ကေလးေတြမွာ ျငင္းပိုင္ခြင့္ ရိွတယ္

စာတပုဒ္ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ အဘိုး၊ အဘြားေတြအေနနဲ႔ ေျမးေလးေတြကို မဖက္ခင္ မနမ္းခင္ ကေလးဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ အရင္ေတာင္းသင့္တယ္လို႔ သားသမီးထိန္းေက်ာင္းမႈ ကၽြမ္းက်င္သူေတြက ဆိုလိုက္တဲ့အေၾကာင္းပါ။

အလြန္အနမ္းသန္ၾကတဲ့ အေနာက္တိုင္း လူမႈမီဒီယာမွာေတာ့ အုတ္ေအာ္ေသာင္းသဲ ျဖစ္သြားတယ္။ အဓိပၸာယ္မရိွတာ၊ ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္အေတြးအေခၚပဲ စသျဖင့္ေပါ့။

သူတို႔ေျပာတာ က်ေနာ္ေတာ့ လက္ခံမိတယ္။Image result for fly kiss

အဘိုးအဘြားေတြလည္း ေျမးေလးေတြကို ခ်စ္ပါတယ္။ သားအခ်စ္ ေျမးအႏွစ္လို႔ ဆိုၾကတယ္ မဟုတ္လားေနာ္။

ခ်စ္ရင္ ကေလးကို ပ်ိဳးေထာင္တဲ့ေနရာမွာ ဝိုင္းဝန္းကူညီသင့္ပါတယ္။

ႏွစ္မ်ားစြာက က်ေနာ္ ေရးဖူးပါတယ္။

ကေလးကို မလိမ္ရဘူးလို႔ မိဘက သြန္သင္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ကေလးေရွ႕မွာ မိဘ ကိုယ္တိုင္က ဧည့္သည္လာတဲ့အခါ အိမ္ထဲ ဝင္ပုန္းေနၿပီး ေဖေဖတို႔ မရိွဘူးလို႔ ေျပာလိုက္လို႔ ခိုင္းတာမ်ိဳးဟာ ကေလးကို မလိမ္နဲ႔ ေျပာၿပီး အလိမ္သင္တာသာ ျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္း။

အခုကိစၥမွာလည္း အတူတူပါပဲ။

ကေလးကို လူႀကီးေတြက ဖက္တာ၊ နမ္းတာ မခံရဘူးလို႔ သြန္သင္တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ခႏၶာကို ကိုယ္သေဘာမတူဘဲ အထိအကိုင္ မခံရဘူးလို႔ သြန္သင္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ဦးေလးေတြ၊ အေဒၚေတြ၊ အဘိုးေတြ၊ အဘြားေတြက ထင္တိုင္း နမ္းေနတာက်ေတာ့ ခံေနရတယ္ဆိုရင္ ကေလးက သြန္သင္မႈကို ဘယ္လို နားလည္ခံယူသြားမလဲ။

ေတာ္ေတာ္ စဥ္းစားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

ေနာက္တခ်က္က သူ႔ရဲ႕ သေဘာဆႏၵကို ေလးစားရမွာက မိဘအပါအဝင္ သူ႔ကို ပ်ိဳးေထာင္ေနသူတိုင္းရဲ႕ တာဝန္လို႔ နားလည္ပါတယ္။

ကေလး စိတ္ၾကည္ေနတဲ့အခါ ရိွမယ္၊ စိတ္႐ႈပ္ေနတဲ့အခါ ရိွမယ္၊ သူခ်စ္တဲ့သူ၊ သူလိုလားတဲ့သူ ရိွမယ္၊ သူမလိုလားတဲ့သူ သူမခ်စ္တဲ့သူလည္း ရိွမယ္၊ သူလည္း လူသားေလးပဲေလ။

အေဖမို႔ ခ်စ္ကိုခ်စ္ရမယ္၊ အေမမို႔ ခ်စ္ကို ခ်စ္ရမယ္လို႔ ေလွနံဓားထစ္လို႔ မရပါဘူး။

သည္အခါမွာ မိဘကိုယ္တိုင္က သူ႔သေဘာဆႏၵကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားဖို႔ မလိုဘူးလား။

သမီးကို ေမေမ နမ္းမယ္ေနာ္… သမီး ခြင့္ေပးမလား…

သားကို ေဖေဖ ဖက္ခ်င္တယ္… ဖက္ခြင့္ေပးမလား…

႐ုတ္တရက္ေတာ့ အေတာ္အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္တဲ့ စကားေတြ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

ဒါေပသည့္ ကေလးရဲ႕ လြတ္လပ္ေသာ သေဘာဆႏၵမပါဘဲ ဘယ္လူႀကီးကမွ သူ႔ကို ထင္ရာ မလုပ္ႏိုင္ေစတဲ့ အသိနဲ႔ အက်င့္ကို သူ႔ရင္ဘတ္ထဲ သံမိႈႏွက္လိုက္သလို စြဲျမဲသြားေစမယ့္ အေလ့အထေကာင္းလို႔ က်ေနာ္ျဖင့္ ျမင္မိရပါတယ္။

ကေလးငယ္ေလးေတြကို မဖြယ္မရာျပဳမႈေတြ ေလ်ာ့နည္း ပေပ်ာက္သြားေအာင္ ေဆာင္ရြက္ၾကရာမွာ ဒါသည္လည္း အလြန္ထိေရာက္တဲ့ နည္းတနည္းပဲလို႔ ေတြးေနမိရပါတယ္။

စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းေရာ… ဘယ္လို ျမင္ပါသလဲခင္ဗ်ာ…

( မူရင္း သတင္းေဆာင္းပါး – https://bit.ly/2kelH3F )

Different Kinds of Fatherly Love

ခ်စ္ၾကသူခ်ည္းသာ

ဖေအ (၁)

အေသးစား ယာဥ္တိုက္မႈတစ္ခုနဲ႔ ၾကံဳလိုက္ရပါတယ္။ ပ်က္ေနတာ ႏွစ္ပရိေစၦဒ ၾကာျမင့္လွၿပီျဖစ္ေပမယ့္ ယေန႔ထက္တိုင္ ျပင္ဆင္ျခင္း မရွိတဲ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းက လမ္းဆံုအခ်က္ျပမီးတိုင္ နယ္ပယ္အတြင္းမွာပါ။

အခ်ိန္က ညေန ငါးနာရီဝန္းက်င္မို႔ ယာဥ္သြားယာဥ္လာ ႐ႈပ္ေထြးၾကပ္သိပ္ လြန္းေနပါတယ္။ အဲလိုအခ်ိန္မွာ အခ်က္ျပမီးတိုင္ကလည္း ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ပ်က္ေန၊ ထိန္းသိမ္းကြပ္ကဲေပးမယ့္ တာဝန္ရွိသူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွလည္း ရွိမေနဘဲ ယာဥ္ေမာင္းခ်င္းသာ နားလည္မႈနဲ႔ အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေမာင္းေနရတာမို႔ သည္လိုအေနအထားမွာ ယာဥ္တိုက္မႈ ျဖစ္ဖို႔က သိပ္ကို လြယ္ကူေနပါ တယ္။ ကြ်န္ေတာ္မၾကံဳလည္း အဲဒီ့ေနရာမွာ တျခားသူေတြလည္း ၾကံဳရႏိုင္ေခ်က ၅၀ % အထက္မွာ ရွိေနတဲ့အေနအထားလို႔ပဲ လြယ္လြယ္ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕။

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ကားဦးက တျခားကားတစ္စီးရဲ႕ ဘယ္အစိတ္အပိုင္းကိုမွ တိုက္မိခိုက္မိခဲ့တာ မဟုတ္ဘဲ တျခားကားတစ္စီးရဲ႕ ကားဦးကသာ ကြ်န္ေတာ့္ကားရဲ႕ ဝဲဘက္ျခမ္းကို ဝင္တိုက္တာပါ။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကားက ေရြ႕လ်ားေနတာလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ ဝင္တိုက္ခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ကားက လမ္းေလးခြဆံုရဲ႕ အလယ္တည့္တည့္ေလာက္မွာ ဆက္သြားလို႔ မရေသးလို႔ တန္႔ေနခ်ိန္၊ တစ္နည္းေျပာရရင္ ရပ္ထားခ်ိန္မွာ သူက ဝင္တိုက္လိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။

တိုက္လိုက္သူက လူငယ္ယာဥ္ေမာင္းေလးပါ။ ကြ်န္ေတာ့္သားအရြယ္ေလာက္သာ ရွိပါေသးတယ္။ သူ႔ကားေပၚမွာ တျခားလူငယ္ေလးေတြလည္း ပါလာၾကတယ္။ သူတို႔က ကြ်န္ေတာ့္ဆီက အေလ်ာ္လိုခ်င္ၾကပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ အဲသလို ေျပာေတာ့လည္း မခံခ်င္ၾကရွာဘူးခင္ဗ်။ အေလ်ာ္မလိုခ်င္ရင္လည္း ကိစၥၿပီးလိုက္ေလဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူး။ အမွားအမွန္ကို ျငင္းခ်င္ေနၾကပါတယ္။ ယာဥ္ထိန္း႐ံုးကိုလည္း သြားမယ္လို႔ ေျပာလားလည္း ေျပာေနရဲ႕။ ေျပာသာ ေျပာေနတာ။ သူတို႔ ဖုန္းဆက္ေခၚေနတာက ယာဥ္ထိန္း႐ံုးလည္း မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။ သူတို႔ဖေအကို လွမ္းေခၚတာ။

ယာဥ္ကိုလည္း သူတို႔ကပဲ ေနရာ ေရႊ႕ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ တားမေနပါဘူး။ လူငယ္ေလးေတြ၊ အုပ္စုေလးကလည္း ေတာင့္ေနေတာ့ ရမ္းကားခ်င္တဲ့ သေဘာကို ေတြ႕ေနရတာမို႔ အက်ယ္အက်ယ္ မျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ သည္တိုင္းပဲ ၾကည့္ေနလိုက္ပါတယ္။

တကယ္တမ္းမွာ သူ႔ကားလည္း ႀကီးႀကီးမားမား ပ်က္စီးမသြားသလို ကြ်န္ေတာ့္ကားဆိုလည္း အရာေတာင္ မထင္ပါဘူး။ ေမာင္းသူဘက္ကသာ သတိေလးနဲ႔ မိမိရရ အရွိန္သတ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ တိုက္မိစရာေတာင္ အေၾကာင္းမရွိတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးပါ။ အဲေတာ့ အမွန္က တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေအးေအးေဆးေဆး ေက်ေက်နပ္နပ္နဲ႔ ၿပီးသြားႏိုင္တာမ်ိဳးပါ။ သို႔ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ကား ဘာမွ မျဖစ္သည့္တိုင္ သူ႔ကားလည္း ဒဏ္ရာ မျပင္းသည့္တိုင္ သူ႔ကားကိုေတာ့ နည္းနည္းပါးပါး အေသးစား ျပဳျပင္ဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။ ယာဥ္ကိုယ္ထည္ပိုင္း ျပဳျပင္သူ မိတ္ေဆြရင္းခ်ာသာ ရွိရင္ေတာ့ အခမဲ့ေလာက္နီးနီး၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း ငါးေထာင္ တစ္ေသာင္း အကုန္ခံလိုက္႐ံုနဲ႔ ၿပီးေလာက္တဲ့ အေသးစားျပဳျပင္မႈမ်ိဳးပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ေက်ေအးၿပီး ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ ဆက္သြားလိုက္ ရင္လည္း ၿပီးႏိုင္တာမ်ိဳးပါ။

ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေတာ္ေလးေတြက ပူေလာင္ေနၾကရွာတယ္။ သည္မွာ သတိထားလိုက္မိတာက ကိုယ္ေတာ္ေလးေတြက ယာဥ္တိုက္မႈထက္ ယာဥ္တိုက္မႈေၾကာင့္ သူတို႔ ဖခင္က သူတို႔ကို ညိဳညင္မွာ စိုးရိမ္ေနတဲ့ သေဘာေလးကို ျမင္လိုက္ရတယ္။ အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ သူတို႔ဖေအ ေရာက္အလာကို ေစာင့္ေပးေနလိုက္ပါတယ္။

ထူးဆန္းတာတစ္ခုက အဲဒီ့ ယာဥ္တိုက္မႈျဖစ္လို႔ ယာဥ္ေၾကာသာ ႐ႈပ္ေထြး ပိတ္ဆို႔ကုန္တာခင္ဗ်၊ အဲဒီ့ေနရာကို တာဝန္ရွိသူ တစ္ေယာက္မွ ေရာက္မလာတာပါပဲ။

အဲလိုနဲ႔ နာရီဝက္ေက်ာ္ ၄၅ မိနစ္နီးပါး ၾကာခ်ိန္မွာ သူတို႔ရဲ႕ ဖခင္ဆိုသူ ေရာက္လာပါတယ္။ ေရာက္လာတာနဲ႔ သူက သူ႔သားေတြဘက္ကေန မာမာ ထန္ထန္ စကားေတြ ဆိုေနပါတယ္။ ကေလးေတြက ကြ်န္ေတာ္က ဝင္တိုက္တာလို႔ ေျပာတယ္ေပါ့၊ ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ကေလးေတြက ဝင္တိုက္တာပါလို႔ ေျပာတယ္ေပါ့။ ဒါဆို ႐ံုးက်မွ ရွင္းမယ္ေပါ့။ တကယ္ေတာ့လည္း သူ ႐ံုးမသြားပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က ဘာမွ မွားတဲ့သူ မဟုတ္တာကို သူ မရိပ္မိဘူး။ သူ႔ကေလးေတြ စကားပဲ နားေယာင္ျပေနတယ္။

ပိုဆိုးတာက သူ႔ကေလးေတြက ယာဥ္တိုက္ထားပံုကို ပါလာတဲ့ ပါေလရာ ဖုန္းေတြနဲ႔ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ထားၾကေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကားေပၚမွာ ပါလာတဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ဦးဆီမွာလည္း ပညာရွင္သံုး ကင္မရာ အႀကီးစားႀကီး ပါေနတာမို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း အားက်မခံ ႐ိုက္ထားတာေတြ ရွိပါတယ္။ ဓာတ္ပံုေတြကို ၾကည့္ပါဆိုေတာ့လည္း အဲဒီ့လူက မၾကည့္ဘူးခင္ဗ်။ သူက တစ္ဖက္နားနဲ႔သာ ရွိတဲ့ ဖခင္တစ္ေယာက္မွန္း သိလိုက္တယ္။

သူ႔သားေတြကို သူခ်စ္ပံုက လာမထိနဲ႔၊ မွားမွားမွန္မွန္ က်ဳပ္သားေတြ ဘက္က က်ဳပ္ကာကြယ္မယ္ဆိုတဲ့ ဖခင္မ်ိဳးေပါ့ခင္ဗ်ာ။

ဖေအ (၂)

ေနာက္တစ္မႈကေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ ၾကာဆို ဆယ္ႏွစ္ေတာင္ မကေတာ့ပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ အလားတူပါတယ္။ ျဖစ္တာက မႏၲေလးမွာပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ ကားကို ဆိုင္ကယ္တစ္စီးက ခါးလယ္ကေန ျဖတ္တိုက္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကား ပိန္ခ်ိဳင့္သြားပါတယ္။ တိုက္သူ လူငယ္ လဲက်သြားပါတယ္။ သူ႔ဆိုင္ကယ္လည္း လဲသြားတာေပါ့ခင္ဗ်ာ။

ကြ်န္ေတာ္ ဆင္းၾကည့္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကား ေတာ္ေတာ္ေလး ပ်က္စီးသြားပါတယ္။ အခုကာလ ေပါက္ေဈးနဲ႔ဆိုရင္ ေဆးသုတ္တာ ဘာညာနဲ႔ဆို စုစုေပါင္း တစ္သိန္းေလာက္ ကုန္မယ့္ အေျခအေနပါ။ လူငယ္ရဲ႕ လဲေနတဲ့ ဆိုင္ကယ္ကို ျပန္ထူေပးလိုက္ပါတယ္။ ဆိုင္ကယ္လည္း ေရွ႕ဘီးေခြ လိမ္သြားပါၿပီ။ လူငယ္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒဏ္ရာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ မရပါဘူး။ တံေတာင္ဆစ္ ပြန္းသြားတယ္။ ဒူးျပဲသြားတယ္။

လူငယ္က သူ႔ဖခင္ကို ဖုန္းဆက္ေခၚမယ္ ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေစာင့္ေပးပါတယ္။ အေလ်ာ္ရမွ ျဖစ္မွာကိုး။

သူ႔ဖခင္က သိပ္မၾကာခင္ ေရာက္လာပါတယ္။ လူငယ္က ကြ်န္ေတာ္က ဇြတ္ဝင္တဲ့အတြက္ သူ အရွိန္မထိန္းႏိုင္ဘဲ တိုက္မိတဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။  ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွ ဝင္မေျပာေသးပါဘူး။ သူတို႔ခ်င္း ေျပာေနတာကိုပဲ အသာ နားေထာင္ေနလိုက္ပါတယ္။

ဖေအ လုပ္တဲ့သူက သူ႔သားကို ေသခ်ာျပန္ေမးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ လာတဲ့ လမ္းေၾကာင္း၊ သူ႔သား လာတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကို သူ နားလည္တဲ့အထိ ေမးယူပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က ၂၉ လမ္းအတိုင္း အေနာက္ကေန အေရွ႕ကို တက္လာတာပါ။ လူငယ္က ၈၂ လမ္းအတိုင္း ေတာင္ကေန ေျမာက္ဘက္ကို သြားတာပါ။ ဇာတ္ရည္လည္း လည္သြားေရာ ဖေအလုပ္တဲ့သူက သားကို ဆြဲထိုးေတာ့တာမို႔ ကြ်န္ေတာ္ကေတာင္ ဖေအကို ဆြဲထားရပါတယ္။ သားလုပ္တဲ့သူက  ခပ္လွမ္းလွမ္းကို ထြက္သြားၿပီး မ်က္ႏွာႀကီး စူပုပ္ေနပါတယ္။

ဖေအလုပ္တဲ့သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတာင္းပန္ပါတယ္။ သူ႔သားမွားတာ အတြက္ သူတာဝန္ယူပါေၾကာင္း၊ ကြ်န္ေတာ္ ႀကိဳက္တဲ့ဆိုင္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ကား ကို ျပင္ပါ၊ က်သေလာက္ သူရွင္းေပးပါ့မယ္လို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ ဘယ္သူဘယ္ဝါပါ၊ ဘာအလုပ္လုပ္ပါတယ္၊ သူ႔လိပ္စာက ဘယ္မွာပါဆိုတာေတြ အတိအက် ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က ဘာတစ္ခြန္းမွေတာင္ ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ေျပာစရာ မလိုတဲ့အျပင္ သူ႔ကိုေရာ၊ ကြ်န္ေတာ့္ကားကိုပါ ဝင္တိုက္သူ သူ႔သားကိုပါ အားနာေစတဲ့အထိ သူ႔ဘက္က ရည္မြန္ေနပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာ သူ႔ကိုပဲ ကြ်န္ေတာ့္ကား ျပင္ရင္ ဘယ္ေလာက္ကုန္မလဲဆိုတာ ခန္႔မွန္းၾကည့္ခိုင္းလိုက္တယ္။ သူကလည္း တစ္သိန္းေလာက္ ကုန္မယ္လို႔ မွန္းပါတယ္တဲ့။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အလားတူပဲ မွန္းတဲ့အေၾကာင္း၊ သည္အတြက္ တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ဆိုရင္ ေက်နပ္ႏိုင္မလားလို႔ သူ႔ကို ေမးတဲ့အခါ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေက်းဇူးထပ္တင္ေနပါတယ္။ ေငြငါးေသာင္းကိုလည္း ခ်က္ခ်င္း ထုတ္ေပးပါေတာ့တယ္။ သည္နည္းနဲ႔ ကိစၥၿပီးသြားခဲ့ဖူးတယ္။

သည္အေဖလည္း သူ႔သားကိုေတာ့ မခ်စ္ဘဲေနမွာ မဟုတ္တာ ေသခ်ာ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူခ်စ္ပံုက ငါ့သားျဖစ္တိုင္း မင္းမမွန္ဘူးကြ။ အမွန္၊ အမွားဆိုတဲ့ အေျခအေနတစ္ရပ္ကို ငါ့သားျဖစ္႐ံုနဲ႔ လွည့္စားလို႔ မရဘူး။ မွန္တဲ့ဘက္က ငါရပ္မယ္ဆိုတဲ့ အေဖမ်ိဳးလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ျမင္လိုက္မိပါတယ္။

ဖေအ (၃)

ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း ၂၀ ေက်ာ္ သားတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ သူလည္း ကားေမာင္းေနတာပါပဲ။ ယာဥ္ေၾကာ အင္မတန္ ႐ႈပ္ေထြးလွတဲ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာဆိုေတာ့ သူလည္း မေတာ္တဆမဟုတ္ တစ္ေကြ႕မဟုတ္၊ တစ္ေကြ႕ၾကံဳတာပါပဲ။

တစ္ရက္မွာ သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာႀကိဳဖို႔ ခ်ိန္းထားပါလ်က္နဲ႔ ေရာက္မလာဘူး။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ ဖုန္းကို ထုတ္လိုက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဖုန္းမွာ သူ႔ဆီက ဖုန္းေခၚထားတာေတြ ေတြ႕ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က အလုပ္လုပ္ေနခ်ိန္မွာ ဖုန္းကို အသံမျမည္ေအာင္ ပိတ္ထားစျမဲမို႔ သူ႔ဖုန္းေတြကို ကြ်န္ေတာ္ မသိခဲ့ပါဘူး။ သူက ဖုန္းေခၚလို႔ မရေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို ဖုန္းနဲ႔ စာတို ပို႔ထားပါတယ္။ “အေဖ… သားဆီ ခ်က္ခ်င္း ဖုန္းျပန္ဆက္ေပးပါ”ေပါ့။

ကြ်န္ေတာ့္စိတ္က အလိုလို သိလိုက္တယ္။ သည္ေကာင္ေတာ့ ျပႆနာ ရွိေနၿပီေပါ့။ ယာဥ္မေတာ္တဆမႈဆိုတာလည္း အပိုင္တြက္လိုက္ပါတယ္။ သူ႔ဆီ ကြ်န္ေတာ္ ဖုန္းျပန္ဆက္လိုက္ပါတယ္။

“သား မေတာ္တဆ တိုက္မိလို႔ အေဖ…”

“ေအး… ပထမဆံုးက မင္း ဘာျဖစ္သြားလဲ…”

“ဘာမွမျဖစ္ဘူး အေဖ…”

“ဟုတ္ၿပီ။ မင့္ဟာမင္း ရွင္းႏိုင္လား။ အေဖ လာေပးဖို႔ လိုလား”

“ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာ ရွင္းႏိုင္ပါတယ္။ အေဖ မလာပါနဲ႔။ အေဖ့ကို လာမႀကိဳ ေပးႏိုင္တာကိုပဲ အေၾကာင္းၾကားတာပါ”

“ေအး… ေအး… ၿပီးေရာ။ လိုအပ္ရင္ေတာ့ ဖုန္းဆက္လိုက္ေပါ့ကြာ”

“ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်…”

ကြ်န္ေတာ္ ကြ်န္ေတာ့္သားကို ခ်စ္ပါတယ္။ ေျပးၾကည့္မွ ကြ်န္ေတာ့္မွာ သားေလးတစ္ေယာက္၊ သမီးေလးတစ္ေယာက္ပဲ ရွိတာေလ။ ခ်စ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္က သူတို႔အရင္ ေသမွာ။ သူတို႔က လူ႔ေလာက အလယ္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့မွာ။ ေနရာတကာမွာ သူတို႔ ျပႆနာကို ကိုယ္ကခ်ည္း လိုက္ရွင္းေပးသြားႏိုင္မွာမွ မဟုတ္တာ ကိုယ့္ျပႆနာ ကိုယ္ရွင္းေပါ့။ အေရးႀကီးတာက ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္သားသမီး ထိခိုက္ဒဏ္ရာ မရဘူးဆို ၿပီးတာပဲ။  က်န္တာေတာ့ သူတို႔ကိစၥ သူတို႔ရွင္းေစလို႔ သေဘာထားလိုက္တယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ အသက္ ၁၉ ႏွစ္မျပည့္ခင္မွာ လမ္းေပၚေရာက္ၿပီး အငွားယာဥ္ ေမာင္းခဲ့ရပါတယ္။ ေမာင္းခါစမွာ အမႈေတြ ေပြပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ အေဖ မရွိေတာ့ပါဘူး။ သည္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ျပႆနာ ကြ်န္ေတာ္ ရွင္းခဲ့ရတာခ်ည္းပါပဲ။ ေခၚစရာ အေဖမွ မရွိေတာ့တာကိုး။ အဲေတာ့လည္း ကိုယ္ျဖစ္သမွ် ကိုယ္ ခံ၊ ကိုယ့္ၾကမၼာ ကိုယ္ဖန္တီးေပါ့။

ကြ်န္ေတာ့္ သားသမီးေတြကိုလည္း အဲသလိုပဲ လႊတ္ေပးထားလိုက္တယ္။ ေနရာတကာ ကြ်န္ေတာ္ ပါမေနမိေတာ့ဘူး။ မခ်စ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္တာ ေသခ်ာပါတယ္။

နိဂံုး

စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ား ေရွ႕ေတာ္ေမွာက္ကို ဖခင္သံုးေယာက္အေၾကာင္း အျမြက္မွ် တင္ျပလိုက္ပါတယ္။

ဘယ္ဖခင္က ေတာ္ပါတယ္၊ ဘယ္ဖခင္က ညံ့ပါတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ မေျပာအပ္ပါဘူး။ စာဖတ္သူမ်ားကိုယ္တိုင္ ဆင္ျခင္ၾကည့္ၾကဖို႔ပါ။

ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ သည္ဖခင္ သံုးဦးစလံုးဟာ သူတို႔သားသမီးေတြကို ခ်စ္ၾကသူခ်ည္းပါပဲ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ – ၁၀ဝ၃၁၂)

၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ဧၿပီလထုတ္ သရဖူမဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပထားတာေလးကို ျပန္လည္တင္ဆက္လိုက္တာပါ။

သ႐ုပ္ေဖာ္ပံုမ်ားမွာ သရဖူမွာ ေဖာ္ျပပါရိွတဲ့ ဆရာ “ေဇာ္ေမာင္”ရဲ႕ လက္ရာမ်ားျဖစ္ပါတယ္။

Radio Australia’s Interview on Transparency in Families

မိဘနဲ႔ သားသမီးၾကားက ပြင့္လင္းမႈ အတိုင္းအဆ

Radio Australia က Melbourne ကေန ကၽြန္ေတာ့္ကို တယ္လီဖုန္းနဲ႔ လွမ္းၿပီး ေတြ႕ဆံု ေမးျမန္းပါတယ္။ အဲဒီ့ေရဒီယိုရဲ႕ ျမန္မာပိုင္းအစီအစဥ္ တာ၀န္ခံက ၁၉၉၉ ခုႏွစ္တုန္းက ဆစ္ဒနီက SBS အသံလႊင့္ဌာနရဲ႕ ျမန္မာပိုင္းအစီအစဥ္မွာ အလုပ္လုပ္ေနၿပီး အဲတုန္းက ေအာ္စီကို ေရာက္သြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းဖို႔ အားထုတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းျခင္းကို လက္မခံဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ႀကိဳက္ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာတဲ့ ၁၅ မိနစ္စာေလးတစ္ခု အသံသြင္းေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့ ေခတ္တုန္းက အခုလို အိတ္ေဆာင္ အသံဖမ္းစက္ေတြလည္း သိပ္မတြင္က်ယ္ေသး၊ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ အသံေတြ ေပးပို႔တာလည္း ေခတ္မစားေသးတာမို႔ အဲတုန္းက အသံလႊင့္ခ်က္ကေလးကို မိတၱဴ ယူမထားႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

အခုတစ္ခါလည္း Raido Australia က တယ္လီဖုန္းနဲ႔ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခန္းမွာေတာ့ မိဘနဲ႔ သားသမီးဆက္ဆံေရးကိစၥျဖစ္တာေၾကာင့္ စိတ္ရွင္းရွင္းနဲ႔ လက္ခံ ေျဖၾကားေပးခဲ့ပါတယ္။ ေမးျမန္းသူက “ကိုဇာနည္လြင္ဦး”ဆိုတဲ့ ေတာင္ႀကီးသားေလးပါ။

သည္ေတြ႕ဆံု ေမးျမန္းခန္းကို ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၂၀ ရက္ အဂၤါေန႔မွာ ေဒသစံေတာ္ခ်ိန္ မနက္ ၅ နာရီခြဲက ၆ နာရီ တစ္ႀကိမ္၊ ညဦး ၇ နာရီခြဲက ၈ နာရီ တစ္ႀကိမ္၊ တစ္ေန႔ကို နာရီ၀က္စာ ႏွစ္ႀကိမ္ ထုတ္လႊင့္ေနတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ျမန္မာပိုင္း အစီအစဥ္ကေန ထုတ္လႊင့္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ (အဲဒီ့ ေရဒီယိုနဲ႔ အစီအစဥ္ အေသးစိတ္ သိလိုပါရင္ အခု စာမ်က္ႏွာမွာ တင္ထားတဲ့ သူတို႔ေရဒီယို အမွတ္တံဆပ္ကို ျဖစ္ေစ၊ အေရာင္ေျပာင္းထားတဲ့ Radio Australia စာတန္းမ်ားကို ျဖစ္ေစ ၾကြက္ႏႈတ္သီးေလးနဲ႔ ထိုးၿပီး ၾကြက္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္ ႏႈတ္ခမ္းကို ဖိလိုက္ရင္ သူတို႔ စာမ်က္ႏွာမ်ားဆီ ေရာက္သြားပါလိမ့္မယ္။)

ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို ေမး(လ္)က တစ္ဆင့္ လွမ္းပို႔ေပးလိုက္တဲ့ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခ်က္ အသံဖိုင္ေလးကို ေ၀မွ်ေပးလိုက္ပါတယ္။

Padamya FM: Father’s Day

အေဖမ်ားေန႔ အထိမ္းအမွတ္အတြက္ ပတၱျမား FM မွာ ေျပာခဲ့တာ

ရန္ကုန္ City FM က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕နဲ႔ အနီးတ၀ိုက္၊ မႏၲေလး FM က ရန္ကုန္နဲ႔ မႏၲေလးတစ္ေၾကာ၊ ပဥၥ၀တီ FM က ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚနဲ႔ ကမ္း႐ိုးတန္း ေဒသစသျဖင့္ FM ေရဒီယိုမ်ား အလွ်ိဳလွ်ိဳ ေပၚထြက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ ပတၱျမား FM ကလည္း ခ်င္းျပည္နယ္နဲ႔ စစ္ကိုင္းတိုင္းကို လႊင့္ထုတ္ေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အဲဒီ့ ေရဒီယိုအစီအစဥ္က အခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ ၅ ရက္ေန႔ “အေဖမ်ားေန႔”အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ထုတ္လႊင့္မယ့္ အစီအစဥ္ေလးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေရာက္ေတြ႕ဆံု ေမးျမန္းသြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့ အသံဖိုင္ေလးကို ကေန႔ အဲဒီ့ ေရဒီယိုရဲ႕ အသံသြင္း စတူဒီယိုမွာ ေနာက္ထပ္ အစီအစဥ္တစ္ခုအတြက္ အသံသြားသြင္းရင္းက ရရိွလာပါတယ္။

နားဆင္ေတာ္မူၾကည့္ၾကပါဦးခင္ဗ်ာ။ သိပ္မရွည္လွပါဘူး။ ၅ မိနစ္စာေလးပါ။

ဆယ္ေက်ာ္သက္နဲ႔ ျပစ္ဒဏ္

မဂၤလာပါလို႔ စာေရးတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ အတၱေက်ာ္က ဦးစြာပထမ ဂါရဝနဲ႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ပါရေစလား ခင္ဗ်ာ။

သည္တစ္ပတ္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ “ဘဝအေမာေျပဖို႔ အေျဖရွာစို႔” အစီအစဥ္ကေတာ့ ဖတ္လိုက္ရတဲ့ ေၾကကြဲစရာ ဂ်ာနယ္သတင္းတစ္ခုကို အေၾကာင္းျပဳထားပါတယ္။ နားဆင္ေတာ္မူေနၾကတဲ့ ခ်စ္ေသာ ပရိသတ္ လူႀကီးမင္းမ်ားထဲက တခ်ိဳ႕ေတြလည္း ဖတ္မိေကာင္း ဖတ္မိလိုက္ပါလိမ့္မယ္။ မဖတ္မိလိုက္သူမ်ားအတြက္ အဲဒီ့သတင္းေလးကို အတိုခ်ံဳးၿပီး ျပန္အစီရင္ခံျပပါရေစ။

၂၀ဝ၉ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလ ေနာက္ဆံုးပတ္မွာ ထြက္လာတဲ့ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာ ေဖာ္ျပထားတာကေတာ့ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသူေလးတစ္ဦးဟာ ခ်စ္သူ ခင္သူေတြနဲ႔ စာေတြ အျပန္အလွန္ ေရးတဲ့ “ေရးေပးပါ”လို စာအုပ္မ်ိဳး ေလးကို ထားရွိပါသတဲ့။ အဲဒီ့ စာအုပ္ေလးထဲမွာ သူ႔ခံစားခ်က္ေလးေတြ၊ သူ႔ကို ခ်စ္ၾက ခင္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ေလးေတြကိုလည္း စုေပါင္း ေရးဖြဲ႕ထားပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီ့စာအုပ္ေလးကို သူ႔သူငယ္ခ်င္းေလးတစ္ေယာက္က ဖတ္ေနခိုက္မွာ သူတို႔ရဲ႕ အတန္းဆရာမက ျမင္သြားၿပီး အဲဒီ့စာသားေတြကို အတန္းထဲမွာ ေအာ္ဖတ္ခိုင္း႐ံုသာ မက အဲဒီ့ကေလးမေလးရဲ႕ စာအုပ္ထဲမွာ ပါေနေလတဲ့ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္းခြဲကိုပါ သြားေအာ္ဖတ္ခိုင္းခဲ့တယ္။ ဒါ့အျပင္ ကေလးမေလးကိုလည္း ေနာက္တစ္ရက္ ေက်ာင္းလာတဲ့အခါ မိဘေတြ ေခၚလာရမယ္၊ ေခၚမလာရင္ ေက်ာင္းလာမတက္နဲ႔လို႔လည္း ရာဇသံေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒါတင္ မကေသးဘူး “စာသင္ဖို႔ ေက်ာင္း လာတက္တာလား၊ လင္လာရွာ တာလား”လို႔လည္း ရင့္ရင့္သီးသီး ဆိုလိုက္ပါေသးသတဲ့။

တိုတိုေျပာရရင္ေတာ့ဗ်ာ၊ ကာယကံရွင္ ကေလးမေလးဟာ ရွက္စိတ္ေတြ သည္းလြန္းမက သည္းသြားရာကေန သူ႔ကိုယ္သူ အဆံုးစီရင္သြားတဲ့ သတင္းေလးပါပဲ။ သည္သတင္းေလးကို ဖတ္လိုက္ရတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ထဲ မွာ ဆို႔သြားရပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ဒါေလးကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြကို ကိုင္တြယ္ အုပ္ထိန္းေနတဲ့ မိဘေတြ၊ ဆရာေတြကို ေဆြးေႏြး တင္ျပခ်င္တာေလးေတြ ရွိလာရပါေတာ့တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သည္တစ္ပတ္မွာေတာ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ လူငယ္ေလးေတြရဲ႕ သဘာဝကို ေဆြးေႏြးတင္ျပသြားပါရေစခင္ဗ်ား။

စိတ္ပညာနယ္ပယ္မွာေတာ့ ႀကီးေကာင္ဝင္စ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကို “မုန္တိုင္းထန္ထန္ စိတ္ ဒဏ္ပိပိအရြယ္”လို႔ ေခၚဆိုၾကပါတယ္။ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ေတာ့ Storm & Stress ေပါ့။ ဘယ္လို မုန္တိုင္းထန္ၿပီး ဘယ္လို စိတ္ဒဏ္ ပိေနတာလဲလို႔ ေမးစရာ ရွိပါတယ္။

ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ၊ တကယ္ေတာ့ သည္အရြယ္ဟာ စေကာစက အရြယ္ပါ။ လူႀကီးျဖစ္ၿပီလား ဆိုရင္လည္း ေလာက္ေလာက္လားလား ျဖစ္မလာေသးဘူး။ ဒါျဖင့္ ကေလးလားဆိုရင္လည္း ကေလးက မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေယာက္်ားေလးဆိုလည္း ပုဆိုး ကြင္းသိုင္း ထင္ရာစိုင္းလို႔ မရေတာ့သလို မိန္းကေလးဆိုလည္း ကေလးဘဝတုန္းကလို ေယာက္်ားေလးမ်ားနဲ႔ လံုးလံုးလားလား ကစားခ်င္တိုင္း ကစားလို႔ မရေတာ့တဲ့ အရြယ္ေပါ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ခႏၶာ ကိုယ္ျပန္ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း အေျပာင္းအလဲေတြက အမ်ားသား။ သည္ၾကားထဲမွာ ကိုယ္က ရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းေတြထက္ ပိုၿပီး အထြားျမန္ေနရင္ ျဖစ္ျဖစ္၊ သူတို႔မွာ ကိုယ္ခႏၶာေတြ ဖြံ႕ၿဖိဳး၊ အရပ္ေတြ ထြက္လာသေလာက္ ကိုယ္က မဖြံ႕ၿဖိဳးေသး ရင္ျဖစ္ျဖစ္ ပိုလို႔ ညစ္စရာ ေကာင္းေနရပါေသးတယ္။ ငါမ်ား လူစဥ္မမီ ျဖစ္ေနသလား၊ ငါမ်ား သာမန္ထက္ ပိုၿပီး ထူးကဲတဲ့ ကြ်ဲေပါက္စမ်ား ျဖစ္ေနၿပီလားစသျဖင့္ အေတြး ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ဗ်ာမ်ားရတာလည္း သည္အရြယ္ပါပဲ။

အဲေတာ့ ကေလးမက လူႀကီးမက် စေကာစကအရြယ္၊ သည္လို ဆယ္ေက်ာ္သက္စ ပ်ိဳျမစ္ႏုနယ္သူေလးမ်ားခမ်ာမွာ အလိုလိုေနရင္းကို စိတ္႐ႈပ္ေနရပါတယ္၊ စိတ္ညစ္ေနရပါတယ္။ ေလတိုက္လို႔ သစ္ရြက္ကေလး လႈပ္တာကို ၾကည့္ရင္းနဲ႔ေတာင္ ကိုယ္က ၾကားထဲက အေျခာက္တိုက္ ငိုခ်င္သလိုလို၊ ရယ္ခ်င္သလိုလိုျဖစ္ရတာကလည္း တကယ္ေတာ့ သည္အရြယ္ပါ။

အခု ကြ်န္ေတာ့္အစီအစဥ္ကို နားဆင္ေတာ္မူေနၾကတဲ့ ခ်စ္ေသာ ပရိသတ္မ်ားထဲက အရြယ္ေကာင္းစြာ ေရာက္ေနၾကသူ လူႀကီးမင္းမ်ားလည္း အဲဒီ့အရြယ္တုန္းက ကိုယ့္အေျခအေန၊ ကိုယ့္စိတ္ ခံစားခ်က္ေတြကို ျပန္ဆင္ျခင္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သည္အတိုင္းပဲ ျပန္ျမင္ရမွာပါေနာ္၊ ဟုတ္ကဲ့လား မသိဘူး။

ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ကိုယ္ ဇယား႐ႈပ္၊ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ကိုယ္ နပန္းလံုး၊ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ကိုယ္ မေက်မလည္ ျဖစ္ေနရတဲ့ ၾကားထဲ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္က လူႀကီးသူမေတြ၊ ရြယ္တူေတြကလည္း တစ္ေမွာင့္၊ ႏွစ္ေမွာင့္၊ သံုး ေမွာင့္မက အေမွာင့္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ေႏွာင့္ေနတာေတြကလည္း တစ္သီ တစ္တန္းႀကီး ရွိပါေသးတယ္။ 

လူႀကီးေတြကလဲ “ဟဲ့… ကေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူးေနာ္”ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ ဟန္႔တာေလးေတြ ရွိလာၿပီ။ သို႔ေသာ္ ကေလးဆန္တာကို ဟန္႔ခ်င္တဲ့အခါမွာသာ ကေလး မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာၾကတာ၊ သိပ္လူႀကီးဆန္လာျပန္ရင္လည္း “အရြယ္ေလးကျဖင့္ လက္ေတာက္ေလာက္ ရွိေသးတယ္”တို႔၊ ”အခုမွ လူျဖစ္မယ္ ၾကံ႐ံုရွိေသး”တို႔၊ “ကေလးက ကေလးလို မေနဘဲ လူပ်ိဳဂိုက္၊ အပ်ိဳဂိုက္ဖမ္းေနတယ္” ဆိုတာမ်ိဳးေတြကိုလည္း လူႀကီး မိဘေတြက အခါအားေလ်ာ္စြာ ေျပာျဖစ္ေနတတ္ၾကျပန္ပါတယ္။

ၾကားနာရသူ ႀကီးေကာင္ဝင္စ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အထီး အမေလးမ်ားရဲ႕ ေနရာမွာ တစ္ဆိတ္ ဝင္ေန ၾကည့္ေတာ္မူၾကစမ္းပါဗ်ာ။ အဲလို “ကေလး မဟုတ္ေတာ့ဘူး”လို႔ အခုပဲ ေျပာလိုက္၊ ေတာ္ေနၾကာေတာ့ “အရြယ္ကေလးကျဖင့္ လက္ေတာက္ေလာက္ ရွိေသးတယ္”လို႔ ေျပာလိုက္နဲ႔ ကိုယ္ တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ဆန္႔က်င္ဘက္ ႏွစ္မ်ိဳး အေျပာခံေနရတဲ့အခါ ဘယ္လိုမ်ား ခံစားၾကရပါမလဲဗ်ာ။

ကေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာတဲ့အတြက္ ဘဝင္ေလး ျမင့္မယ္ၾကံခါ ရွိေသးတယ္၊ လက္ေတာက္ေလာက္ရွိေသးတယ္နဲ႔လည္း ေတြ႕ေရာ ေစာေစာက တက္မယ္ ျပင္ထားတဲ့ ဘဝင္ေလးက ဖုတ္ဆို ထြက္ေျပးသြားလိုက္ေတာ့တာမ်ား၊ ကုလားထိုင္က်ိဳ ကုလားထိုင္ၾကား၊ ဖ်ာက်ိဳ ဖ်ာၾကား လိုက္ရွာေတာင္ မေတြႏိုင္ေတာ့မယ့္ အျဖစ္။

အဲေတာ့ နဂိုကမွ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ ကိုယ္နပန္းလံုးၿပီး ညစ္ေနရတဲ့ စိတ္က ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့ လူႀကီးသူမေတြရဲ႕စကားအေထြေထြေၾကာင့္ ပိုႏြမ္းလာရတယ္။ ပို ဇေဝဇဝါ ျဖစ္လာရတယ္။ ပို ကေယာင္ေျခာက္ျခား ျဖစ္လာရပါတယ္။

ရြယ္တူေတြကက်ျပန္ေတာ့လည္း တစ္မ်ိဳး၊ တို႔ကေတာ့ ဘယ္ကဲ့သို႔၊ ဘယ္ခ်မ္းသာေဟ့၊ တို႔ကေတာ့ ဘယ္လို စြံတာ၊ တို႔ကိုေတာ့ ဘယ္သူက ဘယ္လို စြဲလန္းေနတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ၊ တို႔ကိုယ္ခႏၶာမွာ ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္လာေနတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြက သည္အရြယ္ေတြၾကားမွာ ပြထေနပါတယ္။ ဟုတ္တာေတြလည္းပါရဲ႕၊ မဟုတ္တာေတြလည္း ပါရဲ႕။ အမွန္က ရြယ္တူေတြမွာကလည္း သူတို႔စိတ္နဲ႔ သူတို႔ ဗ႐ုတ္ဗရက္ ျဖစ္ခ်င္တိုင္း ျဖစ္ေနၾကေလေတာ့ကာ သည္လို ေတာရမ္းမယ္ဘြဲ႕ေတြ ေလွ်ာက္ေျပာရင္းက စိတ္ထြက္ေပါက္ ရွာတတ္ၾကတာမ်ိဳးကလား။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အဲသလို ရြယ္တူေတြၾကားမွာ ေနရတဲ့ ႀကီးေကာင္ဝင္စ ဆယ္ေက်ာ္သက္ တစ္ေယာက္အတြက္က်ေတာ့ ေနာက္က်ိေနတဲ့ စိတ္အလ်ဥ္ကို ၾကည္လင္မလာေစႏိုင္တဲ့အျပင္ ပိုလို႔သာ ညစ္ႏြမ္းစရာ ျဖစ္လာရပါေတာ့တယ္။

ဒါေတြ အားလံုးကို စုေပါင္း လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ သည္လို ႀကီးေကာင္ဝင္စ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကို မုန္တိုင္းထန္ထန္၊ စိတ္ဒဏ္ပိပိေနတဲ့အရြယ္လို႔ ပညာရွင္ ေတြက သတ္မွတ္လိုက္ၾကေတာ့တာပါပဲ။

သည္အရြယ္ဟာ လူႀကီးသူမေတြရဲ႕ မ်က္စိထဲမွာ ဘယ္လိုမွကို အခ်ိဳးမေျပႏိုင္တဲ့အရြယ္ပါ။ ဘယ္ အခ်ိဳးေျပႏိုင္ပါ့မလဲဗ်ာ၊ ဟိုအဆိုေတာ့္ဆံပင္ပံုက ေကာင္းႏိုးႏိုး၊ ဟိုမင္းသမီးရဲ႕ အမူအရာက ေကာင္းႏိုးႏိုးနဲ႔ ကိုယ့္မ်က္စိေအာက္ ေရာက္လာသမွ်ထဲက သင့္ႏိုးရာရာကို လိုက္အတုခိုးရ၊ ဆံပင္ သရ၊ မွန္ ၾကည့္ရ၊ မိန္းကေလး ဆိုလည္း မရွိ ရွိတဲ့ ကိုယ္ခႏၶာအခ်ိဳးအစား မေပၚ ေပၚေအာင္ ထဘီကို မတရားသျဖင့္ တင္းတင္းစီးလို စီးရ၊ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါက်ျပန္ေတာ့လည္း အျမင္ တင့္တယ္ေအာင္ ေမာ္ဒယ္လို ေလွ်ာက္ရနဲ႔ဆိုေတာ့ ျမင္ရသူ လူအေပါင္းရဲ႕ မ်က္စိထဲမွာ ဘယ္လိုမွကို အခ်ိဳးက်မွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။

သည္အထဲမွာ ကိုယ္လည္း သည္အရြယ္တုန္းက သည္လို ျဖစ္ခဲ့တာပဲဆိုတာ အင္မတန္ ေမ့လြယ္ ေပ်ာက္လြယ္တဲ့ လူႀကီးသူမေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အျပည့္အသိပ္နဲ႔ ျဖစ္ေနေလေတာ့ ႀကီးေကာင္ဝင္စ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးမ်ားခမ်ာမွာ ေနစရာကို မရွိရွာၾကေတာ့ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း သူတို႔ကို အျပစ္တင္ ေဝဖန္တဲ့ လူႀကီးသူမေတြကို ကလန္ကဆန္ လုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးေတြနဲ႔ ကြ်ပ္ဆတ္ဆတ္၊ ဂ်စ္ကန္ကန္ေလးေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။ အဲ… တခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့လည္း အဲသလို ျပစ္တင္ ေဝဖန္လြယ္တဲ့ လူႀကီးသူမေတြေၾကာင့္ မအံုမေႏြးနဲ႔ မထံုတက္ေသးေလးေတြ၊ ျမံဳစိစိေလးေတြ၊ မလႈပ္တလႈပ္ေလးေတြ ျဖစ္ကုန္ရျပန္တယ္။

တကယ္ေတာ့ ဂ်စ္ကန္ကန္ေရာ၊ ျမံဳစိစိေရာ ဘယ္ဟာကမွ မေကာင္းဘူးဆိုတာ နားေသာတ ဆင္ေတာ္မူေနၾကတဲ့ ပရိသတ္ လူႀကီးမင္းမ်ားလည္း လက္ခံႏိုင္ၾကမွာပါေနာ္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကို ေကာင္းေကာင္း လြန္ေျမာက္ၿပီး အရြယ္ေရာက္သူဘဝ ေရာက္လာတဲ့အခါ ကိုယ့္တုန္းက ခံစားခဲ့ရတာေတြ၊ ေတြ႕ၾကံဳခဲ့ရတာေတြကို အေမ့ႀကီး ေမ့လို႔ ေကာင္းေနတတ္ၾကပါတယ္။ ေမ့႐ံုတင္မကဘူး၊ သူတို႔ေလးေတြကို လူႀကီးမ်က္စိနဲ႔ ၾကည့္မိတဲ့အခါက်ေတာ့ ဘယ္ေနရာမွ ၾကည့္လို႔ မရခ်င္သလိုျဖစ္ ေနတတ္ၾကတာလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔လို အရြယ္ေရာက္ေနသူ လူႀကီးသူမ အေတာ္မ်ားမ်ားပါပဲ။

အဲေတာ့ ႀကီးေကာင္ဝင္စ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြနဲ႔ အနီးကပ္ ဆက္စပ္ပတ္သက္ေနရသူ လူႀကီးသူမတိုင္း၊ မိဘဆရာသမားတိုင္း  စဥ္းစားသင့္တာက တို႔မ်ားေရာ အဲဒီ့အရြယ္တုန္းက ဘယ္လိုစိတ္မ်ိဳး၊ ဘယ္လိုခံစားမႈမ်ိဳးေတြ ရွိခဲ့ပါလိမ့္၊ အဲဒီ့စိတ္ေတြ၊ အဲဒီ့ ခံစားမႈေတြကေရာ ဘယ့္ကေလာက္အထိမ်ား အရွည္တည္ေန၊ စြဲျမဲေနလို႔ပါလိမ့္၊ အဲတုန္းက ထားခဲ့တဲ့ ဆံပင္ပံု၊ အဲတုန္းက ႀကိဳက္ခဲ့တဲ့ အဝတ္အစား၊ အဲတုန္းက က်င့္ၾကံခဲ့တဲ့ ေနပံုထိုင္ပံုေတြ အားလံုးဟာလည္း ဘယ္ေလာက္အထိမ်ား တာသြားခဲ့လို႔ပါလိမ့္ဆိုတဲ့ အခ်က္မ်ားပါပဲ။ ဒါေတြကို ဆင္ျခင္မိမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဘာမဟုတ္တဲ့ ကိစၥ အေသးအမႊားေလးမ်ားေၾကာင့္ ကိုယ္နဲ႔ ထိစပ္ပတ္သက္ေနရသူ ႀကီးေကာင္ဝင္စ ဆယ္ေက်ာ္သက္မ်ားနဲ႔ သိပ္အဟပ္ကြာေနေတာ့မွာ မဟုတ္တဲ့အျပင္ ဂ်စ္ကန္ကန္ေလးေတြ၊ မထံုတက္ေသးေလးေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း ရည္မြန္လာႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။

အဲ… သည္လိုမွ မဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္မ်က္စိထဲ အခ်ိဳးမေျပေလတိုင္း သည္ႀကီးေကာင္ဝင္စ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးမ်ားကို ႏွိပ္ကြပ္ရာ၊ ခ်ိဳးဖဲ့ရာေရာက္တဲ့အေျပာအဆို အျပဳအမူတစ္ခုခု လုပ္မိေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သည္အရြယ္ေလးေတြကို လမ္းမွားဆီ တြန္းပို႔သလို ျဖစ္ေနႏိုင္တတ္တဲ့အျပင္ အခု ကြ်န္ေတာ့္ ေဆြးေႏြးခ်က္ေလး ျဖစ္လာေအာင္ အေၾကာင္းဖန္သြားတဲ့ ျဖစ္ရပ္ထဲကလို ရင္နာ ရင္က်ိဳးစရာ အျဖစ္ဆိုးမ်ားအထိ ၾကံဳရတတ္ႏိုင္တာကို ႀကီးေကာင္ဝင္စေလးေတြနဲ႔ ထိစပ္ ပတ္သက္ေနသူ လူႀကီးမိဘတိုင္း၊ ဆရာ သမားတိုင္း သတိထားအပ္ၾကပါ တယ္ခင္ဗ်ား။

ေဆြးေႏြးစရာ ေနာက္တစ္ခ်က္ က်န္ပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အျပစ္ေပး ဒဏ္ခတ္တဲ့ ကိစၥပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မွီတင္း ေနထိုင္ရာ လူ႔ေဘာင္ႀကီးတစ္ခုလံုးမွာက အျပစ္ေပးလိုက္၊ ဒဏ္ခတ္လိုက္ရင္ လူတစ္ေယာက္ ေနာင္ၾကဥ္သြားမယ္ဆိုတဲ့ အစြဲက ဘယ္ကတည္းက စခဲ့မွန္းေတာ့ မသိဘူး၊ လူအမ်ားစုရဲ႕ ရင္ထဲမွာ အဲဒီ့ အေတြးအျမင္ႀကီးက ခိုင္မာေနပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဆို အျမဲတမ္း ဆင္ျခင္မိတယ္။ သူခိုးတစ္ေယာက္ကို ျပစ္ဒဏ္ေပးလိုက္႐ံုနဲ႔ အဲဒီ့သူခိုး ေနာက္မခိုးေတာ့ပါဘူးလို႔ ဘယ္သူ တာဝန္ယူႏိုင္မွာလဲ။ အလားတူပဲ၊ တျခား စာရိတၱပိုင္းဆိုင္ရာ ျပစ္မႈ က်ဴးလြန္သူေတြကိုလည္း တစ္ေခတ္ကဆို ႀကိမ္ဒဏ္၊ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ေထာင္ဒဏ္ အမ်ိဳးမ်ိဳး စတာေတြနဲ႔ အျပစ္ေပးလိုက္႐ံုနဲ႔ သည္လူေတြရဲ႕ စာရိတၲကို ျပဳျပင္ႏိုင္ပါမတဲ့လား။

တျခားမၾကည့္ပါနဲ႔၊ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေဆးလိပ္၊ အရက္ ႀကိဳက္တဲ့ အမူအက်င့္ကို ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ပီတာဖခင္ႀကီးက ႀကိမ္လံုးနဲ႔ နာနာ ႏွက္ရင္း ၿဖိဳဖ်က္ဖို႔ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ အားထုတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ ခင္ဗ်ာ၊ အခုဆို ကြ်န္ေတာ့္ကို ႀကိမ္ႏွက္ၿပီး အက်င့္ဖ်က္မယ့္ အေဖမရွိတာ ၃၃ ႏွစ္ ေက်ာ္ပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္ ၁၃-၄ ႏွစ္သားမွသည္ သူ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝထဲက ေပ်ာက္သြားခ်ိန္ ၁၉ ႏွစ္သား အရြယ္အထိ ငါးႏွစ္၊ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ မျပတ္တမ္း ထစ္ခနဲရွိ ႀကိမ္နဲ႔ေဆာ္ၿပီး ျပဳျပင္ဖို႔ အားထုတ္ခဲ့တဲ့ အေဖ့ ျပစ္ဒဏ္မ်ားရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ယေန႔ထက္တိုင္ ေဆးလိပ္ေရာ၊ အရက္ပါ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ေသာက္သံုးေနဆဲ လူသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အရက္အိုး ခ်ိဳးကပ္ေနတဲ့ အရက္သမားဘဝကို ဘယ္တုန္းကမွ မေရာက္ခဲ့တာ မွန္ေသာ္လည္း အရက္ကို အခါအားေလ်ာ္စြာ ခံုခံုမင္မင္ ေသာက္သံုးတတ္သူထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ ထိပ္ဆံုးက ပါပါတယ္။ ေဆးလိပ္ကေတာ့ လက္ၾကားကကို မခ်ျဖစ္ဘူးခင္ဗ်။ အေဖ့ ႀကိမ္လံုးရဲ႕ စြမ္းခ်က္ကေတာ့ အဲဒီ့အတိုင္းပါပဲ။

အၾကမ္းဖက္တဲ့နည္းနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ အရွက္ခြဲ တဲ့နည္းနဲ႔ အျပစ္ေပးတာမ်ိဳးလည္း ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါလည္း ကြ်န္ေတာ့္ ပီတာဖခင္က လုပ္တတ္ခဲ့ျပန္ပါေသးတယ္။ တမင္ ရည္ရြယ္ၿပီး လုပ္တာေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ပါလိမ့္မယ္။ သို႔ေသာ္ သူ႔စိတ္ကို လူေရွ႕မေရွာင္၊ သူေရွ႕ မေရွာင္ မထိန္းႏိုင္ဘဲ ကြ်န္ေတာ့္ကို ႐ိုက္ေမာင္း ပုတ္ေမာင္း လုပ္တာမ်ားက ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ အစိုင္အခဲ တစ္ခုလို ျဖစ္ေနတတ္ခဲ့ပါတယ္။   ႏိုင္ငံအသီးသီးရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒ တိုင္းလိုလိုမွာ “လူ႔သိကၡာ ညႇိဳးႏြမ္း ေသးသိမ္ေစေသာ အျပစ္ဒဏ္မ်ိဳးမေပးရ”ဆိုတာကို အတိအလင္း ထည့္သြင္း ျပ႒ာန္းေလ့ရွိၾကတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အရွက္အိုးကို ခြဲရာေရာက္တဲ့ အျပစ္ဒဏ္မ်ိဳး မေပးရလို႔ ဆိုလိုတာျဖစ္ပါတယ္။

သို႔ေသာ္ ဥပေဒက မည္သို႔ပင္ ဆိုေစကာမူ လူႀကီးမိဘ ဆရာသမားတခ်ိဳ႕မွာေတာ့ သည္အခ်က္ကို သတိမမူမိဘဲ အရွက္ခြဲတဲ့နည္းနဲ႔ အျပစ္ေပးလိုက္ရင္ ေနာင္ၾကဥ္သြားမယ္ဆိုတဲ့ အစြဲႀကီးကလည္း ျမဲျမဲမတ္မတ္ ရွိေနတတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ႀကီးေကာင္ဝင္စ လူပ်ိဳေပါက္ အပ်ိဳေပါက္ကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူႀကီးတစ္ေယာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အသက္ထက္ အရွက္ကို ပိုတန္ဖိုးထားၾကသူခ်ည္းပါပဲ။ မိမိတို႔ရဲ႕ အရွက္အိုးကို အခြဲခံရတဲ့အခါ အက်ိဳးဆက္က ႏွစ္မ်ိဳးသာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ တစ္မ်ိဳးက အရွက္ႀကီး ရွက္ၿပီး လူေတာမတိုးေတာ့တဲ့ လူသားေလးေတြ ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အရြဲ႕တိုက္ၿပီး မေကာင္းမႈ ျပဳရမွာကို လံုးဝ ရွက္ရေကာင္းမွန္း မသိေတာ့ဘဲ ထင္ရာက်ဲတဲ့ လူသားအျဖစ္ ရပ္တည္သြားႏိုင္တာပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အဲဒီ့ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးေၾကာင့္ စိတ္မွာ အနာတရ ျဖစ္ၾကရတာပါပဲ။

ပိုဆိုးတာက ရွက္စိတ္၊ ေဒါသစိတ္၊ ခ်စ္စိတ္ဆိုတဲ့ ခံစားမႈအျပင္းစားေတြ သိပ္ကိုတရားလြန္ မႊန္ထူသြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ ဆင္ျခင္တံုတရားေတြ လံုးဝ ေပ်ာက္ဆံုးသြားၿပီး ဒေရာေသာပါးနဲ႔ လုပ္မိ လုပ္ရာ လုပ္တတ္ၾကတဲ့ လူ႔သဘာဝပါပဲ။

ႀကီးေကာင္ဝင္စ လူငယ္ေလးေတြမွာက်ေတာ့ ပိုဆိုးပါတယ္။ ေရွ႕မွာ တင္ျပ ေဆြးေႏြးခဲ့တဲ့အတိုင္း သူတို႔ေလးေတြမွာက သူတို႔စိတ္နဲ႔သူတို႔ နပန္းလံုးရင္း စိတ္ကေယာက္ကယက္ ျဖစ္ေနတာပါ။ အသက္အရြယ္ ငယ္ႏုေလေသးတဲ့အေလ်ာက္ အေတြ႕အၾကံဳကလည္း နည္းၾကရွာပါေသးတယ္။ သည္အခ်ိန္မွာ သူတို႔ရဲ႕ အရွက္အိုးကို အခြဲခံရၿပီဆိုရင္ သည္အရြယ္ေလးမ်ားခမ်ာ ရွက္စိတ္ေတႊ တအားမႊန္ကာ ထူပူကုန္တတ္ၾကၿပီး နဂိုကမွ သိပ္မျပည့္ဝေသးတဲ့ ဆင္ျခင္တံုတရားက လံုးလံုးလ်ားလ်ား ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္ပါတယ္။ အဲဒီ့မွာတင္ မဆင္မျခင္နဲ႔ ထင္ရာလုပ္လိုက္ၾကၿပီဆိုရင္ ကိုယ္က်ိဳးနည္းရတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြ ေပၚေပါက္လာတတ္တာကို သည္အရြယ္ေလးေတြကို ကိုင္တြယ္ေနရသူ လူႀကီးမိဘတိုင္း ဆရာသမားတိုင္း ဆင္ျခင္သင့္တယ္လို႔ ယူဆမိရပါတယ္။

ကေလးသူငယ္မ်ားနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ “ျပစ္ဒဏ္ေပးျခင္းသည္ မွား၏”လို႔ စိတ္ပညာရွင္ အမ်ားစုက တညီတၫြတ္တည္း ခံယူထားၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေဒါသစိတ္ကေလး ဖက္ၿပီး အျပစ္ဒဏ္ေပးမိရင္ လြဲကုန္တတ္ပါတယ္။

ကိုယ္ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေနတဲ့ ကေလးေတြ၊ လူငယ္ေလးေတြကို အျပစ္ေပးမယ္ၾကံတဲ့အခါတိုင္း လူႀကီးမိဘ ဆရာသမားမ်ားအေနနဲ႔ မလြဲမေသြ စဥ္းစားအပ္တာက ေဒါသကင္းရဲ႕လားဆိုတဲ့ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အစီအစဥ္ကို နားဆင္ေတာ္မူေနၾကသူ ခ်စ္စြာေသာ လူႀကီးမင္းမ်ားခင္ဗ်ား။ အခုတစ္ပတ္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေဆြးေႏြးတင္ျပခ်က္ကေတာ့ ႀကီးေကာင္ဝင္စ အရြယ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ လူငယ္ေလးမ်ားရဲ႕ မုန္တိုင္းထန္ထန္ စိတ္ဒဏ္ပိပိ ေနရတတ္ျမဲ သဘာဝရယ္၊ အဲဒီ့ အပ်ိဳေပါက္ လူပ်ိဳေပါက္ေလးေတြကို ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ေနၾကတဲ့ လူႀကီးမိဘေတြ၊ ဆရာသမားေတြရဲ႕ အ႐ိုးစြဲေနတဲ့ အျပစ္ေပး ဒဏ္ခတ္နည္း အေထြေထြရဲ႕ ေဘးထြက္ ဆိုးက်ိဳးေတြရယ္ကို ေဇာင္းေပးထားခဲ့တာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ တင္ျပခဲ့တာေလးကို နားဆင္ေနၾကတဲ့ ခ်စ္စြာေသာ ပရိသတ္အေပါင္းအေနနဲ႔လည္း ကိုယ့္ကို အားကိုးေန၊ ကိုယ့္ကို အရိပ္ၾကည့္ၿပီး ရင့္က်က္ဖို႔ တာစူေနၾကတဲ့ ပန္းဖူး ပန္းငံုေလးမ်ား လူ႔ေလာကအလယ္မွာ ဝင့္ဝင့္ထည္ထည္နဲ႔ စြင့္လန္းလာႏိုင္ၾကေစဖို႔အတြက္ ကိုယ့္ဘက္က ကိုယ္ခ်င္းစာတရား၊ က႐ုဏာ တရား၊ ေမတၱာတရားမ်ား ေရွ႕ထားကာ ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ႏိုင္ေရးကို ေတြးဆၿပီး ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ေလး လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္သြားႏိုင္ၾကမယ္လို႔ ယံုၾကည္ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။

မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ခေညာင္း ျပည့္စံုၾကတဲ့အျပင္ အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ စာေရးတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ အတၲေက်ာ္က ဂါရဝနဲ႔ ဆုေတာင္း ေမတၱာ ပိုသလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

[ဝန္ခံခ်က္ – ၂၀ဝ၉ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလအတြင္း က မႏၲေလး အက္(ဖွ္)အယ္(မ္)ေရဒီယိုအစီအစဥ္ မွာ ထုတ္လႊင့္ခဲ့တဲ့ အသံလႊင့္ခ်က္ကို စာအျဖစ္ ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာ ျဖစ္ေၾကာင္းပါ။]

(၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဧၿပီလထုတ္ The Chic မဂၢဇင္း အမွတ္ ၆ မွာလည္း သည္အတိုင္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။)

Would you really want to mend your ways?

တကယ္ ျပင္ခ်င္စိတ္ ရိွပါရဲ႕လား

မေန႔က တင္လိုက္တဲ့ “တစ္ႏွစ္ခြဲသားကို ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမသူရဲ႕ စိတ္အခံ”ဆိုတဲ့ ပို႔(စ္)မွာ ကာယကံရွင္က comment ထပ္တင္လာပါတယ္။ သူ႔ comment ကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ ႐ူးမွန္း သိသြားပါတယ္။ လူေတြရဲ႕ အသိဉာဏ္အဆင့္ကို ျမႇင့္တင္ႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္စြမ္း၊ ဉာဏ္စြမ္းရိွသမွ် ဘက္ေပါင္းစံု၊ မီဒီယာေပါင္းစံုကေန အားထုတ္ႀကိဳးပမ္းေနသမွ်ဟာ ဘာဆိုဘာမွ အရာမေရာက္ပါလားလို႔ ေတြးျဖစ္ေစတဲ့ comment ေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေကာင္မွ မဟုတ္ပါဘူး၊ အလကားေကာင္ပါ၊ အ႐ူး ထၿပီး ေတာင္ေရးေျမာက္ေရးေတြ ေလွ်ာက္ေရးမေနနဲ႔၊ ေတာင္ေျပာ ေျမာက္ေျပာေတြလည္း ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့လို႔ သူ႔ comment က ထုတ္မေျပာသည့္တိုင္ ေျပာလိုက္ဘိသကဲ့သို႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခံစားရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မျဖစ္စေလာက္ အားေလး တစ္ခုတည္းနဲ႔ေတာ့ ထစ္ခနဲရွိ လက္ပါခ်င္တဲ့ အစဥ္အလာတစ္ခုကို ႐ိုက္ခ်ိဳးဖ်က္ဆီးလို႔ မရဘူးဆိုတာကိုလည္း သေဘာေပါက္လာရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ အဲလို ခံစားသြားရေစတဲ့ သူ႔ comment ကို အရင္ဖတ္ၾကည့္ေတာ္မူၾကည့္ၾကပါဦး။ အဲဒါ အဆံုးမွာမွ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေဆြးေႏြးပါ့မယ္။

က်ေနာ့္ comment ေၾကာင့္ ဆရာစိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္မယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္း သိပါတယ္။ က်ေနာ့္ comment အေပၚ ေ၀ဖန္မႈေတြ ရိွေနမယ္ဆိုတာလည္း က်ေနာ္ သိပါတယ္။ သိရဲ႕သားနဲ႔ မင္းဘာလို႔ေရးရတာလဲကြလို႔ ေမးလာရင္… ဟုတ္ကဲ့… က်ေနာ့္ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကို ေျပာျပေစခ်င္တာပါ ဆရာ၊

က်ေနာ့္ရဲ႕မိုက္မဲမႈေတြနဲ႔ ထပ္တူမဟုတ္ေတာင္ ဆင္တူေလးေတြ က်ေနာ့္၀န္းက်င္မွာ ရိွေနတာေလးေတြကို ေျပာျပခ်င္မိတာပါဆရာ။ မမိုက္ခ်င္ဘဲ မိုက္မဲျဖစ္ေနတဲ့ အျဖစ္အပ်က္မ်ားေပါ့ဆရာ။ ေနာက္ၿပီး ဆရာ့ရဲ႕ post ကိုဖတ္ၿပီး မျပင္ႏိုင္တဲ့ က်ေနာ့္အက်င့္ကိုလည္း ၀န္ခံခ်င္လို႔ပါဆရာ။

လူ႔အႏၶေျပာလည္း ခံရေတာ့မွာပဲ ဆရာေရ… က်ေနာ့္ေယာကၡထီးကို သြား႐ိုက္လို႔ မျဖစ္ဘူးဆရာရဲ႕။ ဗလျခင္းမတူသလို၊ ဇျခင္းလည္း မတူဘူးဗ်၊ သူ႔အေၾကာင္း ေျပာျပရမယ္ဆိုရင္ ရဲထြက္တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္၊ လိမ္ညာမႈေတြကို လုပ္ဖူးတဲ့သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္၊ ေထာင္က်ဖူးတယ္၊ အရက္သမားတစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္၊ သာမန္လူေကာင္းတစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူးလို႔ သတ္မွတ္လို႔ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

က်ေနာ့္မိန္းမကိုေတာ့ က်ေနာ္႐ိုက္ပါတယ္၊ ဆံုးမပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဆရာ့စကားနဲ႔ ေျပာရင္ သူက က်ေနာ့္ထက္ဆိုးတဲ့ လူ႔အႏၶလို႔ ေျပာရမလား မသိဘူးဗ်။ က်ေနာ္ ဘယ္ေလာက္ ေျပာေျပာ ဘယ္ေလာက္ဆိုဆို ျပင္ႏိုင္စြမ္းမရိွတဲ့သူပါ။ သူနဲ႔ က်ေနာ္က ၁၁ ႏွစ္ ကြာပါတယ္။ ဆယ္တန္းအထိပဲ ေက်ာင္းပညာသင္ဖူးတဲ့သူပါ။ စာဖတ္ဖို႔ကို စိတ္မ၀င္စားတဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ အခု သူ႔အသက္က ၂၁ ပဲ ရိွပါေသးတယ္။ သူ႔မိသားစုရဲ႕ စ႐ိုက္လကၡဏာေတြကို သိၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ေနာ္ သူ႔ကို ေဖ်ာင့္ဖ် စည္း႐ံုးခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ႕ စည္း႐ံုးမႈ မေအာင္ျမင္ပါဘူး။

က်ေနာ္ သူနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ကတည္းက တစ္အိုးတစ္အိမ္ သပ္သပ္ေနပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အသက္ကငယ္ေတာ့ သူ႔အတြက္ ၾကည့္ၿပီး သူ႔မိဘေတြနဲ႔ နီးတဲ့ ေနရာမွာ အိမ္ငွားၿပီး ေနခဲ့ပါတယ္။ ညားကာစကတည္းက သူ႔ကို ကေလးမယူဖို၊ အလုပ္တစ္ခု ရေအာင္လုပ္ဖို႔၊ ကိုင္ပိုင္အိမ္ေလး ျဖစ္တဲ့အခါမွ ကေလးယူဖို႔ က်ေနာ့္ရဲ႕ plan ေတြကို သူ႔ကို ေျပာဆို တိုင္ပင္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ရဲ႕ စကားေတြက အရာမေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီကတည္းက ဟာ… သြားၿပီ ငါယူတဲ့မိန္းမက ေတာ္ေတာ္ေခါင္းေၾကာမာတဲ့မိန္းမပါလား? သူ လုပ္ခ်င္တာ၊ သူျဖစ္ခ်င္တာကို လုပ္တတ္တဲ့ မိန္းမပါလားဆိုၿပီး ေနာင္တလည္းရ၊ စိတ္လည္းပ်က္မိပါတယ္။ စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ပဲ ခရီးဆက္ခဲ့ရပါတယ္ဆရာ။

ဆရာ့စာထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကို ဆရာသိေအာင္ ဆက္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္အခု သူ႔မိဘေတြနဲ႔ ေ၀းတဲ့ေနရာကို ေျပာင္းေရြ႕ခဲ့ပါၿပီ။ ႏွစ္လပဲ ရိွပါေသးတယ္ခင္ဗ်ာ။ အဲဒီ ႏွစ္လအတြင္းမွာပဲ က်ေနာ့္သားက ေတာ္ေတာ္ လူရည္လည္လာပါတယ္။ ဟိုေနရာစပ္စပ္ ဒီေနရာစပ္စပ္ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္လာပါတယ္။ ခက္တာက သူလုပ္ခ်င္တာေတြ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ မျပင္ဆင္ထားႏိုင္တာကေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕အားနည္းခ်က္ပါပဲဆရာ။

ဆရာသံုးသပ္သလိုပဲ က်ေနာ္ဟာ မာနႀကီးတဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ။ ဆရာေျပာသလို တစ္ဖက္သားကို ကိုယ့္ဘက္ပါလာေအာင္ လုပ္ႏိုင္တဲ့အစြမ္းသတိၱမရိွပါဘူး။ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဗ်ဴဟာက ဒီလူနဲ႔ အဆင္မေျပရင္ ခပ္ကင္းကင္းေနမယ္၊ ေရွာင္ခြာမယ္ဆိုတဲ့ ဗ်ဴဟာပါ။ က်ေနာ္ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး အဲ့ဒီလိုပဲ က်င့္သံုးခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့္ဗ်ဴဟာ မမွန္ဘူးလို႔ သိလာတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီနည္းနဲ႔ က်ေနာ္ အသားက်ေနပါၿပီ။ အခုေလာေလာဆယ္အထိ အဲ့ဒီနည္းအတိုင္းပဲ ေနထိုင္ေနပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ေရွာင္ရင္း ေရွာင္ရင္းနဲ႔ ဘယ္ေလာက္အထိေရွာင္ဖို႔စဥ္းစားမိလာသလဲဆိုေတာ့ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းရဲ႕ အျပင္ဘက္ကို ထြက္ဖို႔ပါ စဥ္းစားထားတဲ့သူ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ သည္လူမေကာင္းဘူး၊ ဟိုလူမေကာင္းဘူး၊ ဟာ… သည္လူလည္း မေကာင္းဘူးပဲ၊ ငါေရာေကာင္းရဲ႕လား၊ ဟာ… တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ငါလည္းမေကာင္းပါလား? ေတာ္ၿပီ… လူေတြနဲ႔ ေ၀းတဲ့ေနရာကို သြားတာပဲ ေကာင္းတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ ဆရာ ေျပာသလို သူ႔ကို ရေအာင္ သိမ္းသြင္းမယ္ဆိုတဲ့ ဉာဥ္မ်ဳိး က်ေနာ့္မွာ မရိွဘူးဗ်။

ဒါေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္မွာ က်ေနာ့္မိန္းမကိုေတာ့ ရမ်ားရမလားလို႔ သိမ္းသြင္းရင္း (အင္တိုက္အားတိုက္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး) တစ္ဖက္ကလည္း ငါ ေ၀းရာ ေျပးရမယ္ဆိုတာလည္း ေတြးလ်က္ပါပဲခင္ဗ်ာ။


ကေလးအေၾကာင္းဆက္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ့္သားက အနည္းငယ္ေတာ့ သိေနပါၿပ။ ဥပမာ ထမင္းစားမယ္လို႔ မိဘေတြက ျပင္ဆင္ေနၿပီဆိုရင္ စားပြဲခံုကို မလာတာမ်ဳိး (စားပြဲခံုက ေသးေသးေလးမို႔လို႔ပါ)၊ မနက္ က်ေနာ့္အတြက္ ထမင္းဗူး ထည့္ေနၿပီဆို သူ႔ပန္းကန္ကို ယူလာၿပီး သူ႔အတြက္ထည့္ခိုင္းတာမ်ဳိး၊ ေရဆာရင္လည္း ေသာက္ေရဗူးကို လက္ညိႇုဳးထိုးတတ္တာမ်ဳိး၊ သား ေဘာလံုးေရာဆိုရင္ ေဘာလံုးရွာတတ္တာမ်ဳိး။ အဲ့ဒီလိုမ်ဳိး အနည္းအက်ဥ္း သိေနေတာ့ သည္အခ်ိန္ကတည္းက မဆံုးမထားရင္ သည့္ထက္ႀကီးလာရင္ ဆံုးမလို႔ရႏိုင္ပါ့မလားလို႔ က်ေနာ္ေတြးမိပါတယ္။ သူ႔အေမနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ ယွဥ္ရင္ သူ႔အေမအေပၚ ေတာ္ေတာ္အႏိုင္က်င့္ပါတယ္။ ဆံပင္ေတြဆြဲေစာင့္တယ္၊ မ်က္ႏွာကို ႐ိုက္တယ္၊ ထိုင္ေနတဲ့အခ်ိန္ ေနာက္ဘက္ကေန ဖက္ၿပီး ကိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ဥံဳဖြ ဆိုၿပီးလုပ္တယ္။ သူ႔အေမအိပ္ေနရင္ သူ႔အေမဗိုက္ေပၚ တက္ခုန္တယ္။က်ေနာ့္အေပၚေတာ့ အဲ့ဒါေတြ တစ္ခုမွ မလုပ္ပါဘူး။ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ ခပ္တန္းတန္း ေနပါတယ္။ ေခ်ာ့ျမဴတယ္၊ ေပြ႕ဖက္တယ္။ ပါးကိုနမ္းေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရမ္းႀကီးအေရာမ၀င္ပါဘူး။

က်ေနာ္ ေၾကာက္ေနမိတာက က်ေနာ့္သားက ၄ ဂဏန္းသမား။ စေနသားပါ။ သည္အရြယ္ကတည္းက အၫႊန္႔ ခ်ဳိးမထားရင္ အၫႊန္႔က်ဳိးပါ့မလားလို႔ စိတ္ထဲေတြးမိပါတယ္။ (အသက္ႀကီးတဲ့အထိ ေ၀းရာ မေျပးႏိုင္ခဲ့ရင္ဆိုၿပီး ေတြးၾကည့္တာပါ။)

ကေလး အငိုမတိတ္တာ တိတ္ေအာင္႐ိုက္ၿပီး တိတ္ခိုင္းတာကလည္း အက်င့္လုပ္ေပးတာလို႔ပဲ ေျပာပါရေစဆရာ။ အခုပဲ႐ိုက္ အခုပဲျပန္ေခ်ာ့တာမ်ဳိး လုပ္ရင္ ငိုေၾကာလည္းရွည္ေနမွာစိုးလို႔ပါ။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ငယ္ငယ္က က်ေနာ့္အေဖရဲ႕အ႐ိုက္ကိုခံရၿပီးတဲ့အခါမွာ မငိုဖို႔အတြက္ ဖိအားေပးျခင္းခံရပါတယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စက္ဆုပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီလိုမလုပ္ရင္ ေတာက္ေလွ်ာက္ငိုေနေရာပဲဆရာေရ၊ ဘယ္လိုမွ ေခ်ာ့လို႔မရဘူး၊ ေခ်ာ့ရင္ သူကေတာင္ စိတ္ေကာက္ေသးရဲ႕။

ေယာကၡထီးေၾကာင့္ ကေလးကို ဖိမ႐ိုက္တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ သူ႔ေရွ႕မွာ ႐ိုက္တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ က်ေနာ္လိုခ်င္တဲ့ပံုစံကို သြတ္သြင္းဖို႔အတြက္ ႐ိုက္ႏွက္ရျခင္းပါပဲ။ က်ေနာ္ လိုခ်င္တာက က်ေနာ့္ကို အ႐ိုအေသမတန္တဲ့ အျပဳအမူေတြ မလုပ္ဖို႔၊ အိမ္ကပစၥည္းေတြ မဆံုး႐ံႈးဖို႔ မလိုအပ္ဘဲ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ေစဖို႔ပါပဲခင္ဗ်ာ။

က်ေနာ့္ရဲ႕႐ႈပ္ေထြးလွတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြေၾကာင့္ ဆရာ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္သြားရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ကိုယ့္ဆရာက သည္ comment မွာ တစ္ႏွစ္ခြဲ သားေလးကိုသာမက သူ႔ထက္ ၁၁ ႏွစ္ငယ္တဲ့ အသက္ ၂၁ ႏွစ္အရြယ္ သူ႔ဇနီးကိုပါ ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမ တယ္ဆိုတာႀကီးကို ထည့္ေရးထားပါတယ္။ သည္ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ “စိတ္ထဲမွာ ဆံုးမလိုက္ရင္ လူေတြ ျပဳျပင္လာလိမ့္မယ္”ဆိုတဲ့ အစြဲအလြဲႀကီးတစ္ခု စြဲေနပါတယ္။ ခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြ၊ သူခိုးေတြ၊ ဓားျပေတြ၊ မူးယစ္ေဆးသမားေတြကို ဥပေဒက ဆံုးမတဲ့အေနနဲ႔ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ခဲ့တာ ေခတ္အဆက္ဆက္၊ ႏိုင္ငံတိုင္းလိုလိုမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့သူေတြရဲ႕ အက်င့္က ေထာင္က ထြက္လာတဲ့အခါ ျပင္႐ိုးထိုးစံ ရိွပါသလား။ မခိုး၊ မဆိုး၊ မတိုက္၊ မလုေတာ့ဘူး၊ မူးယစ္ေဆး မသံုးေတာ့ဘူးလို႔ေရာ ဘယ္ႏိုင္ငံ၊ ဘယ္အက်ဥ္းေထာင္က အာမခံႏိုင္ပါသလဲ။

ကၽြန္ေတာ္က ဆံုးမတာကို လံုး၀ မယံုၾကည္ပါဘူး။ ကေလးလည္း ကေလးအေလ်ာက္၊ ေခြးလည္း ေခြးအေလ်ာက္ သူ႔အသိဉာဏ္နဲ႔ သူ ရိွၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ အလားတူပဲ အေလးစားခံထိုက္တဲ့ သက္ရိွေတြလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ခံယူပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ အသက္ ၂၀ ထဲကို ခ်င္းနင္း ၀င္ေရာက္စ ျပဳေနတဲ့ သားတစ္ေယာက္ ရိွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖက သိပ္ကို ႐ိုက္တတ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အတုျမင္ အတတ္သင္ၿပီး သူ႔ တစ္သက္မွာ သူ႔ကို ႏွစ္ခါ သံုးခါ ႐ိုက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေဒါသနဲ႔ ႐ိုက္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေဒါသေျပတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္မွားသြားမွန္း သိလို႔ သားကို ေတာင္းပန္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာင္ကို ဆင္ျခင္မယ္လို႔လည္း ကတိေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သားကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ခင္စြာပဲ ေနပါတယ္။ အတူေနၾကတဲ့အခါ ျပႆနာေတြေတာ့ ရိွတာေပါ့။ တစ္ေန႔ကပဲ သူ လူမွန္း သူမွန္း မသိေအာင္ အရက္မူးလာတယ္။ သူ႔ကို တိုက္တာက ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေနတယ္။ မူးၿပီးေတာ့ ဂ်ီက်ေနတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္က ေျပေျပျပစ္ျပစ္ ေခ်ာ့ေမာ့ေနတဲ့ၾကားက ရမ္းတဲ့အဆင့္ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဒါသက ငယ္ထိပ္ေရာက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ထဆဲတယ္။ အမွန္ကို ၀န္ခံရရင္ လက္သီးနဲ႔လည္း ဆြဲထိုးခ်င္သြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အေမနဲ႔ သူ႔အစ္မနဲ႔က ကၽြန္ေတာ့္ကို တားလိုက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ သတိ၀င္သြားတယ္။ ေဒါသကေတာ့ ျဖစ္ေနဆဲပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေရွာင္ေနလိုက္ပါတယ္။ တစ္ညလံုး ေဒါသျဖစ္ေနတာပါ။ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေျပပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ကြယ္ရာမွာ လံုးလံုးေနေနၿပီး အိပ္ခ်လိုက္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ရက္မနက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ေျပသြားပါၿပီ။ အမွန္ကိုလည္း ျမင္ႏိုင္စြမ္း ရိွသြားပါၿပီ။ သား ႏိုးလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာကန္ေတာ့ပါတယ္။ မေန႔ညက သူမွားခဲ့တာမ်ားအတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္လို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျပာပါတယ္။ “သား ဘာမွ မမွားပါဘူးကြာ။ ေတာင္းပန္စရာလည္း မလိုပါဘူး”လို႔ပါပဲ။ ဟုတ္တယ္ေလ။ သူ သတိလက္လြတ္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ျဖစ္သြားတာအတြက္ ကၽြန္ေတာ္က ေဗြယူစရာလား။

ေျပာခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ့္သားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ၾကားမွာ ခ်စ္ခင္မႈနဲ႔ အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈသာ ရိွခဲ့ပါတယ္။ သား ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ “လူကေလးလို”ပဲ ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံခဲ့ပါတယ္။ ေနရာေပးခဲ့တယ္၊ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြ အမ်ားအျပား ေပးခဲ့ပါတယ္။ ကေလးမို႔ ကေလးလို မွားေနတဲ့ အမွားေတြ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ခြင့္လႊတ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံျဖစ္လာေအာင္ အခ်ိန္ယူ ပံုသြင္းခဲ့ရပါတယ္။

ေဖ်ာင့္ဖ်စည္း႐ံုးတယ္ဆိုလို႔ ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ခုနစ္ႏွစ္ ငယ္ပါတယ္။ သူ စာဖတ္တယ္ဆိုေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ခ်ိန္ သူ႔အသက္ ၂၄ ႏွစ္အထိ ေလးနက္တဲ့စာေတြ မဖတ္ခဲ့ပါဘူး။ အေပ်ာ္ဖတ္ေတြသာ ဖတ္ခဲ့ဖူးတာပါ။ ႐ုပ္ရွင္ဆိုလည္း ျမန္မာကားနဲ႔ ကုလားကားေလာက္သာ ၾကည့္တတ္တာပါ။ အခုအခါမွာေတာ့ စာေကာင္းေတြကို မက္မက္ေမာေမာဖတ္ေနၿပီ ျဖစ္သလို The Pianist, The Queen, The Kite Runner တို႔လို ႏိုင္ငံျခား႐ုပ္ရွင္ကားေကာင္းေတြကိုလည္း အရသာခံ ၾကည့္တတ္သြားပါၿပီ။ အဲဒါကို တစ္ရက္ တစ္မနက္နဲ႔ စည္း႐ံုးရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး လုပ္ယူခဲ့ရတာပါ။ ပထမပိုင္းမွာ ၀တၳဳတို ေကာင္းေလးေတြကို ဖတ္ခိုင္းပါတယ္။ သူဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ ႏွစ္ေယာက္ ေဆြးေႏြးယူပါတယ္။ ဘယ္ဇာတ္ေကာင္က ဘယ္လို၊ ဘယ္ဇာတ္ကြက္က ဘယ္လို၊ သူ႔အျမင္ ကိုယ့္အျမင္ ဖလွယ္ရင္း သူမျမင္တာေလးေတြကို ေဆြးေႏြးျပသြားပါတယ္။ တစ္ခါတေလ သူ ဖတ္ရမွာ စိတ္မပါရင္ ကိုယ္က သူ႔ကို ဇာတ္လမ္း အစအဆံုး ေျပာျပတာမ်ိဳးလည္း ရိွပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ေဆြးေႏြးပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားကားေတြလည္း ေဘးက ထိုင္ ဘာသာျပန္ေပးရင္း ဘာေလးက ဘယ္လို အစရိွသျဖင့္ ျဖည့္ျဖည့္ေျပာေပးသြားတယ္။

အၾကမ္းဖ်င္းေျပာရင္ အခုအေျခအေနကို ေရာက္ဖို႔အတႊက္ ငါးႏွစ္ကေန ခုနစ္ႏွစ္အထိ အခ်ိန္ယူခဲ့ရပါတယ္။ အခ်ိန္ေပးခဲ့ရပါတယ္။ ပ်ဥ္းမနား မဟာၿမိဳင္ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက မိန္႔ၾကားဖူးတယ္။ သူ႔ကို လူႀကီးတစ္ေယာက္က တရားထိုင္ဖို႔ စည္း႐ံုးခဲ့ပံုေလးပါ။ “တရားထိုင္ကြာ”လို႔ သူ႔ကို အဲဒီ့လူက ဘယ္တုန္းကမွ မေျပာခဲ့ဖူးဘူးတဲ့။ “လာ… တို႔ႏွစ္ေယာက္ တရားထိုင္လိုက္ၾကရေအာင္”လို႔သာ ေျပာခဲ့ဖူးတာခ်ည္းပါပဲတဲ့။ ဆိုလိုတာက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ပူးေပါင္းပါ၀င္မႈ၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ စံျပလုပ္ေဆာင္မႈမ်ားနဲ႔သာ တစ္ဖက္သား ကိုယ့္ဖက္ပါလာေအာင္ ဆြဲယူႏိုင္တယ္ဆိုတာကို ဆရာေတာ္က မီးေမာင္းထိုးျပခဲ့တာပါ။ သြန္သင္တာ၊ ၫႊန္ၾကားတာ၊ ဆံုးမတာမ်ားဟာ အေပၚစီးကမို႔ ဘယ္လူသားကမွ ခံခ်င္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပဲ့ျပင္တယ္ဆိုကတည္းက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္ေနပါၿပီ။ ထိန္းေက်ာင္းတယ္ဆိုတာလည္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ လယ္ကြင္းထဲ ဆင္းၿပီး ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အဲဒီ့သတၱ၀ါေတြနဲ႔ အတူေလွ်ာက္ရပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံ၀င္လာေအာင္ လုပ္ယူရာမွာ အခ်ိန္ေပးရပါတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ရပါတယ္။ ပါးစပ္ကေလးနဲ႔၊ တုတ္ကေလးနဲ႔ မရဘူးလား ဆိုရင္ေတာ့ ရတဲ့အခါ ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ပါးစပ္မလႈပ္ႏိုင္၊ တုတ္မကိုင္ႏိုင္တဲ့အခါ ေခါက္႐ိုးက ျပန္က်ိဳးသြားမွာပါ။ အခ်ိန္ယူၿပီး ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ကာ ခ်စ္ခင္စိတ္နဲ႔၊ ေမတၱာနဲ႔ ေျပာင္းယူရင္ေတာ့ ေရရွည္ခိုင္ျမဲတဲ့ အမူအက်င့္တစ္ခုကို ရလာပါလိမ့္မယ္။

ေစာေစာက ကၽြန္ေတာ့္သား အသက္ ၂၀ ဟာ သိပ္ကို အိမ္ျမဲပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္၊ သူ႔ကို အိမ္ထဲမွာသာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္၊ အားကစား႐ံု သြားခ်ိန္၊ ရည္းစားနဲ႔ ခ်ိန္းေတြ႕ခ်ိန္ေတြေတာ့ ျခြင္းခ်က္ေပါ့ဗ်ာ။ ညဥ္႔နက္သန္းေခါင္ ထြက္လည္တယ္ဆိုတာ အင္မတန္နည္းလွသလို အေပါင္းအသင္းနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္တာလည္း မရိွသေလာက္ပါ။ ရံဖန္ရံခါ ႏွစ္လ တစ္ခါ၊ သံုးလတစ္ခါေလာက္ သူ႔အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ဘီယာဆိုင္ ထိုင္တာမ်ိဳးေတာ့ ရိွတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မတားတတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာက စည္းကမ္းတစ္ခုပဲ ရိွပါတယ္။ “ႀကိဳက္တာလုပ္၊ မလိမ္နဲ႔”ဆိုတဲ့ စည္းကမ္းပါ။ လိမ္တာတစ္ခုကိုပဲ ျပင္းျပင္းထန္ထန္တားပါတယ္။ (ဒါ ေရွ႕က ကၽြန္ေတာ့္ပို႔(စ္)ေတြထဲမွာ အက်ယ္ေရးၿပီးသားပါ။)

ေျပာခ်င္တာက ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကို ျဖတ္သန္းေနစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကၽြန္ေတာ့္သားမွာ ဘာျပႆနာမွ ႀကီးႀကီးမားမား မရိွခဲ့ဘူး။ နားေပါက္ ေဖာက္ခ်င္တယ္၊ ေဖာက္။ ဆံပင္ ဆိုးခ်င္တယ္၊ ဆိုး။ ကၽြန္ေတာ္ မႏွစ္သက္တာေတြျဖစ္ေပမယ့္ ဘာမွ အေရးမႀကီးတာေတြအတြက္ ျပႆနာအျဖစ္မခံဘူး။ ဒါေတြက အခ်ိန္တန္ရင္ သူ႔ဟာနဲ႔သူ ၿပီးသြားမွာေတြ။ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တာက စာနာနာဖတ္တဲ့ လူသား။ အဲဒါျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ေတြ စာမဖတ္တတ္ခင္ကတည္းက ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့တယ္။ အခု ကၽြန္ေတာ့္သားေရာ၊ သမီးေရာ စာဖတ္တဲ့၀ါသနာ အျပည့္ရိွေနၾကတယ္။ ေတာ္ၿပီ၊ သည္ေလာက္ဆိုရင္။ က်န္တာက လူငယ္တို႔ဘာ၀ လုပ္ခ်င္တာ အကုန္လုပ္။ လုပ္သမွ် မိဘ သိရပါေစ။ ဒါမွ အခ်ိန္မီ ကုလို႔ ရမွာ။ ဒါပဲ။

အခု အဲဒီ့အက်င့္ေၾကာင့္ ဘယ္ေလာက္အထိ ဆိုးလာလဲဆိုေတာ့ ေက်ာင္းလခေတာင္းရမွာေတာင္ သားက အေဖနဲ႔ အေမကို အားနာတယ္၊ သနားတယ္ဆိုတဲ့ အဆင့္ကို အလိုလို ေရာက္လာတယ္။ မုန္႔ဖိုးေတာင္းဖို႔မ်ားေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခက္ေနရွာတယ္။ ဖေအက နားလည္စြာနဲ႔ မေပးမိရင္၊ ေမ့ေနရင္ အိပ္ထဲ တစ္ျပားမွ မရိွဘဲ ေနခ်င္ေနတတ္ေနတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္သား ေတာ္ေၾကာင္း ၾကြားေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေတာ္လည္း မေတာ္ေသးပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ဆက္ဆံေရးကို ႐ုပ္လံုး ေပၚေအာင္ ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ သူ႔ကို တေလးတစား ပဲ့ျပင္ထိန္းေက်ာင္းခဲ့တာမို႔ သည္အေျခအေနကို ေရာက္လာတာပါ။

တစ္ဆက္တည္း ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ့္သမီးက မိဘအေပၚမွာ တအားဆိုးပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူ မေက်နပ္တာက ကၽြန္ေတာ့္ကိုပါ။ ကၽြန္ေတာ္က သူကေလးဘ၀က သူ႔မ်က္စိေအာက္မွာတင္ အိမ္ေထာင္ေရးေဖာက္ျပန္မႈ ႏွစ္မႈတိတိ က်ဴးလြန္ခဲ့တာကိုး။ အဲေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ အရမ္းကို ကန္႔လန္႔တိုက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္႐ိုက္ခ်င္ခဲ့မိတယ္၊ ႏုတ္ႏုတ္စင္းပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ကို သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကန္႔လန္႔တိုက္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါ သူ႔အမွား မဟုတ္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့္အမွားကို သူအခဲမေက်မွန္း ရိပ္မိသိရိွသြားတဲ့အတြက္ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ သိပ္႐ိုက္ခ်င္ေနခ်ိန္မွာ စိတ္ကိုထိန္းၿပီး သူ႔ကို ခါတိုင္းထက္ ပိုခ်စ္ျပခဲ့ပါတယ္။

ကေလးေတြကို ႐ိုက္ခ်င္စရာ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္မွာ သူတို႔ေလးေတြ အခ်စ္ခံခ်င္ဆံုး အခ်ိန္ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတဲ့ ကေလးသူငယ္ စိတ္ပညာ အဆိုအမိန္႔ တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲကို အျမဲဆြဲထည့္ခဲ့၊ ႏွလံုးသြင္းခဲ့ၿပီး သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ ခါတိုင္းထက္ ပိုခ်စ္ျပခဲ့ပါတယ္။ ပိုယုယခဲ့ပါတယ္။ ပိုအေလးေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါလည္း အခ်ိန္ အၾကာႀကီး ယူရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ျပစ္မႈေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ကမၻာ့ကုန္သြယ္ေရးဗဟိုအေဆာက္အအံုႀကီးဟာ မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာ ၿပိဳက်ပ်က္စီးသြားပါတယ္။ အဲဒီ့အေဆာက္အအံုႀကီးကို ျပန္ေဆာက္ဖို႔က်ေတာ့ မိနစ္ပိုင္းနဲ႔ ျပန္တည္လို႔ မရပါဘူး။ ဒါကို နားလည္တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းအခ်ိန္ေပး အရမ္း ၀ါယမစိုက္ခဲ့ရပါတယ္။

အခု ငါးႏွစ္ေလာက္ အၾကာမွာ ကၽြန္ေတာ့္သမီးလည္း အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားပါၿပီ။ တစ္ခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ကန္႔လန္႔တိုက္ခဲ့တဲ့ သမီးမွ ဟုတ္ပါေလစလို႔ သံသယျဖစ္ေလာက္ေအာင္ သူ႔ဘက္က လိမ္မာေနပါၿပီ။ အပိုးက်ိဳးေနပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ တုတ္တစ္ခ်က္ မကိုင္ခဲ့ပါဘူးခင္ဗ်ား။

ကၽြန္ေတာ့္အဘိဓာန္မွာ ဆံုးမ၊ သြန္သင္၊ ၫႊန္ၾကားဆိုတာေတြ မရိွသလို ႐ိုေသဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရလည္း မရိွပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္တန္ဖိုးထားတာက ေလးစားမႈပါ။ ရိုေသက တစ္လမ္းသြား၊ တစ္ဖက္သတ္ပါ။ ေလးစားမႈက အျပန္အလွန္ သေဘာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အာရွသားေတြ ေခတ္ေနာက္က် က်န္ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ေတြရဲ႕ အရင္းခံက ႐ိုေသမႈကို ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ေလးစားမႈကို မ်က္ကြယ္ျပဳလိုက္ၾကလို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို ျမင္တဲ့ အာရွသားေတြ ျပင္ႏိုင္ခဲ့ၾကလို႔လည္း အခုအခါမွာ အာရွက်ားေတြ ျဖစ္လာေနၾကပါတယ္။

က်ေနာ့္ဗ်ဴဟာ မမွန္ဘူးလို႔ သိလာတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီနည္းနဲ႔ က်ေနာ္ အသားက်ေနပါၿပီ ဆိုတဲ့ စကားကို ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံပါတယ္။ ျပင္ခ်င္စိတ္ရိွရင္ ဘယ္ေလာက္ အသားက်က် ျပင္လို႔ရတယ္ဆိုတာလည္း ျဖည့္စြက္ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စာေတြထဲမွာ ပါၿပီးသားပါ။ ကၽြန္ေတာ္က မ်ိဳးနဲ႔ ႐ိုးနဲ႔ ခ်ီၿပီး ႐ိုက္တတ္သူမို႔ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခကို ေကာင္းေကာင္း ေပးလို႔ရႏိုင္သူမို႔ မိန္းမနဲ႔ ကေလး႐ိုက္တာကို အသားက်ေနတဲ့သူပါ။ ကေန႔အခါမွာ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးကို လက္ဖ်ားနဲ႔ေတာင္ မတို႔ေတာ့တာ ၁၆ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီျဖစ္သလို ကၽြန္ေတာ့္သားသမီးေတြကိုလည္း ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ႐ိုက္ႏွက္ျခင္း မရိွတာလည္း ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီလို႔ ခပ္တင္းတင္း ေျပာႏိုင္ေနပါၿပီ။ အဲဒါဘာလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က ကိုယ့္လုပ္ရပ္ မမွန္မွန္း ရင္ထဲ အသည္းထဲက တကယ္ သိလို႔တကယ္ျပင္ခ်င္စိတ္ အျပည့္နဲ႔ ျပင္ခဲ့လို႔ပါပဲ။

ဘုရားေဟာနဲ႔ပဲ နိဂံုးခ်ဳပ္ပါရေစ။ ၀ီရိယရိွသူအတြက္ ဘယ္အရာမဆို ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ဆႏၵတကယ္ရိွသူအတြက္ ဘယ္အရာမဆို ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ဘုရားရွင္က ေဟာခဲ့ပါတယ္။ ပါဠိလို ေရးျပတတ္ေပမယ့္ အလကား ဇယား႐ႈပ္မွာမို႔ ေရးမျပေတာ့ပါဘူး။

အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ စာေရးလာတဲ့ ဆရာေနေအးလိႈင္အပါအ၀င္ လူသားအားလံုးအေနနဲ႔လည္း တကယ္ျဖစ္ခ်င္ရင္ တကယ္လုပ္လို႔ရတယ္ဆိုတာကို ဘုရားက ေဟာၿပီးသားမို႔ ကိုယ္ တကယ္ျဖစ္ခ်င္ မျဖစ္ခ်င္သာ ေသခ်ာေအာင္ လုပ္ၾကပါလားဗ်ာလို႔ ေလေပ်ာ့ေလးနဲ႔ တိုက္တြန္းလိုက္ခ်င္ပါသဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ ၀၃၀၈၁၀)

You don’t need to beat him!

တစ္ႏွစ္ခြဲသားကို ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမသူရဲ႕ စိတ္အခံ

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမျခင္းရဲ႕ အက်ဳိးအျပစ္ ပို႔(စ္)မွာ တစ္ေယာက္က  ကြန္မန္႔၀င္ေရးသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတဲ့ ကြန္မန္႔ေလးပါ။ မိဘအမ်ားနဲ႔ သက္ဆိုင္ေနတာမို႔ သူ႔ကြန္မန္႔ကို ပို႔(စ္)တစ္ခုအေနနဲ႔ သတ္သတ္ ေဆြးေႏြးတင္ျပပါရေစခင္ဗ်ား။

သူ႔ကြန္မန္႔ကို အရင္ဖတ္႐ႈေတာ္မူေပးၾကပါ။

႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမျခင္းရဲ႕ အက်ဳိးအျပစ္ေတြကို သိေပမယ့္လည္း တစ္ႏွစ္ခြဲသာ ရိွေသးတဲ့ က်ေနာ့္သားကို ႐ိုက္ႏွက္ၿပီး ဆံုးမျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ။ ႐ိုက္ႏွက္မိတုိင္း၊ ႐ိုက္ႏွက္ၿပီးတိုင္း စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အျခားနည္းလမ္းနဲ႔ဆံုးမဖို႔ မၾကံစည္တတ္ျဖစ္ေနတယ္။

တစ္ႏွစ္ခြဲသာ ရိွေသးတဲ့ကေလးက ဘယ္လိုအျပစ္ေတြမ်ား က်ဴးလြန္ေနသလဲဆိုေတာ့ လက္ညိႇဳးေလးေထာင္လို႔ ဟင္း… ဆိုၿပီး သတိထားဆိုတဲ့ပံုစံ၊ လက္ကေလး ႏွစ္ဖက္ကို ဆုပ္လို႔ လက္သီးဆိုၿပီး ျပတာက တစ္မ်ဳိး၊ ေနာက္တစ္နည္းက ေကာ့ျပတာပါ။ အျခားအျပစ္ေတြက မီးဖိုေခ်ာင္မွာထားတဲ့ ဆားဗူး၊ အခ်ဳိမႈန္႔ဗူး၊ အေရာင္တင္မႈန္႔ ဗူးေတြကို ယူငင္ၿပီး ေဆာ့တာပါ။ အဲ့ဒီဗူးေတြ ထားတဲ့ ေနရာကလည္း သူလက္လွမ္းမီတဲ့ ေနရာမွာ ျဖစ္ေနတာကိုး။ အျခား လက္လွမ္းမမီတဲ့ ေနရာမွာထားဖို႔ကလည္း ေလာေလာဆယ္ မလုပ္ေဆာင္ရေသးလို႔ပါ။

ေနာက္လုပ္တဲ့အျပစ္ေတြက ဖက္ၿပီးကိုက္တာပါ။ အရင္က သူ႔အေမကိုပဲ ကိုက္တတ္တာပါ။ သည္ေန႔မနက္မွ က်ေနာ့္ကို ဖက္ကိုက္ပါေလေရာ သူကေတာ့ အသဲယားၿပီး ကိုက္တာ။ ေနာက္ခ်င္စိတ္နဲ႔ ကိုက္တာ ျဖစ္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သည္လို အျပဳအမူမ်ဳိး ေနာက္မလုပ္ဖို႔ က်ေနာ္႐ိုက္ၿပီး ဆံုးမမိပါတယ္။

ကိုက္တဲ့အတြက္ ႐ိုက္တာက တစ္ခ်က္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ႐ိုက္လို႔ ငိုတဲ့အခါမွာ အသံမထြက္နဲ႔ဆိုၿပီး ထပ္႐ိုက္တာကေတာ့ သူ မတိတ္မခ်င္းေပါ့။ တခ်ဳိ႕အျပစ္ေတြက ပတ္၀န္းက်င္က သင္ေပးလို႔တတ္သြားတဲ့အျပစ္ေတြပါ။ ဒါကို ဆက္မလုပ္ဖို႔ တားျမစ္ရတာပါ။ လက္သီးဆုပ္ျပတာ၊ ေကာ့ျပတာေတြကို သူ႔အေမဘက္က သူ႔အဖိုး သင္ေပးလိုက္တာပါ။ သူ႔အဖိုးနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔က အဆင္မေျပပါဘူး။ ခပ္တန္းတန္းေနၾကပါတယ္။ သူ ဘယ္လိုရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ သည္လိုအျပဳအမူမ်ဳိးေတြကို သင္ေပးသလဲေတာ့ က်ေနာ္မသိပါဘူး။ သူ႔ကိုလည္း က်ေနာ္ ေျပာလိုစိတ္မရိွပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္သားကိုေတာ့ အဲ့ဒီလိုမလုပ္ဖို႔ ပထမ တတ္ခါစတုန္းက သား အဲ့ဒီလိုမလုပ္ရဘူးေနာ္ဆိုၿပီး စကားနဲ႔ဆံုးမပါတယ္။ ကိုယ့္ကသာ ေျပာေပမယ့္ သူ ေသေသခ်ာခ်ာ နားမလည္ေသးပါဘူး။ စကားလည္း မေျပာတတ္ေသးပါဘူး။ အဲ့ဒီလို ေျပာလိုမရတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ၀ါးျခမ္းျပားေလးနဲ႔ က်ေနာ္ ၿခိမ္းေျခာက္ရပါေတာ့တယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း မလုပ္ေစခ်င္တဲ့အရာတိုင္း ၀ါးျခမ္းျပားေလးကိုင္ ၾကမ္းျပင္ကို ႐ိုက္လို႔ သတိေပး တားျမစ္ရပါေတာ့တယ္။ ေသာက္ေရကို မေသာက္ပဲ ပလုပ္က်င္းသလို ေထြးထုတ္တာ၊ ေသာက္ေရခြက္ကို ကိုယ္တိုင္ ကိုင္ေသာက္ခ်င္တဲ့အခါမ်ဳိးမွာ အဲ့ဒီလို မလုပ္ဖို႔။ ဘာျဖစ္လို႔ အဲ့ဒီလို မလုပ္ခိုင္းရတာလဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္ အခုငွားေနတဲ့အိမ္က ႏွစ္ထပ္အိမ္အေပၚထပ္အခန္းမွာ မို႔လို႔ ေရဖိတ္က်တဲ့အခါ ေအာက္က လူေတြအတြက္ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္မွာ စိုးရိမ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါ။ ေနာက္လုပ္တဲ့ အျပစ္ေတြက ထမင္းစားတဲ့အခါ ဟင္းခြက္ေတြကို လိုက္ႏိႈက္တတ္တာ၊ ေဘးနားမွာ လာၿပီး အိုးနင္းခြက္နင္း ျဖစ္တာက တစ္မ်ဳိး။ ဒါေတြအတြက္ ၀ါးျခမ္းျပား အားကိုးလို႔ ႐ိုက္ႏွက္ေနရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

အခုလို ႐ိုက္ႏွက္ျခင္းေၾကာင့္ ဘယ္လိုအျပစ္ေတြ ျဖစ္လာမလဲဆိုတာကိုေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ရေတာ့မွာပါပဲ… :(

တစ္ႏွစ္ခြဲကေလးကို ႐ိုက္ႏွက္တာဟာ ေတာ္ေတာ္ သဘာ၀မက်တာပါပဲ။ သည္စာမွာ အခ်က္တစ္ခ်က္ကို ဘြားဘြားႀကီးျမင္ေနရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အေရွ႕တိုင္းရဲ႕ ေဒြးေရာယွက္တင္ လူ႔ေဘာင္ ပံုစံပါ။ အိမ္ေထာင္က်တဲ့အခါ ကိုယ့္တစ္အိုးတစ္အိမ္ခြဲေနႏိုင္သည့္တိုင္ ႏွစ္ဖက္မိဘ အသိုင္းအ၀ိုင္းက ကပ္ပါေနတယ္။ အဲဒါေတြက ကေလးေတြကို ကၽြန္တာ္တို႔ လိုခ်င္သလို ျဖစ္မလာေအာင္ ဟန္႔တားေနတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။

အမွန္က သည္ကေလးက ဘာအျပစ္မွ မလုပ္ေသးပါဘူး။ သူ႔အေနနဲ႔ အေကာင္းအဆိုး၊ အက်ိဳးအျပစ္ကို ခြဲျခားသိတတ္ႏိုင္ေသးတဲ့ အရြယ္လည္း မဟုတ္ေသးပါဘူး။ အဓိက ျပႆနာက သူ ဘယ္သူ႔ကို အတည္ယူရမလဲဆိုတာ မသိတဲ့ ျပႆနာပါ။

သည္စာေရးသူအေနနဲ႔ ႐ိုက္ျခင္း႐ိုက္ရင္ သူ႔ေယာကၡထီးကိုျဖစ္ေစ၊ ကေလးအေမ သူ႔မယားကိုသာျဖစ္ေစ လွိမ့္႐ိုက္သင့္ပါတယ္။ ကေလးကို လံုး၀ မ႐ိုက္သင့္ပါဘူး။

ကေလးသည္လို ျဖစ္ေနတာကို မႏွစ္သက္ဘူးဆိုရင္ ပထမဆံုးက ကိုယ့္ဇနီးကို ကိုယ္ ေဖ်ာင့္ဖ်စည္း႐ံုးၿပီး ကေလးနဲ႔ သူ႔အဘိုးနဲ႔ အေတြ႕က်ဲေအာင္ ဖန္တီးသင့္ပါတယ္။ သည့္ထက္ပိုလုပ္သင့္တာက ကိုယ္နဲ႔ မေျပမလည္ျဖစ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ေယာကၡထီးကို ကိုယ့္ဘက္ပါလာေအာင္ စည္း႐ံုးယူဖို႔ပါ။ ေတာ႐ိုင္းတိရစၧာန္ေတြ ျဖစ္တဲ့ က်ားေတြ၊ ျခေသၤ့ေတြေတာင္ ဆပ္ကပ္ထဲမွာ ကိုယ္လိုသလို ေစခိုင္းႏိုင္ေနတာဟာ လူဟာ အသိဉာဏ္ျမင့္လို႔ပါ။ ေယာကၡထီးက က်ား မဟုတ္၊ ဆင္မဟုတ္ပါဘူး။ လူပါ။ ေဖ်ာင့္ဖ်စည္း႐ံုးဖိ္ု႔ ပိုလြယ္ပါတယ္။ မလြယ္ေအာင္ တားဆီးေနတာက မာနပါ။ ကိုယ့္မာနေၾကာင့္ ကိုယ့္မိန္းမလည္း စိတ္ဆင္းရဲ၊ ကိုယ့္သားေလးလည္း ၾကားထဲက ဒဏ္ခံေနရတဲ့ အျဖစ္ကို ျမင္လာမယ္ဆိုရင္ ဒါကို ဆင္ျခင္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

တစ္ဖက္သားကို ေခြးနဲ႔ ႏိႈင္းတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဆင္ျခင္သင့္လို႔ နမူနာတစ္ခု ေျပာပါ့မယ္။ ေခြးတစ္ေကာင္ ဆိုးေန၊ ကိုက္ေန၊ လိုက္ဆြဲေန၊ ေသာင္းက်န္းေနရင္ အဲဒီ့ေခြးရဲ႕ ႏႈတ္သီးကို ျခင္းစြပ္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ရေတာ့မွာပါ။ အဲဒီ့အတြက္ အဲဒီ့ေခြးကို မဆိုးနဲ႔၊ မေဟာင္နဲ႔၊ မကိုက္နဲ႔၊ မဆြဲနဲ႔လို႔ လူစကား သြားေျပာေနလို႔ မရပါဘူး။ အဲဒီ့ေခြး အၿမီးႏွံ႔ေလာေအာင္ ထန္းလ်က္၊ အမဲ႐ိုး၊ ဘီစကစ္စသျဖင့္ ေခြးႀကိဳက္ေလာက္တဲ့ အရာတစ္ခုခုကို အရင္ျပရပါမယ္။ ေခြးနဲ႔ ရင္းႏွီးလာေအာင္ လုပ္ရပါမယ္။ အဲဒီ့ေနာက္ ေဖာ္ေရြလာတဲ့ ေခြးရဲ႕ ႏႈတ္သီးကို ျခင္းစြပ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ေခြးကို ပြတ္သပ္ေပးရမယ္၊ ၿပီးရင္ ျခင္းစြပ္ရပါမယ္။ အဲဒီ့အတြက္ ေခြးအရပ္နဲ႔တူေအာင္ ဒူးေထာက္တန္ေထာက္၊ ေဆာင့္ေၾကာင့္ ထိုင္တန္ ထိုင္ရမွာပါ။ အဲဒါဟာ အ႐ံႈးေပးတာ မဟုတ္မွန္း လူတိုင္း သိပါတယ္။

သို႔ေသာ္ လူလူခ်င္းက်ရင္ေတာ့ ထန္းလ်က္သံုးရေကာင္းမွန္း မသိသလို ဒူးလည္း မေထာက္ျဖစ္တတ္ၾကဘူး။ အဲဒါဟာ မာနပါ။ ေခြးနဲ႔က်ေတာ့ ေခြးပဲဆိုၿပီး ဒူးေထာက္လိုက္ရတာကို မာန ခ်ရတယ္လို႔ ဘယ္သူမွ မေတြးၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေခြးနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ လူနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ရည္မွန္းခ်က္က အတူတူပါပဲ။ ကိုယ္လိုခ်င္တာ ျဖစ္လာေအာင္၊ ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တာ ျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ဖို႔ပါပဲ။ ဒါကို ႏွလံုးသြင္းႏိုင္မယ္ဆိုရင္ လူအားလံုးနဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ ဆက္ဆံတတ္လာပါလိမ့္မယ္။ ဆက္ဆံေရးတိုင္းကို အဆင္မေျပျဖစ္ေစတာက ဘာမဟုတ္တဲ့ တလြဲမာနေတြပါဗ်ာ။

ကေလးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဆက္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သည္တစ္ႏွစ္ခြဲသားေလးဟာ ဘာဆို ဘာမွ အေကာင္းအဆိုး အက်ိဳးအျပစ္ မသိေသးတာမို႔ သူ႔ကို ႐ိုက္႐ံုမက သတ္ပစ္ရင္လည္း သိမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို သိထားဖို႔ လိုပါတယ္။ သည္အရြယ္ဟာ အေမ၊ အေဖရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ေနရတဲ့ အရြယ္ပါ။ အေမ အေဖ မႀကိဳက္ဘူး ဆိုတာ တစ္ခ်က္တည္းနဲ႔တင္ လံုေလာက္ပါတယ္။ တစ္ခုေတာ့ ရိွတယ္၊ အနားမွာ အားကိုး မရိွဖို႔ လိုပါတယ္။ အေမ မၾကည္ရင္ အေဖ့ဆီ ေျပးႏိုင္၊ အေဖေရာ၊ အေမပါ မၾကည္ဘူးဆိုရင္ အေဒၚေတြ၊ အဘိုးအဘြားေတြဆီ ေျပးကပ္ႏိုင္တာမ်ိဳး ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ အဲလိုသာဆိုရင္ေတာ့ ကေလးကို ႐ိုက္မယ့္အစား အိမ္ေထာင္သည္ ျဖစ္လာရက္နဲ႔ အိမ္မခြဲႏိုင္တဲ့ ကိုယ္၊ တစ္အိုးတစ္အိမ္မထူေထာင္ႏိုင္ေသးဘဲ အိမ္ေထာင္ျပဳမိတဲ့ ကိုယ့္ပါးကိုယ္သာ စပ္စပ္ကေလး ႐ိုက္သင့္ပါတယ္။

တကယ္လို႔ သိပ္႐ိုက္ခ်င္တယ္ဆိုရင္လည္း ကေလး သံုးႏွစ္က ငါးႏွစ္အတြင္းေလာက္မွာ ေဒါသ မပါဘဲ ႐ိုက္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ ဒါမလုပ္နဲ႔ ေနာက္တစ္ခါ လုပ္ရင္ ႐ိုက္မယ္လို႔ အရင္ဆံုး မွာၾကားရပါမယ္။ ကေလးက လုပ္တဲ့အခါမွာလည္း ကိုယ္ေျပာထားတဲ့အတိုင္း ႐ိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ ႐ိုက္ၿပီးတာနဲ႔ သားကို မခ်စ္လို႔ ႐ိုက္တာ မဟုတ္ဘူး။ သားရဲ႕ အျပဳအမူကို ျပင္ေစခ်င္လို႔ ႐ိုက္တာလို႔ ေျပာၿပီး အသားနာလို႔ ငိုေနတဲ့ ကေလးကို ေခ်ာ့သင့္ပါတယ္။

ကေလး အငိုမတိတ္လို႔ ႐ိုက္ၿပီး တိတ္ခိုင္းသူေလာက္ ေလာကမွ လူမဆန္သူ၊ လူစိတ္ မရိွသူ မရိွပါဘူး။ အဲဒီ့လူကို တစ္စံုတစ္ေယာက္က နာက်င္ေအာင္ လုပ္တဲ့အခါ သူေရာ မေအာ္ဘဲ၊ မညည္းဘဲ ေနမလားလို႔ ေမးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ တျခားဟာ မေျပာပါနဲ႔၊ နာက်င္ကိုက္ခဲတဲ့ ေရာဂါေ၀ဒနာတစ္ခုခု ျပင္းျပင္းျပျပ ခံစားရရင္ေတာင္ လူဆိုတာ ေအာ္မိ၊ ညည္းမိတတ္ၾကပါတယ္။ (တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အနာခံႏိုင္တဲ့ အတိုင္းအဆခ်င္း မတူလို႔ တခ်ိဳ႕အတြက္ ေတာင့္ခံႏိုင္တဲ့ အတိုင္းအဆ တစ္ခုေတာ့ ရိွမွာပါ။ အဲဒီ့လူေတြလည္း အဲဒီ့အတိုင္းအဆ ေက်ာ္ရင္ ေအာ္မွာ ညည္းမွာ ေသခ်ာပါတယ္။) အဲဒါကို မေအာ္နဲ႔ မညည္းနဲ႔လို႔ ေျပာရင္ လူဆန္ပါဦးမလား။ အင္မတန္ စဥ္းစားသင့္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းကလဲ ကၽြန္ေတာ့္အေဖက ႐ိုက္လို႔ နာတဲ့အခါ ငိုမိတယ္။ အဲဒါဆိုရင္ အေဖက အခု စာေရးလာသူလိုပဲ မတိတ္တိတ္ေအာင္ တုတ္နဲ႔ပဲ ဆက္႐ိုက္ၿပီး ႏွိပ္စက္ပါတယ္။ ႏိွပ္စက္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ သံုးပါတယ္။ အေဖ ႐ိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္သိပ္မနာမိဘူးဆိုရင္ေတာင္ အဲသလို နာလို႔ ငိုတာကိုပဲ ကိုယ္ခ်င္းမစာစြာ ဆင့္႐ိုက္ၿပီး အတိတ္ခိုင္းတဲ့ အျပဳအမူကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အင္မတန္ စက္ဆုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အခုဆို ကၽြန္ေတာ့္အေဖ မရိွေတာ့တာ ၃၄ ႏွစ္ ျပည့္ပါေတာ့မယ္။ အေဖ့ကိုလည္း နားလည္ခြင့္လႊတ္လို႔ ရသြားသလို အေဖ့ေက်းဇူးကိုလည္း ေအာက္ေမ့ သတိရပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ အေဖ့အျပဳအမူကို စက္ဆုပ္ၿပီး အေဖ့ကို ခ်စ္လို႔ မရတာကေတာ့ ယေန႔ထက္တိုင္ပါ။

အခု စာေရးလာသူဟာ အသိေခါက္ခက္ အ၀င္နက္ေနတယ္လို႔ ေျပာရမလား မသိပါဘူး။ ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးအျပစ္ေတြကို သိေပမယ့္လည္းလို႔ သူက စကားခံထားတာကိုး။ အသိတစ္ခုရိွၿပီး အဲဒီ့အသိေၾကာင့္ သေဘာထား မေျပာင္း၊ အျပဳအမူလည္း လိုက္ေျပာင္းမလာဘူးဆိုရင္ အဲဒီ့အသိဟာ ဘာမွ အသံုးမက်ပါဘူး။ ဗဟုသုတ အထိုက္အေလ်ာက္ရိွတဲ့ လူ႔အႏၶသာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အသိသာရိွၿပီး ဉာဏ္မရိွသူသာ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ အိမ္သာက ဆင္းရင္ လက္ေဆးတာ က်န္းမာေရး အတြက္ ေကာင္းတယ္လို႔ သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ အိမ္သာက ဆင္းလာေပမယ့္ လက္မေဆးဘဲေနသူနဲ႔ အတူတူပါပဲ။

အားနာနာနဲ႔ ေျပာရရင္ ေယာကၡထီးကို မေက်နပ္တိုင္း ကေလးကို ဖိ႐ိုက္ေနတာသာျဖစ္ပါတယ္။ ကာယကံရွင္က သည္အခ်က္ကို ၀န္ခံခ်င္မွ ၀န္ခံပါလိမ့္မယ္။ ၀န္မခံဆို ကိုယ္တိုင္လည္း သတိထားမိခ်င္မွ ထားမိမွာကိုး။ မသိစိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေနတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာ ျပန္စဥ္းစားရင္ အဲဒီ့အတိုင္း ေပၚလာမွာပါ။

ကေလးအတြက္ သင့္တင့္တဲ့ အေျဖကို ထုတ္ႏိုင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ယူဆၿပီး ဒါကို ေရးလိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သည္လို ေရးလိုက္တဲ့အတြက္ ကာယကံရွင္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ရတယ္ဆိုရင္ ေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ – 020810)

Right to Expression

ေျပာေရးရွိက ေျပာပိုင္ၾကေစ…

ခုေခတ္ကာလမွာ လူငယ္ေတြဟာ မိဘကို ႐ိုေသသမႈ နည္းလာၾကတာ အထင္အရွားပါပဲ။ ထို႔အတူ မိဘကို ပက္ေကာ္ကလန္ ျပန္ေျပာေနတဲ့ လူငယ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အမ်ားအျပား ေတြ႕ခဲ့ဖူးသလို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း အဲသလို ႐ိုင္းမိုက္တဲ့ သားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။


ဘာေၾကာင့္ သည္လိုေတြျဖစ္ေနရတာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ လူငယ္ေတြက အဲသလို ေျပာဆိုေနၾကတာလဲစသျဖင့္ သည္ျပႆနာကို ခ်ဥ္းကပ္ၾကည့္ဖို႔ လိုလာပါၿပီ။ မိဘနဲ႔ သားသမီးတို႔ အၾကားမွာ ရွိေနတဲ့ ျပႆနာအေထြေထြကို အတြင္းႏိႈက္ၿပီး ထဲထဲဝင္ဝင္ ေစ့ငုၾကည့္ဖို႔ေကာင္းေနပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ယခုအခ်ိန္ထိ သားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနေသးသကဲ့သို႔ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ မိဘတစ္ပါးလည္း ျဖစ္ေနျပန္တဲ့အတြက္ သည္ ကိစၥကို အေလးအနက္ထား စဥ္းစားၾကည့္မိပါတယ္။

ေသေသခ်ာခ်ာ ဆန္းစစ္ ေစ့ငုၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ဘယ္ဟာက အေၾကာင္းတရား၊ ဘာက အက်ိဳးတရားဆိုတာေတြကို တိတိပပ ျမင္လာရပါတယ္။

ဘယ္အခ်ိန္က စၿပီး မိဘကို မခန္႔ေတာ့သလဲ

ကေလးတစ္ေယာက္မွာ ကိုယ္ပိုင္မာန္ေလးေတြ စတင္ ေပၚေပါက္လာကတည္းက မိဘကို ကလန္ကဆန္ လုပ္ေလသေယာင္ အမူအက်င့္ေတြကို စတင္ ေတြ႕ရႏိုင္ပါၿပီ။ ဒါေတြဟာ ကေလးရဲ႕ အသိဉာဏ္နဲ႔ ကိုယ္ရည္ ကိုယ္ေသြး ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အတိုင္းအဆေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ေစာတာနဲ႔ ေနာက္က်တာသာ ကြာပါလိမ့္မယ္။ တစ္ခ်ိန္မဟုတ္ တစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ သည္လို ကလန္ကဆန္ လုပ္သေယာင္ အမူအရာေတြကို မလြဲမေသြ ေတြ႕ရမွာပါပဲ။

ကေလးအမ်ားစုဟာ အသက္ ငါးလ၊ ေျခာက္လသားေလာက္မွာ သူတို႔ ႀကိဳက္တာ၊ မႀကိဳက္တာေတြကို တိတိပပ စတင္ေဖာ္ျပလာၾကၿပီ။ ေျခာက္လသား ေက်ာ္လာတာနဲ႔ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္စိတ္ေလးေတြ ေပါက္လာၿပီ။ အဲဒီ့အခ်ိန္ကစၿပီး မိဘက သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ လုပ္ၾကည့္ခ်င္တာေလးေတြကို တားျမစ္တဲ့အခါတိုင္း မိဘကို ဆန္႔က်င္ျပလာတတ္ၾကပါေတာ့တယ္။ ဆယ္လသားလည္း ေက်ာ္လာေရာ သူတို႔ကိုလည္း လူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳေစ့ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးက ေဖးေဖးထ လာပါၿပီ။ သတိထားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ဒါကို ျမင္သာပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကလန္တာက မိဘကို ေစာ္ကားလိုတဲ့ ဆႏၵသေဘာထားေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး။ မိဘက သူ႔အေပၚ ထားရွိတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ အတိုင္းအဆကို စမ္းသပ္ၾကည့္တာရယ္၊ သူ႔အတၱနဲ႔ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးက ဖြံၿဖိဳးလာတာရယ္၊ အသိအမွတ္ျပဳခံခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ မသိတတ္ေသးတဲ့ အရြယ္မွာ မသိသား ဆိုးရြားစြာ က်ဴးလြန္တဲ့ အမႈသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါကို မိဘေတြက ဘယ္လို တံု႔ျပန္တတ္ၾကပါသလဲ။

ေျခာက္လွန္႔နည္းတစ္ခုခုကို သံုးလို႔ သူတို႔ဩဇာကို အတင္းကို တည္ခိုင္းပါေတာ့တယ္။ သည္လိုနဲ႔ မိဘေတြဟာ သားသမီးေတြကို မိမိတို႔ ေျပာတဲ့အတိုင္း လိုက္နာေစတဲ့ နည္းစနစ္မ်ိဳးစံုကို စမ္းသပ္ က်င့္သံုးၾကပါေတာ့တယ္။ သည္အခါမွာ အထူးတလည္ ေအာင္ျမင္တာကိုလည္း ေတြ႕ရတယ္။

တစ္နည္းေျပာရရင္ သူတို႔ရဲ႕ ဩဇာကို မွားသည္ျဖစ္ေစ၊ မွန္သည္ ျဖစ္ေစ နာခံခိုင္းပါေတာ့တယ္။ နည္းကေတာ့ အဓမၼနည္းကို အမ်ားဆံုး သံုးၾကတာပါ။ သားသမီး လုပ္တဲ့ ကေလးမ်ားကလည္း အျမင္အရ (အလံုးအဖန္အရ)နဲ႔တင္ မိဘက မိမိထက္ အင္အားႀကီးသူမ်ား ျဖစ္ေနေတာ့ အလိုလို ရွိန္ေနၿပီး ဩဇာခံဖို႔အသင့္ (မျဖစ္ခ်င္လည္း) ျဖစ္ေနရပါေတာ့တယ္။

သည္ၾကားထဲမွာ မျမင္ရတဲ့ အရာေတြနဲ႔ လွန္႔လံုးေတြ (ဥပမာ၊ သရဲ၊ တေစၦ၊ ငရဲမင္း၊ ၿပိတၱာ၊) ျမင္ရတဲ့ တုတ္နဲ႔ ေျခာက္လံုးေတြၾကားမွာ သားသမီးလုပ္သူမ်ားအဖို႔ ေနစရာ မရွိေတာ့ပါဘူး။

ဘယ္အခ်ိန္မွာ အတိအလင္း စကလန္သလဲ

မိဘကို စကလန္တဲ့အခ်ိန္ကေတာ့ ၁၃-၄ႏွစ္အရြယ္၊ လူပ်ိဳေပါက္စ၊ အပ်ိဳေပါက္စမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းရင္းကို ေစ့ငုၾကည့္ရင္ အဲဒီ့ အပ်ိဳေဖာ္ ဝင္စ၊ လူပ်ိဳေဖာ္ ဝင္စ အရြယ္က စတင္လို႔ လူငယ္ေလးေတြဟာ သူတို႔ ကိုယ္ကို မိဘနဲ႔ တစ္တန္းတည္းပါလို႔ စၿပီး ေတြးေတာလာႏိုင္ပါၿပီ။ သူတို႔ဟာလည္း မိဘေတြလိုပဲ လူသား တစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္၊ သူတို႔မွာလည္း မိဘေတြလိုပဲ ကိုယ္စြမ္း ကိုယ္စေတြ ရွိတယ္ဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး ရိပ္မိသိရွိလာပါၿပီ။

ေယာက်္ားေလး တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ တစ္ခ်ိန္မွာ သူလည္း သူ႔ဖခင္လို ေယာက္်ားသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေတာ့မယ္ဆိုတာကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ မိန္းကေလးကလည္း သူဟာ မိခင္ေနရာကို တစ္ခ်ိန္မွာ ေရာက္လာမယ္ဆိုတာကိုေသာ္လည္းေကာင္း ေကာင္းေကာင္းႀကီး မွန္းဆ၊ ေတြးေတာႏိုင္လာတဲ့ အရြယ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလို ေတြးေတာမိလာတာနဲ႔အတူ မိဘကို လံုးဝဥႆံု မွီခိုေနရတဲ့ဘဝကေန ေငြေၾကးဥစၥာမွတပါး အျခားေနရာေတြမွာ သိပ္ မွီခိုစရာ မလိုေတာ့တာကိုပါ သတိထားမိလာၾကတဲ့အရြယ္ပါ။

သည္အရြယ္မွာ “ပတ္ဝန္းက်င္”ဆိုတာကိုလည္း ျမင္တတ္၊ သိတတ္ေနၿပီ။ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြ ဘယ္လို ေနထိုင္၊ ျပဳမူၾကတယ္ဆိုတာကိုလည္း စူးစမ္း မွတ္သားရင္း သူတို႔ရဲ႕စိတ္ထဲမွာ စံထားသူ တစ္ဦးဦးလည္း ေပၚလာႏိုင္ၿပီ။ ေဘးအိမ္က အပ်ိဳမလွလွကို စံထားရင္ ထားမယ္၊ ဦးေလးေတာ္ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားကို အတုခိုးရင္ ခိုးမယ္စသည္ျဖင့္ နီးစပ္ရာ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပံုခိုင္းၾကည့္လာတတ္ၾကၿပီ။

တစ္နည္းအားျဖင့္ “ႀကီးေကာင္”ဝင္လာတယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ အရြယ္ကေတာ့ ၁၃-၄ႏွစ္၊ အမူအက်င့္က လူပ်ိဳႀကီးဖားဖား၊ အပ်ိဳႀကီးဖားဖားစတိုင္။ မိဘလုပ္တဲ့သူေတြရဲ႕အျမင္မွာေတာ့ တစ္စက္ကေလးမွ အခ်ိဳးမက်ေတာ့ဘူး။

ျပႆနာက မိဘဆိုတာ သားသမီး ဘယ္အရြယ္ ေရာက္ေနေန၊ သူတို႔မ်က္စိထဲမွာ ကေလးေပါက္စနလို႔ပဲ တစ္ခ်ိန္လံုး ထင္ေနတဲ့ကိစၥ။ သားသမီးရဲ႕ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ အရြယ္သေဘာကို သတိျပဳရေကာင္းမွန္း၊ အေရးစိုက္ရေကာင္းမွန္း မသိတတ္ခ်င္ၾကတာ မိဘတိုင္းရဲ႕ သဘာဝ။

သည္မွာတင္ လူႀကီးနဲ႔လူငယ္ ပဋိပကၡ စတင္ေတာ့တာပါပဲ။ မိဘေတြက သားသမီးေတြဟာ သူတို႔ကို အတိအလင္း စကလန္ေနၿပီလို႔ ခံစားလာရေတာ့တယ္။
အဲလို ခံစားလာရတာနဲ႔ထပ္တူ သည္လူပ်ိဳေပါက္စ၊ အပ်ိဳေပါက္စေတြကို ဘယ္လို ႏွိပ္ကြပ္ရင္ ေကာင္းမလဲဆိုတာကိုပါ ထပ္ဆင့္စဥ္းစားလာၾကတယ္။ အမွန္ကလည္း အမွန္။ သည္အရြယ္ဆိုတာ ဘဝမွာ တကယ့္ကို အေရးတႀကီးနဲ႔ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္လွတဲ့ အရြယ္ပဲ။ ထိန္းႏိုင္မွ တန္ကာက်မယ္လို႔ မိဘတိုင္းက အစဥ္အလာအရ နားလည္ထားႏွင့္ၿပီးသား။

ဒါေပမယ့္ ထိန္းပံုထိန္းနည္းက ေတာ္ေတာ္ စကားေျပာတယ္။ ပညာေပး စည္း႐ံုးတဲ့နည္းထက္ ၿခိမ္းေျခာက္၊ အျပစ္ေပးတဲ့နည္း၊ ဒါမွမဟုတ္ ဩဇာေပးတဲ့စနစ္ကို ပိုသံုးမိတတ္ၾကတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိဘေတြမွာ အမ်ားဆံုး ေတြ႕ရပါတယ္။

ဒါဟာလည္း မိဘနဲ႔ သားသမီးမွာ မိဘ လုပ္သမွ် အကုန္မွန္တယ္ဆိုတဲ့ အစဥ္အလာ အ႐ိုးစြဲ အယူအဆေၾကာင့္ပါပဲ။ သားသမီးေတြအေပၚ ေစတနာနဲ႔ ျပဳသမွ် အားလံုး တရားတယ္လို႔ ယံုၾကည္ယူဆရင္း အားလံုးကို အာဏာစက္နဲ႔ ျခယ္လွယ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေတာ့တာပဲ။

သည္အခါလည္း အထိုက္အေလ်ာက္ ေအာင္ျမင္သေယာင္ ထင္ရတယ္။ သားသမီးက အားမတန္လို႔ မာန္ေလွ်ာ့ေနပါကလားလို႔ တစ္စက္ကေလး မစဥ္းစားမိၾကဘဲ၊ ထင္သလို ျခယ္လွယ္ႏိုင္ဖို႔ကိုသာ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးပမ္း အားထုတ္ေနၾကတယ္။

အမွန္က သတိထားရင္ ျမင္သာတယ္။ သည္အရြယ္မွာ မိဘေတြအေပၚ သားသမီးေတြက အယံုအၾကည္ နည္းပါးစ ျပဳေနၿပီ။ အျမင္သာဆံုးက ေက်ာင္းစာနဲ႔ ပတ္သက္ေနတဲ့ ကိစၥေတြမွာပါပဲ။ သည္အရြယ္မတိုင္ခင္က မိဘေျပာတာကိုမွ အမွန္အျဖစ္ အလြယ္တကူ လက္ခံလိုက္ဖူးခဲ့ၾကေပမယ့္၊ သည္အရြယ္ကိုလည္း ေရာက္လာေရာ မိဘထက္ ေက်ာင္းကဆရာက ပိုတတ္တယ္လို႔ ထင္လာၾကတယ္။

ပိုလို႔ ဆိုးႏိုင္တာက မိဘက ပညာနည္းသူ၊ သို႔တည္းမဟုတ္ သာမန္ ဘြဲ႕ရေတြသာျဖစ္ၿပီး အေလ့အလာ၊ အဖတ္အ႐ႈနည္းကာ ဉာဏ္ရည္နိမ့္သူမ်ား ျဖစ္ေနရင္ပါပဲ။ ဒါမွ မဟုတ္ရင္လည္း ေငြေၾကးေနာက္ကိုပဲ စိုက္လိုက္မတ္တတ္ လိုက္ေနသူေတြ၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ရာထူးအရွိန္အဝါေနာက္ကိုပဲ လိုက္ရင္း တာဝန္ေတြနဲ႔ အခ်ိန္ျပည့္ ဖိစီးေနသူေတြ ျဖစ္ေနရင္ ပိုဆိုးသြားႏိုင္ပါတယ္။

သားသမီးမ်ားအတြက္ မိဘကို အထင္ႀကီးစရာ နည္း နည္း သြားဖို႔ အခြင့္အလမ္း ပို ပို မ်ားလာႏိုင္လို႔ပါပဲ။ တစ္ဖက္မွာလည္း အေဖအေမ လုပ္တဲ့သူက ဝတ္ပံုစားပံု၊ ေနပံုထိုင္ပံုမွာ သိပ္ေရွး႐ိုးဆန္ေနျပန္ရင္ အရြယ္ေရာက္ဖို႔ ျပင္ေနတဲ့ သားသမီးအေနနဲ႔ အေဖအေမက ပညာတတ္ေတြ ျဖစ္ေနဦးေတာင္မွ မိဘကို ေခတ္မမီသူမ်ားအျဖစ္ အလြယ္တကူ သတ္မွတ္လိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ သည္လို ေတြးလိုက္မွလည္း သူတို႔နဲ႔ မိဘေတြအၾကားက ကြာဟမႈ၊ ပဋိပကၡ ကို သူတို႔ဘက္က နားလည္ယူလို႔ ရေတာ့မွာကိုး။

သူတို႔ လုပ္တာကိုင္တာ၊ ေနတာထိုင္တာ၊ ဝတ္တာစားတာ၊ ေျပာတာ ဆိုတာအစရွိတဲ့ ကိုယ္၊ ႏႈတ္၊ အျပဳအမူ အားလံုးေၾကာင့္ မိဘနဲ႔ သူတို႔ၾကားမွာ အျမဲတေစ ျပႆနာရွိေနတယ္။ မိဘက တားလိုက္တိုင္း၊ သူတို႔လုပ္ခ်င္တာ မလုပ္ရတိုင္း၊ နားမလည္ႏိုင္စြာနဲ႔ အခ်ဳပ္ခ်ယ္ခံရတယ္လို႔သာ တစ္ခ်ိန္လံုး ေတြးမိေနတယ္။ သည္အတြက္အေျဖကို သူတို႔ဉာဏ္မီသေလာက္ စဥ္းစားၾကည့္တဲ့အခါ မိဘေတြကို “ေခတ္ေဆြးေတြ”အျဖစ္ သတ္မွတ္လိုက္ျခင္းကသာ သူတို႔ေလးေတြအတြက္ ေၾကာင္းက်ိဳး အဆီေလ်ာ္ဆံုး အေျဖ ျဖစ္လာတယ္။

သည္မွာတင္ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ေခတ္အမီဆံုးလူသားေတြလို႔ ျမင္လာတယ္။ သည္အခ်ိန္မွာ လူငယ္တို႔ရဲ႕ ေပေတေတ၊ ဂ်စ္ကပ္ကပ္ စ႐ိုက္ေလးေတြ ခိုင္မာလာပါေတာ့တယ္။

ဆယ္ေက်ာ္သက္တို႔ရဲ႕ ျပႆနာမ်ိဳးစံု

ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြရဲ႕အဓိက ျပႆနာက ဝတ္စားဆင္ယင္မႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ဝတ္ခ်င္တဲ့ အဝတ္အစား၊ ထားခ်င္တဲ့ ဆံပင္ပံုစံစတာေတြကို မိဘက တစ္ေၾကာင္းမဟုတ္ တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ တားဆီးပိတ္ပင္တာနဲ႔ ပဋိပကၡ စပါတယ္။

အမွန္က မိဘအေနနဲ႔ ကိုယ္ခ်င္းစာၾကည့္လိုက္ရင္ ကိစၥျပတ္တယ္။ ကိုယ့္တုန္းကေရာ သည္အရြယ္မွာ ဘယ္လို ဝတ္ခ်င္ခဲ့သလဲ၊ ဘယ္လို ဆံပင္ပံုစံမ်ိဳး ထားခ်င္ခဲ့သလဲ၊ အဲဒါကို ျပန္ေတြးၾကည့္လိုက္ၿပီး ကိုယ္ခ်င္းစာ ၾကည့္လိုက္ရင္ ၿပီးတယ္။

ကိုယ့္တုန္းက ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ ဝတ္ခဲ့တဲ့ အဝတ္အစား၊ ထားခဲ့တဲ့ ဆံပင္ပံုကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ခုခ်ိန္ထိ ဆက္ထားေနေသးလို႔လား။ ဒါမ်ိဳးဆိုတာက အခ်ိန္တန္ရင္ ဘယ္သူမွ တိုက္တြန္းစရာမလိုဘဲ သူ႔အလိုလို ေပ်ာက္သြားမယ့္ကိစၥ၊ ေရးႀကီးခြင့္က်ယ္ လုပ္ေနရမွာကို မဟုတ္ဘူး။ အဝတ္အစား၊ အဆင္အျပင္ေၾကာင့္ စာရိတၱကို ႀကီးႀကီးမားမား ထိခိုက္သြားစရာ အေၾကာင္းကလည္း မရွိလွဘူး။ အဲသလို ေတြးၾကည့္ၿပီး အသာေလး လႊတ္ ေပးထားလိုက္႐ံုပဲ။

ေနာက္တစ္ခုက ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ သူမ်ား လုပ္လို႔ လိုက္လုပ္ခ်င္တာေလးေတြလည္း ရွိေနတတ္တယ္။ ဥပမာ – ေဆးလိပ္ေသာက္တာ၊ ဂစ္တာတီးတာ၊ ရည္းစားထားတာ။

ဒါေတြကိုလည္း အာဏာစက္နဲ႔ထက္ စာနာစိတ္၊ ေမတၱာ စတာေတြနဲ႔ စည္း႐ံုးသိမ္းသြင္းယူကာ မိဘတို႔ လိုခ်င္တဲ့ အတိုင္းအတာနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းသင့္ပါတယ္။ မေကာင္းျမစ္တာ၊ ေကာင္းရာညႊန္လတ္ ဆိုေပမယ့္ တားျမစ္ပံု၊ ညႊန္ျပပံုနည္းစနစ္မ်ားမွာ အဓမၼမဆန္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ အဓမၼဆန္ခဲ့ရင္ မိမိတို႔ လိုခ်င္ၾကတဲ့ ေကာင္းက်ိဳးထက္ ဆိုးက်ိဳးမ်ားကို ရရွိဖို႔ အလားအလာ မ်ားတယ္။

တစ္နည္းအားျဖင့္ ဆယ္ေက်ာ္သက္တို႔ ျဖစ္ေနက် ျပႆနာအလံုးစံုကို ကိုင္တြယ္ ေျဖရွင္းရာမွာ မိဘေတြအေနနဲ႔ ပါးနပ္လိမ္မာဖို႔ လိုအပ္တယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း သူတို႔ေလးေတြရဲ႕တစ္ေန႔တျခားႀကီးထြားလာတဲ့ “အရြယ္” ဆိုတာကို သတိထားၿပီး ေရာက္ေနတဲ့အရြယ္ကို အသိအမွတ္ ျပဳေပးရပါမယ္။ ၁၄ ႏွစ္သားကို ဆယ္ႏွစ္သားတုန္းက ကိုင္တြယ္နည္းနဲ႔ ကိုင္တြယ္လို႔ မရေတာ့သလို ၁၆ ႏွစ္သမီးကိုလည္း ငါးႏွစ္သမီးေလးလို ျမင္မေနမိဖို႔ သတိခ်ပ္ရမယ္။

မိဘနဲ႔ သားသမီး စတင္ ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ခ်ိန္

အသက္ ၁၈ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ဥပေဒေၾကာင္းအရ လူငယ္တစ္ေယာက္မွာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြ အတိအလင္း ရွိလာၿပီ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ၁၈ ႏွစ္ေက်ာ္တာနဲ႔ အရာရာကို ဆံုးျဖတ္ ခ်င့္ခ်ိန္ႏိုင္တဲ့ အရြယ္ေရာက္ၿပီလို႔ ဥပေဒက အတိအလင္း သတ္မွတ္တယ္။

ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕ဘဝမွာ ၁၈ ႏွစ္ေက်ာ္ အရြယ္ဟာ အေတြ႕အၾကံဳအားျဖင့္ ႏုနယ္ဆဲသာျဖစ္တယ္။ သို႔ေသာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ဟုတ္ေနၿပီလို႔ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္ၿပီးသူတိုင္း စတင္ ေတြးေတာ ယံုၾကည္ေနၾကၿပီ။

သည္အခ်ိန္မွာ မိဘနဲ႔ က႑ေကာစ ျဖစ္ရတာေတြ ပိုမ်ားလာၿပီ။ ဘာသာတရားအရ၊ အစဥ္အလာအရ၊ မိမိေျခေထာက္ေပၚမိမိ ခိုင္ခိုင္မာမာ မရပ္ႏိုင္ေသးတဲ့ အေျခအေနအရ မိဘစကားကို နားေထာင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကေပမယ့္ အတြင္းစိတ္ကေတာ့ မိဘကို စတင္ဆန္႔က်င္ေနၿပီ။ သည္အခ်ိန္မွာ မိဘဘက္က တင္းတင္းမာမာ တံု႔ျပန္လိုက္တာနဲ႔ မိဘနဲ႔ သားသမီး ဆက္ဆံေရးမွာ သားသမီးေတြဘက္က ေအးစက္မာေက်ာလာပါေတာ့တယ္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ မတိုင္ခင္ကတည္းက စတင္သတ္မွတ္ခဲ့တဲ့“မိဘသည္ ေခတ္ေဆြး”ဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ ပိုမိုခိုင္မာလာတတ္ၿပီး ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္တုန္းကထက္ ပိုမို တိက်တဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ မိဘကို ႏႈတ္လွန္ ထိုးလာတတ္ၿပီ။

ႏႈတ္လွန္ထိုးမႈ ျပႆနာ

သည္ျပႆနာမွာ မိဘ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သားသမီးေတြ ႏႈတ္လွန္ထိုးတယ္လို႔ခ်ည္း ျမင္ေနတတ္တာဟာ အေရးအႀကီးဆံုးနဲ႔ အဓိကအက်ဆံုး အေၾကာင္းအခ်က္ပါပဲ။ သားသမီးက အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ေျပာတာကိုပင္လွ်င္ မိဘကို ခံေျပာတယ္၊ ႏႈတ္လွန္ထိုးတယ္ဆိုတဲ့ စြဲခ်က္ေတြနဲ႔ ႏွိပ္ကြပ္ဖို႔၊ အေျခအေနကို တင္းမာသထက္ တင္းမာလာေအာင္ ဖန္တီးယူဖို႔ အားထုတ္ပါေတာ့တယ္။

ဘာေၾကာင့္ပါလဲ၊ မိဘဆိုတာေတြဟာလည္း လူထဲက လူေတြ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ လူဆိုတာက ကိုယ့္အတြက္ အျမဲတစ္ကြက္ ခ်န္တတ္တာကိုး၊ လူဆိုတာက ကိုယ့္အမွား ကိုယ္ျမင္မိဖို႔ထက္ သူတစ္ပါး အမွား ေထာက္ျပဖို႔ကို အထံု ဝါသနာႀကီးမားသူေတြကိုး။ လူမႈဆက္ဆံေရး နယ္ပယ္မွာေတာင္ ျပႆနာ တစ္စံုတစ္ရာ ရွိလာၿပီဆိုတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ “ငါ ဘာမွားသြားသလဲ”ဆိုတာ ကို စဥ္းစားၾကဖို႔ထက္ “သင္းကိုက ဘယ္ကဲ့သို႔၊ ဘယ္ခ်မ္းသာ”စသည္ျဖင့္ တစ္ဖက္သားကိုသာ အျပစ္ဖို႔ေရး ဦးစြာေတြးတတ္သူေတြကိုး။

သားသမီးနဲ႔ ပတ္သက္လာတဲ့အခါမွာ ပိုလို႔ ဆိုးသြားပါတယ္။ မိဘ ျဖစ္ေနၿပီဆိုကတည္းက သားသမီးအေပၚ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ ေစတနာ ၾကြယ္ၿပီးသား။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ခ်စ္ေဇာအဟုန္၊ ေစတနာေဇာအဟုန္က ပူးႏွင့္ၿပီးသား။ အဲဒီ့ေဇာနဲ႔ ယွဥ္လာတဲ့ အရာအားလံုးဟာ မွန္တယ္၊ တရားတယ္လို႔ခ်ည္း မိဘ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေတြးမိတတ္ၾကတယ္။

တစ္နည္းအားျဖင့္ မိဘျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ အရာရာမွာ“ငါတို႔သာ အမွန္” လို႔ သာသာထိုးထိုး ေတြးခ်လိုက္ၿပီး၊ သားသမီးေတြဘက္က ဘယ္ေလာက္ႀကီး အက်ိဳးအေၾကာင္း ဆီေလ်ာ္ေနေစကာမူ လက္ခံ လိုက္ေလ်ာေပးဖို႔ ဝန္ေလးတတ္ၾကတယ္။ တစ္ခါတေလမ်ားမွာ သားသမီးဘက္က တင္ျပခ်က္ေတြဟာ သိပ္ခိုင္လံုေနၿပီး၊ သိပ္အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ေနဦးေတာင္မွ မိဘဘက္က အလို မလိုက္ႏိုင္တာ၊ မလိုက္ေလ်ာႏိုင္တာေလး တစ္ခုနဲ႔တင္ ႏႈတ္လွန္ထိုးတယ္ဆိုတဲ့ စြဲခ်က္နဲ႔ သားသမီးကို အၿပီးသတ္ ပါေတာပိတ္ခိုင္းတတ္ၾကပါတယ္။ သည္အခ်ိန္ဟာ မိဘနဲ႔ သားသမီး ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ရတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္သြားပါၿပီ။

သားသမီးက အတိအလင္း ဆန္႔က်င္ခ်ိန္

ဒါကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ သားသမီးမွာ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ႏိုင္တဲ့ အစြမ္းအစမ်ား ရွိလာခ်ိန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိကိုယ္ပိုင္အလုပ္၊ ကိုယ္ပိုင္ဝင္ေငြ ရွိလာတဲ့ သားသမီးေတြဟာ မိဘကို အတိအလင္း ဆန္႔က်င္ၾကေလေတာ့မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ အတိအလင္းမဟုတ္ေတာင္ “ျပန္မေျပာ၊ နားမေထာင္” ေသာ္လည္းေကာင္း၊ “ေရွ႕တြင္ ဟုတ္ကဲ့၊ ကြယ္ရာမဲ့” ေသာ္လည္းေကာင္း ျဖစ္သြားပါၿပီ။

သည္လိုအခ်ိန္မွာ မိဘေတြဘက္ကလည္း သေဘာထား မမွန္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သားသမီးတို႔ရဲ႕ တက္ခ်ိန္ဟာ၊ မိဘေတြရဲ႕ က်ခ်ိန္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အရြယ္ သေဘာ၊ ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕သေဘာ၊ စီးပြားေရးအတြက္ လႈပ္ရွား ႐ုန္းကန္ႏိုင္မႈ သေဘာစတာတို႔အရ ေျပာတာပါ။ သားသမီးေတြ စိတ္ဓာတ္တက္ၾကြတဲ့ အခ်ိန္ပိုင္းကို ေရာက္ခ်ိန္မွာ မိဘဘက္က စိတ္ဓာတ္ ယိုယြင္းက်ဆင္းခ်ိန္နဲ႔ အမ်ားဆံုး တိုက္ဆိုင္လာတယ္။ သည္အခါမွာ ဆယ္ေက်ာ္သက္ရြယ္ကတည္းက အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ျပန္ရွင္းတဲ့ ဓေလ့ေလး ရွိေနတဲ့ သားသမီးမ်ားရဲ႕ က်ိဳးေၾကာင္းျပ စကားေတြကိုပင္ တစ္မ်ိဳးေျပာင္း ျမင္ကုန္တတ္ၾကတယ္။ ခြာရာ တိုင္းတယ္၊ ကိုယ္ပိုင္ဝင္ေငြေလး ရလာလို႔ လူဝါးဝတယ္စသည္ျဖင့္ သတ္မွတ္ စြပ္စြဲလာျပန္ေတာ့တယ္။

သားသမီး အသက္အရြယ္ ႀကီးလာသလို၊ မိဘလည္း အရြယ္ရလာတာနဲ႔အမွ် ျပႆနာေတြဟာ ပိုမိုႀကီးထြားလာရပါေတာ့တယ္။

အေျဖ

ေကာင္းပါၿပီ။ အခုအထိ ေဆြးေႏြးခဲ့တာက သားသမီးနဲ႔ မိဘၾကားက ႏႈတ္လွန္ထိုးမႈ၊ ကလန္ကဆန္ လုပ္မႈ၊ မခန္႔ေလးစား လုပ္မႈစတာေတြကို ေယဘုယ် သံုးသပ္လိုက္တာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ သည္ျပႆနာကို ဘယ္လို ကိုင္တြယ္ ေျဖရွင္းမလဲဆိုတဲ့အပိုင္းကို အခု ဆက္လက္ေဆြးေႏြးလိုပါတယ္။

အထက္မွာ သံုးသပ္ခဲ့တဲ့အတိုင္း ေျပာရရင္ သည္ျပႆနာမွာ မိဘေတြက ထိပ္ဆံုးမွာ တာဝန္ရွိပါတယ္။ အဓိကအခ်က္ကေတာ့ မိမိတို႔ သားသမီးမ်ားရဲ႕ ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စနဲ႔ အရြယ္ကို အသိအမွတ္ ျပဳေပးဖို႔ပါ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ သူတို႔ေတြဟာလည္း မိဘေတြလိုပဲ ေသြးသားနဲ႔၊ အ႐ိုးအဆစ္နဲ႔၊ ႏွလံုးသားနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ခံစား ထိရွလြယ္လွသူ လူသားမ်ားအျဖစ္ မ်ဥ္းတစ္ေျပးတည္း ႐ႈျမင္၊ ဆက္ဆံဖို႔ပါပဲ။

သူတို႔ေတြဟာ မိမိတို႔ဝမ္းက ေပါက္ဖြားလာတဲ့အတြက္ မိမိတို႔ရဲ႕ရင္ေသြးမ်ား ျဖစ္ေနတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သားသမီး ျဖစ္ေနတာနဲ႔ သူတို႔ေတြဟာ “တစ္ဆင့္နိမ့္ လူသားမ်ား} (Lesser Human-beings) ျဖစ္မသြားပါဘူး။

သားသမီး ျဖစ္တဲ့အတြက္ အားလံုးကို ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ၿပီး ေခါင္းငံု႔ခံေနရမယ့္ တိရစၦာန္ေတြ ျဖစ္မကုန္ၾကသလို၊ မိဘေတြ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္လည္း အလံုးစံုေသာ အသိဉာဏ္ေတြနဲ႔ ကံုလံု ျပည့္ဝကာ အရာရာကို ျခယ္လွယ္ႏိုင္ေသာ ေစတစ္လံုးပိုင္ရွင္ မဟာလူသား (Tyrannic Supermen) ေတြ ျဖစ္မေနၾကပါဘူး။

သည္အခ်က္ကို သတိထားလိုက္ႏိုင္ရင္ မိဘနဲ႔ သားသမီးမ်ားၾကားမွာ ရွိေနတဲ့ ျပႆနာ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ညက္ညက္ေညာေညာ ေျပလည္သြားႏိုင္ပါတယ္။

အကိုးအကား

သည္ေနရာမွာ အနေႏၲာ အနႏၲ ငါးပါးထဲမွာ ပါဝင္ေနတဲ့ မိဘနဲ႔ဆရာကို မ႐ိုေသဖို႔၊ ကလန္ကဆန္ လုပ္ဖို႔ ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မိဘသည္ မည္သည့္ဘဝသို႔ ေရာက္ေနေစကာမူ မိဘသာ ျဖစ္သည္ဆိုတဲ့ အဆိုဟာ ျခြင္းခ်က္ မရွိ မွန္ကန္ပါတယ္။ မိဘဆိုတာ သားသမီးအတြက္ အဖက္ဖက္က အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေစခ်င္ေသာ ေစတနာမ်ားနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ အနႏၲဂိုဏ္းဝင္ ေက်းဇူးရွင္မ်ားျဖစ္တာလည္း အျငင္းပြားစရာ အေၾကာင္းတစ္ရပ္ မဟုတ္ပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ မိဘဆိုတာ အထက္က ေျပာခဲ့သလို လူေတြထဲက လူသား စင္စစ္မ်ားသာ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ အယူမွားျခင္း၊ အျမင္မွားျခင္းေတြ ရွိႏိုင္ပါတယ္။ သည္အခ်က္အတြက္ ထင္ရွားတဲ့ သာဓကကို ျပပါဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ရွင္ေတာ္ ျမတ္ဘုရားနဲ႔ ရွင္သာရိပုတၱရာ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးတို႔ကို ျပရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဘုရားအေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသားဟာ မိဘရဲ႕အလိုဆႏၵကို ပယ္ရွားၿပီး အေလာင္းေတာ္ ယံုၾကည္တဲ့ လမ္းစဥ္အတိုင္း ေတာထြက္ေတာ္မူခဲ့တာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ အားလံုး အသိပါ။ သို႔တိုင္ေအာင္ ဖခမည္းေတာ္ သုေဒၶာဒနမင္းႀကီးက ဘုရားရွင္ကို ေလွ်ာက္ထားတယ္။ သားေတာ္ႀကီးျဖစ္တဲ့ ဘုရားရွင္တင္မက သားေတာ္ငယ္ ရွင္အာနႏၵ၊ ေျမးေတာ္ ရွင္ရာဟုလာတို႔ပါ သာသနာ့ေဘာင္ကို ဝင္ေရာက္သြားၾကတဲ့အတြက္ ခမည္းေတာ္မွာ သူ႔ထီးနန္း အ႐ိုက္အရာကို ဆက္ခံမယ့္သူ မရွိျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ သည္အတြက္ ေနာင္ကို သာသနာ့ေဘာင္ ဝင္လိုသူမ်ားအား မိဘရဲ႕ခြင့္ျပဳခ်က္ပါမွ ဝင္ခြင့္ျပဳေစလိုေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားတယ္။

သည္အခါမွာ ဘုရားရွင္က ခမည္းေတာ္ ေလွ်ာက္တာ နည္းလမ္းက်ေနတဲ့အတြက္ သာသနာ့ေဘာင္ ဝင္ရာမွာ မိဘရဲ႕ခြင့္ျပဳခ်က္ လိုအပ္ေၾကာင္းကို သတ္မွတ္ ျပ႒ာန္းေပးခဲ့ပါတယ္။

ဒါကို ရွင္သာရိပုတၱရာ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးက တစ္မ်ိဳး လုပ္တယ္။သူ႔မိဘေတြက ဒိ႒ိေတြ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ သူ႔ညီေတာ္မ်ား သာသနာ့ေဘာင္ ဝင္မယ္ ဆိုရင္ သူသာလွ်င္ အမိ၊ သူသာလွ်င္ အဘေနရာမွာ ရွိတယ္။ သူ႔ညီေတာ္ ရွင္ေရဝတ ရဟန္းေဘာင္ ဝင္မယ္ဆိုရင္ မိဘေတြဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ ေတာင္းရန္မလို၊ ကိုယ္ေတာ္တိုင္က ခြင့္ျပဳၿပီး ျဖစ္တယ္လို႔ မိန္႔ၾကားခဲ့ေၾကာင္း “ဓမၼပဒ ကထာ”မွာ ပါရွိပါတယ္။

သည္ႏွစ္ခ်က္ကို ျပန္ေကာက္ရင္ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ေရာ၊ ရွင္သာရိပုတၱရာ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးပါ အရြယ္ ေကာင္းစြာ ေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ မိဘတို႔ရဲ႕ အယူအဆမ်ားဟာျဖင့္ မွားယြင္းေနတယ္၊ သည္အတြက္ လိုက္နာရန္ မလို ဆိုၿပီး ကိုယ္ေတာ္တို႔ ယံုၾကည္ရာ လမ္းစဥ္ကို တိတိလင္းလင္း ေရြးခ်ယ္ ေဖာ္ေဆာင္ခဲ့တာ ထင္ရွားပါတယ္။

သည္အတြက္ ကိုယ္ေတာ္တို႔ရဲ႕ခမည္းေတာ္၊ မယ္ေတာ္တို႔ကို မ႐ိုေသရာ၊ ေစာ္ကားရာ လံုးဝ မေရာက္ခဲ့ဘူးဆိုတာကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုး သိနားလည္ၾကပါတယ္။

သည္ကိစၥနဲ႔ တစ္နည္းတစ္ဖံု ပတ္သက္ ဆက္ႏြယ္လို႔ ေနတဲ့ လကၤာ သံေပါက္ေလးတစ္ခုကို ဆက္လက္ ကိုးကားလိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ မဟာ ဂႏၶာ႐ံု စာသင္တိုက္ကို တည္ေထာင္သူ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ အမရပူရ (ေတာင္ၿမိဳ႕) ဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိဝံသ ေရးသားခဲ့တဲ့ သံေပါက္ပါ။

 

မည္သူ႔ကိုမွ်၊ မညႇာၾကႏွင့္
မိဘဆရာ၊ ဆိုေစကာလည္း
သူဟာ ဗာလ၊ ပ႑ိတဟု
က်နစင္စစ္၊ ေတြ႕တိုင္းစစ္
စနစ္က်ေစကြဲ႕… တဲ့။

မိဘ၊ ဆရာဆိုတဲ့ အနေႏၲာ အနႏၲငါးပါး ဂိုဏ္းဝင္ပင္ ျဖစ္ေနပါေစ၊ အသက္အားျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဂုဏ္အားျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ႀကီးသူ ျဖစ္ေနပါေစ၊ လူမိုက္လား၊ ပညာရွိလားဆိုတာကို က်က်နန ဆန္းစစ္ သံုးသပ္ထိုက္ၾကေပတယ္လို႔ ဆိုလိုတာပဲျဖစ္ပါတယ္။

ေရွာင္ရွားရန္ အစြန္းတရားႏွစ္ဘက္

သည္ေနရာမွာ အစြန္းတရားမ်ားကိုေတာ့ မလြဲမေသြ ေရွာင္ရွားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အစြန္းတရားဆိုတဲ့ေနရာမွာ မိဘဘက္က အစြန္းနဲ႔ သားသမီး ဘက္က အစြန္းဆိုတဲ့ အစြန္းႏွစ္ဘက္ ရွိေနပါတယ္။ သားသမီးတို႔အေနနဲ႔ မိဘကို ကလန္ျခင္း၊ မခန္႔ေလးစား လုပ္ျခင္းမ်ိဳးမ်ားကေတာ့ ကံႀကီးထိုက္ႏိုင္တဲ့ ေစာ္ကားျခင္း မည္ပါတယ္။

႐ိုေသျခင္း၊ ဂါရဝ ထားျခင္းမ်ားကို အစဥ္တစိုက္ ႏွလံုးသြင္းၿပီး ေျပာေရးရွိလို႔ ေျပာၾကစတမ္းဆိုရင္ေတာင္ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕၊ ညင္ညင္သာသာနဲ႔ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ တင္ျပႏိုင္ၾကရပါမယ္။ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း မိဘမ်ား ဆိုတာလည္း လူသားမ်ားသာျဖစ္တဲ့အတြက္ အမွားအယြင္းမ်ား မုခ် ရွိမွာပါ။ သို႔ေသာ္ ထိုအမွားအယြင္းမ်ားသည္ ေစတနာ၊ ေမတၱာ ေဇာအဟုန္ေၾကာင့္၊ ေစတနာ၊ ေမတၱာ တိမ္သလႅာဖံုးမႈေၾကာင့္ အမွတ္မဲ့ မွားယြင္းေနတတ္တာမ်ိဳးဆိုတာကို သားသမီးတို႔အေနနဲ႔ သတိထားတတ္ၾကရပါမယ္။

အရြယ္ေရာက္ေနတဲ့ သားသမီးတို႔အေနနဲ႔ (ေယဘုယ်အားျဖင့္ အသက္ ၂၀ေက်ာ္တို႔) မိမိတို႔ရဲ႕ ပိုင္ခြင့္ တစ္စံုတစ္ရာကို မိဘရဲ႕အလိုဆႏၵနဲ႔ ဆန္႔က်င္ၿပီး ရယူ ေတာင္းဆိုၾကရာမွာ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ျဖစ္ေနဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။

ဆိုၾကပါစို႔၊  မိဘ သေဘာမတူသူနဲ႔ လက္ထပ္မယ့္ ကိစၥမ်ိဳးမွာ သားသမီးတို႔ဘက္က ဘာေၾကာင့္ လက္ထပ္သင့္တယ္ဆိုတာကို အက်ိဳးအေၾကာင္းနဲ႔တကြ ေျပေျပလည္လည္၊ ေခ်ေခ်ငံငံ ေျပာျပႏိုင္ရပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ အရက္ေသစာ ေသာက္စားမူးယစ္မိလို႔ မိဘက ဆိုဆံုးမတဲ့အခါမ်ိဳးမွာေတာ့ မိဘမွာ အဲသလို ဆံုးမပိုင္ခြင့္ အျပည့္ ရွိတယ္ဆိုတာ သတိမူရမယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ေသာက္စားတာအတြက္ ေျပာဆိုတာမ်ိဳးဆိုရင္ မိဘကို အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ရွင္းလင္းျပလို႔ ရတတ္ႏိုင္ေသးေပမယ့္ အျမဲတေစ ေသာက္စား၊ မူးယစ္၊ ရမ္းကားေနလို႔ မိဘေတြဘက္က ေျပာလာရင္ေတာ့ (ကိုယ္တိုင္က မလိုက္နာႏိုင္သည့္တိုင္) မိမိတို႔ရဲ႕ လုပ္ရပ္ ကိုယ္၌က မွားယြင္းေနတာမို႔ ျပန္လွန္ေျပာဆိုဖို႔ မသင့္ေပဘူး။

မိဘဘက္က အစြန္းကေတာ့ မိမိတို႔ရဲ႕သားေတြ၊ သမီးေတြက အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္နဲ႔ ေခ်ေခ်ငံငံ ျပန္လည္တင္ျပတဲ့အခါ “ငါ မိဘ၊ ငါသာအမွန္၊ ငါ့စကား ေအာင္ကို ေအာင္ရမယ္”ဆိုတာမ်ိဳးကို ေရွာင္ရွားဖို႔ပါပဲ။ သားသမီးဘက္က တင္ျပတာကို မိဘဘက္ကလည္း တေလးတစား နားေထာင္ၿပီး ခ်င့္ခ်ိန္ရပါမယ္။
သားသမီးတို႔ရဲ႕ တင္ျပခ်က္မ်ား ခိုင္လံုေနေသာ္လည္း မိမိတို႔ဘက္က လက္မခံႏိုင္ေသးလွ်င္ တစ္ခ်က္ကို အေသအခ်ာ စဥ္းစားပါ။ အဲဒါကေတာ့ မိမိတို႔ လက္မခံႏိုင္ျခင္းသည္ မိမိတို႔ရဲ႕ သားသမီးမ်ားကို အလြန္႔အလြန္ ေကာင္းေစခ်င္ေသာ ေစတနာ ဆႏၵေဇာေၾကာင့္မ်ား လက္မခံႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနရျခင္းလား ဆိုတာကိုပါပဲ။ အဲသလိုေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ အသာေလးသာ ေလွ်ာ့လိုက္ပါေတာ့။ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ပင္လွ်င္ ကြ်တ္ထိုက္တဲ့ သတၱဝါတို႔ကိုသာ ခြ်တ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ သားသမီး အရင္းေခါက္ေခါက္ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ သေဗၺသတၱာ ကမၼသကာ စာရင္းထဲက ပယ္လိုက္လို႔မွ မျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။

ဆရာသမား ကိစၥ

တစ္ဆက္တည္းမွာ ဆရာသမားကိစၥကိုပါ တစ္လက္စတည္း ေဆြးေႏြးလိုပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမန္မာေတြဟာ လူတကာကို ဆရာေခၚဖို႔ အလြန္ ဝါသနာ ႀကီးၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းဆရာကိုလည္း ဆရာ၊ ေဆးဆရာကိုလည္း ဆရာ၊ ဆရာဝန္ကိုလည္း ဆရာ၊ စာေရးဆရာကိုလည္း ဆရာ၊ ကားသမားကိုလည္း ဆရာ၊ ဆိုက္ကားသမား၊ ျမင္းလွည္းသမားတို႔ကိုလည္း ဆရာ ေခၚတာဟာ သာမန္အားျဖင့္ ယဥ္ေက်းသမႈမို႔ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္စရာ မရွိပါဘူး။

ဒါေပသည့္ အလုပ္ရွင္၊ မိမိထက္ ရာထူးႀကီးသူမ်ားကို ဆရာ ေခၚ ျခင္းအားျဖင့္ေတာ့ အကုန္“႐ႈပ္”ကုန္တတ္ပါတယ္။ (တခ်ိဳ႕မ်ားဆို ႏိုင္ငံျခားသား မ်က္ႏွာျဖဴမ်ားကိုပင္ ဆရာ၊ ဆရာမ စသည္ျဖင့္ ျမန္မာလို ၿမိန္ရည္ ယွက္ရည္ ေခၚေနၾကတာကို ကြ်န္ေတာ့္နားနဲ႔ ဆတ္ဆတ္ၾကားဖူးပါတယ္။ ပညာတတ္ႀကီးေတြ၊ စာေရးဆရာႀကီးေတြရဲ႕ႏႈတ္ကေန အဲလိုထြက္လာတာကို ၾကားရေတာ့ ယဥ္ေက်းသမႈဆိုတာကို ေနရာနဲ႔ေနရာ အံဝင္ခြင္က် မသံုးတတ္ရွာၾကတဲ့ အႏွီပုဂၢိဳလ္မ်ားရဲ႕အသိႏံုနဲ႔မႈကို ဩခ်မိရပါတယ္။ စကားၾကံဳလို႔ ေျပာတာပါ။)

ဘာေၾကာင့္ ႐ႈပ္ကုန္တတ္တယ္လို႔ ေျပာရသလဲဆိုရင္ ဆရာလို႔ ဆိုတာနဲ႔ အနေႏၲာ အနႏၲငါးပါးထဲမွာ ပါတဲ့ ဆရာနဲ႔ ေရာေထြးကုန္ၿပီး အက်ိဳးသင့္၊ အေၾကာင္းသင့္မွ မေျပာရဲ မဆိုရဲေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတာေၾကာင့္ပါပဲ။ တစ္ဖက္ ကလည္း “ဆရာ” အေခၚခံရသူမ်ားက ဘဝင္ေလဟပ္ကာ “ငါေျပာတာ အမွန္၊ ငါ လုပ္တာအမွန္”လို႔ ထင္ကုန္တတ္ၾကၿပီး လက္ေအာက္ငယ္သားအေပၚ အႏိုင္က်င့္ခ်င္တိုင္း က်င့္တတ္သြားတာေတြေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါ တယ္။

တကယ္က အထက္က ဆိုခဲ့သလို အနေႏၲာ အနႏၲ ဂိုဏ္းဝင္ ဆရာသခင္ပင္ ျဖစ္ေစဦးေတာ့ သူဟာ ပုထုဇဥ္မွ်သာ ျဖစ္ေနေသးတာမို႔ သူ႔ကိုလည္း ေခ်ေခ်ငံငံ၊ ျပန္လည္ ေထာက္ျပ ေဝဖန္ခြင့္ ရွိပါတယ္။

“ပါစိတ်ာဒိ အဌကထာ”စာမ်က္ႏွာ ၂၅၉ မွာ ဆရာလုပ္သူက အာပတ္ မကင္းတဲ့ စကားမ်ိဳးကိုဆိုေနလွ်င္ တပည့္အေနနဲ႔ “သည္စကားဟာျဖင့္ အာပတ္မကင္းတဲ့ စကားမ်ိဳးမ်ား ျဖစ္မေနဘူးလား ဘုရား”လို႔ ေမးေလွ်ာက္ျခင္းျဖင့္ ဟန္႔တားရေပမယ္လို႔ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္တိုင္က တိတိလင္းလင္း ပညတ္ခဲ့ပါတယ္။

တစ္ခါ၊ “သီလကၡႏၵ ဝဂၢဌကထာ” စာမ်က္ႏွာ ၃၈ နဲ႔ ၃၉ မွာ “ဆရာ မစင္ပံု နင္းသည္ႏွင့္ တပည့္က လိုက္မနင္းရာ၊ ဆရာ မီးပံုနင္းလွ်င္လည္း တပည့္ မနင္းရာ၊ ဆရာ ဆူးပံုနင္းလွ်င္လည္း တပည့္မနင္းရာ၊ ဆရာ အဆိပ္ ေသာက္ေသာ္လည္း တပည့္မေသာက္ရာ၊ ဆရာ ေခ်ာက္ထဲ ခုန္ဆင္းေသာ္ လည္း တပည့္မဆင္းရာ”လို႔ အတိအလင္း ပါရွိပါတယ္။

သည္ေလာက္ဆိုရင္ ဆရာသမားကို ေခ်ေခ်ငံငံနဲ႔ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ျပန္လည္ တင္ျပလိုက္မိ႐ံုမွ်နဲ႔ ငရဲမွာ သစ္ငုတ္ျဖစ္စရာ ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိဘူးဆိုတာ ေသခ်ာေလာက္ပါၿပီ။

အႏွစ္ခ်ဳပ္

သည္ေဆာင္းပါးကို ေရးရျခင္း အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ဆရာသမား၊ မိဘဆိုတာနဲ႔ မွားသည္ ျဖစ္ေစ၊ မွန္သည္ျဖစ္ေစ၊ အရာရာကို ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ၿပီး ေခါင္းငံု႔ခံေနရမယ္ဆိုတဲ့ လြဲမွားတဲ့ အယူအဆ တစ္ရပ္ကို တည့္မတ္သြားေစခ်င္လို႔ပါ။ တစ္ဖက္ကလည္း လူငယ္ေတြဘက္က အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ျပန္လည္တင္ျပလာရင္ “ဂိုဏ္းသင့္မယ္”ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ အႏိုင္ပိုင္းတတ္ၾကတဲ့လူႀကီးသူမမ်ား အျမင္မွန္ရေလေအာင္ တင္ျပလိုက္ရျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အဓိကအခ်က္မ်ားအေနနဲ႔ကေတာ့…

  • မိဘဆရာသမားတို႔ကို ႐ိုေသေလးစားၾကပါ။
  • သို႔ေသာ္ ႐ိုေသေလးစားမႈေၾကာင့္ အရာရာကို ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ေနဖို႔ လံုးလံုး မလိုပါ။
  • ေျပာေရးရွိတဲ့အခါတိုင္း သားသမီးမ်ား၊ တပည့္မ်ားတို႔က ေခ်ေခ်ငံငံ၊ ေျပေျပျပစ္ျပစ္နဲ႔ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ ရွင္းလင္း တင္ျပႏိုင္ပါတယ္။
  • မိဘ၊ ဆရာသမားမ်ားအေနနဲ႔လည္း ဆႏၵာဂတိ၊ ေမာဟာဂတိ၊ ေဒါသာဂတိ၊ ဘယာဂတိဆိုတဲ့ အဂတိတရား ေလးပါးကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ပယ္ရွားၿပီးမွ တပည့္၊ သားသမီးမ်ားရဲ႕အေရးကိစၥမ်ားကို အဆံုးအျဖတ္ေပးရပါမယ္။
  • မိဘဆရာသမားတို႔အတြက္ အေရးႀကီးဆံုးအခ်က္ကေတာ့ မိမိတို႔ရဲ႕ သားသမီး၊ တပည့္မ်ားရဲ႕အရြယ္ကို အသိအမွတ္ျပဳတတ္၊ ေလးစားတတ္ဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
၁၉၉၆ ခု ဇန္နဝါရီထုတ္ “သရဖူ” မဂၢဇင္းပါ သည္ ေဆာင္းပါးအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ဘာသာေရးစာေပ အေထာက္အထားမ်ားကို မိန္႔ၾကား လမ္းညႊန္ေပးသူက ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားခဲ့ၿပီးျဖစ္တဲ့ တိပိဋကဓရ ဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္နဲ႔ ေတြ႕ဆံုႏိုင္ဖို႔ စီစဥ္ေပးခဲ့ၾကတာက (အခုအခါမွာ ျမန္မာျပည္မွ သြားေလသူ) စာေရးဆရာမ မိုးခ်ိဳသင္း၊ စာေရးဆရာ ေမာင္မိုးသူနဲ႔ သူ႔သား ညီညီမိုးသူတို႔ ျဖစ္တာမို႔ သည္စာမူ ပါရိွတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “သားငယ္သမီးငယ္မ်ား ပဲ့ျပင္ထိန္းေက်ာင္းျခင္း အႏုပညာ” စာအုပ္ ပထမအႀကိမ္ထုတ္မွာေရာ၊ ဒုတိယအႀကိမ္ထုတ္မွာပါ သူတို႔အားလံုးကို ေလးစားစြာ ေက်းဇူးစကားဆိုခဲ့ဖူးသလို အခုလည္း ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ထပ္ေလာင္း အစီရင္ခံအပ္ပါတယ္။

For Parents and Teachers to Think Twice

မိဘ ဆရာမ်ား ေတြး ဆဆင္ျခင္စရာ

သႀကၤန္မတိုင္ခင္က မႏၲေလးကို ေရာက္သြားေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာ သတင္းတစ္ပုဒ္ကို ၾကားရတယ္။


ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕ သားေလး ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ သတင္းပါ။ သားက ၁၅ ႏွစ္သားပဲ ရွိေသးသတဲ့။ မနက္ပိုင္းမွာ မုန္႔စားဖို႔ ဆိုၿပီး အိမ္က ထြက္သြားရာက လံုးလံုး ေပ်ာက္သြားတာဆိုပဲ။

ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း သူ႔လိုပဲ၊ သမီး တစ္ေယာက္၊ သား တစ္ေယာက္ရဲ႕ဖခင္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ မိဘခ်င္း

စာနာစိတ္နဲ႔ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရပါတယ္။ ခက္တာက သူ႔ဒုကၡကို ကူညီ ေျဖရွင္းေပးႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းက ကြ်န္ေတာ့္မွာ မရွိတာပဲ။ ေျပရာေျပေၾကာင္းအတြက္ တတ္အားသမွ် ေျပာဆို ေဖးမ႐ံုပဲ တတ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာ တႏံု႔ႏံု႔နဲ႔။ မႏၲေလးမွာ ၁၂ ရက္ေနၿပီး ျပန္သာ လာခဲ့ရတယ္၊ သူ႔သားသတင္းကို အစအနေတာင္ မၾကားရေတာ့ လိပ္ခဲတင္းလင္းျဖစ္ေနတယ္။
ခမ်ာမ်ားမွာ မႏၲေလးသတင္းစာေတြ
ထဲလည္း လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာေတြ ဘာေတြ ထည့္ၾကေသးတယ္။ ဂ်ာနယ္တစ္ခုမွာ မႏၲေလးသတင္း ပင္တိုင္ ေရးေနသူ ဆရာတစ္ဦးကလည္း သူ႔ဂ်ာနယ္ထဲ သားငယ္ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ သတင္းကို စာနာစြာ ေဖာ္ျပေပးပါေသးတယ္။

သတင္းထူးရင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားပါဗ်ာလို႔ မွာခဲ့ၿပီး ကြ်န္ေတာ္လည္း ျပန္လာခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သံုးပတ္သာ ၾကာသြားတယ္၊ သူ႔သား သတင္းကို အစအနေတာင္ မၾကားရဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္မွာသာ မႏၲေလးက ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာတစ္ဦးရဲ႕ နာေရးေၾကာင့္ ေနာက္သံုးပတ္ေနေတာ့ မႏၲေလးကို တစ္ေခါက္ျပန္တက္ရျပန္တယ္။

သည္အခါမွာလည္း မိတ္ေဆြႀကီးဆီ ဝင္ၿပီး သူ႔သားသတင္း စံုစမ္းမိရျပန္တယ္။ ဘာအေၾကာင္းမွ မထူးေသးဘူးဆိုတာပဲ ၾကားရေတာ့ အားပ်က္ခ်င္သလို ျဖစ္လာတယ္။


အလုပ္က တစ္ဖက္နဲ႔မို႔ သည္တစ္ေခါက္ေတာ့ မႏၲေလးမွာ သံုးညပဲ အိပ္ၿပီး ျပန္ေျပးခဲ့ရျပန္ပါတယ္။

ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္ၿပီး သံုးရက္ေလာက္ေနေတာ့ ဖုန္းဝင္လာတယ္။

ေပ်ာက္ဆံုးေနသူ သားေလးကို ျပန္ေတြ႕တဲ့အေၾကာင္း မိတ္ေဆြႀကီးက အေၾကာင္းၾကားတာပါ။

ကြ်န္ေတာ္လည္း သက္ျပင္းက ို ဟင္းခနဲ ခ်လိုက္တယ္။ ျဖစ္ပံုပ်က္ပံုကို မိတ္ေဆြႀကီးက ကြ်န္ေတာ့္ကို စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာ ေျပာျပတဲ့အခါမွာေတာ့ သည္အေၾကာင္းကို ေရးရေပဦးမယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ ေတးလိုက္ရျပန္ပါတယ္။

ကေလးက မႏၲေလးနဲ႔ မနီးမေဝးက မထင္မရွား ရြာေလးတစ္ရြာကို သြားၿပီး သကၤန္းစီးေနတာတဲ့။ သတင္းအရ ဖေအလုပ္တဲ့သူ လိုက္ေခၚတဲ့အခါမွာလည္း ကိုရင္ဝတ္နဲ႔ပဲ ျပန္လိုက္လာတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ဘာျဖစ္တာလဲ၊ ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲလို႔ ေစ့ငုလိုက္တဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြတင္မက မိဘအမ်ားနဲ႔ပါ သက္ဆိုင္တဲ့ကိစၥမို႔ သည္အေၾကာင္းကို ခ်ေရးရေတာ့တာပါ။

ျဖစ္ပံုက ကေလးက သည္ႏွစ္မွာ ဆယ္တန္းကို တက္ရေတာ့မွာပါ။ ကိုးတန္းမွာကတည္းက သူ႔ကို ၿမိဳ႕ရဲ႕အေက်ာ္အေမာ္ က်ဴရွင္ေက်ာင္းႀကီး တစ္ေက်ာင္းမွာ အပ္ထားပါတယ္။ ေက်ာင္းအုပ္က ကေလးရဲ႕မိဘနဲ႔ ခင္မင္ေနေတာ့ က်ဴရွင္ခေတာင္ မယူပါဘူး။

သည္အထိက အင္မတန္ ေကာင္းေနပါေသးတယ္။

ဆိုးသြားတာက ကေလးက စာသိပ္မလိုက္ႏိုင္ဘူး။ က်ဴရွင္မွာက စာမလိုက္ႏိုင္တဲ့ ကေလးေတြကို လိုက္ႏိုင္လာေအာင္ လုပ္တဲ့နည္းက ရွိေနတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ႏွိပ္ကြပ္တဲ့နည္းပါ။ ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္း ေက်ာင္းသားေတြကို တုတ္နဲ႔ ႐ိုက္တဲ့နည္း၊ အရွက္ခြဲတဲ့နည္းမ်ားကို က်င့္သံုးၿပီး ခပ္ျပင္းျပင္း ေမာင္းပါသတဲ့။

ဒါလည္း က်ဴရွင္ဘက္က ၾကည့္ရင္ မွန္တယ္လို႔ ေရွ႕ေနလိုက္ခ်င္ လိုက္လို႔ရပါေသးတယ္။ အဲသလို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ေလး ေမာင္းေပးမွ ကေလးေတြရဲ႕ ပညာရည္ တိုးတက္လာမွာျဖစ္သလို က်ဴရွင္ရဲ႕ ေအာင္ခ်က္လည္း တအားေကာင္း၊ နာမည္လည္း ပိုထြက္၊ ေနာက္ႏွစ္ေတြ၊ ႏွစ္ေတြမွာလည္း ေငြေတြ ေသာက္ေသာက္လဲ ဝင္ေတာ့မွာကိုး။ က်ဴရွင္ဘက္က ၾကည့္ရင္ သူ႔ဟာနဲ႔ သူေတာ့ တရားေနပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြရဲ႕ စကားမ်ားအရ သူ႔သားအပါအဝင္ ကေလးအေတာ္မ်ားမ်ားက အဲဒီ ့က်ဴရွင္ရဲ႕ ဇြတ္အတင္း ေမာင္းႏွင္မႈကို မခံစားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိဘေတြက ကိုယ့္သားသမီးကို ျဖစ္ေစခ်င္၊ ထြန္းေပါက္ေစခ်င္ေဇာနဲ႔ မတက္မေနရ လုပ္ၾကပါသတဲ့။ တစ္ဖက္ကလည္း ေက်ာင္းအပ္တဲ့အခါမွာ မက်ိဳးမကန္း ရင္ေတာ္ပါၿပီ၊ ဆရာတို႔ ႀကိဳက္သလို ဆံုးမပါဆိုတဲ့ အစဥ္အလာ အ႐ိုးစြဲ အေတြးအေခၚေလးေတြကလည္း ရွိေနေလေသးေတာ့ ကေလးေတြခမ်ာမွာ အလကားေနရင္း သားေကာင္ေလးေတြ ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြရဲ႕သားက အဂၤလိပ္စာမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး အားနည္းတဲ့အတြက္ အဲဒီ့က်ဴရွင္မွာ ေန႔တိုင္း အႏွိပ္ကြပ္ခံရေလသတဲ့။ ၁၅ ႏွစ္ ဆိုတာ ႀကီးေကာင္ဝင္စ အရြယ္ပါ။ ေကာင္းေကာင္းလည္း ရွက္တတ္၊ နာတတ္ေနတဲ့ အရြယ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။


သည္အခါ လူပံုအလယ္မွာ ေန႔တိုင္း အႏွိပ္ကြပ္ခံေနရေတာ့ သူ႔အေနနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ မေအမိဘကို ေျပာလို႔ကလည္း သေဘာေပါက္ၾကမွာ မဟုတ္တဲ့ အတူတူ၊ အိမ္က ထြက္ေျပးတာ အေကာင္းဆံုးပဲလို႔ ေအာက္ေမ့လိုက္ပါေတာ့တယ္။

ဒါေပမယ့္ ကေလးက ကေလးေကာင္းေလးဆိုေတာ့ သူ႔အတြက္ နားခိုရာ၊ အားကိုးရာကို ရတနာသံုးပါးရဲ႕ အရိပ္အာဝါသေအာက္မွာ သြားေရာက္ ရွာေဖြလိုက္တာေလးေၾကာင့္သာ ေတာ္သြားပါတယ္။ ဖေအနဲ႔ ျပန္လိုက္လာခဲ့ေသာ္လည္း လူဝတ္လဲဖို႔ ျငင္းဆိုေနျခင္းဟာ လူဘဝကို ျပန္ေရာက္ရင္ ေက်ာင္းတက္ရမွာ၊ ေက်ာင္းတက္ရင္ အဲဒီ့ေရႊက်ဴရွင္နဲ႔ ျပန္လည္ ရင္ဆိုင္ရမွာကို တအားစိုးရြံ႕ေနလို႔ပဲလို႔ ေတြးလို႔ရပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြကို ကြ်န္ေတာ့္အယူအဆေလးတစ္ခု ေျပာလိုက္မိပါေသးတယ္။

သည္ေလာကမွာ ရွိရွိသမွ် အေမြမ်ား အားလံုးအနက္မွာ အျမတ္ဆံုး အေမြဟာ လူအျဖစ္ကို ရတုန္းရခိုက္မွာ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္တဲ့ လမ္းေၾကာင္း ေပၚ တင္ေပးလိုက္ႏိုင္တာသာ ျဖစ္ေၾကာင္းပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးက သာသနာ့ေဘာင္မွာ ေပ်ာ္ေမြ႕သြားမယ္ဆိုလည္း အင္မတန္ မြန္ျမတ္တာမို႔ ကေလး စိတ္ခ်မ္းသာတဲ့ နည္းလမ္းအတိုင္း လိုက္ေလ်ာဖို႔ အၾကံေပးလိုက္မိပါတယ္။

တစ္ဖက္ကလည္း ကေလးေရာ၊ ကေလးမိဘပါ အင္မတန္ ကံႀကီးလြန္းလို႔သာ သည္ေလာက္နဲ႔ ၿပီးသြားတာကို ေတြးမိေနပါတယ္။ တကယ္လို႔သာ ကေလးက စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ေတြ႕ကရာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္လို႔၊ မေတာ္တာေတြ ျဖစ္ကုန္ရင္ ေစတနာနဲ႔ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ရတဲ့ မိဘေတြပဲ ရင္က်ိဳးရမွာပါ။

မိဘဆိုတာကေတာ့ ကိုယ့္သားသမီးကို ခြ်န္ေစ၊ ထက္ေစ၊ ေတာ္ေစ၊ ထြန္းေပါက္ေစခ်င္သူခ်ည္းပါပဲ။ အဲသလိုပဲ၊ က်ဴရွင္ဆရာအပါအဝင္ ဆရာမ်ားအားလံုးကလည္း ကိုယ့္တပည့္ေလးေတြကို ျဖစ္ေစခ်င္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ ကေလးေတြကို ျဖစ္ေစခ်င္ေဇာနဲ႔ တအားတြန္းတဲ့အခါမွာ လိုက္ႏိုင္တဲ့ ကေလးရွိသလို မလိုက္ႏိုင္တဲ့ ကေလးဆိုတာလည္းရွိေနမွာ  ေသခ်ာပါတယ္။

လူခ်င္းတူေပမယ့္ အသက္႐ႉခ်င္းကြဲတယ္ဆိုတာလို ခံႏိုင္ရည္ခ်င္းလည္း မတူတာမို႔ ပံုေသကားခ်နည္းေတြ၊ ေလွနံဓားထစ္ စနစ္ေတြနဲ႔ ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တာကို ဇြတ္အတင္း လုပ္ယူမယ္ဆိုရင္ ေကာင္းက်ိဳးထက္ ဆိုးက်ိဳးက ပိုမ်ားႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း  မိဘဆရာမ်ား သတိထားမိႏိုင္ၾကေစဖို႔အလို႔ငွာ လတ္တေလာ ျဖစ္သြားခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ေလးတစ္ခုကို အေျခခံတင္ျပလိုက္ရပါတယ္။

(၂၀၀၂ ခုႏွစ္က မႏၲေလးၿမိဳ႕မွာ ျဖစ္သြားခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္ကို အေျခခံၿပီး အလင္းတန္းဂ်ာနယ္မွာ ေရးသားခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးျဖစ္ပါတယ္။  စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၁၂၀၅/၂၀၀၃(၁၂) နဲ႔ လက္တြဲေဖာ္ စာအုပ္တိုက္က ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လမွာ ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “သားငယ္ သမီးငယ္မ်ား ပဲ့ျပင္ ထိန္းေက်ာင္းျခင္း အႏုပညာ” စာအုပ္ထဲက စာတစ္ပုဒ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။)

Impacts of Corporal Punishment

႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးအျပစ္

လူေတာထဲလည္း တိုး၊ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္လည္း ရွိ၊ တာဝန္လည္း ယူတတ္တဲ့ လူႀကီးေတြ ျဖစ္လာေစဖို႔အလို႔ငွာ ကေလးေတြကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ရာနဲ႔ သင္ၾကားေပးရာမွာ စည္းကမ္းဆိုတာ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ပါတယ္။

ျပစ္ဒဏ္ေပးတယ္ဆိုတာဟာ စည္းကမ္း ထိမ္းသိမ္းတဲ့ နည္းေပါင္း မ်ားစြာထဲက တစ္နည္းျဖစ္ၿပီး ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမတယ္ဆိုတာကေတာ့ ျပစ္ဒဏ္ ေပးတဲ့ နည္းေပါင္းမ်ားစြာထဲက တစ္နည္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ျပစ္ဒဏ္ေပးလိုက္တဲ့အတြက္ ကေလးေတြရဲ႕ အမူအက်င့္ေတြအေပၚမွာ အက်ိဳးသက္ေရာက္ပံုကို စူးစမ္း ေလ့လာၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အံ့ဩစရာ ေကာင္းတဲ့ ရလာဒ္ေတြကို ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ လူမႈေဗဒပညာရွင္မ်ားနဲ႔ စိတ္ပညာရွင္မ်ားရဲ႕က်ယ္ျပန္႔တဲ့ သုေတသနမ်ားနဲ႔ ေလ့လာေတြ႕ရွိခ်က္မ်ားအရ ျပစ္ဒဏ္ေပးတဲ့အတြက္ သင္ယူမႈကို ဘယ္လိုမွ အေထာက္အကူ မေပးတဲ့အျပင္ ျပစ္ဒဏ္ေပးသူ လိုခ်င္တဲ့၊ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အမူအက်င့္ရဲ႕ ေျပာင္းျပန္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြသာ ရရွိႏိုင္ေၾကာင္း ခိုင္ခိုင္မာမာ ေတြ႕ထားရပါတယ္။

႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမတယ္ဆိုတာ ဘာလဲ

တခ်ိဳ႕ မိဘ ဆရာမ်ားအတြက္က ကေလးေတြရဲ႕တင္ပါးကို ႐ိုက္တာလို႔ ေျဖပါလိမ့္မယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြအတြက္က်ေတာ့ လက္ဝါး၊ မ်က္ႏွာ အပါအဝင္ ကေလးရဲ႕တစ္ကိုယ္လံုးကို ႐ိုက္ႏွက္တာပါ။ “မာေရးစထေရာ့စ္” အမည္ရွိ မိသားစုတြင္း အၾကမ္းဖက္မႈ ကိစၥကို တစိုက္မတ္မတ္ စူးစမ္းေနတဲ့ သုေတသီကေတာ့ ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမတယ္ဆိုတာဟာ တစ္ဖက္သားကို ကိုယ့္သေဘာအတိုင္း လိုက္နာလာေစဖို႔ျဖစ္ေစ၊ အမွားျပင္လာေစဖို႔ျဖစ္ေစ ေသြးထြက္ သံယို မျဖစ္ေစဘဲ ကိုယ္ခႏၶာမွာ အနာတရ ျဖစ္ေအာင္ ကာယ အင္အား သံုးၿပီး လုပ္ေဆာင္ခ်က္လို႔ အနက္ဖြင့္ပါတယ္။ အဲဒီ့ မာေရးစေထရာ့စ္ရဲ႕ သုေတသနက ေအာက္ပါအခ်က္မ်ားကို အတည္ျပဳေပးပါတယ္။

  • လင္ေယာက္်ားရဲ႕ အ႐ိုက္အႏွက္ကို ခံေနရတဲ့ မိခင္မ်ား၊ ဆရာမမ်ားဟာ မိမိတို႔ရဲ႕ ရင္ေသြးငယ္မ်ား၊ ေက်ာင္းသားငယ္မ်ားကို တျခား မိခင္ေတြ၊ ဆရာမေတြထက္ ပို အ႐ိုက္သန္တတ္တယ္။
  • ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ ကိုယ္တိုင္ အ႐ိုက္ခံခဲ့ရဖူးသူ မိဘမ်ား၊ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားဟာလည္း တျခားသူေတြနဲ႔ ယွဥ္ရင္ ပို အ႐ိုက္သန္ေနတတ္တယ္။

မာေရးစေထရာ့စ္တင္မကဘဲ အျခားေသာ မိသားစုေရးရာ သုေတသီမ်ားရဲ႕ ေတြ႕ရွိခ်က္မ်ားအရ ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ ေဘးပန္း သက္ေရာက္မႈေတြကလည္း ေၾကာက္စရာပါ။ အဲဒါေတြကို ေခါင္းစဥ္ထိုးၿပီး ေဆြးေႏြးပါရေစ။

ရန္လိုတာ

႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမျခင္းေၾကာင့္ လူတစ္ေယာက္က တျခားလူတစ္ေယာက္ကို အနာတရျဖစ္ေအာင္ ကာယကံေျမာက္ က်ဴးလြန္တာဟာ မွန္တယ္၊ တရားတယ္လို႔ သင္ေပးရာ ေရာက္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္က အမွားတစ္ခုခုကို က်ဴးလြန္ေနၿပီး အဲလိုက်ဴးလြန္ေနတာလည္း မရပ္ဘူးဆိုရင္ သူ႔ကို ႐ိုက္လိုက္တာ တရားတယ္၊ မွန္တယ္လို႔ အ႐ိုက္ခံဖူးသူေတြအေနနဲ႔ မလြဲမေသြ ေတြးေတာ့မွာပါ။

ကေလးငယ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ တျခား ကေလးတစ္ေယာက္ကို အလကားေနရင္း ထထိုးဖို႔၊ ထ႐ိုက္ဖို႔ ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အ႐ုပ္ကို လုသြားၿပီး ျပန္မေပးေတာ့လို႔၊ သူ႔ကို မခံခ်င္ေအာင္ ဆက္တိုက္ ေျပာေနလို႔စသျဖင့္ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ တျခားကေလးတစ္ေယာက္ကို အနာတရျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကတာပါ။ ကေလးေတြ အမွား က်ဴးလြန္တဲ့အခါ မိဘေတြက ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမထားတယ္ဆိုရင္ ကေလးခ်င္း ထိုးႀကိတ္ ကန္ေၾကာက္ ႐ိုက္ႏွက္ဖို႔ အခြင့္အလမ္း ပိုမ်ားလာတာဟာလည္း တကယ္ေတာ့ အံ့ဩစရာမဟုတ္ပါဘူး။ အတုျမင္ အတတ္သင္တဲ့ သေဘာပါပဲ။

အဲလိုပဲ အံ့ဩစရာ မေကာင္းတာတစ္ခုကေတာ့ အ႐ိုက္ခံရၿပီး လူလား ေျမာက္လာသူမ်ားဟာလည္း မိဘဘဝ၊ ဆရာဘဝကို ေရာက္တဲ့အခါ ကေလးေတြကို ႐ိုက္တတ္တာကို သုေတသနေပါင္း အေျမာက္အမ်ားက အခိုင္အမာ အတည္ျပဳေပးေနပါတယ္။ အသက္ ၁၃ ႏွစ္ေက်ာ္တဲ့အထိ အ႐ိုက္ခံခဲ့ရသူမ်ားဟာဆိုရင္ ပိုၿပီးေတာင္ ကိုယ့္ကေလးကိုယ္၊ ကိုယ့္တပည့္ကိုယ္ ႐ိုက္တတ္ျပန္ေသးတယ္လို႔လည္း စစ္တမ္းမ်ားက ဆိုပါတယ္။ ဒါတင္မကေသးဘဲ၊ ငယ္ငယ္က အ႐ိုက္ခံခဲ့ရသူ ေယာက်္ား၊ မိန္းမမ်ားဟာ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ကိုလည္း ႐ိုက္တတ္ ပုတ္တတ္ေနေတာ့မွာ ေသခ်ာေနျပန္တယ္။

သရဖူမဂၢဇင္းကတစ္ဆင့္ ကြ်န္ေတာ္ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ စစ္တမ္းကလည္း သည္အခ်က္ကို အျပည့္အဝ အတည္ျပဳေပးလို႔ေနပါတယ္။ အ႐ိုက္ခံဖူးသူမ်ားရဲ႕ ၉၀.၂၄ (ကိုးဆယ ္ဒႆမ ႏွစ္ ေလး) ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ တျခားသူေတြကိုလည္း အနာတရ ျဖစ္ေအာင္ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ လုပ္ခဲ့ဖူးပါေၾကာင္း အတိအလင္း ဝန္ခံထားတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ သည္စစ္တမ္းမွာ ေနာက္ထပ္ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းလွတဲ့ ကိန္းဂဏန္းတစ္ခုကိုလည္း ေတြ႕ရပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကိုယ္တိုင္ အ႐ိုက္ခံဖူးသူမ်ားအနက္က ၄၄.၇၂ ရာခိုင္ႏႈန္းကသာ ႐ိုက္ ႏွက္ဆံုးမဖို႔ မလိုအပ္ဘူးလို႔ဆိုၾကၿပီး ၅၀.၄၁ ရာခိုင္ႏႈန္းကေတာ့ ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမဖို႔လိုတယ္လို႔ ဆိုၾကျပန္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ ၄.ဝ၇ရာခိုင္ႏႈန္းကေတာ့ ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမဖို႔ လို/မလိုဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို လံုးလံုးမေျဖဘဲ ႏွာေစးေနလိုက္ၾကတာကိုလည္း ေတြ႕ရတယ္။

အဲေတာ့ အားလံုးေသာ ေကာက္ခ်က္မ်ားအရ ကေလးေတြကို ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမျခင္းဟာ ကေလးေတြရဲ႕ခႏၶာထဲကို ရန္ျပဳခ်င္တဲ့ အက်င့္စ႐ိုက္ မ်ိဳးေစ့မ်ား ထည့္သြင္းေပးရာ ေရာက္ပါတယ္။ ေလ့လာခ်က္မ်ားအရ အိမ္မွာ၊ ေက်ာင္းမွာ မ်ားမ်ား အ႐ိုက္ခံရတဲ့ကေလးဟာ တျခားကေလးေတြကိုလည္း ပိုရန္လုပ္တတ္၊ ထိုးတတ္၊ ႐ိုက္တတ္သြားၾကေၾကာင္းပါ။

ေျပာမရ ဆိုမရေတြ ျဖစ္လာတာ

႐ိုက္ႏွက္ျခင္းဟာ မိဘနဲ႔ သားသမီး၊ ဆရာနဲ႔ တပည့္တို႔ၾကားက ခ်စ္ခင္ ေလးစားျခင္းနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းအပ္တဲ့ စည္းေႏွာင္မႈကို ဖဲ့ထုတ္သြားပါတယ္။ ကေလးေတြဟာ သူတို႔ ခ်စ္ခင္ေလးစားသူ မိဘဆရာမ်ား အလိုက်ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးခ်င္စိတ္ေတြနဲ႔ပါ။ ေၾကာက္ရသူကိုဆိုရင္ေတာ့ ေၾကာက္လို႔သာ ေဆာင္ရြက္ေပးရတယ္၊ အရာရာ အလိုက္တသိနဲ႔ စိတ္တိုင္းက်ေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔ေတာ့ အင္မတန္ေဝးပါတယ္။ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္း မွတ္မိတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ငယ္ဘဝကိုပဲ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ေၾကာက္ရသူနဲ႔ ခ်စ္ခင္ေလးစားသူ ႏွစ္ဦးၾကားမွာ ဘယ္သူ႔ကို ပိုစိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္ခဲ့သလဲဆိုတာ ေစ့ေစ့ ေတြးၾကည့္လိုက္ရင္ ေရးေရးမက ကြင္းကြင္း ကြက္ကြက္ႀကီး ေပၚလာပါလိမ့္မယ္။

ဘာသာတရားရယ္၊ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထံုးစံရယ္၊ အေျခအေန အေၾကာင္းတရားေတြရယ္ေၾကာင့္သာ ေအာင့္ေနခဲ့ရတယ္၊ မိဘက ျဖစ္ေစ၊ ဆရာက ျဖစ္ေစ၊ ကိုယ့္ကို ႐ိုက္ႏွက္လာတဲ့အခါမွာ အဲဒီ့ မိဘဆရာ အေပၚမွာ (အဖ်ဥ္းဆံုး အဲဒီ့ အ႐ိုက္ခံလိုက္ရစဥ္ တစ္ဒဂၤအတြင္းေလး)မွာေတာ့ မုန္းတီး စက္ဆုပ္စိတ္ ေပၚခဲ့ၾကသူခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒီ့အခ်ိန္က ခံစားခဲ့ရပံု အေသးစိတ္ကို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မညာတမ္း ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။

သုေတသနမ်ားအရ အ႐ိုက္မခံရတဲ့ ကေလးေတြဟာ အမွားအမွန္ ခြဲျခားတတ္တာကို ေတြ႕ရတယ္။ အ႐ိုက္ခံရတဲ့သူေတြကေတာ့ အမွားအမွန္ ခြဲျခားမေနေတာ့ဘဲ အ႐ိုက္ခံရတာကိုမွ အမွားလို႔ ျမင္သြားတတ္တဲ့အျပင္ အမွား၊ အမွန္ ခြဲျခားဖို႔က မိဘ ဆရာမ်ားရဲ႕ တာဝန္ျဖစ္ၿပီး သူတို႔ကေတာ့ ေနခ်င္သလို ေနမယ္ဆိုတဲ့ တာဝန္မဲ့စိတ္ေတြ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဝင္လာတတ္ပါတယ္။

သူတို႔နဲ႔ ေျပာင္းျပန္၊ အ႐ိုက္မခံရတဲ့ ကေလးေတြကက်ေတာ့ မိဘေတြရဲ႕ စံနမူနာကို အလိုလို ယူခ်င္စိတ္အျပည့္နဲ႔ ျဖစ္ေနၾကၿပီး ကိုယ္လုပ္လိုက္တာ၊ ကိုယ့္အျပဳအမူ၊ ကိုယ့္အက်င့္စ႐ိုက္ကို ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္လွန္ စစ္ေဆးတဲ့ တာဝန္ကိုလည္း အလိုလို ယူသြားတတ္တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီ့နည္းနဲ႔ အ႐ိုက္မခံရတဲ့ကေလးေတြဟာ မိမိကိုယ္ကို တာဝန္ယူၿပီး မိမိကိုယ္ကို ေစာင့္ၾကည့္ ၾကပ္မတ္တတ္တဲ့ အက်င့္ေကာင္းသူမ်ား ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ မိဘေတြက ေစာင့္ၾကည့္ ၾကပ္မတ္ေပးေနလိမ့္မယ္၊ မွားရင္ ႐ိုက္ႏွက္ၿပီး ျပင္ေပးလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့အသိမ်ိဳး သူတို႔မွာ လံုးလံုး မရွိတဲ့အတြက္ မိမိကိုယ္ကို ပိုဂ႐ုစိုက္ျဖစ္၊ ကိုယ့္အမွားကို ဆန္းစစ္ျဖစ္သြားတတ္တာလည္း အလြန္ ယထာဘူတက်တဲ့ အခ်က္ပါပဲ။


အဲေတာ့ကာ မိဘ ဆရာမ်ားအေနနဲ႔ ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမျခင္းကို ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီး ကိုယ္ခႏၶာ အနာတရ မျဖစ္ေစတဲ့ နည္းမ်ိဳးကို သံုးလို႔ စည္းကမ္းထိန္းေပးႏိုင္ၾကမယ္ဆိုရင္ ေျပာလို႔ဆိုလို႔လည္း လြယ္၊ ပိုလည္း အက်င့္ေကာင္းတဲ့ ကေလးေတြ ထြက္လာမယ္ဆိုတဲ့ ေကာက္ခ်က္က မလြဲဧကန္ ထြက္လာပါ ေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခက္တာက သည္လူ႔ေဘာင္မွာ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက အဲသလို မေတြးျဖစ္ၾကဘဲ ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမမွ ေကာင္းသြားမယ္၊ ေတာ္သြားမယ္လို႔ ယံုမွတ္မွားေနၾကတာႀကီးပါပဲ။

စိတ္ဓာတ္က်တာ။ မထံုတက္ေသး ျဖစ္သြားတတ္တာနဲ႔ အစြမ္းအစေတြ ငုပ္ကုန္တာ

ကြ်န္ေတာ္ လုပ္ခဲ့တဲ့ စစ္တမ္းထက္ အမ်ားႀကီး ပိုၿပီး က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ လုပ္ခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ မိသားစုတြင္း အၾကမ္းဖက္မႈ ေလ့လာေရး စစ္တမ္းအရဆိုရင္ လူတစ္ေယာက္ဟာ မ်ားမ်ား အ႐ိုက္ခံခဲ့ရဖူးေလေလ၊ စိတ္ဓာတ္က်ႏိုင္ေခ် ပိုမ်ားေလေလျဖစ္တဲ့အျပင္ မိမိကိုယ္ကို သတ္ေသဖို႔အထိ စိတ္ကူးမိတဲ့အေနအထားမ်ိဳးလည္း ပိုႀကီးမားေလေလဆိုတဲ့အခ်က္ကို ေတြ႕ရွိရျပန္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္စစ္တမ္းမွာလည္း စိတ္ဓာတ္က်ဆင္းေနသူေတြအျပင္ မိမိကိုယ္ကို သတ္ေသဖို႔ စိတ္ကူးမိတာ အႀကိမ္ႀကိမ္ပါလို႔ ဖြင့္ဟေရးသားခဲ့သူ ၁.၃၃ရာခိုင္ႏႈန္း ရွိေနခဲ့တာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါဟာ အဖန္ငါးရာ၊ ငါးကမၻာ ဆိုတဲ့ သညာမ်ိဳး ရွိေနသူေတြ မ်ားျပားတာမို႔ သည္ေလာက္ ရာခိုင္ႏႈန္းသာ ေပၚထြက္လာခဲ့တာလို႔ ခန္႔မွန္းႏိုင္ပါတယ္။


ေနာက္ထပ္ ေတြ႕ရွိခ်က္ တစ္ခုကေတာ့ မ်ားမ်ား အ႐ိုက္ခံခဲ့ရဖူးသူဟာ မထံုတက္ေသးနဲ႔ ဘာသိဘာသာ ေနသြားတတ္တဲ့အခ်က္ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ စစ္တမ္းမွာဆိုရင္ အ႐ိုက္ခံဖူးသူမ်ားထဲက ၁၆.၂၆ ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ တျခားသူေတြက မိမိကို ခ်စ္တယ္၊ ခင္တယ္လို႔ ေျပာလာရင္ ယံုတယ္လို႔ ေျဖထားၾကၿပီး အေျခအေနအရ ခ်င့္ယံုမယ္ ဆိုတဲ့သူက ၂၈.၄၆ ရာခိုင္ႏႈန္း ရွိေနပါတယ္။ လံုးလံုး မယံုဘူးဆိုတဲ့သူက ၅၅.၂၈ရာခိုင္ႏႈန္းပါ။

လံုးလံုး မယံုဘူးဆိုတဲ့သူ အားလံုးဟာ ေတာ္ေတာ့္ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အ႐ိုက္ႏွက္ခံထားရသူမ်ား ျဖစ္ေနတာကိုလည္း ေတြ႕ရပါေသးတယ္။ လူေတြကို မယံုေတာ့ဘူးဆိုတာနဲ႔ အဲဒီ့လူဟာ အထီးတည္းပဲ ေနေတာ့မွာပါ။ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ဘဲ ဘာသိဘာသာ ေနတဲ့ စ႐ိုက္ေလး အလိုလို ဝင္လာမွာလည္း အေသအခ်ာပါပဲ။


ဒါတင္မကေသးပါဘူး၊ အဲသလို စိတ္ဓာတ္က်တာ၊ ဘယ္သူနဲ႔မွ မေရာေႏွာဘဲ ဘာသိဘာသာ ေနတတ္လြန္းတာမ်ားရဲ႕အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ ဘဝ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာလည္း ေအာင္ျမင္မႈရရွိဖို႔ ခဲယဥ္းလာၿပီး အမ်ားနဲ႔ ေပါင္းရ သင္းရ ခက္တဲ့ အေနအထားမ်ိဳးေတြ ေရာက္ကုန္တာေတြကိုလည္း ႏိုင္ငံလံုး ဆိုင္ရာ စစ္တမ္းက အေျဖထုတ္ေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမျခင္းရဲ႕ တျခားဆိုးက်ိဳးေတြ

စည္းကမ္းထိန္းသိမ္းဖို႔ အားထုတ္တဲ့အေနနဲ႔ ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမရာက အခ်ိန္မေရြး လက္လြန္သြားတတ္ၿပီး ခႏၶာကိုယ္ အနာတရျဖစ္ေအာင္ ႏွိပ္စက္ ညႇဥ္းပန္းရာကို ေရာက္သြားတတ္ပါတယ္။

ဒါကလည္း သဘာဝက်ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အခါခါ ေရးခဲ့ဖူးသလို ပါပဲ၊ လူရဲ႕ စိတ္နဲ႔ ႐ုပ္ခႏၶာဟာ အျပန္အလွန္ အက်ိဳးသက္ေရာက္ေနပါတယ္။ ဝမ္းနည္းလို႔ ငို၊ ငိုရင္းနဲ႔ ပို ဝမ္းနည္းလား၊ ေၾကာက္လို႔ ထြက္ေျပး၊ ေျပးရင္းနဲ႔ ပိုေၾကာက္လာတာဟာ စိတ္ကို ႐ုပ္က ျပန္လႊမ္းမိုးတတ္တဲ့ သေဘာပါပဲ။


ေဒါသျဖစ္ျဖစ္နဲ႔ ဖိေျပာၾကည့္ပါ။ ေျပာရင္းနဲ႔ ေဒါသက ပိုထြက္လာပါလိမ့္မယ္။ အလားတူပဲ၊ ေဒါသျဖစ္ျဖစ္နဲ႔ ႐ိုက္ႏွက္တဲ့အခါမွာလည္း ႐ိုက္ရင္း ပိုေဒါသထြက္လာၿပီး ပိုနာေအာင္ ႐ိုက္မိသြားတတ္တာလည္း သဘာဝပါပဲ။ လက္လြန္သြားရင္ေတာင္မွ ကိုယ္က ဖေအ မေအ၊ ဆရာသမားျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ “ဆံုးမတာ”ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တရားခ်င္ေယာင္ေဆာင္လို႔ ရေနေတာ့ လက္လြန္တုန္း ခဏ ေနာင္တရခ်င္ဦးေတာင္ ေခြးၿမီးေကာက္ က်ည္ေတာက္စြပ္နဲ႔ ႐ိုက္ႏွက္မႈ သံသရာမွာ လည္လို႔ေကာင္း ေနႏိုင္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ႐ိုက္ႏွက္ျခင္းဟာ စာနာစိတ္၊ ေနာင္တနဲ႔ က႐ုဏာတရားမ်ားကိုလည္း ခ်ိဳးႏွိမ္ေပးရာ ေရာက္ပါတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္ဟာ အ႐ိုက္ခံလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔အသား နာတဲ့အေပၚမွာသာ အျပည့္အဝ အာ႐ံုစိုက္သြားပါတယ္။ အ႐ိုက္ခံျဖစ္ေစတဲ့အထိ သူ က်ဴးလြန္ျဖစ္ခဲ့တဲ့အမႈ၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔အမွားကို လံုးလံုးကို သတိမရအားေတာ့ပါဘူး။ ကေလးျဖစ္ျဖစ္၊ လူႀကီးျဖစ္ျဖစ္၊ လူမွန္သမွ် အသားနာၿပီဆိုတာနဲ႔ ေထာင္းခနဲ ေဒါသထြက္တာနဲ႔ ေၾကာက္သြားတာ ႏွစ္မ်ိဳးကလြဲရင္ စိတ္ထဲမွာ တျခားဘာကိုမွ ခံစား မေနအားပါဘူး။ ဒါ လူ႔သဘာဝ အစစ္အမွန္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဆိုေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္ တစ္ခုခု မွားလိုက္လို႔၊ က်ဴးလြန္လိုက္လို႔ ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမၿပီဆိုတာနဲ႔တစ္ၿပိဳင္နက္ ကေလးမွာ သူ႔အသားနာတာကလြဲလို႔ နားေထာင္ႏိုင္တဲ့ စြမ္းအား၊ ဆင္ျခင္စဥ္းစားႏိုင္တဲ့ အသိဉာဏ္နဲ႔ သူ ျပဳလိုက္တဲ့ အမႈ၊ မွားလိုက္တဲ့အမွားအတြက္ ေနာင္တရခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ အားလံုး ကြယ္ေပ်ာက္သြားေအာင္ တြန္းအားေပးရာ ေရာက္သြားတတ္ပါတယ္။

ေလးဘက္သြားတဲ့အရြယ္ ကေလးငယ္ေလးေတြကို ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမလို႔ကေတာ့ အဲသည့္ကေလးအေနနဲ႔ အသိဉာဏ္ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အလြန္႔အလြန္ ေႏွးေကြး ေလးလံသြားတတ္ပါတယ္။

အဲ… ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြကို ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ရာဇဝတ္မႈ အေသးစားေလးေတြကို စြတ္ကယ္ စြတ္ကယ္ က်ဴးလြန္ျဖစ္ေအာင္ တြန္းပို႔ရာ ေရာက္ပါတယ္။ လူသတ္မႈလို၊ ဓားျပမႈလို ရာဇဝတ္မႈႀကီးေတြကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အလစ္သုတ္တာမ်ိဳးလို၊ ခိုက္ရန္ျဖစ္ပြားတာမ်ိဳးလို၊ တစ္ဖက္သားကို နာက်င္ေစတဲ့ အမႈမ်ိဳးလို၊ မူးယစ္ေဆးစြဲတာလို၊ အရက္ ေသစာ ေသာက္စားတတ္တာလို အမႈေသးေလးေတြကို က်ဴးလြန္ျဖစ္သြားေစတတ္တာပါ။

အမွန္ေတာ့ အရြယ္မေရာက္ေသးသူမ်ား ရာဇဝတ္မႈက်ဴးလြန္ျဖစ္ေစတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက သံုးခ်က္ ရွိပါတယ္။

ပထမတစ္ခ်က္က မိဘေတြအေနနဲ႔ ကေလးေတြကို က်ိဳးေၾကာင္း ဆီေလ်ာ္မႈ မရွိတာေတြ ခိုင္းလြန္းတာမ်ိဳးေၾကာင့္ပါ။ ဆိုၾကပါစို႔… သံုးႏွစ္သားေလးအေနနဲ႔ သူ႔ဘာသာသူ စားတဲ့ေသာက္တဲ့အခါ ဖိတ္တာ၊ စင္တာမ်ိဳးက ရွိကိုရွိေနဦးမွာပါ။ ဒါကို မလိုအပ္ဘဲ ဇြတ္ႀကီး ေမာင္းမဲၿပီး သင္ေပးတာမ်ိဳး။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ေလးႏွစ္သားေလးကို ဝလံုးေလာက္ အေရးမခိုင္းဘဲနဲ႔ ကႀကီးခေကြး ဇြတ္သင္ေပးတာမ်ိဳးကို က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္မႈ မရွိတာေတြကို ခိုင္းတာလို႔ ဆိုလိုပါတယ္။

ဒုတိယတစ္ခ်က္ကေတာ့ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေဆြးေႏြးလာခဲ့တဲ့ ကိုယ္ထိ လက္ေရာက္ ႐ိုက္ႏွက္ ထိုးႀကိတ္ အျပစ္ေပးတာမ်ိဳးေၾကာင့္ပါ။ ဒါကိုေတာ့ အေသးစိတ္ ရွင္းစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။

တတိယအခ်က္ကေတာ့ ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမတာ မပါသည့္တိုင္ေအာင္ ထစ္ခနဲရွိ ဒဏ္ေပးတဲ့နည္းနဲ႔ အျပစ္ေပး အေရးယူဖို႔ အားသန္ေနတတ္တဲ့ မိဘမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေတြ႕ရတဲ့ ကေလးေတြဟာ အရြယ္မေရာက္ခင္မွာ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ ရာဇဝတ္မႈ အေသးစားေလးေတြကို က်ဴးလြန္ျဖစ္ဖို႔ အလားအလာ ပိုမ်ားေနတတ္ပါတယ္။

မ႐ိုက္မႏွက္တဲ့အတြက္ ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူး

တိုတိုပဲ ေျပာပါရေစ။

မိဘဆရာေတြမွာ ကေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အခက္အခဲေတြ၊ ျပႆနာေတြ နည္းသြားပါလိမ့္မယ္။ အက်င့္စာရိတၱ ေကာင္းတဲ့ တပည့္ သားသမီးေတြကို ရလာပါလိမ့္မယ္။

ကေလးေတြအတြက္ အသားနာခံရတဲ့ ဒုကၡက မလြဲမေသြ ကင္းေဝးသြားေတာ့မွာျဖစ္သလို အရြယ္မေရာက္ေသးသူမ်ား က်ဴးလြန္တဲ့ ရာဇဝတ္မႈေတြ က်ဲပါးသြားေတာ့မွာလည္း အေသအခ်ာပါ။

ေနာက္လာမယ့္မ်ိဳးဆက္အတြက္ကေတာ့ လမ္းေပၚမွာ ရန္ျဖစ္ေနတာေတြ နည္းသြားမယ္၊ စိတ္ဓာတ္က်သူေတြ (စိတ္က်ေရာဂါ ခံစားေနရသူေတြ)၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသသူေတြ နည္းပါးသြားမယ္၊ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ကို ႐ိုက္ႏွက္ ႏွိပ္စက္သူေတြလည္း နည္းသြားမယ္။ ဒါတင္မကေသးဘဲ စီးပြားေရးမွာလည္း ပိုေအာင္ျမင္လာပါလိမ့္မယ္။

ဒါေတြအားလံုးကို ခ်ဳပ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အၾကမ္းဖက္မႈ နည္းပါးၿပီး က်န္းမာ ခ်မ္းသာတဲ့ လူ႔ေဘာင္တစ္ခုကို တည္ေဆာက္ခ်င္ၾကတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေသြးထဲသားထဲမွာ ရွိေနတဲ့ သတၱဝါတို႔ရဲ႕ အငံု႔စိတ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတတ္ျမဲ ထစ္ခနဲရွိ ႐ိုက္ႏွက္ခ်င္တဲ့စိတ္ကေလးကို ခ်ိဳးႏွိမ္ၾကရပါလိမ့္မယ္။

(သရဖူမဂၢဇင္းကတစ္ဆင့္ စစ္တမ္းေကာက္ယူၿပီး သရဖူမဂၢဇင္းမွာပဲ ေရးသားေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးျဖစ္ပါတယ္။ စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၁၂၀၅/၂၀၀၃(၁၂) နဲ႔ လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လမွာ ဒုတိယအႀကိမ္ ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “သားငယ္ သမီးငယ္မ်ား ပဲ့ျပင္ထိန္းေက်ာင္းျခင္း အႏုပညာ” ဆိုတဲ့ စာအုပ္ရဲ႕ “အပိုင္း ၁ – မိဘေကာင္းျဖစ္ရန္ လိုအပ္ေသာ အရည္အခ်င္း”ဆိုတဲ့ အပိုင္းမွာ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။)