ဘဝတစ္ေကြ႕ ခဏေတြ႕လိုက္သူ (၂)

AungThinnBook၁။

၁၉၇၆ ခုႏွစ္ မိုးတြင္း ျဖစ္လိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။

ထိုအခ်ိန္က ရန္ကုန္ရိွ ဆရာဝန္မ်ား အသင္းတိုက္တြင္ ဆရာ ေမာင္သာရက ကမကထျပဳၿပီး အပတ္စဥ္ စာေပေဆြးေႏြးပြဲမ်ား ျပဳလုပ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ကား ပထမႏွစ္ ေက်ာင္းသား။ တကၠသိုလ္ေရာက္စ။ စာေရးသူ ျဖစ္ခ်င္သည့္ပိုးေလးကလည္း ရြတရြတ။ လူကလည္း ၂၀ မျပည့္ေသးခ်ိန္ဆိုေတာ့ ေျမာက္ၾကြ ေျမာက္ၾကြ။

ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုး ေရာက္သြားသည့္ စာေပေဆြးေႏြးပြဲမွာ ဦးေဆာင္ေဆြးေႏြးသူက ကဗ်ာဆရာႀကီး “ေဒါင္းႏြယ္ေဆြ”။ ဆရာေဒါင္းကား အာေပါင္အာရင္း အလြန္သန္သူ။ မာန္အျပည့္ႏွင့္ ေဟာတတ္သူ။

ဆရာေဒါင္းေဟာအၿပီးမွာ ပရိသတ္က ေမးသည့္အလွည့္။ ကၽြန္ေတာ္ ထ ေမးလိုက္သည္။ ထေမးသည္ဆိုတာထက္ စင္ျမင့္ေပၚတက္ၿပီး အာေပါင္အာရင္း သန္သန္ႏွင့္ ဆရာေဒါင္းကို ခြတိုက္သည့္ ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြ ေမးျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ေျပာပေကာ တကၠသိုလ္ေရာက္ခါစ လူက ၾကြေစာင္း ၾကြေစာင္း ျဖစ္ေနခ်ိန္ပါဆို…။ သုိ႔ေသာ္ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာၿပီးသည့္ေနာက္ လူႀကီးသူမ၊ သမၻာရင့္ ဝါရင့္ဆရာႀကီးကို ယခုလို ေဝဖန္ေမးျမန္းမိသည့္အတြက္ ခ်ာတိတ္ကေလး ကၽြန္ေတာ့္ကို ခြင့္လႊတ္ပါမည့္အေၾကာင္းလည္း မေမ့မေလ်ာ့ ထည့္ေျပာခဲ့ပါေသးသည္။

ဆရာေဒါင္းကလည္း မေခေခ်။ ပစ္ကြင္းထဲ ဝင္လာရင္ေတာ့ ႏွံၿပီစုတ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ပစ္မွာပဲဟု အစခ်ီကာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေကာင္းေကာင္း ျပန္ပညာေပးပါေတာ့သည္။

ေနာက္လူေတြ ေနာက္လူေတြ ဆက္လက္ ေမးျမန္း ေဆြးေႏြးေနခ်ိန္တြင္ လူႀကီးတစ္ဦးက ကၽြန္ေတာ့္ ပခံုးကို လာတို႔သည္။

လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘိုလို ေျပာပါသည္။ “သူတို႔ေတြကို သိပ္ေမွ်ာ္လင့္မထားပါနဲ႔ ကိုယ့္လူရယ္”ဟု အဓိပၸာယ္ရပါသည္။ “ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”ဟု ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျပာလိုက္မိပါသည္။

ထိုလူႀကီးကို မည္သူမွန္း ကၽြန္ေတာ္ မသိေခ်။

ပြဲၿပီးေတာ့မွ ဟိုလူ႔ေမး သည္လူ႔ေမးႏွင့္ သိလိုက္ရသည္ကား ထိုလူႀကီးမွာ နာမည္ေက်ာ္ စာေပေဝဖန္ေရး ဆရာႀကီး ေအာင္သင္း ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္။

ယင္းသည္ပင္ ဆရာဦးေအာင္သင္းကို စတင္ ေတြ႕ဆံုခဲ့ဖူးျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။

၂။

အမွန္ေတာ့ လူအေနျဖင့္ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္မွသာ ေတြ႕ဆံုဖူးသည္ျဖစ္လည္း ဆရာ့စာတစ္ပုဒ္ကမူ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးထဲတြင္ ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ရိွေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္း ျမန္မာစာမွာ “အထက္တန္း ျမန္မာစကားေျပ လက္ေရြးစင္” စာအုပ္က ျပ႒ာန္းစာအုပ္ျဖစ္သည္။

ထိုစာအုပ္ထဲတြင္ စာေရးဆရာႀကီးမ်ား၏ စာေကာင္းေပမြန္မ်ားကို စုစည္းေဖာ္ျပထားပါသည္။ ထိုစာေကာင္းေပမြန္မ်ားထဲတြင္ ဆရာေအာင္သင္း၏ ခ်ိဳတကူးႏွင့္ ဂုဏ္ရည္မတူ ဟူေသာ စာေလးတစ္ပုဒ္ပါသည္။

အလြန္ အေတြးပြားေစေသာ စာေကာင္းေလးတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သည္။ ကိုးတန္းမွာကတည္းက ထို အထက္တန္းစကားေျပ လက္ေရြးစင္တစ္အုပ္လံုးကို ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ထားၿပီး ျဖစ္ေလရာ ဆရာေအာင္သင္း၏ စာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ စြဲစြဲမွတ္မွတ္ ျဖစ္ေနခဲ့သည္မွာ ဆရာ့ကို ျမင္ဖူးခ်ိန္ထက္ ၃ ႏွစ္မွ် ေစာေနပါေလေတာ့သည္။

ထို႔အျပင္ ထိုအခ်ိန္က ႐ႈမဝမဂၢဇင္းမွာ ဆရာ့ စာေပ ေဝဖန္ေရး ေဆာင္းပါးေတြကို ႀကိဳးၾကား ဖတ္ေနရခ်ိန္လည္း ျဖစ္ေလသည္။

၃။

အဆိုပါ စာေပေဆြးေႏြးပြဲေတြမွ တစ္ဆင့္ ဆရာႏွင့္ ရင္းႏွီးခြင့္ ရလာခဲ့ပါသည္။ ထိုမွတစ္ဆင့္ ဆရာရိွရာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေတာင္ငူေဆာင္သို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏ ေရာက္ျဖစ္သြားတတ္သည္။

ဆရာက တစ္ခါတစ္ရံ ေက်ာင္းမွ သူ႔႐ံုးခန္းေလးတြင္ ညဥ့္နက္သည္အထိ ေနတတ္ေလ့ရိွရာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လည္း အဆင္ေျပလွသည္။

ထိုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ္ပိုင္ကားျဖင့္ အငွားလိုက္ေနခ်ိန္ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကားကို ငွားစီးသည့္ ပံုမွန္ ေဖာက္သည္တစ္ဦးက ျမန္မာစာဌာနမွ ဆရာမတစ္ဦးႏွင့္ ရည္ငံေနရာ ညခ်မ္းခ်ိန္ခါမ်ားတြင္ အႏွီဆရာမ ေနထိုင္ရာ ဆရာမမ်ား အေဆာင္သို႔ ေမာင္းပို႔ရတတ္စျမဲ ျဖစ္သည္။ အေဆာင္ပိတ္ခ်ိန္က်မွ သူ႔ကို ျပန္ႀကိဳရသည္ျဖစ္ရာ ၾကားအခ်ိန္မ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အားေနတတ္ပါသည္။

ထိုေရာအခါ ဆရာ့အခန္းသို႔ သြားၿပီး ဆရာႏွင့္ ေထြရာေလးပါးေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သက္ႀကီးစကား သက္ငယ္ၾကားအေနျဖင့္ ဆရာ့ထံမွ ကၽြန္ေတာ္ မမီလိုက္ေသာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အေၾကာင္း၊ ဗကသအေၾကာင္း၊ တကၠသိုလ္ပံုျပင္မ်ားစသျဖင့္ မ်ားစြာကို ၾကားနာခဲ့ရဖူးေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းေတြကို ဆရာက စာမသင္သျဖင့္ ဆရာသည္ ကၽြန္ေတာ့္ သင္ဆရာ မဟုတ္ခဲ့ေသာ္လည္း ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာျဖစ္ခဲ့သည္မွာ အမွန္ပင္။

၄။

ဆရာ့စာအုပ္ ႏွစ္အုပ္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ရိွသည္။ တစ္အုပ္မွာ “စာေပေရးရာ ေဆာင္းပါးမ်ား”ျဖစ္ၿပီး ေနာက္တစ္အုပ္ (ႏွစ္အုပ္တြဲ)မွာ ဆရာ၏ နာမည္ေက်ာ္ “ကၽြန္ေတာ္ အႀကိဳက္ဆံုး ဝတၳဳတိုမ်ား” ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ကား ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း စာပိုးအရင့္အမာႏွင့္ ျဖစ္ေပရာ စာေပႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ စာအုပ္ေတြကို လက္လွမ္းမီသမွ် စုထားျဖစ္ေနခဲ့တတ္ပါသည္။ ဆရာ၏ ကၽြန္ေတာ္ အႀကိဳက္ဆံုး ဝတၳဳတိုက႑မွာ သဘင္မဂၢဇင္းတြင္ ပါဝင္ခဲ့ၿပီး ေစာင့္ဖတ္ခဲ့ရေသာ ေဆာင္းပါးလည္း ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ျဖစ္သျဖင့္ စာအုပ္အျဖစ္ တစ္စုတစ္စည္းတည္း ထြက္လာေသာအခါ ဝယ္ယူ သိမ္းဆည္းထားခဲ့မိရေလသည္။

ဆရာ့ “သရက္ေထာင္ေဖာက္ခဲ့စဥ္က” ဝတၳဳေလးမွာလည္း ထင္ရွားလွသလို ဆရာတင္ျပပံုက အလြန္ေကာင္းသည္ကို မေမ့မေလ်ာ့ ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။

၅။

ဆရာ့စာေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္အမွတ္ထင္ထင္ ရိွေနေသာ ေနာက္ထပ္ စာတစ္ပုဒ္မွာ ဆရာေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကုန္း)၏ ေသာကေျခရာ ရတနာမ်ား စာအုပ္တြင္ ေဖာ္ျပပါရိွသည့္ ဆရာ ေမာင္စိန္ဝင္း၏ ကဗ်ာမ်ားကို သံုးသပ္ထားေသာ ေဆာင္းပါးပင္ျဖစ္သည္။

ဆရာ ေမာင္စိန္ဝင္း၏ ကဗ်ာဉာဏ္ေျပးလွပံုကို ခ်ီးက်ဴးထားေသာ စာဟု အၾကမ္းဖ်င္းဆိုႏိုင္လင့္ကစား အသားလြတ္ခ်ီးက်ဴးသည္မ်ိဳး မဟုတ္မူဘဲ အက်ိဳးအေၾကာင္းေလးမ်ား၊ နမူနာေလးမ်ား ေဝေဝဆာဆာ ေဖာ္ျပကာ တင္ျပသြားပံုမွာ ေက်ာင္းဆရာ ပီသလွပါသည္။ သုေတသီ ပီသလွပါသည္။

၆။

ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းမၿပီးခင္မွာပင္ ဆရာက တကၠသိုလ္ဆရာအျဖစ္က စုေတသြားခဲ့ေလသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ လူခ်င္း မဆံုျဖစ္ေတာ့ျပန္ပါေခ်။ ေက်ာင္းၿပီးသည့္ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ က်ဴရွင္ဆရာအျဖစ္ အသက္ေမြးေနခိုက္ တစ္ႏွစ္မွာ ဆရာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ စာသင္ဝိုင္းတစ္ဝိုင္းတည္းတြင္ သင္ၾကားသူမ်ားအျဖစ္ ျပန္ဆံုပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ ဆံုသည္မွာ အဝင္အထြက္သာ ျဖစ္သည္။ ဆရာ သင္အၿပီး ကၽြန္ေတာ္က ထိုအတန္းကို ဆက္သင္ရန္ အလာတြင္ျဖစ္ေစ၊ ကၽြန္ေတာ္ၿပီးခ်ိန္မွာ ဆရာက ေရာက္လာသည္ျဖစ္ေစ ဆံုၾကသည္မ်ိဳးသာ ျဖစ္ေပရာ ဝင္ခလုတ္ ထြက္ခလုတ္ဟု ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မည္။

၇။

ဘဝဝန္တာ ေထြရာေလးပါးမ်ားႏွင့္ လံုးခ်ာလည္ေနသည့္အတြက္ ဆရာႏွင့္ မဆံုျဖစ္ျပန္ေတာ့ေခ်။

ဆရာ့စာေတြကို ႀကိဳးၾကား ဖတ္ေနရသလို ကၽြန္ေတာ့္စာေတြကလည္း ဆရာ့မ်က္စိေအာက္ေတာ့ ေရာက္ေရာက္သြားလိမ့္မည္ဟုေတာ့ ထင္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ စာေပနယ္သို႔ ထဲထဲဝင္ဝင္ ေရာက္ၿပီး ၇ ႏွစ္မွ် အၾကာတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ ဎတၳဳတိုတစ္ပုဒ္ကို ဆရာက သံုးသပ္ခ်က္ ေရးပါသည္။

သရဖူမဂၢဇင္းတြင္ ျဖစ္သည္။ ထိုသရဖူမွာ ယခု သရဖူ မဟုတ္ေသးသလို ဆရာၿငိမ္းေအးအိမ္၏ သရဖူလည္း မဟုတ္မူဘဲ ကိုေက်ာ္သန္းႏွင့္ ကိုေက်ာ္ဇင္မည္ေသာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္၏ သရဖူ ျဖစ္သည္။ ဆရာ ေမာင္ျမင့္ျမတ္က စာတည္းခ်ဳပ္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဝတၳဳတိုေလးကို ဆရာေမာင္ျမင့္ျမတ္က သေဘာက်သျဖင့္ ေရြးခ်ယ္လိုက္သည္။ ပံုႏွိပ္အၿပီး စာေပစိစစ္ေရး မတင္မီမွာ ထို ပံုႏွိပ္ထားေသာ မဂၢဇင္းကို ဆရာေအာင္သင္း လက္ထဲသို႔ ထည့္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဝတၳဳကို ဆရာေအာင္သင္းက မ်က္စိက်သြားၿပီး ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ေရးခ်လိုက္သည္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ထိုဝတၳဳကို စာေပစိစစ္ေရးက ခြင့္မျပဳသျဖင့္ ျဖန္႔ခ်ိေသာ စာအုပ္မ်ားထဲတြင္ ထိုဝတၳဳပါ စာရြက္မ်ားကို ဆုတ္ယူထားလိုက္ရေလသည္။ ထိုအေၾကာင္းကို ဆရာသိေသာအခါ ကိုေက်ာ္သန္းတို႔ကို ဆဲေလသည္ ဟူ၏။

ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ထီေပါက္ၿပီးမွ ထီလက္မွတ္ ေပ်ာက္ရျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ဝတၳဳတို အလြန္ အေရးက်ဲသူ ျဖစ္သည္။ က်ဲလွသည့္ ဝတၳဳတိုေတြထဲမွာမွ ရွားရွားပါးပါး တစ္ပုဒ္ကို ဆရာေအာင္သင္းက သံုးသပ္ေဝဖန္ထားသည္ျဖစ္ရာ လြန္စြာမွ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းလွေပသည္။

သို႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ ဝတၳဳက အဆုတ္ခံလိုက္ရေပရာ ဆရာ့ သံုးသပ္ခ်က္ကိုလည္း ပရိသတ္ ဖတ္ခြင့္ မရႏိုင္ပါေတာ့ေခ်။

ကိုေက်ာ္သန္းတို႔ထံမွ ေတာင္းလိုက္ရာ ဆရာ၏ လက္ႏွိပ္စက္ စာမူကိုေတာ့ ရလိုက္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ အိမ္ေတြ ခဏ ခဏေျပာင္း၊ တစ္အိမ္လံုးမွာလည္း စာရြက္မ်ား၊ စာအုပ္မ်ားျဖင့္သာ ပြစိထေနေလရကား ဆရာ၏ ထိုစာမူေလးကို ျပန္ရွာရ ခက္သြားပါသည္။

(အႏွီ ကၽြန္ေတာ္၏ ဝတၳဳတိုမွာကား ဝတၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္ လံုးခ်င္းအျဖစ္ ျပန္လည္ထုတ္ေဝရာတြင္ ညာတာပါေတးႏွင့္ ထည့္လိုက္ရာ စာေပစိစစ္ေရးက ခြင့္ျပဳလိုက္ျပန္သျဖင့္ ေနာင္ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔အၾကာတြင္ ပံုႏွိပ္စာလံုးျဖင့္ ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ ေျခရာၿပိဳးေျပာက္ လြမ္းပြင့္ေကာက္သီ (ကိုယ္တိုင္ၾကံဳ ဝတၳဳတိုမ်ား) စာအုပ္ပါ ညစ္က်ဳ လိပ္ျပာ ဝတၳဳတိုေလးပင္ ျဖစ္ပါသည္။)

၈။

အမွတ္ရစရာ ေနာက္တစ္ခုမွာ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔ဆီက မိုးမိုး(အင္းလ်ား) ဝတၳဳတို ဆုေပးပြဲတြင္ျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာစာေပကို ႏိုင္ငံကာက သိလာေရးအတြက္ လုပ္ေဆာင္ရမည့္အေၾကာင္းကို ေျပာရင္းႏွင့္ ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ညိႇဳးေငါက္ေငါက္ထိုးကာ “အဲဒါ မင္းလုပ္ရမွာ၊ မင္းလုပ္ရမွာ”ဟု အာလုပ္သံႀကီးျဖင့္ ဆရာက အားပါးတရ ေျပာခဲ့ဖူးသည့္အခ်က္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။

ဆရာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အထင္ႀကီးသည့္အတြက္ ဝမ္းမသာမိပါ။ အားသာ တိုး၍ ငယ္မိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ရသစာေပကို အဂၤလိပ္ဘာသာသို႔ ျပန္ဆိုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အဂၤလိပ္စာကို ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ မတတ္ပါေခ်။ ေသစာရွင္စာမွ်သာ တတ္ၿပီး အႏူေတာတြင္ လူေခ်ာ လုပ္ေနျခင္း၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ပဲခူးေရႀကီးေနခ်ိန္ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္သာ ကၽြန္ေတာ့္ကို

ဆရာအပါအဝင္ တခ်ိဳ႕က အထင္ႀကီးေနျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ အသိဆံုးပင္ျဖစ္ေလသည္။

၉။

တစ္ခ်ီသားတြင္ေတာ့ ဆရာ့ကို ကၽြန္ေတာ္က ခ်စ္ခင္စြာ က်ီစယ္မိရာ ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ကို ပယ္ပယ္နယ္နယ္ပင္ ဆဲပါေလသည္။

ဆဲလည္း ဆဲခ်င္စရာပါ။ အဆုိေတာ္ မင္းမင္းလတ္ ကြယ္လြန္ၿပီးစတြင္ ျဖစ္ပါသည္။

မင္းမင္းလတ္အမွတ္တရ ေဆာင္းပါးကို ကၽြန္ေတာ္ ေရးၿပီး အလကၤာ ဂီတဂ်ာနယ္သို႔ ေပးရန္ ၃၃ လမ္းရိွ စာေပေလာက စာအုပ္တိုက္သို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားပါသည္။ စာမူေပးၿပီးေနာက္ ဆရာမ မိုးမိုး (အင္းလ်ား)၏ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ စာေပေလာက ဦးမ်ိဳးညြန္႔ (မင္းမင္းလတ္၏ သူငယ္ခ်င္း၊ မင္းမင္းလတ္၏ သီခ်င္းမ်ား ထုတ္ေဝခ်ိန္က ထုတ္ေဝသူ ေမာင္ေမာင္မ်ိဳးညြန္႔)ႏွင့္ ေထြရာေလးပါး ေျပာေနခိုက္တြင္ ဆရာ ေရာက္လာပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္ေသာအခါ “မင္းက သည္ကို ဘာလာလုပ္တာတံုး”ဟု ေမးပါသည္။

“စာမူလာေပးတာပါ ဆရာ”ဟု ေျဖလိုက္ပါသည္။

“ဘာစာမူတံုး”

“မင္းမင္းလတ္ကျဖင့္ မရိွေတာ့ဘူး၊ ဦးေအာင္သင္းပဲ က်န္ေတာ့တယ္ဆိုတဲ့ စာမူပါဆရာ…”

ဆရာ ဆဲပါေလေတာ့သည္။ ဦးမ်ိဳးညြန္႔က ရယ္ေနေလသည္။

အမွန္က ကၽြန္ေတာ့္ စာမူ ေခါင္းစဥ္မွာ “မင္းမင္းလတ္ကျဖင့္ မရိွေတာ့ဘူး”ဟူ၍သာ ျဖစ္ပါသည္။

ထိုႏွစ္မွာ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ ျဖစ္ပါသည္။

၁၀။

ဆရာကား စာေပ ေဝဖန္ေရးမွာ ဆရာတစ္ဆူ ျဖစ္သလို (ဆရာဝင္းၿငိမ္းက ဆရာ့ကို “စာေပလူၾကမ္းမင္းသား”ဟု အႏြတၳသညာ ျပဳခဲ့ဖူးပါသည္) စာေရးသားရာတြင္လည္း ညက္ေညာေအာင္ ေရးသားႏိုင္သူ ျဖစ္ေလသည္။

ထို႔အျပင္ စာေပေဟာေျပာပြဲတစ္ေခတ္မွာလည္း ဆရာ လြန္စြာေအာင္ျမင္ခဲ့သည္မွာ အားလံုး အသိပင္။

သုိ႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ကမူ ဆရာ့ေဟာေျပာပြဲေတြကို ခံတြင္း မေတြ႕လွေခ်။ (ဆရာေဟာေျပာတာေတြ မေကာင္းဟု မဆိုလိုပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ခံတြင္းမေတြ႕ျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။) အလားတူပင္ ေနာက္ပိုင္း ဆရာ့ေဆာင္းပါးတခ်ိဳ႕မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ သေဘာမတူတာေတြ ရိွပါသည္။ ထို႔အတူပင္ ဆရာ့ အမူအက်င့္ တခ်ိဳ႕မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ သေဘာမတူတာေတြ ရိွခဲ့ပါသည္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆရာဦးေအာင္သင္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာ စာရင္းတြင္ ပါဝင္သည္လည္း အမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။

၁၁။

စမ္းေခ်ာင္းမွ ဆရာ့အိမ္ကို ကၽြန္ေတာ္ သိပါသည္။ သို႔ေသာ္ မွတ္မွတ္ရရ တစ္ေခါက္သာ ေရာက္ဖူးပါသည္။

ဘာကိစၥမွန္းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ညေနေစာင္းတြင္ ဆရာ့အိမ္သို႔ ေရာက္သြားခဲ့ဖူးပါသည္။ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္လြန္စတြင္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ေနာက္ေတာ့ ဘုန္းဘုန္း ရေဝႏြယ္တို႔ ၾကြလာၾကရာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာ့ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္လာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ဆရာႏွင့္ လူခ်င္း ေတြ႕ျခင္း၊ စကားေျပာျဖစ္ျခင္းမွာ ထိုတစ္ေခါက္က ေနာက္ဆံုး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

၁၂။

ယခုေသာ္ ဆရာ တိမ္းပါးသြားၿပီဟု ၾကားသိလိုက္ရပါသည္။ ဆရာကား သူယံုၾကည္ရာကို တစိုက္မတ္မတ္ လုပ္သြားခဲ့သူ ျဖစ္သလို စာသင္ၾကားျခင္း၊ စာေပေရးသားျခင္း၊ ေဟာေျပာျခင္းတို႔ျဖင့္ တက္ကုန္ ရြက္စံုဖြင့္ၿပီး ပတ္ဝန္းက်င္အက်ိဳးကို ေအာင္ျမင္စြာ ထမ္းရြက္သြားခဲ့သူ ျဖစ္ေလသည္။

ဆရာ့ သေဘာတရား၊ အယူအဆ၊ ခံယူခ်က္ေတြ အားလံုး ေကာင္းသည္၊ မွန္သည္ဟု သံုးသပ္ရန္ ကၽြန္ေတာ္ ဉာဏ္မမီပါ။ ထိုသို႔ သံုးသပ္ကလည္း မွန္ကန္ မွ်တမည္ မဟုတ္ပါေခ်။

ဆရာသည္ ပုထုဇဥ္တစ္ဦးမွ်သာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဆရာ့မွာ ေကာင္းကြက္ေတြလည္း ရိွမည္၊ ဆိုးကြက္ေတြလည္း ရိွမည္၊ ဆရာ့စာေတြ၊ ဆရာ့အေျပာေတြမွာလည္း ေကာင္းတာေတြ ရိွမည္ျဖစ္သလို ဆိုးတာေတြလည္း ရိွေနမည္မွာ မလြဲပါေခ်။

သို႔ရာတြင္ ဆရာကမူ သူ႔ဝန္ကို သူႏိုင္သေလာက္ ထမ္းရြက္သည္ပိုးသြားခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္သေလာက္ဝန္ကို ထမ္းသြားရမည္သာဟု ေတြးေနမိရင္း ဆရာႏွင့္ ၾကံဳခဲ့ပံုေလးေတြကို စားျမံဳ႕ျပန္ၾကည့္လိုက္မိျခင္းသာ ျဖစ္ပါေတာ့သတည္း။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ – ၂၅၁၀၁၄)

ျဖဴေကာင္လည္ျပန္

အလိုက္သင့္ကေလး ေရးတဲ့စာ

၁၆ ႏွစ္ ေမာင္၊ ေယာင္ေတာင္ေတာင္

အတြက္အခ်က္အတိုင္းသာ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၁၆ ႏွစ္မွာ ဆယ္တန္း ေအာင္ရမွာပါ။ သို႔ေပမင့္ ဘဝဆိုတာ ျဖစ္ခ်င္ေပမယ့္လည္း မျဖစ္၊ မျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္ခ်င္သလိုေတြ စြတ္ျဖစ္ကုန္တတ္တာမ်ိဳးမို႔ ၁၆ ႏွစ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ဆယ္တန္း မေအာင္ခဲ့ပါဘူး။ ဆယ္တန္းကို ေရာက္ပင္ ေရာက္ခဲ့ေပမယ့္လည္း အဲဒီ့ႏွစ္က မေအာင္ဘူးခင္ဗ်။

Self-portraitမေအာင္လို႔ က်သလားဆိုေတာ့လည္း မက်ဘူး။ အေတာ္ေတာ့ အူလည္လည္ႏိုင္ပါတယ္။ စာေမးပြဲ မေအာင္ဘူးဆိုတာဟာ က်တာ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ က်တယ္ ဆိုတာ ေအာက္ကို ေရာက္သြားတာ မဟုတ္လား။ အဲေတာ့ ဆယ္တန္းက်တယ္ဆိုရင္ ဆယ္တန္းရဲ႕ ေအာက္ျဖစ္တဲ့ ကိုးတန္းတို႔၊ ရွစ္တန္းတို႔ဆီ “က်ဆင္း”သြားတာမွ မဟုတ္တာ။ မေအာင္တာဟာ က်တာ ဘယ္ဟုတ္ပါေတာ့မလဲေနာ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခတ္တုန္းကေတာ့ အေတာ့္ကို အူလည္လည္ႏိုင္တဲ့ မေအာင္နည္း တစ္မ်ိဳး ရွိပါေသးတယ္။ ေအာင္ေတာ့ ေအာင္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ မေအာင္ဘူးဆိုတဲ့ နည္းေပါ့။ ဆယ္တန္းေအာင္ရင္ တကၠသိုလ္ တက္လို႔ ရတယ္ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ ေအာင္တဲ့နည္းက တကၠသိုလ္တက္လို႔ မရတဲ့နည္းနဲ႔ ေအာင္တဲ့ ေအာင္နည္းပါ ခင္ဗ်။ “ခ”စာရင္းက ေအာင္တာတဲ့။

ဘာႀကီးမွန္းလဲ မသိဘူး။ တကၠသိုလ္မွ တက္လို႔ မရေတာ့ တက္ခ်င္ရင္ ေနာက္တစ္ႏွစ္ ျပန္ေနရတာပဗ်ာ။

ျဖစ္ပံုက အဲဒီ့ ၁၉၇၃-၇၄ ပညာသင္ႏွစ္က ထူးျခားသဗ်။ စာေမးပြဲ ေမးခြန္းက ဘယ္လိုျဖစ္တယ္ မသိဘူး၊ မတရား လြယ္သြားၿပီး ေအာင္တဲ့သူေတြ ဗံုးေပါလေအာ ျဖစ္ကုန္တာနဲ႔ တစ္ဘာသာ အမွတ္ ၄၀၊ စုစုေပါင္း ၆ ဘာသာ အမွတ္ေပါင္း ၂၄၀ ရရင္ ေအာင္ရမယ့္ဟာကို သတ္မွတ္ခ်က္ ျပင္ထည့္လိုက္ၾကၿပီးသကာလ အဲဒီ့ႏွစ္မွာ တစ္ဘာသာႀကိတ္ႏႈန္း ၆၀၊ စုစုေပါင္း အမွတ္ ၃၆၀ ရမွ အေအာင္ေပးတဲ့ ႏွစ္ႀကီး ျဖစ္သြားပါေရာလား။ အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ခမ်ာေလးမွာ တစ္ဘာသာမွ ၄၀ ေအာက္ မေရာက္ရွာဘဲ စုစုေပါင္း အမွတ္ ၃၆၀ ကို မမီတဲ့အတြက္ “က”အဆင့္ကို မမီေတာ့ဘဲ “ခ”အဆင့္မွာ ဟတ္ေကာ့ (half-cocked)ႀကီး ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့။

(ဟတ္ေကာ့ဆိုတဲ့ သိုးေဆာင္းစကားက ေသနတ္ေမာင္းက က်ည္ဆံရဲ႕ ဖင္ကို အျပည့္မ႐ိုက္မိဘဲ တစ္ဝက္ပဲ ႐ိုက္မိသြားတာမို႔ က်ည္မထြက္ဘဲ တို႔လို႔ တန္းလန္းႀကီးျဖစ္ေနတာကို ဆိုလိုသတဲ့။)

အမွန္ေတာ့ စာလည္း မညံ့လွတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေဝေလေလအဖြဲ႕သား အေတာ္မ်ားမ်ား အဲဒီ့ႏွစ္က အဲသလို ဟတ္ေကာ့ႀကီးနဲ႔သာ ေအာင္ခဲ့ၾကၿပီး ဆယ္တန္းကို ေနာက္တစ္ႏွစ္ ထပ္ေနခဲ့ၾကရပါတယ္။

ကာလ သဘာဝ
ခုေတာ့လည္း ပါးစပ္ရာဇဝင္ေလးတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ၿပီေပါ့ေလ။ အဲတုန္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို အေရးႀကီးခဲ့တာပ။ ကြ်န္ေတာ့္မိဘေတြကေတာ့ သိပ္ ဆူလား ပူလား မလုပ္ၾကပါဘူး။ ေနာက္တစ္ႏွစ္ ေသခ်ာ ျပန္ႀကိဳးစားဖို႔ေလာက္ပဲ ေျပာခဲ့ရွာၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ မဆူေပမယ့္ ကိုယ့္ဘာသာ အေနရေတာ့ အနည္းအပါး ခက္ေနခဲ့တာေပါ့ေလ။ ဒါလည္း ေအာင္စာရင္း ထြက္ၿပီးခါစေလာက္သာပါ။ ေနာက္က်ေတာ့လည္း သူ႔ဟာနဲ႔သူ ပံုမွန္အတိုင္း ျဖစ္သြားတာပါပဲ။

ႏွစ္နည္းနည္း ၾကာလာတဲ့အခါမွာေတာ့ ဆယ္တန္းကို တစ္ႏွစ္နဲ႔ ေအာင္ခဲ့သလား၊ ႏွစ္ႏွစ္ေျဖယူရသလား၊ သံုးႏွစ္ေျဖခဲ့ရတာမ်ိဳးလားက သိပ္ အေရးမႀကီးေတာ့ပါဘူး။ ဆယ္တန္းေအာင္၊ မေအာင္ကသာ အေရးႀကီးခ်င္ သလို ျဖစ္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့ကမွ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတဲ့ အခါမွာေတာ့ အဲဒါေတြက ဘာမွ အေရးမႀကီးေတာ့သလိုပဲ။ ဆယ္တန္း ေအာင္ျခင္း၊ မေအာင္ျခင္း၊ ဘြဲ႕ရျခင္း၊ မရျခင္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈ၊ လူေတာတိုးမႈမွာ ဘာမွ သိပ္အေရးမပါေတာ့ဘူး။

တျခားႏိုင္ငံေတြမွာဆိုရင္ေတာ့ အဲလို ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မယ္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာေတာ့ အဲဒီ့အတိုင္းႀကီးကို အတိအက် ျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။
ေလာေလာဆယ္မွာ ႏိုင္ငံျခားက ပညာရွင္ေတြနဲ႔ လက္ပြန္းတတီး ဆက္ဆံေနရပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕  အသိပညာေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ဘြဲ႕ေတြ၊ သူတို႔ရဲ႕ ဖတ္အား မွတ္အားေတြကို သေဘာက်မိတယ္၊ အားက်မိတယ္။ စာဖတ္တဲ့ ေနရာမွာေတာ့ သူတို႔ကို ကြ်န္ေတာ္ ယွဥ္ႏိုင္ေနတယ္။ အသိပညာ အရာမွာလည္း သိပ္ေတာ့ အကြာႀကီး မဟုတ္ဘူး။ သို႔ေသာ္ ဘြဲ႕အရာမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အေနအထားက သူတို႔ကို ဘယ္လိုမွ မယွဥ္ႏိုင္တဲ့ အေနအထား။ အလားတူပဲ အဲဒီ့ဘြဲ႕ကို အေျခခံၿပီး ရရွိထားတဲ့ ရာထူးဂုဏ္သိရ္၊ ရပ္တည္မႈေတြအရလည္း သူတို႔က သာေနၾကတယ္။ ရေနတဲ့ ဝင္ေငြခ်င္းေတာ့ သိပ္ကြာလွမယ္ မထင္ဘူး။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ေစ သူတို႔ႏိုင္ငံေတြမွာက ပညာကို တန္ဖိုး ထားတာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာေတာ့ ပညာက ပြဲလယ္ သိပ္မတင့္ခ်င္သလိုႀကီးပဲ။ ပိုက္ဆံက တယ္စကားေျပာေနတာကိုး။ အဲေတာ့ ပိုက္ဆံရွိရင္ လူရာဝင္ လူေတာတိုးေနေတာ့တာေပါ့။

ထားပါေလ… အဲဒီ့ကေန ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအၾကာ ေသခါနီးက်ရင္ေတာ့ ပညာလည္း အေရးမႀကီး၊ ရာထူးဂုဏ္သိရ္လည္း အေရးမပါ၊ ပိုက္ဆံလည္း ကယ္ႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ရွင္ေနတုန္းသာ တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္းနဲ႔ ပြဲလယ္ တင့္ခ်င္ခဲ့ၾက၊ တင့္ေအာင္ နည္းေပါင္းစံုနဲ႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကရင္း ေသခါနီးက်မွ အေမာေဖာက္ၿပီး ငါ့ႏွယ္၊ ဟိုဟာေလးမွ မလုပ္ခဲ့ရ၊ သည္ဟာေလးမွ မျပဳခဲ့ရနဲ႔ ေႏွာင္းေနာင္တမ်ား တစ္ေပြ႕တစ္ပိုက္နဲ႔ ဂိုက္မက် ျဖစ္သြားရသူေတြလည္း သည္ေလာကထဲမွာ နည္းမယ္ မထင္ပါဘူး။

ရွင္ေနတုန္းနဲ႔ ျဖတ္သန္းဆဲ အခိုက္အတံ့မွာ အေရးႀကီးသလို ထင္ေယာင္ မွားခဲ့သမွ်ဟာ ကာလေတာင္တာ ရွည္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ဘာဆိုဘာမွ မႈေလာက္စရာ မေကာင္းေတာ့တာကိုက ေလာကတံထြာ ဓမၼတာလို႔သာ ဆိုရ မယ္ ထင္ပါရဲ႕။

စံျပရဲ႕ ေက်းဇူး

၁၆ ႏွစ္အရြယ္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ ဘာျဖစ္ခ်င္ခဲ့သလဲ။

ေသခ်ာတာကေတာ့ဗ်ာ၊ အဲတုန္းက ကြ်န္ေတာ္ ဓာတ္ရွင္မင္းသား၊ အဆိုေက်ာ္၊ စာေရးဆရာ၊ ဓာတ္ရွင္ဒါ႐ိုက္တာ သိပ္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့သေပါ့။ အမ်ား သိေတာ္မူတဲ့အတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ စံျပပုဂၢိဳလ္က မင္းသားႀကီး ဝင္းဦးပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခတ္မွာ ကံေကာင္းတာက အထင္ႀကီး ေလးစား အားက် အတုယူစရာ စံျပပုဂၢိဳလ္ေတြ ရွိေနတာပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဝင္းဦးေပါ့။

ဝင္းဦးကို အားက်မိတဲ့အတြက္ ဓာတ္ရွင္နယ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ဘာေကာင္မွ ျဖစ္မလာခဲ့ေပမယ့္ အျမတ္ထြက္ခဲ့တာေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီ့ထဲက အဓိက အက်ဆံုး အျမတ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အထင္ႀကီး ေလးစား အားက်တဲ့ သူ႔ရဲ႕ အဂၤလိပ္စာ စြမ္းရည္ကို တုပ ႀကိဳးစားခဲ့မိလို႔ ကေန႔အခါမွာ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အဲဒီ့ အဂၤလိပ္စာေလး ေသစာရွင္စာတတ္မႈတစ္ခု အေၾကာင္းျပဳၿပီး ပိုက္ဆံ ေကာင္းေကာင္း ရွာစားႏိုင္ေနတာပါပဲ။ အဲဒါဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဖခင္ႀကီးရဲ႕ အဂၤလိပ္စာ တတ္ေစခ်င္လြန္းမႈ ေက်းဇူးနဲ႔အတူ သြားေလသူ ႏိုင္ငံေက်ာ္ မင္းသားႀကီး (ဦး)ဝင္းဦး ေက်းဇူးကလည္း တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း ပါေနပါလိမ့္မယ္။

ဒုတိယ အျမတ္ကေတာ့ လက္ႏွိပ္စက္နဲ႔ စာေရးတာပါ။ သူစာေရးရင္ လက္ႏွိပ္စက္နဲ႔ စာေရးတယ္လို႔ သိထားရတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္သည္လည္း စာေပနယ္ကို တိုးဝင္စမွာကတည္းက လက္ႏွိပ္စက္နဲ႔သာ စာေရးပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့အတြက္ လက္ႏွိပ္စက္ကို ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ မ်က္ႏွာလႊဲစနစ္နဲ႔ သြက္သြက္ႀကီး ႐ိုက္ႏိုင္လာခဲ့သလို ကြန္ပ်ဴတာေခတ္ ေရာက္ေတာ့လည္း စာ႐ိုက္ရတာ ဘာအခက္အခဲမွ မရွိေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီ့ အျမတ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းအတြက္ေတာင္ မဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္မိသားစုလံုးအတြက္ပါ ထြက္တဲ့ အျမတ္လို႔ ေတာင္ ဆိုႏိုင္တယ္။

တကယ္က ကြ်န္ေတာ့္ ဖခင္ႀကီးက လက္ႏွိပ္စက္စာေရးအျဖစ္ အမႈထမ္းၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို လူလားေျမာက္ေအာင္ ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့သူပါ။ သို႔ေသာ္ သူက ေအာက္က်လွတဲ့ သူ႔အလုပ္ကို ကြ်န္ေတာ္ မဆက္ခံေစခ်င္ရွာပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ လက္ႏွိပ္စက္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို သင္ၾကားျပသျခင္း မရွိသလို အားလည္း မေပးပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ လက္ႏွိပ္စက္ သင္ခ်ိန္မွာ သူသာ ရွိေနဦးမယ္ဆိုရင္ အျပင္းအထန္ ကန္႔ကြက္မွာကိုေတာင္ ေတြးမိပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ လက္ႏွိပ္စက္သင္တာက အသက္ အစိတ္ေလာက္က်မွပါ။ အေဖ မရွိေတာ့ခ်ိန္ေပါ့။ အေမကေတာ့ မကန္႔ကြက္ခဲ့ရွာပါဘူး။ မကန္႔ကြက္ဆို ေမေမက ကြ်န္ေတာ္ ဘာလုပ္ေနေန ၾကည္ျဖဴတတ္သူမို႔ပါပဲ။ အဟဲ… မိန္းမ ယူတာက လြဲရင္ေပါ့ ခင္ဗ်ာ။

အဲလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ေထာင္က်၊ ကေလးသားေျမးရခ်ိန္မွာ ကြန္ပ်ဴတာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ ဘဝထဲကို တိုးဝင္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ သည္အခါ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူကိုလည္း လက္ႏွိပ္စက္ သင္ခိုင္းခဲ့သလို ကြ်န္ေတာ့္သားသမီး ေလးေတြလည္း စာတတ္ခ်ိန္ကတည္းက လက္ႏွိပ္စက္ လက္ကြက္ေတြကို မ်က္ႏွာလြဲ ႐ိုက္တတ္ေအာင္ ကိုယ္တိုင္ သင္ၾကား ေလ့က်င့္ေပးခဲ့ပါေတာ့တယ္။ သည္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစုဝင္ ေလးဦးစလံုးဟာ ကြန္ပ်ဴတာ လက္ကြက္ကို မ်က္ႏွာလႊဲစနစ္နဲ႔ ေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းေျပး ႐ိုက္ႏိုင္ေနၾကပါေတာ့တယ္။ ဝင္းဦးရဲ႕ အက်ိဳးေပးပံုကေတာ့ ေနာက္ထပ္ မ်ိဳးဆက္အထိေတာင္ ပါသြားတယ္လို႔ ဆိုရမယ္ ထင္ပါတယ္။

ဝင္းဦးကို အထင္ႀကီး ေလးစား အားက် အတုခိုးခဲ့တဲ့အတြက္ ထြက္လာတဲ့ အျမတ္ေတြထဲမွာ ေနာက္ဆံုး တစ္ခုကေတာ့ စာေရးရာမွာ သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔ ရႊင္ရႊင္ေသာေသာေလး ေရးတတ္တာကလည္း သူ႔ေရးဟန္ကို အတုခိုးရာက ရတဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးပါပဲ။

ဒူးေလာက္တင္ေတာ့…

ကြ်န္ေတာ့္အသက္ ၁၆ ႏွစ္ဆိုတာ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ေတာင္ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။

ႏွစ္ ၄၀ ဆိုတာ မနည္းမေနာႀကီးပါပဲ။ အခုေနရာကေန ျပန္ေျပာင္း ငဲ့ေစာင္းၾကည့္တာေတာင္ အေတာ္ေလး ကြာလွမ္းသြားပါၿပီ။ မေန႔တစ္ေန႔ကလိုပဲလို႔ ေျပာလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။

သည္ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ အတြင္းမွာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ခရီးေတြ၊ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတဲ့ အခက္အခဲေတြ၊ ရယ္ခဲ့ရတာေတြ၊ ေမာခဲ့ရတာေတြကို တစ္စစီ တစ္ဆစ္စီ ျပန္ၾကည့္ဖို႔ေတာင္ ခပ္ခက္ခက္ပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ့္ဘဝက ကြ်န္ေတာ္ေရးတဲ့ စာေတြလိုပဲ၊ လိုရင္းကို ဘယ္ေတာ့ ေရာက္မယ္မွန္း မသိတတ္ႏိုင္ဘဲ ေတာေရာက္ ေတာင္ေရာက္ ေလွ်ာက္ျဖစ္ေနခဲ့ေတာ့ ပိုဆိုးပါတယ္။ အခုထက္ထိလည္း လူသာ ဆက္လုပ္ေနရတယ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဘာေကာင္မွန္းကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ မသိသလိုႀကီးပဲ။

ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ျဖစ္မလာခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ၁၆ ႏွစ္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ႏွစ္ေလးဆယ္အၾကာမွာ အဲဒီ့ ကြ်န္ေတာ္ ျဖစ္ခ်င္တဲ့အထဲက စာေရးဆရာဆိုတာေလး ကတ္ကတ္သတ္သတ္ က်န္ေနေသးတဲ့အတြက္ မဆိုးဘူးလို႔ ဆိုရမယ္ ထင္ပါတယ္။

ျဖစ္ခ်င္တာေတြ အကုန္ ျဖစ္မလာဘူးလို႔သာ ေျပာရတာပါ။ တကယ္က အဲလို ျဖစ္မလာတဲ့ အတြက္ သိပ္ေတာ့ ထိထိခိုက္ခိုက္ မခံစားရပါဘူး။

တကယ္ခ်ေရးၾကစတမ္းဆို ကြ်န္ေတာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၄၀ ခရီးကို သည္လိုစာတိုေလး တစ္ပုဒ္တစ္ေလမွ်နဲ႔ ဘယ္လိုမွ အာသာေျပႏိုင္စရာ မရွိပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ ေတာေရာက္ေတာင္ေရာက္ ေလွ်ာက္ေရးတတ္ပံုမ်ိဳးနဲ႔ဆို စာအုပ္အထူႀကီး တစ္အုပ္စာ ေရးျပႏိုင္ပါမွ တန္ကာက်ပါမယ္။

၁၆ ႏွစ္ မတိုင္ခင္

အတိုေတြ ခ်ဳပ္ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၁၆ ႏွစ္အထိ ကိုယ္ေရးရာဇဝင္ သံခိပ္ကို သည္လို ရလာပါတယ္။

ေမြးတယ္ဗ်ာ။ မန္းေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးမွာ။ ေမြး႐ံုသာ ေမြးလိုက္ရတယ္။ အခါလယ္သားျပည့္ဖို႔ ေဝးစြ၊ လူ႔ေလာကထဲ ေရာက္လို႔မွ ရက္ေပါင္း ၅၀ မျပည့္တတ္ႏိုင္ေသးခင္မွာ ကယားျပည္နယ္က ေလာပိတရဲ႕ ဟိုးဘက္ ေလာဓေလ့ဆိုတဲ့ ရြာကေလးကို ေရာက္သြားတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ပထမဆံုး ေရအားလွ်ပ္စစ္စက္႐ံု တည္ေဆာက္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနဆဲ ဒိုင္းနမိုက္ခြဲသံ တအံုး အံုးၾကားမွာ လူကေလး ျဖစ္လာခဲ့တယ္။

အဲဒီ့ကေန လူမွန္း မသိတသိက်ေတာ့ မန္းေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးက အေမ့ရဲ႕ ခန္ဗွင့္(န္)(ထ္) (ကြန္ဗင့္) ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ေက်ာင္းေနဘဝ စတယ္။

အဲဒီ့ကေန လြိဳင္ေကာ္ စိန္႔ဂ်ိဳးဇက္ေက်ာင္းကို ေရာက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သာသနာျပဳေက်ာင္းေတြကို ျပည္သူပိုင္သိမ္းတာက ဆက္တိုက္။ ေလာဓေလ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းမွာ သံုးတန္းအထိ ေနရတယ္။ ေလးတန္းက်ေတာ့ ေတာင္ႀကီးက အမွတ္ ၃ အမ်ိဳးသမီးအစိုးရ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနရတယ္။ တ႐ုတ္-ဗမာ အေရးအခင္းဆိုတာႀကီးကို စၾကံဳရတယ္။ ဘာမွန္းလည္း မသိဘူး။ လူကမွ ကိုးႏွစ္သာသာ ရွိေသးတဲ့ အရြယ္။ ပုန္း၊ ပုန္းဆိုတာနဲ႔ ေက်ာင္း ေျမတိုက္ခန္းထဲ ဝင္ပုန္းေနခဲ့ရတာပဲ မွတ္မိတယ္။

ထူးျခားခ်က္က အဲဒီ့ ေလးတန္းေက်ာင္းသားဘဝမွာ ဇေတြ ျပလာခဲ့တာပါပဲ။ ေက်ာင္းျပဇာတ္မွာ ဇာတ္လိုက္ ဝင္လုပ္တယ္။ ကဗ်ာရြတ္ၿပိဳင္ပြဲမွာ ဆုရတယ္။ ေက်ာင္းနံရံကပ္စာေစာင္မွာ ကဗ်ာဝင္ေရးတယ္။ ေက်ာင္းသူႀကီးေတြ က ေန႔လယ္ခဏနားခ်ိန္မွာ ေခၚေခၚၿပီး သီခ်င္းဆိုခိုင္းရင္ လူပံုအလယ္မွာ မရွက္မေၾကာက္ သီခ်င္းတေၾကာ္ေၾကာ္ ဆိုတတ္တယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚက ဆူးေတြလည္း စတင္ေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။

ငါးတန္းႏွစ္ေရာက္ေတာ့ မႏၲေလးက အမွတ္ ၉ အစိုးရ အထက္တန္း ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနရျပန္တယ္။ အတတ္ေပါင္း စံုလာခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြ ႀကီးစိုးရာမွာ အရြယ္မတိုင္ခင္ မသိသင့္တာေတြ သိလာခဲ့၊ မတတ္သင့္တာေတြ တတ္လာခဲ့တယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္ျခင္းရဲ အစက အဲဒီ့ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစားဘဝမွာ ျဖစ္ေနတယ္။ ညဘက္ ေက်ာင္း အုတ္တံတိုင္းကို ေက်ာ္ၿပီး ညေဈးတန္းလည္း သြားတတ္လာတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ႏွစ္တစ္ဝက္နဲ႔ ေဘာ္ဒါက အထုတ္ခံလိုက္ရတယ္။ အဲဒါက ဘဝမွာ အမွတ္တရေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ ဆိုး၏ေပါ့။

ေကာင္းတာကေတာ့ ေက်ာင္းဘင္ခရာဝိုင္းမွာ ပုေလြ ဝင္မႈတ္ရင္း ဒို၊ ေရ၊ မီ၊ ဖွာနဲ႔ ရင္းႏွီးလာခဲ့တာပါပဲ။ ပုေလြဟာ ကြ်န္ေတာ့္ငယ္ဘဝရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ တူရိယာ။ စႏၵယား သိပ္တီးတတ္ခ်င္တယ္၊ အခြင့္အေရး မရွိဘူး။ အေကာ္ဒီယံ သိပ္တီးတတ္ခ်င္တယ္၊ အိမ္က ဝယ္မေပးႏိုင္ဘူး။ အေကာ္ဒီယံ ေဝးစြ၊ ဘာဂ်ာေလးတစ္လက္ေတာင္ အိမ္က ဝယ္မေပးႏိုင္ခဲ့တဲ့ဘဝ။

ေျခာက္တန္းႏွစ္မွာ ရန္ကုန္ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးမွာ မိသားစုလိုက္ အေျခခ် ေနထိုင္ခဲ့တယ္။ အထက ၆ ဗိုလ္တေထာင္ဆိုတဲ့ စိန္ေပါ(လ္) ေက်ာင္းေဟာင္းႀကီးမွာ ဗိုလ္ႀကီးဗဟိန္းဆိုတဲ့ တပ္က ပုဂၢိဳလ္ႀကီးကို ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး လုပ္ေနခ်ိန္ ေရာက္သြားတာဆိုေတာ့ တစ္ေက်ာင္းလံုး ဆရာျမင္ရင္ အေလးျပဳတဲ့ အက်င့္ဆိုးႀကီး ကိုယ္ထဲမွာ စြဲသြားခဲ့ရတယ္။

အဲဒီ့ ၆ တန္းကတည္းက ေနလာလိုက္တာ ၁၆ ႏွစ္မွာ ဆယ္တန္းကို ေရာက္လာခဲ့ပါၿပီ။

ေတာေက်ာင္းတုန္းက ဇ ျပခြင့္ ရခဲ့ေပမယ့္ ၿမိဳ႕ေက်ာင္းက်ေတာ့ ဇျပခြင့္ သိပ္မရဘူး။ ဒါေတာင္ ေႏြရာသီ လုပ္အားေပး၊ ဘာ၊ ညာမွာ ကြ်န္ေတာ္က သီခ်င္းေတြ ဘာေတြ ေရးလိုက္ေသးတယ္။ ဆိုလိုက္ေသးတယ္။ ပုေလြကလည္း မႈတ္လို႔ ေကာင္းဆဲ။ အိမ္ေအာက္ထပ္က တ႐ုတ္တစ္ေယာက္ဆီကေန ဂစ္တာတီး သင္လို႔ ဂစ္တာေလးလည္း အနည္းအပါး တဗ်န္းဗ်န္းေခါက္ တတ္လာခဲ့ၿပီ။ သို႔ေသာ္ အိမ္က ဂစ္တာ ဝယ္မေပးေသး။

စာေတြကေတာ့ ငါးတန္းကတည္းက စေရးေနပါၿပီ။ ေရးလိုက္ရတဲ့ ကဗ်ာ၊ ေရးလိုက္ရတဲ့ ဝတၳဳ။ မနားတမ္းကို ေရးေနတာပါ။ ဘယ္မွေတာ့လည္း မပို႔ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာ ေရးေနခဲ့တာပါ။

အဲဒါ ၁၆ ႏွစ္သားအထိ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝ သံခိပ္။

ေနာက္ပိုင္း ခရီးရွည္

အဲဒီ့ကေန ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ကို သံခိပ္ရျပန္ဦးမယ္ဆိုရင္ေတာ့…

ေနာက္တစ္ႏွစ္မွာ ဆယ္တန္းေအာင္၊ တကၠသိုလ္ေရာက္လို႔ ေျပာရမွာေပမယ့္ ၾကားထဲမွာ အျဖစ္အပ်က္ေတြက ရွိေသးတယ္။ ဦးသန္႔ အေရးအခင္း ျဖစ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကိုးတန္း။ အဲဒီ့မတိုင္ခင္က တကၠသိုလ္ ေရႊရတု အေရးအခင္း၊ သူ႔ေရွ႕က ကြ်န္းဆြယ္ အေရးအခင္းဆိုတာေတြကိုေတာ့ သိပ္ေျပာပေလာက္ဖြယ္ မမွတ္မိ။ ေနာက္ ဆယ္တန္း ဒုတိယႏွစ္ ျပန္ေနေနခ်ိန္မွာ အလုပ္သမား အေရးအခင္း။

ေမေမက အစိုးရကို ထိုင္ဆဲတဲ့ သူ။ ေဖေဖက ႏိုင္ငံေရးကို သိပ္ စိတ္ မဝင္စား။ သူ႔ဘဝ၊ သူ႔အလုပ္၊ သူ႔မိသားစုထဲမွာ ႏွစ္ထားခဲ့သူ။ ကြ်န္ေတာ္က အိေယာင္ဝါး။

အဲလိုနဲ႔ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး တကၠသိုလ္ေရာက္လာေတာ့ မိႈင္းရာျပည့္နဲ႔ တန္းတိုးၿပီး ေက်ာင္းေတာင္ ဖင္ပူေအာင္မွ မတက္ရေသးခင္ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္သြား။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ႀကီးၾကားမွာ ကြ်န္ေတာ့္အေဖ ေပ်ာက္ကြယ္သြား။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝကေန အရွင္လတ္လတ္ အငွားယာဥ္ ေမာင္းသမား ဘဝကို ေရာက္။

အဲ… က်န္ျပန္ၿပီ။ ၉ တန္း၊ ၁၀ တန္းေတြမွာ စာေတြ တအား ဖတ္ေနပါၿပီ။ အမွန္ေတာ့ အေမက စာအုပ္သိပ္ဖတ္သူမို႔ စာဖတ္ ဝါသနာက ကိုယ္ထဲမွာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက၊ ေလာပိတမွာကတည္းက စြဲၿပီးသား။ သို႔ေသာ္ အရွိန္ တအားတက္လာတာက ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္းမွာ။ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆို တစ္အုပ္ၿပီး တစ္အုပ္ကို မနားတမ္း ဖတ္ေတာ့တာ။

ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင့္၊ ပထမႏွစ္ေအာင္၊ ဒုတိယႏွစ္အထိ ေက်ာင္းကို သြားလိုက္၊ ကားေမာင္းလိုက္နဲ႔၊ ဘဝက ဟုတ္တုတ္တုတ္။ တတိယႏွစ္ကစၿပီး ေက်ာင္းဆိုတာ ဘယ္လိုေနမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ လမ္းေပၚက အငွားယာဥ္ေမာင္းဘဝမွာပဲ အခ်ိန္ျပည့္နီးပါး ျဖစ္ေနခဲ့ပါေတာ့တယ္။

အခု ျပန္စဥ္းစားရင္ တတိယႏွစ္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေတြမွာ ဘယ္ ေက်ာင္းခန္းထဲ ေက်ာင္းတက္ရမွန္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မသိခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲသေလာက္ ေက်ာင္းနဲ႔ အဆက္ျပတ္ခဲ့တာပါ။ သို႔ေသာ္ နီးမွ ကပ္တြန္း၊ တစ္ပုဒ္ေျဖ၊ ႏွစ္ပုဒ္ေျဖေပမယ့္လည္း ဘြဲ႕ရေတြ စက္နဲ႔ ထုတ္သလို အေရအတြက္ မ်ားမ်ား ထုတ္ေပးေနတဲ့ စနစ္ႀကီးေအာက္မွာ တစ္ႏွစ္တစ္တန္း မွန္မွန္ေအာင္ၿပီးသကာလ ကြ်န္ေတာ္ ဘြဲ႕ရလာခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ေနာက္ဆံုးႏွစ္ စာေမးပြဲ ေျဖခါနီးတန္းလန္းမွာ ကားမေမာင္းဘဲ စာက်က္မယ္ ရည္ရြယ္ၿပီး ကားကို တျခား ယာဥ္ေမာင္းတစ္ေယာက္ကို ခဏေပးထားခ်ိန္၊ မဂၤလာဒံုနားမွာ ကားေမာင္းသင္ေနဆဲ တပ္သားက ေမာင္းေနတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ရဲ႕ အေပါ့စား ကုန္တင္ယာဥ္ငယ္က ကားကို စုတ္ျပတ္သတ္သြားေအာင္ တိုက္ထည့္လိုက္တယ္။ အေလ်ာ္လည္း ေကာင္းေကာင္း ကန္းကန္းမရ။ ကားကို ျပန္ျပင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သားအမိမွာ ေၾကြးတင္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ကားေရာင္းၿပီး ကားျပင္႐ံုကို ေၾကြးဆပ္ရတဲ့ဘဝနဲ႔တင္ ကြ်န္ေတာ့္ အငွားယာဥ္ေမာင္းဘဝက ယာယီ နိ႒ိတံသြားတယ္။

ကားေမာင္းေနစဥ္ ေလးႏွစ္မွာ အျမတ္ထြက္ခဲ့ျပန္တာက စာေတြ တအား ဖတ္ျဖစ္တာပါပဲ။ ျမန္မာလိုေတာင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ အဂၤလိပ္လိုေတြပါ ဖတ္ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေက်ာင္းၿပီးခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အဂၤလိပ္စာ အေတာ္တတ္တယ္လို႔ ထင္ေယာင္မွားလာပါေတာ့တယ္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္တယ္၊ ငါးတန္းႏွစ္မွ အဂၤလိပ္စာ သင္ရတဲ့ ပညာေရးစနစ္ ထဲမွာ လူလားေျမာက္လာတာမို႔ ကြ်န္ေတာ္က စံုလံုးကန္းေတြအလယ္မွာ ေရးေတးေတးေလး ျမင္ႏိုင္စြမ္း ရွိေနေသးတဲ့ တစ္ဖက္လပ္ေပပဲကိုး။

ကားေရာင္းၿပီးတဲ့ေနာက္ ေရႊဝယ္ေရာင္း လုပ္၊ ခြက္ခြက္လန္။ လန္မွာေပါ့၊ ကြ်န္ေတာ္မွ အလုပ္ထဲ စိတ္မဝင္စား၊ မေလ့လာ၊ မစူးစမ္းဘဲ သူမ်ားက ကိုက္တယ္ ေျပာတာနဲ႔ ဝင္ေဆာ့တာမ်ိဳး ျဖစ္ေနတာကိုး။ အဲတုန္းက ေရႊ တစ္က်ပ္သားမွ ေလးေထာင္၊ အမ်ားဆံုး ေလးေထာင့္ ငါးရာေခတ္။

အဲဒီ့ကေန ကားဝယ္ေရာင္း လုပ္ျပန္။ ခြက္ခြက္လန္ျပန္။ လန္မွာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္က သူေဌးလို ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာကိုး။ အေမ့ခမ်ာေတာ့ မခ်ိမဆံ့ေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ၾကံရာမရျဖစ္ၿပီး အငွားယာဥ္ေလး ျပန္ေမာင္း။ ေမာင္းရင္းကေန က်ဴရွင္သင္ဖို႔ စဥ္းစား။ က်ဴရွင္ဆရာေလး ျဖစ္လာ။ အနည္းအပါး ဝင္ေငြမွန္လာ။

သူငယ္ခ်င္း အဆြယ္ေကာင္းတာနဲ႔ မွတ္ပံုတင္ေရွ႕ေန ဝင္ခြင့္စာေမးပြဲ ဝင္ေျဖ၊ ဆြယ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက မေအာင္၊ ကြ်န္ေတာ္က ေအာင္လို႔ ႏွစ္ႏွစ္တာ ဥပေဒပညာ သင္ယူ။ တစ္ႏွစ္တစ္တန္းေအာင္၊ ေရွ႕ေနလုပ္မယ္ၾကံ။ ဆိုရွယ္လစ္ တရားစီရင္ေရးနဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ ထိုအၾကံသည္လည္း ခြက္ခြက္လန္။ (ဒါေတြ ေနာက္မွ အေသးစိတ္ေရးျပေတာ့မယ္ဗ်ာ။)

သို႔ေသာ္ ေရွ႕ေနဘဝမွာ ကြ်န္ေတာ့္ဆရာရဲ႕ အမႈသည္ ေက်းဇူးေၾကာင့္ သံတမန္ေလာကထဲက ကျပတဲ့ ျပဇာတ္ဝင္ၾကည့္ရင္ အဂၤလိပ္စာ ေျပာဆို ေလ့က်င့္ႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးလို႔ ျမင္လာ။ အဲဒီ့ ျပဇာတ္အသင္းကို ဝင္ရင္းက သံတမန္ေလာကနဲ႔ ရင္းႏွီးလာရက အသက္ ၃၁ ႏွစ္မွာ အိမ္ေထာင္က်၊ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး တစ္လေက်ာ္အၾကာ၊ ဥေရာပသမဂၢမွာ ဘာသာျပန္ အလုပ္ကို စရ။ တတိယေျမာက္ ႏွစ္မွာ ေထာက္လွမ္းေရးက ေခါင္းကို အိပ္နက္ႀကီး စြပ္ၿပီး ေခၚသြားတာ ခံရ။ ဘာအျပစ္မွလည္း မရွိပါဘူး။ ဘာႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွား မႈထဲမွလည္း မပါခဲ့ပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္႐ံုးက ၿဗိတိန္သံ႐ံုး အေဆာက္အအံုထဲမွာမို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို အဲဒီ့သံ႐ံုးဝန္ထမ္းမွတ္ၿပီး သတင္းမယူေအာင္ ေခၚ ေျခာက္တာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာျပေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္က ၿဗိတိန္သံ႐ံုး ဝန္ထမ္းမဟုတ္ဘဲ ဥေရာပသမဂၢ ဝန္ထမ္းမွန္း သူတို႔ သိသြားတယ္။ သို႔ေသာ္ အဲဒီ့ေခတ္က ဥပေဒဆိုတာ မရွိဘူး။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ သိပ္တန္ခိုးထြားလို႔ ေကာင္းေနခ်ိန္မို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္ေအာင္ ေအာင္ျမင္စြာ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။

သူတို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ၄၈ နာရီ စိတ္ဒုကၡေပးၿပီး ၁၁ လအၾကာမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဩစေၾတးလ် သံ႐ံုးကို ေျပာင္းၿပီး အလုပ္ေလွ်ာက္တာ အလုပ္ ရလာတယ္။ အဲဒီ့မွာ ကြ်န္ေတာ့္ ဇာတာ စန္းလဂ္ေလးအေတာ္ျပန္ တက္လာခဲ့ၿပီး ႏိုင္ငံျခားေတြ ဘာေတြ နည္းနည္းပါးပါး ေရာက္ဖူးသြားတယ္။ အဲဒီ့မွာ ၁၂ ႏွစ္ေက်ာ္လုပ္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ စာေရးသူအေနနဲ႔လည္း ကြ်န္ေတာ့္ အေျခအေနက အေတာ္ခိုင္လာတယ္။

စာေရးသူအျဖစ္ လက္သံအေျပာင္ေကာင္းလိုက္တာမ်ား အလုပ္ကေတာင္ အထုတ္ခံရျပန္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ အထက္ အရာရွိေတြက ျမန္မာႏိုင္ငံ ႏိုင္ငံျခား သတင္းေထာက္မ်ား အသင္းက ျမန္မာသတင္းေထာက္ေတြကို လူလို မဆက္ဆံတဲ့ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုက ၂၀ဝ၂ ခုႏွစ္ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္မွာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒါကို ဂ်ာနယ္ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေရးလိုက္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္လက္က ျပင္းသြားေတာ့ မခံမရပ္ႏိုင္ ျဖစ္တဲ့သူက ျဖစ္၊ ကြ်န္ေတာ့္႐ံုး ကို ခြ်န္တြန္းလုပ္၊ ကြ်န္ေတာ့္႐ံုးက လူေတြ ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္၊ နဂိုကတည္းက ေျမာက္ၾကြ ေျမာက္ၾကြနဲ႔ ႐ံုးမွာ လူဝါးသိပ္ဝလြန္းေသာ ကြ်န္ေတာ့္ကို တြယ္ခ်င္ေနတာက ၾကာၿပီ၊ အခုမွ အကြက္ေတြ႕တယ္ဆိုၿပီး ကိုင္ထည့္လိုက္ၾကတာ ေန႔ခ်င္း ညခ်င္းပဲ အလုပ္ျပဳတ္ပါေရာလား။

ဒါေပမယ့္ အတိုက္အခိုက္ အထုအေထာင္းမ်ားေလ၊ ငါးဖယ္လို မာလာေလမ်ား ျဖစ္သလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝက ေအာက္ဆံုး အထိ နစ္မသြားဘူး။ သို႔ေသာ္ လူေတြရဲ႕ မေနာကိုေတာ့ သိလာရပါတယ္။

သနားသလိုလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဝါးကူထိုးခ်င္တဲ့သူေတြလည္း ေတြ႕ရတယ္။ ေလာကတံထြာမို႔ ဘယ္သူ႔မွ မဥပါဒ္မိေပမယ့္ သင္ခန္းစာေတြကေတာ့ ရၿပီးရင္း ရရင္းေပါ့။ အလားတူပဲ ကြ်န္ေတာ့္ကို တကယ့္ စိတ္သေဘာအမွန္နဲ႔ ကူညီခ်င္သူေတြကိုလည္း သိလာရပါတယ္။

၂၀ဝ၃ ခုႏွစ္ကေန ကံေတြက လွိမ့္ဆိုးလာလိုက္တာမ်ား ၂၀ဝ၆ ေလာက္ အထိ ေကာ့ေနေအာင္ ခံရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစုေလး စည္းလံုးေနခဲ့တယ္။ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူမွ အျပစ္မတင္ၾကဘူး။ ေဖးမတယ္။ စာအုပ္လုပ္ငန္းကို ဖိလုပ္ေတာ့ လံုးခ်င္းနယ္ပယ္မွာလည္း သူ႔ဟာနဲ႔သူ ေနရာ ရလာတယ္။ စာေရးျခင္း အလုပ္နဲ႔ပဲ အသက္ေမြးေတာ့မယ္လို႔ေတာင္ စိတ္ကူးေပမယ့္ ဘဝက ၾကံစီတိုင္း မျဖစ္ျပန္ဘူး။

အဲသလိုနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း ျပန္နာလံထူခဲ့ပါတယ္။

မေကာင္းသူထိပ္ ေကာင္းသူထိပ္

ေျပာရင္ေတာ့ အေသးစိတ္ေတြက အထက္မွာ ဆိုခဲ့သလို တစ္ပံုတစ္မပါ။

ေသခ်ာတာကေတာ့ အေဖတို႔ အေမတို႔ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ပညာကို တန္ဖိုးထားရေကာင္းမွန္း သိခဲ့တယ္။ စာေတြ နင္းကန္ ဖတ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီ့ အသီးအပြင့္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ကေန႔ ခံစားေနရပါတယ္။

႐ံုးမွာ လုပ္ခဲ့တုန္းက တစ္လ ဝင္ေငြမ်ိဳးကို အခုအခါမွာ ကြ်န္ေတာ္ မႈစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီ့ဝင္ေငြကို ကြ်န္ေတာ္ မေျပာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ၂၄ ႏွစ္ အရြယ္ သမီးေတာင္ ပညာနဲ႔ ရွာေဖြႏိုင္ေနပါၿပီ။ အေတာ္ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းလို႔ ေနပါတယ္။

မိသားစု ဘဝမွာလည္း ေအးခ်မ္းစြာ ေနေနရပါတယ္။ ေၾကာင့္ၾကမဲ့လို႔ ေတာ့ ေျပာလို႔ မရပါဘူး။ သို႔ေသာ္ သိပ္ေၾကာင့္ၾကစရာ မလိုဘဲ ေနႏိုင္ေနပါတယ္။ အဲဒီ့အတြက္ ဂုဏ္ယူစရာလည္း မရွိပါဘူး။ နိမ့္ျမင့္ က်တက္ဆိုတဲ့ ေလာကဓံရဲ႕ သေဘာကို သည္အရြယ္မွာေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ေနာေက်ေနၿပီမို႔ တက္ေန ျမင့္ေနလည္း ဘဝင္မျမင့္အားေတာ့ပါဘူး။ နိမ့္တုန္း၊ က်တုန္းကလည္း အီေနေအာင္ ခံခဲ့ဖူးၿပီမို႔ လာသမွ် ေလာကဓံ သတိေလးနဲ႔ ခံဖို႔ပဲ အားခဲေနရပါၿပီ။

ကမၻာ့က်န္းမာေရးအဖြဲ႕ႀကီးရဲ႕ အလိုအရ ျမန္မာႏိုင္ငံက အမ်ိဳးသား တစ္ေယာက္ရဲ႕ ပ်မ္းမွ် အသက္ရွင္ႏိုင္တဲ့ အသက္ဟာ ၄၈ ႏွစ္ပဲ ရွိပါတယ္။ အဲဒီ့အသက္ထက္ ရွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ပိုေနၿပီးၿပီမို႔ အခုေန ေသရမယ္ဆိုလည္း ေအးေအး ေသလိုက္႐ံု ရွိတာပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္ေတြ၊ ရြယ္တူေတြထဲမွာလည္း ေသတဲ့သူေတြ ေသကုန္ၿပီပဲေလ။

ကြ်န္ေတာ္လည္း ယာဥ္တိုက္မႈေၾကာင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ေသမလို ခံခဲ့ရဖူးပါၿပီ။

မေသခင္ စပ္ၾကားမွာ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာေလး လုပ္သြာရင္ မိသားစု အက်ိဳး၊ ပတ္ဝန္းက်င္အက်ိဳးေလး ႏိုင္သေလာက္ လုပ္သြား။ ေသစရာရွိေတာ့လည္း ေသျခင္းကို ရႊင္ရႊင္ပ်ပ် လက္ခံႏိုင္ေအာင္သာ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အားထုတ္ရေတာ့မွာပါ။

ေရးဆိုလို႔သာ ေရးလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္စာက ဘယ္ကို ဦးတည္ေနမွန္းလည္း ကိုယ့္ဘာသာ မသိဘူးခင္ဗ်။

၁၆ ႏွစ္ကေန အခုအခ်ိန္အထိ ျဖတ္သန္းခဲ့သမွ်ကို အတိုခ်ဳပ္ စာရင္းခ် ၾကည့္လိုက္တာ ျဖစ္လင့္ကစား လိုရင္းကို ေရာက္ပါ့မလားလို႔ ပူမိရပါတယ္။
မေရာက္လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူးခင္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ ေရးတတ္သလို ေလွ်ာက္ေရးၾကည့္လိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ သိပ္မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ သူျဖစ္ခ်င္သလိုေတြ ေလွ်ာက္ျဖစ္ေနတာခ်ည္းပါ။ အဲဒီ့မွာ ကြ်န္ေတာ္က အလိုက္သင့္ေမွ်ာ ေနရင္းက သည္ဘဝကို ေရာက္လာတာပါပဲ။

အခုလည္း အတူတူပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ေရးခ်င္တဲ့စာကို ေရးခ်လိုက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ မဂၢဇင္းက ပူဆာလို႔ အားနာၿပီး ေရးေပးလိုက္တဲ့စာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ သည္ေတာ့ သည္စာသည္လည္း အလိုက္သင့္ ေရးလိုက္တဲ့စာလို႔ သာ သတ္မွတ္ရပါလိမ့္မယ္။ သည္အထိေတာ့ ေရာက္လာၿပီမို႔ သည္ေနရာမွာပဲ နိဂံုးကမၸတ္ အဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္။

သည္ၾကားထဲကမွ သည္စာေလးက တစ္စံုတစ္ရာ အက်ိဳးရွိတယ္ဆိုရင္ ေရးတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ သာဓုေခၚေပးၾကပါခင္ဗ်ာ။ ဘာမွလည္း မဟုတ္ဘဲ စာညံ့တစ္ပုဒ္ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မေရးခ်င္တာကို ဇြတ္ေရးခိုင္းတဲ့ မဂၢဇင္းကိုသာ ကေလာ္ၾကပါေတာ့ခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ေနျပည္ေတာ္ – ၁၁၀၁၁၄)

၂၀၁၄ ခုႏွစ္ မတ္လထုတ္ Fashion Image မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပထားတာျဖစ္ပါတယ္။

Women’s Talk

ကမၻာေက်ာ္ႀကီးေပမယ့္

မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ဆီက လက္ဆင့္ကမ္းလာတဲ့ ေၾကာ္ျငာေလးတစ္ခု  ဓာတ္ေခ်ာစာကေန ဝင္လာတယ္။

ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ အစိုးရမဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္း တစ္ခုက ကမကထလုပ္ၿပီး က်င္းပမယ့္ “အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ စကားဝိုင္း” အစီအစဥ္ပါတဲ့။

အဲဒီ့အစီအစဥ္မွာ ေျပာမယ့္သူတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ မ်က္လံုးျပဴးသြားရပါတယ္။ သူကေတာ့ ၿဗိတိသွ် ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီး အေက်ာ္အေမာ္ အယ္မာ ေထာ(မ္)ဆင္(န္) ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူ႔ နာမည္ ျမင္လိုက္တာနဲ႔ ေခါင္းထဲမွာ ေပၚလာတာက “ဂ်ိန္း ေအာ္ စထင္(န္)” ရဲ႕ ဂႏၴဝင္ဝတၳဳႀကီးျဖစ္တဲ့ Sense and Sensibility ပါပဲ။ အဲဒီ့ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ၫႊန္းအျဖစ္ သည္မင္းသမီးကိုယ္တိုင္က ေရးသားခဲ့ၿပီး ကိုယ္တိုင္လည္း ပါဝင္သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

အဲဒီ့ဇာတ္ကားအတြက္ အေကာင္းဆံုး ဇာတ္ၫႊန္း ေအာ္စကာဆုကို သူက ဆြတ္ခူးရရွိခဲ့တဲ့အျပင္ ေအာ္စကာဆုမဟုတ္ေပမယ့္ BAFTA လို႔ လူသိမ်ားတဲ့ “႐ုပ္ရွင္နဲ႔ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား အႏုပညာ ၿဗိတိသွ် အကယ္ဒမီ“က ခ်ီးျမႇင့္တဲ့ အေကာင္းဆံုး အမ်ိဳးသမီးဇာတ္ေဆာင္ဆုကိုလည္း အဲဒီ့ကားနဲ႔ပဲ ရခဲ့ပါေသးတယ္။ ဟယ္ရီေပၚတာ ဇာတ္လမ္းတြဲေတြမွာလည္း ပါဝင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့သူ ျဖစ္သလို Howards End ဆိုတဲ့ ဇာတ္ကားနဲ႔လည္း အေကာင္းဆံုးအမ်ိဳးသမီး သ႐ုပ္ေဆာင္ ေအာ္စကာဆု  ရရွိထားသူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တိုတိုေျပာရရင္ ေအာင္ျမင္ထင္ရွားတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီးေပါ့။

အဲဒီ့မင္းသမီးက သည္အခမ္းအနားမွာ စကားေျပာမယ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း အလြန္စိတ္ဝင္စားသြားတယ္။ ကမၻာေက်ာ္ မင္းသမီး တစ္ေယာက္ကို အျပင္မွာ ျမင္ဖူးဖို႔ဆိုတာ အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးတာမ်ိဳးပါ။ အခုေတာ့ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ထဲကလည္း တစ္လက္မမွ မထြက္ရဘဲ သူလို မင္းသမီးကို ျမင္ေတြ႕ႏိုင္တဲ့အခြင့္အေရးမို႔ လက္လြတ္မခံေတာ့ဘဲ သက္ဆိုင္တဲ့ တာဝန္ခံဆီကို ဖိတ္စာပို႔ေပးဖို႔ ဓာတ္ေခ်ာစာနဲ႔ပဲ လွမ္း ေမတၱာရပ္ခံလိုက္ပါေတာ့တယ္။

ဟိုကလည္း မဆိုင္းမတြဘဲ အေၾကာင္းျပန္တယ္။ ေနရာအခက္အခဲေၾကာင့္ ဖိတ္စာကန္႔သတ္ထားေၾကာင္းနဲ႔ ဖိတ္စာေတြ အဆင္သင့္ျဖစ္ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံအတြက္ ပို႔ေပးပါ့မယ္တဲ့။ သည္လိုနဲ႔ ဖိတ္စာကလည္း အင္တာနက္ကတစ္ဆင့္ပဲ ရလာတယ္။ ဖိတ္စာကို ပံုႏွိပ္ၿပီး ယူလာခဲ့ေပးပါလို႔လည္း မွာပါေသးတယ္။

သည္လိုနဲ႔ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၁၅ ရက္ စေနေန႔မွာ အဲဒီ့အခမ္းအနားကို တက္ေရာက္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့ အခမ္းအနားက ေန႔ခင္း ၃ နာရီမွာ စမွာ။ ၃ နာရီအတိမွာ စခ်င္တဲ့အတြက္ ၂ နာရီ ၄၅ မတိုင္ခင္ အေရာက္လာၿပီး ေနရာယူေပးဖို႔လည္း ဖိတ္စာမွာ ႏိႈးေဆာ္ထားတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီ့ေန႔ ေန႔လည္ တစ္နာရီက သံုးနာရီအတြင္း ကန္ေတာ္ႀကီးေစာင္းက ဟိုတယ္ႀကီးတစ္ခုမွာ က်င္းပမယ့္ မဂၤလာအခမ္း အနားအတြက္ အခမ္းအနားမွဴး လုပ္ေပးဖို႔ ကြ်န္ေတာ္က လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္လေလာက္ကတည္းက လက္ခံထားမိေနတယ္။ အခ်ိန္က နည္းနည္း ကသီလင္တျဖစ္ခ်င္စရာေပါ့။

တကယ္လည္း ကသီပါတယ္။ မဂၤလာေဆာင္က ျပန္ထြက္လာေတာ့ ၂ နာရီ ၁၅ မိနစ္ရွိေနၿပီ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကားေရွ႕မွာ တျခား ကားတစ္စီးက ပိတ္ရပ္သြားလို႔ အဲဒီ့ကားရွင္ကို ရွာရတာနဲ႔ အခ်ိန္က ပိုၾကာသြားတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကဆုန္စိုင္းၿပီး အိမ္ျပန္ေျပးရေသးတယ္။ အဝတ္ျပန္လဲရေသးတာပ။ ပြဲထိုင္ အဝတ္ႀကီးနဲ႔ လန္းလန္းလန္းလန္း လုပ္ၿပီး သြားဖို႔မွ မေတာ္ဘဲေလ။

သည္လိုနဲ႔ ၂ နာရီ ၄၅မိနစ္အတိမွာပဲ “အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ စကားဝိုင္း“ က်င္းပမယ့္ ေရႊေတာင္ၾကားထဲက ဩစေၾတးလ်သံ႐ံုးရဲ႕ အပမ္းေျဖရိပ္သာကို ေရာက္သြားပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ သံသယတစ္ခုက ရွိေနေသးတယ္။ သူတို႔ကသာ အယ္မာ ေထာ္(မ္)ဆင္(န္) ေျပာမယ္လို႔ ေျပာတာ။ လူကိုယ္တိုင္ မဟုတ္ဘဲ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားကတစ္ဆင့္ ေျပာရင္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ေနတာပဲလို႔ ေတြးမိေနရတာပါ။

ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္ၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ မင္းသမီးႀကီး ဝင္လာတာေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ အသက္ ၅၃ ႏွစ္အရြယ္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ မင္းသမီးႀကီးက ေခ်ာေမာတင့္တယ္လွပါတယ္။ သူနဲ႔အတူ ေျပာမယ့္သူေတြက အၿငိမ္းစား ပါေမာကၡ ေဒါက္တာ ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္၊ စာေရးဆရာမ ဂ်ဴးနဲ႔ ေတးသံရွင္ ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္းတို႔လည္း ပါပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ကင္မရာက မနားေတာ့ပါဘူး။

အခမ္းအနားကို သံုးနာရီတိတိမွာ စလိုက္ၾကပါတယ္။ စုစုေပါင္း လူ ၇၀ စာ ထိုင္ခံုခ်ထားၿပီး ထိုင္ခံု အားလံုးနီးပါး ျပည့္ပါတယ္။ အမ်ားစုက အမ်ိဳးသမီးေတြပါ။ အမ်ိဳးသားရယ္လို႔ ဆယ္ေယာက္မျပည့္ပါဘူး။ အဖြင့္အမွာစကားကို ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ ဩစၾတးလ် သံအမတ္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ေျပာတယ္။ သူ႔ေနာက္မွာ ကမကထျပဳတဲ့ Action Aid အဖြဲ႕အစည္းက အမႈေဆာင္အရာရွိခ်ဳပ္က ေျပာပါတယ္။ အဲဒီ့ေနာက္ ေဒါက္တာ ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္က ျမန္မာႏိုင္ငံက အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ အေနအထားကို ပုဂံေခတ္က အစခ်ီကာ ေျပာပါတယ္။ အသံခ်ဲ႕စက္မပါတဲ့ အခမ္းအနားမို႔ တိုးတိုးသက္သာ ေျပာတဲ့ ဆရာမႀကီး အသံကို အေတာ္ နားစိုက္ေထာင္ရပါတယ္။ ဆရာမႀကီးက အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ပဲေျပာတာပါ။

ေနာက္ ဆရာမဂ်ဴးအလွည့္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူ ေမာ္လၿမိဳင္မွာ ေဟာတုန္းကထက္ သည္မွာ ေဒၚဂ်ဴးကပိုၿပီး သြက္လက္ေနတယ္။ မိန္းကေလးဆိုရင္ ဘယ္ကဲ့သို႔ ဘယ္ခ်မ္းသာဆိုၿပီး ပံုေသကားခ် သတ္မွတ္ခ်င္ၾကတဲ့ သေဘာထားကို ပယ္သင့္တဲ့အေၾကာင္းကို သူက ေဆြးေႏြးသြားတာပါ။ သူ႔မိခင္ ဖခင္တို႔ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးဘဝ၊ မိသားစုဘဝကို နမူနာေလးနဲ႔ ပံုေဖာ္သြားတာက စိတ္ဝင္စားဖြယ္၊ ႏွစ္လိုဖြယ္ပါပဲ။

ေနာက္တစ္ေယာက္က ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္းျဖစ္ပါတယ္။ သူကလည္း အဂၤလိပ္လိုပဲ ေျပာျပန္ပါတယ္။ ေရာ့(ခ္)အဆိုေတာ္ တစ္ေယာက္အျဖစ္ သူ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ရတဲ့ လမ္းေၾကာင္းေလးနဲ႔ အစခ်ီၿပီး အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ အနာဂတ္အတြက္ အေျခခံအက်ဆံုးကေတာ့ ပညာေရးသာ ျဖစ္ေၾကာင္း သူကလည္း ခ်က္ခ်က္ခ်ာခ်ာ ေျပာသြားတယ္။

လာပါၿပီ။ ကမၻာေက်ာ္မင္းသမီးႀကီး။ သည္မင္းသမီးႀကီးရဲ႕ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြထဲမွာ သ႐ုပ္ေဆာင္မင္းသမီး၊ ဟာသပညာရွင္၊ ဇာတ္ၫႊန္းဆရာမ ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္သံုးရပ္က တြဲေနပါတယ္။ ဟာသပညာရွင္ၿပီၿပီ သူ စဝင္လာကတည္းက ပရိသတ္က တေသာေသာနဲ႔ ရယ္ေမာေနၾကရရေအာင္ ဟန္ မာန္အျပည့္နဲ႔ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ေျပာသြားပါတယ္။ ေဟာစင္ေနာက္မွာ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး ရပ္ၿပီး ေဟာေျပာတာကို ဘယ္တုန္းကမွ မႀကိဳက္တတ္သလို ကိုယ္တိုင္လည္း တစ္ခါမွ မလုပ္ဖူးတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အယ္မာ့ ေျပာပံု ဆိုလက္နဲ႔ ဟန္အမူအရာေတြ၊ အလႈပ္အခတ္ေတြက  စြဲမက္စရာ ေကာင္းေနပါတယ္။ မင္းသမီးပီပီ မ်က္ႏွာထား၊ အသံေန အသံထားနဲ႔ မင္ေမာင္းကလည္း အလြန္ေကာင္းလွပါတယ္။

သူကလည္း သူျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဘဝ၊ သူေရာက္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ အပူပိုင္းေဒသမွာ ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ ဘဝမ်ားနဲ႔ အစခ်ီရင္း မိန္းမေကာင္းဆိုတာ ဘယ္ကဲ့သို႔ ဘယ္ခ်မ္းသာဆိုတဲ့ ေခါက္႐ိုးအထပ္ထပ္ အခ်ိဳးခံၿပီး ပံုစံခြက္ထဲ အသြပ္ခံရပံုမ်ားကို ေျပာသြားပါတယ္။ အဲဒီ့ အစဥ္အလာ အ႐ိုးစြဲအေတြးအျမင္ေတြ ပေပ်ာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ဖို႔က လူတိုင္းမွာ တာဝန္ရွိေၾကာင္းေပါ့။

အားလံုးျခံဳလိုက္ရင္ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတဲ့ အစီအစဥ္ေလးပါပဲ။ ေဟာေျပာသူေတြကလည္း တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ငဲ့ၿပီး အခ်ိန္ေတြ အမ်ားႀကီး ယူမသြားဘဲ တိုတိုက်ဥ္းက်ဥ္းနဲ႔ ထိထိမိမိ ေျပာသြားၾကတာမို႔ က်စ္က်စ္လစ္လစ္ ရွိပါတယ္။ ဒါေတာင္ အခမ္းအနားၿပီးေတာ့ ငါးနာရီ ထိုးခါနီးေနပါၿပီ။ အခ်ိန္ကို ငဲ့ရတာမို႔ မူလ အစီအစဥ္အတိုင္း ပရိသတ္ရဲ႕ ေမးခြန္းေတြကို ေျဖၾကားမယ့္ အစီအစဥ္ကို ပယ္ဖ်က္လိုက္ၾကပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ နည္းနည္း စိတ္ကသိကေအာက္ျဖစ္ဖို႔ ေကာင္းသြားတာကေတာ့ အဲဒီ့က တာဝန္ရွိသူ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ပြဲအလယ္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို သိပ္ လမ္းမသလားပါနဲ႔လို႔ သူ႔နားက အျဖတ္မွာ ေျပာတာပါပဲ။ လမ္းသလားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေနတဲ့အတြက္ သြားလာလႈပ္ ရွားေနရတာပါလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာေပမယ့္ သူက ဇြတ္ေျပာေနပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသူတစ္ေယာက္ပါ။ စိတ္ထဲမွာ အလြန္မ်က္သြားပါတယ္။ အဲဒီ့ပြဲမွာ ႏိုင္ငံျခားသား လူငယ္ ဓာတ္ပံုဆရာတစ္ေယာက္၊ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီး ဓာတ္ပံုဆရာမတစ္ေယာက္နဲ႔ ႏိုင္ငံတကာအဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ျမန္မာတစ္ေယာက္တို႔လည္း ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေနၾကပါတယ္။ သူတို႔ဆိုရင္ ပရိသတ္အားလံုးရဲ႕ ေရွ႕ကေန မတ္တတ္ရပ္ၿပီး ႐ိုက္ၾကတာေတြေတာင္ ပါေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကမွ ေဘးဘက္က ႐ိုက္တာပါ။ ဆရာမႀကီး ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္ ေျပာေနတုန္းမွာသာ ဆရာမႀကီးက ထိုင္ရာက မထဘဲ ေျပာတာမို႔ အလယ္ မင္းလမ္းက သြား႐ိုက္ရပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ကိုင္တဲ့ ကင္မရာကလည္း အေပ်ာ္တမ္း ကင္မရာဆိုေပမယ့္ ကေခ်ာ္ကခြ်တ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အငယ္တမ္း ပညာရွင္သံုး ကင္မရာမ်ိဳးပါ။ တစ္ခုေတာ့ ရွိသေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္က ဓာတ္ပံု႐ိုက္ရင္ ျဖည့္စြက္မီးကို သံုးခဲတယ္။ သဘာဝ အလင္းေရာင္နဲ႔ ႐ိုက္တဲ့ အက်င့္ရွိတယ္။ မီးခြက္ႀကီး တပ္ဆင္မထားတဲ့ ကင္မရာမို႔ သူက အထင္ေသးသလားေတာ့ မသိဘူး။ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေနသူ ေလးေယာက္အနက္မွာ ကြ်န္ေတာ့္တစ္ေယာက္ကိုပဲ ကြက္ၿပီး အဲလိုေျပာေတာ့ စိတ္ထဲ အေတာ္ မ်က္သြားပါတယ္။ အခမ္းအနားကလည္း တန္းလန္းမို႔ အက်ယ္အက်ယ္ မၿငိမ္းဖြယ္ မျဖစ္ခ်င္လို႔သာ ကြ်န္ေတာ္ ေရွာင္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ မဟုတ္လို႔ကေတာ့ သူ႔ကို ေကာင္းေကာင္း ျပန္ေျပာျဖစ္သြားမွာ ေသခ်ာတယ္။

ျမင္ရေတြ႕ရခဲလွတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ မင္းသမီးႀကီးကို အားပါးတရ ေတြ႕ရတာ၊ ဓာတ္ပံုေတြ ႐ိုက္ခြင့္ရလိုက္တာ၊ စကားေျပာခြင့္ရလိုက္တာနဲ႔ပဲ အဲဒီ့ အထစ္အေငါ့ေလးကို ေက်ာ္လႊားလိုက္ႏိုင္သြားပါတယ္။ ပြဲအၿပီး လက္ဖက္ရည္ဝိုင္းမွာ မိတ္ေဆြေတြကို ႏႈတ္ဆက္ရင္း ဓာတ္ပံုျပပြဲကို ၾကည့္ရပါတယ္။ အဲဒီ့ ဓာတ္ပံုတစ္ပံုဝယ္ရင္ အယ္မာ ေထာ(မ္)ဆင္(န္)ရဲ႕ လက္မွတ္ပါတဲ့ ကပ္ခြာေလးတစ္ခု ရမွာမို႔ ဓာတ္ပံုႏွစ္ပံု ဝယ္လိုက္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ အယ္မာနဲ႔ ဓာတ္ပံုတြဲ႐ိုက္ေပါ့ဗ်ာ။ မင္းသမီးႀကီးကလည္း သေဘာမေနာ ေကာင္းစြာပဲ၊ လူတကာနဲ႔ ဖက္လွဲတကင္း ဓာတ္ပံုအ႐ိုက္ခံ ေပးတာမို႔ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းပါတယ္။

အျပန္လမ္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူက ေျပာပါတယ္။

“ကမၻာေက်ာ္ႀကီးေပမယ့္ ပဲမမ်ားဘူးေနာ္”တဲ့။

ကြ်န္ေတာ္က သူ႔စကား ေနာက္ကြယ္က အနက္ပြားကို ဆင္ျခင္မိရင္း ေခါင္းညိတ္ေထာက္ခံလိုက္မိရပါေတာ့တယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၁၆၁၀၁၁)

ကေန႔ (၂၀-၁၀-၁၁)ထုတ္ Bi Weekly Eleven ဂ်ာနယ္ပါ စာတစ္ပုဒ္ကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။

ခၽြတ္ျခံဳ

၁။

ကားေမာင္းေနတုန္း ဖုန္းဝင္လာသည္။ ဖုန္းသံက အိမ္မွ ဆက္သည္ဟု တန္းသိႏိုင္ေသာ သီခ်င္းသံ။ ကားေမာင္းေနတုန္းမို႔ ဖုန္းကို ကြ်န္ေတာ္ မထူးေတာ့ဘဲ ေဘးတြင္ ထိုင္ေနေသာ ဇနီးသည္လက္ထဲ ဖုန္းထည့္ေပးလိုက္သည္။

စကားအသြားအလာအရ ခ်က္ခ်င္း သိလိုက္ရျပန္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္သမီး ကိုင္ေသာ ပါေလရာဖုန္း ေပ်ာက္သြားၿပီ ဆိုျခင္းပင္။ ႐ုတ္တရက္ေတာ့ စိတ္တိုသြားရပါသည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ဖက္ကလည္း ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ျဖစ္မိရျပန္သည္။

ကြ်န္ေတာ့္သားက ၁၈၊ သမီးက ၂၀။ သည္အရြယ္ေတြက ေျပာရဆိုရ အင္မတန္က်ပ္သည္။ တစ္ခုခုေျပာလိုက္လွ်င္ “ဒါေတာ့ သားသိပါတယ္” “သည္ေလာက္ေတာ့ သမီးနားလည္ပါတယ္”ဟု ျပန္ေျပာတတ္ၾကေသာ အရြယ္ေတြ။ သည္ဖုန္းႏွင့္ပတ္သက္ၿပီးလည္း သတိေပးဖို႔ အတန္တန္ ႀကိဳးစားဖူးသည္။ သားကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္စကားကို နားေထာင္ၿပီး ဖုန္းယူသြားလွ်င္ ဖုန္းထည့္ေသာ အိတ္ကေလးႏွင့္ လည္ပင္းမွာ ဆြဲသြားသည္။

ကြ်န္ေတာ့္သားက အင္မတန္ အာ႐ံုမ်ားသည့္ေကာင္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း သူ႔စိတ္ကူးေလးထဲမွာ အလြန္အမင္းနစ္ေနတတ္သည့္ေကာင္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဆိုးလဲဆိုလွ်င္ သူ႔ကိုယ္သူ ညစာစားၿပီး မၿပီးပင္ ရံဖန္ရံခါ မမွတ္မိတတ္ေခ်။ အၾကင္သူသည္ ဘာဟင္းနဲ႔စားသလဲလို႔ သူထမင္းစားအၿပီး နာရီဝက္ခန္႔ အၾကာတြင္ ေမးျငားအံ့။ သူ ျပန္စဥ္းစားမရေတာ့သည္မွာ မလြဲဧကန္။ သူ႔ကိုယ္သူ ဘာဟင္းနဲ႔ စားလို႔စားမွန္းေတာင္ သတိရွိတဲ့ေကာင္စားမ်ိဳး မဟုတ္။

သည္ေတာ့ ပါေလရာဖုန္းကို သူႏွင့္ တစ္စက္မွ စိတ္မခ်။ ဘယ္နား ခ်ထားခဲ့မွန္း မသိျဖစ္မည့္သူဟု ကြ်န္ေတာ္ အျပည့္အဝ ယံုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ ေသခ်ာရွင္းျပကာ လည္ပင္းမွာ လြယ္ေစခဲ့သည္။ သူကလည္း စကားနားေထာင္ကာ သူ ထိုဖုန္းကိုင္တိုင္း လည္ပင္းမွာ ဆြဲထားတတ္ပါသည္။ (ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ငါ့သား။)

သမီးကေတာ့ အလြန္ဂိုက္ေပးၾကမ္းေသာ၊ ေျပာရဆိုရလည္း အင္မတန္ ခက္ေသာ၊ ငါသိငါတတ္ အင္မတန္လုပ္ခ်င္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ဉာဥ္ဆိုး မွန္သမွ်ကို ျပည့္ျပည့္ဝ၀ က်က်သန္သန္ ဆက္ခံထားသူ ျဖစ္ထသည္။ သူ႔ကိုက်ေတာ့ ေျပာလို႔ တစ္စက္မွ မရခဲ့။

အခုေတာ့ ျဖစ္ၿပီ။ ပါးစပ္ႏွင့္ ေျပာလို႔မရတာကို အေတြ႕အၾကံဳက သင္သြားေလၿပီ။ ထိုအတြက္ ဂြ်မ္းထိုးခ်င္ေအာင္ ဝမ္းသာေနမိရပါေတာ့သည္။

၂။

ထားပါ။

ပါေလရာ ဖုန္းေပ်ာက္တာ ဘာမွ မဆန္း။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ေပ်ာက္ဖူးပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာက္တာက ခါးမွ ထြက္က်သြားျခင္းျဖစ္သည္။

မွတ္မွတ္ရရ၊ ပထမအႀကိမ္ စာနယ္ဇင္းအဆိုၿပိဳင္ပြဲ က်င္းပစဥ္ကျဖစ္သည္။ အဲတုန္းက ပါေလရာဖုန္းေတြ သည္ေလာက္ မေပါေသး။ ဂ်ီအက္(စ္)အယ္(မ္)ဖုန္းမွ တကယ့္ေပၚဦးေပၚဖ်ားကာလ။ ဖုန္းကံေကာင္းသည့္ ကြ်န္ေတာ္က ပထမဆံုးအသုတ္ ဂ်ီအက္(စ္)အယ္(မ္)တစ္လံုးကို က်ပ္ေငြငါးသိန္းႏွင့္ ရလိုက္သည္။ အဲတုန္းက ဆင္း(မ္)ခါ့(ထ္)ဟု ေခၚေသာ ဖုန္းကတ္တင္ရတာ မဟုတ္။ ဟဲ(န္)ဆက္(ထ္)ဟုေခၚေသာ ဖုန္းအလံုးလိုက္ေတာင္ ရလိုက္ေသး။ ဆီးမဲ(န္)(စ္) အမ်ိဳးအစားျဖစ္သည္။

စာနယ္ဇင္းအဆိုၿပိဳင္ပြဲက်င္းပရာ ေနရာက ယုဇနဂါးဒင္း(န္)ဟိုထဲ(လ္)မွာ။ ထိုအခ်ိန္က ယုဇနျခံဝင္းအတြင္းမွာ ေဈးေရာင္းပြဲလည္း ရွိေနသည္ ျဖစ္ရာ လူအုပ္က ၾကက္ပ်ံမက်။ လူၾကားထဲမွာ တိုးရင္း ေဝွ႔ရင္းျဖင့္ ခါးတြင္ခ်ိတ္ထားေသာ တယ္လီဖုန္းက အလံုးလိုက္ ျပဳတ္က် က်န္ရစ္သည္။ ခါးမွာ အိတ္ပဲ က်န္သည္။

ကြ်န္ေတာ္ မသိေသးပါ။ အဆိုၿပိဳင္ပြဲသို႔ ေရာက္ေနသူ ေနာက္တစ္ဦးထံ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္က ဖုန္းဆက္သည္။ ဖုန္းေကာက္ရထားေၾကာင္း အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားထားသျဖင့္ ပြဲခင္းမွ တာဝန္ရွိသူမ်ားထံတြင္ သြားေရြးဖို႔ လွမ္းေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ အဲေတာ့မွ ခါးမွာ ဖုန္းအိတ္ပဲရွိၿပီး ဖုန္းမရွိေတာ့မွန္း ကြ်န္ေတာ္ သိသည္။

မိနစ္ပိုင္းအတြင္း ကြ်န္ေတာ့္ဖုန္း ျပန္ရခဲ့ပါသည္။

၃။

အဲဒီ့ေနာက္ သိပ္မၾကာခင္မွာ မိတ္ေဆြအစ္မႀကီးတစ္ဦးက ေလာပ်ာပ်ာျဖင့္ ဖုန္းဆက္သည္။ သူ႔ခင္ပြန္း မူးမူးႏွင့္ ဖုန္းေပ်ာက္သည့္အေၾကာင္း။ သူ႔ခင္ပြန္းက မူးလို႔ေကာင္းေနဆဲမို႔ ေမာင္ရင္းသဖြယ္ ခင္မင္ေနသူ ကြ်န္ေတာ့္ကို လွမ္း အကူအညီေတာင္းျခင္းျဖစ္သည္။

ဖုန္းကိုေတာ့ ျပန္ေတြ႕ၿပီ။ တစ္ဖက္က ေငြေတာင္းေနသည္တဲ့။ အဲဒါကို ကြ်န္ေတာ္က လိုက္ရွင္းေပးဖို႔ျဖစ္သည္။

ကြ်န္ေတာ္လိုက္သြားရပါေတာ့သည္။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ႏွင့္ မေဝးလွေသာ ရပ္ကြက္ေလးတစ္ခုကို ျဖစ္သည္။ တစ္မိသားစုလံုးက က်ီးမ်ား အာသလို ဝိုင္းအာေနၾကသည္။ ျပန္ေပးသည့္အတြက္ သူတို႔ကို ေငြတစ္သိန္းေလာက္ ဆုခ်ေစခ်င္ေသာ စကားေတြေျပာၾကသည္။ အစ္မႀကီးႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ ညႇိၿပီးသား။ အစ္မႀကီးကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ပိုက္ဆံေပးၿပီးသား။ ငါးေသာင္းတာ့ ေပးမည္ဟု အစ္မႀကီးက ယတိျဖတ္ၿပီးသား။

ေျပာရင္းႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ခ်ဥ္ေပါက္လာသည္။ မူကို ဦးထိပ္ထားတတ္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ႏွင့္ ဟိုမိသားစု၏ ေျပာေပါက္ေတြက ဖီလာ ကန္႔လန္႔။ ကိုယ့္ပစၥည္းလည္းမဟုတ္၊ ကိုယ္လည္း ဘာမွ လုပ္ပိုင္ခြင့္မရွိေသာ အရာတစ္ခုျဖစ္သလို ေကာက္ရေသာပစၥည္းဆိုတာ ပိုင္ရွင္ေပၚလာလွ်င္ ျပန္ေပးရမည္မွန္း သိသိႀကီးႏွင့္ မာန္တက္ေနတာကို ခံတြင္းမေတြ႕ေတာ့။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကပင္ စကားေရာေဖာေရာ လုပ္ကာ ငါးရာတန္ ေငြစကၠဴတစ္ထပ္ကို လံုးေထြးၿပီး ေပးလိုက္ကာ တယ္လီဖုန္းကို ျပန္ယူလာခဲ့သည္။

ကားေပၚေရာက္ေတာ့ အစ္မႀကီးလက္ထဲကို ေငြသံုးေသာင္း ျပန္အပ္လိုက္ေသာအခါ အစ္မႀကီးက အံ့ေတြ ဩေနပါသည္။

“ေငြညႇစ္သလို လုပ္ေနတာကို မုန္းလာလို႔ တမင္ေလွ်ာ့ေပးပစ္ခဲ့တာ”ဟု ကြ်န္ေတာ္ ေျပာလိုက္ရပါသည္။

၄။

အခု သမီးဖုန္းေပ်ာက္ေတာ့ သမီးလည္း ေဒါင္းေတာက္ေနသည္။ အိမ္မွာ က်န္ခဲ့ေသာ သားေတာ္ေမာင္လည္း ေဒါင္းေတာက္ေနသည္။ သူ႐ို႕အေမကလည္း မ်က္ႏွာအိုအိုျဖင့္ ဟိုသည္ေလွ်ာက္ဆက္ေနေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္က ပြဲၾကည့္ပရိသတ္။ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္မွ ႐ိုး႐ိုးမဟုတ္၊ ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း အူျမဴးေနေသာ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ျဖစ္သည္။

ေပ်ာက္သြားေသာ ဖုန္းကို ဆက္ၾကသည္။ ဟိုက ဖုန္းမကိုင္။ မကိုင္သည့္အျပင္ ပိတ္ေတာင္ ထားလိုက္ျပန္ေသးသည္။

အတန္ၾကာေတာ့ အိမ္ဖုန္းကို ထိုနံပါတ္ျဖင့္ လွမ္းဆက္သည္။ ဘာမွေတာ့ အသံမေပး။ သားေတာ္ေမာင္က ေတာင္းပန္ ေမတၱာရပ္ခံသမွ်ကို နားေထာင္သြားသည့္တိုင္ ဘာသံမွ ျပန္မေပး။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဖုန္းေပ်ာက္သည့္သတင္းက ကြ်န္ေတာ့္သမီးသူငယ္ခ်င္းေတြ၊ သမီးသူငယ္ခ်င္း၏ အေမေတြ၊ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးသူငယ္ခ်င္းေတြ အကုန္လံုးၾကားမွာ ေတာမီးသဖြယ္ ပ်ံ႕သြားသည္။ အားလံုးက ထိုဖုန္းကို ဝိုင္းဆက္ၾကေသာ္လည္း အဆက္အသြယ္ မရ။ ဟိုက ဖုန္းကို ပိတ္လိုက္ေလၿပီ။

ထိုေန႔က ၂၀ဝ၉ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီ ၃ ရက္ စေနေန႔ျဖစ္သည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ လြတ္လပ္ေရးေန႔က တနဂၤေႏြ။ သက္ဆိုင္ရာကို အေၾကာင္းၾကားၿပီး ဖုန္းပိတ္ခိုင္းဖို႔က တနလၤာေန႔အထိ ေစာင့္ရမည္။ ထိုၾကားထဲမွာ ဖုန္းကို ေကာက္ရထားသူက ထိုနံပါတ္မွတစ္ဆင့္ ႏွစ္သက္ရာကို ဖုန္းဆက္ထားႏိုင္သည္။ ဖုန္းခေတြ တစ္ပံုတစ္မ က်ႏိုင္သည္။ ထိုဖုန္းခေတြကို ကြ်န္ေတာ္သာ ခံေပေရာ့။

သို႔ေသာ္ ထိုဖုန္းကို ႏိုင္ငံျခားသို႔ ေခၚမရေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ လုပ္ထားၿပီးသားမို႔ သိပ္ေတာ့ မပူမိေခ်။ ႏွစ္ရက္အတြင္း ေသေအာင္ဆက္ေတာင္မွ ငါးေသာင္းပင္ က်မည္မဟုတ္မွန္း တြက္မိေသာေၾကာင့္ပင္။

သက္ဆိုင္ရာကို အေၾကာင္းၾကားၿပီး ဖုန္းကို ပိတ္လိုက္၊ ဖုန္းကတ္ အသစ္ျပန္လုပ္၊ ဖုန္းအသစ္တစ္လံုး ျပန္ဝယ္၊ ဘာညာဆိုလွ်င္ စုစုေပါင္း သံုးသိန္းေလာက္ေတာ့ အေျခာက္တိုက္ ထီေပါက္ေပေရာ့မည္။ သို႔ေသာ္ လက္ရွိ ကြ်န္ေတာ့္ ဘ႑ာေရးအေျခအေနႏွင့္ ထိုမွ် ေငြသည္ တနင့္တပိုးျဖစ္ေနသည့္တိုင္ သိပ္ေတာ့ ဝန္မႀကီးလွပါ။ သမီးေတာ္ ရသြားသည့္ သင္ခန္းစာအတြက္ ေဈးႀကီးလွေသာ သင္တန္းေၾကးသာျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

၅။

သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာ ျဖစ္ရပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္အတြက္လည္း စိတ္မေကာင္းတာမဟုတ္၊ သမီးအတြက္လည္း စိတ္မေကာင္းတာမဟုတ္ေခ်။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရျခင္းဟုဆိုလွ်င္ ႀကီးက်ယ္လွရန္ေကာဟု အေဆြစာဖတ္သူ ေတြးေကာင္း ေတြးပါလိမ့္မည္။

ဟုတ္ကဲ့… ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားကာ တစ္ျပည္လံုးကို မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ေခါင္းေပၚရြက္ထားေလ့ရွိေသာ ကြ်န္ေတာ့္မွာ တကယ့္ကို ရင္နာ ညႇိဳးျခံဳး စိတ္ႏွလံုးမခ်ိ ျဖစ္မိရသည္ကား အမွန္ပင္။

“ကိုယ္ႏွင့္မဆိုင္ ခြင့္မပိုင္ ဆြဲကိုင္မၾကည့္ရ”ဟူေသာ အေျခခံနီတိေလးကိုေသာ္မွ် လိုက္နာ မေနႏိုင္အား၊ “ကိုယ့္ေခြ်းႏွဲစာႏွင့္ ရွာေဖြရ ရွိထားတာ မဟုတ္ေသာ သူတစ္ပါးပစၥည္းကို အလကား မလိုခ်င္ဘူး”ဆိုသည့္ အေျခခံ လူ႔မာနေလးပင္ ထားရေကာင္းမွန္း မသိေလသည့္ စာရိတၱ ခြ်တ္ျခံဳက်မႈမ်ား တစ္ေန႔တျခား တိုးပြားေနေသာ အေျခအေနကို သည္ဖုန္းကိစၥေတြက အတိအလင္း ၫႊန္ျပလ်က္ရွိပါသည္။

၆။

ကြ်န္ေတာ္တို႔က ဆက္လွ်င္လည္း မကိုင္ေတာ့ဘဲ ဖုန္းပိတ္ထားတာ၊ သူက တစ္ခါ ဆက္လာေသာ္လည္း ဘာသံမွ မထြက္တာမ်ားကို ၾကည့္ၿပီး ဆက္စပ္ ဆင္ျခင္ၾကည့္ရေသာ္ ထိုေကာက္ရထားသူသည္ ထိုဖုန္းကို ျပန္ေပးလိုစိတ္ လံုးဝ မရွိေတာ့တာ ေသခ်ာေနပါၿပီ။

ဘာ့ေၾကာင့္ ျပန္ေပးလိုစိတ္ မရွိေတာ့တာပါနည္း။

ဟုတ္ကဲ့… သူသည္ ထိုဖုန္းကို ေရာင္းစားပါေတာ့မည္။ ဖုန္းက ဆိုနီ အရစ္(ခ္)ဆင္(န္) စမာ့(ထ္)ဖုန္းျဖစ္သည္။ အသစ္မွ ႏွစ္သိန္း ပတ္ဝန္းက်င္ ေပးလွ်င္ ရႏိုင္ေသာ ဖုန္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။ အေဟာင္းကို သြားျပန္ ေရာင္းလွ်င္ အလြန္ဆံုးမွ တစ္သိန္းေလာက္ပဲ ရၿခိမ့္မည္။ ခိုးရာပါပစၥည္းမွန္း ဝယ္သူက ရိပ္မိလွ်င္ ထိုမွ်ပင္ ရေတာ့မည္မဟုတ္။ ေလး-ငါး-ေျခာက္ေသာင္းက အလြန္ဆံုး ျဖစ္သည္။ (ဖုန္းဆက္ဖို႔ဆိုလွ်င္ေတာ့ ထိုသူ ထိုမွ် မိုက္မဲမွာ မဟုတ္တာ ေသခ်ာပါသည္။ တနလၤာေန႔ ေရာက္သည္ႏွင့္ ထိုဖုန္းမွာ ဆက္၍ရေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ။)

ဒါဆိုလွ်င္ သူ ျပန္မေပးဘဲ ထားလိုက္သည္မွာ ေငြေလး ေလး-ငါး-ေျခာက္ေသာင္းကို မက္ေသာေၾကာင့္သာျဖစ္ေလာက္သည္မွာ အလြန္ ေသခ်ာသြားေလၿပီ။

၇။

မက္တာေပါ့။ ပိုက္ဆံေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း မက္တာေပါ့။

အခုေခတ္မွာ ပိုက္ဆံက ပိုမက္စရာေကာင္းလာသည္။ လိုခ်င္စရာေတြက အမ်ားသား မဟုတ္ပါလား။ စားဝတ္ေနေရး ဖူလံု႐ံုမွ်ျဖင့္ မတင္းတိမ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ လိုခ်င္စရာေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေအာတိုက္ေနသည္။ ကားရွိသူကလည္း လက္ရွိထက္ နံပါတ္ပိုျမင့္ေသာကား၊ ေမာ္ဒယ္(လ္)ပိုျမင့္ေသာ ကားကို မက္သည္။ အိမ္ရွိသူေတြကလည္း လက္ရွိထက္ ပိုမိုသစ္လြင္က်ယ္လြင့္ေသာ အိမ္ကို အလိုရွိသည္။ ႐ုပ္သံစက္ရွိသူေတြအတြက္လည္း မက္ခ်င္စရာ၊ ဘယ္ႏွရာခိုင္ႏႈန္းေတာင္ ေလွ်ာ့ေပးဦးမည္ဆိုသည့္ ေၾကာ္ျငာေတြၾကားမွာ အံတႀကိတ္ႀကိတ္။ ဖုန္းရွိသူေတြဆိုလည္း ကိုယ့္လက္ထဲက ဖုန္းထက္ သူမ်ားကိုင္ေသာ ဖုန္းကမွ ပိုမက္စရာေကာင္းေနျပန္သည္။

ယုတ္စြအဆံုး၊ စားစရာေသာက္စရာမွာပင္ စားခ်င့္စဖြယ္ ဆင္ယင္ ထုတ္ပိုးထားေသာ စားစရာေတြက သည္ေခတ္မွာ ပိုမ်ားလာသည္။

သည္ေတာ့ လူေတြ ေငြမက္တာ မဆန္းပါ။ ၾကြယ္ဝခ်င္တာ မဆန္းပါ။

၈။

ဆန္းတာက ေငြေၾကးကို မက္ေမာရေကာင္းမွန္းသိလာသလို ၾကြယ္ဝလိုစိတ္ အျပည့္ႏွင့္ ထိုလူေတြကား အသိဉာဏ္ႏွင့္ စာရိတၱအရာမွာ ခၽြတ္ျခံဳက်သည္ထက္ က်က်လာတာပင္ျဖစ္သည္။

ဘယ္သူေသေသ ငေတမာၿပီးေရာဆိုေသာ “ငေတစိတ္”ေတြ ဖြံ႕ထြားလြန္းမက ဖြံ႕ထြားေနေသာ ေခတ္ႀကီးတစ္ေခတ္ ျဖစ္လို႔လာေနတာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမင္ေနရသည္။ ဒါ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာခ်ည္း မဟုတ္။ မၾကာမတင္ကမွ ဖြံ႕ၿဖိဳးစျပဳလာေသာ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြမွာလည္း ထို “ငေတစိတ္”ေတြက ထြန္းကားတန္သေလာက္ ထြန္းကားလို႔ ေနပါသည္။

႐ုပ္ဝတၳဳမ်ား တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးလာျခင္းႏွင့္ အခ်ိဳးညီစြာ စိတ္ဓာတ္ပိုင္းမွာ ယိုယြင္းပ်က္စီးလာသည္မွာ ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီးႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ပိုမိုသိသာလို႔ ေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း အသိဉာဏ္ရင့္သန္သူ အေနာက္တိုင္းသားမ်ားက ဗုဒၶ တရားေတာ္မ်ားမွတစ္ဆင့္ ၿငိမ္းေအးမႈကို ေဖြရွာလာတတ္ၾကသလို တခ်ိဳ႕ေတြကလည္း မဖြံ႕ၿဖိဳးေသးေသာ အေရွ႕တိုင္း ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ေခါင္းခ်ႏိုင္ရန္ ရည္သန္လ်က္ ေရႊ႕ေျပာင္းအေျခခ် ေနထိုင္လ်က္ရွိၾကျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ သူတို႔က သူတို႔ က်င္လည္ရာ လူ႔ေဘာင္ အသိုင္းအဝိုင္းထဲက စိတ္ဓာတ္ ယိုယြင္းပ်က္စီးမႈကို မခံစားႏိုင္ၾက၊ မခံစားလိုၾကေတာ့ေခ်။

အခုပဲၾကည့္။ နယ္ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕တြင္ျဖစ္ေစ၊ ေက်းရြာေလးတစ္ခုတြင္ ျဖစ္ေစ၊ ဖုန္းက်ေပ်ာက္ခဲ့သည္ျဖစ္ပါက အလြယ္တကူ ျပန္ရဖို႔ ၉၅ % ေသခ်ာေသာ္လည္း မဟာရန္ကုန္ ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးတြင္ က်ေပ်ာက္သြားၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျပန္မရဖို႔ ရာႏႈန္းျပည့္ ေသခ်ာေနပါေလၿပီ။

၉။

စိတ္ဓာတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ၊ အသိဉာဏ္ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ၊ စာရိတၱဖြံ႕ၿဖိဳးမႈကို ႐ုပ္ဝတၳဳ တိုးတက္မႈႏွင့္အညီ ဆက္လက္တည္တံ့ေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္ရန္မွာ နည္းက တစ္နည္းတည္းသာ ရွိပါသည္။ ထိုနည္းကား လူအမ်ား စာဖတ္လာေအာင္ အနည္းစုက ဝိုင္းဝန္း လံႈ႔ေဆာ္ႀကိဳးပမ္းရမည့္ နည္းသာျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာျပည္ လူဦးေရက သန္း၅၀၊ အေရာင္းရဆံုး စာနယ္ဇင္းေစာင္ေရက ေသာင္းဂဏန္း၊ ရန္ကုန္လူဦးေရက အၾကမ္းဖ်ဥ္း ငါးသန္း၊ ရန္ကုန္ စာအုပ္အေရာင္းက အေရာင္းရဆံုးစာအုပ္မွ ေထာင္ဂဏန္း။ ကန္ေတာ္ႀကီး ေမွ်ာ္စင္ကြ်န္းက လူသံုးကုန္ပစၥည္းေရာင္းေသာ ေဈးပြဲေတာ္မွာ လူေတြ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုး၊ ထိုေနရာမွ စာအုပ္ေဈးပြဲေတာ္ကား ေခ်ာက္တိေခ်ာက္ခ်က္။

ေဈးပြဲေတာ္တစ္ခုတြင္ ကြ်န္ေတာ့္ထုတ္ေဝသူ ဇနီးသည္က ဆိုင္ဖြင့္ခ်င္လွသည္ဆိုသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ သြားဖြင့္ဖူးသည္။ ေဘးဆိုင္က မိတ္ကပ္ေတြ ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ဖိုး ဝယ္သည့္ သားသည္မေအက ကြ်န္ေတာ့္ဆိုင္က က်ပ္ ၅၀ဝ တန္ ကေလးဖတ္ စာအုပ္ေလး လိုခ်င္သည့္ သူ႔သားငယ္ကို ေငါက္ငမ္းကာ ေဆာင့္ဆြဲေခၚသြားသည္ကို မ်က္စိႏွင့္ တပ္အပ္ျမင္ဖူးလိုက္ပါသည္။

ဟုတ္ကဲ့…

သည္လိုပံုႏွင့္ကေတာ့…

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(၀၄၀၁၀၉)

(စာၾကြင္း – ကြ်န္ေတာ့္သမီး ဖုန္းေပ်ာက္ေသာ ၂၀ဝ၉ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၃ ရက္ေန႔မွာပင္ တူမ ဆရာဝန္မေလး၏မိတ္ေဆြ ဆရာဝန္မေလး ႏွစ္ဦး၏ ပါေလရာဖုန္းႏွစ္လံုးမွာလည္း အလားတူပင္ ေပ်ာက္သြားခဲ့ကာ ထိုဖုန္း ႏွစ္လံုးမွာလည္း လံုးဝ စုပ္စျုမပ္စေပ်ာက္သြားခဲ့သည္ဟု ၾကားသိလိုက္ရျပန္ေပရာ…)

(၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ဒုတိယပတ္တြင္ ထုတ္ေ၀ေသာ Bi Weekly Eleven ဂ်ာနယ္ပါ ေဆာင္းပါးကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။ ကေန႔ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္ကို လာလည္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သမီးအရြယ္ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပါေလရာဖုန္းလည္း ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ အလာမွာ သူ စီးလာတဲ့ အငွားယာဥ္ေပၚမွာ က်က်န္ရစ္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္သမီး ဖုန္းေပ်ာက္တုန္းကအတိုင္း တစ္ထပ္တည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပန္ရစရာ လမ္းမျမင္ေတာ့တာ ေသခ်ာသြားပါၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္က ေရးခဲ့ဖူးတာေလးကို ျပန္ရွာၿပီး အမွတ္တရ ျပန္တင္လိုက္တာပါပဲခင္ဗ်ား။)

Believe it or not?

ကဲ… မယံုခ်င္ေန…

ေလယာဥ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္က ဖြားဖက္ေတာ္လို႔ေတာင္ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ အသက္ ႏွစ္လသား မျပည့္ခင္ကတည္းက ေလယာဥ္စ စီးရတာကိုး။ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလထဲေလာက္မွာ ျဖစ္လိမ့္မယ္ထင္တယ္။

ဆန္းေတာ့လည္း မဆန္းပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္အေဖက အဲဒီ့အခ်ိန္က တည္ေဆာက္ဆဲ ေလာပိတ လွ်ပ္စစ္ ဓာတ္အားေပး လုပ္ငန္းက ဝန္ထမ္းဆိုေတာ့ ေသွ်ာင္ေနာက္ကို ဆံထံုးတင္ လိုက္ရတာမဟုတ္ဘဲ ဆံညႇပ္ေလး ပိစိေကြး ကြ်န္ေတာ္ပါ အေခ်ာင္ပါသြားရေတာ့တာပါ။

အခုဆို ကြ်န္ေတာ့္အသက္က ၅၄ ႏွစ္ထဲမွာ။ အဲဒီ့အေတာအတြင္း စီးလိုက္ရတဲ့ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ေတြဆိုတာ မနည္းပါဘူး။ သမုဒၵရာႀကီး ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး အခ်ိန္ကာလကို ေက်ာ္လႊားသြားရတဲ့ ခရီးစဥ္ေတာင္ ပါခဲ့ဖူးေသးတယ္။

သို႔ေပမယ့္ဗ်ာ… ေျမျပင္ကေန ေပေပါင္း ႏွစ္ေသာင္းနဲ႔မွ ရွစ္ေထာင္ အျမင့္မွာ ေလယာဥ္ ပ်ံသန္းေနတုန္း ေလယာဥ္မယ္ တစ္ေယာက္ တာတိုေျပးပြဲဝင္သလို အူယားဖားယားေျပးတာ တစ္သက္နဲ႔ တစ္ကိုယ္ တစ္ခါဆို တစ္ခါဖူးမွ မျမင္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ျမင္မယ့္ျမင္ေတာ့ မေန႔ တစ္ေန႔ကမွ ခင္ဗ်။

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၄ ရက္ေန႔မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစု ဇင္းမယ္ကေန ရန္ကုန္ကို ပုဂံေလေၾကာင္းနဲ႔ ျပန္လာၾကပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ေတြ႕လိုက္ရတာပါ။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မေသခ်ာဘူး၊ ခရီးသည္ေတြကို ေကြ်းေမြးၿပီးလို႔ ေလယာဥ္ပဲ့ပိုင္းမွာ သိမ္းစရာ ရွိတာ သိမ္းေနၾကတံုး သူတို႔ဆီမွာ အခ်က္ေပးသံတို႔၊ အခ်က္ျပမီးတို႔ ေပၚသြားလို႔လား မသိဘူး။ ေလယာဥ္မယ္ေလး ကြ်န္ေတာ့္ေဘးကေန လွစ္ခနဲ ေျပးခ်သြားလိုက္တာ မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္ျမင္လိုက္ရပါတယ္။

အား… ဘယ္ဟုတ္မတုန္း။ သူ႔ခမ်ာ ေျပးသင့္လို႔ ေျပးရတာပါ။ သူ သြားတာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရွ႕ ခံုတန္း ငါးတန္းအေက်ာ္ေလာက္ကို ေျပးတာပါ။ အဲဒီ့ ခံုတန္းမွာ ထိုင္ေနတဲ့သူႏွစ္ဦးထဲက တစ္ဦးက ေလယာဥ္ရဲ႕ အေရးေပၚထြက္ေပါက္ အဖြင့္ခလုတ္ကို သြားဆြဲလို႔ ေျပးရတာမွန္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ သိလိုက္ရပါတယ္။ သိဆို ေလယာဥ္မယ္ေလးက အဲဒီ့ခလုတ္ ကို တဖိဖိ လုပ္ေနေတာ့တာကိုး။

အဲဒါနဲ႔လည္း သူ စိတ္မခ်ဘူး၊ အဲဒီ့ ခရီးသည္ႏွစ္ဦးကို ေနရာေျပာင္းခိုင္းပါေတာ့တယ္။ အဲလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕ ငါးတန္းအေက်ာ္က ႏွစ္ဦးဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေနာက္ ႏွစ္တန္းေက်ာ္က ေလယာဥ္ေမာင္မယ္မ်ားအတြက္ ထားရွိတဲ့ ခံုကို ေရႊ႕လာၾကရပါတယ္။ ဘယ့္ႏွယ့္ဟာေတြတံုးဆိုၿပီး စူးစမ္းခ်င္မိလို႔ ၾကည့္လိုက္မိရေတာ့ သားအမိလို႔ ယူဆရတဲ့ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ေယာက္ပါခင္ဗ်။

ခုေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ အဲဒီ့ႏွစ္ေယာက္ဟာ သူတို႔ပဲ ဘာမွ အမွားမလုပ္မိသလို “႐ုပ္တည္ႀကီးေတြနဲ႔” ခ်ီတက္လာပါတယ္။ ဘာျပဳလို႔မ်ား အဲဒီ့အေရးေပၚ ထြက္ေပါက္ ခလုတ္ကို သြားဆြဲရတာလဲဗ်ာလို႔ ေမး ၾကည့္ခ်င္စိတ္က တဖြားဖြားေပၚပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ သည္အေျခအေနမွာ သင္းတို႔ ရွက္ရမ္း ရမ္းမဲ့ အေရးကို ေတြးမိရတဲ့အတြက္ သိခ်င္စိတ္ကို ဇြတ္မ်ိဳခ်ရင္း အသာၿငိမ္ေနလိုက္ရပါေတာ့တယ္။

ေလယာဥ္မယ္ေလးခမ်ာ စိတ္မခ်ရွာဘူး။ ဟိုသားအမိ ထသြားတဲ့ ေနရာမွာ ထိုင္လိုက္၊ ထလိုက္နဲ႔ အဲဒီ့ ခလုတ္ကို ဖိေန၊ စမ္းေနရရွာတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေလယာဥ္မွဴးႀကီးကိုယ္တိုင္ ေရာက္လာ၊ စစ္ေဆးၿပီးေတာ့မွ ကိစၥၿပီးသြားပါတယ္။

ထပ္ေျပာပါရေစေနာ္… ဇင္းမယ္က ရန္ကုန္ကို လာတဲ့ ခရီးစဥ္ပါ ခင္ဗ်ာ။ ဒါကို ထပ္ေျပာရတာက အဲဒီ့ ႏွစ္ေယာက္ဟာ အခုမွ ေလယာဥ္ကို ပထမဆံုး စစီးဖူးသူေတြ မျဖစ္ႏိုင္တာပါ။ ၿပီးေတာ့ သမီးလုပ္သူက ဂါဝန္နဲ႔ ဘာနဲ႔ အက်အန ဆိုေတာ့လည္း ေခတ္နဲ႔အထိုက္အေလ်ာက္ေတာ့ ညီေနပါေသးတယ္။

စာမတတ္သူေတြမ်ားလားလို႔ ေဖာ့ေတြးလည္း ျဖစ္ႏိုင္စရာ သိပ္ေတာ့ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ အဲဒီ့အေရးေပၚထြက္ေပါက္ အဖြင့္ခလုတ္က အနီေရာင္ျဖစ္သလို “ထြက္ေပါက္”ဆိုတဲ့ စာတန္းကိုလည္း အဂၤလိပ္-ျမန္မာ ႏွစ္ဘာသာနဲ႔ အနီေရာင္ပဲ ထင္ထင္ရွားရွား ေရးထားပါတယ္။ အဲဒါကိုမွ ဘာျပဳလို႔ သြားဆြဲတာလဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အေျဖရွာ မရတဲ့ ပုစၦာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီ့ကေန ႏွစ္ပတ္အၾကာ ေမလ ၇ ရက္ေန႔မွာ ေတာင္ငူကို စာေပေဟာေျပာပြဲ သြားရျပန္ပါတယ္။ ေဟာေျပာပြဲစီစဥ္သူေတြက အသြားအျပန္ကို ခရီးသည္တင္ မွန္လံု ေလအိတ္ ဘတ္(စ္)ကားႀကီးေတြ စီစဥ္ေပးပါတယ္။ ကားေတြက ကားသစ္ႀကီးေတြျဖစ္ေတာ့ အင္မတန္ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေျငာင္းေျငာင္း ရွိပါတယ္။ ေလေအးစက္ကလည္း အသြားတုန္းက ကားက သိပ္မေအးေပမယ့္ အျပန္ကားက အေတာ္ေအးတယ္။ အသြားတုန္းက သိပ္မေအးဘူးဆိုသည့္တိုင္ အျပင္မွာ ျခစ္ျခစ္တာက္ ပူေနတာနဲ႔ စာရင္ အေတာ္ေနသာထိုင္သာ ရွိတဲ့ အပူခ်ိန္မို႔ သက္ေသာင့္သက္သာပါပဲ။

သို႔ေသာ္… အသြားမွာေရာ၊ အျပန္မွာပါ ယာဥ္ေမာင္းနဲ႔ ယာဥ္ေနာက္လိုက္ေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေနာက္ဖက္က ခရီးသည္ေတြကို ေဘးမွန္ေတြ မဖြင့္ၾကပါနဲ႔လို႔ လွမ္းလွမ္းေအာ္ရတာ ငါးေခါက္စီေလာက္ က်ပါတယ္။ အသြားတုန္းကလဲ သူတို႔မွာ အေတာ္ေအာ္ရရွာတယ္။ အျပန္က်ေတာ့လည္း ေအာ္ရရွာတယ္။

အဲေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေလယာဥ္ေပၚက သားအမိကို သြား သတိရမိပါေတာ့တယ္။ အင္း… အဲဒီ့သားအမိလည္း သည္ခရီးသည္တြလိုပဲ ေနမွာဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ ျပံဳးမိရပါတယ္။

ဟုတ္တယ္ေလ… တခ်ိဳ႕က မွန္လံုကားနဲ႔ သိပ္ယဥ္ပါးတာ မဟုတ္ဘူး။ မြန္းက်ပ္ရွာၾကမွာေပါ့။ သူတို႔ တစ္သက္လံုး အစီးမ်ားလာခဲ့တဲ့ကား ဆိုတာေတြက ေဘးမွန္ေတြ ဖြင့္ထားရင္လည္း ဖြင့္ထား၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း ကုန္တင္ယာဥ္ႀကီးငယ္ရဲ႕ ေနာက္ပိုင္း ကုန္တင္တဲ့ေနရာကို ပ်ဥ္ျပား ဘယ္ညာ ဆင္႐ိုက္ထားၿပီး ကားဦးတည္ရာကို ပုခံုးလွည့္ထားရာတဲ့ ခရီးသည္တင္ကားမ်ိဳးေတြရင္လည္း ျဖစ္ေနခဲ့မွာမို႔ အသက္ကို ဝေအာင္ ရွဴႏိုင္႐ံုသာမက လူေတာင္ လြင့္မက်န္ရစ္ေအာင္ မနည္း ကိုင္တြယ္ထားရတဲ့ ေလတိုးမႈကို ခံစားခဲ့ရမွာေလ။ အဲဒါေတြနဲ႔ အသားအက် လြန္သြားတာ့ ေလလံုးလံုး မတိုးတဲ့ မွန္လံုကားေတြထဲမွာ ဗ်ာေတြ မ်ားကုန္ၿပီး ေလွ်ာက္ဖြင့္ၾကတာေနမွာေပါ့။

အင္း… ဟိုသားအမိခမ်ာလည္း အလံုပိတ္ ေလယာဥ္ထဲ မြမ္းရွာၾက မွတ္တယ္။ ေတာ္ေသးတယ္။ ေလယာဥ္ျပတင္းေတြက အေသပိတ္ေတြမို႔၊ ခရီးသည္တင္ကားေတြမွာလို အရွင္သာဆိုလို႔ကေတာ့ ေလယာဥ္မယ္ေလးေတြခမ်ာ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ေျပးလိုက္ရမယ့္ ျဖစ္ျခင္း… အံမယ္မင္းတဲ့မွ မင္း…

ဇာတ္လမ္းက သည္မွာ ဆံုးရမွာ။ မဆံုးခ်င္ေတာ့ ေနာက္ဆက္တြဲနဲ႔ ေတြ႕တယ္။ သည္အျဖစ္ကို စကၤာပူက ျပန္လာၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို တခုတ္တရ လာႏႈတ္ဆက္တဲ့ မိတ္ေဆြေလးတစ္ေယာက္ကို ေျပာျပေတာ့ သူနဲ႔ အတူ ပါလာသူ ျပန္ေျပာတဲ့ စကားက ငိုအားထက္ရယ္အားသန္။

သူလည္း ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ ေလယာဥ္ ခဏ ခဏ စီးခဲ့ရာက မၾကာေသးခင္ တစ္ေခါက္မွာေတာ့ စကၤာပူက ရန္ကုန္ကို အျပန္ခရီးမွာ သူနဲ႔ ေဘးခ်င္းကပ္ထိုင္ရသူက သန႐ုပၸ သူငယ္မေလး တစ္ေယာက္တဲ့ခင္ဗ်။ ဝတ္ထား စားထားတာကလည္း အပ်ံစားတဲ့။

အဲ… သို႔ေသာ္ ေလယာဥ္ေပၚမွာ အစားအေသာက္ေကြ်းတဲ့အခါက်ေတာ့ အဲဒီ့ ကေလးမေလးက ေလယာဥ္က ေပးတဲ့ တစ္ေယာက္စာ ပလတ္စတစ္ ေသာက္ေရေအးခြက္ကေလးကို ဖြင့္၊ ၿပီးေတာ့ ေကာ္ဖီ၊ လက္ဖက္ရည္ေသာက္တဲ့အခါ သံုးဖို႔ အရံသင့္ေပးထားတဲ့ သၾကားနဲ႔ ႏို႔မႈန္႔ ထုတ္ကေလးေတြထဲက ႏို႔မႈန္႔ထုတ္ေလးကို ျဖည္ကာ အဲဒီ့အမႈန္႔ေတြကို ေသာက္ေရေအးခြက္ထဲ သြန္ခ်ၿပီး ေမႊပါသတဲ့ ခင္ဗ်ား။ ႏို႔မႈန္႔လို႔သာ  အလြယ္ေရးလိုက္တာပါ။ အမွန္က ေကာ္ဖီ၊ လက္ဖက္ရည္နဲ႔ ေသာက္တဲ့အခါ ႏို႔အစား သံုးလို႔ရတဲ့ “ခရီမာ”ေခၚ ႏို႔မႈန္႔နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ တစ္မ်ိဳးသာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒါက ေရေႏြးပူပူနဲ႔မွ ေပ်ာ္ပါတယ္။ ေရေအးနဲ႔ကေတာ့ အခဲလိုက္ အဖတ္လိုက္ေတြ ျဖစ္ေနတာေပါ့ခင္ဗ်ာ။

မိတ္ေဆြခမ်ာ မိန္းကေလး ရွက္သြားမွာ စိုးတာနဲ႔ ေျပာလည္း မေျပာ ရဲ၊ ရယ္ကလည္း ရယ္ခ်င္ပက္က်ိျဖစ္ေနပါသတဲ့။ အမယ္… မမက အဲဒါကို ေသာက္ၾကည့္ေသးတယ္တဲ့ခင္ဗ်။ ေသာက္ၾကည့္ေတာ့လည္း ဘယ္ အဆင္ေျပမတံုးခင္ဗ်ာ။

မိတ္ေဆြက ဆက္ေျပာပါတယ္။ “စကၤာပူ အသြားခရီးစဥ္ဆိုရင္ေတာ့လည္း မေျပာပါဘူးဗ်ာ။ အခုဟာက အျပန္ဆိုေတာ့ သူ ေလယာဥ္စီးဖူးမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဟိုမွာလည္း ေနခဲ့မွာ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါေတြနဲ႔ မၾကံဳခဲ့ဖူးတာ အံ့ဩစရာေနာ္”တဲ့။

ကြ်န္ေတာ္လည္း ရယ္လို႔သာ ေနမိပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း ကြ်န္တာ္ကိုယ္တိုင္ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ အထက္ကာရီက ၾကံဳဖူးတာေလးကို ေျပးျမင္မိတယ္။ အဲတုန္းက ကြ်န္ေတာ္က အလုပ္တာဝန္နဲ႔ သြားရတာ ခင္ဗ်။ တစ္ေယာက္တည္းလည္း မဟုတ္ဘူး။ ၁၅ ေယာက္ေလာက္ ပါတဲ့ အဖြဲ႕နဲ႔သြားရတာ။ တည္းေတာ့ ဟိုဘက္က စီစဥ္ေပးတာမို႔ ၾကယ္ငါးပြင့္ ဟိုတယ္အေကာင္းစားႀကီးမွာ တည္းရတာျဖစ္သလို စားေတာ့လည္း အဲဒီ့ ဟိုတယ္ႀကီးမွာပဲ မနက္စာေရာ၊ ေန႔လည္စာေရာ၊ ညစာပါ စားရတာခင္ဗ်။

အဲဒါဗ်ာ၊ တစ္ရက္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္စားေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အတူ လာပူးေပါင္းၿပီး မနက္စာစားတဲ့ ဘိုးေတာ္တစ္ပါးနဲ႔ ၾကံဳတယ္ခင္ဗ်။ လာကတည္းက တစ္ဖြဲ႕တည္း အတူလာ၊ ဟိုက်ေတာ့လည္း အတူတြဲၿပီး အလုပ္လုပ္တဲ့ ရက္ကေလးလည္း ရလာၿပီမို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္း သိကြ်မ္းေနၿပီဆိုေတာ့ တစ္စားပြဲတည္း လာစားတာ ဘာမွ ကန္႔ကြက္စရာ မရွိပါဘူး၊ အေဖာ္ေတာင္ ရပါေသးတယ္။

အဲ… သူ ထိုင္အခ်လိုက္မွာ ျမင္လိုက္တာက သူ႔ပန္းကန္ထဲမွာ ထည့္လာတဲ့ ေထာပတ္ေတြပါပဲ။ စားေနတာက မနက္ခင္းစာ ခင္ဗ်ာ။ အဲေတာ့လည္း ေပါင္မုန္႔ သုတ္စားဖို႔ တစ္ေယာက္စာ ေထာပတ္ခဲေလးေတြ ခ်ေပးထားပါတယ္။ အဲဒါေလးေတြက အလ်ား အနံ တစ္လက္မ ပတ္လည္ မရွိ တရွိ၊ အထူ တစ္မတ္ေလာက္ ရွိတဲ့ ေကာ္ဘူးေလးထဲမွာ ထည့္ၿပီး အလံုပိတ္ထားတာေလးေတြပါ။ ေပါင္မုန္႔စားတဲ့သူအတြက္ အဲဒါေလး တစ္ဘူးက ေကာင္းေကာင္း လံုေလာက္ပါတယ္။

အဲဒါဗ်ာ၊ သူ႔ပန္းကန္ထဲမွာ ပါလာတာ အနည္းဆံုး ငါးဘူးခင္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ လန္႔သြားပါတယ္။ အိမ္မ်ား သယ္သြားဖို႔ ၾကံတာလားလို႔လည္း ေတြးမိတယ္။ ဘယ္ဟုတ္မတံုးခင္ဗ်ာ၊ သူက ခဏေနေတာ့ အဲဒါေလးေတြကို ဖြင့္၊ စားပြဲတင္ဓားနဲ႔ အက်အန ကေလာ္ၿပီး တုပ္ပါေလေရာလား။

အား… တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတာ ျမင္ရျပန္တာပါပဲခင္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘာေျပာရမွန္း မသိဘူး။ ေစာေစာက မိတ္ေဆြ ေျပာသလိုပဲ၊ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခုခု ေျပာလိုက္ရင္ ခမ်ာ ရွက္သြားမွာ စိုးတာနဲ႔ မသိခ်င္ေယာင္ပဲ ေဆာင္ေနလိုက္ရပါတယ္။

ဒါနဲ႔ မၿပီးေသးပါဘူး။ အဲဒီ့ ေထာပတ္ ငါးဘူးေလာက္ကို ကုန္ေအာင္ တြယ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ သူ ထသြားျပန္ပါတယ္။ မနက္စာက ဘူေဖွးဆိုၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ႀကိဳက္တာ ႀကိဳက္သေလာက္ ထယူစားလို႔ရတဲ့အမ်ိဳးဆိုေတာ့ သူက ထပ္သြားယူတာပါ။ ျပန္လာေတာ့ သူ႔လက္ထဲမွာ ဒိန္ခ်ဥ္ဘူးေလးေတြ ပါလာျပန္တယ္။ သည္တစ္ခါလည္း ေလးဘူး သယ္လာျပန္တာ ခင္ဗ်။

အဲဒီ့ဘူးေလးေတြကလည္း တစ္ခါသံုး ဖန္ခြက္ပံုစံ၊ ေဖာ့ဘူးေလးေတြနဲ႔ အလံုပိတ္ထားတဲ့ ဘူးေလးေတြပါ။ ေလးဘူးဆိုေတာ့ သူ႔ခမ်ာ ဒိန္ခ်ဥ္ အေတာ္ႀကိဳက္ရွာလို႔ ေနမွာပဲလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေတြးမိေနရျပန္တယ္။

သူက ျပန္ထိုင္တယ္။ အဲဒီ့ ေလးဘူးကို သူ႔ေဘးမွာ ခ်တယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ဘူးကို ေဖာက္တယ္၊ ဇြန္းကေလးနဲ႔ ျမည္းပါတယ္ခင္ဗ်။ ၿပီးေတာ့ မိႈရတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ “ဟီး… ဟီး… ဒိန္ခ်ဥ္ေတြဗ်… ေကာင္းတယ္၊ စားပါဦးလား”လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေခါင္းသာ ရမ္းျပလိုက္မိရပါေတာ့တယ္။ (ဘူးေပၚမွာ ဒိန္ခ်ဥ္လို႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ အဂၤလိပ္စာလံုးကို ထင္ထင္ရွားရွား ေရးထားတာ သူမဖတ္မိတာလား၊ မဖတ္တတ္တာလားေတာ့ သူပဲ သိပါလိမ့္မယ္။)

အင္း… ခက္လွပါလားကြယ္႐ို႕။

ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ေတြ႕ဆီ ေစြ႕ခနဲ စိတ္လည္သြားခိုက္မွာ ေစာေစာက မိတ္ေဆြက ေနာက္အေတြ႕အၾကံဳတစ္ခုကို ဆက္ေျပာျပန္ပါတယ္။

အဲဒါကေတာ့ ကေန႔ ျမန္မာျပည္က နာမည္ေက်ာ္လူႀကိဳက္မ်ားလွတဲ့ အဆိုေတာ္ သ႐ုပ္ေဆာင္နဲ႔ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ေဘးခ်င္းကပ္ထိုင္ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္တဲ့။ သူက နာမည္နဲ႔ အတိအက် ေျပာတာပါ။ ကေန႔ နာမည္ေက်ာ္ ဆိုကတည္းက ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ သူတို႔ထက္ ေခတ္လြန္တဲ့ သူေကာင့္သား၊ သူေကာင့္သမီးတစ္ေယာက္မွ မရွိတဲ့ အိုက္တင္အျပည့္နဲ႔ေပါ့ခင္ဗ်ာ။

အဲဒီ့နာမည္ေက်ာ္ဟာ အဲဒီ့ ႏိုင္ငံျခားက ျပန္လာတဲ့ ေလယာဥ္ေပၚ ေရာက္တာနဲ႔ သူ႔အိတ္ထဲက အိုင္ဖႈန္း၊ သို႔မဟုတ္ အိုင္ေပါ့(ထ္)ကို ထုတ္ပါသတဲ့။ ၿပီးေတာ့ သီခ်င္း နားေထာင္ပါသတဲ့။ အဲဒါကေတာ့ ဘာမွ ေျပာစရာ မရွိပါဘူး။ သူ႔ပစၥည္းနဲ႔ သူ၊ သူ႔ဝါသနာနဲ႔သူ၊ သူ႔လြတ္လပ္မႈနဲ႔ သူပါ။

ေျပာစရာ ရွိတာက ေမာင္မင္းႀကီးသားက သီခ်င္းနားေထာင္တာကို ႐ိုး႐ိုး နားမေထာင္ဘဲ လိုက္ဆိုေတာ္မူတာပါပဲတဲ့။ ကဲဗ်ား… ႏွစ္နာရီ ေက်ာ္စီးရတဲ့ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္မွာ ကိုယ့္ေဘးက လူက တလႈပ္လႈပ္တရြရႊနဲ႔ သီခ်င္းဆိုေနတာကို ခံစားေနခဲ့ရသူတစ္ဦးရဲ႕ ေနရာကို ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္သာဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ့ေမာင္မင္းႀကီးသားကို ေျပာမိသြားမွာ အမွန္ပါပဲ။

“ကိုယ့္ဆရာေရ… ကိုယ့္ဆရာ သီခ်င္းႀကိဳက္တာကို နားလည္ပါတယ္။ အဆိုေတာ္ ျဖစ္ေနလို႔ လိုက္ဆိုေနတာကိုလည္း သေဘာေပါက္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ကြ်ႏု္ပ္အတြက္ေတာ့ အလြန္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေနတာေလးကို နားလည္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ နားပဲ ေထာင္ပါ ကိုယ့္ဆရာ၊ လိုက္ေတာ့ မဆိုပါနဲ႔လို႔ ေလးစားစြာ ေမတၱာရပ္ခံပါရေစလားခင္ဗ်”လို႔ ေျပာလိုက္မိမွာပါ။

အားလံုးကို ခ်ဳပ္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ပါးစပ္ထဲမွာ ညည္းခ်င္းတစ္ခု ဝင္လာပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ “ဪ… ေရႊ…ေရႊ”ဆိုတာေလးပါပဲ။

ေရႊေတြ ဘာ့ေၾကာင့္ သည္လို ျဖစ္ေနတာလဲဆိုတာကို ဆက္စဥ္းစားတဲ့အခါမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အေျဖေတြ႕သလိုလို၊ မေတြ႕သလိုလိုနဲ႔ ေခါင္းေနာက္လာပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ားကို အေဖာ္စပ္ပါရေစလား။ ေရႊေတြ ဘာ့ေၾကာင့္ အဲလိုေတြ ျဖစ္ေနတာလဲဆိုတာေလး ကြ်န္ေတာ့္ကို တစ္ဆိတ္ ကူစဥ္းစားေတာ္မူေပးၾကပါလားခင္ဗ်ာ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ - ၂၈၀၅၁၁)

[ဝန္ခံခ်က္ - “ကဲ... မယံုခ်င္ေန”ဟူသည့္ ေခါင္းစဥ္မွာ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ေက်ာ္က ႐ုပ္ရွင္ကားတစ္ကားအမည္ ျဖစ္ပါသည္။]

ယေန႔ထုတ္ Bi Weekly Eleven ဂ်ာနယ္ အတြဲ ၄ အမွတ္ ၁၀ မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ေဆာင္းပါးကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။ 
အျပာေရာင္ အေရာင္ကြဲနဲ႔ ေဖာ္ျပထားတဲ့ စာသားေတြေတာ့ ပါမလာပါဘူး။

On a Thai Train

ဇင္းမယ္-ဘန္ေကာက္-ဇင္းမယ္သြား ရထားေပၚ၀ယ္

ဧၿပီလ ၁၄ ရက္ သႀကၤန္အက်ေန႔မႇာ တစ္ခ်ိန္က ဇင္းမယ္လို႔ ေခၚၿပီး အခုေတာ့ ‘ခ်င္းမိုင္‘လို႔ လူသိမ်ားတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႕ ဒုတိယၿမိဳ႕ေတာ္ကို ေရာက္သြားပါတယ္။ မႏွစ္က ပထမဆံုးအႀကိမ္ စေရာက္ခဲ့ရၿပီးကတည္းက သည္ၿမိဳ႕ေလးကို ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္ေနမိတယ္။ မႏၲေလးနဲ႔ ဆင္သလိုလို ဘာလိုလိုမို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ သူ႔မွာလည္း သူ႔ပံုစံ က်ံဳးနဲ႔၊ ၿမိဳ႕႐ိုး အၿပိဳအပ်က္ေတြနဲ႔မို႔လည္းပါရဲ႕။ ဘန္ေကာက္လို မြန္းက်ပ္႐ႈပ္ေထြးမႈ မရိွဘဲ ေအးေအးသက္သာရိွတဲ့ ၀န္းက်င္မို႔လည္းပါရဲ႕။

ကြၽန္ေတာ့္သေဘာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္သာ ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္မွ ဆက္မသြားဘဲ ခ်င္းမိုင္မႇာပဲ စတည္းခ်မိမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အခုေတာ့ ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို တစ္ခါမႇ မေရာက္ဖူးေသးေလသူ ကြၽန္ေတာ့္သမီးေတာ္ ငါးက်ည္းေၾကာ္ရဲ႕ အလိုဆႏၵကို လိုက္ေလ်ာၿပီး ဘန္ေကာက္ကို သြားဖို႔ ခရီးစဥ္ ထည့္ဆြဲခဲ့ပါတယ္။ ခ်င္းမိုင္ကေန ဘန္ေကာက္ကို သြားဖို႔ေတာ့ ေလယာဥ္ စီးမေနေတာ့ဘဲ ရထားစီးဖို႔ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ကပဲ ဆံုးျဖတ္ ေရြးခ်ယ္ထားႏွင့္ခဲ့တယ္။

ခက္တာက ခ်င္းမိုင္မႇာ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ကိုယ္ရင့္တတူ ရင္းႏွီးတဲ့သူ မရိွဘူး။ အသိအကြၽမ္းလည္း ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္း ရိွလွတာ မဟုတ္ဘူး။ မႏွစ္က တစ္ေခါက္သြားတုန္းက သိခဲ့တဲ့သူ တစ္ေယာက္ ရိွတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္သူရည္းစားအျဖစ္ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏႇစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္က သိကြၽမ္းခင္မင္ခဲ့ဖူးသူ တစ္ေယာက္ ရိွတယ္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ေတြမွာကလည္း သူတို႔အလုပ္နဲ႔သူတို႔ ျဖစ္ေနသလို သိပ္လည္း အရင္းႀကီး မဟုတ္ေတာ့ ရထား လက္မွတ္ကို ႀကိဳ၀ယ္ ခိုင္းထားလို႔ မရဘူး။

အို. . . ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ဆိုၿပီး ညေနငါးနာရီေလာက္မႇာ ခ်င္းမိုင္ၿမိဳ႕ထဲ ေရာက္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းလိုပဲ ဘူတာ႐ံုကို ေျပးသြားခဲ့ပါတယ္။ ဟိုက်ေတာ့ လက္မႇတ္႐ံုမွာက က်ီးနဲ႔ ဖုတ္ဖုတ္။ တာ၀န္က် အေရာင္းစာေရးေလး တစ္ေယာက္ပဲ ရိွရွာတယ္။ သို႔ေသာ္ သူက ေလေအးစက္ တပ္ဆင္ထားတဲ့ အခန္းထဲမွာ သန္႔လို႔ ျပန္႔လို႔ရယ္။ သူ႔ေရွ႕မႇာလည္း ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔။

ကြၽန္ေတာ္က နက္ျဖန္ညရထားနဲ႔ ဘန္ေကာက္ကို သြားလိုေၾကာင္း ေျပာေတာ့ သူက ကြန္ပ်ဴတာမႇာ ႏွိပ္ၾကည့္ၿပီး ထိုင္ခံုနဲ႔ သြားရမယ့္ ရထား ရိွေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ အိပ္စင္ရထားေတာ့ မရႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ သြားတာေပါ့။ ရထားခ ဘတ္ေငြ ၆၆၁ ဘတ္ က်သင့္ပါမယ္တဲ့။

ဒါဆို ေလးေစာင္ယူပါမယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာလိုက္တယ္။ သူက ကြၽန္ေတာ့္ နာမည္ကို စာလံုးေပါင္းခိုင္းတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း သတ္ပံုေခၚသလို တစ္လံုးခ်င္း ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ ဒါေလးတစ္ခုပဲ သူ ေမးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ပိုက္ဆံေပးတယ္။ တစ္မိနစ္ေလာက္အတြင္းမႇာ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ပံုႏႇိပ္ထားတဲ့ ရထားလက္မွတ္ေတြ ထြက္လာပါတယ္။ အေရာင္းစာေရးေလးက ကြၽန္ေတာ့္ကို လက္မွတ္ျဖန္႔ျပၿပီး ကြၽန္ေတာ့္နာမည္ စာလံုးေပါင္း မွန္မမွန္ စစ္ခိုင္းပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တြဲနံပါတ္နဲ႔ ထိုင္ခံုနံပါတ္ေတြကို တစ္ေစာင္ခ်င္း ေထာက္ျပေပးပါတယ္။ ေလးေစာင္စလံုးမႇာ ကြၽန္ေတာ့္နာမည္နဲ႔ပါပဲ။

လြယ္ခ်င္ေတာ့လည္း ကြၽန္ေတာ့္ဘ၀ သက္တမ္း ၅၄ ႏႇစ္နီးပါး အတြင္းမွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ရထားလက္မႇတ္ ေလးေစာင္ကို လြယ္လြယ္ကူကူ ၀ယ္ယူ ရရိွခဲ့ဖူးတဲ့ အျဖစ္လို႔ မႇတ္တမ္းတင္ရေတာ့မလို ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ကြၽန္ေတာ္လည္း ဘူတာထဲက ျပန္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒုတိယၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ ဘူတာ ဆိုေပမယ့္ မခမ္းနားဘူး။ မႀကီးက်ယ္လႇဘူး။ မႏၲေလးဘူတာႀကီးနဲ႔ ယွဥ္မယ္ဆိုရင္ က်ယ္ပံု၊ ႀကီးပံုက ဆင္နဲ႔ ဆိတ္ေလာက္ ကြာျခားလွေပတယ္။ မႏၲေလးဘူတာက ဆင္ဆိုရင္ ခ်င္းမိုင္ဘူတာက ဆိတ္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။

သည္လိုနဲ႔ ေနာက္တစ္ရက္ ညဦးပိုင္းမႇာ ဘူတာကို ဆင္းခဲ့ၾကတယ္။ ဘူတာေရာက္ေတာ့မႇ မေန႔က တစ္ခါတည္း လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ကို အခုမွ သတိရၿပီး လုပ္မိရျပန္တယ္။ အဲဒါကေတာ့ အျပန္လက္မွတ္ စံုစမ္းဖို႔ပါ။ ဒါနဲ႔ မေန႔က လက္မွတ္၀ယ္တဲ့ ေနရာကိုပဲ ျပန္သြားလိုက္တယ္။ စံုစမ္းလိုက္တယ္။

အိပ္စင္ရထား ႏွစ္စီး ရိွတယ္။ တစ္စီးက ၆ နာရီခြဲ၊ ေနာက္တစ္စီးက ၇ နာရီခြဲပါတဲ့။ မေန႔က လက္မႇတ္ေရာင္းေပးတဲ့သူကပဲ ေျပာျပတာပါ။ သူ႔မ်က္ႏႇာက ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပါပဲ။ ခက္ထန္တဲ့ မ်က္ႏွာလည္း မဟုတ္သလို အလြန္အမင္း ေဖာ္ေရြပံုလည္း မျပေပမယ့္ သူ႔မ်က္ႏႇာေၾကာင့္ တစ္စက္မႇ စိတ္အေႏႇာင့္အယွက္ မျဖစ္ရပါဘူး။ ၆ နာရီခြဲ ထြက္တဲ့ ရထားက ခ်င္းမိုင္ကို ၈ နာရီခြဲ ၀င္မယ္၊ ၇ နာရီခြဲက ၉ နာရီခြဲ ၀င္မယ္ ဆိုတာကိုပါ ကြၽန္ေတာ္ေမးစရာ မလိုဘဲ သူက ျပည့္ျပည့္စံုစံု ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ လက္မႇတ္ခကေတာ့ ၈၈၂ ဘတ္ က်ပါမယ္တဲ့။ ဒါက်ေတာ့ အိပ္စင္ကိုး။

ကြၽန္ေတာ္လည္း ၀ယ္ခ်လိုက္ျပန္တယ္။ မေန႔က နည္းအတိုင္းပဲ၊ ကြၽန္ေတာ့္ နာမည္ စာလံုး ေပါင္းျပလိုက္တာ တစ္ခုက လြဲလို႔ ဘာမႇလုပ္စရာ မလိုဘဲ ေငြေခ်လိုက္တာနဲ႔ လက္ထဲကို လက္မွတ္ေလးေစာင္က ခ်က္ခ်င္း ေရာက္လာပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ စီးရမယ့္ ရထားက စႀကႍ အမွတ္ ၂ မွာ ဆိုက္မယ္လို႔ သူ႔ဆီက သိရတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ေစာင့္ေနလိုက္ၾကပါတယ္။ ရထားက နာရီ၀က္ေလာက္ ေနာက္က်ၿပီးမႇ ဆိုက္လာတယ္။ ခရီးသည္က သိပ္ မ်ားမ်ားစားစား မရိႇပါဘူး။ ရထားကလည္း စုစုေပါင္းမွ သံုးတြဲေလးပဲ ပါတယ္ ခင္ဗ်။

ဘန္ေကာက္က လာတာလို႔ ယူဆရတဲ့ ခရီးသည္ေတြ ဆင္းလာၾကတယ္။ ဆင္းလာသူေတြ ကုန္သြားေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တက္ရမယ္ မွတ္တာ၊ မတက္ရေသးဘူး။ ရထားတြဲေစာင့္ေတြက တားထားတယ္။

ဘယ္ဟုတ္မတုန္း၊ သူတို႔က ရထားကို “ေရခ်ိဳးေပး” ၾကေသးတာကိုး။ ရထားကို ေရေဆးတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဆပ္ျပာေတြကို ရထားအျပင္ဘက္ ကိုယ္ထည္ ေနရာအႏွံ႔ ေရွ႕က စက္နဲ႔ ဖ်န္းသြား၊ ေနာက္က တစ္ေယာက္က ေရျမႇဳပ္ႀကီးႀကီး ထိပ္မွာ တပ္ထားတဲ့ တံျမက္စည္းဆန္ဆန္ တုတ္ရွည္နဲ႔ လိုက္ပြတ္၊ ေနာက္က လူက ေရပန္းနဲ႔ အဲဒီ့ဆပ္ျပာေတြ စင္ေအာင္ ဖ်န္းသြားတာမို႔ ရထားကို ေရေဆးတာ မဟုတ္ဘဲ “ေရခ်ိဳးေပးတာ”လို႔ ေရးလိုက္မိရတာပါပဲ ခင္ဗ်ား။

ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ဒါမ်ိဳးကို ၀ါသနာပါတတ္သူမို႔ သူတို႔ လုပ္ပံုကိုင္ပံုကို ၾကည့္မိတယ္။ ၀တ္ေက်တန္းေက် ၿပီးကပစ္ မဟုတ္ဘူး။ ဓာတ္ပံုေတြကို ၾကည့္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ ေျပာင္စင္ဖိတ္လက္ေနတဲ့ ရထားတြဲေတြကို ေတြ႕ၾကရမွာမို႔ သူတို႔ရဲ႕ အလုပ္ကို အလုပ္နဲ႔တူေအာင္ လုပ္တတ္ပံုကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ၾကရမႇာပါ။

ရထားတစ္စင္းလံုး ဟိုဘက္သည္ဘက္ အက်အန ေဆးေၾကာသန္႔စင္ ၿပီးေတာ့မွ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရထားေပၚ တက္ရပါတယ္။ ရထားေပၚမႇာေတာ့ ေလေအးစက္က ေအးလို႔ စိမ့္လို႔ရယ္။ ထိုင္ခံုေတြက ဆိုဖာေပၚမႇာ သားေရတု အုပ္ထားတဲ့ ထိုင္ခံုေတြပါပဲ။

ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ၀န္စည္စလယ္ေတြကို ေခါင္းေပၚက တန္းေတြေပၚ ထိုးသိပ္တင္ၿပီး ၀င္ထိုင္လိုက္ၾကတယ္။ သက္ေသာင့္သက္သာ ရိွပါတယ္။

ခဏေနေတာ့ ေခါင္းေလာင္းသံ ၾကားရၿပီး ရထားလည္း ထြက္ပါေတာ့တယ္။ အျပင္ဘက္မႇာ ေမွာင္ေနၿပီမို႔ ဘာမႇ သိပ္ သတိထား ၾကည့္မေနမိေတာ့ဘူး။

ခဏေနေတာ့ လက္မွတ္စစ္ ေပၚလာတယ္။ လက္မွတ္စစ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ အညာေလ အလကၤာနဲ႔ တန္ဆာဆင္ရရင္ “ေခြး တက္လ်က္ခ်င္စရာ ေကာင္းေအာင္”ကို ခ်ဳိေနတာကို သတိထားမိတယ္။ သူက ကြၽန္ေတာ့္အိမ္သူ ထုတ္ေပးတဲ့ လက္မွတ္ေလးေစာင္ကို ၾကည့္တယ္ဆို႐ံု တစ္ခ်က္ ျဖန္႔ၾကည့္လိုက္ရင္း စစ္ေဆးၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္း အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ သူ႔လက္ထဲက ပလိုင္ယာလို ကိရိယာေလးနဲ႔ အေပါက္ေဖာက္သြားတယ္။

ေတာ္ၾကာေနေတာ့ ပလတ္စတစ္အိတ္နဲ႔ ထုတ္ထားတဲ့ မ်က္ႏွာသုတ္ပ၀ါလုိ အသားမ်ဳိး ျခံဳေစာင္ေတြ လာေပးတယ္။ ပလတ္စတစ္အိတ္နဲ႔ အလံု ထုတ္ပိုးထားတယ္။ အိတ္ေပၚမႇာေတာ့ ေလွ်ာ္ဖြပ္လုပ္ငန္းရဲ႕ တံဆိပ္ကို ထိုင္း၊ အဂၤလိပ္ ႏွစ္ဘာသာနဲ႔ ႐ိုက္ႏိွပ္ထားေလရဲ႕။

သူတို႔က ျခံဳေစာင္ လာေပးေနၿပီ ဆိုမွေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း အိပ္ေတာ့တာေပါ့။ ရထားကေတာ့ သံုးတြဲထဲမို႔လား မသိဘူး၊ အသံ ေတာ္ေတာ္ျမည္သလို ရမ္းခါေနတယ္။ အထက္ေအာက္ေတာ့ မခုန္ဘူး။ ဘယ္ညာ တအား ရမ္းခါေနတာပါ။

ခဏေနလို႔ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေရးႏိုးလာေတာ့ ရထားက လာေပးသြားတဲ့ ထမင္းဘူးနဲ႔ ေရခဲေရတစ္ခြက္ကို ကြၽန္ေတာ့္လက္ထဲ ကြၽန္ေတာ့္အိမ္သူက ထည့္ေပးတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ အစာအိမ္က သိပ္ေကာင္းလႇတာ မဟုတ္လို႔ “စားလိုက္ဦး”လို႔ တိုက္တြန္းတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း ပလတ္စတစ္ ထမင္းဘူးကို ဖြင့္စားလိုက္တယ္။ အမယ္… ၾကက္သားဟင္းနဲ႔ ခင္ဗ်။ ထိုင္းပံုစံ၊ အုန္းႏို႔ေလးနဲ႔ ခ်ဳိခ်ဳိ ဆိမ့္ဆိမ့္ စပ္စပ္ေလး ခ်က္ထားတာ။ မိႈနဲ႔ ပန္းင႐ုတ္သီးေလးေတြေတာင္ ပါေသး။ ဟင္းေလးက ေမႊးလို႔ရယ္။ ဟင္းရံက သေဘၤာသီးသုတ္ေလး။ ဆန္ကေတာ့ ထိုင္းဆန္ပီပီ နည္းနည္းေစးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီက ဆန္သစ္ေပၚစမႇာ စားရတာမ်ိဳးရယ္။

စားၿပီးေတာ့ ျပန္အိပ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ဘာရမလဲ။ ေတာ္ေတာ္လည္း အိပ္လို႔ ေကာင္းေနတယ္။ မနက္လင္းျပန္ေတာ့ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ မုန္႔တစ္ခုစီ ရျပန္တယ္။ တြယ္ေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ျပန္အိပ္တာပဲ။ ဘာျဖစ္ေနမွန္း မသိဘူး၊ အိပ္လို႔က လႊတ္ေကာင္းေနတယ္။

တစ္ပိုတစ္ပါး ထသြားေတာ့ ရထားတြဲထဲက အိမ္သာရဲ႕ သန္႔ရွင္းမႈကို သတိထားမိသြားခဲ့ရပါေသးတယ္။

ဘန္ေကာက္ ၀င္လုနီးမွ ျပန္ထလိုက္တယ္။ ဘန္ေကာက္ တ႐ုတ္တန္းနဲ႔ ကပ္ေနတဲ့ ဟြာလန္းေပါင္း ဘူတာမႇာ ဆိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ့ကေန အငွားကားနဲ႔ တည္းခိုရာ ဟိုတယ္ကို သြားတာေပါ့။

ရထားအေၾကာင္းပဲ အဓိကထား ေျပာခ်င္တာမို႔ အျပန္ခရီးစဥ္ဆီပဲ တန္းသြားလိုက္ပါရေစ ခင္ဗ်ား။

အျပန္က်ေတာ့လည္း အဲဒီ့ ဟြာလမ္းေပါင္းမွာပဲ သြားစီးရတယ္။ သည္တစ္ခါက်ေတာ့ တြဲေတြ အေတာ္မ်ားသား ခင္ဗ်။ စိတ္ထင္ ဆယ္တြဲေလာက္ရိႇမယ္ မွတ္တယ္။

သူတို႔ အိပ္စင္တြဲက အိပ္ခန္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သို႔ေသာ္ ေလးေယာက္ခန္းမ်ားသဖြယ္ ကန္႔ထားပါတယ္။ အေပၚ၊ ေအာက္ အိပ္စင္တစ္စံုစီနဲ႔ေပါ့။ ႏွစ္ေယာက္အိပ္စင္ ႏႇစ္ကန္႔လား ပါတယ္။ အိပ္စင္မွာကေတာ့ ဆိုဖာခင္းထားတယ္။

အဲဒီ့အထက္မွာမွ ေမြ႕ယာအပါးလို ျဖန္႔ခင္းလို႔ ရတဲ့ ထိုင္ဖံုလိုဟာမ်ိဳး သံုးခုဆက္ ရိွတယ္။ ရထား ထြက္ၿပီးေတာ့ အိပ္ရာခင္းနဲ႔ ေစာင္ေတြ လိုက္ေ၀ပါတယ္။

ထူးျခားတာက သည္ရထားရဲ႕ ေလေအးစက္က ခိုက္ခုိက္တုန္ေအာင္ ေအးတာပါပဲ။ သို႔ေပမယ့္ အိပ္တဲ့အခါ အိပ္စင္ပတ္လည္ကို ကာထားလို႔ ရတဲ့ ကန္႔လန္႔ကာ ႏွစ္စကို ဆြဲေစ့လိုက္တဲ့အခါမႇာေတာ့ အေအးသက္သာသြားၿပီး သက္ေသာင့္သက္သာ အိပ္လို႔ရသြားပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က သည္ရထားမွာ ညစာမေကြၽးဘူး။ စားေသာက္တြဲက တာ၀န္က် ၀တ္စံု၀တ္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ဘာစားခ်င္လဲဆိုတာ လိုက္ေမးတယ္။ ေစ်းႏႈန္း ေဖာ္ျပထားတဲ့ စားစရာ စာရင္းကတ္ျပားကိုလည္း ျပတယ္။ ညစာအတြက္သာမက မနက္စာအတြက္ပါ ႀကိဳတင္ မွာၾကားႏိုင္ေၾကာင္းလည္း ေျပာပါတယ္။

အဲဒီ့အတြက္ေတာ့ ပိုက္ဆံေပးရတယ္။ ကိုယ္စားရင္ စားသေလာက္ ကုန္တာေပါ့။ ရထားက အလာတုန္းကလို ဒလၾကမ္း လႈပ္ခါမေနေတာ့ဘူး။ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေျငာင္းေျငာင္း ရိွတယ္။ အဲေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္မႇာ အိပ္လို႔ေကာင္းရျပန္တယ္ေပါ့။

သည္ရထားရဲ႕ ေနာက္ထူးျခားခ်က္ တစ္ခုက (ကန္ေတာ့ပါရဲ႕) အလြန္ ေသးေစာ္နံတာပါပဲ။ ဒါနဲ႔ တြဲထိပ္က ေရအိမ္ေတြကို သြားၾကည့္ေတာ့ သန္႔ေတာ့ သန္႔ျပန္႔တာ အမွန္ပဲ။ ေသးေစာ္ကေတာ့ အလြန္နံေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း ေရအိမ္ ႏွစ္လံုးစလံုးရဲ႕ တံခါးေတြကို ေစ့ေနေအာင္ ပိတ္ထားလိုက္ၿပီး ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲေတာ့လည္း အနံ သက္သာသြားျပန္တယ္။

ကြၽန္ေတာ့္ဇနီးကေတာ့ တစ္ညတာ အတြင္းမႇာ အလားတူပဲ အိမ္သာ တံခါးကို သံုးႀကိမ္တိတိ ထပိတ္လိုက္ရေၾကာင္း မနက္က်ေတာ့ ေျပာျပပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အိပ္လိုက္ရင္ တံုးမို႔ မိုးလင္းမွ တစ္ေရးပဲ။

လင္းေတာ့ လမ္းေဘး၀ဲယာကို ၾကည့္မိရျပန္တယ္။ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံပီပီ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရေျမနဲ႔ သိပ္မကြာဘူး။ စိုစိုစိမ္းစိမ္း ရိွတယ္။

ဘူတာငယ္ေလးေတြကို ျဖတ္တယ္။ ခ်င္းမိုင္ဘူတာလိုပဲ လူသူ က်ဲက်ဲပါးပါး၊ ဆိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္၊ သန္႔သန္႔ရႇင္းရႇင္း။ ဘူတာအိုေလးေတြမွန္း သိသာေပမယ့္ သူ႔ဟာေလးနဲ႔သူ စိုစိုလြင္လြင္။ တမင္ စိုက္ပ်ဳိးထားတဲ့ သစ္ပင္ပန္းပင္ေတြနဲ႔ စိမ္းစိမ္းစိုစို။ ဘူတာစႀကႍဆိုလည္း သန္႔ရွင္းလို႔။

ၾကားဘူတာ တခ်ိဳ႕မွာရပ္တဲ့အခါလည္း ရပ္။ အဲဒီ့ဘူတာေတြလည္း အလားတူ၊ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း၊ စိုစိုျပည္ျပည္။ လူသူ က်ဲက်ဲပါးပါး။

ရထားလမ္းနဲ႔ ၿပိဳင္ေနတဲ့ ကားလမ္းေတြကို ျမင္ရတယ္။ လမ္းမက်ယ္ႀကီးေတြ မဟုတ္ေပမယ့္ ျဖဴးေနေအာင္ ေခ်ာတဲ့ ေလးလမ္းသြား အေ၀းေျပးလမ္းေတြပါ။ လမ္းမွာ ဆက္ရာ မရိွ၊ ဖာေထးရာ မရိွ၊ ခ်ိဳင့္ခြက္ မရိွ၊ လိႈင္းတြန္႔ မရိွတာကို ကားသမားပီပီ ေကာင္းေကာင္းႀကီး သတိထားမိေနရျပန္ေသးတယ္။ ရထားကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့မိတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ကူးကို ကြၽန္ေတာ့္ဘာသာ သေဘာက်ေနမိတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ေက်းလက္ကို ဖ်တ္ခနဲ လွမ္းျမင္ခြင့္ ရလိုက္တာေပါ့။

ရြာသိမ္ရြာငယ္ေလးေတြကို ျမင္ရတယ္။ အားလံုး သပ္သပ္ရပ္ရပ္၊ စိုစိုလြင္လြင္။

သည္လိုနဲ႔ ခ်င္းမိုင္ဘူတာကို မနက္ဆယ္နာရီေက်ာ္စမွာ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာက ၀န္စည္စလယ္ေတြ အမ်ားသား။ ဘန္ေကာက္မႇာ ေစ်း၀ယ္လို႔ ေကာင္းလာခဲ့ၾကတာကိုး။ အဲေတာ့လည္း ၀န္စည္စလယ္ အႀကီးစားကိုက ငါးအိတ္၊ အေသးက ငါးအိတ္၊ စုစုေပါင္း အိတ္ဆယ္အိတ္နဲ႔မို႔ ေနာက္ဆံုး ခ်န္ရစ္ၿပီးမွ ရထားေပၚက ဆင္းလိုက္ၾကတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ေရာ ၀န္စည္စလယ္အားလံုးပါ ဘူတာစႀကႍေပၚ ေရာက္သြားခ်ိန္မႇာေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြက ရထားကို ေရ စ ခ်ိဳးေပးေနၾကျပန္ပါၿပီ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္ (ရန္ကုန္ – ၂၈၀၄၁၁)

ယေန႔ (၁၉-၀၅-၁၁) ထုတ္ Bi Weekly Eleven Journal မွာ ေဖာ္ျပပါရိွတဲ့ စာကို ျပန္လည္ တင္ဆက္ထားတာပါ။ 

Photos in My Heart

ရင္ထဲက ဓာတ္ပံု

၁။

ဓာတ္ပံုတိုင္းက ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္စီကို ေျပာေနၾကတယ္တဲ့။

ဟုတ္မယ္။ တစ္ေလာဆီက အင္တာနက္ထဲမွာ ၿဗိတိသွ် စာၾကည့္တိုက္ရဲ႕ ဓာတ္ပံုသိုက္တစ္ခု သြားေတြ႕တယ္။ အဲဒီ့မွာ ၁၈၈၅-၈၆ခုႏွစ္ ေလာက္က မႏၲေလးတို႔၊ ရန္ကုန္တို႔ရဲ႕ ျမင္ကြင္းေတြကို ပံုႏွိပ္ယူလို႔ ရတဲ့ အရည္အေသြးနဲ႔ ျမင္ေတြ႕ရပါတယ္။ မႏၲေလးကို သိမ္းဖို႔အတြက္ ေဂါဝန္ဆိပ္ကေန ၿဗိတိသွ် စစ္သားေတြ တက္လာတဲ့ ပံုေတြေတာင္ ပါေသးတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ဆိပ္ကမ္းအနီးတဝိုက္မွာ ရွိေနၾကတဲ့ အရပ္သူ အရပ္သားေတြက ၾကည့္ခ်င္ပြဲတစ္ပြဲကို ၾကည့္ေနၾကသလို အံုၿပီး ၾကည့္ေနၾကတာကို ေတြ႕ရတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က မႏၲေလးသားဆိုေတာ့ မႏၲေလးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ပံုေတြကိုပဲ အဓိကထားၿပီး ၾကည့္မိသြားရတယ္။ ဟုတ္တယ္… ဓာတ္ပံုတိုင္းက ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္စီကို ေျပာေနၾကတာ အမွန္ပါပဲ။

သီေပါမင္း၊ စုဖုရားလတ္၊ စုဖုရားႀကီးဆိုတာလည္း အဲေတာ့မွ ျမင္ဖူးတယ္။ ကုလားျဖဴေတြကို ခံတိုက္ဖို႔အတြက္ လက္နက္အျပည့္အစံုနဲ႔ သီေပါရဲ႕ စစ္သေဘၤာလည္း အဲေတာ့မွ ျမင္ဖူးတယ္။ အဲဒီ့ဓာတ္ပံုေတြ မျမင္ဖူးခင္က ျမန္မာေတြက လက္နက္အင္အား ခ်ိဳ႕ငဲ့လို႔ ခံလိုက္ရတယ္ မွတ္တာ။ ဘယ္ဟုတ္မလဲ စစ္သေဘၤာေတြလည္း ရွိသတဲ့။ အင္းဝခံတပ္ မွာဆိုလည္း အေျမာက္ေတြနဲ႔။

ဓာတ္ပံုေတြက ေျပာျပေနတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြေပါ့။ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ားလည္း ကိုယ့္ဘာသာ အဲဒီ့ဇာတ္လမ္းမ်ားကို မွန္းဆၾကည့္ခ်င္ပါရင္ British Library On Line Gallery မွာ ဝင္ကာ  mandalay လို႔ ႐ိုက္ထည့္ၿပီး ရွာလိုက္ရင္ ပံုငါးရာေက်ာ္ ေတြ႕ရႏိုင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

၂။

ကြ်န္ေတာ့္ ပုဂၢလိကဘဝမွာလည္း ဓာတ္ပံုေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိခဲ့ဖူးတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ေမြးကင္းစတုန္းက ပံုေတြ၊ ကေလးဘဝက ပံုေတြ၊ ရွင္ျပဳတုန္းက ပံုေတြ၊ လူပ်ိဳေဖာ္ ဝင္ခါနီးပံုေတြ၊ လူပ်ိဳေပါက္တုန္းက ပံုေတြသာမကဘဲ ကြ်န္ေတာ့္ေမေမ အပ်ိဳတုန္းက ပံု၊ အေမ့ဘက္က အဘိုးနဲ႔ အဘြားပံု စသျဖင့္ အထိုက္အေလ်ာက္ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။

အလားတူပဲ၊ ေဖေဖ လူပ်ိဳဘဝ ေရတပ္မွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္စဥ္က ပံုေတြအပါအဝင္ အေဖ့ပံုအမ်ိဳးမ်ိဳးလည္း ရွိဖူးတယ္။ ဒါတင္မက ကြ်န္ေတာ္ လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္ စိတ္ကစားစဥ္အခ်ိန္က အ႐ူးအမူးျဖစ္ခဲ့ရသူမ်ားရဲ႕ ပံုတခ်ိဳ႕ေတာင္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရွိဖူးတယ္။

အဲဒီ့ပံုေတြသာ အခုေန ရွိေနရင္ ပံုတစ္ပံုစီက ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္စီကို ေျပာျပေနမွာ သိပ္ကို ေသခ်ာလွပါတယ္။

သို႔ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ ပုဂၢလိက ဘဝထဲမွာ ငယ္ဘဝ ဓာတ္ပံုေတြက မရွိသေလာက္ ရွားသြားၿပီ ျဖစ္သလို အေမနဲ႔ အေဖတို႔ရဲ႕ ဓာတ္ပံုဆိုတာလည္း မနည္း လိုက္ရွာေတာ့မွ ႏွစ္ပံုစီေလာက္သာ ရႏိုင္ပါတယ္။

ေတာ္ေတာ္ ေၾကကြဲစရာ ေကာင္းတာပါ။

၃။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစုက သံုးေယာက္ရွိတယ္။ အေဖရယ္၊ အေမရယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ရယ္ေပါ့။ ဒါပဲ ရွိတာ။

အဲဒီ့မိသားစုမွာ ဓာတ္ပံုစာအုပ္က မွတ္မွတ္ရရ ႏွစ္အုပ္ ရွိဖူးတယ္။ ေမေမ အပ်ိဳတုန္းက ဓာတ္ပံုစာအုပ္က တစ္အုပ္၊ အေဖနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးမွ ထပ္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုစာအုပ္က တစ္အုပ္။ ေမေမ့စာအုပ္ထဲမွာ ေမေမ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ေမေမ့ တပည့္ေတြအျပင္ ေမေမ့အသည္းစြဲ ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီး၊ အဆိုေတာ္ႀကီး (ေဒၚ)ေမရွင့္ပံုေတြပါ ပါေနခဲ့တာကို မွတ္မိေနပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြ အားလံုး အခုအခါမွာ မရွိေတာ့ပါဘူး။

ေတာ္ေတာ္ ေၾကကြဲစရာ ေကာင္းတာပါ။

၄။

ျဖစ္ပံုက သည္လိုပါ။

ကြ်န္ေတာ့္ေမေမဟာ စိတ္ဒဏ္ရာ အရင့္အမာနဲ႔ သူ႔ဘဝရဲ႕ ၇၅ ႏွစ္ သက္တမ္းကို ျဖတ္သန္းသြားသူျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ကို မလိုခ်င္ဘဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖ်က္ခ်ဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့ၾကားက လူျဖစ္လာ၊ လူ႔ေလာကထဲ ဝင္မယ့္ဆဲဆဲမွာလည္း သူ႔ကို မလိုခ်င္၊ မလိုခ်င္ေတာ့ မေအ့အသက္နဲ႔ ကေလးအသက္ ဘယ္သင္းကို ယူမလဲလို႔ ဖေအလုပ္သူကို ေမးတဲ့အခါ မေအ့အသက္ပဲ ယူမယ္လို႔ ေျပာလိုက္။ ဆရာဝန္ကလည္း ဒါနဲ႔ ကေလးကို ညႇပ္နဲ႔ဆြဲၿပီး ေမြး။ အေသေလး ေမြးတယ္အမွတ္နဲ႔ နီးရာ စားပြဲေပၚ သည္တိုင္း ပစ္တင္ထားၿပီး ေသလုေမ်ာပါး ေဝဒနာ ခံစားေနရတဲ့ မီးဖြားၿပီးစ မိခင္ကိုပဲ ဂ႐ုစိုက္ေန။ အဲဒီ့အခိုက္မွာမွ အေသေလး ေမြးထားတယ္လို႔ ထင္တဲ့ (ကြ်န္ေတာ့္မိခင္ေလာင္းလ်ာ) ေမြးကင္းစေလးက လႈပ္လိုက္ၿပီး စားပြဲ ေပၚက ျပဳတ္က်။ ေမြးၿပီးလို႔ မိနစ္ပိုင္းတင္ ေခါင္းေပါက္သြားခဲ့ရ။

ဟား… ဆိုးလိုက္တဲ့ အျဖစ္ဗ်ာ။ သည္အျဖစ္ဆိုးကို ထိန္ခ်န္ မထားၾကဘဲ ကြ်န္ေတာ့္အေမ သိေအာင္ ေျပာျပခဲ့ၾကလို႔ ကြ်န္ေတာ့္အေမက ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပန္ေျပာျပလို႔ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ သိခြင့္ရတဲ့အဆင့္အထိ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲသလို ေျပာျပသူေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ့္အေမရဲ႕ မိရင္း ဘရင္းမ်ား ကိုယ္တိုင္ ျဖစ္ေနၾကတာလည္း အမွန္ပါပဲ။ သည္ေလာက္ေတာင္ အသိဉာဏ္ဆင္းရဲရေကာင္းလားလို႔ ကိုယ့္အဘိုး၊ ကိုယ့္အဘြားကို အျပစ္တင္ခ်င္သလို ျဖစ္မိခဲ့ဖူးပါေသးတယ္။

ဒါေပမယ့္ အစမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ အဲဒီ့အခ်ိန္က မႏၲေလးသူ မႏၲေလးသားမ်ားရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြက ေျပာေနတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြကို ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ အျပစ္မတင္ရက္ေတာ့ဘူး။ သူ႔ေခတ္နဲ႔ေတာ့ သူတြင္က်ယ္ေပါ့။

အဓိက ေျပာလိုရင္းက ေမေမက အဲဒီ့ စိတ္ဒဏ္ရာႀကီး ရွိေနခဲ့တာ။ ဒါ့အျပင္ ေမေမ့ကို ေမြးၿပီးေတာ့လည္း ၿဂိဳဟ္ေကာင္မေလး၊ စေနၿဂိဳဟ္ေလးဆိုတဲ့ အစြဲေတြနဲ႔ ငယ္ဘဝမွာ ေကာင္းေကာင္း ႏွိပ္စက္ခဲ့ၾကျပန္တယ္။ သမီးေလး တစ္ေယာက္တည္းရယ္လို႔လည္း တန္ဖိုး မထားၾကဘူး။ သမီး၊ မိန္းမဆိုတာကို တန္ဖိုးမထားဘဲ ခြဲျခားဆက္ဆံၾကတဲ့ ေခတ္ကာလလည္း ျဖစ္တာကိုး။

အဲေတာ့ ေမေမဟာ စိတ္ဒဏ္ရာ အရင့္အမာနဲ႔ လူျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ အေဖနဲ႔ ရေတာ့လည္း အေဖက မဟာဖိုဝါဒနဲ႔။ အေမ့ စိတ္ဒဏ္ရာကို ေသသည္အထိ နားလည္မသြားဘဲ သူ စိတ္တိုင္းမက်တိုင္း အေမ့ကို ဖိ႐ိုက္တဲ့ နည္းနဲ႔သာ သူ႔အိမ္ေထာင္ေရးဘဝကို ေက်ာ္လႊားသြားခဲ့ပါတယ္။ အဲေတာ့ ေမေမ့စိတ္ဒဏ္ရာက သက္သာမလာဘဲ တစ္သက္လံုး တစ္တိ တစ္တိနဲ႔ အံုက်င္းဖြဲ႕လာရပါေတာ့တယ္။

ေမေမ့မွာ ႏိုင္လို႔ရတာ ဘာမွ မရွိရွာဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ႏိုင္လို႔ ရခ်င္ရမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ မိခင္စိတ္နဲ႔ ညႇာခဲ့မွာပါ။ အဲေတာ့ သူ ႏိုင္လို႔ ရတာက ဓာတ္ပံုေတြပါ။

အေဖ့ကို မေက်နပ္တိုင္း အဲဒီ့ဓာတ္ပံုေတြကို အေမက ရမယ္ရွာခဲ့ပါတယ္။ ပထမေတာ့ အေဖနဲ႔ သူနဲ႔ တြဲ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြထဲက တခ်ိဳ႕ေတြကို အေဖ့ဘက္ တစ္ျခမ္း ကပ္ေၾကးနဲ႔ ကိုက္ကာ လွီးျဖတ္ပစ္ၿပီး မီး႐ိႈ႕ပစ္တတ္တာ ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက မၾကာခဏ ၾကံဳခဲ့ဖူးပါတယ္။

အဲတုန္းက ကြ်န္ေတာ္က ကေလးလည္း ကေလး၊ ကြ်န္ေတာ့္ကိုပါ ကြ်ဲ႐ိုက္၊ ႏြား႐ိုက္႐ိုက္တတ္႐ံုတင္မက ကြ်န္ေတာ္ သိပ္ခ်စ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ အေမကိုပါ ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္စိေအာက္တင္ လူမဆန္စြာ ႐ိုက္ႏွက္ ႏွိပ္စက္တာေတြကို တစ္လမွာ ရက္ ၂၀ ေလာက္ ျမင္ထားရတဲ့ အရွိန္ကလည္း ရွိေနေတာ့ အေမ လုပ္ေနတာေတြကို တားရေကာင္းမွန္း မသိတဲ့အျပင္ စိတ္ထဲက က်ိတ္ၿပီးေတာင္ အားရေနမိခဲ့သလား မသိဘူး။

၅။

အေမနဲ႔ အေဖနဲ႔က စုစုေပါင္း ၂၃ ႏွစ္နီးပါး ေပါင္းလိုက္ရတယ္။

ေဖေဖ မရွိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေဖေဖ့ဓာတ္ပံုေတြကလည္း မက်န္သေလာက္ ျဖစ္သြားပါၿပီ။

ကြ်န္ေတာ္ကလည္း အခု အသက္ ၅၃ ႏွစ္ေရာက္ေတာ့မွသာ ေမေမ့ စိတ္ဒဏ္ရာ၊ ဘာညာနဲ႔ ေလွ်ာက္ေရးမိေတာ့တာ၊ အေဖကြယ္ခ်ိန္ အသက္ ၁၉ ႏွစ္သားတုန္းကေတာ့ ဒါေတြ ဘယ္နားလည္ပါ့မလဲဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္အေမနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔က ေတာ္ေတာ္ အဆင္မေျပ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေမေမကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို စိတ္တိုင္းမက်ပါဘူး။

ဆိုးသြားတာက ေမေမက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမြးထားတာဆိုေတာ့ သူ ႏိုင္လို႔ ရမယ္လို႔ ထင္ထားတယ္။ ခက္တာက ကြ်န္ေတာ္ကလည္း လူေလးလည္း တစ္ေန႔တျခား ျဖစ္လာ၊ အေမကိုလည္း ခါးခ်ိေအာင္ ကားေမာင္းၿပီး ရွာေကြ်းေနရေတာ့ လူဝါးက ဝ၀လာတယ္။ အေမ ေျပာရင္ မခံေတာ့ဘူး။  အေမနဲ႔ ထိပ္တိုက္ေတြ ျဖစ္လာတယ္။

အဲဒီ့မွာတင္ ကြ်န္ေတာ့္ ဓာတ္ပံုေတြလည္း စတင္ ထိုးႏွက္ခံရေတာ့တာပါပဲ။

ဇာတ္ရွိန္တက္သြားတာက ေမေမ သေဘာမတူတဲ့ မိန္းမကို ယူလိုက္ တာပါ။ ေမေမ သေဘာမတူတဲ့ မိန္းမဆိုလို႔ တစ္မ်ိဳးေတာ့ မထင္လိုက္ၾက ပါနဲ႔။ စာရိတၱေတြ၊ ဉာဏ္ရည္ေတြနဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး။ ေမေမ့ ေပတံနဲ႔ မကိုက္ ညီတာ သက္သက္ပါ။

အဲဒီ့ေနာက္ ေခြ်းမနဲ႔ ေယာကၡမ ေဘာက္က်ၾက၊ ကြ်န္ေတာ္က တစ္အိုးတစ္အိမ္လည္း ခြဲလိုက္ေရာ၊ ဟား… ေမေမ့ရဲ႕ ေဒါသေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဓာတ္ပံုေတြ အေပၚမွာ က်ေရာက္သြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိမ္ေထာင္သက္ ႏွစ္ ၁၇ ႏွစ္ေက်ာ္ အၾကာမွာ ေမေမ ဆံုးပါတယ္။ (ကံအားေလ်ာ္စြာ ကြ်န္ေတာ့္ လက္ေပၚမွာပဲ ဆံုးသြားတာပါ။)

အဲဒီ့ ၁၇ ႏွစ္သက္တမ္းအတြင္းမွာ ေမေမဟာ သူႏိုင္မယ့္နည္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို အေရးယူတဲ့ အလုပ္ေတြ လုပ္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဓာတ္ပံုေတြ အားလံုးသာမက ဓာတ္ပံုစာအုပ္မ်ားကိုပါ စုပ္စျမဳပ္စ မက်န္ေအာင္ ဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့တာပါပဲ။

၆။

ဓာတ္ပံုတိုင္းဟာ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္စီကို ေျပာေနၾကတယ္တဲ့။

ဟုတ္ကဲ့… ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဇာတ္လမ္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ေမြးခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္း မရွိဘူး။ ငယ္ဘဝ ဇာတ္လမ္း မရွိဘူး။ ေလာပိတမွာ ေနခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္း မရွိဘူး။ မႏၲေလးမွာ ေနခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းလည္း မရွိဘူး။  လူပ်ိဳေဖာ္ဝင္ခ်ိန္နဲ႔ လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္၊ ေရႊစက္ေတာ္ကို၊ က်ိဳက္ထီး႐ိုးကို၊ ပုဂံကို သြားခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္တဲ့ အေမနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဇာတ္လမ္းလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ အေမခ်စ္တဲ့ ခင္တဲ့ သူေတြရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး။

အားလံုး စုပ္စ ျမဳပ္စေပ်ာက္။

၇။

ေတာ္ေသးတယ္၊ အေဖနဲ႔ အေမနဲ႔ မဂၤလာေဆာင္တုန္းက ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုတစ္ပံုရယ္၊ အေမကိုယ္တိုင္ တမင္ ေသခ်ာကူးၿပီး ခ်န္ထားခဲ့တဲ့ အေမ ငယ္ငယ္က ဓာတ္ပံုတစ္ပံုရယ္၊ ေခ်ာင္ႀကိဳေခ်ာင္ၾကားက ထြက္လာတဲ့ အေဖ့ဓာတ္ပံုတစ္ပံုရယ္ ရွိေနလို႔သာ ကြ်န္ေတာ့္ သားနဲ႔ သမီးမွာ သူတို႔အေဖဟာ မိစံုဖစံုနဲ႔ ေမြးလာခဲ့တာမွန္း မွန္းဆႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္။ တကယ့္တကယ္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ တျခား ျပစရာ မရွိေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာ ရွိေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ အငယ္ဆံုး ဓာတ္ပံုက အသက္ ၂၀ အရြယ္ေလာက္က ပံုေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီ့ေရွ႕ပိုင္း ႏွစ္ ၂၀ လံုးလံုးက မရွိေတာ့ဘူး။

၈။

ေျပာရင္းနဲ႔ ေၾကကြဲလာပါတယ္။ ျပန္စဥ္းစားမိတဲ့အခါတိုင္းလည္း တကယ္ ေၾကကြဲရပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ လူ႔စိတ္ဆိုတာ ေၾကကြဲစရာကို ႀကိတ္ေျဖတတ္တဲ့အမ်ိဳး ဆိုေတာ့ သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ ေျဖယူရတာေပါ့ဗ်ာ။

ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့လည္း ရွင္းသြားတာေပါ့။ အတိတ္ကို အတိတ္မွာပဲ ထားလိုက္ၾကစို႔ရဲ႕ေပါ့။

ဒါေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ အတိတ္က ဓာတ္ပံုထဲမွာ ရွိေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ဘတ္ထဲမွာ ရွိေနတာ။

အခုပဲ ၾကည့္ေလ… ကြ်န္ေတာ့္အတိတ္ တစ္စြန္းတစ္စကို စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းေတြေတာင္ ဖ်ိဳးခနဲ ဖ်တ္ခနဲ ျမင္လိုက္ၾကရၿပီ မဟုတ္ပါလား။

ဓာတ္ပံုေလးနဲ႔ပါ ျပႏိုင္ရင္ေတာ့ ပိုလို႔ ေဝေဝဆာဆာ ျဖစ္မွာပါ။ သို႔ေပမယ့္ ဓာတ္ပံုမပါသည့္တိုင္ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ဘတ္ထဲက ေဝဒနာေတြကို လက္ဆင့္ကမ္းေပးလိုက္ေတာ့ အခုလည္း စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းရဲ႕ ရင္ထဲကို တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းေတာ့ ေရာက္သြားမယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ယံုၾကည္ပါတယ္။

၉။

ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ အခ်ဥ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ပဲ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ဓာတ္ပံုေတြ ရွိတာ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မရွိေတာ့လည္း ဘာျဖစ္ေသးတံုးဗ်ာလို႔။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ဝ၁၀၈၁၀)

(ျမန္မာႏိုင္ငံ ဓာတ္ပံုအသင္း ႏွစ္ ၆၀ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ မတ္လမွာ ထုတ္ေ၀တဲ့ မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာေလးကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။)

အမွတ္တရ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၅

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၅ ရက္ အဂၤါေန႔ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အမွတ္တရ ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။

ေန႔ခင္းက လွ်ပ္စစ္မီးဖိုတစ္လံုး ၀ယ္ဖို႔ ဇနီးသည္က ေျပာတာနဲ႔ အိမ္နဲ႔ နီးတဲ့ ရန္ကင္း ဆယ္(န္)ထာက ဆစ္ထီးမာ့(ထ္)ကို ေရာက္သြားတယ္။ မီးဖိုကို ေရြးခ်ယ္ စမ္းသပ္ၿပီး ၀ယ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ကာ ေငြရွင္းမယ္လုပ္ေတာ့ ေငြလက္ခံတဲ့ စားပြဲငယ္ေလးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕က တစ္ဦးက အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ သီလရင္တစ္ပါး ျဖစ္ေနပါတယ္။ သီလရင္က ေငြရွင္းဖို႔ ေစာင့္ေနရင္းက သူ႔ေနာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္သြားေတာ့ “စာေရးဆရာ အတၱေက်ာ္ မဟုတ္လား”တဲ့။ ဘယ္လိုမွ ေမွ်ာ္လင့္ မထားတဲ့ ေနရာမွာ ဘယ္လိုမွ ေမွ်ာ္လင့္မထားသူ တစ္ဦးဆီက သည္လို ေမးခြန္းမ်ိဳးကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ အံ့အားသင့္သြားခဲ့ရသလို ၾကည္ႏူးသြားတာကိုလဲ ၀န္ခံပါတယ္။

ခက္တာက သီလရင္ကို ဘယ္လို နာမ္စားနဲ႔ စကားေျပာရမွန္း မႏၲေလးသား ကၽြန္ေတာ္ မသိေတာ့တာပါပဲ။ တင္ပါ့လို႔ပဲ ေျပာရတာပ။ သို႔ေသာ္ ဘုရားဆိုတာလည္း ထည့္လို႔ မျဖစ္မွန္း သိေနေတာ့ အေတာ္ ခက္တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း တပည့္ေတာ္လို႔ ေျပာရမလား၊ မေျပာရဘူးလား မသိဘူး။ ဆရာေလးက ကၽြန္ေတာ့္စာအုပ္ေတြကို ဖတ္႐ံုမက ခင္မင္သူေတြကို လက္ေဆာင္ ၀ယ္ေပးျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းေတြ ဆက္မိန္႔ပါေသးတယ္။ စာအုပ္နာမည္ေတြလည္း ရြတ္ျပသြားေလရဲ႕။

ၾကည္ႏူးစြာ အိမ္ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ စာတစ္ထပ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆီးႀကိဳေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ စာတိုက္ေသတၱာ သတ္သတ္ လုပ္ထားတာ ရိွတယ္။ ပရိသတ္က ဆက္သြယ္ခ်င္ရင္ လြယ္ကူ အဆင္ေျပေအာင္ စီစဥ္ထားတာပါ။ စာတိုက္ေသတၱာကို ကၽြန္ေတာ့္ စာအုပ္တိုက္ ၀န္ထမ္းက ရန္ကုန္စာတိုက္ႀကီးဘက္ ေရာက္တာနဲ႔ လမ္းၾကံဳလို႔ ၀င္ဖြင့္လာခဲ့ပံု ရပါတယ္။

အဲဒီ့ထဲက စာတစ္ေစာင္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းေနျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို “မင္း”ဆိုတဲ့ နာမ္စားနဲ႔ တရင္းတႏီွး ေရးထားတဲ့ မႏၲေလးက “အဘြား”တစ္ေယာက္ရဲ႕ စာတစ္ေစာင္ပါပဲ။ သူ႔စာ အသြားအလာ၊ သတ္ပံုနဲ႔၊ လက္ေရး ခပ္ေသာ့ေသာ့တို႔ေၾကာင့္ အဲဒီ့အဘြားဟာ ကၽြန္ေတာ့္ အေမ အရြယ္၊ အသက္ ၈၀ ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ စာဖတ္နာသူ အေမႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္မယ္လို႔ မွန္းဆမိရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းေနတဲ့ အဲဒီ့ အဘြားရဲ႕ စာေလးကိုလည္း မူရင္း သူ႔သတ္ပံုမ်ားအတိုင္း အစအဆံုး ျပန္လည္ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။

အဲဒီ့စာကို ေခါင္းစဥ္တပ္ရရင္ေတာ့ “ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးႀကီး ေသသင့္ပါတယ္”လို႔ ျဖစ္သြားမလားပဲခင္ဗ်။

သို႔

အတၱေက်ာ္

မွ

ေဒၚတင္တင္ရီ

မႏၲေလးၿမိဳ႕

ေန႔စြဲ ၁၁၊ ၁၊ ၂၀၁၁

ေက်းဇူးတင္လွစြာျဖင့္

ဒီေန႔မွာ အဖြားစိတ္ေတြ တစ္ခါမွ မျဖစ္စဖူး အထူးပဲ ေလးေနခဲ့တယ္။ ေလာကႀကီးထဲမွာ ေနရတာကို ဘာမွ အဓိပၸာယ္မရိွသလိုလဲ ခံစားေနခဲ့မိတယ္။

အဲဒီလိုျဖစ္ေနတံုးမွာဘဲ အဖြားရဲ႕ သၼီး အငယ္ဆံုးေလးေရာက္လာၿပီး မင္းရဲ႕ “မဖတ္ၾကည့္နဲ႔ေနာ္”ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကေလး လာေပးတယ္။ (အေမ… သူမ်ားဆီက ငွားလာတာတဲ့။ ဘတ္ၿပီးရင္လဲ သူ႔စာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့အတိုင္း စာျပန္ေရးလိုက္ပါအံုး)လို႔ ေျပာသြားတယ္။

ဒါနဲ႔ သၼီးငယ္ေလး ျပန္သြားၿပီးမွ စိတ္မပါ့တပါနဲ႔ဘဲ မင္း စာအုပ္ကို စဘတ္မိတယ္။ ဘတ္ရင္း၊ ဘတ္ရင္းနဲ႔ ျပံဳးလာမိတယ္။ ေနာက္ အသံမထြက္ပဲ ရီခဲ့တယ္။ ေနာက္ သစ္ကုလားအုပ္ေတြ ကာရာအိုေကဆိုတာ ျမင္လိုက္ရေတာ့ အသံထြက္ၿပီး တစ္ေယာက္တည္း ရယ္မိတယ္။ ေစာေစာက စိတ္ညစ္၊ ၀မ္းနည္းေနခဲ့တာေတြ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ဘတ္ၿပီးေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ လက္ဆင့္ကမ္းျခင္စိတ္ ျဖစ္ေပၚလာတယ္။ ခက္တာက အနားရိွတဲ့လူေတြက သိပ္မအားက်ဘူး။ စာဖတ္ခ်ိန္လည္း သိတ္ မေပးႏိုင္ၾကဘူး။ ၀ါသနာလဲ သိတ္မပါၾကဘဲ အားရင္ ျမန္မာ ဟာသေခြေတြေလာက္ပဲ ငွားၿပီး တစ္အိမ္လံုး ၾကည့္ေလ့ရိွေနေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္သြားတယ္။

အဲ… ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားေလး က်ဴရွင္က ျပန္လာတာ ေတြ႕ေတာ့ ခဏေလး… ငါးမိနစ္ေလာက္ကေလး အခ်ိန္ေပးၿပီး ဒါေလး ဖတ္ၾကည့္စမ္းပါလို႔ ေျပာေတာ့ အင္တင္တင္ရယ္။ ေအာ္… ဖတ္စရာ မလိုဘူး အ႐ုပ္ ၾကည့္ယံုေလးရယ္လို႔ ေျပာၿပီး လက္ထဲ အတင္း ထဲ့ေပးလိုက္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ တအိမ္လံုး ဖတ္ျဖစ္သြားၾကတယ္။ အားလံုး ျပံဳးလို႔ဘဲ။ ရီရတယ္ေနာ္တဲ့။ မင္းစာအုပ္ကေလးေၾကာင့္ အားလံုး ျပံဳးေပ်ာ္သြားၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

အဖြား အၾကံေပးျခင္တာကေတာ့ ေနာက္ထပ္ ႐ိုက္အံုးမယ္ဆိုရင္ မူရင္း အဂၤလိပ္စာတန္းေလးပါ တြဲၿပီး ထည့္ေပးေစျခင္ပါတယ္။

မင္းဘာသာျပန္ထားတာကို မယံုလို႔ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။ ဘတ္တဲ့လူေတြ အဂၤလိပ္စာ တိုးေအာင္ရယ္၊ တခါတေလ အဂၤလိပ္စာလံုးေလး တစ္လံုးရဲ႕ အဓိပၸာယ္ဟာ ျမန္မာလို ျပန္ရရင္ သိတ္ၿပီး မထိေရာက္ပဲ ေရွလ်ားေထြျပားသြားတတ္လို႔ မူရင္းေလးနဲ႔ ထိထိမိမိ ဘတ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵပါဘဲ။

ေနာက္တခုက မင္း ကေလာင္နံမည္ဘဲ။ ဒီစာအုပ္ေလးကို မင္းက လူအမ်ား ဘတ္ၿပီး ျပံဳးရႊင္ၾကပါေစ။ ေပ်ာ္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ေစတနာအျပည့္အ၀နဲ႔ လုပ္ထားခဲ့ၿပီး မင္းနာမည္က်မွ “အတၱ”တဲ့လား။ အတၱဆိုတာ အဖြားနားလည္သေလာက္ကေတာ့ တစ္ကိုယ္ေကာင္းသမားပဲေလ။ ဒီေတာ့ မင္းနံမည္ေလးက ေစတနာ ေလ်ာ့ပါးမွာ မဟုတ္၊ ေမတၱာကို အရင္းခံၿပီးမွ ျဖစ္ေပၚလာရတဲ့ ေစတနာမို႔ “ေမတၱာေက်ာ္”လို႔ပဲ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။

နံမည္ေျပာင္း ကင္ပြန္းတတ္ရင္ အဖြားကိုလဲ ဖိတ္ပါအံုး။

က်မၼာစြာ၊ စိတ္ေရာ လူေရာ ခ်မ္းသာစြာႏွင့္ စာေပမ်ား ဆက္လက္ၿပီး ေရးကာ ထုတ္ေပးႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေမတၱာ ပို႔သလိုက္ပါသည္။

တင္တင္ရီ

P.S.  မင္းစာအုပ္ေတြကို ဒီတအုပ္ပဲ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ ႀကိဳက္သြားၿပီ။

ေနာက္ဆက္တြဲ

နံမည္ဟာလဲ ဆြဲေဆာင္မႈ ရိွတယ္။ ေျမးေတြ မင္းစာအုပ္ေတြ ဖတ္ေနတာ ေတြ႕ေပမယ့္ “အတၱ”ဆိုတဲ့ နံမည္ကို ၾကည့္ၿပီး ေခတ္လူငယ္ေလး ႐ူးေၾကာင္ မူးေၾကာင္ ေရးခ်င္ရာေတြ ေရးထားတာပဲ ျဖစ္မယ္ဆိုၿပီး ကိုင္ကို မၾကည့္ခဲ့ဘူး။

ဒီလိုဘဲ မင္းခိုက္စိုးစံ ဆိုလဲ နံမည္ကိုက ဘ၀င္ကိုင္ေနတဲ့ နံမည္လို႔…

အဖြားတို႔က ဒဂုန္မဂၢဇင္း ေပၚတဲက စာေတြ ဘတ္လာၿပီး စာေပ အႏုအယဥ္ဆို ေမာင္သာရ၊ ႏိုင္ငံေရးဆို ရန္ကုန္ဘေဆြ။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလးတို႔၊ ခင္ႏွင္းယုတို႔ကိုေတာ့ လက္ခံပါတယ္။ လမင္းမုိမိုတို႔၊ ႏြန္ဂ်သိုင္းတို႔ တခါေလာက္ ဘတ္ၾကည့္ၿပီး လွဲ႔ကို မၾကည့္ေတ့ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ဘာသာျပန္ေတြဘဲ ႀကိဳက္သြားတယ္။ ဒီေတာ့ ျမန္မာစာေရးဆရာေတြကို သိတ္စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး။ ဂ်ဴးလဲ ထြက္ခါစ ခဏကေတာ့ ဘတ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ၀တၳဳဇာတ္လမ္းကို မေရးေတာ့ဘဲ သူသိထားတာေတြ သူတတ္တာေတြဘဲ ေရးလာေတာ့တယ္။

ေမာင္သာရ အသက္ႀကီးလာေတာ့ လက္ေျပာင္းသြားသလိုပါဘဲ။ ဒီလိုပါဘဲ ကိုယီးယားကားေတြ ၾကည့္ၿပီး ျမန္မာအၿငိမ့္တို႔ ဇာတ္လမ္းတို႔က ဘာအဓိပၸာယ္မွ မရိွေတာ့သလို ျဖစ္ကုန္သြားတယ္။ စာေပအႏုပညာမွာလဲ ေရးစက ၀ါသနာပါၿပီး လူအမ်ား လက္ခံေအာင္ အျပဳသေဘာ စာေပေတြ ေရးၾကေပမယ့္ နံမည္ေလး ရလာရင္ စီးပြားေရးဆန္ၿပီး ၀တၳဳ တအုပ္ၿပီး တအုပ္ထြက္ဘို႔ သက္သက္ဘဲ ရည္ရြယ္လာၾကတာ စာေပ အရသာက ေပ်ာက္ေပ်ာက္ကုန္တယ္။

ပရိသတ္ကို အေလးထားတတ္ေစခ်င္တယ္။ “ျမန္မာျပည္ ေျမာက္ပိုင္း” ၀တၳဳစာအုပ္ႀကီးကို အစခ်ီ တည္ခဲ့ၿပီး ယေန႔တိုင္ အဆံုးမသတ္ႏိုင္တဲ့ စာေရးဆရာႀကီးလဲ ရိွေသးတယ္။ အဆံုးသတ္ရ ခက္ေနပံု ရတယ္။ ဇာတ္အိမ္ႀကီး ဘြဲ႕ထားၿပီး ဇာတ္သိမ္းခက္ေနပံု ေပါက္တယ္။ တိုင္းျပည္က သူထင္သလို၊ သူ စ ေရးတံုးကလို မျဖစ္လာဘဲ ကေမာက္ကမေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ သနားပါတယ္။

တခ်ိဳ႕၀တၳဳထဲ ဇာတ္လိုက္နာမည္ေပးထားတာက မင္းသိခၤထက္ေတာင္ ကဲေနေသးတယ္။ ေျမးေတြက ေျပာပါတယ္။ အဖြားက ေခတ္မမွီေတာ့လို႔တဲ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ နံမည္ဟာလဲ အေရးႀကီးပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ကား၊ စာအုပ္ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္တိုင္းမွာ “ပညာေပး”တခုခုေတာ့ ပါမွ စာေပ၊ ႐ုပ္ရွင္လို႔ အဘြားက ယူဆထားေတာ့ ေခတ္နဲ႔ မကိုက္ညီေတာ့ဘူးေပါ့ကြယ္။

ရီ

ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ရိွတဲ့ scanner က အခု Windows 7 နဲ႔ အဆင္မေျပေတာ့ဘူး။ driver ကို အင္တာနက္ကေန download လုပ္ၾကည့္ေပမယ့္လည္း ဘာလြဲေနမွန္း မသိေတာ့ scanner သံုးလို႔လို႔ မရဘူးျဖစ္ေနပါတယ္။ အခု စာေရးလိုက္တဲ့ ေဒၚတင္တင္ရီရဲ႕ စာနဲ႔ စာအိတ္ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းကို ကင္မရာနဲ႔သာ ျဖစ္သလို ႐ိုက္ၿပီး အျဖစ္ပဲ တင္ေပးလိုက္ရတာကို နားလည္ သည္းခံေတာ္မူေပးၾကပါခင္ဗ်ား။

ေၾသာ္… သူေျပာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္စာအုပ္နာမည္က “မဖတ္ၾကည့္နဲ႔ေနာ္” မဟုတ္ပါဘူး။ “မဖတ္နဲ႔ေနာ္”သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အလားတူပဲ၊ ႏြမ္ဂ်ာသိုင္းကိုလည္း သူ စာလံုးေပါင္းထားတဲ့အတိုင္း “ႏြမ္ဂ်သိုင္း”လို႔သာ သူ႔စာကို ျပန္ကူးရာမွာ ေရးထည့္လိုက္တာပါ။ မင္းခိုက္စိုးစန္ဆိုလဲ သူက စံထားတဲ့အတိုင္းပါပဲ ခင္ဗ်ား။ ေနာက္ဆက္တြဲ အပါအ၀င္ စာတစ္ေစာင္လံုး သူ႔စာလံုးေပါင္းမ်ားအတိုင္းသာ ျဖစ္ေၾကာင္းပါ။

Win Oo, the Ideal Artist

ကြယ္ တာ    ၾကာ ေပ မယ့္    ဘယ္ ခါ    ေမ့ ႏိုင္ လိမ့္

“၀င္းဦး” ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ထဲ ၀င္လာတာ လူမွန္း သိကတည္းက ျဖစ္သည္။ သူ႔သီခ်င္းသံေတြက အရင္၀င္လာတာ ျဖစ္လိမ့္မည္ ထင္သည္။ အိုး… ေမဘရဏီလို… ေငြပန္းခ်ီေတာင္ လက္မိႈင္ခ်ရသကိုး… မမမိုး… ၀ိုး၀ို႔၀ို ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သူ႔ေခတ္မွာ လူျဖစ္လာတာဟု ဆိုရမလား မသိေပ။ ကေလးဆိုေတာ့ ၀င္းဦးကား ၾကည့္ဖူးသလား၊ မၾကည့္ဖူးသလားလည္း မမွတ္မိ။ သီခ်င္းကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက ၀ါသနာပါၿပီး တေၾကာ္ေၾကာ္ ဆိုေနတတ္ေပရာ မမမိုး ၀ိုး၀ို႔၀ိုကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စြဲခဲ့တာ မွတ္မိေနပါသည္။

ေနာက္ထပ္ မွတ္မိတာ တစ္ခုရိွေသးသည္။ အဲဒါက ေမေမ လစဥ္ ၀ယ္ဖတ္ေသာ ႐ႈမ၀ မဂၢဇင္းထဲက ၀င္းဦး၏ ၀ထၳဳတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ခဲ့ဖူးတာျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ၆ ႏွစ္လား၊ ၇ ႏွစ္လားေတာ့ မသိ။ သို႔ေသာ္ ၆ ႏွစ္၊ ၇ ႏွစ္အရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္အဖို႔ ၀ထၳဳကို နားမလည္ႏိုင္ မခံစားတတ္ႏိုင္ေသးေခ်။ အဲေတာ့လည္း ၀င္းဦးသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ၀ိုး၀ို႔၀ိုသာ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ၀ိုး၀ို႔၀ိုသာ မကပါ။ “မီးပံုပြဲမွာ စုကာ ေ၀းကာ အေပါင္းအေဖာ္မ်ားနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္”ေတြေရာ၊ “ေမခင္ ကၽြန္ေတာ့္အခ်စ္ေတာ္ ဟိုင္း… ဟိုင္…”ေတြ အပါအ၀င္ သူ႔သီခ်င္းေပါင္းမ်ားစြာကို ႏႈတ္တက္ရြရြ ဆိုတတ္ခဲ့ပါသည္။

မွတ္မွတ္ရရကေတာ့ ၁၀ ႏွစ္သားမွာ ျဖစ္သည္။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မႏၲေလးသို႔ ေရာက္ေနေလၿပီ။ ၀င္းဦး၏ တိမ္လႊာမို႔မို႔လြင္ ပိုစတာႀကီးမ်ားက တစ္ၿမိဳ႕လံုးကို မင္းမူထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းၾကက္ေျခနီအသင္းႏွင့္ ဘင္ခရာ အသင္းကို ၀င္သည္။ အဲတုန္းက ၾကက္ေျခနီမွာေရာ ဘင္ခရာမွာပါ ၀တ္စံုအျဖဴ အထက္ေအာက္ ဆင္တူ ၀တ္ရသည္။ ဒါကို သေဘာက်သျဖင့္ အသင္းမ်ားသို႔ ၀င္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ၀မ္းတြင္း႐ူးဟု ထိုေခတ္က လူတကာ သေရာ္ေလ့ရိွေသာ ၀င္းဦး႐ူး ေရာဂါပိုး စ၀င္ျခင္းပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

၁၁ ႏွစ္သားမွာ ရန္ကုန္ေရာက္လာၿပီ။ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္။ ၀င္းဦး အရိွန္တက္လို႔ အေကာင္းဆံုး အခ်ိန္ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ သူ႔ပံုေတြ ပါေသာ စာေစာင္ မဂၢဇင္းေတြ ၾကည့္ရတာ အေမာ၊ သူ႔ကားဆိုလည္း ၾကည့္ခ်င္မိရတာ အေမာ။ သူ႔သီခ်င္းဆိုလည္း လိုက္ဆိုရတာ အေမာပင္။

ကၽြန္ေတာ္ ၁၃ ႏွစ္သားမွာ သူ အကယ္ဒမီ ရသည္။ မႈန္ေရႊရည္။ မႈန္ေရႊရည္ထဲက သီခ်င္းေတြ တစ္ပုဒ္မက်န္ ကၽြန္ေတာ္ အကုန္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ပင္ကိုသံကလည္း သူ႔လိုပင္ အသံလံုးႀကီးေသာ ဘယ္သံျဖစ္ေပရာ သူ႔အသံႏွင့္ တစ္ထပ္တည္း တူေအာင္ တုၿပီး ဆိုရတာကိုပင္ အရသာရိွေနသည္။ အေဖက ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းတြင္း႐ူးေနတာကို သိသည္။ သည္ေတာ့ ၀င္းဦး၏ အားက်စရာ တျခား အရည္အခ်င္းေတြကို ေျပာျပသည္။ သူ အဂၤလိပ္စာ တတ္တာ၊ သူ ပညာတတ္ၿပီးမွ အဆိုေတာ္ မင္းသား လုပ္တာမ်ားကိုပင္ ျဖစ္သည္။

မွတ္မိေနတာ တစ္ခု ရိွေသးသည္။ accident ကို ၀င္းဦး အသံထြက္တာ။ ၀င္းဦး႐ူးေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ၀င္းဦး သီခ်င္းမွန္သမွ် မလြတ္တမ္း နားေထာင္တတ္သလို သူ႔သီခ်င္းအေတာ္မ်ားမ်ားကိုလည္း (ယေန႔ထက္တိုင္) အလြတ္ရသည္။ သူ႔ အသံႏွင့္ လာေသာ ေရဒီယို အသံလႊင့္ဇာတ္လမ္းမ်ားကိုဆိုလည္း တခုတ္တရ နားဆင္သည္။ ထိုအထဲမွာမွ အဂၤလိပ္ပိုင္း အစီအစဥ္မွာလည္း သူက အသံလႊင့္ဇာတ္လမ္းမွာ အသံျဖင့္ သ႐ုပ္ေဆာင္ဖူးသည္။ ယင္းအသံလႊင့္ဇာတ္လမ္းတြင္ ၀င္းဦးက “အက္(ခ္)ဆစ္ဒင့္(ထ္)”ဟု ပီပီသသ ထြက္သြားတာကို မွတ္မိေနျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္ေလွ်ာက္လံုး အက္ဆီးဒယ့္(န္)ဟု ထြက္လာခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အသံထြက္အတြက္ သူက အမွန္ကို ျပေပးေသာ ၾကားဆရာ ျဖစ္ေလသည္။

ကိုးတန္း ဆယ္တန္းမွာေတာ့ စာေတြ ေကာင္းေကာင္း ဖတ္တတ္ေလၿပီ။ ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္ရာႏွင့္ မေ၀းလွေသာ ေနရာမွ စာအုပ္ဆိုင္ေလးမွာ စာအုပ္စံုလွသည္။ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာတိုင္း၏ စာအုပ္မ်ား တစ္အုပ္မက်န္ ရိွေနတတ္သည္။ သည္ေတာ့ ၀င္းဦးကို ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ၿပီ။ သူ႔စာအုပ္ေတြ တစ္အုပ္မက်န္ ဖတ္သည္။ အဲေတာ့လည္း သူ႔အေရးအသား၊ ဇာတ္ဖြဲ႕ပံုမ်ားကို သေဘာက်လို႔ မဆံုးႏိုင္ျပန္ေတာ့ေပ။

ထိုစဥ္က ၀င္းဦးမွာ တိုက္ခန္းေတြ ရိွသည္။ လြစၥလမ္းဟု ထိုစဥ္က ေခၚေသာ ယခု ဆိပ္ကမ္းသာလမ္းမွာ တစ္ခန္း၊ ဘားလမ္းဟု ေခၚေသာ မဟာဗႏၵဳလ ပန္းျခံလမ္းမွာ တစ္ခန္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲမွာ ေနသည္မို႔ ထိုလမ္းမ်ားမွ ျဖတ္တိုင္း ၀င္းဦးကို ေတြ႕ရႏိုးႏွင့္ ၾကည့္ရတာလည္း အေမာသား။ သူ႔ အမိုးဖြင့္ ၿပိဳင္ကား နီနီေလးျမင္လွ်င္လည္း အူယားဖားယား ၾကည့္မိသည္။ ကားနံပါတ္ေတာင္ မွတ္မိေနပါေသးသည္။ စ-၅၆၇၁ ခင္ဗ်။ ႏႈတ္ခမ္းေမြးႏွင့္ အသားျဖဴျဖဴ မင္းသားႀကီးကိုကား ရိပ္ခနဲသာ ျမင္လိုက္ရသည္ခ်ည္းပင္။

ထိုေခတ္က ကားေဟာင္းေတြကို ႐ံုျပန္ျပန္တင္သည့္ အေလ့ ရိွသည္။ ၀င္းဦးကားသာဆိုလွ်င္ ဘယ္ေလာက္ ေဟာင္းေဟာင္း၊ ဘယ္ႏွႀကိမ္ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ အမိအရ ျပန္ၾကည့္ေနမိခဲ့စျမဲပင္။

၀င္းဦး စာအုပ္အေဟာင္းေတြဆိုလည္း စာအုပ္ေစ်းပြဲေတာ္တိုင္းမွာ လိုက္ရွာသည္။ ေတြ႕သမွ် ၀ယ္ထားသည္။ ရွာရွာေဖြေဖြ ျပား-၆၀ တန္ ၀င္းဦး အခ်စ္၀တၳဳတစ္အုပ္ပင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရိွေနသည္။ အင္တာနက္ေခတ္မွာလည္း ၀င္းဦး သီခ်င္းေတြ လုိက္စုေနတာ အပုဒ္ ၇၀ နီးပါး ရခဲ့ေလၿပီ။

အားလံုးခ်ဳပ္လိုက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ တစ္ဘ၀လံုးကို ၀င္းဦးက အႀကီးအက်ယ္ လႊမ္းမိုးထားခဲ့ပါသည္။ ယုတ္စြအဆံုး အမိုးဖြင့္ ၿပိဳင္ကား စီးခ်င္ေသာ ေရာဂါအထိ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အႀကီးအက်ယ္ ရိွပါသည္။ အကႌ်အျဖဴ၊ ေဘာင္းဘီအျဖဴ၊ ဖိနပ္အျဖဴ ၀တ္ခ်င္ေသာ ေရာဂါကလည္း မေသးေခ်။ လစ္ရင္ လစ္သလို ၀တ္ေနမိဆဲျဖစ္ပါသည္။ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ေမလမွာ က်င္းပေသာ ေရႊအျမဳေတ စာေပဆုေပးပြဲမွာ အခမ္းအနားမွဴး လုပ္စဥ္ကေတာင္ ၀တ္လိုက္ေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေျပာပံုဆိုလက္၊ ကၽြန္ေတာ့္ ေရးပံုသားပံု၊ ကၽြန္ေတာ့္အ၀တ္အစားေတြမွာ ေတာ္ေတာ္ သိသာေနပါသည္။ အထင္ရွားဆံုးကား ကၽြန္ေတာ့္ တစ္ပုဒ္တည္းေသာ လံုးခ်င္း ၀တၳဳမွာ ၀င္းဦး၏ “မိန္းမလွ အမုန္း”ႏွင့္ မထင္မွတ္ဘဲ သြားဆင္ေနျခင္းပင္တည္း။ (သူ႔ေလာက္ ေကာင္းဖို႔ေနေနသာသာ သူ႔ေျခဖ်ားပင္ မမီဟု ကၽြန္ေတာ့္၀တၳဳကို ဆရာေမာင္၀ဏၰက ေထာမနာျပဳဖူးပါသည္။)

သို႔ေသာ္ ထို၀င္းဦးကို သူ အသက္ရွင္စဥ္အခါက တစ္ခါမွ် လူခ်င္း မေတြ႕ခဲ့ဖူးပါ။ သူ႔ စႏၵာမဂၢဇင္းသို႔မူ စာမူေလးေတြ ပို႔ခဲ့ဖူးပါသည္။ တစ္ခါမွ် အေရြးမခံခဲ့ရေခ်။

စာတည္းစားပြဲ အဆင့္ဆင့္ကို ျဖတ္သန္းလ်က္ စာေပလမ္းေပၚသို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ရိွစအခ်ိန္မွာေတာ့ ၀င္းဦးတစ္ေယာက္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ယူၾကံဳးမရ။ ေနမယ္ဆို ေကာင္းေကာင္း ေနႏိုင္ေသးေသာ အရြယ္ျဖစ္သည္။ လုပ္စရာေတြလည္း အမ်ားႀကီး လုပ္ႏိုင္ေသးသည္။ ထိုအရြယ္မွာ သူ ကြယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မဆည္ႏိုင္၊ မေျဖႏိုင္။

ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ကို လြမ္းလြမ္းႏွင့္ ၀င္းဦးသုေတသန လုပ္ၿပီး မေဟသီမွာ ေရးျဖစ္ခဲ့သည္။ ၀င္းဦး၏ မိသားစု၀င္ တခ်ိဳ႕၊ ၀င္းဦး၏ လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဖက္တခ်ိဳ႕ကို ေတြ႕ဆံု ေမးျမန္းကာ ျပန္လည္တင္ျပျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ခက္တာက အမွန္ကို ေျပာရန္ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက ၀န္ေလးေနၾကျခင္းပင္။ ခပ္ဖြဖြသာ ေျပာခဲ့ၾကသျဖင့္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေကာက္ေၾကာင္းကိုသာ ရသည္။

သူ႔အေမဘက္က အဘိုးက အဂၤလိပ္စစ္တပ္က ဆရာ၀န္ႀကီး ကာနယ္(လ္) ဘခက္၊ သူ႔အေမက မင္နီဘခက္၊ စႏၵယားအတီးေကာင္းကာ စီးကရက္ႀကိဳက္သူ၊ သူ႔အေမႏွင့္ သူ႔အေဖတို႔ ကြဲေတာ့ သူတို႔ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမတစ္ေတြက မေအနဲ႔ က်န္ခဲ့ၾကတာ၊ ၀ါးခ်က္ကို စစ္ေျပးေတာ့ သူ႔အေမ မမာေတာ့တာ၊ သည္အခ်ိန္မွာ သူ႔အေဖနဲ႔ သူ႔မိေထြးတို႔ကလည္း ၀ါးခ်က္ကိုပဲ ေျပးလာၾကရာက ျပန္ဆံုၾကတာ၊ သူ႔အေမကြယ္ေတာ့ ဖေအနဲ႔ ျပန္ေပါင္းစည္းရတာ၊ ေခ်ာင္တစ္ေခ်ာင္မွာ ကုပ္ၿပီး စာအုပ္နဲ႔ မ်က္ႏွာ မခြာတမ္းဖတ္တာ၊ ၁၅ ႏွစ္နဲ႔ ဆယ္တန္းေအာင္တာ၊ တကၠသိုလ္တက္ခ်ိန္အထိ လူဗလံေလး၊ ပိန္ေညႇာ္ေညႇာ္နဲ႔၊ တကၠသိုလ္က အလွပေဂးကို ခ်စ္ေရးဆိုရာမွာ ဟိုက နင့္လို ကႏြဲ႕ကလ်နဲ႔ ဗလံေလးကဆိုၿပီး ေျပာထည့္လိုက္တာမို႔ စိတ္နာၿပီး စစ္ထဲ ၀င္သြား၊ အေလးမ၊ အားကစားလုပ္ရင္း သူ႔ကိုယ္ခႏၵာကို ေမြးျမဴခဲ့တာ၊ အဲဒီ့ဘ၀က ဇာတ္လမ္းစံု၊ သူႀကိဳက္ခဲ့ဖူးတဲ့ အဆိုေတာ္ တစ္ေယာက္၊ ၾသစေၾတးလ်မွာ ပညာသင္သြားခဲ့တာ၊ ျပန္လာေတာ့ ေမြးပြ ေခြးေလးတစ္ေကာင္ပါလာတာ၊ ၀င္ဒါမီယာ အသံလႊင့္႐ံုမွာ သူ သေဘာက်တဲ့ အဆိုေတာ္ သီဆိုေနေတာ့ သြားၿပီး ေခြးလက္ေဆာင္ ေပးခဲ့တာ၊ ႐ႈမ၀မဂၢဇင္းတိုက္သို႔ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ျဖင့္ ေပါက္ခ်လာတတ္ေသာ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးႏွင့္ စာေရးဆရာ ကိုလူေခ်ာ၊ သူ႐ုပ္ရွင္ထဲ ေရာက္လာပံု၊ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္လာခ်ိန္မွာ တစ္သက္လံုး အေနအထိုင္ စည္းမရိွတဲ့ လူတစ္ေယာက္က သူ႔ကို ဇာတ္သြင္းခဲ့တာ၊ သူအတိုက္အခိုက္ခံရပံု မ်ိဳးစံု၊ သူ ဘာသာေျပာင္းျခင္း အေၾကာင္းရင္း၊ မႈန္ေရႊရည္ထဲက စ႐ိုက္နဲ႔ သူ၊ သူက တစ္ဖက္သားေတြကို သူ႔နည္းနဲ႔သူ ျပန္ႏွိပ္ကြပ္ခဲ့တာ၊ သူ႔ကို စာမ်က္ႏွာေပၚကေန တိုက္ခိုက္သူေတြ သူတိုက္တဲ့ အရက္ေကာင္းကို ေသာက္ကာ သူေသေတာ့ သူ႔ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႕ေတြ ေရးကုန္ခဲ့ၾကတာ…. အို… ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေကာက္ေၾကာင္းေပမင့္ အမ်ားႀကီးကို သိခြင့္ရခဲ့ပါသည္။

ထိုအထဲမွာမွ သူ႔ အႏုပညာ လုပ္ကြက္လွလွေလးေတြ၊ အႏုပညာအား ေကာင္းပံုေတြ၊ သင္ယူမွတ္သားမႈ ျမန္ဆန္ပံုေတြကိုလည္း သိခြင့္ရလိုက္တာ တစ္ပံုတစ္မ။

အားလံုးခ်ဳပ္လိုက္လွ်င္မူ သူမတူေအာင္ ထူးျခားေသာ ပါရမီရွင္တစ္ဦးဟုသာ ဆိုရန္ ရိွေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ မွတ္တမ္းမွတ္ရာကား မ်ားမ်ားစားစား မက်န္ႏိုင္ေတာ့ေခ်။ ၀မ္းနည္းစရာ ေကာင္းသည္မွာ သူ႔႐ုပ္ရွင္ကား အမ်ားအျပားအနက္မွ တခ်ိဳ႕တေလသာ က်န္ရစ္ေတာ့ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ မႈန္ေရႊရည္၊ ေမာင္တို႔ ခ်ယ္ရီေျမ၊ ေဆာင္းတစ္ည၀ယ္၊ ေက်ာက္မဲ အက်ဥ္းသား၊ သစၥာတူၿပိဳင္၊ တိမ္လႊာမို႔မို႔လြင္၊ ခ်စ္သူေရြးမယ္ ခ်စ္၀ဲလည္၊ မုန္းပါတယ္ ေမာင့္ကို၊ တစ္ေက်ာ့ႏွစ္ေက်ာ့ ေတးကိုသီတို႔ေလာက္သာ ရိွေတာ့မည္ ထင္သည္။ ႏွစ္ေယာက္ထဲ ေနခ်င္တယ္၊ ခ်စ္ေသာ ေမာင္ေမာင္၊ ေမာင္ေမာင္နဲ႔ သိဂႌ၊ မုန္းတစ္လွည့္ ျပံဳးတစ္လွည့္၊ သိၾကားေစ သက္ေသၫြန္း၊ ပိေတာက္ရိပ္၀ယ္၊ ႏွင္းေပ်ာက္တဲ့ ေႏြ၊ ေဆာင္းအိပ္မက္တို႔ဆိုရင္ ဘယ္ေတြ ေရာက္သြားရွာေလၿပီလဲ မသိ။

ထို႔ထက္ ၀မ္းနည္းစရာ ေကာင္းသည္ကား စာေရး အင္မတန္ ေကာင္းေသာ အတုယူထိုက္ေသာ သူ႔စာမ်ားကို ေႏွာင္းလူတို႔ ဖတ္ခြင့္ၾကံဳရန္ ခက္ခဲေနျခင္းပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ၀င္းဦးကို အေတာ္မ်ားမ်ားက ဇာတ္လိုက္မင္းသား၊ အဆိုေတာ္အျဖစ္သာ သိထားၾကပါသည္။ စာေရးဆရာ ၀င္းဦးအျဖစ္ လူငယ္ေတြဆိုလွ်င္ မသိၾကေတာ့ပါ။ အမွန္က ၀င္းဦး၏ အႏုပညာ ခရီးအစသည္ စာေရးဆရာ ဘ၀သာျဖစ္ပါသည္။ မင္းသား ၀င္းဦးျဖစ္ၿပီးမွ စာအုပ္ထုတ္စားသည္မ်ိဳး မဟုတ္မူဘဲ စာေရးဆရာအျဖစ္ ခိုင္ခိုင္မာမာ ေအာင္ျမင္ၿပီးမွ ႐ုပ္ရွင္နယ္ထဲသို႔ ေရာက္လာကာ ႐ုပ္ရွင္မွာ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္သြားသူသာ ျဖစ္ေလသည္။

လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၊ ၀င္းဦးကြယ္လြန္ၿပီးစတြင္ ဆရာ၀င္းေဖ (စာေပနယ္တြင္ ဇင္ႏိုးၾကဴး ၀ါဒဟု တြင္က်ယ္ေစခဲ့ရာတြင္ ပါ၀င္သူ တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဆရာျမဇင္။ က်န္သူမ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ့္ အဂၤလိပ္စာဆရာ ေမာင္သာႏိုးႏွင့္ ဆရာမင္းလွွၫြန္႔ၾကဴးတို႔ ျဖစ္ပါသည္။ ဤကား စကားခ်ပ္)ႏွင့္ ဧည့္ခံပြဲတစ္ပြဲတြင္ ဆံုခဲ့ဖူးသည္။ ဆရာ ၀င္းေဖႏွင့္ ၀င္းဦး၏ စာေပလက္ရာမ်ားအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ရာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၏ ၾသဇာက တင့္တယ္အေပၚမွာ သက္၊ တင့္တယ္၏ ၾသဇာက ၀င္းဦးအေပၚမွာ သက္ခဲ့သည္ မွန္ေသာ္လည္း ၀င္းဦး၏ စကားေျပေရးဟန္မွာ ကိုယ္ပိုင္ဟန္ရိွသျဖင့္ stylist ဟု ေခၚဆိုႏိုင္ေၾကာင္း ဆရာ၀င္းေဖက အလြတ္သေဘာ ေျပာခဲ့ဖူးပါသည္။

၀င္းဦး၏ စာေပလက္ရာမ်ားမွာ ေႏွာင္းလူတို႔အတြက္ အမွန္ တကယ္ အတုယူဖြယ္၊ နည္းနာယူဖြယ္ စကားေျပလက္ရာမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာစာကို ႏိႈက္ႏိႈက္ခၽြတ္ခၽြတ္ ဖတ္ထားသလို ႏိုင္ငံတကာ စာေပကိုလည္း အထိုက္အေလ်ာက္ အဖတ္အ႐ႈမ်ားသူ တစ္ဦး ျဖစ္သည့္ အားေလ်ာ္စြာ သူ႔စာေလးေတြမွာ ေတြးစရာ တစ္ပံုတစ္ပင္ ပါ၀င္ေနခဲ့ဖူးသည္မွာလည္း ဧကန္ပင္။

သူ႔စာေတြကို အမ်ားျပည္သူ ေႏွာင္းလူ ေခတ္လူငယ္မ်ား ဖတ္ျဖစ္ေစခ်င္ေသာ ေစတနာႏွင့္ ထုတ္ေ၀ခြင့္ရရန္ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳးပမ္းဖူးပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔စာမ်ားအပါအ၀င္ သူ႔အႏုပညာအရပ္ရပ္ကို ဆက္ခံသူကမူ ဒါေတြႏွင့္ ေ၀းလြန္းလွသည္။ သူ႔ကို အဆိုေတာ္ မင္းသား တစ္ဦးအျဖစ္ အ႐ူးအမူး ခ်စ္ခဲ့သည္က လြဲ၍ သူ႔တန္ဖိုးကိုလည္း သတိမမူ၊ သူ႔အႏုပညာအေမြမ်ားကိုလည္း လက္ဆင့္ကမ္းဖို႔ စိတ္ကူးမရ ျဖစ္ေနေပရာ သူ႔စာေတြကို လူအမ်ား ဖတ္ရဖို႔ ခဲယဥ္းေနပါေလေတာ့သည္။

သို႔ေသာ္… ယေန႔ကာလ နည္းပညာေခတ္၊ သတင္းအခ်က္အလက္ေခတ္ႀကီးမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္က သန္းလာပါေလၿပီ။ သူ႔စာေတြကို အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ အပင္ပန္းခံ တင္ဖို႔သာ လိုသည္။ ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္းဟု ေခၚေသာ ႏိုင္ငံတကာ ဆက္သြယ္ေရး ကြန္ရက္ေပၚမွ မွတ္တမ္းစာမ်က္ႏွာတစ္ခုကို ဖြင့္လွစ္ရန္မွာ ဘာမွ ခက္ခက္ခဲခဲ မဟုတ္လွေခ်။ ထိုစာမ်က္ႏွာေပၚ အပင္ပန္းခံၿပီး တင္မည့္သူ တစ္ေယာက္မွ် ေပၚလာလွ်င္ပင္ ၀င္းဦး၏ လက္ရာမြန္မ်ားကို လူငယ္ ပရိသတ္ ရွာေဖြ ဖတ္႐ႈႏိုင္ေတာ့မည္မွာ မလြဲပါတည္း။

ထိုနည္းျဖင့္ပင္ တစ္ႏွစ္မွ်အတြင္း ၀င္းဦး၏ သီခ်င္းေပါင္း ၇၀ ေက်ာ္ကို ကၽြန္ေတာ္ စုႏိုင္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေပရာ မေ၀းေသာကာလမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ေသာ၊ ေလးစားေသာ၊ အားက်ေသာ စာေရးဆရာ ၀င္းဦး၏ စာမ်ားကို ဖတ္႐ႈႏိုင္ေတာ့မည္ဟု မမွိတ္မသံု ယံုၾကည္ေနမိရပါေတာ့သတည္း။

(၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၁၄ ရက္မွာ ကြယ္လြန္တိမ္းပါးခဲ့ေသာ အႏုပညာရွင္ ၀င္းဦး ကြယ္လြန္ျခင္း ၂၂ ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ)

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

ဆူဒိုနင္

(ရန္ကုန္ – ၁၀၁၂၁၀)

In Ever Loving Memory of Min Min Latt

မင္းမင္းလတ္ကျဖင့္ မရွိေတာ့ဘူး

၁း ၁
၁၉၆၇ ခုႏွစ္က ကြ်န္ေတာ္ ငါးတန္းပါ။ Tape Recorder လို႔ ေခၚတဲ့ အသံသြင္းႀကိဳးေခြ ဖြင့္စက္ႀကီးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ဦးႀကီးက သီခ်င္းေတြ ဖြင့္တတ္ပါတယ္။

ေသနတ္သံေတြနဲ႔အတူ အေကာ္ဒီယံအုန္းေက်ာ္ရဲ႕ “ေရျခား.. ေဝးေျမ၊ မေနမနား ေျပးေန”ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို ၾကားဖူးခဲ့ပါတယ္။

အသံသြင္းႀကိဳးေခြနဲ႔  ဦးႀကီး ဖြင့္ေလ့ ရွိတဲ့ တျခားသီခ်င္းေတြကေတာ့ ေရဒီယိုမွာ ၾကားဖူးထားတဲ့ သီခ်င္းေတြ၊ ႐ုပ္ရွင္ထဲမွာ ၾကားဖူးထားတဲ့ သီခ်င္းေတြပါ။ အေကာ္ဒီယံ အုန္းေက်ာ္ရဲ႕ သီခ်င္းေတြကေတာ့ ေရဒီယိုမွာေရာ ႐ုပ္ရွင္မွာပါ မၾကားဖူးေသးတဲ့ သီခ်င္းေတြပါ။

၁း ၂
၁၉၆၈ ခုႏွစ္က်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစု ရန္ကုန္ကို ေျပာင္းလာၾကပါၿပီ။ ဦးႀကီးနဲ႔လည္း အေနေဝးခဲ့သလို ကြ်န္ေတာ္တို႔အိမ္မွာလည္း အသံသြင္း ႀကိဳးေခြ ဖြင့္တဲ့စက္ မရွိပါဘူး။ National ေရဒီယိုႀကီးတစ္လံုးပဲ အိမ္မွာ ရွိတာမို႔ သီခ်င္းအသစ္ေတြနဲ႔ ေဝးေနပါတယ္။ ေရဒီယိုက လာတဲ့ သီခ်င္းေတြသာ ေစာင့္နားေထာင္ရတဲ့ အေနအထားပါ။

၁း ၃
၁၉၆၉ ခုႏွစ္က်ေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲက လမ္း ၄၀ ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေျပာင္းေနၾကပါတယ္။

တစ္ရက္မွာေတာ့ ၿမိဳ႕လည္က ရဲရင့္႐ံု (အခု“ဆကုရ” ေမွ်ာ္စင္ အေဆာက္အအံု ေနရာ) နားကို ျဖတ္အသြားမွာ ဝင္းဦးရဲ႕အသံနဲ႔ “မာမီရယ္ ရွာေပးကြယ္ ရည္းစား လိုခ်င္တယ္”ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံကို ၾကားလိုက္ရပါတယ္။

ဝင္းဦးကို အေတာ္ႀကိဳက္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္က တစ္ခါမွ မၾကားဖူးတဲ့ ဝင္းဦး သီခ်င္းကို အဲဒီ့အနားမွာ ရစ္သီရစ္သီ လုပ္ရင္း နားေထာင္ၾကည့္ေနလိုက္ပါတယ္။

အဲဒီ့မွာက BRC ဆိုတဲ့ ေရဒီယိုေတြ၊ အသံသြင္းေခြ ဖြင့္စက္ေတြကို ျပင္တဲ့ဆိုင္ ရွိပါတယ္။ အဲဒီ့ဆိုင္က သီခ်င္းဖြင့္ထားတာပါ။ ေသခ်ာ နားစိုက္ေထာင္ေတာ့ ဝင္းဦးနဲ႔ အသံလံုးခ်င္း ခပ္ဆင္ဆင္ တျခားတစ္ေယာက္ ဆိုထားမွန္း သိလာပါတယ္။

သည္ေလာက္ပါပဲ။

၁း ၄
လမ္း ၄၀ ကို ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ပတ္ဝန္းက်င္က ေျပာင္းသြားပါၿပီ။

အိမ္ေဘးခန္းမွာက အသံသြင္းႀကိဳးေခြ ဖြင့္စက္ေတြ ရွိပါတယ္။ သီခ်င္း ဖြင့္ရင္လည္း ခပ္က်ယ္က်ယ္ ဖြင့္ၾကပါတယ္။ အဲဒီ့အိမ္မွာက ေမာင္ႏွမေတြကလည္း မ်ားေတာ့ သီခ်င္းသံေတြကလည္း စဲတယ္ကို မရွိပါဘူး။

ကြ်န္ေတာ္တို႔အခန္းကေန အတိုင္းသား ၾကားေနရပါတယ္။ ေစာေစာက “မာမီရယ္ ရွာေပးကြယ္”ကိုလည္း သူတို႔အိမ္က မၾကာခင္မွာ ဖြင့္လာတဲ့ အတြက္ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေကာင္းေကာင္း ရသြားပါတယ္။

“မာမီရယ္ ရွာေပးကြယ္”တင္မက “ေျဖလည္းမေျပေပ… မင္းကို ခ်စ္ရ လြန္းလို႔ အလြမ္းေတြ လြမ္းမကုန္ႏိုင္ေအာင္ေလ…”တို႔လို သီခ်င္းေတြကိုပါ အဆစ္ တတ္လာပါတယ္။

သီဆိုသူ “တကၠသိုလ္ထြန္းေနာင္”ဆိုတာကိုပါ သိလာရပါတယ္။

၁း ၅
ကြ်န္ေတာ္တို႔အခန္း ေအာက္ထပ္မွာက ကြ်န္ေတာ့္ထက္ ႏွစ္တန္းႀကီးတဲ့ တ႐ုတ္အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။

သူက “ဂစ္တာ”ဆိုတဲ့အရာကို ကြ်န္ေတာ့္ဘဝထဲ စတင္ယူေဆာင္လာသူပါ။

သူက ဂစ္တာကို တဗ်န္းဗ်န္း ေခါက္ၿပီး သီခ်င္းေတြ ဆိုတတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေဘးခန္းက ၾကားရတဲ့သီခ်င္းမ်ိဳးေတြပါ။

အဲဒီ့အထဲမွာ “အေပၚထပ္နဲ႔ ေအာက္ထပ္ ဇာတ္လမ္း”ဆိုတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳးေတြလည္း ၾကားေနရပါၿပီ။

အဲဒါ “မင္းမင္းလတ္”ဆိုတဲ့ အသိတစ္ခုလည္း ရလာပါၿပီ။ မသိခ်င္လို႔လည္း မရပါဘူး။ အဲဒီ့အခ်ိန္က သီခ်င္းေၾကာ္ျငာေတြဟာ ေန႔စဥ္ သတင္းစာေတြထဲမွာ စာမ်က္ႏွာဝက္ေတြ ေၾကာ္ျငာေလေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔အတြက္ “မင္းမင္းလတ္”ဆိုတဲ့ ဆံပင္ရွည္ရွည္၊ ေခါင္းေလာင္းေဘာင္းဘီ၊ ေကာ္လာ ရွည္ရွည္နဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကို သတင္းစာထဲမွာ ျမင္ဖူးထားပါတယ္။

သီခ်င္း နားေထာင္ရာမွာ ခံစားခ်က္ သီခ်င္းေတြကိုသာ နားအရသာခံတတ္၊ အသံခ်ိဳေတြကိုမွ နာေပ်ာ္တတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ သူ႔သီခ်င္းေတြဟာ နားဝင္ ၾကမ္းေနခဲ့ပါတယ္။ ခဏခဏ ၾကားရဖန္မ်ားလြန္းလို႔ သူ႔သီခ်င္း စာသားအေတာ္မ်ားမ်ားကို အလြတ္နီးနီး ရေနေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္ေတာ့ တစ္ခါမွ စြဲစြဲလမ္းလမ္း မဆိုျဖစ္ခဲ့ဘူး။

စိုးပိုင္တို႔၊ တကၠသိုလ္ေအးေမာင္တို႔ရဲ႕ သီခ်င္းေတြကိုသာ ကြ်န္ေတာ္ စြဲလမ္းခဲ့ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ မစြဲလမ္းမိေပမယ့္ သူ႔သီခ်င္းေတြကိုမွ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ဆိုၾက၊ တီးၾကသူေတြ ကြ်န္ေတာ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ခဲ့ရဖူးတယ္။

၁း ၆
မင္းမင္းလတ္ သီခ်င္းထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ သေဘာက်တဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေတာ့ ရွိတယ္။ ေျပာင္ေတာင္ေတာင္ ေနာက္ေတာက္ေတာက္ သီခ်င္းေတြထဲက တစ္ပုဒ္ပါ။ ေခတ္ေဟာင္း သီခ်င္းသြားေတြထဲမွာ ခပ္ေနာက္ေနာက္ စာသားေတြ သြတ္သြင္းၿပီးဆိုတဲ့ သီခ်င္းစုထဲကပါ။

“မိန္းမယူခါနီးရင္ စဥ္းစားဖို႔လိုတယ္..
အေရးႀကီးတာေတြ တစ္ပံုႀကီး သတို႔သားေလာင္းတို႔ရယ္…
ေယာကၡမ ဘူဒါႀကီးေတြ လိုက္ေႏွာက္ယွက္ေနမယ္…
ဧဝ အာဒံတို႔မ်ား ေယာကၡမ မရွိၾကတယ္
ဟင္းေတြ ခ်က္ေကာင္းမွ ျဖစ္မယ္…
ဝယ္စားၾကရရင္ ၾကားမေကာင္းပါကြယ္…
အဝတ္ေတြ ကုလားမနဲ႔ငွားကာ ေလွ်ာ္ခိုင္းလို႔ ရွိရင္ ဝိုင္းကဲ့ရဲ႕မယ္…
ေယာက္ဖေတြပါလာရင္ အိမ္မွာ႐ႈပ္ပါတယ္…
ခယ္မေလးေတြ ပါလာခဲ့ရင္ အပ်င္းလည္းေျပမယ္” ဆိုတဲ့သီခ်င္းကို ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ ခံတြင္းတေတြ႕ ေအာ္ခဲ့ဖူးပါ တယ္။ ေမာင္တင္ေမာင္ရဲ႕ “ဇြတ္ခ်စ္မယ္” ေခတ္ေဟာင္းသီခ်င္းအလိုက္ကို ဖ်က္ၿပီး အတည္ေပါက္ႀကီးနဲ႔ သူဆိုခဲ့တာပါ။

၁း ၇
ေနာက္တစ္ခါ မင္းမင္းလတ္ကို အမွတ္ထားမိေစခဲ့တာက သူ႔ရဲ႕ “လမ္းေဘးက ေဝါဟာရမ်ား”စာအုပ္ပါ။ အဲဒါကလည္း အဲဒီ့အခ်ိန္က သူ႔သီခ်င္းေတြလိုပဲ ထူးျခားပါတယ္။

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ အဲဒီ့စာအုပ္ဟာ ယေန႔အထိ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ပထမဆံုးနဲ႔ တစ္ခုတည္းေသာ ဗန္းစကားအဘိဓာန္ (Dictionary of Slangs) ျဖစ္ေနတာပါပဲ။

၁း ၈
ျမန္မာျပည္မွာ ကက္ဆက္ေခြ အငွားဆိုင္ လုပ္ငန္း တစ္ခုကို စတင္ခဲ့တာလည္း မင္းမင္းလတ္ပဲ ဆိုရင္ မမွားပါဘူး။

ဆူးေလဘုရားလမ္းနဲ႔ မလွမ္းမကမ္း အေနာ္ရထာလမ္းေပၚမွာ သူ႔ရဲ႕ “အေရွ႕-အေနာက္”ဆိုတဲ့ ကက္ဆက္ေခြ အငွားဆိုင္တစ္ဆိုင္ ေပၚထြန္းခဲ့ဖူးတာကို ကြ်န္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနခဲ့ပါတယ္။

၁း ၉
အဲဒီ့ “အေရွ႕-အေနာက္”ကပဲ အင္မတန္ ထူးျခားတဲ့ အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ဖူးခဲ့ေသးတယ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုး သီခ်င္းစာအုပ္တစ္အုပ္ကို ထုတ္လုပ္ခဲ့တာပါ။
သီခ်င္းေတြက ေက်ာ္ဟိန္းရဲ႕ပထမဆံုး သီခ်င္းေခြထဲက သီခ်င္းေတြ ခ်ည္းပါ။ “မ်က္ရည္ငွက္မ်ား နားေစသတည္း”ဆိုတဲ့ ေက်ာ္ဟိန္းရဲ႕ပထမဆံုး သီခ်င္းေခြပါ။

ကြ်န္ေတာ္ တကၠသိုလ္ တက္ေနခ်ိန္ ၁၉၇၆/၇၇ခုႏွစ္ေလာက္ကလို႔ ထင္ပါတယ္။

ပုသိမ္ေမာင္စိမ္းသူတို႔၊ ေမာင္စစ္ၿငိမ္းတို႔က အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ အလြန္ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသီခ်င္းသြားေတြထဲမွာ စာသားေတြ သြင္းေပးခဲ့တာပါ။

“ဆူပါစတားတီးဝိုင္း”(ၾကယ္ပြင့္ေလးမ်ား)ရဲ႕ ပထမဆံုး တီးခတ္တဲ့ လက္ရာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

When I Need You, Sailing, Stairway to Heaven, The First Cut is the Deepest အစရွိတဲ့ သီခ်င္းမ်ားကို ျမန္မာစာသား ေကာင္းေကာင္းေလးေတြနဲ႔ ဆိုေစခဲ့တာပါ။

အဲဒီ့အေခြထဲက သီခ်င္းတိုင္းလိုလိုဟာ ေတာ္ေတာ့္ကို ေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ သီခ်င္းစာအုပ္ကလည္း အဲဒီ့အခ်ိန္က က်ပ္၂၀လား၊ ေပးရပါတယ္။ (အဲဒီ့အခ်ိန္က ေငြ ၂၀ ဆိုတာ မႏၲေလးဘီယာ ပုလင္းႀကီး ႏွစ္ပုလင္း  ဝယ္ႏိုင္ပါတယ္။)
စာအုပ္ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာတိုင္းကို ေၾကြစကၠဴေခ်ာနဲ႔ ႐ိုက္ႏွိပ္ထားၿပီး ေက်ာ္ဟိန္းရဲ႕ ေရာင္စံုဓာတ္ပံုအမ်ိဳးမ်ိဳးက စာမ်က္ႏွာတိုင္းမွာ ပါသလို သီခ်င္း စာသားေတြကိုလည္း အဲဒီ့ပံုေတြေပၚမွာ နင္းၿပီး ႐ိုက္ခဲ့တာပါ။

ေခတ္က မင္းသားေက်ာ္ဟိန္း လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ၂၀တန္ သီခ်င္းစာအုပ္ဟာ ၿပိဳက္ခနဲ ကုန္သြားခဲ့တာကို မွတ္မိေနပါတယ္။

ဒါလည္း မင္းမင္းလတ္ရဲ႕ စိတ္ကူးေတြပါပဲ။

၁း ၁၀
ေနာက္ေတာ့ “အေရွ႕-အေနာက္” ကက္ဆက္ေခြ အငွားဆိုင္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ေနရာအႏွံ႔မွာ ကက္ဆက္ေခြ အငွားဆိုင္ေတြ တအား ေပါလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္မွာေတာင္ တစ္ဆိုင္ ဖြင့္ခဲ့ဖူးပါေသးတယ္။ (တစ္ခါက ရနံ႔သစ္မဂၢဇင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ “ဆံဒို”ဆိုသူ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ဆိုင္ကို ကြ်န္ေတာ့္ စာအုပ္အငွားဆိုင္နဲ႔ တြဲၿပီး ဖြင့္ခဲ့တာပါ။ ၁၉၇၉မွာ ျဖစ္ပါတယ္။)

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ အေနာ္ရထာလမ္းေပၚမွာပဲ မင္းမင္းလတ္ရဲ႕ ထမင္းဆိုင္ ေပၚလာျပန္တယ္။ သည္တစ္ခါေတာ့ မဟာဗႏၶဳလပန္းျခံလမ္းနဲ႔ ၃၅ လမ္း ၾကားမွာပါ။

“ေရႊအိမ္စည္”ဆိုတဲ့ အေအးခန္း ျမန္မာထမင္းဆိုင္ပါ။

ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြအတြက္ အေအးခန္းထဲကို မွန္တံခါး တြန္းၿပီး ဝင္စားဖို႔ဆိုတာ (အဲ့တုန္းက) ေတာ္ေတာ့္ကို မလြယ္ကူတဲ့ကိစၥပါ။

အဲဒါကို မင္းမင္းလတ္က ထိုးေဖာက္ၿပီး စတင္လုပ္ေဆာင္ခဲ့တာပါ။

၁း ၁၁
ေရႊအိမ္စည္က သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး။ အဲဒီ့ေရႊအိမ္စည္ေနာက္မွာ “မင္းမင္းလတ္”ဆိုတဲ့အသံကို သိပ္မၾကားမိတာ ေတာ္ေတာ္ ၾကာသြားပါတယ္။

ႏွစ္ေတြ နည္းနည္း ျခားသြားၿပီး  ၈၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားရဲ႕ အလယ္ပိုင္း ကာလမွာ မင္းမင္းလတ္ဆိုတဲ့ နာမည္ကို ျပန္ၾကားရျပန္ပါတယ္။

ဆံဒို႔အေဒၚရဲ႕ေယာက္်ား ကိုေအးျမင့္ (ျမန္မာ့႐ုပ္သံမွ အၿငိမ္းစားယူလိုက္သူ)ဆီကေန ၾကား၊ ၾကားေနရတာပါ။ ကိုေအးျမင့္က ဆံဒို႔အိမ္ေရွ႕က ဆိုင္တန္း (အခု ဆရာစံ လမ္းေပၚက YKKO ေၾကးအိုးဆိုင္) မွာ ဗွီဒီယိုေခြ အငွားဆိုင္ ဖြင့္ပါတယ္။

မင္းမင္းလတ္နဲ႔ ျမန္မာ ဗွီဒီယို ဇာတ္လမ္းေခြေတြ ႐ိုက္ေနတယ္ဆိုတဲ့ စကားကို သူ႔ဆီက ၾကားရတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္က ျမန္မာ ဗွီဒီယို ဇာတ္လမ္းေခြေတြကို ဘယ္သူမွ မ႐ိုက္ေသးပါဘူး။

ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဗွီဒီယို ဖြင့္စက္ မရွိတဲ့အတြက္ သည္ကိစၥကို ကြ်န္ေတာ္ သိပ္စိတ္မဝင္စားပါဘူး။

ႏိုင္ငံျခားကားေတြကို ဗွီဒီယိုေခြနဲ႔ ကူးယူ ျဖန္႔ခ်ိတဲ့လုပ္ငန္းေတြ ကပ္သင့္ၾကတဲ့အခါေတြမွာလည္း “မင္းမင္းလတ္”ဆိုတဲ့ နာမည္တစ္လံုးကို ၾကားခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ဒါလည္း သာမန္ကာလွ်ံကာပါ။

၂း ဝ
အဲဒီ့ မင္းမင္းလတ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ တစ္ေန႔မွာ သိကြ်မ္း ရင္းႏွီးခြင့္ရလိမ့္မယ္လို႔ တစ္ခါမွ မေတြးခဲ့ဖူးပါဘူး။

၂း ၁
၁၉၈၈ခုႏွစ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဥေရာပဘံုေဈးအဖြဲ႕ (အခုဥေရာပသမဂၢ)ရဲ႕ ဘာသာျပန္ေနရာမွာ အလုပ္ဝင္ခဲ့ပါတယ္။ ဥေရာပဘံုေဈးအဖြဲ႕က ျမန္မာျပည္မွာ ႐ံုး သီးျခား မရွိတာမို႔ ကြ်န္ေတာ့္႐ံုးကို ကမ္းနားလမ္းမွာ ရွိတဲ့ ၿဗိတိသွ် သံ႐ံုးမွာ တြဲေပးထားပါတယ္။

သည္အခါ နာတာလူးပြဲေတာ္လို၊ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္လို အခမ္းအနားမ်ိဳးေတြမွာ တက္ေရာက္လာတတ္တဲ့ မင္းမင္းလတ္ကို ေတြ႕ေတြ႕ေနတတ္ပါတယ္။

ၿဗိတိသွ်သံ႐ံုးရဲ႕ ျမန္မာတိုင္းရင္းသား ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ဟာ မင္းမင္းလတ္ကို စတင္သိကြ်မ္းခဲ့ပါတယ္။ သိပ္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ သိကြ်မ္းတယ္ဆိုတဲ့ အဆင့္မွာပါ။

၂း ၂
၁၉၉၁ ခုႏွစ္ကုန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ အလုပ္ေျပာင္းပါတယ္။ ၿဗိတိသွ်သံ႐ံုးနဲ႔ လမ္းတစ္လမ္းသာ ျခားတဲ့ ဩစေၾတးလ်သံ႐ံုးရဲ႕ ျပန္ၾကားေရးဌာနကို ေျပာင္းလိုက္တာပါ။

အဲဒီ့ႏွစ္ နာတာလူးပြဲေတာ္က်ေတာ့ မင္းမင္းလတ္က ေပၚလာျပန္ပါ တယ္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ မင္းမင္းလတ္ဟာ ေပ်ာ္စရာေနာက္ကို လိုက္ရင္း ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ တစ္နည္းတစ္ဖံု ပတ္သက္လာရျပန္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္အလုပ္လုပ္တဲ့ သံ႐ံုးက နာတာလူးပြဲေတာ္ကို သူတို႔ရဲ႕ ဝန္ထမ္းမ်ား အပန္းေျဖရိပ္သာမွာ က်င္းပပါတယ္။ ျမန္မာဝန္ထမ္းမ်ားကိုလည္း လက္မွတ္ ေရာင္းပါတယ္။ ျမန္မာဝန္ထမ္းမ်ားက တာဝန္ယူေပးႏိုင္တဲ့ တျခားျမန္မာမိတ္ေဆြမ်ားကိုလည္း လက္မွတ္ေရာင္းေပးပါတယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္က အခုအခ်ိန္လို night club ေတြ၊ ဘာေတြရဲ႕ ေခတ္မရွိေသးေတာ့ သံ႐ံုးေတြက လုပ္တဲ့ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြကိုသာ ေပ်ာ္တတ္သူမ်ား က တေစ့တေစာင္း ေစာင့္ေနရတတ္ခဲ့တဲ့ကာလပါ။

ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္သူရဲ႕တူ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကလည္း အဲလိုပြဲမ်ိဳးဆို အလြန္ေပ်ာ္ခ်င္ပါတယ္။ အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို လက္မွတ္ ဝယ္ခိုင္းတတ္တယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူက မင္းမင္းလတ္ရဲ႕ သားအႀကီးဆံုး “ဓိဓိ” (အဓိက)နဲ႔ ေျပာမနာ ဆိုမနာ သူငယ္ခ်င္းေတြပါ။ သည္အခါ သူ လက္မွတ္ဝယ္ခိုင္းတဲ့ အခါတိုင္းမွာ မင္းမင္းလတ္အတြက္ပါ ဝယ္ခိုင္းတာေတြ ၾကံဳရပါတယ္။

သည္အထိလည္း  သိပ္အရင္းႏွီးႀကီး ျဖစ္မလာေသးပါဘူး။

၂း ၃
၁၉၉၂ ခုႏွစ္ထဲမွာ ပန္းခ်ီေရးတဲ့ မသိဂႌနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ခင္လာပါတယ္။

မသိဂႌကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး မသိဂႌနဲ႔ အလြန္ခင္တဲ့ မင္းမင္းလတ္ကိုလည္း ပိုၿပီး အေတြ႕စိပ္လာပါတယ္။

တျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ေနတတ္တဲ့ မင္းမင္းလတ္၊ စကားနည္းေပမယ့္ ေျပာလိုက္ရင္လည္း ခ်က္က်လက္က်နဲ႔  ရႊတ္ရႊတ္ေနာက္ ေနာက္ေနတတ္တဲ့ မင္းမင္းလတ္ကို ကြ်န္ေတာ္ ခဏခ်င္းမွာပဲ ခင္မင္သြားပါတယ္။

ဘီယာကို မက္မက္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ေသာက္တတ္တာ၊ အစားေကာင္းကို ဝါသနာပါတာ၊ ေငြေရးေၾကးေရးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ကိုယ္ကလည္း သူ႔ကို အားမနာရ၊ သူကလည္း ကိုယ့္ကိုအားနာ မေနရေအာင္ ခု႐ႈပ္မွ ေနာင္ရွင္း သေဘာနဲ႔ ကိုယ့္အတြက္ကိုယ္ ရွင္းဖို႔ျဖစ္ေစ၊ အားလံုး ညီတူမွ်တူ စုထည့္ၾကၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး သံုးစြဲၾကဖို႔ျဖစ္ေစ ေလာေဆာ္တတ္တာေတြနဲ႔ တြဲၿပီး မင္းမင္းလတ္ကို ကြ်န္ေတာ္ ပိုသိလာပါတယ္။

ခ်စ္စရာေကာင္းတာတစ္ခုက မင္းမင္းလတ္ မူးၿပီး ရမ္းတယ္ဆိုတာ တစ္ခါမွမေတြ႕ဖူးတာပါပဲ။ သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အရက္ဝိုင္းေတြမွာ ခဏခဏ ဆံုဖူးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္သာ မူပ်က္တတ္ေပမယ့္ မင္းမင္းလတ္ကေတာ့ တစ္ခ်က္ကေလးမွ ဟန္မပ်က္သူပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ေတြ႕မိခဲ့သေလာက္ သူ အရမ္း ေသာက္တာ၊ အလြန္အကြ်ံ ေသာက္တာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။

၂း ၄
၁၉၉၄ ခုႏွစ္ထဲမွာ ရန္ကုန္-မႏၲေလး အေဝးေျပးလမ္းမေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္ ယာဥ္တိုက္မႈ အႀကီးအက်ယ္ျဖစ္ၿပီး အိပ္ရာေပၚမွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေနခဲ့ရပါတယ္။

အဲဒီ့အခါ မင္းမင္းလတ္နဲ႔ သူ႔ဇနီးက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ၊ စားစရာေတြလုပ္လုပ္ၿပီး  ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို လူမမာေမး ေရာက္လာတတ္ၾကပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ကို အဲသလို ေရာက္လာေပမယ့္ သူကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔ သိပ္စကားမ်ားမ်ားမေျပာပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေျပာဆိုေနသမွ်ကို သူ႔မူပိုင္ “ၿမိန္႔ၿမိန္႔ျပံဳး”ႀကီးနဲ႔ နားေထာင္ေနရင္း တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္မွာမွ ဝင္ ေသာတတ္စျမဲပါ။

၂း ၅
ကြ်န္ေတာ္ နာလန္ထူတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ သူ႔ဆီက ဗွီဒီယိုေခြေတြ သြားသြား ယူၿပီး ငွားၾကည့္တတ္လာပါတယ္။

သူက အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံျခားကားေတြကို ကူးယူ ျဖန္႔ခ်ိတဲ့အလုပ္ကို လုပ္ေနတာမို႔ သူ႔ဆီမွာ အေခြေတြ ေပါပါတယ္။ သူ႔ဆီက အေခြေဟာင္းေတြကို ငွားၾကည့္ရတာ ေကာ္ပီေတြလည္း ေကာင္းသလို သူကိုယ္တိုင္က ဘယ္ကားကျဖင့္ ေကာင္းတယ္၊ ဘယ္ကားျဖင့္ ကေလးေတြနဲ႔ အတူမၾကည့္အပ္ဘူး စသျဖင့္ တင္တင္ႀကိဳႀကိဳ ေျပာေပးတတ္ပါတယ္။

၂း ၆
ကြ်န္ေတာ့္ပါးစပ္က ကြ်န္ေတာ့္ဦးေႏွာက္ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုျမန္၊ ပိုသြက္တတ္ပါတယ္။

တစ္ခုခု မေျပာခင္ တစ္ကေန တစ္ဆယ္အထိ ေရၾကည့္ၿပီးမွ ေျပာဖို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို တိုက္တြန္းဖူးသူ ဘဝမွာ ႏွစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ အဘိဓာန္ကို ျပဳစုခဲ့သူ ေဒါက္တာဘဟန္ရဲ႕ ေျမး၊ ကို Kevin ဆိုတဲ့ ဦးေအာင္တင္သိန္းပါ။ သူ ေျပာတာ ၁၉၈၀ ျပည့္လြန္ ႏွစ္မ်ားမွာပါ။

ေနာက္တစ္ေယာက္က သည္စာကို ခ်ေရးေနတဲ့ သည္ကေန႔ ၁၉၉၇ခု ဩဂုတ္လ၂၆ ရက္ေန႔မွာ ေျပာတာပါ။ ေျပာသူက Ken ဆိုတဲ့ ဦးအံုးခိုင္ပါ။ တစ္ခ်ိန္က ျမန္မာ့အသံေလလိႈင္းရဲ႕ အဂၤလိပ္ပိုင္းအစီအစဥ္မွာ ၾကားခဲ့ရတဲ့ Read by Ohn Gaing ပါ။ [သူ႔အမည္ရင္းက Kendley Smith ပါ။  ၂၀ဝ၅ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးပိုင္းမွာ သူ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္။ သူ ေဆး႐ံု တက္ေနစဥ္က ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေခါက္ပဲ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူ ကြယ္လြန္ခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ မႏၲေလးကို ေရာက္ေနတယ္။ သူ႔ဈာပနကို ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္မသြားႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အခုသည္စာအုပ္ကို ဒုတိယအႀကိမ္ ျပန္ထုတ္ဖို႔ စီစဥ္တဲ့အခါ သည္ေနရာကို ေရာက္ေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္မိပါတယ္။ ထာဝရ ဘုရားသခင္က သူ႔ဝိညာဥ္ကို ေစာင့္ေရွာက္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ သူက တကယ့္ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ပါ။ ခင္မင္ခဲ့တဲ့ သက္တမ္း ဆယ္ႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ အင္မတန္ဆိုးတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း အစ္ကိုႀကီးတစ္ေယာက္လို အရမ္းကို သည္းခံခဲ့ရွာပါတယ္။ ခ်စ္ေသာ Uncle Ken ေကာင္းရာ သုဂတိ လားပါေစ။]

သူတို႔ကလည္း ေျပာပါတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ အမွတ္ မရွိပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ႏႈတ္ကို လူအေတာ္မ်ားမ်ားက လန္႔ၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း မေကာင္းမွန္း သိလ်က္နဲ႔ ဆင္ျခင္ႏိုင္စြမ္း တစ္စက္မွ မရွိပါဘူး။

ပန္းခ်ီေရးတဲ့ မသိဂႌကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာဖူးပါတယ္။ အဲဒီ့ ႏႈတ္ကိုသာ ထိန္းႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတဲ့လူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာႏိုင္ေခ် ရွိတယ္တဲ့။

ဟုတ္ကဲ့၊ ကြ်န္ေတာ္ကျဖင့္ သည္အက်င့္ကို ေသမွ ေဖ်ာက္လို႔ ရေတာ့မယ္လို႔သာ ထင္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ညံ့ဖ်င္းမႈတစ္ခုလို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕။

အဲဒီ့ ညံ့ဖ်င္းမႈကို အရက္မူးတာနဲ႔ ေပါင္းလိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ပါးစပ္မွာ ဘရိတ္မပါေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ခ်ီမွာ မင္းမင္းလတ္ရဲ႕ဇနီးသည္က ကြ်န္ေတာ့္ကို အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ကြက္ၿပီး မေခၚႏိုင္၊ မေျပာႏိုင္အဆင့္ေတြ ေရာက္ကုန္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ထင္ပါတယ္၊ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ႏွစ္လယ္ေလာက္မွာပါ။

ဒါေပမယ့္ မင္းမင္းလတ္နဲ႔ ဟိုနားသည္နားဆံုတဲ့အခါ သူက “ၿမိန္႔ၿမိန္႔ျပံဳးႀကီး”နဲ႔ပါပဲ။

၃း ၁
၂၉ ဇူလိုင္ကပါ။ ႏိုင္ငံျခားသံ႐ံုး အမႈထမ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္က ပုဂၢလိက ဧည့္ခံပြဲေလးမွာ လူအေတာ္စံုပါတယ္။

အဲဒီ့ပြဲမွာ မင္းမင္းလတ္ကို ဆံုရျပန္ပါတယ္။ သူက ထံုးစံအတိုင္း ၿမိန္႔ၿမိန္႔ႀကီး ျပံဳးေနဆဲပါပဲ။

တစ္ခ်က္မွာေတာ့ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာပါတယ္။

“ခင္ဗ်ား အမ်ိဳးသမီးကို ေျပာလိုက္ဗ်ာ၊ မင္းမင္းလတ္က အားေပးတယ္လို႔၊ အျပတ္ကို အားေပးတယ္လို႔ ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာလိုက္စမ္းပါ”တဲ့။

၃း ၂
သည္ေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ္ မလုပ္ခ်င္ဆံုး အလုပ္တစ္ခုကို မလႊဲသာ မေရွာင္သာ လုပ္ရေတာ့မွာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ မလုပ္ခ်င္ဆံုးဆိုတာက  ကြ်န္ေတာ္ ေရးတဲ့စာထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းအေၾကာင္းကို ေၾကာ္ျငာသလို ထည့္ေရးတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးကိုပါ။

အခုေတာ့ လုပ္ရပါေတာ့မယ္။ မင္းမင္းလတ္အေၾကာင္း ေျပာတဲ့အခါ သည္ကိစၥပါေလမွ ျပည့္စံုမယ္ ထင္လို႔ပါ။

ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူက “အိမ့္ရွင္မ” အိမ္မႈကိစၥ အေထာက္အကူျပဳလုပ္ငန္း ဆိုတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈလုပ္ငန္းတစ္ရပ္ကို ဦးစီးၿပီး လုပ္ကိုင္ေနပါတယ္။

အဲဒီ့လုပ္ငန္းက ျမန္မာျပည္မွာ တစ္ခါမွ မလုပ္ဖူးေသးတဲ့ လုပ္ငန္းသစ္တစ္ခုပါ။ အိမ္ေတြမွာ လိုအပ္တဲ့ ေလွ်ာ္ဖြပ္၊ မီးပူတိုက္တဲ့ အလုပ္ကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ သန္႔ရွင္းေရး အလုပ္ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဝန္ထမ္းအင္အား သံုးစြဲၿပီး အခ်ိန္ပိုင္းနဲ႔ သြားေျဖရွင္းေပးတဲ့ လုပ္ငန္းမ်ိဳးပါ။ အိမ္ေဖာ္ပြဲစားလို လူတစ္ဦးခ်င္း လႊတ္ေပးတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ လုပ္သား ေလး၊ ငါး၊ ဆယ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ခ်ိန္တည္း တစ္ၿပိဳင္တည္း ဝင္ေရာက္ၿပီး အခ်ိန္တိုတိုနဲ႔ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ၿပီးသြားေအာင္ လိုက္လံေဆာင္ရြက္ေပးတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈ လုပ္ငန္းမ်ိဳးျဖစ္ေတာ့ လုပ္ငန္း စတင္ခဲ့တာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီျဖစ္ေပမယ့္ ျမန္မာပရိသတ္နဲ႔က ယေန႔ ထက္တိုင္ စိမ္းေနဆဲပါ။

သည္အလုပ္ကို ရည္ရြယ္ၿပီး မင္းမင္းလတ္က သတိတရနဲ႔ တေလးတနက္ ေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့လည္း… “အဲဒါ ခင္ဗ်ားစိတ္ကူး မဟုတ္လား”လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမးေျပာ၊ ေျပာပါေသးတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္မွာ အဲဒီ့ကိစၥက ရွင္းရေပါင္း မ်ားလွပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို သိၾကသူ အားလံုးလိုလိုက သည္လုပ္ငန္းဟာ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကူးက ေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္လို႔ခ်ည္း ထင္တတ္ၾကပါတယ္။

တကယ္က မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ သည္လုပ္ငန္းကို စိတ္ကူးေနတာ ၄-၅ ႏွစ္ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ အိမ္မွာ အိမ္ေဖာ္ထားလို႔ အဆင္မေျပေလတိုင္း သည္စိတ္ကူးကို ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူက တရရ ေျပာတတ္ပါတယ္။

မႏွစ္ကေတာ့ ကေလးေတြလည္း ေက်ာင္းေနတဲ့အရြယ္ ေရာက္လာၿပီမို႔ ဇနီးသည္ကို အလုပ္တစ္ခုခု လုပ္ေစခ်င္လာရတာနဲ႔ သူစိတ္ပါတဲ့ သည္လုပ္ငန္းကို လုပ္ေပေရာ့ဆိုၿပီး အားေပးလိုက္တာပါ။

သူ႔စိတ္ကူးကို ကြ်န္ေတာ့္ ေငြအား၊ လူအား၊ ဉာဏ္အားေတြ ျဖည့္စြက္ေပးၿပီး မတည္ခဲ့တာမွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လုပ္ငန္း စိတ္ကူးရွင္ အစစ္အမွန္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးသည္သာ ျဖစ္ပါတယ္။

သည္မွာတင္ လမ္း႐ိုးေဟာင္းကို မလိုက္ခ်င္ဘဲ လမ္းသစ္ေဖာက္ဖို႔ကိုသာ အစဥ္တစိုက္ ထက္သန္တတ္ခဲ့တဲ့ မင္းမင္းလတ္က တခုတ္တရနဲ႔ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ အားေပးစကား ေျပာလွာတာပါပဲ။

၃း ၃
အဲဒီ့ေန႔က ဧည့္ခံပြဲအၿပီး အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္သူကို မင္းမင္းလတ္ ပါးလိုက္တဲ့စကား ျပန္ၿပီး ေျပာလိုက္မိရပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူက အေတာ့္ကို ဝမ္းသာသြားပါတယ္။

“ကိုလတ္ႀကီးတစ္ေယာက္ပဲ အားေပးေဖာ္ရတယ္ေနာ္”လို႔လည္း ေျပာပါတယ္။

အမွန္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူက ေမ့ေနလို႔ပါ။ သည္လုပ္ငန္း စတင္ တည္ေထာင္ခ်ိန္မွာ ကိုလတ္ႀကီးဆိုတဲ့ မင္းမင္းလတ္လိုပဲ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲနဲ႔ သူ႔ကို အားေပးခဲ့သူ ေနာက္တစ္ေယာက္ ရွိပါေသးတယ္။

သူကေတာ့ သရဖူမဂၢဇင္းကို အားႀကိဳးမာန္တက္ စီစဥ္ခဲ့တဲ့ ကိုၿငိမ္းေအးဆိုတဲ့ စာေရးဆရာ “ၿငိမ္းေအးအိမ္”ပါ။ ကိုၿငိမ္းေအးကလည္း မင္းမင္းလတ္လိုပဲ သူ႔ကို တကယ့္ကို သည္းလိႈက္အူလိႈက္ အားေပးခဲ့သူပါပဲ။

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ကိုၿငိမ္းေအးလည္း မင္းမင္းလတ္လိုပါပဲ၊ လမ္း႐ိုးအတိုင္း မလိုက္ခ်င္ဘဲ လမ္းသစ္ကို စြန္႔စား ေဖာက္ထြက္ခ်င္တဲ့ စိတ္အခံ အရင့္အမာနဲ႔ပါ။

၃း ၄
ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ ဩဂုတ္လ ၂၁ ရက္ေန႔မွာ စာေပေလာက တိုက္အုပ္ ဦးမ်ိဳးၫြန္႔ဆီကို ကြ်န္ေတာ္ ဖုန္းဆက္ပါတယ္။

သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ ဝစၥကီတိုက္မယ္လို႔ ခ်ိန္းထားတဲ့ ပြဲတစ္ပြဲကို ဖ်က္တာပါ။ ဦးမ်ိဳးၫြန္႕က ဖ်က္ရေကာင္းလားျဖစ္မသြားတဲ့အျပင္ ဝမ္းေတာင္ သာသြားတဲ့ပံုပါပဲ။

“အရက္ေသာက္ရမွာ လန္႔ေနတယ္ဗ်၊ မင္းမင္းလတ္တစ္ေယာက္ေတာ့ အခု ဦးေႏွာက္နဲ႔အာ႐ံုေၾကာကို ေရာက္ေနတယ္။ အေျခအေနမေကာင္းဘူးတဲ့။ သည္ေန႔ ညေန ငါးနာရီမွ သတိလည္မလာဘူးဆိုရင္ သြားၿပီလို႔ ေျပာတယ္။ အဲဒါ ကိုထိန္ဝင္းနဲ႔ တစ္ေန႔ကပဲ Cutty Sark (ဝစၥကီ)နဲ႔ ဘဲကင္ ျမည္းၿပီးတဲ့ေနာက္ ျဖစ္သြားတာဆိုပဲ၊ ကိုထိန္ဝင္း ေျပာတာ/ ကြ်န္ေတာ္လည္း အရက္ေသာက္ရမွာ ခပ္လန္႔လန္႔ပဲ…”

ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားပါတယ္။ မၾကာေသးခင္ကပဲ ျပံဳးျပံဳးႀကီးနဲ႔ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ႀကီး ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့သူတစ္ေယာက္ အခုလို ေဆး႐ံုေပၚ ေရာက္ေနတယ္လို႔ ၾကားရတဲ့အခါ အေတာ္ ထိတ္ပ်ာသြားပါတယ္။

ခ်က္ခ်င္းပဲ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူကို လွမ္းဖုန္းဆက္ၿပီး အေၾကာင္းၾကားလိုက္မိရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူလည္း ဟင္ခနဲပါပဲ။

၃း ၅
အဲဒီ့ေန႔ ညေနမွာပဲ ေဆး႐ံုကို ကြ်န္ေတာ္တို႔လင္မယား သြားၾကည့္ပါတယ္။

ခြဲစိတ္ခန္းအထြက္က နာလန္ထအခန္းရဲ႕ကုတင္ေပၚမွာ ကိုလတ္ႀကီး တစ္ေယာက္ကို သတိကင္းမဲ့စြာ ေတြ႕ရပါတယ္။

သူ႔ကို ၾကည့္ရတာဟာ ဘာကိုမွ ခံစားေနရပံု မေပၚေတာ့ပါဘူး။ သူ႔ ရင္ဘတ္ႀကီး နိမ့္လိုက္၊ ျမင့္လိုက္ျဖစ္ေနတာ၊ သူ႔ကိုယ္နဲ႔ ဆက္ထားတဲ့ ႀကိဳးေတြက တစ္ဆင့္ ျပေနတဲ့ ေခတ္မီစက္မ်ားအရ သူ႔ႏွလံုး ခုန္ေနေသးတာ၊ သူ႔ေသြးေပါင္ခ်ိန္ မူမမွန္လွစြာ တက္လိုက္၊  က်လိုက္ျဖစ္ေနေသးတာတို႔ကိုပဲ ေတြ႕ေနရပါတယ္။

မၾကည့္ရက္ေတာ့တာနဲ႔ သိပ္ ၾကာၾကာမေနဘဲ အခန္းျပင္ကို ထြက္ခဲ့ပါတယ္။

ေဆး႐ံုေအာက္ကို ေရာက္တဲ့အခါ သူ႔သား “ဓိဓိ”ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေလးေတြကို ေတြ႕ရတယ္။ ခြဲစိတ္ၿပီး ၂၄ နာရီေက်ာ္တဲ့ ခုခ်ိန္အထိ သတိမလည္ေသးဘူးဆိုရင္ေတာ့ အေျခအေန မေကာင္းဘူးေပါ့ေနာ္လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို တစ္ေယာက္က ေျပာပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က “ေလာကမွာ ဘာကိုမွ တစ္ထစ္ခ် ေျပာလို႔ မရပါဘူးကြာ၊ သူ႔ကံ ရွိရင္ေတာ့ ေနရမွာေပါ့”လို႔သာ ေျဖလိုက္ပါတယ္။

၃း ၆
အဲဒီ့ေန႔က သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ ခဏပဲ သြားၾကည့္ခဲ့ေပမယ့္ သူ ရွိေနတဲ့ ေဆး႐ံုပရဝုဏ္ထဲမွာေတာ့  နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ေနျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။

ေနာက္တစ္ရက္မွာလည္း သူ႔ဆီကို ကြ်န္ေတာ့္စိတ္က ေရာက္ပါတယ္။ လူကေတာ့ မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္႐ံုးအလုပ္က မနက္ရွစ္နာရီ က ညေန ေလးနာရီ အထိပါ။ ႐ံုးဆင္းတာနဲ႔ အတန္း ႏွစ္တန္းကို စာသင္ေပးရတဲ့ ေန႔လည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ ညရွစ္နာရီမွ အလုပ္သိမ္းတာမို႔ အဲဒီ့ေန႔က သူ႔ဆီကို စိတ္ေရာက္ေပမယ့္ လူမေရာက္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

ပထမအတန္းမွာက ၂၀ ေက်ာ္အရြယ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေလးေတြ ကို သင္ေပးရတာပါ။ သူတို႔ေလးေတြထဲက တခ်ိဳ႕က ဂစ္တာတီးၾကပါတယ္။

မင္းမင္းလတ္ ေဆး႐ံုတက္ေနရတဲ့အေၾကာင္းကို စာသင္ေနရင္း စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာ ေျပာျပျဖစ္ေတာ့ သူတို႔က မင္းမင္းလတ္ဆိုတာကို သိပ္မသိၾကပါဘူး။

ေဇာ္ဝင္းထြဋ္ရဲ႕ “ေဆးဆိုးပန္း႐ိုက္မ်က္ႏွာ”သီခ်င္းေခြ တစ္ေခြလံုးကို မင္းမင္းလတ္ ဆိုခဲ့တာေပါ့လို႔ ေျပာျပေတာ့မွ ေယာင္ဝါးဝါးနဲ႔ ေခါင္းညိတ္ၾကပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္လည္း စာသင္ခ်ိန္မွာ သိပ္ရွည္ရွည္ေဝးေဝးေတြ မေျပာခ်င္လွတာနဲ႔ အဲေလာက္ပဲ ထားလိုက္ပါတယ္။

၃း ၇
ေနာက္တစ္ေန႔ စေနေန႔မွာ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာပါတယ္။

“ကိုလတ္ႀကီးဆံုးၿပီတဲ့၊ သတင္းစာထဲမွာ ပါလာတယ္…”

အဲဒီ့စကားကို ဆိုၿပီးတဲ့ေနာက္ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူ မ်က္ရည္က်ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ သူ႔လို ထိထိခိုက္ခိုက္ ျဖစ္မသြားရေပမယ့္ စိတ္ထဲေတာ့ အေတာ့္ကို မေကာင္းပါဘူး။

ဝး ဝ
၄၉ ႏွစ္ ျပည့္ဖို႔ တစ္လေလာက္ လိုေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ ကြယ္လြန္သြားတာမို႔ သက္တမ္းေစ့ေနသြားတယ္လို႔ ဘယ္လိုမွ ေျပာလို႔မရပါဘူး။

ဝင္းဦးတုန္းကလည္း အဲသလိုပဲ သိပ္အသက္မႀကီးေသးခင္မွာ ေသသြားခဲ့တာပါပဲ။ ဝင္းဦးဆိုတာကလည္း ျမန္မာျပည္ကို Spanish Guitar လို႔ေခၚတဲ့၊ ကေန႔ လူငယ္ေတြ တမ္းမက္စြာ ကိုင္တြယ္တီးခတ္ေနတဲ့ ဂစ္တာကို ျမန္မာလူငယ္ေတြနဲ႔ စတင္မိတ္ဆက္ေပးခဲ့သူပါ။

အခု မင္းမင္းလတ္က က်ေတာ့လည္း ယေန႔လူငယ္ေတြ သိပ္ႏွစ္သက္ လက္ခံေနၾကတဲ့ ဂီတသစ္စစ္စစ္ကို ျမန္မာပရိသတ္နဲ႔ စတင္မိတ္ဆက္ေပးခဲ့သူပါပဲ။

သူ႔အရင္ ဝင္းဦးမွသည္ တကၠသိုလ္ေအးေမာင္တို႔၊ တင္ေအာင္မိုးတို႔၊ စိန္လြင္တို႔အထိက အသံခ်ိဳမ်ားနဲ႔ ခံစားခ်က္ (sentimental) သီခ်င္းမ်ားကိုသာ သီဆိုခဲ့ၾကတာပါ။

သူ႔က်ေတာ့မွ Rock စစ္စစ္ကို ျမန္မာသီခ်င္းအျဖစ္ စတင္ၾကားရတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးသီခ်င္းဆိုရာမွာ အသံေကာင္းဖို႔ထက္ အဆိုတတ္ဖို႔ လိုတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာတရားသစ္တစ္ခုဟာလည္း ျမန္မာဂီတနယ္မွာ မင္းမင္းလတ္နဲ႔က်မွ ေပၚလာတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

ေနာက္ မင္းမင္းလတ္ စတင္ မိတ္ဆက္ခဲ့ၿပီး ယေန႔ထက္တိုင္ ဘယ္သူကမွ ဆက္မလုပ္ေသးတဲ့ အရာတစ္ခုက ဗန္းစကား အဘိဓာန္ပါ။

မင္းမင္းလတ္ စတင္ မိတ္ဆက္ခဲ့တဲ့ ဂီတသစ္လိုပဲ သူကပဲ စတင္မိတ္ ဆက္ခဲ့ၿပီး တအားပ်ံ႕ႏွံ႔သြားခဲ့တာတစ္ခုကေတာ့ ကက္ဆက္ေခြ အငွားဆိုင္ေတြပါပဲ။ ဒါကိုလည္း မင္းမင္းလတ္က စခဲ့တာပါ။

“မ်က္ရည္ငွက္မ်ားနားေစသတည္း”လို ျမန္မာသီခ်င္းစာအုပ္အေကာင္း စားကိုလည္း တစ္ခါမွ ထပ္မေတြ႕ဖူးေသးတာအမွန္ပါ။ ဒါလည္း မင္းမင္းလတ္ စီစဥ္ခဲ့တာပါပဲ။

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း မင္းမင္းလတ္ဟာ လမ္း႐ိုးေဟာင္းမွာ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေညာင္းေညာင္း၊ ေအးေအးသက္သာ လိုက္ဖို႔ထက္ ခက္ခဲ ပင္ပန္းတဲ့ လမ္းသစ္ေဖာက္ျခင္းအလုပ္ကို သူ႔ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ တစိုက္မတ္မတ္နဲ႔ ထက္ထက္သန္သန္ အားထုတ္သြားခဲ့တယ္ဆိုတာပါပဲ။ သူကိုယ္တိုင္ အားထုတ္႐ံုတင္မက အဲသလို လမ္းသစ္ ထြင္ဖို႔ ႀကိဳးစားသူမ်ားကိုလည္း လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ အားေပးတတ္ခဲ့တာကို ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ္ေတြ႕ ၾကံဳခြင့္ရလိုက္ပါေသးတယ္။

နယ္ပယ္တစ္ခုခုရဲ႕သမိုင္းကို ေျပာၾကရခ်ိန္မွာ မင္းမင္းလတ္ဟာ တစ္ခုထက္ ပိုတဲ့ေနရာမွာ မလြဲမေသြ ရွိေနေတာ့မွာပါ။

ဂီတသစ္သမိုင္းမွာ မင္းမင္းလတ္ကို ခ်န္ထားလို႔မရပါဘူး၊ အဘိဓာန္သမိုင္းမွာလည္း မင္းမင္းလတ္ကို လက္ေရွာင္လို႔ မျဖစ္ပါဘူး၊ အိမ္တြင္း စီးပြားေရးလုပ္ငန္း တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ကက္ဆက္ေခြ အငွားဆိုင္ေတြရဲ႕သမိုင္းမွာလည္း မင္းမင္းလတ္ ရွိေနပါတယ္။

ဒါတင္လား…

ပံုႏွိပ္ ထုတ္ေဝမႈ သမိုင္းမွာေရာ မင္းမင္းလတ္ကို ေမ့လိုက္လို႔ျဖစ္ပါ့ မလား။ ျမန္မာ ထမင္းဆိုင္သမိုင္းမွာ ဆိုရင္လည္း မင္းမင္းလတ္ရဲ႕ မွတ္တိုင္တစ္ခုေတာ့ ရွိေနခဲ့ပါေသးတယ္။

ျမန္မာဗွီဒီယိုေခြ သမိုင္းမွာေရာ သူ႔ကို ဘယ္လိုမွ ထားခဲ့လို႔ မရပါဘူး။ ဒါေတာင္ သူက ၄၉ ႏွစ္ မျပည့္တျပည့္ေလာက္ပဲ ေနသြားလို႔သာပါ။ (ကြ်န္ေတာ္ မသိလိုက္တာေတြလည္း အမ်ားႀကီး က်န္ခ်င္က်န္ႏိုင္ပါေသးတယ္။)

သည့္ထက္မ်ား ပိုေနခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ သူဘာေတြမ်ား ထပ္ၿပီး လုပ္ျဖစ္ခဲ့ဦးမယ္မသိဘူး။

ဝး ၁
ကြ်န္ေတာ္တို႔၊ ခင္ဗ်ားတို႔ကေရာ၊ သည္အတိုင္း လမ္း႐ိုးေဟာင္းမွာ ေရစံု ေမွ်ာလိုက္ေနရင္း ထမင္းၾကမ္း ယပ္ခတ္စားေနရတာေလးနဲ႔ ေရာင့္ရဲေနၾကေတာ့မွာလား။

မင္းမင္းလတ္ဟာ ခင္ဗ်ားတို႔၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔လိုပဲ ေမြးဖြားျခင္းက စတင္ၿပီး ေသဆံုးျခင္းနဲ႔အဆံုးသတ္သြားတဲ့ ဘဝခရီးသြားတစ္ဦးပါပဲ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ သူလည္း ပုထုဇဥ္၊ သာမန္လူသားတစ္ဦးပါပဲ။

သူ႔စိတ္ကူး ေသးေသးေလးေတြကေန အႀကီးႀကီးေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာေရာ အႀကီးႀကီး ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ စိတ္ကူးေသးေသးေလးေတြ မေပၚလာႏိုင္ဘူးလို႔ ထင္လား။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ မင္းမင္းလတ္ကို သိပ္အားက်တယ္ဗ်ာ၊

ခင္ဗ်ားတို႔ေရာ…

၂၇၊ ၈၊ ၉၇ (ဝ၀း၁၀နာရီ)

(၁၉၉၇ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလထုတ္ အလကၤာဂီတဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “ေတြးေတာ ဆင္ျခင္မႈ အႏုပညာ” စာအုပ္ထဲမွာလည္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ )

 

Blog ေပၚတင္ခ်ိန္မွာ ျဖည့္စြက္သင့္တယ္ထင္လုိ႔ ျဖည့္စြက္ေပးလိုတာ ႏွစ္ခ်က္ ရိွပါတယ္။

ပထမအခ်က္က ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းမွာ သီခ်င္းစာအုပ္ လွလွ ေကာင္းေကာင္းေတြ ေပၚထြန္းလာတာပါ။ ပံုႏိွပ္နည္းပညာက ျပည္တြင္းမွာ တအား ထြန္းကားလာၿပီမို႔ သီခ်င္း စာအုပ္ေကာင္းေကာင္းေတြလည္း အၿပိဳင္းအ႐ိုင္း ေပၚထြန္းခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းမင္းလတ္ ထုတ္ခဲ့တဲ့ မ်က္ရည္ငွက္မ်ား နားေစသတည္းရဲ႕ ပံုစံနဲ႔ အျပင္အဆင္မ်ိဳးကေတာ့ သိပ္မေတြ႕ရေသးပါဘူး။

ဆရာစိုင္းခမ္းမလိတ္ရဲ႕ အသက္ ၆၀ ျပည့္ေမြးေန႔အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ထုတ္ေ၀တဲ့ ဆရာ့သီခ်င္းေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္ကေတာ့ အထူး ေကာင္းမြန္ ေသသပ္လွပါတယ္။ သီခ်င္းစာသားေတြကို ေနာက္ခံ တစ္ေရာင္၊ စာသားေတြကို အနက္ေရာင္နဲ႔ ေပါင္း ႏွစ္ေရာင္ သံုးထားပါတယ္။ မ်က္ရည္ငွက္မ်ား နားေစသတည္းကေတာ့ တစ္အုပ္လံုး ေလးေရာင္ (၀ါ) ေရာင္စံု ျဖစ္ပါတယ္။  ၁၉၇၅-၇၆ က အေျခအေနနဲ႔ဆိုရင္ အဲဒီ့သီခ်င္းစာအုပ္က တအားကို “လန္ထြက္ေနတဲ့” အဆင့္မွာ ရိွတာကို ေျပာလိုရင္းပါ။

ဒုတိယအခ်က္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္သူရဲ႕ “အိမ့္ရွင္မ”လုပ္ငန္းဟာ အေတာ္ေလး ေအာင္ျမင္ေနခ်ိန္ ၁၉၉၉ ေလာက္မွာပဲ ရပ္နားလိုက္ရတာပါ။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ျပတ္ေတာက္မႈေတြက တအား ျဖစ္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ မီးစက္၀ယ္ႏိုင္တဲ့ အင္အား မရိွတာက သည္လုပ္ငန္းကို အလ်ဥ္ ျပတ္သြားေစခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ဘယ္လိုမွ ဆက္လုပ္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့မွ နားလိုက္ရတာပါ။