Would you really want to mend your ways?

တကယ္ ျပင္ခ်င္စိတ္ ရိွပါရဲ႕လား

မေန႔က တင္လိုက္တဲ့ “တစ္ႏွစ္ခြဲသားကို ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမသူရဲ႕ စိတ္အခံ”ဆိုတဲ့ ပို႔(စ္)မွာ ကာယကံရွင္က comment ထပ္တင္လာပါတယ္။ သူ႔ comment ကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ ႐ူးမွန္း သိသြားပါတယ္။ လူေတြရဲ႕ အသိဉာဏ္အဆင့္ကို ျမႇင့္တင္ႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္စြမ္း၊ ဉာဏ္စြမ္းရိွသမွ် ဘက္ေပါင္းစံု၊ မီဒီယာေပါင္းစံုကေန အားထုတ္ႀကိဳးပမ္းေနသမွ်ဟာ ဘာဆိုဘာမွ အရာမေရာက္ပါလားလို႔ ေတြးျဖစ္ေစတဲ့ comment ေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေကာင္မွ မဟုတ္ပါဘူး၊ အလကားေကာင္ပါ၊ အ႐ူး ထၿပီး ေတာင္ေရးေျမာက္ေရးေတြ ေလွ်ာက္ေရးမေနနဲ႔၊ ေတာင္ေျပာ ေျမာက္ေျပာေတြလည္း ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့လို႔ သူ႔ comment က ထုတ္မေျပာသည့္တိုင္ ေျပာလိုက္ဘိသကဲ့သို႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခံစားရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မျဖစ္စေလာက္ အားေလး တစ္ခုတည္းနဲ႔ေတာ့ ထစ္ခနဲရွိ လက္ပါခ်င္တဲ့ အစဥ္အလာတစ္ခုကို ႐ိုက္ခ်ိဳးဖ်က္ဆီးလို႔ မရဘူးဆိုတာကိုလည္း သေဘာေပါက္လာရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ အဲလို ခံစားသြားရေစတဲ့ သူ႔ comment ကို အရင္ဖတ္ၾကည့္ေတာ္မူၾကည့္ၾကပါဦး။ အဲဒါ အဆံုးမွာမွ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေဆြးေႏြးပါ့မယ္။

က်ေနာ့္ comment ေၾကာင့္ ဆရာစိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္မယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္း သိပါတယ္။ က်ေနာ့္ comment အေပၚ ေ၀ဖန္မႈေတြ ရိွေနမယ္ဆိုတာလည္း က်ေနာ္ သိပါတယ္။ သိရဲ႕သားနဲ႔ မင္းဘာလို႔ေရးရတာလဲကြလို႔ ေမးလာရင္… ဟုတ္ကဲ့… က်ေနာ့္ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကို ေျပာျပေစခ်င္တာပါ ဆရာ၊

က်ေနာ့္ရဲ႕မိုက္မဲမႈေတြနဲ႔ ထပ္တူမဟုတ္ေတာင္ ဆင္တူေလးေတြ က်ေနာ့္၀န္းက်င္မွာ ရိွေနတာေလးေတြကို ေျပာျပခ်င္မိတာပါဆရာ။ မမိုက္ခ်င္ဘဲ မိုက္မဲျဖစ္ေနတဲ့ အျဖစ္အပ်က္မ်ားေပါ့ဆရာ။ ေနာက္ၿပီး ဆရာ့ရဲ႕ post ကိုဖတ္ၿပီး မျပင္ႏိုင္တဲ့ က်ေနာ့္အက်င့္ကိုလည္း ၀န္ခံခ်င္လို႔ပါဆရာ။

လူ႔အႏၶေျပာလည္း ခံရေတာ့မွာပဲ ဆရာေရ… က်ေနာ့္ေယာကၡထီးကို သြား႐ိုက္လို႔ မျဖစ္ဘူးဆရာရဲ႕။ ဗလျခင္းမတူသလို၊ ဇျခင္းလည္း မတူဘူးဗ်၊ သူ႔အေၾကာင္း ေျပာျပရမယ္ဆိုရင္ ရဲထြက္တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္၊ လိမ္ညာမႈေတြကို လုပ္ဖူးတဲ့သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္၊ ေထာင္က်ဖူးတယ္၊ အရက္သမားတစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္၊ သာမန္လူေကာင္းတစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူးလို႔ သတ္မွတ္လို႔ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

က်ေနာ့္မိန္းမကိုေတာ့ က်ေနာ္႐ိုက္ပါတယ္၊ ဆံုးမပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဆရာ့စကားနဲ႔ ေျပာရင္ သူက က်ေနာ့္ထက္ဆိုးတဲ့ လူ႔အႏၶလို႔ ေျပာရမလား မသိဘူးဗ်။ က်ေနာ္ ဘယ္ေလာက္ ေျပာေျပာ ဘယ္ေလာက္ဆိုဆို ျပင္ႏိုင္စြမ္းမရိွတဲ့သူပါ။ သူနဲ႔ က်ေနာ္က ၁၁ ႏွစ္ ကြာပါတယ္။ ဆယ္တန္းအထိပဲ ေက်ာင္းပညာသင္ဖူးတဲ့သူပါ။ စာဖတ္ဖို႔ကို စိတ္မ၀င္စားတဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ အခု သူ႔အသက္က ၂၁ ပဲ ရိွပါေသးတယ္။ သူ႔မိသားစုရဲ႕ စ႐ိုက္လကၡဏာေတြကို သိၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ေနာ္ သူ႔ကို ေဖ်ာင့္ဖ် စည္း႐ံုးခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ႕ စည္း႐ံုးမႈ မေအာင္ျမင္ပါဘူး။

က်ေနာ္ သူနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ကတည္းက တစ္အိုးတစ္အိမ္ သပ္သပ္ေနပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အသက္ကငယ္ေတာ့ သူ႔အတြက္ ၾကည့္ၿပီး သူ႔မိဘေတြနဲ႔ နီးတဲ့ ေနရာမွာ အိမ္ငွားၿပီး ေနခဲ့ပါတယ္။ ညားကာစကတည္းက သူ႔ကို ကေလးမယူဖို၊ အလုပ္တစ္ခု ရေအာင္လုပ္ဖို႔၊ ကိုင္ပိုင္အိမ္ေလး ျဖစ္တဲ့အခါမွ ကေလးယူဖို႔ က်ေနာ့္ရဲ႕ plan ေတြကို သူ႔ကို ေျပာဆို တိုင္ပင္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ရဲ႕ စကားေတြက အရာမေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီကတည္းက ဟာ… သြားၿပီ ငါယူတဲ့မိန္းမက ေတာ္ေတာ္ေခါင္းေၾကာမာတဲ့မိန္းမပါလား? သူ လုပ္ခ်င္တာ၊ သူျဖစ္ခ်င္တာကို လုပ္တတ္တဲ့ မိန္းမပါလားဆိုၿပီး ေနာင္တလည္းရ၊ စိတ္လည္းပ်က္မိပါတယ္။ စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ပဲ ခရီးဆက္ခဲ့ရပါတယ္ဆရာ။

ဆရာ့စာထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကို ဆရာသိေအာင္ ဆက္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္အခု သူ႔မိဘေတြနဲ႔ ေ၀းတဲ့ေနရာကို ေျပာင္းေရြ႕ခဲ့ပါၿပီ။ ႏွစ္လပဲ ရိွပါေသးတယ္ခင္ဗ်ာ။ အဲဒီ ႏွစ္လအတြင္းမွာပဲ က်ေနာ့္သားက ေတာ္ေတာ္ လူရည္လည္လာပါတယ္။ ဟိုေနရာစပ္စပ္ ဒီေနရာစပ္စပ္ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္လာပါတယ္။ ခက္တာက သူလုပ္ခ်င္တာေတြ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ မျပင္ဆင္ထားႏိုင္တာကေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕အားနည္းခ်က္ပါပဲဆရာ။

ဆရာသံုးသပ္သလိုပဲ က်ေနာ္ဟာ မာနႀကီးတဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ။ ဆရာေျပာသလို တစ္ဖက္သားကို ကိုယ့္ဘက္ပါလာေအာင္ လုပ္ႏိုင္တဲ့အစြမ္းသတိၱမရိွပါဘူး။ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဗ်ဴဟာက ဒီလူနဲ႔ အဆင္မေျပရင္ ခပ္ကင္းကင္းေနမယ္၊ ေရွာင္ခြာမယ္ဆိုတဲ့ ဗ်ဴဟာပါ။ က်ေနာ္ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး အဲ့ဒီလိုပဲ က်င့္သံုးခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့္ဗ်ဴဟာ မမွန္ဘူးလို႔ သိလာတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီနည္းနဲ႔ က်ေနာ္ အသားက်ေနပါၿပီ။ အခုေလာေလာဆယ္အထိ အဲ့ဒီနည္းအတိုင္းပဲ ေနထိုင္ေနပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ေရွာင္ရင္း ေရွာင္ရင္းနဲ႔ ဘယ္ေလာက္အထိေရွာင္ဖို႔စဥ္းစားမိလာသလဲဆိုေတာ့ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းရဲ႕ အျပင္ဘက္ကို ထြက္ဖို႔ပါ စဥ္းစားထားတဲ့သူ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ သည္လူမေကာင္းဘူး၊ ဟိုလူမေကာင္းဘူး၊ ဟာ… သည္လူလည္း မေကာင္းဘူးပဲ၊ ငါေရာေကာင္းရဲ႕လား၊ ဟာ… တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ငါလည္းမေကာင္းပါလား? ေတာ္ၿပီ… လူေတြနဲ႔ ေ၀းတဲ့ေနရာကို သြားတာပဲ ေကာင္းတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ ဆရာ ေျပာသလို သူ႔ကို ရေအာင္ သိမ္းသြင္းမယ္ဆိုတဲ့ ဉာဥ္မ်ဳိး က်ေနာ့္မွာ မရိွဘူးဗ်။

ဒါေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္မွာ က်ေနာ့္မိန္းမကိုေတာ့ ရမ်ားရမလားလို႔ သိမ္းသြင္းရင္း (အင္တိုက္အားတိုက္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး) တစ္ဖက္ကလည္း ငါ ေ၀းရာ ေျပးရမယ္ဆိုတာလည္း ေတြးလ်က္ပါပဲခင္ဗ်ာ။


ကေလးအေၾကာင္းဆက္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ့္သားက အနည္းငယ္ေတာ့ သိေနပါၿပ။ ဥပမာ ထမင္းစားမယ္လို႔ မိဘေတြက ျပင္ဆင္ေနၿပီဆိုရင္ စားပြဲခံုကို မလာတာမ်ဳိး (စားပြဲခံုက ေသးေသးေလးမို႔လို႔ပါ)၊ မနက္ က်ေနာ့္အတြက္ ထမင္းဗူး ထည့္ေနၿပီဆို သူ႔ပန္းကန္ကို ယူလာၿပီး သူ႔အတြက္ထည့္ခိုင္းတာမ်ဳိး၊ ေရဆာရင္လည္း ေသာက္ေရဗူးကို လက္ညိႇုဳးထိုးတတ္တာမ်ဳိး၊ သား ေဘာလံုးေရာဆိုရင္ ေဘာလံုးရွာတတ္တာမ်ဳိး။ အဲ့ဒီလိုမ်ဳိး အနည္းအက်ဥ္း သိေနေတာ့ သည္အခ်ိန္ကတည္းက မဆံုးမထားရင္ သည့္ထက္ႀကီးလာရင္ ဆံုးမလို႔ရႏိုင္ပါ့မလားလို႔ က်ေနာ္ေတြးမိပါတယ္။ သူ႔အေမနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ ယွဥ္ရင္ သူ႔အေမအေပၚ ေတာ္ေတာ္အႏိုင္က်င့္ပါတယ္။ ဆံပင္ေတြဆြဲေစာင့္တယ္၊ မ်က္ႏွာကို ႐ိုက္တယ္၊ ထိုင္ေနတဲ့အခ်ိန္ ေနာက္ဘက္ကေန ဖက္ၿပီး ကိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ဥံဳဖြ ဆိုၿပီးလုပ္တယ္။ သူ႔အေမအိပ္ေနရင္ သူ႔အေမဗိုက္ေပၚ တက္ခုန္တယ္။က်ေနာ့္အေပၚေတာ့ အဲ့ဒါေတြ တစ္ခုမွ မလုပ္ပါဘူး။ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ ခပ္တန္းတန္း ေနပါတယ္။ ေခ်ာ့ျမဴတယ္၊ ေပြ႕ဖက္တယ္။ ပါးကိုနမ္းေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရမ္းႀကီးအေရာမ၀င္ပါဘူး။

က်ေနာ္ ေၾကာက္ေနမိတာက က်ေနာ့္သားက ၄ ဂဏန္းသမား။ စေနသားပါ။ သည္အရြယ္ကတည္းက အၫႊန္႔ ခ်ဳိးမထားရင္ အၫႊန္႔က်ဳိးပါ့မလားလို႔ စိတ္ထဲေတြးမိပါတယ္။ (အသက္ႀကီးတဲ့အထိ ေ၀းရာ မေျပးႏိုင္ခဲ့ရင္ဆိုၿပီး ေတြးၾကည့္တာပါ။)

ကေလး အငိုမတိတ္တာ တိတ္ေအာင္႐ိုက္ၿပီး တိတ္ခိုင္းတာကလည္း အက်င့္လုပ္ေပးတာလို႔ပဲ ေျပာပါရေစဆရာ။ အခုပဲ႐ိုက္ အခုပဲျပန္ေခ်ာ့တာမ်ဳိး လုပ္ရင္ ငိုေၾကာလည္းရွည္ေနမွာစိုးလို႔ပါ။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ငယ္ငယ္က က်ေနာ့္အေဖရဲ႕အ႐ိုက္ကိုခံရၿပီးတဲ့အခါမွာ မငိုဖို႔အတြက္ ဖိအားေပးျခင္းခံရပါတယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စက္ဆုပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီလိုမလုပ္ရင္ ေတာက္ေလွ်ာက္ငိုေနေရာပဲဆရာေရ၊ ဘယ္လိုမွ ေခ်ာ့လို႔မရဘူး၊ ေခ်ာ့ရင္ သူကေတာင္ စိတ္ေကာက္ေသးရဲ႕။

ေယာကၡထီးေၾကာင့္ ကေလးကို ဖိမ႐ိုက္တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ သူ႔ေရွ႕မွာ ႐ိုက္တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ က်ေနာ္လိုခ်င္တဲ့ပံုစံကို သြတ္သြင္းဖို႔အတြက္ ႐ိုက္ႏွက္ရျခင္းပါပဲ။ က်ေနာ္ လိုခ်င္တာက က်ေနာ့္ကို အ႐ိုအေသမတန္တဲ့ အျပဳအမူေတြ မလုပ္ဖို႔၊ အိမ္ကပစၥည္းေတြ မဆံုး႐ံႈးဖို႔ မလိုအပ္ဘဲ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ေစဖို႔ပါပဲခင္ဗ်ာ။

က်ေနာ့္ရဲ႕႐ႈပ္ေထြးလွတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြေၾကာင့္ ဆရာ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္သြားရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ကိုယ့္ဆရာက သည္ comment မွာ တစ္ႏွစ္ခြဲ သားေလးကိုသာမက သူ႔ထက္ ၁၁ ႏွစ္ငယ္တဲ့ အသက္ ၂၁ ႏွစ္အရြယ္ သူ႔ဇနီးကိုပါ ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမ တယ္ဆိုတာႀကီးကို ထည့္ေရးထားပါတယ္။ သည္ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ “စိတ္ထဲမွာ ဆံုးမလိုက္ရင္ လူေတြ ျပဳျပင္လာလိမ့္မယ္”ဆိုတဲ့ အစြဲအလြဲႀကီးတစ္ခု စြဲေနပါတယ္။ ခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြ၊ သူခိုးေတြ၊ ဓားျပေတြ၊ မူးယစ္ေဆးသမားေတြကို ဥပေဒက ဆံုးမတဲ့အေနနဲ႔ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ခဲ့တာ ေခတ္အဆက္ဆက္၊ ႏိုင္ငံတိုင္းလိုလိုမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့သူေတြရဲ႕ အက်င့္က ေထာင္က ထြက္လာတဲ့အခါ ျပင္႐ိုးထိုးစံ ရိွပါသလား။ မခိုး၊ မဆိုး၊ မတိုက္၊ မလုေတာ့ဘူး၊ မူးယစ္ေဆး မသံုးေတာ့ဘူးလို႔ေရာ ဘယ္ႏိုင္ငံ၊ ဘယ္အက်ဥ္းေထာင္က အာမခံႏိုင္ပါသလဲ။

ကၽြန္ေတာ္က ဆံုးမတာကို လံုး၀ မယံုၾကည္ပါဘူး။ ကေလးလည္း ကေလးအေလ်ာက္၊ ေခြးလည္း ေခြးအေလ်ာက္ သူ႔အသိဉာဏ္နဲ႔ သူ ရိွၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ အလားတူပဲ အေလးစားခံထိုက္တဲ့ သက္ရိွေတြလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ခံယူပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ အသက္ ၂၀ ထဲကို ခ်င္းနင္း ၀င္ေရာက္စ ျပဳေနတဲ့ သားတစ္ေယာက္ ရိွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖက သိပ္ကို ႐ိုက္တတ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အတုျမင္ အတတ္သင္ၿပီး သူ႔ တစ္သက္မွာ သူ႔ကို ႏွစ္ခါ သံုးခါ ႐ိုက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေဒါသနဲ႔ ႐ိုက္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေဒါသေျပတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္မွားသြားမွန္း သိလို႔ သားကို ေတာင္းပန္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာင္ကို ဆင္ျခင္မယ္လို႔လည္း ကတိေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သားကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ခင္စြာပဲ ေနပါတယ္။ အတူေနၾကတဲ့အခါ ျပႆနာေတြေတာ့ ရိွတာေပါ့။ တစ္ေန႔ကပဲ သူ လူမွန္း သူမွန္း မသိေအာင္ အရက္မူးလာတယ္။ သူ႔ကို တိုက္တာက ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေနတယ္။ မူးၿပီးေတာ့ ဂ်ီက်ေနတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္က ေျပေျပျပစ္ျပစ္ ေခ်ာ့ေမာ့ေနတဲ့ၾကားက ရမ္းတဲ့အဆင့္ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဒါသက ငယ္ထိပ္ေရာက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ထဆဲတယ္။ အမွန္ကို ၀န္ခံရရင္ လက္သီးနဲ႔လည္း ဆြဲထိုးခ်င္သြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အေမနဲ႔ သူ႔အစ္မနဲ႔က ကၽြန္ေတာ့္ကို တားလိုက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ သတိ၀င္သြားတယ္။ ေဒါသကေတာ့ ျဖစ္ေနဆဲပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေရွာင္ေနလိုက္ပါတယ္။ တစ္ညလံုး ေဒါသျဖစ္ေနတာပါ။ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေျပပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ကြယ္ရာမွာ လံုးလံုးေနေနၿပီး အိပ္ခ်လိုက္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ရက္မနက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ေျပသြားပါၿပီ။ အမွန္ကိုလည္း ျမင္ႏိုင္စြမ္း ရိွသြားပါၿပီ။ သား ႏိုးလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာကန္ေတာ့ပါတယ္။ မေန႔ညက သူမွားခဲ့တာမ်ားအတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္လို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျပာပါတယ္။ “သား ဘာမွ မမွားပါဘူးကြာ။ ေတာင္းပန္စရာလည္း မလိုပါဘူး”လို႔ပါပဲ။ ဟုတ္တယ္ေလ။ သူ သတိလက္လြတ္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ျဖစ္သြားတာအတြက္ ကၽြန္ေတာ္က ေဗြယူစရာလား။

ေျပာခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ့္သားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ၾကားမွာ ခ်စ္ခင္မႈနဲ႔ အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈသာ ရိွခဲ့ပါတယ္။ သား ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ “လူကေလးလို”ပဲ ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံခဲ့ပါတယ္။ ေနရာေပးခဲ့တယ္၊ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြ အမ်ားအျပား ေပးခဲ့ပါတယ္။ ကေလးမို႔ ကေလးလို မွားေနတဲ့ အမွားေတြ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ခြင့္လႊတ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံျဖစ္လာေအာင္ အခ်ိန္ယူ ပံုသြင္းခဲ့ရပါတယ္။

ေဖ်ာင့္ဖ်စည္း႐ံုးတယ္ဆိုလို႔ ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ခုနစ္ႏွစ္ ငယ္ပါတယ္။ သူ စာဖတ္တယ္ဆိုေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ခ်ိန္ သူ႔အသက္ ၂၄ ႏွစ္အထိ ေလးနက္တဲ့စာေတြ မဖတ္ခဲ့ပါဘူး။ အေပ်ာ္ဖတ္ေတြသာ ဖတ္ခဲ့ဖူးတာပါ။ ႐ုပ္ရွင္ဆိုလည္း ျမန္မာကားနဲ႔ ကုလားကားေလာက္သာ ၾကည့္တတ္တာပါ။ အခုအခါမွာေတာ့ စာေကာင္းေတြကို မက္မက္ေမာေမာဖတ္ေနၿပီ ျဖစ္သလို The Pianist, The Queen, The Kite Runner တို႔လို ႏိုင္ငံျခား႐ုပ္ရွင္ကားေကာင္းေတြကိုလည္း အရသာခံ ၾကည့္တတ္သြားပါၿပီ။ အဲဒါကို တစ္ရက္ တစ္မနက္နဲ႔ စည္း႐ံုးရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး လုပ္ယူခဲ့ရတာပါ။ ပထမပိုင္းမွာ ၀တၳဳတို ေကာင္းေလးေတြကို ဖတ္ခိုင္းပါတယ္။ သူဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ ႏွစ္ေယာက္ ေဆြးေႏြးယူပါတယ္။ ဘယ္ဇာတ္ေကာင္က ဘယ္လို၊ ဘယ္ဇာတ္ကြက္က ဘယ္လို၊ သူ႔အျမင္ ကိုယ့္အျမင္ ဖလွယ္ရင္း သူမျမင္တာေလးေတြကို ေဆြးေႏြးျပသြားပါတယ္။ တစ္ခါတေလ သူ ဖတ္ရမွာ စိတ္မပါရင္ ကိုယ္က သူ႔ကို ဇာတ္လမ္း အစအဆံုး ေျပာျပတာမ်ိဳးလည္း ရိွပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ေဆြးေႏြးပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားကားေတြလည္း ေဘးက ထိုင္ ဘာသာျပန္ေပးရင္း ဘာေလးက ဘယ္လို အစရိွသျဖင့္ ျဖည့္ျဖည့္ေျပာေပးသြားတယ္။

အၾကမ္းဖ်င္းေျပာရင္ အခုအေျခအေနကို ေရာက္ဖို႔အတႊက္ ငါးႏွစ္ကေန ခုနစ္ႏွစ္အထိ အခ်ိန္ယူခဲ့ရပါတယ္။ အခ်ိန္ေပးခဲ့ရပါတယ္။ ပ်ဥ္းမနား မဟာၿမိဳင္ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက မိန္႔ၾကားဖူးတယ္။ သူ႔ကို လူႀကီးတစ္ေယာက္က တရားထိုင္ဖို႔ စည္း႐ံုးခဲ့ပံုေလးပါ။ “တရားထိုင္ကြာ”လို႔ သူ႔ကို အဲဒီ့လူက ဘယ္တုန္းကမွ မေျပာခဲ့ဖူးဘူးတဲ့။ “လာ… တို႔ႏွစ္ေယာက္ တရားထိုင္လိုက္ၾကရေအာင္”လို႔သာ ေျပာခဲ့ဖူးတာခ်ည္းပါပဲတဲ့။ ဆိုလိုတာက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ပူးေပါင္းပါ၀င္မႈ၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ စံျပလုပ္ေဆာင္မႈမ်ားနဲ႔သာ တစ္ဖက္သား ကိုယ့္ဖက္ပါလာေအာင္ ဆြဲယူႏိုင္တယ္ဆိုတာကို ဆရာေတာ္က မီးေမာင္းထိုးျပခဲ့တာပါ။ သြန္သင္တာ၊ ၫႊန္ၾကားတာ၊ ဆံုးမတာမ်ားဟာ အေပၚစီးကမို႔ ဘယ္လူသားကမွ ခံခ်င္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပဲ့ျပင္တယ္ဆိုကတည္းက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္ေနပါၿပီ။ ထိန္းေက်ာင္းတယ္ဆိုတာလည္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ လယ္ကြင္းထဲ ဆင္းၿပီး ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အဲဒီ့သတၱ၀ါေတြနဲ႔ အတူေလွ်ာက္ရပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံ၀င္လာေအာင္ လုပ္ယူရာမွာ အခ်ိန္ေပးရပါတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ရပါတယ္။ ပါးစပ္ကေလးနဲ႔၊ တုတ္ကေလးနဲ႔ မရဘူးလား ဆိုရင္ေတာ့ ရတဲ့အခါ ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ပါးစပ္မလႈပ္ႏိုင္၊ တုတ္မကိုင္ႏိုင္တဲ့အခါ ေခါက္႐ိုးက ျပန္က်ိဳးသြားမွာပါ။ အခ်ိန္ယူၿပီး ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ကာ ခ်စ္ခင္စိတ္နဲ႔၊ ေမတၱာနဲ႔ ေျပာင္းယူရင္ေတာ့ ေရရွည္ခိုင္ျမဲတဲ့ အမူအက်င့္တစ္ခုကို ရလာပါလိမ့္မယ္။

ေစာေစာက ကၽြန္ေတာ့္သား အသက္ ၂၀ ဟာ သိပ္ကို အိမ္ျမဲပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္၊ သူ႔ကို အိမ္ထဲမွာသာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္၊ အားကစား႐ံု သြားခ်ိန္၊ ရည္းစားနဲ႔ ခ်ိန္းေတြ႕ခ်ိန္ေတြေတာ့ ျခြင္းခ်က္ေပါ့ဗ်ာ။ ညဥ္႔နက္သန္းေခါင္ ထြက္လည္တယ္ဆိုတာ အင္မတန္နည္းလွသလို အေပါင္းအသင္းနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္တာလည္း မရိွသေလာက္ပါ။ ရံဖန္ရံခါ ႏွစ္လ တစ္ခါ၊ သံုးလတစ္ခါေလာက္ သူ႔အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ဘီယာဆိုင္ ထိုင္တာမ်ိဳးေတာ့ ရိွတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မတားတတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာက စည္းကမ္းတစ္ခုပဲ ရိွပါတယ္။ “ႀကိဳက္တာလုပ္၊ မလိမ္နဲ႔”ဆိုတဲ့ စည္းကမ္းပါ။ လိမ္တာတစ္ခုကိုပဲ ျပင္းျပင္းထန္ထန္တားပါတယ္။ (ဒါ ေရွ႕က ကၽြန္ေတာ့္ပို႔(စ္)ေတြထဲမွာ အက်ယ္ေရးၿပီးသားပါ။)

ေျပာခ်င္တာက ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကို ျဖတ္သန္းေနစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကၽြန္ေတာ့္သားမွာ ဘာျပႆနာမွ ႀကီးႀကီးမားမား မရိွခဲ့ဘူး။ နားေပါက္ ေဖာက္ခ်င္တယ္၊ ေဖာက္။ ဆံပင္ ဆိုးခ်င္တယ္၊ ဆိုး။ ကၽြန္ေတာ္ မႏွစ္သက္တာေတြျဖစ္ေပမယ့္ ဘာမွ အေရးမႀကီးတာေတြအတြက္ ျပႆနာအျဖစ္မခံဘူး။ ဒါေတြက အခ်ိန္တန္ရင္ သူ႔ဟာနဲ႔သူ ၿပီးသြားမွာေတြ။ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တာက စာနာနာဖတ္တဲ့ လူသား။ အဲဒါျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ေတြ စာမဖတ္တတ္ခင္ကတည္းက ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့တယ္။ အခု ကၽြန္ေတာ့္သားေရာ၊ သမီးေရာ စာဖတ္တဲ့၀ါသနာ အျပည့္ရိွေနၾကတယ္။ ေတာ္ၿပီ၊ သည္ေလာက္ဆိုရင္။ က်န္တာက လူငယ္တို႔ဘာ၀ လုပ္ခ်င္တာ အကုန္လုပ္။ လုပ္သမွ် မိဘ သိရပါေစ။ ဒါမွ အခ်ိန္မီ ကုလို႔ ရမွာ။ ဒါပဲ။

အခု အဲဒီ့အက်င့္ေၾကာင့္ ဘယ္ေလာက္အထိ ဆိုးလာလဲဆိုေတာ့ ေက်ာင္းလခေတာင္းရမွာေတာင္ သားက အေဖနဲ႔ အေမကို အားနာတယ္၊ သနားတယ္ဆိုတဲ့ အဆင့္ကို အလိုလို ေရာက္လာတယ္။ မုန္႔ဖိုးေတာင္းဖို႔မ်ားေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခက္ေနရွာတယ္။ ဖေအက နားလည္စြာနဲ႔ မေပးမိရင္၊ ေမ့ေနရင္ အိပ္ထဲ တစ္ျပားမွ မရိွဘဲ ေနခ်င္ေနတတ္ေနတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္သား ေတာ္ေၾကာင္း ၾကြားေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေတာ္လည္း မေတာ္ေသးပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ဆက္ဆံေရးကို ႐ုပ္လံုး ေပၚေအာင္ ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ သူ႔ကို တေလးတစား ပဲ့ျပင္ထိန္းေက်ာင္းခဲ့တာမို႔ သည္အေျခအေနကို ေရာက္လာတာပါ။

တစ္ဆက္တည္း ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ့္သမီးက မိဘအေပၚမွာ တအားဆိုးပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူ မေက်နပ္တာက ကၽြန္ေတာ့္ကိုပါ။ ကၽြန္ေတာ္က သူကေလးဘ၀က သူ႔မ်က္စိေအာက္မွာတင္ အိမ္ေထာင္ေရးေဖာက္ျပန္မႈ ႏွစ္မႈတိတိ က်ဴးလြန္ခဲ့တာကိုး။ အဲေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ အရမ္းကို ကန္႔လန္႔တိုက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္႐ိုက္ခ်င္ခဲ့မိတယ္၊ ႏုတ္ႏုတ္စင္းပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ကို သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကန္႔လန္႔တိုက္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါ သူ႔အမွား မဟုတ္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့္အမွားကို သူအခဲမေက်မွန္း ရိပ္မိသိရိွသြားတဲ့အတြက္ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ သိပ္႐ိုက္ခ်င္ေနခ်ိန္မွာ စိတ္ကိုထိန္းၿပီး သူ႔ကို ခါတိုင္းထက္ ပိုခ်စ္ျပခဲ့ပါတယ္။

ကေလးေတြကို ႐ိုက္ခ်င္စရာ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္မွာ သူတို႔ေလးေတြ အခ်စ္ခံခ်င္ဆံုး အခ်ိန္ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတဲ့ ကေလးသူငယ္ စိတ္ပညာ အဆိုအမိန္႔ တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲကို အျမဲဆြဲထည့္ခဲ့၊ ႏွလံုးသြင္းခဲ့ၿပီး သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ ခါတိုင္းထက္ ပိုခ်စ္ျပခဲ့ပါတယ္။ ပိုယုယခဲ့ပါတယ္။ ပိုအေလးေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါလည္း အခ်ိန္ အၾကာႀကီး ယူရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ျပစ္မႈေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ကမၻာ့ကုန္သြယ္ေရးဗဟိုအေဆာက္အအံုႀကီးဟာ မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာ ၿပိဳက်ပ်က္စီးသြားပါတယ္။ အဲဒီ့အေဆာက္အအံုႀကီးကို ျပန္ေဆာက္ဖို႔က်ေတာ့ မိနစ္ပိုင္းနဲ႔ ျပန္တည္လို႔ မရပါဘူး။ ဒါကို နားလည္တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းအခ်ိန္ေပး အရမ္း ၀ါယမစိုက္ခဲ့ရပါတယ္။

အခု ငါးႏွစ္ေလာက္ အၾကာမွာ ကၽြန္ေတာ့္သမီးလည္း အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားပါၿပီ။ တစ္ခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ကန္႔လန္႔တိုက္ခဲ့တဲ့ သမီးမွ ဟုတ္ပါေလစလို႔ သံသယျဖစ္ေလာက္ေအာင္ သူ႔ဘက္က လိမ္မာေနပါၿပီ။ အပိုးက်ိဳးေနပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ တုတ္တစ္ခ်က္ မကိုင္ခဲ့ပါဘူးခင္ဗ်ား။

ကၽြန္ေတာ့္အဘိဓာန္မွာ ဆံုးမ၊ သြန္သင္၊ ၫႊန္ၾကားဆိုတာေတြ မရိွသလို ႐ိုေသဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရလည္း မရိွပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္တန္ဖိုးထားတာက ေလးစားမႈပါ။ ရိုေသက တစ္လမ္းသြား၊ တစ္ဖက္သတ္ပါ။ ေလးစားမႈက အျပန္အလွန္ သေဘာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အာရွသားေတြ ေခတ္ေနာက္က် က်န္ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ေတြရဲ႕ အရင္းခံက ႐ိုေသမႈကို ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ေလးစားမႈကို မ်က္ကြယ္ျပဳလိုက္ၾကလို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို ျမင္တဲ့ အာရွသားေတြ ျပင္ႏိုင္ခဲ့ၾကလို႔လည္း အခုအခါမွာ အာရွက်ားေတြ ျဖစ္လာေနၾကပါတယ္။

က်ေနာ့္ဗ်ဴဟာ မမွန္ဘူးလို႔ သိလာတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီနည္းနဲ႔ က်ေနာ္ အသားက်ေနပါၿပီ ဆိုတဲ့ စကားကို ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံပါတယ္။ ျပင္ခ်င္စိတ္ရိွရင္ ဘယ္ေလာက္ အသားက်က် ျပင္လို႔ရတယ္ဆိုတာလည္း ျဖည့္စြက္ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စာေတြထဲမွာ ပါၿပီးသားပါ။ ကၽြန္ေတာ္က မ်ိဳးနဲ႔ ႐ိုးနဲ႔ ခ်ီၿပီး ႐ိုက္တတ္သူမို႔ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခကို ေကာင္းေကာင္း ေပးလို႔ရႏိုင္သူမို႔ မိန္းမနဲ႔ ကေလး႐ိုက္တာကို အသားက်ေနတဲ့သူပါ။ ကေန႔အခါမွာ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးကို လက္ဖ်ားနဲ႔ေတာင္ မတို႔ေတာ့တာ ၁၆ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီျဖစ္သလို ကၽြန္ေတာ့္သားသမီးေတြကိုလည္း ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ႐ိုက္ႏွက္ျခင္း မရိွတာလည္း ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီလို႔ ခပ္တင္းတင္း ေျပာႏိုင္ေနပါၿပီ။ အဲဒါဘာလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က ကိုယ့္လုပ္ရပ္ မမွန္မွန္း ရင္ထဲ အသည္းထဲက တကယ္ သိလို႔တကယ္ျပင္ခ်င္စိတ္ အျပည့္နဲ႔ ျပင္ခဲ့လို႔ပါပဲ။

ဘုရားေဟာနဲ႔ပဲ နိဂံုးခ်ဳပ္ပါရေစ။ ၀ီရိယရိွသူအတြက္ ဘယ္အရာမဆို ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ဆႏၵတကယ္ရိွသူအတြက္ ဘယ္အရာမဆို ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ဘုရားရွင္က ေဟာခဲ့ပါတယ္။ ပါဠိလို ေရးျပတတ္ေပမယ့္ အလကား ဇယား႐ႈပ္မွာမို႔ ေရးမျပေတာ့ပါဘူး။

အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ စာေရးလာတဲ့ ဆရာေနေအးလိႈင္အပါအ၀င္ လူသားအားလံုးအေနနဲ႔လည္း တကယ္ျဖစ္ခ်င္ရင္ တကယ္လုပ္လို႔ရတယ္ဆိုတာကို ဘုရားက ေဟာၿပီးသားမို႔ ကိုယ္ တကယ္ျဖစ္ခ်င္ မျဖစ္ခ်င္သာ ေသခ်ာေအာင္ လုပ္ၾကပါလားဗ်ာလို႔ ေလေပ်ာ့ေလးနဲ႔ တိုက္တြန္းလိုက္ခ်င္ပါသဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ ၀၃၀၈၁၀)

Domestic Violence

အိမ္တြင္း ညႇဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္မႈ

စကားဦး

သရဖူမဂၢဇင္းထဲမွာ အိမ္ေထာင္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ေဆြးေႏြး တိုင္ပင္ႏိုင္ပါတယ္လို႔ ဖိတ္ေခၚလိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို လူ အေတာ္မ်ားမ်ား ဆက္သြယ္လာၾကပါတယ္။ လူကိုယ္တိုင္ လာေရာက္သူေတြ ရွိသလို၊ နယ္ကေန စာနဲ႔ ေရးသား ေဆြးေႏြးၾကသူေတြလည္း ပါပါတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရး ျပႆနာမ်ိဳးစံုနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရသူ အမ်ိဳးသမီးေတြပါပဲ။ အလႊာေပါင္းစံု၊ အသက္အရြယ္ေပါင္းစံုပါ။ အသက္အရြယ္ေပါင္းစံု ဆိုရာမွာ ၂၀ ေက်ာ္ကေန ၆၀ ေက်ာ္အထိ ပါဝင္ေနတာပါပဲ။

၆၀ ေက်ာ္ အိမ္ေထာင္ရွင္ေတြေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ မေဆြးေႏြးတန္ေကာင္းဘူးလို႔ ေတြးထားတာ လက္ေတြ႕မွာ အခု သံုးလေလာက္အတြင္းမွာကို ၆၀ ေက်ာ္ အိမ္ေထာင္ရွင္ သံုးဦးနဲ႔ ေတြ႕လိုက္ရၿပီးပါၿပီ။

အမ်ားစုရဲ႕ ျပႆနာေတြထဲက ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို အထိခိုက္ေစဆံုး ျပႆနာတစ္ရပ္ကို ေဆြးေႏြးခ်င္လာရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေခါင္းစဥ္မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့အတိုင္း “အိမ္တြင္း ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈ”ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

လူနဲ႔ လူခ်င္း ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္တဲ့ အမူအက်င့္ကို ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ မခံစားႏိုင္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က အသက္ ၁၉ ႏွစ္အထိ ဖေအရဲ႕ ကြ်ဲလိုႏြားလို ႐ိုက္ႏွက္မႈကို ခံခဲ့ရဖူးသူျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အေမခမ်ာမွာလည္း အသက္ ၄၉ ႏွစ္၊ အေဖ ကြယ္လြန္ခ်ိန္အထိ အေဖ့ရဲ႕ ႐ိုက္ႏွက္ ႏွိပ္စက္မႈကို ခံခဲ့ရရွာပါတယ္။ အေဖ မရွိေတာ့တာဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သားအမိအတြက္ အညႇဥ္းဆဲခံဘဝက လြတ္ေျမာက္တာပါ။ အေဖ မရွိတာ အခုဆို ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေပမယ့္ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက အေဖ့ကို တသသ လြမ္းေနတာမ်ိဳးေတြလည္း တစ္ခါမွ မျဖစ္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ အဲေလာက္ အထိကို ရက္ရက္စက္စက္ အႏွိပ္စက္ခံခဲ့ရတဲ့ ဘဝမွာ ကြ်န္ေတာ္ လူလားေျမာက္ခဲ့ရတာပါ။

ကေန႔ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ လူႀကီးတစ္ေယာက္၊ ခင္ပြန္းသည္ တစ္ေယာက္၊ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ေနရာကို ေရာက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ေဖေဖ့ရဲ႕ က်ဴးလြန္မႈေတြရဲ႕ အရင္းခံကို သေဘာေပါက္လာၿပီး နားလည္သြားႏိုင္ခဲ့၊ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေပမယ့္ အေဖ့ကို သိပ္မလြမ္းလွတာလည္း အမွန္ပါပဲ။ ရင္ထဲမွာ ဆူးႀကီးတစ္ေခ်ာင္း စူးသလို နာက်င္ခံစားမႈဟာ လူမွန္း မသိတသိ အခ်ိန္ကတည္းကေန အသက္ ၁၉ ႏွစ္အထိ ရက္မျပတ္သေလာက္ဆိုေတာ့လည္း ေဖေဖ့ကို လြမ္းလို႔ မရ၊ ခ်စ္လို႔ မရႏိုင္တဲ့ စိတ္ဟာ ေသရာေညာင္ေစာင္းအထိ ပါေနေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕။

အဲေတာ့ အိမ္တြင္းညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈကို ဘယ္လိုမွ မခံစားႏိုင္တာ အင္မတန္ သဘာဝက်ေနပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာေရာက္ တိုင္ပင္ ေဆြးေႏြးၾကတဲ့ အိမ္ေထာင္ရွင္ေတြထဲမွာ အိမ္တြင္းညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈမ်ားရဲ႕ သားေကာင္ေတြ ပါဝင္လာတဲ့အခါ ေတာ္ေတာ့္ကို လႈပ္လႈပ္ခတ္ခတ္ ခံစားရပါတယ္။

ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း လာေရာက္ တိုင္ပင္ၾကတဲ့အထဲမွာ သည္ကိစၥဟာ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို အထိခိုက္ဆံုးျဖစ္ေနတာမို႔ အိမ္တြင္း ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကို ေဆြးေႏြးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။

အခုအခါမွာ ကုလသမဂၢအဖြဲ႕အစည္းမ်ားအပါအဝင္ အစိုးရမဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားကပါ “အိမ္တြင္းအၾကမ္းဖက္မႈ” (domestic violence) လို႔ အမည္တပ္ထားတဲ့ အိမ္ေထာင္တြင္း ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈကို ကာကြယ္ႏိုင္ေအာင္ ကမၻာတစ္ဝွန္းမွာ အင္တိုက္အားတိုက္ေဆာင္ရြက္ေနတာကို အားရစရာ ေကာင္းေအာင္ ေတြ႕ေနရပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာလည္း မိခင္နဲ႔ ကေလး ေစာင့္ေရွာက္ေရးအသင္းနဲ႔ တျခား အမ်ိဳးသမီးမ်ားဆိုင္ရာ အသင္းအဖြဲ႕ေတြမွာ သည္ကိစၥကို အက်ယ္တဝင့္ ေဆြးေႏြးေနၿပီမို႔ အမ်ားႀကီး အားရစရာ ေကာင္းေနေတာ့တာလည္း အမွန္ပါ။

ဒါေပမယ့္ အိမ္ေထာင္သည္ အမ်ားစုအေနနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အၾကမ္းဖက္တတ္သူ (ဝါ) ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္တတ္သူ ျဖစ္ေနမွန္း၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း ကိုယ္ဟာ အၾကမ္းဖက္ခံ (ဝါ) အႏွိပ္စက္ခံျဖစ္ေနမွန္း သတိ မထားမိတတ္ၾကတာမို႔ ကိုယ္ဟာ ဘယ္ေနရာကို ေရာက္ေနသလဲ ဆိုတာ ခန္႔မွန္းႏိုင္မယ့္ အခ်က္အလက္မ်ားကို တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။

ကိုယ္ဟာ ညႇဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္တတ္တဲ့ အိမ္ေထာင္သည္လား

လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ အေတာ္ အဟုတ္ မွတ္တတ္တဲ့ သဘာဝနဲ႔ပါ။ ကိုယ္လုပ္သမွ် ေတာ္ တည့္ မွန္ကန္ေနတယ္၊ တရား မွ်တေနတယ္လို႔ ထင္ျမင္ယူဆတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ ကိုယ္ဟာ အႏိုင္က်င့္တတ္၊ ညႇဥ္ပန္းႏွိပ္စက္တတ္တဲ့ အိမ္ေထာင္သည္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။

သည္ေနရာမွာ ႐ိုက္ေမာင္း ပုတ္ေမာင္း လုပ္တတ္တဲ့ ညႇဥ္ပန္းႏွိပ္စက္မႈကို ဆိုလိုတာမို႔ အမ်ားက ေယာက်္ားေတြကခ်ည္း ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္သူေတြ၊ မိန္းမေတြက သနားစရာ သားေကာင္ေတြအေနနဲ႔ ေတြးမွာပါ။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ေတာ့ သည္လို ေတြးတာလည္း မမွားေတာ့ မမွားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိစၥမ်ားေျမာင္ လူတို႔ေဘာင္လို႔ ဆိုတဲ့အတိုင္း နည္းနည္း ရွားေပမယ့္ အထိုက္အေလ်ာက္ ရွိေနတဲ့ အစုတစ္စုကေတာ့ အညႇဥ္းဆဲခံ ေယာက်္ားသားမ်ားနဲ႔ ညႇဥ္းပန္းသူ မိန္းမသားမ်ားပါပဲ။

က်ားပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္တာကို ဝါသနာ ထံုရင္ ထံုေနတတ္ေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ လူတစ္ဖက္သားအေပၚ ညႇဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္ေနမိတယ္လို႔ မထင္ဘဲ တရားတယ္လို႔ ထင္ခ်င္ထင္ေနႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ဟာ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္တတ္သူ ဟုတ္/မဟုတ္ ေအာက္ပါ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ စစ္ေဆးၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။

ဘယ္သူ႔ကိုမွ သည္အေျဖေတြ ျပရမွာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္စိတ္ ကိုယ္မလွည့္ဖ်ားဘဲ အမွန္အတိုင္း ေျဖၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။

  1. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္က ကိုယ့္ကို ေၾကာက္ေနရလား။
  2. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ကို သတ္မယ္လို႔ တစ္ခါေလာက္ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ႀကိမ္းဝါးဖူးပါသလား။
  3. ကိုယ္လုပ္တာမွ၊ ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တာမွ အမွန္လို႔ ထင္ေနလား။
  4. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ကို ႐ိုက္ဖူး၊ နားရင္း အုပ္ဖူး၊ ဆံပင္ ဆြဲဖူး၊ လည္ပင္း ညႇစ္ဖူးပါသလား။
  5. သဝန္တိုတတ္သလား။
  6. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ ဘာလုပ္ေနတယ္၊ ဘယ္မွာရွိေနတယ္ဆိုတာကို သိကို သိခြင့္ရွိတယ္လို႔ အျပည့္အဝ ယံုၾကည္သလား။
  7. ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဦးေဆာင္သူ၊ ႀကီးၾကပ္ကြပ္ကဲသူအျဖစ္ ယံုၾကည္ ယူဆထားသလား။
  8. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ အနာတရျဖစ္ေနတာ၊ ငိုေနတာ၊ ဒဏ္ရာရတာေတြကို ျမင္ရတဲ့အခါ စိတ္ထဲမွာ ေက်နပ္ အားရေနတတ္သလား။
  9. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ကို ႐ိုက္ႏွက္ေပးဖို႔လိုတယ္၊ ေအာ္ဟစ္ေပးဖို႔ လိုတယ္လို႔ ယံုၾကည္ ယူဆေနသလား။
  10. အ႐ိုက္ခံရေအာင္၊ အေအာ္ခံရေအာင္ အိမ္ေထာင္ဖက္ကိုယ္၌က လုပ္ေနတာလို႔ ယံုၾကည္ယူဆသလား။
  11. ႐ိုက္ႏွက္မႈ၊ အျပင္းအထန္နာက်င္ေစမႈစတာတို႔နဲ႔ ဖမ္းဆီး စြဲဆိုခံရဖူးသလား။
  12. ကိုယ္ဟာ ေဒါသျဖစ္ရင္  ဘာဆို ဘာမွ မျမင္တတ္ေတာ့တဲ့ လူစားမ်ိဳး ျဖစ္ေနသလား။
  13. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ေရးျပႆနာကို တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ဖြင့္ေျပာ တိုင္ပင္ၿပီး အကူအညီေတာင္းလိုက္မယ္ဆိုရင္ လူေတြက ကိုယ္ မွားတယ္လို႔ ဝိုင္းေျပာၿပီး ကိုယ့္ကိုပဲ ျပင္ခိုင္းၾကမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အတြက္ အင္မတန္ အေရးႀကီးတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ၊ မာနေတြ ခ်လိုက္ရေတာ့မွာလို႔ ျမင္မိတဲ့အတြက္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မတိုင္ပင္ဘဲ ထားမိေနသလား။
  14. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္က ကိုယ္နဲ႔ လမ္းခြဲဖို႔ ႀကိဳးစား အားထုတ္ဖူးသလား။

ေမးခြန္းေတြက အင္း/ဟင့္အင္းသာ ေျဖစရာလိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြပါပဲ။ ေမးခြန္း ေလး၊ ငါးခုကို အင္းလို႔ ေျဖမိထားတယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္မွာ ညႇဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္တတ္တဲ့ ဉာဥ္ဆိုး ရွိေနတာ ေသခ်ာေနၿပီလို႔သာ မွတ္ပါေတာ့။ ယတိျပတ္ ေျပာၾကစတမ္းဆိုရင္ေတာ့ သည္ေမးခြန္း၁၅ခုထဲမွာ သံုးခု အထိပဲ “အင္း”လိုက္သင့္ပါတယ္။ သံုးခုထက္ေက်ာ္ရင္ ကိုယ္ဟာ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္တတ္တဲ့ အိမ္ေထာင္သည္ျဖစ္ေနပါၿပီ။

အဲလိုဆိုရင္ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ မိမိစိတ္ကို ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕လာေအာင္ တရား႐ႈမွတ္မႈကို အခ်ိန္ေပးတာမ်ိဳး၊ တရားနာတာမ်ိဳးေတြ လုပ္သင့္ပါတယ္။

ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္အေပၚ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္လိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ “ကိုယ္မွားသြားတယ္ကြာ၊ ေနာက္ ဒါမ်ိဳး မျဖစ္ေစရဘူး”လို႔ လွ်ာဖ်ားေလးနဲ႔ ေျပာလိုက္႐ံုနဲ႔ မလံုေလာက္ဘူးဆိုတာ သတိခ်ပ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မွားလို႔ မွားမွန္းသိမွ ျပင္လို႔ရမွာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ဟာ အိမ္ေထာင္သက္ ငါးႏွစ္အထိ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္ စက္တတ္တဲ့၊ စိတ္တို ေဒါသထြက္ရင္ ဇနီးမယားကို ႐ိုက္ႏွက္တတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးရင္ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူကို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က အျမဲေတာင္းပန္တတ္တယ္။ တကယ္လည္း အူထဲအသည္းထဲကကို လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေတာင္းပန္တာပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း အဲသလို လုပ္တတ္ေနတဲ့အတြက္ အေတာ့္ကို ရြံရွာ စက္ဆုပ္ေနခဲ့မိတယ္။

ဒါေပမယ့္ စကားဦးမွာ ေရးခဲ့တဲ့အတိုင္း ဖေအက အင္မတန္ အ႐ိုက္သန္တဲ့အေဖ၊ အဲဒီ့အေဖနဲ႔ ၁၉ ႏွစ္လံုးလံုး ေနခဲ့ရေတာ့ အဲဒီ့အက်င့္ဆိုးကို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က ပံုတူကူးခ် အတုခိုးတာ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ကို အလိုလို အ႐ိုးထဲမွာ စြဲေနတာမို႔ ေနာင္တသာ ရတယ္၊ အက်င့္က မေပ်ာက္တတ္ႏိုင္ဘူး။ တစ္ခ်ီမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူကို ကာယကံေျမာက္ နာက်င္ေအာင္ လုပ္ေနမိတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္နဲ႔ အေဖ့ စ႐ိုက္ႀကီး တြဲလ်က္သားျဖစ္ေနသလို ျမင္လိုက္ရပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္ေလာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ရြံသြားတာ တစ္ခါမွ မျဖစ္ဖူးဘူး။

ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္အေဖဟာ ဇနီးမယားနဲ႔ သားကြ်န္ေတာ့္ကို ႐ိုက္ႏွက္တဲ့ေနရာမွာ ဧတဒဂ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ အေဖ့ကို ကြ်န္ေတာ္ အလြန္ စက္ဆုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အခု ကြ်န္ေတာ္ အင္မတန္ စက္ဆုပ္တဲ့ အမူအက်င့္ကို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ က်ဴးလြန္ေနမိတာကို မွန္ထဲ ျပန္ၾကည့္သလို ထင္းခနဲ ျမင္လိုက္ရတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္ ရြံရွာလို႔ မဆံုးေအာင္ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။

သည္မွာတင္ နဂိုကတည္းက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မွားမွန္းသိေနလ်က္နဲ႔ အက်င့္ပါစြာ က်ဴးလြန္ျဖစ္ေနတဲ့အမႈကို ဘယ္ေလာက္ စိတ္တိုတို၊ ေဒါသျဖစ္ျဖစ္၊ လံုးဝဥႆံု မက်ဴးလြန္ျဖစ္ေတာ့ေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္သြားခဲ့တာ အခုဆို ခုနစ္ႏွစ္ေက်ာ္၊ ရွစ္ႏွစ္ထဲကို ေရာက္လာခဲ့ပါၿပီ။ သားသမီးေတြကို ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမတဲ့ အလုပ္ကိုလည္း အလ်ဥ္း မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

ေျပာခ်င္တာက တစ္ဖက္သားေက်နပ္ေအာင္ “မွားပါတယ္”လို႔ ေခြ်းသိပ္တာမ်ိဳးထက္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ကိုယ့္အျပဳအမူ မွားယြင္းမွန္း ေသေသခ်ာခ်ာႀကီး သတိထားမိေနဖို႔က ပထမအဆင့္ပါ။ မွားမွန္းသိလာၿပီဆိုရင္ ျပင္ဖို႔ နည္းလမ္း ရွာရတာက ဒုတိယအဆင့္ပါ။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ကံေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ အားတိုင္း မိမိကိုယ္ကို ေဝဖန္ေရး လုပ္ေနတာက တစ္ေၾကာင္း၊ စိတ္ပညာ၊ လူမႈေရးပညာ စာအုပ္စာတမ္းေတြကို ဖတ္႐ႈျဖစ္၊ ဆင္ျခင္ျဖစ္ေနတာက တစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ သိပ္အခ်ိန္မေႏွာင္းခင္မွာ ျပင္လိုက္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ကိုယ့္ရဲ႕ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈကို ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္က လြယ္လြယ္နဲ႔ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္၊ ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္ႏိုင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ မထားေစခ်င္ပါဘူး။ ယံုၾကည္မႈတစ္ခု ပ်က္ယြင္းသြားရင္ျဖစ္ေစ၊ တစ္ခုခု စြဲျမဲယံုၾကည္သြားတဲ့အခါမွာျဖစ္ေစ အဲဒီ့ယံုၾကည္မႈကို ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ဖို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ အစြဲေပ်ာက္ဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ယူရတာကို မေမ့အပ္ပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္က ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္တတ္သူ ျဖစ္ေနၿပီဆိုရင္ တစ္ဖက္သားကို ေတာင္းပန္ဝန္ခ်႐ံုနဲ႔ မလံုေလာက္တာကို သတိရေနဖို႔ လိုသလို ျပဳျပင္မယ္ဆိုရင္လည္း အခ်ိန္ယူရမွာ၊ တစ္ဖက္သားက ကိုယ့္အေပၚ ခြင့္လႊတ္ဖို႔၊ ကိုယ့္လူမဆန္မႈေတြကို ေမ့ေဖ်ာက္ဖို႔လည္း  အခ်ိန္ယူရဦးမွာေတြကိုပါ ႀကိဳေတြးထားဖို႔ အၾကံေပးလိုက္ပါရေစ။

ေကာင္းပါၿပီ။

သည္အထိက ကိုယ္ဟာ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္တတ္တဲ့ အိမ္ေထာင္သည္မ်ိဳး ဟုတ္/မဟုတ္ ဆန္းစစ္တဲ့အပိုင္းပါ။

အခုဆက္သြားမွာကေတာ့ ကိုယ္ဟာ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ခံေနရတဲ့ အိမ္ေထာင္သည္မ်ား ျဖစ္ေနသလားလို႔ စစ္ခ်င္ရင္ စစ္ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ ေမးခြန္းေလးေတြပါပဲ။

ကိုယ္ဟာ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ခံေနရတဲ့ အိမ္ေထာင္သည္လား

အိမ္ေထာင္ေရးမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က လႊမ္းမိုးခ်င္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အိမ္တြင္းညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈေတြ ေပၚေပါက္လာရတတ္စျမဲပါပဲ။ စိတ္ကို ညႇဥ္းဆဲတဲ့နည္းနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ္ကို ညႇဥ္းဆဲတဲ့နည္းနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္မွာ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ မေနရဲေတာ့ေလာက္ေအာင္ လုပ္မိသြားတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးကိုလည္း အိမ္တြင္းညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈက ဖန္တီးေပးတတ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ဟာ အညႇည္းပန္းခံရသူမ်ား ျဖစ္ေနသလားဆိုတာ သိခ်င္ရင္ ေအာက္ပါ ေမးခြန္းေတြကို ေျဖၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။

  1. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ကို ေနရာတကာမွာ ေၾကာက္ေနရသလား။
  2. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္က ကိုယ့္ကို သတ္မယ္ျဖတ္မယ္လို႔မ်ား ႀကိမ္းဝါးဖူးသလား။
  3. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ ေက်နပ္ေအာင္ ဘယ္လိုမွ လုပ္ေပးလို႔ မရေတာ့ဘူး၊ မွန္တာေတြ၊ မွားတာေတြလည္း သူနဲ႔ ေျပာလို႔ မရေတာ့ဘူးလို႔ ယူဆေနမိၿပီလား။
  4. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္က ကိုယ့္ကို ႐ိုက္ဖူး၊ နားရင္းအုပ္ဖူး၊ ဆံပင္ဆြဲဖူး၊ လည္ပင္းညႇစ္ဖူးပါသလား။
  5. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္က ကိုယ့္ကို ေအာ္ဟစ္ဖူးပါသလား။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း အသံုးမက်ဘူး၊ ဖ်င္းတယ္၊ ညံ့တယ္လို႔ သူက ေျပာဖူးပါသလား။
  6. အိမ္ထဲမွာ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ ရွိေနတဲ့အခါ နားရြက္ေတာင္ မလႈပ္မိေအာင္ ေနႏိုင္မွ တန္ကာက်မယ္လို႔ ေတြးေနမိၿပီလား။ မဟုတ္လို႔ကေတာ့ တစ္မ်ိဳးမဟုတ္ တစ္မ်ိဳး ရမယ္ ရွာၿပီး ပြဲၾကမ္းေတာ့မယ္လို႔ ခံစားေနရၿပီလား။
  7. ကိုယ့္မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ သြားလာ ေနထိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ၊ တယ္လီဖုန္းေျပာတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္က လိုက္ ကန္႔သတ္ေနပါသလား။
  8. ကိုယ္မလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ေတြကို ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္က ဇြတ္အတင္း လုပ္ခိုင္းတတ္သလား။
  9. ေဆြမ်ိဳးမိသားစုေတြ၊ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ေရးအတြက္ ရတက္မေအးႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနၾကၿပီလား။
  10. ကေလးေတြကေရာ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ကို ေၾကာက္ေနၾကသလား။
  11. ကိုယ္ကိုယ္ႏိႈက္က အသံုးမက်လို႔သာ အႏွိပ္စက္ခံေနရတာလို႔ ေတြးမိတဲ့ အေျခအေနကိုေရာ ေရာက္ေနၿပီလား။
  12. ကိုယ္ဟာ အႏွိပ္စက္ခံဘဝကို ေရာက္ေနၿပီ၊ ကယ္မယ့္သူလည္း မရွိေတာ့ဘူးလို႔ ေတြးေနမိၿပီလား။

သည္ေမးခြန္း ၁၂ ခုမွာလည္း သံုးခုထက္ ပိုၿပီး “အင္း”လိုက္ေနမိခဲ့ၿပီ ဆိုရင္  စာဖတ္သူဟာ အညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ခံရတဲ့ အိမ္ေထာင္သည္တစ္ဦး ျဖစ္ေနပါၿပီ။

စာဖတ္သူဟာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး ျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္ နီးစပ္ရာ မိခင္နဲ႔ကေလးေစာင့္ေရွာက္ေရးအသင္းက တာဝန္ရွိသူေတြဆီမွာ အက်ိဳးအေၾကာင္း သြားေျပာၿပီး အၾကံဉာဏ္မ်ား ရယူပါလို႔ တိုက္တြန္းပါရေစ။ ကေန႔ကာလ မိခင္နဲ႔ကေလး ေစာင့္ေရွာက္ေရးအသင္းက တာဝန္ရွိသူမ်ားဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြ အားကိုးအားထားျပဳလို႔ အထိုက္အေလ်ာက္ ရေနၿပီျဖစ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းျဖစ္သလို အိမ္တြင္း ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈ ကာကြယ္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ နည္းလမ္းမ်ားကိုလည္း အထိုက္အေလ်ာက္ သိရွိေနၾကၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း နီးစပ္ရာ အမ်ိဳးသမီးအသင္းအဖြဲ႕ တစ္ခုခုကျဖစ္ေစ၊ ဘာသာေရးအသင္းအဖြဲ႕ တစ္ခုခုကျဖစ္ေစ တာဝန္ရွိသူမ်ားကို အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပၿပီး အကူအညီ ရယူသင့္ပါတယ္။

ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္က အသက္ကို အႏၲရာယ္ျပဳတာမ်ိဳး မဟုတ္ေစကာမူ ကိုယ့္ကို အႀကီးအက်ယ္ အနာတရ ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့သူမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္ အေရးေပၚ အထုပ္တစ္ထုပ္ ျပင္ဆင္ထားဖို႔ အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံ၊ ႏိုင္ငံသားလက္မွတ္ (မွတ္ပံုတင္)၊ အိမ္ေသာ့၊ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္၊ ေမြးစာရင္း အစရွိတာေတြပါ အဆင္သင့္ ထည့္ထားဖို႔ပါပဲ။ လိုအပ္ရင္ အခ်ိန္မေရြး လစ္ထြက္ႏိုင္ဖို႔ပါ။

ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ရဲ႕ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈကို သည္အတိုင္း ငံု႔ခံမေနၾကေစခ်င္ပါဘူး။ အဲသလို ၿငိမ္ခံေန႐ံုနဲ႔ သည္အက်င့္ဆိုးႀကီး ေပ်ာက္သြားမွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ေန႔တျခား ပိုဆိုးလာဖို႔သာ အေၾကာင္းမ်ားပါတယ္။

ျပစ္မႈဆိုင္ရာ ဥပေဒ (ရာဇသတ္ႀကီး) အရလည္း အႏိုင့္အထက္ျပဳမႈ၊ အျပင္းအထန္ နာက်င္ေစမႈတို႔မွာ လင္နဲ႔ မယားမို႔လို႔၊ မိဘနဲ႔ သားသမီးမို႔လို႔ ဆိုတဲ့အတြက္ ျခြင္းခ်က္ေတြ၊ ကင္းလြတ္ခြင့္ေတြ ေပးမထားပါဘူး။ လင္က မယားကိုျဖစ္ေစ၊ မယားက လင္ကိုျဖစ္ေစ၊ မေအမိဘက သားသမီး တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုျဖစ္ေစ အသက္ေသသည္အထိ သတ္မိတဲ့အခါ လူသတ္မႈ က်ဴးလြန္ရာ ေရာက္သလိုပဲ အႏိုင့္အထက္ျပဳရာ၊ ထိခိုက္နာက်င္ေစရာမွာလည္း ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကိုမဆို က်ဴးလြန္ က်ဴးလြန္ ျပစ္မႈေျမာက္တာဟာ ဥပေဒ ျပ႒ာန္းခ်က္တိုင္းမွာ ပါတဲ့ “မည္သူမဆို” ဆိုတဲ့ စကားရပ္နဲ႔တင္ လံုေလာက္လို႔ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ အျပင္းအထန္ ထိခိုက္နာက်င္ေအာင္၊ ဒဏ္ရာရေအာင္၊ ေသြးထြက္သံယိုျဖစ္ေအာင္ လုပ္တဲ့အတြက္ သက္ဆိုင္ရာ ရဲစခန္းမွာ တိုင္တန္း အမႈဖြင့္ႏိုင္ပါတယ္ဆိုတာကိုပါ တစ္ပါတည္း ထည့္သြင္း တင္ျပလိုက္ပါတယ္။

တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒဏ္ရာကိုေတာ့ ျပႏိုင္ၾကဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒဏ္ရာ မေပၚေအာင္ ႏွိပ္စက္ထားတာမ်ိဳးဆိုရင္လည္း သက္ဆိုင္ရာ ဆရာဝန္ရဲ႕ ေထာက္ခံခ်က္ (ေဆးလက္မွတ္)ကို ရယူၿပီးမွ ရဲစခန္းမွာ အမႈဖြင့္ တိုင္တန္းတာမ်ိဳးမွ ဥပေဒအရ အက်ံဳးဝင္မွာပါ။ ဒဏ္ရာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ မျပႏိုင္ဘဲနဲ႔၊ ပါးႏွစ္ခ်က္ေလာက္ အခ်ခံရတာနဲ႔တင္ ရဲစခန္း သြားတိုင္မယ္ ဆိုရင္လည္း မသင့္ေတာ္လို႔ ျဖည့္စြက္ေျပာလိုက္ရတာပါခင္ဗ်ား။

(၂၀ဝ၁ ခုႏွစ္ ဧၿပီလထုတ္ သရဖူမဂၢဇင္း အမွတ္ ၄၂ မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၁၇၅/၂၀၀၃ (၂) နဲ႔ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ဇြန္လမွာ ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “ထိမ္းျမားေပါင္းဖက္ ရန္ျဖစ္လ်က္ပင္ ခ်စ္ၾကင္ေနနည္း” စာအုပ္ထဲမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။)