို႔ သားသမီးထိန္းေက်ာင္းမႈ ကၽြမ္းက်င္သူေတြက ဆိုလိုက္တဲ့အေၾကာင္းပါ။

အလြန္အနမ္းသန္ၾကတဲ့ အေနာက္တိုင္း လူမႈမီဒီယာမွာေတာ့ အုတ္ေအာ္ေသာင္းသဲ ျဖစ္သြားတယ္။ အဓိပၸာယ္မရိွတာ၊ ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္အေတြးအေခၚပဲ စသျဖင့္ေပါ့။

သူတို႔ေျပာတာ က်ေနာ္ေတာ့ လက္ခံမိတယ္။Image result for fly kiss

အဘိုးအဘြားေတြလည္း ေျမးေလးေတြကို ခ်စ္ပါတယ္။ သားအခ်စ္ ေျမးအႏွစ္လို႔ ဆိုၾကတယ္ မဟုတ္လားေနာ္။

ခ်စ္ရင္ ကေလးကို ပ်ိဳးေထာင္တဲ့ေနရာမွာ ဝိုင္းဝန္းကူညီသင့္ပါတယ္။

ႏွစ္မ်ားစြာက က်ေနာ္ ေရးဖူးပါတယ္။

ကေလးကို မလိမ္ရဘူးလို႔ မိဘက သြန္သင္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ကေလးေရွ႕မွာ မိဘ ကိုယ္တိုင္က ဧည့္သည္လာတဲ့အခါ အိမ္ထဲ ဝင္ပုန္းေနၿပီး ေဖေဖတို႔ မရိွဘူးလို႔ ေျပာလိုက္လို႔ ခိုင္းတာမ်ိဳးဟာ ကေလးကို မလိမ္နဲ႔ ေျပာၿပီး အလိမ္သင္တာသာ ျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္း။

အခုကိစၥမွာလည္း အတူတူပါပဲ။

ကေလးကို လူႀကီးေတြက ဖက္တာ၊ နမ္းတာ မခံရဘူးလို႔ သြန္သင္တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ခႏၶာကို ကိုယ္သေဘာမတူဘဲ အထိအကိုင္ မခံရဘူးလို႔ သြန္သင္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ဦးေလးေတြ၊ အေဒၚေတြ၊ အဘိုးေတြ၊ အဘြားေတြက ထင္တိုင္း နမ္းေနတာက်ေတာ့ ခံေနရတယ္ဆိုရင္ ကေလးက သြန္သင္မႈကို ဘယ္လို နားလည္ခံယူသြားမလဲ။

ေတာ္ေတာ္ စဥ္းစားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

ေနာက္တခ်က္က သူ႔ရဲ႕ သေဘာဆႏၵကို ေလးစားရမွာက မိဘအပါအဝင္ သူ႔ကို ပ်ိဳးေထာင္ေနသူတိုင္းရဲ႕ တာဝန္လို႔ နားလည္ပါတယ္။

ကေလး စိတ္ၾကည္ေနတဲ့အခါ ရိွမယ္၊ စိတ္႐ႈပ္ေနတဲ့အခါ ရိွမယ္၊ သူခ်စ္တဲ့သူ၊ သူလိုလားတဲ့သူ ရိွမယ္၊ သူမလိုလားတဲ့သူ သူမခ်စ္တဲ့သူလည္း ရိွမယ္၊ သူလည္း လူသားေလးပဲေလ။

အေဖမို႔ ခ်စ္ကိုခ်စ္ရမယ္၊ အေမမို႔ ခ်စ္ကို ခ်စ္ရမယ္လို႔ ေလွနံဓားထစ္လို႔ မရပါဘူး။

သည္အခါမွာ မိဘကိုယ္တိုင္က သူ႔သေဘာဆႏၵကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားဖို႔ မလိုဘူးလား။

သမီးကို ေမေမ နမ္းမယ္ေနာ္… သမီး ခြင့္ေပးမလား…

သားကို ေဖေဖ ဖက္ခ်င္တယ္… ဖက္ခြင့္ေပးမလား…

႐ုတ္တရက္ေတာ့ အေတာ္အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္တဲ့ စကားေတြ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

ဒါေပသည့္ ကေလးရဲ႕ လြတ္လပ္ေသာ သေဘာဆႏၵမပါဘဲ ဘယ္လူႀကီးကမွ သူ႔ကို ထင္ရာ မလုပ္ႏိုင္ေစတဲ့ အသိနဲ႔ အက်င့္ကို သူ႔ရင္ဘတ္ထဲ သံမိႈႏွက္လိုက္သလို စြဲျမဲသြားေစမယ့္ အေလ့အထေကာင္းလို႔ က်ေနာ္ျဖင့္ ျမင္မိရပါတယ္။

ကေလးငယ္ေလးေတြကို မဖြယ္မရာျပဳမႈေတြ ေလ်ာ့နည္း ပေပ်ာက္သြားေအာင္ ေဆာင္ရြက္ၾကရာမွာ ဒါသည္လည္း အလြန္ထိေရာက္တဲ့ နည္းတနည္းပဲလို႔ ေတြးေနမိရပါတယ္။

စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းေရာ… ဘယ္လို ျမင္ပါသလဲခင္ဗ်ာ…

( မူရင္း သတင္းေဆာင္းပါး – https://bit.ly/2kelH3F )

မသန္မစြမ္း မဟုတ္တဲ့ မသန္စြမ္းဆိုတာ…

😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂

ဇင္ဘာေဘြ သမၼတ မူဂါဘီ ၉၅ ႏွစ္မွာ ေသသြားတဲ့အေၾကာင္း သတင္းေတြ တက္လာေတာ့ သူ႔ဘဝ ဇာတ္ေၾကာင္းကို ရွာဖတ္မိသြားတယ္။

အဲဒီ့ထဲက ေပါက္တတ္ကရေလးေတြပဲ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ အတည္ေတြကေတာ့ ပ်င္းစရာႀကီးဗ်ာ။ တဘဝစံေတြ အသက္ရွည္တာမ်ား အဆန္းလုပ္လို႔။ သူတို႔ခမ်ာမ်ား ဒါ ေနာက္ဆံုးဘဝေလ။ သည္ဘဝ ကံကုန္တာနဲ႔ ငရဲႀကီး ရွစ္ထပ္ရဲ႕ ေအာက္ဆံုးထပ္ ေျမတိုက္ခန္းထဲမွာ ကမၻာနဲ႔ခ်ီၿပီး စံျမန္းရေတာ့မယ့္ “သက္ဆိုး”ေတြမို႔ “ရွည္”ေနတာ မဟုတ္ပါလား။

အဲ… ေျပာခ်င္တဲ့ ေပါက္ကရက မူဂါဘီ ကေလးတုန္းက သူ႔ရဲ႕ မ်ိဳးဆက္ပြား အဂၤါကို ခြဲစိတ္ခဲ့ရဖူးတာပါပဲ။ သည္အတြက္ သူ႔မွာ ဥတလံုး (ေဝွးေစ့ တလံုး) တည္း၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ပဲျမစ္က တဝက္ပဲ ရိွရွာေတာ့တယ္လို႔ ေကာလာဟလေတြ ပြထေနပါတယ္။

သူ႔ၿပိဳင္ဘက္ေတြကေတာ့ ဒါနဲ႔ သူ႔ကို ႏွိပ္ကြပ္တာေပါ့။ သူ႔ကို ေထာက္ခံသူေတြကလည္း ဒါဟာ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ သူစြန္႔လႊတ္ေပးဆပ္ခဲ့တာလို႔ ေျပာၾကတာေပါ့။ (လူေတြ႕ သေဘာကို ေစာေၾကာႏိုင္တာေပါ့ေနာ္။ ျဖဴျဖဴ၊ မည္းမည္း၊ ညိဳညိဳ လိုရင္ လိုသလို တအား ခ်ီးပ၊ မလိုရင္ မလိုသလို ကဲ့ရဲ႕ ရယ္ပြဲဖြဲ႕တဲ့ သဘာဝကေတာ့ လူဆန္တာလို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕… အကြက္ေတြ လွပံု ေျပာပါတယ္။)

ေကာလာဟလက မည္သို႔ပင္ ဆိုေစကာမူ… လက္ေတြ႕ဘဝတြင္ကား…

ပထမဇနီး ဆယ္လီနဲ႔ သားတေယာက္ ထြန္းကားခဲ့ပါတယ္။ (ကေလးက ဦးေႏွာက္ထဲ ငွက္ဖ်ားပိုးဝင္ၿပီး ၃ ႏွစ္သားတိတိမွာ တိမ္းပါးသြားခဲ့ပါတယ္။)

အဲဒီ့ကမွတဆင့္ အသက္ ၆၃ ႏွစ္အရြယ္၊ သမၼတႀကီး ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မယ္ သူ႔ထက္ ၄၁ ႏွစ္ငယ္တဲ့ ၂၂ ႏွစ္အရြယ္ သူ႔အတြင္းေရးမွဴးမ ဂေရ႕(စ္)နဲ႔ တိတ္တိတ္ပုန္း ညားပါတယ္။ (အားက်ဇာဂ်ီးေညာ္… ေက်ာ္က ေနာက္ႏွစ္မွ ၆၃ ႏွစ္ထဲ ေရာက္မွာ ခည… ခိြ… ခြိ) အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ပထမဇနီး ဆယ္လီလည္း မကြယ္ေသးပါဘူး။ ဂေရ႕(စ္)မွာလည္း လင္ႀကီးေငါက္ေတာက္… အဲေလ… လင္ႀကီးငုတ္တုတ္နဲ႔ပါ။

ဒါေပမယ့္ အဲလို ညားၿပီး တႏွစ္အၾကာမွာ မူဂါဘီနဲ႔ သမီးေလးတေယာက္ ထြန္းကားတယ္၊ ေနာက္ ႏွစ္ႏွစ္ အၾကာမွာ သားေလးတေယာက္ ထပ္ထြန္းကားျပန္သဗ်။

ဆယ္လီက သူ႔လင္ ေဖာက္ျပားေနတာ သိေတာ့ ဘယ္စိတ္ခ်မ္းသာမလဲေနာ္။ ဒါေပသည့္ ေျပာဖူးသတဲ့။ “အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ျပႆနာရိွလာရင္ ကိုယ့္ေခါင္းအံုးကိုသာ ရင္ဖြင့္ၾကပါ။ ကိုယ့္ခင္ပြန္းကိုေတာ့ ဘယ္ ဘယ္ေသာအခါမွ မႏွိမ္ပါနဲ႔…”လို႔ လူတကာကို ဆံုးမတဲ့အတိုင္း တကယ္လည္း ေနသြားပါတယ္။ က်က္သေရ ရိွရိွနဲ႔ အသက္ဆက္သြားတဲ့ အေနအထိုင္လို႔ တခ်ိဳ႕က သူ႔ကို ခ်ီးက်ဴးၾကပါတယ္။

သူ႔လင္ ေနာက္မယားနဲ႔ ေဖာက္ျပားၿပီး ၅ ႏွစ္အၾကာ ၁၉၉၂ က်ေတာ့မွ ဆယ္လီ ေသရွာပါတယ္။ အသီးကြဲလို႔ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ေက်ာက္ကပ္ေရာဂါနဲ႔ပါ။

သူေသၿပီး ၄ ႏွစ္အၾကာ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္မွာေတာ့ မူဂါဘီနဲ႔ ဂေရ႕(စ္)တို႔ တရားဝင္ လက္ထပ္လိုက္ၾကပါတယ္။

Image may contain: 1 person, hat and closeup
ဂူခ်ီ ဂေရ႕(စ္)

အဲဒီ့ေနာက္ တႏွစ္ ၁၉၉၇ မွာ ေနာက္ထပ္ သားရတနာတပါးကို မူဂါဘီ့အတြက္ ဂေရ႕(စ္)က ဖြားျမင္ေပးလိုက္ျပန္ေသးတယ္။

ဂေရ႕(စ္)ကို ဂူခ်ီဂေရ႕(စ္) (Gucci Grace) ရယ္လို႔ အရပ္က ေခၚၾကတယ္။ အသံုးၾကမ္းတာကိုး။ သူလည္း အဂတိလိုက္စားမႈ ဧကရီအျဖစ္ သူ႔ႏိုင္ငံမွာ နာမည္ႀကီးသလို မေအတူ သားေလးႏွစ္ေယာက္ကလည္း လူမႈ မီဒီယာမွာ သူတို႔ သံုးျဖဳန္းတာေတြ နင္းခြ တင္တာမို႔ အခြန္ထမ္းေတြရဲ႕ ပိုက္ဆံကို ျဖဳန္းသူမ်ားအျဖစ္ ထင္ရွားခဲ့ပါတယ္။

အဟြတ္…

တဥပဲ ရိွရိွ၊ တဝက္ပဲ ရိွရိွ… စြမ္းတဲ့သူက စြမ္းတယ္ ထင္ပါရဲ႕။

ဒါမွမဟုတ္လည္း…

အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစဗ်ား…
အတၱေက်ာ္
(၀၆၀၉၁၉)

(အျဖဴအမည္းပံုက ပထမ ဇနီး ဆယ္လီပါ။ ေရာင္စံုက ဂူခ်ီ ဂေရ႕[စ္]ပါ။ အင္ထနက္ထဲက ယူထားပါတယ္။)

တဖက္လပ္နဲ႔ စံုလံုးကန္း

🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺

မျမင္ခ်င္လည္း ျမင္ေနရလို႔ပါ

ပူးတြဲပံုမွာ အဂၤလိပ္လို ထင္ရာေရးထားတာပဲ အမ်ားစု ေတြ႕ေတာ္မူၾကပါတယ္။ ဗမာ သတ္ပံုမွားေနတာ ျမင္တဲ့လူ တေယာက္မွ မရိွရွာဘူး ထင္ပါတယ္။

No photo description available.အလွမ္းက်ယ္ အလယ္လပ္ေတြေပါ့ဗ်ာ။

အမွန္ေတာ့ ဒါမ်ိဳးေတြ ဝင္ကို မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ဆန္စင္ရာ က်ည္ေပြ႕လိုက္ေနရင္ ေက်ာက္သားနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ က်ည္ေပြ႕ေတာင္ ဒိုးျပားသာသာ က်န္စရာ အေၾကာင္းျမင္လို႔ပါ။

သတ္ပံုမွားတဲ့ ေရႊျပည္ေတာ္

“မုခ္”လို႔ စာလံုးေပါင္းပါတယ္။ ပါဠိပ်က္ပါ။ မူရင္း “မုခ”ျဖစ္ပါတယ္။ မ်က္ႏွာစာပါ။ ေတာင္ဘက္ မ်က္ႏွာစာကို “ေတာင္ဘက္မုခ္” အေရွ႕ဘက္မ်က္ႏွာစာကို “အေရွ႕ဘက္မုခ္”လို႔ ေခၚၾကပါတယ္။

တေန႔ကပဲ ေတြ႕လိုက္ေသးတယ္။ နံနံဂ်ားအဖြဲ႕အစည္းေတြမွာ ဆရက လုပ္ေနတဲ့ ေဒါက္တာဘြဲ႕ခံ ပုတ္ကိုယ္တပါး ေရးထားတဲ့ စာမွာပါ။

“ဆုတ္ကဒ္”ေရာက္ေနတာတဲ့။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ “စုပ္ကဒ္”လို႔ မေရးတာ။

သူ ဘုရားရိွခိုးတဲ့အခါ “အပယ္ေလး bar, Card သံုး bar”လို႔မ်ား ေအာ္ေနသလားလို႔ေတာင္ ေတြးမိတဲ့အထိ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ ေဒါက္တာဘြဲ႕ခံ ကိုယ္ေဒၚမ်တ္ႀကီးပါပဲ။

Card ကို “ကတ္”လို႔သာ တဝမ္းပူသတ္နဲ႔ ေပါင္းပါတယ္။ ဒေထြးသတ္နဲ႔ “ကဒ္”ဆိုတဲ့ စာလံုးေပါင္းက ဗမာစာမွာ မရိွပါဘူးေလာက္ေတာ့ သည္စာတိုေလးကို ဖတ္မိသူေတြ မွတ္သားမိသြားရင္ပဲ ေက်းဇူးတင္မိပါလိမ့္မယ္။

ပူးတြဲပါ ပံုမွာ အဂၤလိပ္လို ဘာသာျပန္သူဟာ တကယ္လို႔မ်ား “ေတာင္ဘက္ ပတ္လမ္း”ကိုဆိုရင္ ဘယ္လိုမ်ား ေရးေလမလဲဆိုတာလည္း ရယ္စရာ ေတြးမိပါတယ္။

အရမ္းျပန္တို႔ရဲ႕ လက္ရာမြန္

ဗမာစာကို အဂၤလိပ္လို ျပန္သူေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္းကလည္း ထူးျခားတယ္ခင္ဗ်။

စကားစပ္တံုး ေျပာရဦးမယ္။ တေနရာမွာ ေတြ႕လိုက္တယ္။ နာမည္ေက်ာ္ “မုန္းစြဲ”ကို ဘာသာျပန္ထားတာမ်ား “Clinging with Hatred”တဲ့ဗ်ား။

(၁) Cling ဆိုတဲ့ ႀကိယာေနာက္မွာ လိုက္ရတဲ့ preposition က T-O to သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ with မသံုးပါဘူး။

(၂) “မုန္းစြဲ”ဟာ “အမုန္းနဲ႔ တြယ္ၿငိျခင္း”ဆိုတဲ့ သေဘာထက္ အမုန္းေၾကာင့္ စြဲတဲ့ “စိတ္အစြဲ”သေဘာကို ဆိုလိုပါတယ္။ “အစြဲအလမ္း”ေပါ့။ ေယာကၡမဆိုတာ ေခၽြးမအေပၚ ေမတၱာမရိွတဲ့သူလို႔ စြဲေနတာမ်ိဳးဟာ “အစြဲ”ပါ။ ဒါမွမဟုတ္ ေသသူတေယာက္ မကၽြတ္မလြတ္ဘူးလို႔ ယူဆတာမ်ိဳးဟာလည္း “အစြဲ”ေပါ့။

အဲဒီ့“အစြဲ”ဟာ “Clinging” မဟုတ္တာေလာက္မွ မသိဘဲ အဂၤလိပ္လို ခပ္ရဲရဲ ဘာသာျပန္သူကို အေလးျပဳလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ကဝိပစၥည္းနဲ႔ ဘာသာျပန္

တေလာက တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕တဖြဲ႕က ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ သီခ်င္းတပုဒ္ရဲ႕ စာသားကို က်ေနာ့္ကို အဂၤလိပ္လို ဘာသာလာျပန္ခိုင္းပါတယ္။

က်ေနာ္ မျပန္ရဲပါဘူး။ (မျပန္ရဲတဲ့အေေေၾကာင္း ပြင့္ပြင္လင္းလင္းပဲ ေျပာၿပီး အဲဒါမ်ိဳးကို ျပန္တတ္သူလို႔ က်ေနာ္ ရာႏႈန္းျပည့္ ယံုၾကည္စိတ္ခ်သူတဦးနဲ႔ ဆက္သြယ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့တေယာက္ကလည္း စိတ္မပါရင္ ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္ေပးေပး မျပန္မယ့္သူမ်ိဳးပါ။ ကံအားေလ်ာ္စြာ၊ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ အားထုတ္မႈ ဆိုတာေၾကာင့္ လိုလိုခ်င္ခ်င္ ျပန္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ပိုက္ဆံလည္း တျပားမွ မယူခဲ့ပါဘူး။)

အဂၤလိပ္ဘာသာကို ျပန္ဆိုရာမွာ က်ေနာ္ မထိရဲတာ ကဗ်ာ၊ ဝတၳဳ၊ သီခ်င္းပါပဲ။ အဲဒါေတြက ကဝိပစၥည္းေတြပါ။

ေဆးညႊန္း ဘာသာျပန္ဆို ျပန္ရဲပါတယ္။ သမိုင္း၊ သိပၸံ၊ ဝိဇၨာ စာတန္းေတြ ျပန္ဆို ျပန္ရဲပါတယ္။ က်ေနာ့္ ဘာသာျပန္သက္ ၃၁ ႏွစ္အတြင္းမွာ ဥပေဒေေတာင္ အဂၤလိပ္လို ျပန္ေပးခ့ဲဖူးတာေတြ မနည္းပါဘူး။ ကုမၸဏီ သင္းဖြဲ႕စည္းမ်ဥ္း၊ သင္းဖြဲ႕ မွတ္တမ္းေတြေလည္း မနည္းမေနာ ျပန္ဆိုခဲ့ဖူးပါတယ္။

သို႔ေသာ္ ကဗ်ာ၊ ဝတၳဳ၊ သီခ်င္းလို “ကဝိပစၥည္း”ေတြကို လံုးဝ (ေျခာက္ခါ) မျပန္ရဲပါဘူး။ ယုတ္စြအဆံုး၊ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ေရးထားတဲ့ ပင္ကိုယ္ေရး ဝတၳဳတိုကိုေတာင္ ဘာသာမျပန္ရဲပါဘူး။

ျခြင္းခ်က္အေနနဲ႔ က်ိဳင္းတံုက ဝစီပိတ္ဆရာေတာ္ရဲ႕ ကဗ်ာသခ်ႋဳင္းက ၃-၄-၅ ေၾကာင္း ကဗ်ာတိုေလးေတြ ၃-၄ ပုဒ္ေတာ့ Facebook မွာ ျပန္ခဲ့ဖူးတာ ရိွပါတယ္။

စံုလံုးကန္းေတြ ၾကားက တဖက္လပ္ က်ေနာ္

အဲဒါက လြဲရင္ က်ေနာ္ ဘယ္ကဝိပစၥည္းကိုမွ ရဲရဲတင္းတင္း ဘာသာမျပန္ဝံ့ပါ။ အဲလို မျပန္ဝံ့တာကို ကြယ္လြန္သူမ်ားျဖစ္တဲ့ ဆရာေအာင္သင္း၊ ဆရာမာန္ျမင့္ (ကန္႔ဘလူ) တို႔က နားမလည္ရွာခဲ့ၾကဘူး။ က်ေနာ့္ကို ဗမာဝတၳဳတိုေကာင္းေတြ ဘာသာျပန္ဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္က မျပန္တတ္ဘူးလို႔ ေျပာေတာ့ ဆရာေတြက က်ေနာ့္ကို ခြက်သူလို႔ ေအာက္ေမ့ၾကသဗ်။ သူတို႔ခမ်ာ က်ေနာ္ အဂၤလိပ္စာ အေတာ္တတ္တယ္လို႔ ထင္ရွာၾကပံုပါပဲ။

က်ေနာ္က အဂၤလိပ္စာကို “ေသစာ၊ ရွင္စာမွ်သာ”တတ္သူပါ။ စာတအားဖတ္တဲ့ ဝါသနာေၾကာင့္ က်ေနာ္ဟာ အကန္းတို႔ အလယ္က တဖက္လပ္မွ်သာ ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း “ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္” “ေကာင္းေကာင္းႀကီး”သိေနပါတယ္။

တဖက္လပ္ဆိုေတာ့ က်န္တဖက္နဲ႔ ျမင္ႏိုင္ေသးတာေပါ့။ ျမင္ေတာ့ မရဲဘူးေပါ့။

အဲေတာ့လည္း “စံုလံုးကန္း”ေတြ ရဲဝံ့ၾကတာ အေလးျပဳရမွာေပါ့ခင္ဗ်ာ… ဟုတ္ဘူးလား…

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၂၇၀၈၁၉)