တရံေရာအခါက…

၁။

ၾကာခဲ့တာမွ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ေက်ာ္ပါၿပီ။

အဲတုန္းက က်ေနာ္ အငွားယာဥ္ေမာင္းေနတာပါ။ အငွားယာဥ္ဆိုေပမယ့္ နံပါတ္နက္နဲ႔ Private Taxi ေပါ့။ တကၠသိုလ္ကလည္း တဖက္က တက္ေနဆဲ။

က်ေနာ့္ဂိတ္က မဟာဗႏၶဳလလမ္းေပၚ၊ ေမာင္ေထာ္ေလးလမ္းနဲ႔ ၃၁ လမ္းၾကား၊ ဗလီႀကီးေရွ႕မွာ။ က်ေနာ္ေနတာက လမ္း ၄၀ အထက္လမ္း။

တညေန ေနဝင္ရီတေရာမယ္ ကားသိမ္းၿပီး အိမ္အျပန္ မဟာဗႏၶဳလမ္းအတိုင္း ေမာင္းလာတယ္။ မူလ ယူထားမိတဲ့ ယာဥ္ေၾကာက ညာဘက္ ယာဥ္ေၾကာ။ ဘားလမ္းထိပ္၊ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမေက်ာ္ေတာ့မွ ကိုယ့္ဘာသာ ယာဥ္ေၾကာယူတာ မွားသြားမွန္း သိတဲ့အတြက္ မ်ဥ္းျဖဴကို ျဖတ္ၿပီး ဘယ္ဘက္ကို ကူးလိုက္ပါတယ္။

အခ်ိန္က ေနဝင္ရီတေရာ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၄၀ ေက်ာ္ ၁၉၇၆-၇၇ ေလာက္ကဆုိေတာ့ အဲဒီ့လမ္းေပၚမယ္ ကားကလည္း ရွင္းေနတာမို႔ ရဲရဲတင္းတင္း လုပ္ခ်လိုက္တာပါ။ လမ္းစည္းကမ္းေဖာက္တာကေတာ့ မ်ဥ္းေသ မ်ဥ္းျဖဴကို ျဖတ္ၿပီး ယာဥ္ေၾကာ ေျပာင္းလိုက္တာပါပဲ။

၂။

အဟဲ… ၃၅ လမ္းနဲ႔ ၃၆ လမ္းၾကား၊ ၃၆ လမ္းေထာင့္မွာ ဆင္ဝင္ႀကီးရိွတဲ့ ခ်ကၠရာဘာတီ (Chakraborty) အေဆာက္အအံု ရိွပါတယ္။ အဲဒီ့ ဆင္ဝင္ တိုင္အကြယ္ကေန ယာဥ္ထိန္းရဲတေယာက္ ဘြားခနဲ ထြက္လာၿပီး က်ေနာ့္ကားကို ဖမ္းတားလိုက္ပါေတာ့တယ္။

Image may contain: sky, house, tree, car and outdoorရပ္ေပးလိုက္ရတာေပါ့ဗ်ာ။ ကိုယ္စည္းေဖာက္ထားတာ ကိုယ္ပဲ အသိဆံုးမို႔ သူ႔ကို ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္နဲ႔ လာဘ္ေပးေျဖရွင္းဖို႔ ႀကိဳးစားရေတာ့တာေပါ့။

မရဘူးခင္ဗ်။ က်ေနာ္ေပးတဲ့ ပိုက္ဆံကို အတင္းျငင္းၿပီး က်ေနာ့္ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ကိုပဲ မရမက ေတာင္းေနတယ္။

သူနဲ႔ က်ေနာ္က အသက္ခ်င္းက သိပ္မကြာလွဘူး ထင္တယ္။ အလြန္ဆံုးမွ သူက က်ေနာ့္ထက္ ၂ ႏွစ္ ၃ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ႀကီးမွာပါ။ ရာထူးကေတာ့ ရဲၾကပ္အဆင့္ ထင္တယ္။ လက္ေမာင္းမွာ အရစ္ေတြ ပါတာပဲ မွတ္မိတယ္။

ကိုင္း… သည္ေလာက္ေတာင္ လိုင္စင္လိုခ်င္ေနမွေတာ့လည္း ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။ ထုတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။

၃။

အဲေတာ့ သူက လိုင္စင္စာအုပ္ (အဲတုန္းက ခုလို ကတ္ျပားမဟုတ္ေသးဘူး။ အိတ္ေဆာင္စာအုပ္ကေလး) ကို ဖြင့္ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ လိုင္စင္ကို ျပန္ပိတ္၊ က်ေနာ့္လက္ထဲ ျပန္ထည့္ရင္း မိန္႔ခြန္းေျခြပါတယ္။

“ေသခ်ာေအာင္ လိုင္စင္ေတာင္းၾကည့္တာပါဗ်ာ။ ကိုေအာင္သိန္းေက်ာ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ားကိုး။ ခင္ဗ်ားက က်ေနာ္တို႔ ယာဥ္ထိန္းရဲေတြကိုဆိုရင္ တစက္မွ အေကာင္းမျမင္ဘူးဗ်ာ။ သခင္အားရ ကၽြန္ဝါးဝလို႔ေတာင္ ေျပာဖူးတယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ ၾကားဖူးတယ္။ ေအးဗ်ာ… အခု ခင္ဗ်ား ယာဥ္စည္းကမ္း ေဖာက္ဖ်က္တာ ဝန္ခံတယ္ေနာ္…”

“ဟုတ္ကဲ့… ဝန္ခံပါတယ္ဗ်ာ…”

“က်ေနာ့္ကို တျပားမွ ေပးစရာလည္း မလိုပါဘူး။ ေနာက္ကို ကားေမာင္းရင္ ယဥ္စည္းကမ္းကို ဂ႐ုစိုက္ေပးပါလို႔ပဲ က်ေနာ္ မွာပါရေစ။ ခင္ဗ်ား အထင္ေသးတဲ့ ယာဥ္ထိန္းေတြထဲမွာ က်ေနာ္လို လူမ်ိဳးလည္း ရိွေသးတယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ား အသိအမွတ္ျပဳရင္ ေက်နပ္ပါၿပီဗ်ာ။ သြားေတာ့ေနာ္”တဲ့။

ညႇယ္…

၄။

မွန္ပါတယ္။

အဲဒီ့ေခတ္က ယာဥ္ထိန္းေတြ ၾကားမွာ က်ေနာ္ အေတာ္ နာမည္ႀကီးခဲ့ဖူးပါတယ္။ က်ေနာ့္ကားနံပါတ္ကလည္း မွတ္မိလြယ္ပါတယ္။ ဇကြဲ ရွစ္ဆယ္ ခုနစ္ဆယ့္ကိုး (ဇ/၈၀၇၉)ကိုး ခင္ဗ်။

“သခင္အားရ ကၽြန္ဝါးဝ”လို႔ စိတ္တိုတိုနဲ႔ ေျပာခဲ့ဖူးတာ သူတို႔ စခန္းမွဴးကိုပါ။ ဟုတ္တယ္ေလ… ဂိတ္ထိုးလို႔ ေစ်းImage may contain: people walking and outdoorဦးေတာင္ မေပါက္ေသးခင္ ညစ္ေနခ်ိန္မွာ လွည့္ကင္းကားႀကီးနဲ႔ ေရွ႕က ပိတ္ရပ္ၿပီး ဖမ္းေတာ့ ေဒါကန္တာေပါ့။ ဖမ္းတာကလည္း တရားမဝင္ အငွားယာဥ္မႈနဲ႔ဆို ခံသာေသးတယ္။ ခုေတာ့ လမ္းပိတ္ဆို႔မႈ (ပုဒ္မ ၄၁)နဲ႔ဆိုေတာ့ တလြဲ။ ခံရေပါင္းကမ်ားေနေတာ့ လူက တင္းေနၿပီ။

စားစရာမရိွ ဒဏ္ေငြေဆာင္စရာ ရိွေနရမယ့္ ဘဝ။ တအားတင္းေနတာနဲ႔ ကားမွန္အျပည့္ တင္ၿပီး က်ေနာ္ ဂ်စ္တိုက္တာ။ လိုင္စင္လည္း မေပးဘူး၊ Wheel Tax လည္း မေပးဘူး။ မက်နပ္ရင္ မွန္႐ိုက္ခြဲၿပီး Wheel Tax ျဖဳတ္ယူသြားဆိုၿပီး လုပ္ေနတယ္။

အသက္ကလည္း ၂၀ ေလာက္ပဲ ရိွေသးတာမို႔ ဂ်စ္ကန္ကန္ တယ္လုပ္လို႔ ေကာင္းတဲ့အရြယ္ေလ။

၅။

တျခား ကားဆရာေတြက က်ေနာ့္ကို ဝိုင္းေတာင္းပန္ၾကတယ္။ မလုပ္ပါနဲ႔ကြာ၊ ငါတို႔ ဂိတ္ကို ၿငိဳးေနပါ့မယ္။ မင္း ဒဏ္ေငြကို ငါတို႔ စုေဆာင္ေပးပါ့မယ္၊ ဘာညာ လုပ္ေတာ့မွ သူတို႔ကို အားနာၿပီး လိုင္စင္ ထုတ္ေပးရင္း “ေရာ့… သခင္အားရ ကၽြန္ပါးဝႀကီး ယူေတာ္မူ”လုပ္လိုက္တာေပါ့။

စခန္းမွဴးလည္း လူေရွ႕ အဲလို အေျပာခံရေတာ့ တင္းတာေပါ့။ “႐ံုးက် သိမယ္”လို႔ ႀကိမ္းသြားေလရဲ႕…။

အဟဲ… ဘာရမလဲ။ အဲတုန္းကတည္းက က်ေနာ့္ ဇကလည္း ဘယ္ေသးမလဲ။ ပိုင္ရာပိုင္ေၾကာင္းေတြဆီ အရင္ ေျပးလိုက္တာေပါ့။

ၿပီးမွ ပန္းဘဲတန္း တရား႐ံုးကို သြားတယ္။ စခန္းမွဴးက က်ေနာ္အလာကို ေစာင့္ေနရရွာတယ္။ “ဘယ္ေတြ သြားေနတာလဲကြ… ငါတို႔ ေစာင့္ေနရတာ ၾကာလွၿပီ”ဆိုၿပီး ဆီးမာန္တယ္။ က်ေနာ္က ခပ္ေအးေအးပဲ၊ “မရိွလို႔ လုပ္စားတာပဲ အူးေလးရာ… ျဖည္းျဖည္းေပါ့”လို႔ ေျပာၿပီး တရားသူႀကီးဆီ ခ်ဥ္းကပ္လိုက္ပါတယ္။

၆။

တရားသူႀကီး လက္ထဲ စာေလးတေစာင္ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ တရားသူႀကီးက စာဖတ္ၾကည့္ၿပီး “ဟာ… ကိုယ့္လူက ေတာ္ေတာ္ ျပႆနာ ရွာတာပဲ။ ဟိုက ကိုယ့္လူကို ၃ မႈနဲ႔ ဖြင့္ထားတာကြ။ ႐ံုးမွာေတာ့ ျပႆနာ ထပ္မရွာနဲ႔ေနာ္။ အျပစ္ရိွလားလို႔ ေမးရင္ အျပစ္ရိွတယ္လို႔ အလြယ္တကူ ေျဖေပးကြာ။ ဒဏ္ေငြ ၅၀ ႐ိုက္လိုက္မယ္။ ေပးစရာ ပိုက္ဆံေရာ ပါရဲ႕လား”တဲ့။

“ဟာ… ရပါတယ္။ ပါပါတယ္။ ေက်းဇူးပါခင္ဗ်…. က်ေနာ္ အျပစ္ရိွတယ္လို႔ ဝန္ခံလိုက္ပါ့မယ္”

ဒါနဲ႔ ႐ံုးလုပ္ထံုးအတိုင္း လုပ္တယ္။ တရားသူႀကီးက “ေမာင္မင္းမွာ အျပစ္ရိွလား”ေပါ့။ က်ေနာ္ကလည္း “ဟုတ္… ရိွပါတယ္ တရားသူႀကီးမင္းခင္ဗ်”ေပါ့။

“ဒဏ္ေငြ ၅၀ ေဆာင္ေစ…”

ဒါနဲ႔ ၿပီးသြားတယ္။

ဟိုစခန္းမွဴး ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ကိစၥက အဲ့နားမွာတင္ ျပတ္သြားခဲ့ပါတယ္။

၇။

က်ေနာ္လည္း ဂိတ္ျပန္ေရာက္၊ ေတာ္ၾကာေနေတာ့ ရဲကားျပာႀကီးက က်ေနာ့္ကားေရွ႕ ထိုးရပ္လာျပန္တယ္။ က်န္တဲ့ ကားဆရာေတြကေတာ့သူတို႔ ကားေလးေတြ အသက အသက ေမာင္းေျပးၾကၿပီ။

ေစာေစာက စခန္းမွဴးပါ။ သည္တခါ ဖမ္းဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ့္ကို လာ ဂါရဝျပဳတာပါ။ 🙂

“ေအးေပါ့ကြာ… မင္းက ပိုင္တာကိုး… လုပ္ေပါ့”တဲ့။ အဲဒါပဲ ေျပာၿပီး ကားကို ဝူးခနဲ ေမာင္းထြက္သြားေလရဲ႕။

အဲဒီ့မွာတင္ က်ေနာ္လည္း သူတို႔ ယာဥ္ထိန္းေတြၾကားမွာ နာမည္တလံုးနဲ႔ ေနတဲ့သူ ျဖစ္သြား ထင္ပါရဲ႕။

၈။

ဟိုရဲၾကပ္ေလးကိုေတာ့ သေဘာေတြ က်ေနမိတယ္။

သူတို႔ ယာဥ္ထိန္းရဲေတြအေပၚ က်ေနာ္က အထင္အျမင္ေသးေနတယ္။ အဲဒါကို သူ မခံခ်င္ဘူး။

က်ေနာ္ စည္းေဖာက္ခ်ိန္က်မွ သူနဲ႔ တည့္တည့္သြားတိုးတယ္။

ကားနံပါတ္အရ က်ေနာ္မွန္း သူသိတယ္။ သို႔ေသာ္ လူက မေသခ်ာဘူး။ ေသခ်ာေအာင္ လိုင္စင္ေတာင္းၾကည့္တယ္။ က်ေနာ္မွန္း ေသခ်ာေတာ့မွ က်ေနာ္ အထင္ေသးထားသလို မဟုတ္ဘဲ ယာဥ္ထိန္းေတြထဲမွာ လူေကာင္း သူေကာင္းလည္း ရိွေသးတဲ့အေၾကာင္း သူက “အလုပ္နဲ႔ သက္ေသျပ”ခဲ့ပါတယ္။

၉။

တရံေရာအခါကေပါ့ခင္ဗ်ာ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

၁၀၀၇၁၉

စာၾကြင္း – အဲဒီ့ေခတ္တုန္းက ေငြ ၅၀ ဆိုတာ မနည္းဘူးခင္ဗ်။ ဆူးေလကေန ေလယာဥ္ကြင္းကို ပို႔ရင္ အစိတ္ (၂၅ က်ပ္) ရပါတယ္။ မေအာင့္ႏိုင္တဲ့ ကားသမားက ၂၀ နဲ႔လည္း လိုက္ပါတယ္။ တေန႔ကို က်ပ္ ၆၀၊ ၇၀ ေလာက္ ရရင္ပဲ ကားသမားတေယာက္အတြက္ အေတာ္ တြက္ေျခကိုက္တယ္လို႔ ေျပာႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ။ အေၾကြေစ့ေတြျဖစ္တဲ့ ဆယ္ျပားတို႔၊ တမတ္ (၂၅ ျပား)တို႔ကို သံုးႏိုင္ေသးတဲ့ ကာလပါခင္ဗ်ား

Advertisements

အဂတိကင္းပါတယ္လို႔ ရင္ေကာ့ ေျပာရဲပါသလား

က်မ္းကိုး

လူျဖစ္ေသာသူသည္ သူယုတ္သူညံ့ မျဖစ္ရေလေအာင္ ဤအဂတိတရား ၄ ပါးတို႔မွ အသက္ထက္ဆံုး လြတ္ကင္းေအာင္ ၾကဥ္ေရွာင္ရမည္။

📕📕📕📕📕📕📕📕📕📕📕📕

အဂတိတရား ၄-ပါး

*ခ်စ္, မုန္း, ေၾကာက္မႈ၊ မသိမႈ၊ ေလးခု အလိုက္မွား။

*အဂတိေလး၊ ကင္းစင္ေဝး၊ ျပဳေရး မွန္ေျဖာင့္သား။

📕📕📕📕📕📕📕📕📕📕📕📕

၁။ ဆႏၵာဂတိ = လူ႔မ်က္ႏွာကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ တံစိုးလက္ေဆာင္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း ငဲ့ကြက္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ မေတာ္မတရားေသာ အမႈကို ျပဳျခင္းတစ္ပါး။

၂။ ေဒါသာဂတိ = မုန္းသည့္အတြက္ေၾကာင့္ မေတာ္မတရားေသာ အမႈကို ျပဳျခင္းတစ္ပါး။

၃။ ဘယာဂတိ = ေၾကာက္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ မေတာ္မတရားေသာ အမႈကို ျပဳျခင္းတစ္ပါး။

၄။ ေမာဟာဂတိ = တရားလမ္းမွန္ကို မသိသည့္အတြက္ေၾကာင့္ မေတာ္မတရားေသာ အမႈကို ျပဳျခင္းတစ္ပါး။

ဤ ၄ ပါးတို႔ကို မိမိကိုယ္၏ စင္ၾကယ္ျခင္းကို အေလးမျပဳၾကကုန္ေသာ လူယုတ္လူညံ့တို႔၏ မသင့္မေလ်ာ္ မေတာ္မတရား လိုက္စားမႈမ်ဳိးျဖစ္၍ အဂတိတရား ၄ ပါးဟူ၍ ေခၚ၏။

လူျဖစ္ေသာသူသည္ သူယုတ္သူညံ့ မျဖစ္ရေလေအာင္ ဤအဂတိတရား ၄ ပါးတို႔မွ အသက္ထက္ဆံုး လြတ္ကင္းေအာင္ ၾကဥ္ေရွာင္ရမည္။

(လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ သုကုမာရမဂၢဒီပနီမွ။)

(သိဂၤါလသုတ္။ သုတ္ပါထိကဝဂ္၊ ၁၄၇။ ၎ဋီ၊ ၁၂၉။)


 

Image may contain: 1 person, textတန္းျမင္မိတဲ့မ်က္ႏွာ

ခုခ်ိန္မွာ ခ်က္ခ်င္း သတိရမိတာက ဒုရဲမွဴးေဟာင္း မိုးရန္ႏိုင္ပါပဲ။

ဆရာေမာင္သာရ ေရးဖူးတဲ့စာ ထင္တယ္။ “ဒို႔ဘက္က ၾကည့္ေတာ့ သူရဲေကာင္း၊ သူတို႔ဘက္က ၾကည့္ေတာ့ သစၥာေဖာက္” ဆိုလား။

အမွန္ေတာ့ ဒုရဲမွဴးတေယာက္အေနနဲ႔ သူဟာ အထက္က ေပးတဲ့ အမိန္႔အတိုင္း လိုက္နာေဆာင္ရြက္ရမွာပါ။ အဲဒီ့ အမိန္႔အတိုင္း လိုက္နာ ေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့အထိ သူဟာ တာဝန္ေက်ခဲ့ပါတယ္။ အဲ… ႐ံုးေတာ္ေရွ႕ေမွာက္မွာ ထြက္ဆိုတဲ့အခါက်ေတာ့ သူ႔သိစိတ္ လိပ္ျပာက သူ႔ကို ႏိႈးေဆာ္လိုက္ပံုပါပဲ။

ဆႏၵာဂတိဆိုတဲ့ သူ႔ရာထူးကို ငဲ့တဲ့အတြက္ မေတာ္တာကို ျပဳမိမယ့္အေရး၊ ဘယာဂတိဆိုတဲ့ ေၾကာက္လို႔ မေတာ္တာကို ျပဳမိမယ့္အေရးေတြကို သူေတြးမိခဲ့မယ္ ထင္ပါတယ္။ ရာထူးကိုငဲ့၊ ျဖစ္လာမယ့္အက်ိဳးဆက္ေတြအတြက္ ေၾကာက္စိတ္ကို အႏိုင္ေပးလိုက္ရင္ျဖင့္ ေသရာေညာင္ေစာင္းမွာ သူ႔လိပ္ျပာက သူ႔ကို အဖန္ဖန္ သတ္မဆံုးျဖစ္ေနမယ့္အေရးကို ေတြးၿပီး သူဟာ ဟုတ္တိုင္းမွန္ရာကို ႐ံုးေတာ္ ေရွ႕ေမွာက္မွာ ထြက္ဆိုခဲ့ပါတယ္။

သည္အတြက္ သူတင္မက သူ႔ကိုမွီခိုေနသူ သူ႔မိသားစုပါ အတိဒုကၡေရာက္ခဲ့ရေလတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မိသားစုကလည္း သူ႔စိတ္ဓာတ္ကို သိတယ္၊ ဂုဏ္ယူရေကာင္းမွန္း ေကာင္းေကာင္းနားလည္တယ္။ သာမေဏန သာမေဏာေပါ့။

ခ်ိဳတကူး က်ေနာ္

လြယ္ေတာ့ မလြယ္ပါဘူး။ က်ေနာ္သာ သူ႔ေနရာမွာ ဆိုရင္ေရာလို႔ ျပန္ေတြးမိရင္း နည္းနည္း ဆြံ႕အသြားတယ္။

ၿပီးေတာ့မွ ဆရာေအာင္သင္းေရးခဲ့တဲ့ “ခ်ိဳတကူး”ျဖစ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္ ျပန္ျမင္ၿပီး ျပံဳးမိရပါတယ္။ ၁၆ ႏွစ္ေတာင္ ရိွခဲ့ၿပီဆိုေတာ့လည္း ေမ့ေနမိခဲ့တာေပါ့။

က်ေနာ္လည္း ကိုမိုးရန္ႏိုင္လိုပဲ ကိုယ့္အလုပ္ရွင္ေတြရဲ႕ မတရားမႈကို လူသိရွင္ၾကားေဖာ္ခ်ဖြင့္ထုတ္ခဲ့တဲ့အတြက္ အလုပ္က ျပဳတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အလုပ္ရွင္ေတြဘက္က ၾကည့္ရင္ က်ေနာ္က သစၥာေဖာက္သူေပါ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ အဲဒီ့အခ်ိန္ကလည္း ဂုဏ္ယူပါတယ္။ ခုလည္း ဂုဏ္ယူပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၆ ႏွစ္၊ ၂၀၀၃ မွာ ျပည္တြင္းက အိုးမကြာ အိမ္မကြာ ေဒၚလာစား အလုပ္က ပါးရွားေနပါေသးတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္က တလကို ေဒၚလာတေထာင္ ရတဲ့ အလုပ္က ျပဳတ္လာခဲ့တာပါ။ က်ေနာ့္မိသားစုကလည္း ဟိုမိသားစုႏွယ္ပဲ က်ေနာ့္ဘက္က ရပ္တည္ေပးခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။

ထားပါေတာ့… က်ေနာ့္အေၾကာင္း ေျပာလိုရင္း မဟုတ္ပါဘူး။

လာဘ္မေပး လာဘ္မယူေပမယ့္ ျပဳမိျမဲ အဂတိ ႏွစ္ပါး

အဂတိလိုက္စားတယ္ဆိုတာ လူေတြက လာဘ္ေပး လာဘ္ယူေလာက္ပဲ ထင္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆႏၵာဂတိနဲ႔ ဘယာဂတိေၾကာင့္ မေတာ္တာေတြ ျပဳမိေနတာကိုေတာ့ မိမိကိုယ္ကို အဂတိလိုက္စားေနမိမွန္း မသိၾကဘူး။ အဲလို မသိေတာ့ ေမာဟျဖစ္တယ္။ အဲေတာ့ အဂတိက သံုးပါးျဖစ္သြားပါၿပီ။

အလုပ္ကို မထိခိုက္ေစခ်င္တာ ဆႏၵာဂတိ၊ အေရးယူခံရမွာကို ေၾကာက္တာက ဘယာဂတိ။ အဲဒီ့ အဂတိႏွစ္ပါး မကင္းဘူးဆိုတာနဲ႔ လူအျဖစ္ကေန “သူယုတ္ သူညံ့”ဘဝကို ေလွ်ာက်သက္ဆင္းသြားတတ္တယ္ဆိုတာ ဝန္ထမ္းမွန္သမွ် ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္ ဘယ္မွာ လုပ္ေနတဲ့သူပဲျဖစ္ျဖစ္ သတိထားသင့္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။

တဆက္တည္းမွာပဲ မိမိတို႔က ေပါက္ဖြားလာတဲ့ သားသမီးမ်ားကိုလည္း အဂတိေလးပါးကို မျပတ္သြန္သင္ၿပီး ေရွာင္ၾကဥ္ေစျခင္းအားျဖင့္ သူေတာ္ေကာင္း လူ႔ေဘာင္ကို က်ေနာ္တို႔ အားလံုး ဝိုင္းဝန္းတည္ေဆာက္ယူႏိုင္ၾကမယ္ဆိုရင္ ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ၾကာတဲ့အခါမွာ ကိုမိုးရန္ႏိုင္လို လိပ္ျပာသန္႔သူ လူသားေတြနဲ႔ က်ေနာ္တို႔လူ႔ေဘာင္ႀကီးဟာ က်က္သေရ မဂၤလာရိွေနမယ္ဆိုတာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပါဘူး။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
၀၅၀၇၁၉

ေနာက္ဆက္တြဲ

အဂတိကို တေပ်ာ္တပါး လိုက္စားခိုင္းေနတဲ့ ၾသဝါဒေလးတေၾကာင္း

“မေကာင္းႏိုင္ရင္ ကင္းေအာင္ေန၊ မကင္းႏိုင္ရင္ ေကာင္းေအာင္ေန” ဆိုတာေလးပါ။

ဟုတ္ကဲ့… အဲဒီ့စကားက မွန္သလိုလိုနဲ႔ “ေကာင္း”ဆိုတဲ့ေဝါဟာရကို အလြဲသံုးစားလုပ္ထားတယ္လို႔ ခံစားရပါတယ္ခင္ဗ်။

“မကင္းႏိုင္ရင္”ဆိုတာက “ဆႏၵာဂတိကို မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ရင္” ေကာင္းေအာင္ (“အထက္လူ အလိုက်ေအာင္”) ဘယာဂတိကိုပါ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးက်ဴးလြန္ခိုင္းတဲ့ ၾသဝါဒေလးလို႔ ျမင္မိရပါတယ္။

အားနာတယ္ဗ်ာ…

အဲဒါ သူေတာ္ေကာင္းလမ္းၫႊန္ မဟုတ္တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

သူမိုက္ သူယုတ္ လကၡဏာ သံုးပါး (ဘုရားေဟာ)

(၁) မေကာင္းမႈကိုသာ ႀကံစည္ျခင္း၊

(၂) မေကာင္းေသာ အျပစ္မကင္းေသာ စကားကိုသာ ေျပာဆိုျခင္း၊

(၃) မေကာင္းမႈကိုသာ ျပဳလုပ္ျခင္း။

အဲဒါေၾကာင့္ “မကင္းႏိုင္ရင္ ေကာင္းေအာင္ေန” ဆိုတဲ့ စကားထဲက “ေကာင္း”ဟာ မကင္းႏိုင္ရင္ “မေကာင္းတာလည္း ရဲရဲသာလုပ္ေဟ့”ဆိုတဲ့ လမ္းညႊန္ျဖစ္ေနေပေတာ့တာေပါ့။

ကေလးကို လိင္ပိုင္း မဟားဒယားလုပ္ၾကတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သိထားသင့္တဲ့ အခ်က္ေတြ

Image result for child sex abuse၁။ ကေလးေတြအေပၚ လိင္ပိုင္းမေတာ္မတရားျပဳက်င့္သူ (ကေလးကို မဟုတ္တာလုပ္သူ) ၇၀ က ၇၃ % ဟာ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ ကေလးဘဝတုန္းကလည္း မဟုတ္တ႐ုတ္လုပ္တာ ခံခဲ့ဖူးသူေတြ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။

၂။ ကေလးကို မဟုတ္တာလုပ္သူ ၆၀ % ေလာက္ဟာ မိသားစုနဲ႔ ရင္းႏွီးဝင္ထြက္ေနသူေတြ၊ ကေလးထိန္းေတြ၊ အိမ္နီးခ်င္းေတြလိုမ်ိဳး ကေလးနဲ႔ သိကၽြမ္းသူေတြပါ။ မိသားစုဝင္ေတြေတာ့ မဟုတ္ၾကပါဘူး။

၃။ ၃၀ % ေလာက္ကေတာ့ အေဖ၊ အေမ၊ အကို၊ ဦးေလး၊ ဦးႀကီး၊ ဘႀကီး၊ ဘေထြး၊ ဝမ္းကြဲညီအကို ေမာင္နွမေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။

၄။ လိင္ပိုင္းက်ဴးလြန္မႈ အားလံုးရဲ႕ ထက္ဝက္ထက္ နည္းတဲ့ ပမာဏသာလွ်င္ ရဲဆီ တိုင္တန္းၾကပါတယ္။

၅။ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္တႏွစ္တည္းမွာတင္ပဲ တကမၻာလံုးမွာ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ေအာက္ မိန္းကေလး သန္းေပါင္း ၁၅၀၊ ေယာက္်ားေလး ၇၃ သန္းတို႔ဟာ အဓမၼျပဳက်င့္မႈ၊ လိင္ပိုင္းအၾကမ္းဖက္မႈ တျခားပံုစံေတြကို ခံစားခဲ့ရတယ္လို႔ ကမၻာ့ က်န္းမာေရးအဖြဲ႕ (WHO) က ဆိုပါတယ္။

၆။ ေယာက္်ားေလးေတြ တိုင္တန္းတဲ့ အမႈ ၁၄ % ၊ မိန္းကေလးေတြ တိုင္တန္းတဲ့ အမႈ ၆ % မွာ က်ဴးလြန္သူေတြဟာ မိန္းမေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

၇။ ဝင္ေငြနည္းတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာ အရြယ္မေရာက္ေသးသူေတြကို သတ္ျဖတ္မႈႏႈန္းထားက ဝင္ေငြမ်ားတဲ့ ႏိုင္ငံေတြထက္ ႏွစ္ဆ ပိုမ်ားပါတယ္။ ဒါေပသည့္ အိမ္တြင္းမွာ လိင္ပိုင္းမေတာ္မတရားျပဳက်င့္ၾကတာကေတာ့ ႏိုင္ငံတိုင္းမွာ ေတြ႕ရတယ္။

၈။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေယာက္်ားေတြ မေတာ္မတရားျပဳက်င့္ခံရတဲ့ ႏႈန္းထား နည္းပါးျခင္းဟာ တိုင္တန္းမႈ နည္းပါးျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေယာက္်ားဆိုတာ သန္မာရတယ္၊ ခုခံတံု႔ျပန္ႏိုင္စြမ္းရိွရမယ္လို႔ အစဥ္အလာအရ သြန္သင္ထားၾကေတာ့ ခံလိုက္ရတဲ့ ေယာက္်ားသားေတြဟာ “ေယာက္်ားမဟုတ္ဘူး”လို႔ အထင္ခံရမွာ စိုးတဲ့အတြက္ မတိုင္ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။

 ၉။ ကေလး လိင္ပိုင္းမေတာ္မတရားျပဳက်င့္မႈဆိုတာ နမ္းတာ၊ ပါးစပ္နဲ႔၊ စအိုနဲ႔၊ မိန္းမကိုယ္နဲ႔ လိင္ဆက္ဆံတာလို ကိုယ္ခႏၶာထိေတြ႕မႈလည္း ပါတယ္။ ဒါတင္မကေသးဘူး၊ လိင္အဂၤါကို ကေလးေတြကို လွစ္ျပတာ၊ ကေလးေတြကို မဖြယ္မရာ ႐ုပ္ေသ၊ ႐ုပ္ရွင္ေတြ အတင္းၾကည့္ခိုင္းတာ၊ ကေလးရဲ႕ ဝတ္လစ္စလစ္ ကိုယ္ခႏၶာကို ၾကည့္ဖို႔ အားထုတ္တာ၊ လိင္ဆက္ဆံဖို႔ ကေလးကို ဖိအားေပးတာ၊ ကေလးေရွ႕မွာ လိင္ဆက္ဆံတာ၊ ကေလးကို မဖြယ္မရာ ႐ုပ္ေသ၊ ႐ုပ္ရွင္အတြက္၊ ျပည့္တန္ဆာလုပ္ဖို႔အတြက္ အျမတ္ထုတ္တာေတြလည္း ပါဝင္ပါတယ္။

၁၀။ မဟုတ္တာ အလုပ္ခံရၿပီးတဲ့ေနာက္ ကေလးအမ်ားစုက ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေျပာျပေလ့ မရိွတတ္ၾကပါဘူး။ ေျပာတဲ့ ကေလးျဖစ္ျပန္ရင္လည္း အေရးယူမႈ တခုခု ျဖစ္မလာခင္ သည္အေၾကာင္းကိုပဲ လူေပါင္း ၄-၅-၁၀ ေယာက္ကို မျဖစ္မေန ထပ္ျပန္တလဲလဲ ျပန္ေျပာျပေနရစျမဲျဖစ္ပါတယ္။

၁၁။ မဟုတ္တာ အလုပ္ခံလိုက္ရတဲ့ ကေလးေတြမွာ က်န္းမာေရးထိခိုက္မႈ အမ်ားအျပားျဖစ္လာႏိုင္တယ္။ စိတ္ထိခိုက္မႈ ဒဏ္ကို အျပင္းအထန္ခံရၿပီးေနာက္ တင္းက်ပ္မႈ စိတ္စံလြဲေရာဂါ (Post-Traumatic Stress Distorder)၊ အစားအေသာက္ စံလြဲမႈ (မတရား စားတာ၊ မတရား မစားတာမ်ိဳး)၊ စိတ္ေထာင္းကိုယ္ေက် ေရာဂါလကၡဏာေတြ၊ ယဥ္ယဥ္ေလးနဲ႔ စိတ္က်န္းမာေရး ခ်ိဳ႕ယြင္းေနတာ၊ နာတာရွည္ နာက်င္ကိုက္ခဲမႈ၊ လြန္က်ဴးတဲ့ လိင္ပိုင္း အမူအက်င့္ (ကေလးေတြဟာ သူ႔အရြယ္နဲ႔သူ လိင္ကိစၥကို စိတ္ဝင္စားတာ သဘာဝပါ။ သို႔ေသာ္ လြန္က်ဴးတယ္ဆိုတာကေတာ့ မူႀကိဳအရြယ္ကေလးငယ္က လိင္ကိစၥေတြ တစ္တစ္ခြခြေျပာတာတို႔၊ ၁၂ ႏွစ္သားက လူေရွ႕မွာ တကိုယ္ေရ အာသာေျဖတာတို႔လိုမ်ိဳးကို ဆိုလိုပါတယ္)၊ သင္ယူမႈ ျပႆနာ၊ တိရစၦာန္ေလးေတြအေပၚမွာ ရက္စက္တာ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဖ်က္ဆီးတဲ့ အမူအက်င့္၊ မိမိကိုယ္ကို ေသေၾကာင္းၾကံမႈ၊ လူ႔ကန္႔လန္႔အမူအက်င့္၊ အိပ္မေပ်ာ္တာ၊ အိပ္မက္ဆိုးေတြ မက္တာ၊ ေဒါသတႀကီး ေပါက္ကြဲတာ၊ တေယာက္တည္း မေနခ်င္တာ၊ အရြယ္ေရာက္တဲ့အထိ တျခားသူေတြအေပၚ က်ဴးလြန္ခ်င္တာစတဲ့ အမူအက်င့္ေတြ ေပၚေပါက္လာတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြကို သူတို႔က လူျမင္သူျမင္ေတာ့ မျပတတ္ၾကေတာ့ဘူး။

၁၂။ ကေလးကို မဟုတ္တာလုပ္သူေတြဟာ ကာယအားနဲ႔ အဓမၼ မလုပ္ၾကဘူး။ လက္ေဆာင္ေလးေတြ ေပး၊ အတူကစားေပး၊ အတူေနေပး၊ သြားေပး၊ ကေလးေတြကို မဖြယ္ရာတဲ့ ႐ုပ္ရွင္၊ ႐ုပ္ေသေတြ ျပေပး၊ စိတ္မပါဘဲ ေအာ္လိုက္ဟစ္လိုက္၊ မာန္လိုက္မဲလိုက္နဲ႔ ကေလးစိတ္ထဲမွာ က်ဴးလြန္မယ့္သူကို ဘာမွန္းမသိဘဲ ဇေဝဇဝါျဖစ္ေနေအာင္ လုပ္ေပးတာမ်ိဳး ေတြနဲ႔ က်ံဳးသြင္းတတ္ၾကပါတယ္။

၁၃။ မိဘတပါးတည္းနဲ႔သာ ေနထိုင္ရတဲ့ ကေလး၊ လက္ထပ္မထားတဲ့ သူနဲ႔ အတူေနေနတဲ့ မိဘနဲ႔ ေနရတဲ့ ကေလးေတြဟာ မိရင္းဘရင္းနဲ႔အတူ ေနရတဲ့ ကေလးေတြထက္ မဟုတ္တာ အလုပ္ခံရႏိုင္ေခ် ရွစ္ဆပိုမ်ားပါတယ္။

၁၄။ ကေလးကို မဟုတ္တာလုပ္တယ္လို႔ တိုင္ၾကားတဲ့အမႈေတြရဲ႕ ၂၃ % ေလာက္ကို ၁၈ ႏွစ္ေအာက္ေတြက က်ဴးလြန္ၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

၁၅။ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ေလ့လာခ်က္တရပ္မွာေတာ့ အေရအတြက္ စုစုေပါင္း ေလးသန္းခြဲေလာက္အထိ ရိွမယ့္ အစိုးရေက်ာင္း တက္ေနသူ ကေလးေပါင္း ၉.၆ % ဟာ သူတို႔ကို ပညာသင္ေပးေနသူေတြရဲ႕ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ မဖြယ္ရာမႈေတြကို ေတြ႕ၾကံဳဖူးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ သည္လို မဖြယ္ရာမႈဆိုရာမွာ လိင္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ဟာသေတြ ေျပာတာမွသည္ လိင္ဆက္ဆံတာအထိ ပါဝင္ပါတယ္။ က်ဴးလြန္သူေတြထဲမွာ ဆရာက ၁၈ % ၊ အားကစားနည္းျပက ၁၅% ၊ လူစားဝင္သင္တဲ့ ဆရာက ၁၃ % ၊ ေက်ာင္းအုပ္က ၆ % ၊ ကေလးေတြကို ေဖးမ ေဆြးေႏြးေပးသူက ၅ % ပါဝင္ပါသတဲ့။

၁၅။ မေတာ္တေရာ္ အလုပ္ခံရတဲ့ ကေလး ၉၅ % က က်ဴးလြန္သူကို သိကၽြမ္းၾကပါတယ္။

၁၆။ ကေလးကို မေတာ္တေရာလုပ္တဲ့သူ အမ်ားစုဟာ ကေလးထက္ ဆယ္ႏွစ္၊ ဆယ္ႏွစ္အထက္ ႀကီးသူေတြပါ။ ကေလး အေပၚ က်ဴးလြန္သူ တဝက္ေက်ာ္ဟာ ၃၅ ႏွစ္ေအာက္ေတြပါ။

မူရင္းက ၆၄ ခ်က္ ပါပါတယ္။ မ်ားလို႔ အဓိက သိသင့္တဲ့ ၄ ပံုတပံုကိုပဲ ဘာသာျပန္ေပးလိုက္ပါတယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

၀၁၀၇၁၉

မူရင္း – https://www.factretriever.com/child-abuse-facts

႐ုပ္ရွင္ ႐ုပ္ရွင္ ႐ုပ္ရွင္ (၃)

🎬 🎬 🎬 🎬 🎬 🎬

ေလ့လာဆည္းပူးခ်င္ရင္၊ ဆည္းပူးတတ္ရင္ 
အလကားရႏိုင္တာေတြခ်ည္းပဲကို နည္းမွတ္လို႔…

ျဖစ္ရပ္မွန္ ဓာတ္ရွင္အေၾကာင္း အနည္းအပါး ေျပာၿပီးတဲ့အခါ က်ေနာ္တို႔မွာ ရိွတဲ့ ေငြေလးတမတ္နဲ႔ တက္ကိုင္ဖို႔ ရြယ္ေနတဲ့ အတၳဳပၸတၱိဓာတ္ရွင္အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးၾကည့္ပါရေစ။ (ဆက္ေရးတဲ့အခါ အတၳဳပၸတၱိဓာတ္ရွင္ကို “ထုတ္ရွင္”လို႔ အတိုေကာက္ သံုးပါရေစ။)

အဲဒီ့အတြက္ က်ေနာ္ အိမ္စာ လုပ္ပါတယ္။

ေအာင္မေလးဗ်ာ… ေတဝါးမယ္၊ ရွင္ဝါးမယ္၊ မေတမရွင္ ဖိဝါးမယ္ဆိုတဲ့အတိုင္းပါပဲ။

ထုတ္ရွင္ကို တကယ္ ခ်႐ိုက္ဖို႔ အသာထား၊ ထုတ္ရွင္ရဲ႕ သေဘာသဘာဝကို နားလည္ဖို႔ေတာင္ ဖတ္စရာေတြက တပံုတပင္၊ ၾကည့္ရမယ့္ကားေတြကလည္း မနည္းမေနာ။

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္က စတင္ၿပီး အခုအထိ ၈ ႏွစ္ခြဲအတြင္းမွာ ေဟာလီးဝု(ဒ္)က ထုတ္ရွင္ေပါင္း ၂၂၅ ကား ထြက္ထားသဗ်။ ဒါက ထင္ရွားတာေတြေနာ္။ မထင္မရွားေတြ မပါေသးဘူး။ ပ်မ္းမွ် တႏွစ္ကို ၂၈ ကားႏႈန္း၊ တလကို ႏွစ္ကားႏႈန္းေလာက္ ထြက္ထားတာလို႔ေတာင္ ေျပာႏိုင္တဲ့ အေနအထားပါ။

ေငြတမတ္နဲ႔ ငါးၾကင္းေကာင္း မကိုင္ခင္မယ္ အဲဒီ့ ၂၂၅ ကားအနက္က ကားေပါင္း ၁၀၀ ေလာက္ကိုပဲ လိပ္ပတ္လည္ေအာင္ ထိုင္ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ထုတ္ရွင္ဆိုတာ သည္လိုပါလားလို႔ ကိုယ့္ဆရာေတြ သေဘာေပါက္လာႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို အသင့္ရိွေနပါတယ္။

ဝါသနာပါရင္ ဝစ္ခီမွာ သြားၾကည့္လို႔ ရပါတယ္။ ၁၉၅၀ ျပည့္မတိုင္မီကာလမွသည္ အခု ၂၀၁၉ ခုႏွစ္အထိ ႏွစ္အလိုက္ ထုတ္ရွင္စာရင္း ေတာ္ေတာ္ ျပည့္ျပည့္စံုစံုက သည္မွာ ရိွပါတယ္။

https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_biographical_films

ထုတ္ရွင္ရဲ႕ အျမြက္သေဘာ

“ထုတ္ရွင္ ဇာတ္ညႊန္းဟာ ကိုယ္ဘာကို ျပခ်င္တာလဲဆိုတဲ့အေပၚမွာ မူတည္ပါတယ္။ မွတ္တမ္းဓာတ္ရွင္ဆိုရင္ေတာ့ မွတ္တမ္းကားတို ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ရႏိုင္သလဲဆိုတဲ့အေပၚမွာ မူတည္တာေပါ့။ ဒါေပသည့္ ထုတ္ရွင္ကေတာ့ မွတ္တမ္းက ျပႏိုင္တာထက္ ဇာတ္လမ္းကို အမ်ားႀကီး ပိုေကာင္းေအာင္၊ ပိုအသက္ဝင္ေအာင္ လုပ္ယူႏိုင္ပါတယ္”လို႔ ေလာေလာဆယ္ ႏိုင္ငံတကာ ႐ုပ္ရွင္ပြဲေတာ္ေတြမွာ တင္ေနတဲ့ Stand Up Man ကိုရီးယားနဲ႔ ကေနဒီယံ ဟာသ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္ညႊန္းကို ေရးခဲ့သူ ကေနဒါအေျခစိုက္ ဒါ႐ိုက္တာ၊ ဇာတ္ညႊန္းေရးဆရာမ Nathalie Younglai က ေျပာဖူးပါတယ္။ (https://www.facebook.com/standupmanfilm/)

သူ႔ဇာတ္႐ုပ္ကို တည္ၿပီး အ႐ိုက္ခံလိုက္ရတဲ့ Facebook ဆရာႀကီး ဇကာေပါက္ကိုယ္တိုင္ကေတာင္ အဲဒီ့ကားကို ၾကည့္ၿပီး “အီစလံေဝသြား”တာမို႔ အဲဒီ့ကားကို “Block လုပ္လိုက္တယ္”လို႔ ေျပာခဲ့သလို သူနဲ႔အတူ Facebook ကို တြဲၿပီး တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ Educardo Saverin ကလည္းပဲ “သည္ကားက ေဖ်ာ္ေျဖေရးအတြက္ ႐ိုက္ကူးထားတာ ရွင္းပါတယ္။ အခ်က္အလက္မွန္ကို အေျခခံထားတဲ့ မွတ္တမ္းကား မဟုတ္ပါဘူး”လို႔ ဆိုခဲ့တဲ့ The Social Network ဇာတ္ညႊန္းကို ေရးခဲ့သူ Aaron Sorkin ကလည္း ”အမွန္ေပၚမွာ သစၥာမထားခ်င္ပါဘူး။ က်ေနာ္က ပံုေျပာခ်င္တာပါ”လို႔ အတိအလင္း ဆိုခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ့ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားနဲ႔တင္ ထုတ္ရွင္ရဲ႕ အျမြက္သေဘာကို ေစာေၾကာႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ထုတ္ရွင္ဟာ မွတ္တမ္းကားမဟုတ္ပါဘူး။

ထုတ္ရွင္နဲ႔ အလုပ္ေလွ်ာက္မွာ မဟုတ္ပါ

မွတ္တမ္းကား (documentary) ဆိုတာကေတာ့ အလုပ္ေလွ်ာက္တဲ့အခါ ထည့္ၾကျမဲ ကိုယ္ေရးရာဇဝင္လိုပါပဲ။ အမည္၊ အျခားအမည္ (ရိွလွ်င္)၊ အဘအမည္၊ အမိအမည္၊ လူမ်ိဳး၊ ကိုးကြယ္သည့္ဘာသာ၊ ေမြးေန႔သကၠရာဇ္၊ ပညာအရည္အခ်င္း၊ အိမ္ေထာင္ေရးအေျခအေန၊ သားသမီးအမည္… စသျဖင့္မွသည္ ဟိုတေခတ္ဆီက ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ ေလွ်ာက္တဲ့အခါ လက္ေညာင္းေအာင္ ျဖည့္ရတဲ့ ေဆြခုနစ္ဆက္ မ်ိဳးခုနစ္ဆက္ရဲ႕ အေသးစိတ္ေတြလိုမ်ိဳး ထည့္ခ်င္သေလာက္ ေလွ်ာက္ထည့္လို႔ ရပါတယ္။

Image may contain: 2 people, textထုတ္ရွင္လို႔ ေျပာကတည္းက “ဓာတ္ရွင္”သေဘာပါသြားပါၿပီ။ တနည္းေျပာရရင္ ပရိသတ္စြဲမက္ေအာင္ ဖမ္းစားရပါေတာ့မယ္။ သည္အတြက္ သက္ရိွထင္ရွားရိွခဲ့ဖူးတဲ့၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း The Social Network မွာလို သက္ရိွ ထင္ရွားရိွဆဲ လူတေယာက္ေယာက္ရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိကို ႐ိုက္ျပရာမွာ ဇာတ္လမ္း (ပံုျပင္) သေဘာ ျဖစ္ေနဖို႔ မလြဲမေသြ လိုလာပါတယ္။

မွတ္တမ္းကားကို အလုပ္ေလွ်ာက္တဲ့အခါ တြဲတင္တဲ့ ကိုယ္ေရးရာဇဝင္နဲ႔ ပံုခိုင္းခဲ့သလို ခိုင္းရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ထုတ္ရွင္ဟာ ဝတၳဳပါပဲ။ အဲေလာက္ကို ႐ိုးစင္းရွင္းလင္းပါတယ္။ ဝတၳဳေပမယ့္ တကယ့္ ဓိ႒ဓမၼေလာကမွာ သက္ရိွထင္ရွားရိွခဲ့သူရဲ႕ ဘဝကို အေျခခံထားတဲ့ ဝတၳဳေပါ့။

(ျမန္မာဝတၳဳထဲမွာ နမူနာ ျပစရာအျဖစ္ ေခါင္းထဲ တန္းခနဲ ေပၚလာတာက ဆရာမႀကီး ခင္ႏွင္းယု ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ လံုးခ်င္းဝတၳဳတပုဒ္ပါ။ ဝတၳဳနာမည္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ေတာ္ေတာ့္ကို အႏုပညာေျမာက္တဲ့ ဝတၳဳတပုဒ္ ျဖစ္ခဲ့တာကိုေတာ့ မေမ့ႏိုင္ပါဘူး။ ခက္တာက အဲဒီ့ဝတၳဳကလည္း ေနာက္တႀကိမ္ ျပန္ထြက္လာစရာ အေၾကာင္း အလြန္နည္းသြားပါၿပီ။ “ကၽြန္မ၏ ခ်စ္သူ”ဆိုတာလည္း ဆရာမႀကီးရဲ႕ခင္ပြန္း ဗိုလ္မွဴးႀကီးေက်ာ္ေသာင္းရဲ႕ ဘဝကို အေျခခံ ထားတဲ့ ဝတၳဳပါပဲ။ အဲဒါလည္း အလြန္ေကာင္းပါတယ္။)

ပထမအခ်က္

အဲေတာ့ ပထမဆံုးအခ်က္က ထုတ္ရွင္႐ိုက္မယ္ဆိုတဲ့အခါ အလုပ္ေလွ်ာက္လႊာတင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို သတိထားဖို႔ လိုမယ္ထင္ပါတယ္။ အႏုပညာေျမာက္တဲ့ ဇာတ္လမ္း႐ိုက္မွာကို ျပက္ျပက္ထင္ထင္ သိထားရပါလိမ့္မယ္။

တဘဝလံုး ေလွ်ာက္႐ိုက္ျပမွ ထုတ္ရွင္ေကာင္း ျဖစ္တာမဟုတ္

ဒုတိယကေတာ့ ပထမအခ်က္နဲ႔ ဆက္စပ္ေနပါတယ္။

ဇာတ္လမ္း႐ိုက္ေတာ့မွာမို႔ အဲဒီ့သက္ရိွထင္ရွားရိွသူရဲ႕ ပုခက္တြင္းမွသည္ အုတ္ဂူဆီအထိ အစဥ္အတိုင္း စီကာစဥ္ကာ ႐ိုက္ျပစရာ မလိုဘူးဆိုတာကို ျပက္ျပက္ထင္ထင္ သိထားသင့္ျပန္ပါတယ္။

ဇာတ္လမ္းျဖစ္တဲ့အတြက္ ထုတ္ရွင္ဇာတ္ညႊန္းေရးသူမွာ လြတ္လပ္ခြင့္ အေတာ္အတန္ ရသြားပါၿပီ။ ျပင္လို႔မရတာက အခ်ိန္ကာလ၊ အခင္းအက်င္းနဲ႔ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ေတြပါ။ အဲဒါကို မူေသထားၿပီး က်န္တာက အႏုပညာအား ေကာင္းရင္ ေကာင္းသေလာက္ ကြန္႔လို႔ ညႊန္႔လို႔ ရေနပါတယ္။

နမူနာေလးေတြ ျပပါရေစ…

အေမရိကန္ သမၼတ Abraham Lincoln ရဲ႕ ထုတ္ရွင္ေတြ တကားမက ရိွပါတယ္။ သည္ထဲမွာမွ The Better Angels ဆိုတဲ့ ကားက လင္းခန္း (Lincoln) ရဲ႕ ငယ္ဘဝကိုသာ ႐ိုက္ျပခဲ့တာပါ။

Image may contain: 1 person, smiling, textနယ္လဆင္(န္)မယ္(န္)ဒဲလားဆိုလည္း တကားမက ရိွပါတယ္။ ဒါေပသည့္ အဲဒီ့ထဲမွာမွ Clint Eastwood ႐ိုက္တဲ့ Invictus ဇာတ္ကားဟာ သူ႔ထက္ပိုၿပီး အတၳဳပၸတၱိအျပည့္အစံု ပိုဆန္တဲ့ Mandela: Long Walk to Freedom ကားထက္ ပိုၿပီး မယ္(န္)ဒဲလား ႐ုပ္လံုးပိုၾကြခဲ့ျပန္တယ္။

Invictus က ေတာင္အာဖရိက ႏိုင္ငံက လူျဖဴေတြ အင္မတန္ ခံုမင္တဲ့ Rugby ကမၻာ့ဖလားပြဲမွာ အႏုိင္ရလာတဲ့ လူျဖဴအသင္းကို ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ႀကိဳဆိုခဲ့တဲ့ တကယ့္ျဖစ္ရပ္ကို အေျခခံၿပီး မယ္(န္)ဒဲလားရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး ၾကံ႕ခိုင္မႈစြမ္းရည္ကို မီးေမာင္းထိုးျပခဲ့တာပါပဲ။

တနည္းေျပာရင္ နယ္လဆင္(န္)မယ္(န္)ဒဲလားဆိုတာ ဘယ္လိုလူစားလို႔ ေပၚလြင္ေအာင္ ႐ိုက္ျပခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္ ခဏခဏ ညႊန္းခဲ့ဖူးတဲ့ Bohemian Rhapsody ဆိုလည္း လူ႔ဘဝမွာ ၄၅ ႏွစ္ေနသြားတဲ့ Freddy Mercury ရဲ႕ဘဝကို Queen တီးဝိုင္း စဖြဲ႕တဲ့ ၁၉၇၀ ျပည့္မွသည္ ၁၉၈၅ ခုႏွစ္ ကယ္ဆယ္ေရး ရံပံုေငြ ေဖ်ဖာ္ေျဖပြဲအထိ ၁၅ ႏွစ္တာေလးပဲ ျဖတ္႐ိုက္ျပသြားတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့မွာလည္း Freddy ဘယ္လိုလူစားဆိုတာ ကြက္ခနဲ ေပၚပါတယ္။

ဒုတိယအခ်က္

သည္မွာ အခ်က္ ၂ ခ်က္ ထပ္ထြက္လာပါတယ္။

အစအဆံုး ေလွ်ာက္႐ိုက္ေနစရာ မလိုဘဲ ဇာတ္လမ္းအရ လိုတဲ့ေနရာေလးပဲ ျဖတ္ျပလို႔လည္း ထုတ္ရွင္အတြက္ အဆင္ေျပတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္က တခ်က္ေပါ့။

တတိယအခ်က္

ေနာက္တခ်က္က ကိုယ္႐ိုက္ျပမယ့္ အဓိကဇာတ္႐ုပ္ (သက္ရိွထင္ရွားရိွခဲ့သူ)ဟာ ဘယ္လိုလူစားဆိုတာ ေပၚလြင္သြားတာနဲ႔ ထုတ္ရွင္သမား တာဝန္ေက်ၿပီဆိုတဲ့ အခ်က္ပါ။ ဒါ သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။

သည္ေနရာမွာ အဲဒီ့လူဟာ ဘယ္လိုလူစားလို႔ ကိုယ္ျမင္တဲ့ အျမင္အတိုင္း ပီျပင္ဖို႔ေလးပဲ လိုတာပါ။ အဲဒီ့အျမင္ကို ပရိသတ္ေရွ႕ေမွာက္ခ်ျပလိုက္တာဟာ ထုတ္ရွင္ပါပဲ။

အဲေတာ့ ထုတ္ရွင္႐ိုက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္႐ိုက္မယ့္ ဇာတ္႐ုပ္ရဲ႕ စ႐ိုက္မွန္၊ စိတ္ရင္းကို ထဲထဲဝင္ဝင္ ပပ္ပပ္နပ္နပ္ သိထားဖို႔က တျခားဟာေတြရဲ႕ ေရွ႕ကို ေရာက္လာပါတယ္။

အေရးႀကီးဆံုး

သိပ္အေရးႀကီးတာကေတာ့ အဲဒီ့လူနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တျခားဆရာေတြ၊ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ သူနဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္ေတြ ေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ ဖတ္႐ႈၿပီး သည္လူဟာ ဘယ္လိုလူရယ္လို႔ သည္ဇာတ္ကို ေရးမယ့္သူ၊ ႐ိုက္မယ့္သူ “ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်” “ရင္ဘတ္ႀကီးနဲ႔” ထိုးထြင္း သိလာတဲ့ “ကိုယ္ပိုင္” သိရိွမႈကို ဆိုလိုပါတယ္။ ဟိုလူေျပာ သည္လူေျပာ ၾကားဖူးနားဝနဲ႔ သိထားတဲ့ “အိေယာင္ဝါး” အသိ၊ “သညာသိ”ေလာက္နဲ႔ မရပါဘူး။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…
အတၱေက်ာ္

၂၄၀၆၁၉

႐ုပ္ရွင္ ႐ုပ္ရွင္ ႐ုပ္ရွင္ (၂)

🎬 🎬 🎬 🎬 🎬 🎬

အတၳဳပၸတၱိဓာတ္ရွင္ဆီ မသြားခင္ ၾကားတဆင့္

အားနာနာနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အတၳဳပၸတၱိ ႐ုပ္ရွင္က က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာ ဓာတ္ရွင္သမားေတြနဲ႔ ေဝးလြန္းလွတယ္လို႔ ျမင္မိရပါတယ္။

က်ေနာ့္အျမင္မွာေတာ့ အဲဒီ့အတၳဳပၸတၱိ ႐ုပ္ရွင္ဆိုတဲ့ ငါးၾကင္းေခါင္းႀကီး မကိုင္ခင္မွာ ၾကားတဆင့္ က်န္ေနပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ ႐ုပ္ရွင္ပါပဲ။

ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္ ႏွစ္ ၁၀၀ သက္တမ္းအတြင္းမွာ က်ေနာ္သိမီသေလာက္ ျဖစ္ရပ္မွန္ ႐ုပ္ရွင္ မရိွသေလာက္နည္းပါတယ္။ မႈခင္းျဖစ္ရပ္မွန္တခ်ိဳ႕ကို ႐ိုက္ျပဖူးၾကတာကလြဲရင္ အမွတ္ထင္ထင္ တကားမွ မရိွပါဘူး။ (မွားေနရင္ ျပင္ေပး၊ ေထာက္ျပေပးေတာ္မူၾကပါ။)

ေဘာလီးဝု(ဒ္)က ျဖစ္ရပ္မွန္ ဓာတ္ရွင္ေတြ

တကယ္ဖြံ႕ၿဖိဳးေနတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ေလာကေတြမွာေတာ့ ျဖစ္ရပ္မွန္႐ုပ္ရွင္ေတြ တသီႀကီး ႐ုိက္ကူးတင္ဆက္ေနၾကပါတImage may contain: 2 people, textယ္။ ေဟာလီးဝု(ဒ္)ကို အသာထား၊ အိမ္နီးခ်င္း အိႏၵိယႏိုင္ငံက ေဘာလီးဝု(ဒ္)မွာေတာင္ အမ်ားႀကီးရိွပါတယ္။ က်ေနာ္ ၾကည့္ဖူးၿပီး စြဲေနတဲ့ ကားတကားက Sarbjit (2016) ပါပဲ။ ေနာက္အမွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္က်န္ရစ္တာက No One Killed Jessica (2011), Shahid (2012), Manjhi – The Mountain Man (2015) တို႔ပါပဲ။ က်ေနာ္ မၾကည့္ဖူးတာေတြ အမ်ားအျပား က်န္ပါေသးတယ္။ မြမ္ဘိုင္းမွာ ဗံုးကြဲတာ အေျခခံထားတာ၊ အၾကမ္းဖက္သမားေတြ ေလယာဥ္ကို ျပန္ေပးဆြဲခ်ိန္မွာ ရဲရဲရင့္ရင့္ ရင္ဆိုင္ခဲ့တဲ့ ေလယာဥ္မယ္၊ ေျခနင္းမီးစက္ကို ဖန္တီးၿပီး ရြာနဲ႔ ေက်ာင္းေတြကို မီးလင္းေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ စံုတြဲ၊ ဆာဒမ္ဟူစိန္ ကူဝိတ္ကို က်ဴးေက်ာ္ခ်ိန္မွာ ကူဝိတ္ေရာက္ အိႏၵိယႏိုင္ငံသားေတြကို ေထာင္နဲ႔ ခ်ီၿပီး ကယ္ထုတ္ခဲ့တဲ့ အိႏၵိယ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္စသျဖင့္ တကယ့္ ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြကို အေျခခံ ႐ိုက္ကူးထားတဲ့ ကုလားကားေတြ အမ်ားအျပား က်န္ပါေသးတယ္။

ေဟာလီးဝု(ဒ္)က ေတာင္ပံုရာပံု

ေဟာလီးဝု(ဒ္)မွာေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ Escape from Alcatraz (1979), Enemy at the Gates (2001), Catch Me If You Can (2002), the Pianist (2002), Hotel Rwanda (2004), Ray (2004), Letters from Iojima (2006), a Beautiful Mind (2006), the Queen (2006), Into the Wild (2007), the Pursuit of Happyness (2006), the Last King of Scotland (2006), a Mighty Heart (2007), the Hunting Party (2007), Che (2008), Hachi: a Image may contain: 1 personDog’s Tale (2009), J. Edgar (2011), the Social Network (2012), Lincoln (2012), Sully (2016), the Butler (2018), Green Book (2018), … အစရိွသျဖင့္။ ဒါ က်ေနာ္ အမွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္က်န္ရစ္တဲ့ ကားတခ်ိဳ႕ပါပဲ။ ေျပာမယ္ဆို တပံုႀကီး က်န္ပါေသးတယ္။

သည္ကားေတြထဲမွာ အတၳဳပၸတၱိဓာတ္ရွင္တခ်ိဳ႕လည္း ပါေနပါတယ္။ ဥပမာ J. Edgar တို႔၊ Ray တို႔၊ Che တို႔၊ Lincoln တို႔ေပါ့။

ကိုရီးယားေတြလည္း တြယ္ေနၾကၿပီ

ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းေတြကို ကိုရီးယားဓာတ္ရွင္သမားေတြလည္း ဓာတ္က်ေနၾကပါတယ္။ A Taxi Driver (2017) ဆို ေဒၚလာ ၁၄ သန္း အကုန္ခံ႐ိုက္ၿပီး ေတာင္ကိုရီးယားတႏိုင္ငံတည္းမွာတင္ ၈၉ သန္းေလာက္ ျပန္ရခဲ့ပါတယ္။ ကမၻာမွာ လည္းေအာင္ျမင္သလို ဆုေတြလည္း ရ၊ ဆန္ကာတင္စာရင္းေတြလည္း ႏိုင္ငံတကာမွာ ဝင္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားပါပဲ။

Northern Limit Line (2015) ဆိုလည္း ၆ သန္းပဲ ကုန္ၿပီး ၃၉ သန္း ျပန္ရခဲ့တဲ့ဇာတ္ကားပါ။ ေျမာက္ကိုရီးယားနဲ႔ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ တိုက္ပြဲျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္းပါ။

Memories of Murder (2003) က ကိုရီးယားႏိုင္ငံသမိုင္းရဲ႕ တေယာက္ၿပီးတေယာက္ ဆက္တိုက္သတ္တဲ့ ပထမဆံုး လူသတ္သမားရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္ေပၚ အေျခခံထားတဲ့ဇာတ္ကား။ ၁၉၈၆ ကေန ၁၉၉၁ ခုႏွစ္အထိ ငါးႏွစ္တာအတြင္းမွာ အမ်ိဳးသမီး ၁၀ ေယာက္ အသတ္ခံခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္။ သို႔ေပတည့္ ႐ုပ္ရွင္က လူသတ္သမားကို အဓိကမထားဘူး။ မျပည့္မစံုနဲ႔ သည္အမႈကို လိုက္ရတဲ့ ရဲစံုေထာက္ႏွစ္ေယာက္ကို အသားေပး႐ုိက္ခဲ့တာပါ။ ေဒၚလာ သံုးImage may contain: 2 people, textသန္းေလာက္ ကုန္တယ္လို႔ သိရေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ ျပန္ရတယ္ဆိုတာေတာ့ မသိရပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ကိုရီးယားမွာ လူၾကည့္အမ်ားဆံုး ဇာတ္ကားအေနနဲ႔ စတုတၳေနရာမွာ ရိွပါတယ္။

Silenced (2011) က ေတာ္ေတာ္ ထူးျခားပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ကုန္တယ္ မသိရေပမယ့္ ေဒၚလာ ၃၁ သန္းေလာက္ ျပန္ရတယ္။ ဒါက အေရးမႀကီးပါဘူး။ သည္ကားက နားမၾကားတဲ့ ကေလးေတြကို နားမၾကားေက်ာင္းက ဆရာေတြက ၂၀၀၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားမွာ ငါးႏွစ္ေလာက္ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ မေတာ္မတရားျပဳက်င့္ခဲ့ၾကၿပီး တရား႐ံုးက က်ဴးလြန္သူေတြကို အေလွ်ာ့ေပါ့ဆံုး ျပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္ခဲ့တာကို ႐ိုက္ျပလိုက္တာပါပဲ။ ဇာတ္ကားထြက္လာေတာ့မွ အဲဒီ့ေက်ာင္းကို ခ်က္ခ်င္း ပိတ္လိုက္သလို ကေလးငယ္ေတြ၊ မသန္မစြမ္းေတြ (က်ေနာ္ မသန္စြမ္းလို႔ ေရးတာကို ဘာသာစကားအသံုးအႏႈန္းအရ သေဘာမတူပါ။ ဗမာစကားမွာ အစဥ္အဆက္အရ မစြမ္းမသန္၊ မသန္မစြမ္းလို႔သာ သံုးပါတယ္။ စြမ္းေရွ႕က “မ”ကို ပယ္ျခင္းဟာ ဘာသာစကားကို ဖ်က္ဆီးျခင္းလို႔ ျမင္မိပါတယ္။ က်ေနာ့္တေယာက္တည္း သေဘာထားပါ။) အေပၚ က်ဴးလြန္တဲ့ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျပစ္မႈမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကာလစည္းကမ္းသတ္ ဥပေဒ (ဘယ္ႏွႏွစ္ၾကာသြားရင္ ျပစ္မႈ က်ဴးလြန္သူကို အေရးမယူေတာ့ဘူးလို႔ သတ္မွတ္ထားတာမ်ိဳး)ကို ပယ္ဖ်က္တဲ့ ဥပေဒလည္း ေပၚထြက္ခဲ့တာမို႔ သည္ကားဟာ ေတာ္ေတာ္ထူးျခားတယ္လို႔ ဆိုလိုက္ရတာပါပဲ။

ဓာတ္ရွင္ဆရာေတြရဲ႕ ၾသဇာဟာ က်ေနာ္တို႔ အႏုဉာတ စာေရးသူေတြရဲ႕ ၾသဇာထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ အစြမ္းထက္လွတယ္ဆိုတာကို သည္ျဖစ္ရပ္က သက္ေသခံေနပါတယ္။

နမူနာအျဖစ္ အနည္းအပါး ေကာက္ႏုတ္ျပတာပါ။ ေျပာမယ္ဆို သူတို႔ဆီက ျဖစ္ရပ္မွန္ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းေတြလည္း အမ်ားအျပား က်န္ပါေသးတယ္။

ထိုင္း႐ိုက္တဲ့ ထုိင္းကျဖစ္ရပ္မွန္

ထိုင္းႏိုင္ငံက ျဖစ္ရပ္မွန္ကို အေျခခံၿပီး ေဟာလီးဝု(ဒ္)က ႐ိုက္တဲ့ကားေတြ ရိွပါတယ္။ အဲလို မဟုတ္ဘဲ ထိုင္းဒါ႐ိုImage may contain: one or more peopleက္တာ ကိုယ္တိုင္႐ိုက္ကူးတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ ကားတကားက Sam Chuk (2009)ပါ။ မူးယစ္ေဆး ၿငိသြားသူ ေက်ာင္းသားေလး ၇ ေယာက္ကို ဆရာလုပ္သူက ေဆးျပတ္ေအာင္ အႏုနည္းနဲ႔ ကယ္တင္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္းေလးပါပဲ။

ျဖစ္ရပ္မွန္“ဇာတ္လမ္း” ႐ိုက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္…

ျဖစ္ရပ္မွန္ ႐ိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အလိုအပ္ဆံုး အခ်က္က သုေတသန၊ တနည္းေျပာရရင္ ေလ့လာစူးစမ္းမႈေတြ လုပ္ဖို႔ အမ်ားႀကီးလိုပါတယ္။ ျဖစ္ရပ္“မွတ္တမ္းတင္႐ုပ္ရွင္” ႐ိုက္တာမဟုတ္ဘဲ ျဖစ္ရပ္မွန္“ဇာတ္လမ္း”ကို ႐ိုက္မွာမို႔ ပရိသတ္ရဲ႕ ခံစားခ်က္နဲ႔ အာ႐ံုကို ဖမ္းစားရပါေတာ့မယ္။ တဖက္ကလည္း ျဖစ္ရပ္မွန္ကို အေျခခံတာမို႔ အခ်က္အလက္ေတြ မွန္ဖို႔ထက္ နီးစပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ သည္အခါမွာ အဲဒီ့ျဖစ္ရပ္ျဖစ္ပြားစဥ္က အေျခအေနေတြကို ဘက္စံု ေထာင့္စံုက ေလ့လာ စူးစမ္းရပါ ေတာ့မယ္။ အခ်ိန္ယူရပါေတာ့မယ္။ ဒါဟာ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းအတြက္ အဓိက အေျခခံပါပဲ။

ျဖစ္ရပ္မွန္ေပမယ့္ အကုန္ အတိအက် ျဖစ္ေနစရာ မလို

ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္ ႐ိုက္သလိုပါပဲ။ မွတ္တမ္းကား မဟုတ္ဘဲ ဇာတ္လမ္းကား ျဖစ္တာမို႔ ျဖစ္ရပ္မွန္ဆိုေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ဟာေတြကို စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းလာေအာင္၊ ဇာတ္ရိွန္တက္လာေအာင္ အပိုဆာဒါးေလးေတြ ထည့္ရတာလည္း ရိွခ်င္ရိွႏိုင္ပါတယ္။ အထက္က နမူနာျပခဲ့တဲ့အထဲက ဘယ္ျဖစ္ရပ္မွန္ကားကိုျဖစ္ျဖစ္ ေဝဖန္သူတခ်ိဳ႕က အခ်က္အလက္ေတြ မွားတယ္လို႔ ေဝဖန္တာ ခံရခဲ့တာခ်ည္းပါပဲ။

ဓာတ္ရွင္သမားေတြဘက္ကလည္း ရွင္းပါတယ္။ ဓာတ္ရွင္ျဖစ္ေနတာမို႔ အႏုပညာသည္အခြင့္အေရးကို သံုးၿပီး ဇာတ္သြက္ေအာင္၊ ဇာတ္တက္ေအာင္ တခ်ိဳ႕ဟာေတြကို သစၥာေဖာက္ရတာလို႔ ေျဖရွင္းၾကစျမဲလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္က ျဖစ္ရပ္မွန္ အနမတဂၢ

ျမန္မာေတြလည္း လူေတြသာမို႔ ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္းေတြ တပံုနဲ႔ တမ ရိွပါတယ္။

႐ုတ္တရက္ ေခါင္းထဲ ေပၚလာတာဆိုရင္ အင္းယားကန္ဟိုတယ္မွာ ဂ်ပန္ႀကီး အသတ္ခံရတာမ်ိဳးဆို သိပ္႐ိုက္လို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ခုေလာက္ဆိုရင္ ရဲမွတ္တမ္းေတြ ဘာေတြလည္း ေတာင္းၾကည့္လို႔ ရေလာက္ေနပါၿပီ။ မ႐ိုက္ခင္ အက်အန စူးစမ္းေလ့လာ၊ အဲဒီ့တုန္းက ရိွခဲ့တဲ့ ဝန္ထမ္းေတြ၊ သည္အမႈမွာ အစစ္ခံခဲ့၊ ေမးျမန္းခံခဲ့ရသူေတြကို သြားေတြ႕၊ ေမးစသျဖင့္ ျဖစ္ရပ္တခုလံုးကို ေထာင့္စံုက ႐ုပ္လံုးေပၚတဲ့အထိ ရတဲ့အထိ ႀကိဳးပမ္းႏိုင္ပါတယ္။ ရၿပီဆိုရင္ ဘယ္ေထာင့္က ျပမလဲဆိုတာ စဥ္းစားရမွာပါ။ အႀကီးအက်ယ္ အားစိုက္ရမွာ ျဖစ္သလို နည္းနည္းလည္း အပင္ပန္းခံရမွာေတာ့ မလြဲပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံတကာ တန္းဝင္ ဇာတ္ကားတကား ျဖစ္လာဖို႔လည္း ေျခတလွမ္း ပိုနီးလာမွာ အေသအခ်ာပါ။

ေလာေလာဆယ္ ေရပန္းစားေနတဲ့ အိမ္ေဖာ္ေတြ အႏွိပ္စက္ခံ၊ ေသေက်သြားတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြ၊ ကေလးသူငယ္ မဖြယ္ရာမႈ က်ဴးလြန္တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြ၊ တေလာဆီက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ တတ္ေယာင္ကား ပေယာဂဆရာလက္ ထိုးအပ္လို႔ အႏွိပ္စက္ခံၿပီး ေသသြားခဲ့ရတဲ့ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္၊ ဖုန္းေမာ္ က်ဆံုးခဲ့ရတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္၊ ၈၈ ေနာက္ပိုင္း ေထာင္တြင္းမွာ၊ စစ္ေၾကာေရးစခန္းေတြမွာ ေသဆံုးခဲ့သူတဦးဦးရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္၊ မကဒတ (ေျမာက္ပိုင္း)က သတ္ျဖတ္မႈ ျဖစ္ရပ္မွန္၊ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံကို လူကုန္ကူးခံရ၊ မယားအျဖစ္ ေရာင္းအစားခံရသူတဦးဦးရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္၊ ထိုင္းငါးဖမ္းေလွေပၚ ေရာင္းစားခံရသူရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္… ႐ိုက္ပါေလ့ဗ်ာ… တပံုႀကီး ရိွပါတယ္။ (ေၾကာက္လို႔ ခ်န္ထားခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ အယ္စတံုေတြလည္း ရိွပါေသးတယ္။) ဒါေတြဆို သိပ္မၾကာေသးခင္က အျဖစ္အပ်က္ေတြမို႔ အခ်က္အလက္ စုေဆာင္းရတာ ပိုလြယ္ပါလိမ့္မယ္။

ေအာင့္ထားသင့္ေသးတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္း

ဟိုတေန႔က ေရွ႕ဘီး ခ်မရတဲ့ၾကားက ေဘးကင္းစြာ ဆင္းသက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာ့ေလေၾကာင္း ေလယာဥ္မွဴးရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္ဆိုလည္း Sully ေလာက္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္မွာပါ။ ဒါေပသည့္ အဲဒါမ်ိဳးက်ေတာ့ ကုန္က်စရိတ္က တတ္ႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး။ ေလယာဥ္ေတြ၊ အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ေတြ ပါမွာကိုး။ အဲဒါမ်ိဳးဆို ေလာေလာဆယ္ လက္ေရွာင္ထားရမွာေပါ့။

ေလယာဥ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ႐ိုက္မယ္ဆို ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္စီးရင္းတန္းလန္းက ေလယာဥ္အတိုက္ခံရၿပီး ကြယ္လြန္ခဲ့တဲ့ ရွမ္းျပည္နယ္က ဦးပြားႀကီး အျဖစ္မ်ိဳးဆိုလည္း သိပ္႐ိုက္လို႔ ေကာင္းမွာ။

တခ်ိဳ႕ အမည္မေဖာ္လိုတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္တခ်ိဳ႕ဆိုရင္လည္း ေလာေလာဆယ္ ေအာင့္ထားရမွာေတြထဲ ပါပါတယ္။

လူငယ္ေတြကို အားကိုးပါတယ္

နာမည္ေက်ာ္ ဝတၳဳကို ဝယ္ၿပီး ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္တာကေတာ့ ဟုတ္ကဲ့… အားနာပါတယ္… ႐ိုးဟိုးဟိုးဟိုးေနပါၿပီ။ ႐ုပ္ရွင္သမိုင္း အစကတည္းက လုပ္လာခဲ့တာမို႔ ဘယ္ဒါ႐ိုက္တာမဆို လုပ္ႏိုင္တာမ်ိဳးပါ။

ျဖစ္ရပ္မွန္ကို အေျခခံၿပီး ကိုယ္တိုင္ ဇာတ္ညႊန္းေရး ႐ိုက္ကူးတဲ့အထိ ေဖာက္ထြက္ရဲတဲ့ သတၱိရိွသူ ဒါ႐ိုက္တာ လူငယ္ေလးေတြကို က်ေနာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္။

အသားေပး႐ုပ္ရွင္ႀကီး မဟုတ္ေတာင္၊ တနာရီစာ၊ ၄၅ မိနစ္စာေလာက္ ႐ိုက္ျပႏိုင္ရင္ကို ႏိုင္ငံတကာ ပြဲေတြ တင္ႏိုင္ပါ။ အသားေပး႐ုပ္ရွင္ႀကီးဆိုရင္ေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ေပါ့။ ကမၻာ့ ႐ုပ္ရွင္ဆီ ခရီးခ်ီရာမွာ သည္လို ျဖစ္ရပ္မွန္ ႐ုပ္ရွင္ေတြကို ႐ိုက္ျပတဲ့နည္းတနည္း ရိွတာကိုလည္း မေမ့ၾကေစခ်င္ပါဘူး။

အထက္က က်ေနာ့္ ေခါင္းထဲေပၚလာသေလာက္ ခ်ျပလိုက္တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ႐ိုက္ကူးေရးစရိတ္ သိပ္မမ်ားပါဘူး။ ဖုန္းေမာ္ က်ဆံုးခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းထက္ စစ္ေၾကာေရးစခန္းမွာ တိမ္းပါးခဲ့ရသူတဦးရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းက စရိတ္သက္သာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါထက္ ပေယာဂဆရာ ႏိွပ္စက္လို႔ တိမ္းပါးခဲ့ရသူ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္က ႐ိုက္ကူးေရးစရိတ္ ပိုသက္သာႏိုင္ပါတယ္။ ဂ်ပန္ႀကီး အသတ္ခံရတဲ့ ဇာတ္လမ္းဆိုလည္း ႐ိုက္ကူးေရးစရိတ္ သိပ္မ်ားမယ္ မထင္ပါဘူး။ ဂ်ပန္ႀကီးရဲ႕ ေနရာကို အဓိကမထားဘဲ လူသတ္မႈကိုသာ အဓိကထားမယ္ဆိုရင္ အမ်ားႀကီးျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ေဖာက္ထြက္မယ့္ လူငယ္ေတြကို က်ေနာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္။ အားလည္း ကိုးမိပါတယ္ဗ်ာ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္

၂၂၀၆၁၉

႐ုပ္ရွင္ ႐ုပ္ရွင္ ႐ုပ္ရွင္ (၁)

 🎬 🎬 🎬 🎬

ေရးခ်င္သြားရျခင္း အေၾကာင္းရင္း

ဗိုလ္ခ်ဳပ္႐ုပ္ရွင္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ လက္ထဲမွာ ရိွေနတဲ့ ေငြက မလံုေလာက္ဘူးလို႔ ဒါ႐ိုက္တာလုပ္မယ့္သူက ေျပာတဲ့ အင္တာဗ်ဴးကို နားေထာင္ရတဲ့အခါ က်ေနာ့္ေခါင္းထဲမွာ ႐ုပ္ရွင္အေၾကာင္းက ေရာက္လာျပန္ပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္႐ုပ္ရွင္ (အတၳဳပၸတၱိ ႐ုပ္ရွင္)ကို အသာထား၊ ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္တာေတာင္ သည္ဘက္ေခတ္ဆရာေတြ ဘယ္ေလာက္ လက္စြမ္းျပႏိုင္ခဲ့ၾကသလဲဆိုတဲ့အေတြးက ေခါင္းထဲ ဝင္လာပါတယ္။ အာဆီယံ ဓာတ္ပံုဆုရတဲ့ “မီ”ကိုေတာ့ က်ေနာ္ မၾကည့္ဖူးလို႔ မေျပာတတ္ဘူး။ ပရိသတ္ရဲ႕ အသံကေတာ့ အဲဒီ့ကားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေကာင္းတယ္။ က်န္တာေတြကိုေတာ့ ပရိသတ္က သိပ္မေက်လည္သံေတြပဲ ၾကားေနရပါတယ္။

ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္ ေျပာင္းတာ

ဝတၳဳနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္မွာ တူေနမွာက ဇာတ္လမ္းရယ္၊ အခင္းအက်င္းရယ္၊ ဇာတ္ေကာင္ေတြရယ္ပါပဲ။

Image may contain: 3 peopleဇာတ္ညႊန္းဆရာမတေယာက္က ေျပာဖူးတယ္။ ဇာတ္ညြန္းေျပာင္းယူတာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အထိမိဆံုး ဥပစာ။

“ဝတၳဳကို ဇာတ္ညႊန္းေျပာင္းတာဟာ အိမ္ ျပန္ျပင္တာနဲ႔တူပါတယ္။ အိမ္ရဲ႕အတြင္းပိုင္း အကုန္လံုးကို ၿဖိဳခ်လိုက္ၿပီး လွလွပပ ျဖစ္ေအာင္ ျပန္ေဆာက္ယူတာပါပဲ”တဲ့။

ဟုတ္တာေပါ့။ အတြင္းေလွကားကအစ ေနရာေရႊ႕တပ္ရတဲ့အထိ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

စကားေျပကေန ဇာတ္ညႊန္းေျပာင္းရာမွာ ႐ုပ္ရွင္ဆိုတဲ့ ပံုစံရဲ႕ အကန္႔အသတ္ကို နားလည္ဖို႔ လိုပါတယ္။

စကားေျပပံုစံ၊ ဇာတ္ညႊန္းပံုစံ

စကားေျပက ဇာတ္ညႊန္းေျပာင္းရင္ ဇာတ္လမ္းကို စဥ္းစားပံု ေျပာင္းရပါလိမ့္မယ္။ သူ႔ဟာသူ ဘယ္လိုေရးထားထား၊ ကိုယ္က ျပကြက္ အခန္းစဥ္ေတြအျဖစ္ ျမင္တတ္ရပါေတာ့မယ္။

ေနာက္တခ်က္က ႐ုပ္ရွင္တကားရဲ႕ ပ်မ္းမွ် ၾကာျမင့္ခ်ိန္က တနာရီခြဲ၊ တနာရီ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ ရိွပါတယ္။ အၾကမ္းဖ်င္း ေျပာရင္ အဲေလာက္အတြက္က ဇာတ္ညႊန္း စာမ်က္ႏွာ ၁၀၀၊ အမ်ားဆံုး ၁၅၀ ၾကားမွာပဲ ရိွပါတယ္။ ပ်မ္းမွ် ဝတၳဳတပုဒ္က စာမ်က္ႏွာ ၃၀၀ ေလာက္ ရိွပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို စာမ်က္ႏွာ ၅၀၀ ေလာက္အထိေတာင္ ေရးၾကတယ္။ စာမ်က္ႏွာ ၃-၄ ၅ ရာ ကို စာမ်က္ႏွာ ၁၀၀-၁၅၀ ၾကား ျဖစ္ဖို႔အတြက္ အမ်ားႀကီး ေလွ်ာ့ခ်ရေတာ့မွာပါ။

႐ုပ္ရွင္ဘာသာစကား

ဝတၳဳကို ဇာတ္ညႊန္းေျပာင္းမယ္ဆိုရင္ ေရးထားတဲ့ ဝတၳဳထဲက စာေတြကို ေမ့လိုက္ၿပီး အဲဒီ့ဇာတ္လမ္းကိုပဲ အ႐ုပ္ေတြ၊ သီခ်င္းေတြ၊ အသံေတြ၊ အေရာင္ေတြနဲ႔ ဘယ္လို ျပန္ေျပာမလဲဆိုတာ စဥ္းစားရပါေတာ့မယ္။ ဘယ္လို ေျပာမလဲ။ ဘာပံု ထြက္လာမလဲ။ အဲဒီ့ဝတၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြက ပိတ္ကားေပၚမွာ ဘယ္လို အသက္ဝင္လာမလဲ။

ဇာတ္လမ္းစဥ္ ဖြဲ႕စည္းပံု 

ဇာတ္လမ္းထဲက ဘယ္အပိုင္းေတြ ခ်န္ထားမလဲ၊ ဘာေတြကို ျဖဳတ္ပစ္မလဲ။ ဘယ္ဇာတ္ေကာင္၊ ဘယ္အျဖစ္၊ ဘယ္ေနရာ အခင္းအက်င္းေတြ ထားမလဲ၊ ျဖဳတ္မလဲ။ ဘယ္အပိုင္းေတြကို အျပတ္ရွင္းမလဲ။ ဇာတ္လမ္းေက်ာ႐ိုးကို ပံုေဖာ္ဖို႔ ဘယ္ အပိုင္းေတြ၊ ဘယ္အဓိက ဇာတ္ေကာင္ေတြကို ခ်န္ထားခဲ့မလဲ။

ဘာေတြ ေျပာင္းလိုက္မလဲ။ ဘာေတြ မူလအတိုင္း ထားမလဲ။ ဇာတ္ညႊန္းကို အလီလီ ျပန္ေရးရင္းနဲ႔ မူရင္းဝတၳဳထဲက ျဖစ္ရပ္ေတြ၊ အေျခအေနေတြ၊ ဇာတ္ေကာင္ေတြ ေပ်ာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ မူရင္းဇာတ္လမ္းထဲမွာ မပါတာေတြကလည္း ဇာတ္ ႐ုပ္လံုးၾကြတက္လာေအာင္ ပါလာႏိုင္ျပန္တယ္။ ႐ိုက္ရင္းနဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ႐ိုက္ၿပီး တည္းျဖတ္ရင္းနဲ႔ ေသာ္လည္းေကာင္း ေနာက္ထပ္ ေျပာင္းကုန္တာေတြလည္း ရိွႏိုင္ပါတယ္။

အခန္းစဥ္

ပထမဆံုး စဥ္းစားရမွာက ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္း ဖြဲ႕စည္းပံုပဲ။ ဖြဲ႕စည္းပံုက မူရင္းဝတၳဳနဲ႔ တူခ်င္မွ တူေတာ့မယ္။ ဝတၳဳထဲက အစီအစဥ္အတိုင္း ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ေတာ့မယ္။ ဇာတ္ညႊန္းေျပာင္းရာမွာ ပထမဆံုး စဥ္းစားရတာက ႐ုပ္ရွင္မွာ ျပမယ့္ ျဖစ္ရပ္ အစီအစဥ္ပါပဲ။ အံ့အားသင့္ေအာင္ လုပ္ရတာဟာ ဇာတ္ညႊန္းရဲ႕ အသက္ပါ။ ဇာတ္ကြက္ အလွည့္အေျပာင္းေတြေၾကာင့္သာ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္သူရဲ႕ အာ႐ံုကို ဖမ္းစားႏိုင္မွာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။Image may contain: 8 people, people smiling

ဝတၳဳမွာလည္း ဇာတ္ကြက္ အလွည့္အေျပာင္းေတြ ပါတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ႐ုပ္ရွင္ကို ခံစားပံု ခံစားနည္းနဲ႔ေတာ့ တထပ္တည္း မျဖစ္တာ ေသခ်ာပါတယ္။ အဓိကက ႐ုပ္ရွင္မွာ ၾကည့္သူကို တနာရီခြဲ ႏွစ္နာရီ ထိုင္ရာက မထဘဲ အာ႐ံုစိုက္ေနေအာင္ ဖမ္းစားရတာ။

ဝတၳဳက အဲလို လုပ္ဖို႔ မလိုဘူး။ ဇာတ္လမ္းက ေကာင္းေန၊ ၿငိေနဦးေတာင္ စာဖတ္သူက စာအုပ္ကို ေဘးခဏ ခ်ထားၿပီး ေနာက္မွ ျပန္ဆက္ဖတ္လို႔ ရေနပါတယ္။

တခါတေလက်ရင္ ဝတၳဳအစပိုင္းက ျဖစ္ရပ္ကို ႐ုပ္ရွင္မွာက်ေတာ့ ေနာက္ကို ပို႔လိုက္ရတာမ်ိဳးေတြဟာ သည္သေဘာပါပဲ။ ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ပီျပင္လာခ်ိန္၊ ဇာတ္ပႏၷက္ခိုင္ၿပီဆိုမွ ပရိသတ္က ဇာတ္ရည္လည္မွာမို႔ အဲလို ေရႊ႕ယူရတာမ်ိဳးေတြ ရိွတတ္ပါတယ္။

ဇာတ္ေကာင္ အတိုးအေလွ်ာ့ 

ဇာတ္ညႊန္းမွာ ဝတၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြကို ေျပာင္းဖို႔ လိုတတ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ဇာတ္ျဖည့္ ဇာတ္ေကာင္ေတြ အမ်ားအျပားပါေနတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာေပါ့။ ဇာတ္ျဖည့္ဇာတ္ေကာင္ဆိုတာက ဝတၳဳထဲမွာ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ စ႐ိုက္ကို ပံ့ပိုးေပးသူ ျဖစ္ေပမယ့္ တခါေလာက္ပဲ ပါတဲ့ ဇာတ္ေကာင္မ်ိဳးေပါ့။ ဥပမာ ဇာတ္လိုက္က လမ္းျဖတ္ကူးတယ္၊ ဇာတ္လိုက္ရဲ႕ ကူညီတတ္တဲ့ စ႐ိုက္ကို ေဖာ္ခ်င္တဲ့အတြက္ အေလးအပင္ေတြ မလာတဲ့ အမယ္အိုရဲ႕ ပစၥည္း ကူသယ္ေပးတာမ်ိဳးမွာ အမယ္အိုဟာ ဇာတ္ျဖည့္ဇာတ္ေကာင္ပါ။

ဒါက ျဖစ္ရပ္တို။ ျဖစ္ရပ္ရွည္မွာ အဓိက ဇာတ္ေကာင္နဲ႔ အခ်ီအခ် စကားေျပာတာပဲ။ အဓိက ဇာတ္ေကာင္က ယဥ္ေက်းသူ ျဖစ္တာကို ေဖာ္ခ်င္လို႔ မူရင္းဝတၳဳမွာ ဂ်ီက်တတ္တဲ့ ခရီးေဖာ္ထည့္ထားတယ္။ အဲဒီ့ ခရီးေဖာ္ ဂ်ီက်တယ္၊ အဓိက ဇာတ္ေကာင္က သည္းခံတယ္၊ ဟိုက တအားဂ်ီက်ေနတယ္။ အဲဒီ့ေနရာမွာ ခရီးေဖာ္ဟာ ဇာတ္ျဖည့္ေပါ့။

ဇာတ္ေကာင္စ႐ိုက္ ပီျပင္ဖို႔၊ ဇာတ္လမ္းရသရိွေနဖို႔၊ ႐ုပ္ရွင္ရဲ႕ အကန္႔အသတ္ၾကားထဲေဘာင္ဝင္ဖို႔က်ေတာ့ အဲလို ဇာတ္ျဖည့္ ေတြ ေလွ်ာ့လိုက္ရတတ္ပါတယ္။ ဝတၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္တိုင္းကို ထည့္ဖို႔ မလိုပါဘူး။ ဇာတ္လမ္းအတြက္ အေရးမႀကီးရင္ ျဖဳတ္ခဲ့ရပါေတာ့မယ္။ ဝတၳဳမွာ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ စ႐ိုက္ကို ပီျပင္ဖို႔ အဲဒီ့ဇာတ္ျဖည့္က အေရာင္အေသြးစံုေအာင္ ျခယ္သေပးတာ ျဖစ္ေပမယ့္ ရုပ္ရွင္မွာေတာ့ မလိုအပ္တဲ့ အပိုျဖစ္ေနတတ္ၿပီး ၾကည့္သူကို အာ႐ံု ေနာက္ေစတတ္လို႔ပါပဲ။

ေနာက္တခု ျဖစ္ႏိုင္ျပန္တာက ဇာတ္ညႊန္းကို သယ္သြားဖို႔အတြက္ ဇာတ္ေကာင္သစ္ေတြလည္း ေပၚလာႏိုင္ပါတယ္။ ဆိုၾကပါစို႔… ဇာတ္ေကာင္ ဘယ္လိုေတြးေနတယ္ဆိုတာကို ဝတၳဳမွာ စာေတြနဲ႔ ေရးျပလို႔ ရတယ္။ ႐ုပ္ရွင္မွာက်ေတာ့ ေရးျပတာ မဟုတ္ဘူး။ သည္ေတာ့ ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ အေတြးကို ဇာတ္ဝင္စကားေတြအျဖစ္ ေျပာင္းဖို႔ လိုလာတဲ့အခါ မူရင္းစာအုပ္ထဲမွာ မပါတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ထပ္ျဖည့္ေပးလိုက္ရတာမ်ိဳးလည္း ရိွျပန္ပါတယ္။

ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ အေျခအေနကို စာေရးသူက တဝါက်တည္းနဲ႔ေဖာ္လိုက္လို႔ ရပါတယ္။ “မိုးမိုး တေနကုန္ စိတ္တိုေနသည္”ဆိုရင္ တိုတိုေလးရယ္။ စာဖတ္သူက အဆင္ေျပပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္မွာက်ေတာ့ မိုးမိုး တေနကုန္ စိတ္တိုေနတာကို ဘယ္လို ျပမလဲ။ သူ တေနကုန္စိတ္တိုတာ ေပၚလြင္ေစဖို႔ အိမ္ကအထြက္ လမ္းေတြ႕တဲ့ လူကို ရန္လိုတာ၊ ေစ်းေရာက္ေတာ့လည္း ေစ်းသည္ကို ဘုေျပာတာ၊ ဘတ္(စ္)ကားေပၚ တက္ေတာ့လည္း တျခားခရီးသည္ လာအထိမွာ တြန္းထုတ္တာစတာေတြနဲ႔ ျပရေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဝတၳဳထဲမွာ မပါတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြ ျဖည့္ရေတာ့မွာေပါ့။

တခ်ိဳ႕ဟာေတြက်ေတာ့လည္း အရင္းအတိုင္း ထားရတယ္

တခါတေလက်ေတာ့လည္း ဝတၳဳထဲမွာ ေရးထားတာက ဇာတ္ညႊန္းမွာ၊ ပိတ္ကားေပၚမွာ ေကာင္းေကာင္းအံဝင္ေနတာ မ်ိဳးလည္း ရိွတတ္ျပန္တယ္။ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ အေတြးကို ေနာက္ခံ စကားေျပာနဲ႔ ထည့္လိုက္တာမ်ိဳး၊ တခ်ိဳ႕ အခ်ီအခ် စကားေျပာခန္းေတြကို အရင္းအတိုင္း ယူသံုးတာမ်ိဳးေပါ့။ ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္လမ္းအျဖစ္ ျပန္ေျပာရာမွာ အသံုးတည့္တာေတြ ကိုေတာ့ ယူသံုးရမွာပါပဲ။

ျမန္မာေတြ ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္ေျပာင္းတဲ့အခါ

ေရွးက ဆရာႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ ဒါ႐ိုက္တာ ဦးခ်စ္ခင္တို႔၊ ဦးသက္လယ္တို႔၊ ေနာက္ဆံုး ေမာင္ဝဏၰ၊ ဦးဝင္းေဖတို႔အထိက ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္ ေျပာင္းတဲ့ေနရာမွာ ပီျပင္တယ္။ ေမာင္ဝဏၰဆိုရင္ စာေရးဆရာ ေမာင္သာရကိုယ္တိုင္က သူ႔ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္လို႔ မရပါဘူးလို႔ ယံုၾကည္ေနတဲ့ၾကားက ႐ိုက္ျပခဲ့ၿပီး ဝက္ဝက္ကြဲ ေအာင္ျမင္ခဲ့ဖူးတယ္။ သူတို႔ေတြဟာ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ နည္းေတြကို တစိုက္မတ္မတ္ သံုးခဲ့ၾကပါတယ္။ စာေရးဆရာလည္း ဘဝင္က်၊ ပရိသတ္လည္း အားရတဲ့ ဇာတ္ကားေတြကို ႐ိုက္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

Image may contain: 3 people, including Moe Min Theinအားေတာ့နာပါတယ္။ သို႔ေသာ္ အထက္က ဆရာေတြလို ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္ ေျပာင္းရာမွာ မပီျပင္ေတာ့တာ ၿငိမ္းေက်ာ္ ဝတၳဳေတြကို ႐ိုက္တဲ့ အခ်ိန္က စတယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ စြဲေနပါတယ္။ ပရိသတ္အႀကိဳက္ေတာ့ ျဖစ္ပါရဲ႕။ ဝင္ေငြေတြလည္း ေကာင္းတန္သေလာက္ ေကာင္းပါရဲ႕။ စိတ္အထာက်ေလာက္တဲ့ အရည္အေသြးကို မရေတာ့တာပါ။ သည္ဘက္ေခတ္မွာေတာ့ ပိုဆိုးလာပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္အတြက္ တမင္ရည္ရြယ္ၿပီး ေရးထားတဲ့ ဝတၳဳေတြကို ႐ိုက္ရာမွာ ပရိသတ္ႀကိဳက္တာ၊ ပိုက္ဆံရတာေတြကိုေတာ့ ထည့္မေျပာေတာ့ပါဘူး။

အခုလည္း နာမည္ႀကီး ဝတၳဳေတြကို ဝယ္ျခမ္းေနသံေတြ ညံေနေအာင္ ၾကားေနရတယ္။ လူငယ္ ဒါ႐ုိက္တာေတြ အားထုတ္ေနတာ ႀကိဳဆိုပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို အဂၤလိပ္စာတတ္တဲ့သူေတြ၊ ႏိုင္ငံျခားမွာ ႐ုပ္ရွင္ပညာ သင္ယူလာသူေတြမို႔ ေမွ်ာ္လင့္စရာေတြေတာ့ ရိွေနပါေသးတယ္။

ဝတၳဳက ႐ုပ္ရွင္ ေျပာင္းတဲ့အေျခခံသေဘာကို နားလည္ၿပီး ႐ုပ္ရွင္ဘာသာစကား (visual language) ကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ တတ္ကၽြမ္းမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဝတၳဳမ်ားႏွယ္ ပီျပင္တဲ့ ဇာတ္ကားေတြကို ပရိသတ္ၾကည့္လာႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္

၂၃၀၆၁၉

ကံေကာင္းသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္း

၆ တန္းကတည္းက အတန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရိွတယ္။ လူက လူေခ်ာ။ လူေအးလည္း လူေအး။ စာကလည္း အလြန္ေတာ္။ (က်ေနာ္နဲ႔ တႏွစ္တည္း၊ တလတည္း ေမြးတာ။ သူက ရက္ႀကီးတယ္။ အခုဆို ၆၀ ေက်ာ္ေပါ့။)

ဆယ္တန္းမွာ က်ေနာ္က (ခ)စာရင္းဆိုတဲ့ အူေၾကာင္က်ားနဲ႔ က်န္ရစ္တယ္။ (က်တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ေအာင္တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ တကၠသိုလ္တက္ခြင့္မရတဲ့ ေအာင္နည္းကားေပါ့။)

သူကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေဆးတကၠသိုလ္တက္ေပါ့။Image may contain: one or more people and text

က်ေနာ္ပထမႏွစ္။ သူ ေဆးေက်ာင္း ဒုတိယႏွစ္အႀကီးတန္းမွာ ျပန္ဆံုေတာ့ သူဟာ (အခုကြယ္လြန္သြားရွာၿပီျဖစ္တဲ့) က်ေနာ့္အရင္းႏွီးဆံုး သူငယ္ခ်င္းနဲ႔အတူ ပက္သဒင္းလို႔ ေခၚတဲ့ မူးယစ္ေဆးဝါးကို အေၾကာထဲ ထိုးသြင္းၿပီး ေပ်ာ္ျမဴးေနတာ ေတြ႕ရတယ္။

လူေတြက မူးယစ္ေဆးသံုးသူေတြဆို ပစ္လိုက္ရၿပီလို႔ ထင္တတ္ၾကတယ္။ အဲဒီ့ ႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ စံျပပါ။ ၆ တန္းတည္းက အတန္းေဖာ္သည္လည္း မူးယစ္ေဆးသံုးေနတဲ့ၾကားကပဲ စာေမးပြဲ တပြဲမွ မက်ခဲ့ဘူး။ ဆပၸလီ (က်တဲ့ဘာသာ ျပန္ေျဖယူရတဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ စာေမးပြဲ)ေတာင္ မထိခဲ့ဘူး။ တႏွစ္ေလာက္ေနေတာ့ ႏွစ္ေကာင္စလံုး ေဆးမသံုးေတာ့ဘူး။

အရင္းႏွီးဆံုးသူငယ္ခ်င္းက ကင္ဆာနဲ႔ ေသတာ။ ေသေတာ့ နာမည္ေက်ာ္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ သူၾကြယ္ႀကီးျဖစ္ေနပါၿပီ။

ေဆးေက်ာင္းတက္တဲ့ ေကာင္ကလည္း အခုအခါ အေနာက္ႏိုင္ငံတခုမွာ ေတာ္ဝင္သမားေတာ္ႀကီး ျဖစ္ေနပါၿပီ။

အဟဲ… အဲဒီ့ေကာင္ အိမ္ေထာင္က်သြားေသးတယ္။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးေတာ့မွ သည္ေကာင္ အခ်စ္ကို ရွာေဖြေတြ႕ရိွသြားတာ။

သူေတြ႕ရိွတဲ့အခ်စ္က လိင္တူ။ ဆိုလိုတာက ေယာက္်ားခ်င္း ေမတၱာသက္ဝင္ ခ်စ္ခင္သြားတာပ။

သူ႔ဇနီးကို ဖြင့္ေျပာတယ္။ သူ႔ဇနီးကလည္း ကြာရွင္းေပးလိုက္တယ္။

ခုအခါမွာေတာ့ ေမာင္မင္းႀကီးသားဟာ သူခ်စ္တဲ့ ေယာက္်ားနဲ႔ အေၾကာင္းဆက္ ေပါင္းဖက္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ညားၾကေလသတည္းေပါ့။

➡️ သူက ေျပာဖူးတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာသာဆို ငါ အခုလို စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနရမွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။

ဟုတ္ပ…

ျမန္မာျပည္မွာသာဆို ေတာ္ဝင္သမားေတာ္ႀကီးျဖစ္ကာမွ ျဖစ္ေရာ… သည္လို လူသိရွင္ၾကား လိင္တူခ်င္း ေပါင္းဖက္ေနရင္ ဆမ အသိမ္းခံရကိန္းက ရာႏႈန္းျပည့္သေလာက္ ရိွသမို႔လား။

🔹🔹🔹

ေျပာခ်င္တာက အသက္ေမြးမႈဘဝ (professional life) နဲ႔ တကိုယ္ေရ ကိုယ္ပိုင္ဘဝ (private/personal life) ဆိုတာ လူတိုင္းမွာ ရိွပါတယ္။ ေရာမပစ္ရင္ ၿပီးတာပဲေပါ့။

အဆုတ္ေရာဂါ အထူးကုဆရာဝန္ဆိုပါစို႔ရဲ႕။ ေဆးလိပ္မေသာက္ဖို႔ ေဆာ္ၾသမယ္၊ ပညာေပးမယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အိမ္မွာ၊ ဘီယာဆိုင္မွာ၊ အျပင္မွာက်ေတာ့ သူ႔ဘာသာ ဖ်င္က မီးခိုးထြက္ေအာင္ ေသာက္ခ်င္ေသာက္ေနပါလိမ့္မယ္။ ဘာျဖစ္တံုး။ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ဘဝမွာ သူ႔ေရြးခ်ယ္မႈနဲ႔ သူ စိတ္ခ်မ္းသာတာ လုပ္ပါေစ။ ေဆး႐ံု ေဆးခန္းမွာ မေသာက္ရင္ ၿပီးတာပဲေလ။

သိပၸံပညာရွင္ တေယာထိုး၊ ပန္းခ်ီဆြဲတာ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး။ ေဂါပက မိန္းမရႊင္အိမ္သြား၊ အရက္ေသာက္ရင္ေတာ့ ေျပာခ်င္တတ္ၾကတယ္။ ေဂါပကဆိုတာ သူေတာ္စင္မွ မဟုတ္တာ၊ ပစၥည္းေတြ ေငြေတြကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္တဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ရတဲ့ သာမန္ပုထုဇဥ္။ အလုပ္ခြင္မွာ သူ႔အလုပ္သူ ေစတနာပါပါ သပ္သပ္ရပ္ရပ္လုပ္ေနရင္ ၿပီးတာပဲေပါ့။ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ ဘဝမွာေတာ့ အရက္ပဲေသာက္ေသာက္၊ မိန္းမရႊင္တရာနဲ႔ပဲ အိပ္အိပ္ အဲဒါ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ဘဝ။

သည္ေလာက္ အေျခခံမွ မခြဲတတ္တဲ့သူေတြ စဆရက တက္ျဖစ္ေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးကို အံ့ပါရဲ႕ဗ်ာ…

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(၁၂၀၆၁၉)