က်ား-မ ျဖစ္မႈနဲ႔ လိင္စိတ္အေၾကာင္း တိုတိုေတာင္းေတာင္း

ကေန႔ ညေန ေလးနာရီ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္က မႏၲေလး FM အသံလႊင့္ အစီအစဥ္ကေန တိုက္႐ိုက္ ထုတ္လႊင့္ခဲ့တာေလးကို အသံဖိုင္အျဖစ္ တင္ဆက္လိုက္ပါတယ္။

Path of Life (Part 2) Yangon City FM Broadcast

ဖတ္စရာ မွတ္စရာ (၂)

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ FM အသံလႊင့္ဌာနက ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီ ၂၂ ရက္နဲ႔ ၂၆ ရက္မ်ားမွာ လႊင့္ထုတ္ခဲ့တဲ့ “ဘ၀ရဲ႕ လမ္းစ” အစီအစဥ္သစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္က “ဖတ္စရာ မွတ္စရာ” ေခါင္းစဥ္နဲ႔ တည္ေပးၿပီး လူငယ္ေလးေတြနဲ႔ ၀ိုင္းဖြဲ႕ ေျပာဆိုခဲ့တဲ့ စကား၀ိုင္းေလးရဲ႕ ဒုတိယပိုင္းပါ။ 

Path of Life (Part 1) Yangon City FM Broadcast

ဖတ္စရာ မွတ္စရာ

DSC_0544ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ FM အသံလႊင့္ဌာနက ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီ ၁၅ ရက္နဲ႔ ၁၉ ရက္မ်ားမွာ လႊင့္ထုတ္ခဲ့တဲ့ “ဘ၀ရဲ႕ လမ္းစ” အစီအစဥ္သစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္က “ဖတ္စရာ မွတ္စရာ” ေခါင္းစဥ္နဲ႔ တည္ေပးၿပီး လူငယ္ေလးေတြနဲ႔ ၀ိုင္းဖြဲ႕ ေျပာဆိုခဲ့တဲ့ စကား၀ိုင္းေလးရဲ႕ ပထမပိုင္းပါ။ ဒုတိယပိုင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲ ေရာက္မလာေသးပါဘူး။ သည္တစ္ပတ္ စေန ညေန ေလးနာရီမွာ လႊင့္မယ္လို႔ သိရပါတယ္။ (အဂၤါေန႔ကေတာ့ တစ္ေခါက္ လႊင့္သြားၿပီးေလာက္ပါၿပီ)။

အပ်င္းေျပ နားဆင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

On the Current Role of Teachers and…

ကေန႔ ဆရာမ်ားရဲ႕ အခန္းက႑နဲ႔ ကေန႔ပညာေရး

ပံုမွန္အားျဖင့္ေတာ့ အပတ္စဥ္ ထုတ္လႊင့္ေနက် ကၽြန္ေတာ့္ အစီအစဥ္ေတြကို သည္ ဘေလာ့(ဂ္)မွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ တင္ျဖစ္ပါတယ္။ သည္မွာ တင္ထားတာ သိပ္လည္း မ်ားမ်ားစားစား မရိွပါဘူး။ အခုအခ်ိန္အထိ စုစုေပါင္း အပိုင္းေပါင္း ၇၀ ေက်ာ္ ထုတ္လႊင့္ၿပီး ျဖစ္ေပမယ့္ သည္မွာ တင္ထားတာ အလြန္ဆံုးမွ ဆယ္ပိုင္းေလာက္ပဲ ရိွပါလိမ့္မယ္။ သည္ကေန႔ ထုတ္လႊင့္တာကိုေတာ့ ဘေလာ့(ဂ္)မွာ တင္ေပးေစခ်င္တယ္လို႔ ေျပာလာသူ ရိွတာနဲ႔ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ နားဆင္ေတာ္မူၾကည့္ၾကပါခင္ဗ်ား။ ၁၅ မိနစ္စာေလာက္ပဲ ရိွပါတယ္။

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ ၂၅ ရက္ ညေန ၇း၁၅ အခ်ိန္က မႏၲေလး FM မွ 
“ဘ၀အေမာေျပဖို႔ အေျဖရွာစို႔” အစီအစဥ္ အသံလႊင့္ခ်က္ကို ျပန္လည္တင္ဆက္လိုက္တာပါ။

Radio Australia’s Interview on Transparency in Families

မိဘနဲ႔ သားသမီးၾကားက ပြင့္လင္းမႈ အတိုင္းအဆ

Radio Australia က Melbourne ကေန ကၽြန္ေတာ့္ကို တယ္လီဖုန္းနဲ႔ လွမ္းၿပီး ေတြ႕ဆံု ေမးျမန္းပါတယ္။ အဲဒီ့ေရဒီယိုရဲ႕ ျမန္မာပိုင္းအစီအစဥ္ တာ၀န္ခံက ၁၉၉၉ ခုႏွစ္တုန္းက ဆစ္ဒနီက SBS အသံလႊင့္ဌာနရဲ႕ ျမန္မာပိုင္းအစီအစဥ္မွာ အလုပ္လုပ္ေနၿပီး အဲတုန္းက ေအာ္စီကို ေရာက္သြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းဖို႔ အားထုတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းျခင္းကို လက္မခံဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ႀကိဳက္ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာတဲ့ ၁၅ မိနစ္စာေလးတစ္ခု အသံသြင္းေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့ ေခတ္တုန္းက အခုလို အိတ္ေဆာင္ အသံဖမ္းစက္ေတြလည္း သိပ္မတြင္က်ယ္ေသး၊ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ အသံေတြ ေပးပို႔တာလည္း ေခတ္မစားေသးတာမို႔ အဲတုန္းက အသံလႊင့္ခ်က္ကေလးကို မိတၱဴ ယူမထားႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

အခုတစ္ခါလည္း Raido Australia က တယ္လီဖုန္းနဲ႔ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခန္းမွာေတာ့ မိဘနဲ႔ သားသမီးဆက္ဆံေရးကိစၥျဖစ္တာေၾကာင့္ စိတ္ရွင္းရွင္းနဲ႔ လက္ခံ ေျဖၾကားေပးခဲ့ပါတယ္။ ေမးျမန္းသူက “ကိုဇာနည္လြင္ဦး”ဆိုတဲ့ ေတာင္ႀကီးသားေလးပါ။

သည္ေတြ႕ဆံု ေမးျမန္းခန္းကို ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၂၀ ရက္ အဂၤါေန႔မွာ ေဒသစံေတာ္ခ်ိန္ မနက္ ၅ နာရီခြဲက ၆ နာရီ တစ္ႀကိမ္၊ ညဦး ၇ နာရီခြဲက ၈ နာရီ တစ္ႀကိမ္၊ တစ္ေန႔ကို နာရီ၀က္စာ ႏွစ္ႀကိမ္ ထုတ္လႊင့္ေနတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ျမန္မာပိုင္း အစီအစဥ္ကေန ထုတ္လႊင့္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ (အဲဒီ့ ေရဒီယိုနဲ႔ အစီအစဥ္ အေသးစိတ္ သိလိုပါရင္ အခု စာမ်က္ႏွာမွာ တင္ထားတဲ့ သူတို႔ေရဒီယို အမွတ္တံဆပ္ကို ျဖစ္ေစ၊ အေရာင္ေျပာင္းထားတဲ့ Radio Australia စာတန္းမ်ားကို ျဖစ္ေစ ၾကြက္ႏႈတ္သီးေလးနဲ႔ ထိုးၿပီး ၾကြက္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္ ႏႈတ္ခမ္းကို ဖိလိုက္ရင္ သူတို႔ စာမ်က္ႏွာမ်ားဆီ ေရာက္သြားပါလိမ့္မယ္။)

ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ေမး(လ္)က တစ္ဆင့္ လွမ္းပို႔ေပးလိုက္တဲ့ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခ်က္ အသံဖိုင္ေလးကို ေ၀မွ်ေပးလိုက္ပါတယ္။

Padamya FM: Father’s Day

အေဖမ်ားေန႔ အထိမ္းအမွတ္အတြက္ ပတၱျမား FM မွာ ေျပာခဲ့တာ

ရန္ကုန္ City FM က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕နဲ႔ အနီးတ၀ိုက္၊ မႏၲေလး FM က ရန္ကုန္နဲ႔ မႏၲေလးတစ္ေၾကာ၊ ပဥၥ၀တီ FM က ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚနဲ႔ ကမ္း႐ိုးတန္း ေဒသစသျဖင့္ FM ေရဒီယိုမ်ား အလွ်ိဳလွ်ိဳ ေပၚထြက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ ပတၱျမား FM ကလည္း ခ်င္းျပည္နယ္နဲ႔ စစ္ကိုင္းတိုင္းကို လႊင့္ထုတ္ေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အဲဒီ့ ေရဒီယိုအစီအစဥ္က အခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ ၅ ရက္ေန႔ “အေဖမ်ားေန႔”အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ထုတ္လႊင့္မယ့္ အစီအစဥ္ေလးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေရာက္ေတြ႕ဆံု ေမးျမန္းသြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့ အသံဖိုင္ေလးကို ကေန႔ အဲဒီ့ ေရဒီယိုရဲ႕ အသံသြင္း စတူဒီယိုမွာ ေနာက္ထပ္ အစီအစဥ္တစ္ခုအတြက္ အသံသြားသြင္းရင္းက ရရိွလာပါတယ္။

နားဆင္ေတာ္မူၾကည့္ၾကပါဦးခင္ဗ်ာ။ သိပ္မရွည္လွပါဘူး။ ၅ မိနစ္စာေလးပါ။

From the Chic, 2011 June issue

ေၾသာ္… အခ်စ္တဲ့လား

မဂၤလာပါလို႔ စာေရးတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ အတၱေက်ာ္က ဦးစြာပထမ ဂါရဝနဲ႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ပါရေစလား ခင္ဗ်ာ။

သည္တစ္ပတ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာတဲ့ စာေလးတစ္ေစာင္နဲ႔ စလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ျပည္နယ္တစ္ခုက အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ ေရးလိုက္တဲ့ စာပါ။ သူ႔စာက သည္လိုပါ။

ကြ်န္မဘဝမွာ အခ်စ္ကို မေတြ႕ႏိုင္ေသးခင္ “အေတြ႕”ကို မေရွာင္ႏိုင္လို႔ အဲဒီ့ “အေတြ႕”ကို အခ်စ္လို႔ျမင္ၿပီး အိမ္ေထာင္က်ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ေထာင္သက္ သံုးႏွစ္အၾကာမွာ သားသမီး မထြန္းကားႏိုင္လို႔ လမ္းခြဲခဲ့ၾကပါတယ္။ ကြ်န္မ ေျပာခ်င္တာက လူငယ္သဘာဝ ဘာမွ နားမလည္တတ္ေသးတဲ့အရြယ္မွာ လမ္းမွားခဲ့မိတဲ့အေၾကာင္းကိုပါ။
ေယာက်ာ္းေတြရဲ႕ မရခင္ တစ္မ်ိဳး၊ ရၿပီး တစ္မ်ိဳး အမ်ားႀကီး ေျပာင္းလဲတတ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို လိုက္လို႔ မမီခဲ့ပါဘူး။ အမွန္ေတာ့ မယူခင္ကတည္းက သူ႔ဆီမွာ စိတ္ပ်က္စရာ ေတြ႕ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မွားခဲ့တဲ့အမွားေၾကာင့္ သူမ်ား အေျပာအဆို ခံရမွာ စိုးလို႔ လက္ထပ္ခဲ့ပါတယ္။ ယူၿပီးကတည္းကလည္း တန္းတူ ႐ုန္းကန္ခဲ့ရပါတယ္။

သားသမီး မရႏိုင္လို႔ဆိုၿပီး စြပ္စြဲ ညႇဥ္းပမ္းခဲ့တာ ရင္အနာဆံုးပါပဲ။ တတ္ကြ်မ္းနားလည္တဲ့ ဆရာဝန္ဆီ သြားစစ္ၾကည့္ၾကမယ္ဆိုေတာ့လည္း သူက သတၱိ မရွိဘူး။ ေနာက္ဆံုးမွာ လမ္းခြဲခဲ့မိပါတယ္။

လမ္းခြဲၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ သူ မိန္းမ ထပ္ယူတယ္။ အခု ကေလးတစ္ေယာက္ ရေနၿပီ။ သူနဲ႔ လမ္းခြဲခဲ့တာ အခုဆို ငါးႏွစ္ရွိပါၿပီ။ သည္ၾကားထဲမွာ အခ်စ္နဲ႔ တူတဲ့ ရင္ခုန္သံကို ကြ်န္မ ေတြ႕လာရပါတယ္။ သူက လူပ်ိဳပါ။ ကြ်န္မက တစ္ခုလပ္ဆိုေတာ့ လက္တြဲလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သူကလည္း မိဘသေဘာ တူတဲ့သူကို လက္ခံလိုက္ရပါတယ္။ ကြ်န္မလည္း သူ႔မိဘသေဘာတူသူနဲ႔ ယူျဖစ္ေအာင္ တိုက္တြန္းခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မေတာင္ အေတြ႕ကို မေရွာင္ႏိုင္လို႔ မွားခဲ့ဖူးတာ၊ လူပ်ိဳေလးကို ကြ်န္မ ယူလိုက္ရင္ ကြ်န္မက ဖ်ားေယာင္းတယ္လို႔ စြပ္စြဲၾကမွာေလ။ ကြ်န္မ ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္။ ကြ်န္မ တကယ္လိုခ်င္ခဲ့တာက အခ်စ္စစ္ကိုပါရွင္။ ေတြ႕ႏိုင္ပါဦးမလား ဆရာ။ ေနာက္ၿပီး ေလာကႀကီးမွ အခ်စ္စစ္ဆိုတာေရာ ရွိလို႔လားရွင္။
ငါးႏွစ္အတြင္းမွာ ကြ်န္မရဲ႕ ခင္ပြန္းေဟာင္းက ကြ်န္မနဲ႔ ျပန္ေပါင္းခ်င္တယ္ဆိုၿပီး ကမ္းလွမ္း လာပါေသးတယ္။ သူ အခု ယူထားတဲ့ မိန္းမက စိတ္ရင္း မေကာင္းလို႔၊ အခုမွ ဘယ္သူက စိတ္ရင္းေကာင္းမွန္း သိလာရလို႔ပါတဲ့။ အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ဘယ္သူေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း ကိုယ္ေကာင္းဖို႔ အေရးႀကီးတာ မဟုတ္လား ဆရာ။ အခုေတာ့ ေယာက်္ားေတြက မိန္းမေတြကို သူတို႔ ေဆာ့စရာ၊ ကစား စရာ အ႐ုပ္ေတြလို သေဘာထားေနၾကတယ္လို႔ပဲ ကြ်န္မ ခံစားရတယ္။

ကြ်န္မေတာ့ ေနာက္ထပ္ အိမ္ေထာင္ျပဳ ျဖစ္ဖို႔ မလြယ္ေတာ့ဘူး ထင္ပါတယ္။ ေယာက္်ား ေကာင္းဆိုတာ ပြဲေဈးတန္းမွာ မဲလိပ္ ႏိႈက္သလိုမ်ိဳး ဗလာမဲက ခပ္မ်ားမ်ားပါ။ ကြ်န္မ အိမ္ေထာင္ ထပ္ျပဳရင္လည္း ဗလာမဲပဲ က်မယ္ထင္တယ္။ ေယာက္်ား အေယာက္ တစ္ရာမွာ ေကာင္းတာ ဆယ္ေယာက္မွ ရွိရဲ႕လား မသိဘူး။

ဆရာ့ဆီ စာေရးတာက တျခား ငယ္ရြယ္တဲ့ မိန္းကေလးေတြ ကြ်န္မလို အျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးနဲ႔ မၾကံဳေစခ်င္လို႔ပါဆရာ။

သူ႔စာ ဖတ္ရေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္ ေမာသြားပါတယ္။ သူ႔ေစတနာကိုလည္း အသိအမွတ္မျပဳဘဲ မေနႏိုင္ပါဘူး။ တျခား ငယ္ရြယ္ ႏုနယ္သူ မိန္းကေလးေတြ သူ႔လို အျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးနဲ႔ မၾကံဳေစခ်င္လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ စာေရးတာတဲ့။

မွန္ပါတယ္။ ငယ္ရြယ္ႏုနယ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အခ်စ္ဆိုတာကို ေယာက်္ာေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မိန္းကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ သိပ္ကို အႀကီးႀကီးပဲလို႔ ထင္ျမင္ယူဆမိတတ္ၾကပါတယ္။ အဲသလို ထင္ျမင္ယူဆေအာင္လည္း လိႈင္ထိပ္ေခါင္တင္ တို႔၊ နတ္သွ်င္ေနာင္တို႔ ေခတ္မွသည္ ကေန႔ နာမည္ေက်ာ္ ဂီတဆရာေတြ၊ ႐ုပ္ရွင္ဆရာေတြ၊ ဝတၳဳဆရာေတြက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးႀကီး ပါးေနတဲ့ သတင္းစကားမ်ားမွာက အခ်စ္မွ မပါရင္ လူပဲ လုပ္လို႔ မရေတာ့မေယာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ရွိေသးတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္က ၾကားခဲ့ ဖူးတဲ့စကား၊ “သစ္ပင္မွန္ရင္ အျမစ္ရွိသလို လူမွန္ရင္လည္း အခ်စ္ရွိရမယ္”ဆိုပဲ။

တကယ္ေတာ့ဗ်ာ၊ အဲဒီ့အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆန္းစစ္ၾကည့္ဖူးတဲ့ သူေတာ့ အေတာ္ ရွားမယ္ ထင္ပါတယ္။ အခ်စ္ဆိုတာ စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံျခင္းတို႔၊ ေပးဆပ္ျခင္းတို႔ စသျဖင့္ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ နင့္ေနေအာင္ ခံစားရသမွ်ေတြနဲ႔ ေဝေတဝါတား ေလွ်ာက္ေျပာၾကတာသာ ရွိပါတယ္။ အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ ဘဝသက္တမ္း ၅၂  ႏွစ္အတြင္း ဖတ္ဖူးသမွ်ထဲမွာ သေဘာအတူႏိုင္ဆံုး အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ဖြင့္ဆိုခ်က္ကေတာ့ “အခ်စ္ဆိုတာ တေစၦသရဲလိုပဲ၊ တကယ္လည္း မျမင္ဖူးပဲနဲ႔ ေလွ်ာက္ေျပာေနၾကတဲ့အရာဟာ အခ်စ္ပါ”တဲ့။

ဒါျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ကေရာ မခ်စ္ဖူးလို႔လား။ ဟုတ္ကဲ့ – ခ်စ္ဖူးသမွ ဖ်စ္ဖ်စ္ျမည္ေအာင္ကို ခ်စ္ဖူးပါတယ္။ အသက္ ၁၃ ႏွစ္အရြယ္ လူပ်ိဳေဖာ္ ဝင္ကတည္းက အသက္ ၄၀ ေက်ာ္တဲ့အထိ ခ်စ္ခဲ့လိုက္ရတာမ်ားဗ်ာ၊ ကြဲလိုက္တဲ့ အသည္းဆိုလည္း မနည္း လွပါဘူး။ အဲဒီ့ ကြ်န္ေတာ့္အေတြ႕အၾကံဳအရ ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဖိုနဲ႔ မၾကားက တပ္မက္စြဲလန္းမႈကို အေျခခံၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ကိေလသာစိတ္ကို အခ်စ္လို႔ ေခၚေနၾကတာပါ။ အဲဒါကိုပဲ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာဆိုၿပီး ေရာေႏွာ သံုးစြဲၾကတဲ့အခါက်ေတာ့ ႐ႈပ္ကုန္ပါတယ္။ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ ေမတၱာဆိုတာက အင္မတန္မွ ပူေလာင္ျခင္း ကင္းၿပီး ေအးခ်မ္းလွတဲ့စိတ္၊ တစ္ဖက္သားရဲ႕ အက်ိဳးကို လိုလားတဲ့စိတ္ပါ။ အဲဒီ့စင္ၾကယ္ မြန္ျမတ္တဲ့ ေမတၱာနဲ႔ ကိေလသာ ပါဝင္ေနတဲ့ အခ်စ္နဲ႔က ဘယ္လိုမွ မႏိႈင္းအပ္ မယွဥ္သာပါဘူး။

ေမတၱာရဲ႕ သေဘာကို အက်ယ္သိခ်င္ၾက တယ္ဆိုရင္ေတာ့ အိမ္ကို ဆြမ္းခံၾကြတဲ့ ဘုန္းႀကီးကိုသာ ေမးေလွ်ာက္ေတာ္မူၾကပါ ခင္ဗ်ာ။ ဘုန္းဘုန္းေတြက ကြ်န္ေတာ့္ထက္ ေမတၱာသေဘာကို ေစာေၾကာ ေျပာျပႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အဖိုနဲ႔ အမ ၾကားက အခ်စ္ဆိုတာရဲ႕ အတိမ္အနက္ကို ခ်ိန္စက္ျပခ်င္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာၿပီး အခ်ိန္တန္ အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါ သဘာဝတရားရဲ႕ ေစ့ေဆာ္မႈေၾကာင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္ လိင္အေပၚမွာ တပ္မက္ စြဲလန္းစိတ္က ေပၚေပါက္လာတာ ဓမၼတာပါပဲ။ အဲဒီ့ တပ္မက္စြဲလန္းစိတ္ကိုပဲ အခ်စ္ရယ္လို႔ အႏြတၳသညာ ျပဳထားၾကတာပါ။
အခုေခတ္မွာ ေလာကဓာတ္ပညာက တအား ထြန္းကားလာေလေတာ့ကာ အဲဒီ့လို ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္အေပၚ တပ္မက္စြဲလန္းစိတ္ ျဖစ္ေပၚေနခ်ိန္မွာ လူ႔ရဲ႕ဦးေႏွာက္ေတြ၊ အာ႐ံုေၾကာေတြ ဘယ္နည္းဘယ္ပံု အလုပ္လုပ္တယ္၊ အဘယ္ေဟာ္မုန္းေတြကျဖင့္ ကိုယ္ခႏၶာထဲမွာ ေပၚေပါက္လာတယ္၊ အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ ႏွလံုးခုန္တာ၊ ရင္တုန္တာ၊ လက္ဖ်ား ေျခဖ်ား ေအးလာတာေတြ ျဖစ္လာတယ္ စသျဖင့္ သုေတသန အေထြေထြ ေပၚေပါက္လို႔ေနပါၿပီ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ သည္တပ္မက္စြဲလန္းမႈရဲ႕ သေဘာကို သိပၸံနည္းနဲ႔ တိုင္းတာ ခ်င့္တြက္ေနၾကပါၿပီ။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲ ေသခ်ာတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ကေတာ့ အဲဒီ့ တပ္မက္စြဲလန္းစိတ္ဟာ ဘယ္သူ႔ဆီမွာမွ ၾကာေတာင့္ၾကာရွည္ မတည္ျမဲဘူး ဆိုတာပါပဲ။ သည္စိတ္ ဝင္ခါစမွာေတာ့ သူ႔ကိုမွ မရရင္ ေသလိုက္ခ်င္စိတ္ေတြ၊ တဲအိုပ်က္မွာ ေနရေနရ၊ ထမင္းရည္ အတူ လ်က္ရ လ်က္ရ၊ ေပါင္းကို ေပါင္းလိုက္ရမွ သည္ဘဝ ေနေပ်ာ္ေတာ့မယ္လို႔ ယူဆမိတတ္ၾကပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ အဲဒါက အခ်ိန္တစ္ခ်ိန္အထိသာ တည္တံ့ပါတယ္။

သိုးေဆာင္း ဘာသာစကားနဲ႔က အဲဒါကို infatuation လို႔ ေခၚပါတယ္။ ျမန္မာစာအဖြဲ႕က ထုတ္ေဝတဲ့ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ အဘိဓာန္မွာေတာ့ အဲဒါကို အ႐ူးအမူးစြဲလန္းစိတ္လို႔ ဖြင့္ဆိုထားပါတယ္။ အဂၤလိပ္လို အနက္ဖြင့္ေပးတဲ့ အဘိဓာန္မွာက ပိုရွင္းတယ္။ strong but not usually lasting feelings of love or attraction တဲ့။ ဆိုလိုတာက ခ်စ္တဲ့စိတ္၊ ဒါမွမဟုတ္ စြဲလန္းတပ္မက္မႈေၾကာင့္ ျပင္းျပေသာ္လည္း တာရွည္ သိပ္မခံတတ္တဲ့ ခံစားမႈကို infatuation လို႔ ေခၚတာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ေျပာေနတဲ့ စြဲလန္း တပ္မက္စိတ္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။ သို႔ေသာ္ အဲဒီ့ အဂၤလိပ္လို ဖြင့္ဆိုခ်က္မွာ သိပ္အေရးႀကီးတဲ့အခ်က္တစ္ခ်က္ ပါဝင္ပါတယ္။ အဲဒါက တာရွည္ သိပ္မခံတတ္တာပါ။ ထပ္ေျပာပါရေစ ခင္ဗ်ာ၊ အဲဒီ့စိတ္ဟာ သိပ္အၾကာႀကီး မခံပါဘူး။

အဲဒီ့စိတ္ဟာ အရြယ္သံုးပါးမေရြး၊ ဆူၾကံဳ နိမ့္ျမင့္မေရြး၊ အသိဉာဏ္ ဘယ္ေလာက္ရွိရွိ၊ ပညာေတြ ဘယ္ေလာက္ တတ္တတ္၊ ပုထုဇဥ္ လူမွန္သမွ် အခ်ိန္မေရြး ေတြ႕ၾကံဳခံစားရတတ္ႏိုင တဲ့ ခံစားမႈပါ။ အဲဒါကို သတိႀကီးႀကီးနဲ႔ သိထားဖို႔လိုပါတယ္။ စားလည္း သည္စိတ္၊ သြားလည္း သည္စိတ္နဲ႔ ထိုင္လို႔လည္း မရ၊ ထလို႔လည္း အခက္၊ စက္လို႔လည္း မေပ်ာ္ျဖစ္ေနၿပီဆိုရင္ အဲဒါ “အခ်စ္”လို႔ မထင္ပါနဲ႔။ အဲဒါ အ႐ူးအမူး စြဲလန္းတပ္မက္ေနတဲ့ပါ။ ဒါမွမဟုတ္လည္း အဲဒါ လူေျပာသူေျပာမ်ားလွတဲ့ အခ်စ္လို႔ နားလည္လိုက္ပါ။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ လူ႔ရဲ႕ ဆင္ျခင္တံုတရားက လံုးဝ ကြယ္ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ ရွက္စိတ္ သိပ္မႊန္ေနခ်ိန္မွာ လူတစ္ေယာက္ဟာ လုပ္သင့္၊ မလုပ္သင့္ မခ်င့္ခ်ိန္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ကိုယ့္အသက္ ကိုယ္ရန္ရွာမိတဲ့အထိ မွားႏိုင္တာမ်ိဳး ရွိသလို ေဒါသစိတ္ သိပ္မႊန္ေနခ်ိန္မွာလည္းပဲ တစ္ဖက္သားကို အသက္အႏၲရာယ္မဟုတ္ေတာင္ အနာတရျဖစ္ေစတဲ့အထိ မွားတတ္တာမ်ိဳး၊ ၿပီးမွ ေနာင္တေတြ တစ္သီတစ္တန္းႀကီးရတဲ့ အမွားမ်ိဳးကို က်ဴးလြန္မိတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒါဟာ မႊန္ထူေနခ်ိန္မွာ ဆင္ျခင္တံုတရား ကင္းမဲ့သြားတာမ်ားရဲ႕ ထင္ရွားတဲ့ ဥပမာပါ။ အဲသလိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ေျပာေနတဲ့ အ႐ူးအမူး စြဲလန္းတပ္မက္ စိတ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ခ်စ္စိတ္ သိပ္မႊန္ေနခ်ိန္မွာလည္း လူ႔ရဲ႕ ဆင္ျခင္တံုတရားက ကင္းမဲ့ေနတတ္ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ေရးခဲ့တဲ့ စာထဲက မိန္းကေလးလို အရြယ္မတိုင္ခင္ အိမ္ေထာင္ရက္သားက်တာေတြ ျဖစ္ကုန္ရေတာ့တာမ်ိဳး ရွိသလို တခ်ိဳ႕ဆို အသက္လည္း အေတာ္ရ၊ သားေတြ သမီးေတြေတာင္ အရြယ္ေရာက္ကာမွ ေနာက္တစ္အိုးတစ္အိမ္ ထူေထာင္တာေတြ၊ အရွက္တကြဲ အက်ိဳးနည္းရတာေတြ ျဖစ္ကုန္တာပါ။

သည္မွာလည္း ထပ္ေျပာပါရေစခင္ဗ်ာ။ ပညာ ဘယ္ေလာက္တတ္တတ္၊ အသိဉာဏ္ ဘယ္ေလာက္ရွိရွိ၊ အသက္အရြယ္ ဘယ္ေလာက္ ရေနေန သည္စိတ္သာ ဝင္လာၿပီဆိုတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ သိပ္ေဒါသျဖစ္သြားတဲ့ သူလို၊ သိပ္ရွက္သြားတဲ့သူလို ဆင္ျခင္တံုတရား ကင္းမဲ့သြားေစႏိုင္ပါတယ္။ အဲ… ေဒါသစိတ္၊ ရွက္စိတ္တို႔ထက္ ပိုသာတာက အဲဒီ့စိတ္ဟာ ကိေလသာ စိတ္ပီပီ ေဒါသစိတ္တို႔၊ ရွက္စိတ္ တို႔ထက္ေတာ့ နည္းနည္း ပိုၾကာေနတာမို႔ ဆင္ျခင္တံုတရား ကင္းမဲ့ေနတဲ့ အခိုက္အတန္႔ကလည္း ေတာ္ေတာ့္ကို ၾကာတတ္ပါတယ္။

ဒါျဖင့္ ဘယ္ေလာက္အထိ ၾကာတတ္သလဲလို႔ ေမးစရာ ရွိပါတယ္။ ဒါက်ေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မတူတတ္ၾကပါဘူး။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ တစ္လ၊ ႏွစ္လေလာက္နဲ႔ ၿပီးသြားတတ္တယ္။ တခ်ိဳ႕က် ေလး-ငါး-ေျခာက္လအထိ သည္စိတ္ရဲ႕ဖမ္းစားမႈကို ခံၾကရတတ္သလို တခ်ိဳ႕ေတြက်ျပန္ေတာ့လည္း အဲဒီ့ထက္ ပိုခ်င္ ပိုၾကာၿပီး ႏွစ္ေပါက္တဲ့အထိ ခံစားၾကရတတ္ပါတယ္။

အဲေတာ့ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အဲသလို ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္အေပၚ တပ္မက္စြဲလန္းေနတဲ့ မႊန္စိတ္ဟာ ၁၈ လ၊ တစ္နည္းေျပာရရင္ တစ္ႏွစ္ခြဲဟာ အာဏာကုန္ပါပဲ။ သည္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္စစ္ခ်င္တဲ့အခါမွာျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ဖက္သားက ကိုယ့္ကို မႊန္စိတ္နဲ႔ တပ္မက္ စြဲလန္းေနတာလား၊ မႊန္စိတ္ကင္းမဲ့တဲ့ ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးမႈလားဆိုတာကို ခြဲျခားသိခ်င္ရင္ ၁၈ လ ေက်ာ္တဲ့ အထိ ေစာင့္ၾကည့္တဲ့ နည္းက အသင့္ဆံုးပဲလို႔ အၾကံျုပလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ေရွးလူႀကီးမ်ား က်င့္သံုးခဲ့ၾကတဲ့ သံုးႏွစ္သံုးမိုး ေစာင့္ၾကည့္ အကဲခတ္တယ္ ဆိုတာကေတာ့ ပိုလို႔ေတာင္ ေသခ်ာႏိုင္ပါ ေသးတယ္။ သို႔ေသာ္ ေရွးထံုးပယ္ခ်င္ၾကသူေတြ လည္း ရွိေကာင္း ရွိေနႏိုင္တဲ့အတြက္ ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့ေပါ့ေပါ့ အဲဒီ့ သံုးႏွစ္ကို ေခါက္ခ်ိဳး ခ်ိဳးၿပီး တစ္ႏွစ္ခြဲ၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ဆယ္နဲ႔မွ ရွစ္လေတာ့ အနည္းဆံုး ေစာင့္ၾကည့္သင့္တဲ့ အေၾကာင္း အေလးအနက္ထားၿပီး အၾကံျပဳေနရတာပါပဲ ခင္ဗ်ား။

ဒါျဖင့္ ေမးစရာရွိပါတယ္။ အဲလိုသာ ေျပာေနတယ္၊ ခင္ဗ်ားက်ေတာ့ေရာ အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္လုပ္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ အခ်ိန္ယူ ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့လို႔တံုးလို႔။ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ… ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူတို႔ဟာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ လူခ်င္းသိကြ်မ္းတာ သံုးႏွစ္ေက်ာ္၊ သမီးရည္းစားသက္ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေတာ့မွ စုလ်ား ရစ္ပတ္ လက္ထပ္ခဲ့ၾကတာပါ။ ကေန႔ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိမ္ေထာင္သက္ဟာ ၂၁ ႏွစ္ကို ေကာင္းေကာင္းေက်ာ္လို႔ ၂၂ ႏွစ္ထဲကို ေရာက္ရွိေနပါၿပီ။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္လည္း အေတာ္ နားလည္မႈရွိစြာ၊ ေအးခ်မ္းသာယာတဲ့ အိမ္ေထာင္ေလးတစ္ခုလည္း ရေနပါၿပီ။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ ေအာ္လိုက္ၾက၊ ေကာက္လိုက္ၾက လုပ္တာေလးေတြက လြဲရင္ေပါ့ဗ်ာ။ အမယ္… ဒါလည္း တစ္ဖက္က လွည့္တြက္ရင္ေတာ့ အခ်စ္စမ္းေနၾကတာလို႔ ေျပာရမလိုပါပဲေလ။

ေျပာလက္စကို ျပန္ေကာက္ရရင္ေတာ့ အဲဒီ့ ဖိုနဲ႔ မတို႔ၾကားက ကိေလသာနဲ႔ တြယ္ၿငိ တပ္မက္ ႏွစ္သက္ စြဲလန္းစိတ္ဟာ သိပ္ကို ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ အဲဒီ့စိတ္ ဝင္ေနခိုက္မွာ ခ်မိေလသမွ် ဆံုးျဖတ္ခ်က္တိုင္း ဟာလည္းပဲ ေရွ႕မွာ ကြ်န္ေတာ္ အစီရင္ခံခဲ့တဲ့ အတိုင္း လြဲေနတာခ်ည္းျဖစ္ေနဖို႔ မ်ားပါတယ္။ ဆင္ျခင္တံုတရားမွ မပါေပတာကိုး။

ဒါ့ေၾကာင့္ လူမွန္ရင္ အဲဒီ့စိတ္ကို ေရွာင္လႊဲလို႔ မရတာကို နားလည္ထားသင့္သလို တစ္ဖက္ကလည္း အဲဒီ့စိတ္ ျပင္းထန္ေနခိုက္မွာ ဘဝနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မွန္သမွ်ကို မခ်မွတ္ျဖစ္မိေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတိထားႏိုင္ၾကဖို႔ အထူးလိုပါတယ္။

ေနာင္တဆိုတာ ေနာက္မွ ရၾကရတာမ်ိဳးပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ စာေရးလိုက္တဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသမီးေလးခမ်ာမွာလည္း အခုေတာ့ ေနာင္တေတြရလို႔ တျခား ငယ္ႏုသူ မိန္းကေလးေတြ သူမွားခဲ့တဲ့ အမွားမ်ိဳး မက်ဴးလြန္ျဖစ္ၾကရေလေအာင္ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ စာေရးၿပီး အကူအညီ လွမ္းေတာင္းထားရွာပါတယ္။

သူ႔လို ကြ်န္ေတာ့္ဆီ စာလွမ္း မေရးဘဲ ပူဝန္ေနာင္တကို တရရ ခံစားေနၾကရေလတဲ့ ေယာက်ာ္းေတြ၊ မိန္းမေတြ သည္ေလာကႀကီးမွာ ဘယ္ေလာက္အထိ မ်ားေနမလဲဆိုတာ မွန္းေတာင္ မမွန္းဆရဲပါဘူး။ ဪ… အခ်စ္… အခ်စ္လို႔ေတာင္ သက္ျပင္းသံ ဖြဖြနဲ႔ ညည္းရေတာ့မလိုပါပဲ။

ေျပာရင္းနဲ႔ သြားေလသူ မိတ္ေဆြႀကီး တစ္ေယာက္ကိုေတာင္ ေျပးသတိရမိပါေသးတယ္။ သူ႔ခမ်ာ အဲဒီ့ေနာင္တနဲ႔ အသက္ ဆံုးပါးသြားခဲ့တာမ်ား ေျခာက္ႏွစ္ေတာင္ ေက်ာ္ပါၿပီ။

သူက လူႀကီးလူေကာင္း၊ ပညာတတ္၊ အရာရွိ ႀကီးႀကီး မာစတာပါ။ သူ႔အိမ္ေထာင္နဲ႔သူ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း သာသာယာယာ ေနႏိုင္ခဲ့ရာ က သူ႔သားသမီးေတြ လူပ်ိဳေပါက္၊ အပ်ိဳေပါက္ကေလးေတြ ျဖစ္လာခ်ိန္က်ေတာ့မွ ဒိန္းဒလိန္း နတ္ရဲ႕ ဖမ္းစားျခင္းကို အလူးအလိမ့္ ခံရပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ လူတကာက သူ႔ကို အျပင္းအထန္ ကန္႔ကြက္ သတိေပးေနၾကတဲ့ ၾကားကပဲ ေနာက္တစ္အိုးတစ္အိမ္ကို တရားဝင္ ေပၚေပၚတင္တင္ ထူေထာင္တဲ့အထိ ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။

သည္လိုနဲ႔ သူ ဆံုးခါနီး ရက္ပိုင္းအလိုမွာ ကြ်န္ေတာ္သည္လည္းပဲ သူ႔လမ္းစဥ္ေနာက္ကို လိုက္လုဆဲဆဲ အေျခအေနတစ္ရပ္နဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရခ်ိန္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနပါတယ္။ သည္အခ်ိန္မွာ သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာသြားတဲ့ စကားက ယေန႔ ထက္တိုင္ ကြ်န္ေတာ့္ နားထဲက မထြက္ပါဘူး။

သူေျပာတာက “သည္လမ္းကို ကိုယ္ ေလွ်ာက္ခဲ့ၿပီးသားပါ ကိုယ့္လူရာ။ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္ ထင္ၿပီး လုပ္ခဲ့တာေပမယ့္ တကယ့္တကယ္က်ေတာ့ တစ္စက္မွ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းတဲ့ လမ္း မဟုတ္ဘူး ကိုယ့္လူ။ ကိုယ့္အျဖစ္ကေတာ့ သိပ္ကို ေနာက္က်သြားၿပီ။ ဘာမွ ျပန္ အဖတ္ဆယ္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္လူက အခ်ိန္မွီေသးတယ္။ မလုပ္မိပါေစနဲ႔ ကိုယ့္လူရယ္”တဲ့။

အဲဒီ့စကားကို သူ ေျပာၿပီးတဲ့ေနာက္ တစ္လေတာင္ မျပည့္ခင္မွပဲ သူဟာ အသည္းေရာဂါနဲ႔ ကြယ္လြန္တိမ္းပါးသြားခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ သိေနတယ္။ သူ႔ အသည္း မေကာင္းတာကို သူ သိေနတာ ႏွစ္ႏွစ္မကေတာ့ဘူး။ သည္ၾကားက စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ အရက္ေတြခ်ည္း ဖိေသာက္ေနခဲ့တာလည္း အနီးကပ္ ေနေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္က အသိဆံုးပါ။ သူက သူ႔ေႏွာင္း ေနာင္တကို တႏံု႔ႏံု႔ ခံစားရင္း ဘဝကို ေရစုန္ေမွ်ာသြားခဲ့သူတစ္ဦးပါ။ သိပ္ကို ႏွေမ်ာစရာ၊ ရင္နာစရာ ေကာင္းလွပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

သည္ေလာက္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ့္ အစီအစဥ္ကို နားဆင္ေနၾကသူ လူႀကီးမင္းမ်ား အေနနဲ႔ လူတကာက “အခ်စ္”လို႔ အလြယ္ ေျပာေနၾကတဲ့ အ႐ူးအမူး စြဲလန္းတပ္မက္စိတ္ရဲ႕ သေဘာသဘာဝကို ဆင္ျခင္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ ရင္ဆိုင္ရခ်ိန္မွာ ဘယ္လို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းသြား သင့္သလဲဆိုတာကိုပါ စိတ္ကူးရသြားတန္ေကာင္းရဲ႕လို႔ ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ေနမိရပါတယ္။

မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ခေညာင္းျပည့္စံုၾကတဲ့ အျပင္ အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ စာေရးတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ အတၱက်ာ္က ဂါရဝနဲ႔ ဆုေတာင္းေမတၱာ ပို႔သလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၁၃၀၄၁၁)

ဝန္ခံခ်က္ – ၂၀ဝ၉ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလအတြင္း က မနၲလး အက္(ဖွ္)အယ္(မ္)ေရဒီယိုအစီအစဥ္ မွာ ထုတ္လႊင့္ခဲ့တဲ့ အသံလႊင့္ခ်က္ကို စာအျဖစ္ ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာ ျဖစ္ေၾကာင္းပါ။

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဇြန္လထုတ္ Chic မဂၢဇင္းမွာ ပံုႏိွပ္မူအျဖစ္ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

In Ever Loving Memory of Maung Thit Min

ကိုသစ္မင္း ႀကိဳက္မွာပါေလ…

သီခ်င္းေရးဆရာ ေမာင္သစ္မင္း ကြယ္လြန္ တိမ္းပါးသြားတဲ့အခါ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား အစီအစဥ္ေတြ၊ ေရဒီယို အသံလႊင့္ အစီအစဥ္ေတြကေန ေမာင္သစ္မင္း အမွတ္တရ အစီအစဥ္ေတြ ထုတ္လႊင့္ၾကပါတယ္။ Mandalay FM ေရဒီယိုကလည္း အစီအစဥ္တစ္ခု လုပ္ပါတယ္။ Mandalay FM Talk အစီအစဥ္ရဲ႕ Anchor ျဖစ္တဲ့ ဆရာ မ်ိဳးျမတ္သူက ေမာင္သစ္မင္း အလြမ္းေျပ အစီအစဥ္အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ စတီရီယို သမိုင္းေၾကာင္း အေၾကာင္းေလး ေျပာဖို႔ စီစဥ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ကမ္းလွမ္းလာတဲ့အခါမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းသာအားရေျပာျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါေလးကို ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၁၄ ရက္ေန႔နဲ႔ ၁၉ ရက္ေန႔ မြန္းတည့္ ၁၂ နာရီမွာ ႏွစ္ႀကိမ္ အသံလႊင့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့ အသံဖိုင္ေလးကို အခု တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ နားဆင္ေတာ္မူၾကည့္ၾကပါခင္ဗ်ား။

From the Chic, 2011 May Issue

အိမ္ေထာင္ေရးဘ၀ ခ်မ္းေျမ႕ရေလေအာင္…

မဂၤလာပါလို႔ စာေရးတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ အတၱေက်ာ္က ဦးစြာပထမ ဂါရဝနဲ႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ပါရေစလား ခင္ဗ်ာ။

သည္တစ္ပတ္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ “ဘဝ အေမာေျပဖို႔ အေျဖရွာစို႔”အစီအစဥ္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာတဲ့ မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္ ဓာတ္ေခ်ာစာေလးတစ္ေစာင္ကို အေျခခံခ်င္ပါတယ္။ မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္ ဓာတ္ေခ်ာစာဆိုတာက မွတ္သားစရာေလးကိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေတြးစရာေလး တစ္ခုခုကိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရယ္ရႊင္ဖြယ္ရာ ဟာသ အတိုအထြာေလးေတြကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ လက္ဆင့္ကမ္း ေပးပို႔ ျဖန္႔ေဝၾကတဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာေလးေတြပါ။

သည္တစ္ခါ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို ေရာက္လာတာေလးကို ကြ်န္ေတာ္ကပဲ ဖတ္ျပပါရေစ။ နားဆင္ေတာ္မူၾကည့္ၾကပါခင္ဗ်ား။

အပ်ိဳၾကီးတို႔ကို “ဖက္လံုး အေဖာ္ျပဳသူ” “တိရစၦာန္ထိန္း ေက်ာင္းသူ” “အထီးက်န္သူ”စသျဖင့္ တခ်ိဳ႕က ထိခိုက္ေျပာဆိုတတ္ၾကေသာ္လည္း အိမ္ေထာင္ မျပဳၾကသျဖင့္ သူတို႔တြင္ အားသာခ်က္မ်ား ရွိေနၾကပါသည္။ အဆိုပါ အားသာခ်က္မ်ားကား –

(၁) ႐ုပ္ျမင္သံၾကားၾကည့္ပါက အေဝးထိန္းခလုတ္ လုစရာ မလိုျခင္း။
(၂) နံေစာ္ေသာ အဝတ္အစားမ်ားကို ေလွ်ာ္စရာ မလိုျခင္း။
(၃) ခြ်တ္ခ်င္ရာ ခြ်တ္ထားေသာ ဖိနပ္မ်ားကို လိုက္သိမ္းစရာ မလိုျခင္း။
(၄) ေရခ်ိဳးခန္းကို စိတ္ႀကိဳက္ သံုးခြင့္ရျခင္း။
(၅) တစ္ကိုယ္ေရ သန္႔ရွင္းမႈကို အထူးလုပ္ေနစရာ မလိုျခင္း။
(၆) “ဘာဝတ္မွာလဲ” “ဒါေလး ဝတ္ပါလား”ဟု ေန႔စဥ္ ေျပာစရာ မလိုျခင္း။
(၇) အထူးခ်က္ျပဳတ္၊ ေၾကာ္ေလွာ္၊ ေဆးေၾကာစရာ မလိုျခင္း။
(၈) မိမိမွာ တစ္ေယာက္ေသာသူအတြက္ ျဖစ္ေနသည္ဟု စဥ္းစားစရာမလိုျခင္း။
(၉) စိတ္ထဲရွိသလို ေနထိုင္ လုပ္ကိုင္ လြတ္လပ္မႈရွိျခင္း။
(၁၀) အရက္ေသာက္သူ၊ ေဆးလိပ္ေသာက္သူ၊ ေလာင္းကစားလုပ္သူ တစ္ဦးဦးကို ေစာင့္ၾကည့္၊ ဆူပူ၊ ထိန္းခ်ဳပ္ ေနစရာ မလိုျခင္း။
(၁၁) ခုတင္ေပၚတြင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ တစ္ကိုယ္တည္း စိတ္ႀကိဳက္ အိပ္စက္ရျခင္း။
(၁၂) မည္သူႏွင့္မွ် စကားမေျပာလိုဘဲ တစ္ကိုယ္တည္း တိတ္ဆိတ္စြာ ေနလိုပါက ေနခြင့္ရျခင္း။
(၁၃) လြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ရျခင္း။
(၁၄) သြားရည္မ်ား ေပမေနေသာ ေခါင္းအံုးႏွင့္ အိပ္ခြင့္ရျခင္း။
(၁၅) ေဟာက္သံကင္းကင္းျဖင့္ အိပ္ခြင့္ရျခင္း။
(၁၆) သြားခ်င္ရာသို႔ သြားခ်င္သည့္ အခ်ိန္တြင္ သြားလာခြင့္ရျခင္း။
(၁၇) ဝယ္ခ်င္ရာကိုဝယ္နိုင္ျခင္း၊ အဝတ္ဗီ႐ိုထဲ ထည့္ဝွက္ထားစရာ မလိုျခင္း၊ ဝယ္ထားတာ ၾကာပါၿပီဟု လိမ္ေျပာစရာလည္း မလိုျခင္း။
(၁၈) စည္းကမ္းမ်ား၊ တင္းၾကပ္မႈမ်ား၊ ေဘာင္မ်ားၾကားတြင္ ေနစရာ မလိုျခင္း။
(၁၉) မိမိယံုၾကည္ရာ၊ ေျပာလိုရာကို ေျပာလိုသူႏွင့္ ေျပာဆို ေဆြးေႏြးႏိုင္ျခင္း။
(၂၀) စားခ်င္ရာ စားေသာက္ႏိုင္ျခင္း။
(၂၁) လုပ္ခ်င္သည့္ အလုပ္အကိုင္ လုပ္ကိုင္ႏိုင္ျခင္း။
(၂၂) ညဘက္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ျခင္း၊ စာဖတ္ႏိုင္ျခင္း၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား ၾကည့္႐ႈႏိုင္ျခင္း၊ အိပ္ခ်င္သည့္အခ်ိန္မွ အိပ္ရာ ဝင္ႏိုင္ျခင္း။
(၂၃) အဝတ္ဗီ႐ိုကို စိတ္ႀကိဳက္ အသံုးျပဳႏိုင္ျခင္း။
(၂၄) မိမိ စိတ္မဝင္စားသည့္ အေၾကာင္းအရာ ပစၥည္းပစၥယတို႔ကို လိုက္ပါ စိတ္ဝင္စားေနစရာ မလိုျခင္း။
(၂၅) မိမိ မႀကိဳက္ေသာ အျပဳအမူ၊ အေနအထိုင္၊ အသံဗလံမ်ားကို အထူး သည္းခံ ခြင့္လႊတ္စရာ မလိုျခင္း။
(၂၆) လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေလပုပ္ ထုတ္နိုင္ျခင္း။
(၂၇) အမ်ိဳးသမီး လစဥ္သံုး ပစၥည္းကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ထားႏိုင္ျခင္း။
(၂၈) မိမိ မသံုးဘဲ ေရအိမ္ကို ေရဆြဲခ်စရာ၊ တိုက္ခြ်တ္သန္႔ရွင္းစရာ မလိုျခင္း။
(၂၉) စိတ္မပါေသာ္လည္း သည္းခံ စိတ္ေလွ်ာ့ကာ ျပဳစုေနစရာ မလိုျခင္း။
(၃၀) မိမိကို ထားရစ္ခဲ့မွာကို စိတ္ပူစရာ မလိုျခင္း။
(၃၁) တစ္စံုတစ္ဦးကို မွီခိုအားကိုး ေနစရာမလိုျခင္း စသည္တို႔ ျဖစ္သည္။

ဘယ့္ႏွယ့္လဲခင္ဗ်။ သူ႔ဟာေလးက စိတ္ဝင္စားစရာ အေကာင္းသား။ ၾကည့္ရတာ ႏိုင္ငံရပ္ျခား ဟာသအတိုအထြာထဲက ဘာသာျပန္ထားတာပဲလား၊ တစ္စံုတစ္ေယာက္က ပင္ကို စိတ္ကူး ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေရးထားတာေလးပဲလားေတာ့ မသိပါဘူး။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အပ်ိဳႀကီးမ်ားသာမက လူပ်ိဳႀကီးမ်ားလည္း သည္အခ်က္ေတြထဲက အေတာ္မ်ားမ်ားကို လက္ခံႏိုင္ၾကမွာ ျဖစ္သလို အခု ကြ်န္ေတာ္ ဖတ္ျပခဲ့တာကို နားဆင္လိုက္ရသူ အိမ္ေထာင္ရွင္ မမမ်ားလည္း မွန္လိုက္ေလေတာ္၊ အပ်ိဳလို မေနမိလို႔ ကိုယ္ရိေနခဲ့ရတာပ၊ သည္လို ဓာတ္ေခ်ာစာမ်ိဳးသာ ေစာေစာက ရခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဘယ္ အိမ္ေထာင္ျပဳမိမွာတံုးလို႔ ေတြးေနမိသူမ်ားလည္း ရွိေကာင္းရွိပါလိမ့္မယ္။

တကယ္ေတာ့ သည္ ဓာတ္ေခ်ာစာေလးထဲမွာ အမွန္တရားေတြ အမ်ားအျပား ပါဝင္ေနတာကိုလည္း နားဆင္ေနၾကသူ လူႀကီးမင္းအေပါင္း သတိထားမိၾကလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါကို တစ္ဖက္က ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ရွင္ေတြ ျဖစ္လာၾကတဲ့ ဘဝမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အဆင္ေျပ အသားက်ေအာင္၊ အိမ္ေထာင္ေရး တည္တံ့ခိုင္ျမဲေအာင္ ညႇိယူဖို႔လိုအပ္တဲ့  အခ်က္ေလးေတြကိုလည္း ျမင္လာရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေလးကို ကြ်န္ေတာ္ ေဆြးေႏြးခ်င္တာပါ။

ပထမဆံုးေျပာထားတဲ့ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား ၾကည့္ပါက အေဝးထိန္းခလုတ္ လုစရာ မလိုျခင္းဆိုတာမ်ိဳးကေတာ့ အိမ္ေထာင္ရွင္ အေတာ္မ်ားမ်ား ၾကံဳရတဲ့ျပႆနာပါ။ သူက ေဘာလံုးပြဲ ၾကည့္ခ်င္တယ္၊ ကိုယ္က ကိုရီးယားကား ၾကည့္ခ်င္တယ္။ တကယ့္ ျပႆနာပါပဲ။ ေငြေလးေၾကးေလး တတ္ႏိုင္လို႔ တစ္ေယာက္တစ္လံုး ၾကည့္ႏိုင္ရင္ေတာ့ သိပ္အေၾကာင္း မဟုတ္ဘူး။ တစ္အိမ္လံုးမွ ႐ုပ္သံတစ္လံုးသာ ရွိၾကသူမ်ားအတြက္ေတာ့ အဲဒီ့ဒုကၡကလည္း ေသးမယ္ မထင္ပါဘူး။

ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္ေထာင္ေရးမွာလည္း ဒါမ်ိဳး အရင္က ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္ခ်င္တာက အေနာက္တိုင္းဇာတ္ကားေတြ၊ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူ ၾကည့္ခ်င္တာက ျမန္မာကားေတြ။ သို႔ေသာ္ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္သူက သေဘာေကာင္းတယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဦးစားေပးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ကြ်န္ေတာ္ ၾကည့္တဲ့ အေနာက္တိုင္းကားေတြကို သူ အရသာခံတတ္လာေအာင္ စည္း႐ံုးရတယ္။ ဘယ္နားေလးက ဘယ္စကားေလး ေျပာလိုက္လို႔ ဘယ္လို ေကာင္းသြားတာ စတာမ်ိဳး ေတြေပါ့။ သည္လိုနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သူပါ အေနာက္တိုင္းကားေတြကို အရသာေတြ႕လာတယ္။ အဟဲ၊ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူက ကိုရီးယားကား စြဲေနသဗ်။

အဲဒါက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က လည္း ရွင္းပါတယ္။ ကိုရီးယားကား ေလး၊ ငါး၊ ဆယ္ကားေလာက္ ၾကည့္လိုက္ၿပီးတဲ့အခါ သူတို႔ရဲ႕ အထာကို သေဘာေပါက္လာတယ္။ မိသားစုဘဝကို အေျခခံမယ္၊ ၾကံဖန္လြဲမယ္၊ ပရိသတ္ကို မခ်င့္မရဲျဖစ္ေအာင္ ထိုးဇာတ္ေတြနဲ႔ ဇြတ္လုပ္ဆြဲဆန္႔မယ္။ ဇာတ္ေဆာင္ေတြသာ ေျပာင္းသြားတယ္၊ ကိုရီးယား ကားေတြရဲ႕ အေျခခံ ဇာတ္ဖြဲ႕ပံုကေတာ့ အဲဒီ့ ပံုေသနည္းအတိုင္းပဲ ဆိုတာ ေတြ႕လာရတယ္။ သည္မွာတင္ ကြ်န္ေတာ္ အခ်ိန္ကုန္ မခံေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူ ကံေကာင္းခ်င္ျပန္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က အလုပ္မ်ားတဲ့သူ၊ အခ်ိန္မေပးႏိုင္တဲ့သူျဖစ္ေနတာပါပဲ။ အဲေတာ့ သူ႔ကိုရီးယားကားအပါအဝင္ ဘာ ႐ုပ္ရွင္မွ ကြ်န္ေတာ္ မၾကည့္ျဖစ္တာ ႏွစ္နဲ႔ ခ်ီၿပီး ၾကာေနၿပီ။ ႐ုပ္သံစက္ကို ၾကည့္ခ်င္တဲ့သူ ၾကည့္၊ အေဝး ထိန္းခလုတ္ လုမယ့္သူထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ လံုးဝမပါေတာ့ဘူး။

သို႔ေသာ္ အိမ္ေထာင္ရွင္တိုင္းက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္သူမွ မဟုတ္တာ။ သည္ေတာ့လည္း သူ႔ဘက္က ေလွ်ာ့တန္ ေလွ်ာ့၊ ကိုယ့္ဘက္က ေလွ်ာ့တန္ ေလွ်ာ့၊ လိုတိုး ပိုေလွ်ာ့ လုပ္ရင္း ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူ ယွဥ္တြဲ ေနထိုင္ေရးကို ဦးစားေပးေနၾကရမွာပဲေပါ့ဗ်ာ။

အပ်ိဳႀကီးေတြရဲ႕ အားသာခ်က္ထဲမွာ ေရခ်ိဳးခန္းကို စိတ္ႀကိဳက္သံုးခြင့္ ရျခင္းဆိုတာလည္း ပါပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါဟာလည္း အိမ္ေထာင္ရွင္ေတြၾကားမွာ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားထက္ ဆိုးတဲ့ ျပႆနာပါ။ မိသားစုကမ်ား၊ ေရခ်ိဳးခန္းက တစ္ခန္းတည္း ျဖစ္ေနလို႔ကေတာ့ သာေတာင္ ဆိုးပါ သးတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္မွာဆို ေရခ်ိဳးခန္း ႏွစ္ခန္းရွိတယ္။ မိသားစုက ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစုဝင္ခ်ည္းက ေလးေယာက္၊ အတူလာေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူရဲ႕ အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ ႀကီးေတာ္ အပ်ိဳႀကီးနဲ႔ဆိုရင္ ေပါင္း ငါးေယာက္ နဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္းနဲ႔ဟာ တစ္ခါတေလက်ရင္ အေတာ္ ကသိကေအာင့္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥပါ။ ကြ်န္ေတာ္ရယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူရယ္၊ သားေတာ္ေမာင္ရယ္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိပ္ခန္းနဲ႔ တြဲလ်က္ ေရခ်ိဳးခန္းကို သံုးၾကတယ္။ လူက သံုးေယာက္၊ ေရခ်ိဳးခန္းက တစ္လံုး။ သည္မွာလည္း ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူက သူ႔ဗီဇနဲ႔ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းခဲ့ရပံုအရ ကြ်န္ေတာ္ တို႔သားအဖကို ဦးစားေပးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း သူ ဦးစားေပးမွန္း သိေတာ့ သူ႔ကို ျပန္ဦးစားေပးတယ္။ သားကလည္း အေဖနဲ႔ အေမကို ဦးစားေပးတတ္တဲ့သားမ်ိဳးဆိုေတာ့ ျပႆနာမရွိဘူးလို႔ ထင္စရာပဲ။ သို႔ေသာ္ ကိုယ္ခႏၶာဆိုတာ စာခ်ဳပ္ထားလို႔ရတဲ့အမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာ။ သူ သြားခ်င္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့အခ်ိန္ တိုက္ဆိုင္ေနတာေတြက ခဏခဏ မဟုတ္ေတာင္ မၾကာမၾကာေတာ့ ျဖစ္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ သို႔ေပမယ့္ ဆိုခဲ့သလို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူယွဥ္ တြဲေနထိုင္ၾကေရးမွာ သည္အေရးကိုလည္း မိသားစုဝင္တိုင္းဟာ ေက်ေက်နပ္နပ္ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ လက္ခံတတ္ပါမွ အဆင္ေျပႏိုင္တာမ်ိဳးပါ။

နံေစာ္ေသာ အဝတ္အစားမ်ားကို ေလွ်ာ္စရာ မလိုျခင္း၊ ခြ်တ္ခ်င္ရာ ခြ်တ္ထားေသာ ဖိနပ္မ်ားကို လိုက္သိမ္းစရာ မလိုျခင္း၊ သြားရည္မ်ား ေပမေနေသာ ေခါင္းအံုးႏွင့္ အိပ္ခြင့္ရျခင္း၊ ေဟာက္သံ ကင္းကင္းျဖင့္ အိပ္ခြင့္ရျခင္း၊ အဝတ္ ဗီ႐ိုကို စိတ္ႀကိဳက္ အသံုးျပဳႏိုင္ျခင္း၊ မိမိ မသံုးဘဲ ေရအိမ္ကို ေရဆြဲခ်စရာ၊ တိုက္ခြ်တ္ သန္႔ရွင္းစရာ မလိုျခင္း၊ စိတ္မပါေသာ္လည္း သည္းခံ စိတ္ေလွ်ာ့ကာ ျပဳစုေနစရာ မလိုျခင္းစတဲ့အခ်က္ေတြကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငါးေတာင္ဝတ္ ေယာက်္ားသားႀကီးမ်ားရဲ႕ မသိသား ဆိုးရြားမႈ၊ ပစၥလကၡ ေနတတ္တဲ့ ဉာဥ္ေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာရတတ္ပါ။

ေျပာလိုက္ရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေယာက်္ားေတြဟာ မိန္းမေတြထက္ ျမင့္ျမတ္တယ္ဆိုၿပီး အေက်ာႀကီးက တယ္ေနခ်င္သူမ်ားပါ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သည္ပုတ္ထဲက သည္ပဲပါပဲ။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေယာက်္ားေတြေလာက္ ညႇာတာစာနာစိတ္ ကင္းေနတတ္တာလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ပါပဲ။ ေမာင္တစ္ထမ္း မယ္တစ္ရြက္လို႔ ဆိုပင္ ဆိုျငားေသာ္လည္း ကိုယ္က တစ္အိမ္ေထာင္လံုးအတြက္ ပိုက္ဆံရွာေနရတာ၊ ဦးစီးဦးေဆာင္ေနရတာဆိုတဲ့အခ်က္နဲ႔ ကိုင္ေပါက္ၿပီး အိမ္အလုပ္ကို ေခါင္း ေရွာင္ခ်င္တတ္ၾကတာလည္း ကြ်န္ေတာ္အပါအဝင္ ေယာက္်ားသား အေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ဉာဥ္ဆိုးပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္ဆို တစ္သက္လံုးက ကိုယ္စားခဲ့တဲ့ ပန္းကန္ ကိုယ္ေဆး၊ ကိုယ့္အဝတ္ ကိုယ္ေလွ်ာ္၊ ကိုယ့္ဘာသာ မီးေၾကြထိုး၊ ကိုယ့္အိပ္ရာ ကိုယ္သိမ္းဘဝနဲ႔ ေနခဲ့တာပါ။ အဲ… အိမ္ေထာင္လည္းက်ေရာ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူက အကုန္ လိုက္လုပ္ေပးတာနဲ႔ အခုဆို ကိုယ္ စားၿပီးသား ပန္းကန္ ကိုယ္ေဆးရရင္ေတာင္ ပင္ပန္းတယ္လို႔ ထင္လာတယ္။ ကိုယ့္အဝတ္ ကိုယ္မေလွ်ာ္၊ မီးပူ မတိုက္ရတာေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ကတည္းကဆိုေတာ့ ဘယ္လို လုပ္ရမယ္ဆိုတာ ေမ့ေတာင္ေနၿပီ။ ေယာက်္ားေတြရဲ႕ အက်င့္ဆိုးမ်ား ေျပာပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာက အိမ္အလုပ္ လာလုပ္ေပးတဲ့သူ ငွားထားႏိုင္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မလုပ္ခ်င္တာေတြ အားလံုးကို အဲဒီ့ ဝန္ထမ္းက လုပ္ေပးသြားေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ့္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္သူကို အားနာေနစရာ မလိုေတာ့သလို သူ႔မွာလည္း အဲဒီ့ဒုကၡေတြက ကင္းေဝးေနပါေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ အဲဒီ့ဝန္ထမ္းျပန္ခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ စားရင္ ေသာက္ရင္ သူက ျပင္ေပး၊ ေဆးေၾကာေပးဖို႔ တာဝန္ယူေပးခ်င္တတ္ပါေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း သည္ေလာက္က်ေတာ့ သူ႔ကို ညႇာပါတယ္။ မလုပ္ပါနဲ႔၊ မလိုပါဘူး။ ခိုင္းစားဖို႔ ညည္းကို က်ဳပ္ယူထားတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ ေလလံုးလွလွေတြနဲ႔ မိန္းမကို ခြ်ဲျပတတ္တဲ့ ေကာင္စားမ်ိဳးဆိုေတာ့ အဆင့္ကို ေျပလို႔ ခင္ဗ်။

ေျပာခ်င္တာက အိမ္ေထာင္ဖက္ရယ္လို႔ ျဖစ္လာၾကၿပီဆိုရင္ တစ္ဖက္နဲ႔ တစ္ဖက္ ငါက ေယာက်ာ္း၊ မင္းက မိန္းမဆိုတဲ့ အထာမ်ိဳးေတြနဲ႔ သူ႔တာ ကိုယ့္တာ ခြဲမေနဘဲ အျမင္ မေတာ္တာကို အလိုက္သိစြာ ဝင္လုပ္ေပးတတ္ၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူယွဥ္တြဲေနထိုင္ေရးမွသည္ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕စြာ ႏွစ္ေယာက္ တစ္ဘဝ တည္ေဆာက္ေရးဆီ အထိ တက္လွမ္းႏိုင္ၾကမယ္ ဆိုတာေလးပါပဲ။

မိမိမွာ တစ္ေယာက္ေသာသူအတြက္ ျဖစ္ေနသည္ဟု စဥ္းစားစရာမလိုျခင္း၊ လြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရျခင္း၊ သြားခ်င္ရာသို႔ သြားခ်င္သည့္အခ်ိန္တြင္ သြားလာခြင့္ရျခင္း၊ ဝယ္ခ်င္ရာကို ဝယ္ႏိုင္ျခင္း၊ အဝတ္ဗီ႐ိုထဲ ထည့္ဝွက္ထားစရာ မလိုျခင္း၊ ဝယ္ထားတာ ၾကာပါျပီဟု လိမ္ေျပာစရာလည္း မလိုျခင္း၊ မိမိ စိတ္မဝင္စားသည့္ အေၾကာင္းအရာ ပစၥည္းပစၥယတို႔ကို လိုက္ပါ စိတ္ဝင္စားေနစရာ မလိုျခင္း၊ တစ္စံုတစ္ဦးကို မွီခို အားကိုးေနစရာ မလိုျခင္းစတာမ်ားကက်ျပန္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေယာက်ာ္းသားေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုး ျခယ္လွယ္လိုတဲ့ ဝသီစ႐ိုက္မ်ားကို ဆလိုက္မီးနဲ႔ ထိုးသလို ထင္းေနေအာင္ ျပလိုက္ကာ သာသာေလး နဲ႔ နာနာေလး ႏွက္လိုက္တဲ့အခ်က္ေတြပါပဲ။

မွန္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြဟာ အိမ္ေထာင္ဦးစီးဆိုတဲ့ အခြင့္အေရးကို လိုသည္ထက္ ပိုၿပီး ကိုင္စြဲမိရင္းက ကိုယ္စံုမက္လို႔ လက္ထပ္ထားေလတဲ့ အိမ္သူ သက္ထား ဇနီး မယားအေပၚ ႏိုင္လိုမင္းထက္နဲ႔ သူ႔ဘဝထဲ ဝင္ ဝင္ စြက္မိတတ္တာမ်ားလည္း ရွိခ်င္ရွိေနတတ္ျပန္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ လူခ်င္း ဘယ္ေလာက္ပင္ တူေစကာမူ အသက္ရွဴခ်င္း ကြဲသလိုပဲ သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ လင္ရယ္၊ မယားရယ္ဆိုေပမယ့္ သူ႔မွာလည္း သူ႔အႀကိဳက္ သူ႔စ႐ိုက္နဲ႔ သူ႔ဆႏၵ၊ သူ႔သေဘာထားေတြ၊ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ စိတ္ဝင္စားမႈေတြ ရွိေနတာ အလြန္အင္မတန္မွ သဘာဝက်ပါတယ္။ အဲဒါကို နားလည္ေပးဖို႔က ေယာက်္ားမ်ားမွာသာမက မိန္းမသားမ်ားအတြက္လည္း လိုအပ္ပါတယ္။

အလြယ္ေျပာမယ္ဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူက ငါးပိရည္ႀကိဳက္တယ္၊ ကြ်န္ေတာ္က အနံ႔ေတာင္ မခံႏိုင္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က တညင္းသီး ႀကိဳက္တယ္၊ သူက အနံ႔ေတာင္ မခံႏိုင္ဘူး။ ဘာျဖစ္တံုး၊ သူႀကိဳက္တာ သူစား၊ ကြ်န္ေတာ္ႀကိဳက္တာ ကြ်န္ေတာ္စားေပါ့။ မခက္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ အႀကိဳက္ ကြ်န္ေတာ့္စ႐ိုက္က ျဖစ္ေစ၊ သူ႔ အႀကိဳက္ သူ႔စ႐ိုက္ကျဖစ္ေစ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိမ္ေထာင္ရဲ႕ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရးကို မထိခိုက္ႏိုင္သမွ် ကာလပတ္လံုး သူလည္း သူ႔သေဘာနဲ႔သူ ႀကိဳက္တာလုပ္၊ သူ သြားခ်င္တဲ့ ေနရာကို ႀကိဳက္သလိုသြား၊ သူ ဝယ္ခ်င္တာ ဝယ္ပိုင္ခြင့္ ေပးထားႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရးမွန္သမွ်ဟာ အေတာ္ႀကီး သာယာေနမွာလည္း ေျမႀကီး လက္ခတ္ မလြဲပါဘူး။

ျပႆနာက တခ်ိဳ႕အိမ္ေထာင္ရွင္ေတြမွာက အဓိကနဲ႔ သာမညကို မခြဲတတ္ၾကတာပါပဲ။ တကယ့္ အဓိကအခ်က္က အဲဒီ့အိမ္ေထာင္ေရး သာယာဖို႔၊ ခိုင္ျမဲဖို႔၊ စည္းလံုး ခ်စ္ခင္ေနဖို႔ပဲ မဟုတ္ပါလားခင္ဗ်ာ။ အဲဒါကို အဓိကလို႔ ႏွလံုးသြင္းၿပီး က်န္တဲ့ အပရိကေတြကို လိုတိုး ပိုေလွ်ာ့လုပ္တတ္မယ္၊ တခ်ိဳ႕ဟာေတြကိုလည္း မ်က္ႏွာ လႊဲေနလိုက္ဖို႔ ဝန္မေလးဘူးဆိုရင္ေတာ့ သာယာတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးနဲ႔တကြ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕စရာ မိသားစုဘဝကိုပါ ရရွိခံစားႏိုင္လာၾကမွာပါ။

နားဆင္ေတာ္မူေနၾကသူ ခ်စ္စြာေသာ လူႀကီးမင္းအေပါင္းတို႔ခင္ဗ်ား။ သည္တစ္ပတ္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာတဲ့ ရယ္ရႊင္ဖြယ္ရာ ဓာတ္ေခ်ာစာေလး တစ္ေစာင္ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူယွဥ္တြဲ ေနထိုင္ေရးမွသည္ သာယာခ်မ္းေျမ႕တဲ့ မိသားစုဘဝ တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္မ်ားကို အျမြက္သေဘာ ေဆြးေႏြးတင္ျပလိုက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီလို႔ ယူဆမိရပါတယ္။

ေအးခ်မ္းသာယာတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးကမွ ခ်မ္းေျမ႕ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ မိသားစုဘဝကို ဖန္တီးႏိုင္မွာပါ။ ခ်မ္းေျမ႕ေပ်ာ္ရႊင္စရာ မိသားစု ဘဝက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ကေလး သူငယ္ေလးမ်ားမွလည္း အမ်ိဳးေကာင္း သားသမီးေလးေတြ ျဖစ္ၾကၿပီး အိမ္ေထာင္ေရးဘဝမွာလည္း ေမာစရာ မရွိ၊ သားေရးသမီးေရးအတြက္လည္း ရင္ေမာစရာ မလိုေတာ့ဘဲ ဘဝခရီးကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေလးကို ေတြးၾကည့္ၾကရင္း မိမိတို႔ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးဘဝကို ဘယ္လို တည္ေဆာက္ မြမ္းမံ သြားၾကမယ္ဆိုတာကို ျမင္လာၾကႏိုင္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ခေညာင္းျပည့္စံုၾကတဲ့ အျပင္ အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါ ေစလို႔ စာေရးတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ အတၱေက်ာ္က ဂါရဝနဲ႔ ဆုေတာင္းေမတၱာ ပို႔သလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ – ဝ၅၀၃၁၁)

[၂၀ဝ၉ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလအတြင္း က မႏၲေလး အက္(ဖွ္)အယ္(မ္)ေရဒီယိုအစီအစဥ္မွာ ထုတ္လႊင့္ခဲ့တဲ့ အသံလႊင့္ခ်က္ကို 
၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ေမလထုတ္ The Chic မဂၢဇင္းမွာ စာအျဖစ္ ျပန္လည္ တင္ဆက္ထားတာေလးကို ျပန္လည္ ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။]

Silver Minus Two

A successful marriage requires falling in love many times, always with the same person.  (Mignon McLaughlin)

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၇ ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေထာင္သက္ ၂၃ ႏွစ္တင္းတင္းျပည့္ပါတယ္။ သည္မတိုင္ခင္ ႏွစ္ဦးပိုင္းကပဲလား၊ မႏွစ္က ႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွာလားေတာ့ မမွတ္မိဘူး၊ ေနျပည္ေတာ္ ျမန္မာ့အသံလို႔ လူသိမ်ားတဲ့ ျမန္မာ့အသံရဲ႕ “ခ်မ္းေျမ႕သာယာ သီရိေဂဟာ” အစီအစဥ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆက္သြယ္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံကို တယ္လီဖုန္းနဲ႔ အေမး-အေျဖ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။  ဘယ္ေန႔ ဘယ္ရက္ေတြမွာ ထုတ္လႊင့္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ မသိလိုက္ပါဘူး။ မသိဆို ေရဒီယိုမွ သိပ္နားမေထာင္ျဖစ္ေတာ့တာကိုး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေမးျမန္းတဲ့ တာ၀န္ခံ မမက ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို အဲဒီ့ အသံလႊင့္ခ်က္ေလးကို စီဒီနဲ႔ ကူးၿပီး ပို႔ေပးလိုက္တာမို႔ သႀကၤန္မတိုင္ခင္မွာ အဲဒါေလးကို ျပန္နားေထာင္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ၾကည္ႏူးတာေပါ့ဗ်ာ။ ၂၃ ႏွစ္ ခရီးကို ျဖတ္ခဲ့တာ နည္းနည္းေနာေနာမွ မဟုတ္တာ။ ေငြရတုကို ေရာက္ဖို႔ ေနာက္ ႏွစ္ႏွစ္ေလးပဲ လိုေတာ့တာေလ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေထာင္သက္ ၂၃ ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရအျဖစ္ အဲဒီ့ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခ်က္ေလးကို ခ်စ္မိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ မွ်ေ၀ ေပးလိုက္ပါတယ္။ နားဆင္ ခံစားၾကည့္ေတာ္မူၾကပါခင္ဗ်ား။