Latest in The Ray of Light

rol-570-article_imgဓာတ္ေခ်ာစာေတြ ပလူပ်ံေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးထဲက စာေရးသူမ်ား

၂၀ဝ၉ခုႏွစ္ ဩဂုတ္လ၁၇ရက္ထုတ္ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္ထဲက ဆရာ ေဆြျမင့္ေစာရဲ႕ “ဝတၳဳတစ္ပုဒ္၏ နိဒါန္း၊ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ရဲ႕ နိဂံုးႏွင့္ ဖန္တီးမႈမွတ္တိုင္”ကို ဖတ္ၿပီး ေျပာစရာေလး နည္းနည္း ရွိလာပါတယ္။

အဲဒီ့ထဲက ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္ပါလို႔ရတဲ့ ဝတၳဳရယ္၊ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ထဲက ေနရစ္ေတာ့ သူထားခဲ့တယ္္ဆိုတဲ့ ဝတၳဳတိုရယ္တို႔ စိတ္ကူး တူေနသလားဆိုတဲ့ ျပႆနာပါ။ အဲဒါေတြကို ဖတ္မိေတာ့ ၂၀ဝ၈ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ေနာက္ဆံုးပတ္ထုတ္ “အေတြးသစ္”ဂ်ာနယ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ေရးခဲ့တာေလးနဲ႔ တစ္ထပ္တည္း သြားတူေနပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ေခါင္းစဥ္ကက်ေတာ့ “လူပါတဲ့ခင္ဗ်ား”ျဖစ္ပါတယ္။

အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္မွာ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔တြက္ရင္ ဝတၳဳေရာ၊ ဝတၳဳတိုပါ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ေနာက္က်ေနတာ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ သို႔ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မဥပါဒ္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒါဟာ အခုကာလမွာ ေခတ္စားေနတဲ့ “ပလူပ်ံ”ဓာတ္ေခ်ာစာေတြထဲမွာ ပြထေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။

ဟုတ္ကဲ့… အီးေမး(လ္)လို႔ ေခၚတဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာေတြက ျမန္မာေတြ ၾကားမွာ အခုမွ အေတာ္ ေခတ္စားလို႔ ေနပါတယ္။ သူက ထိုင္ရာက မထ စာပို႔လို႔ ရတဲ့ အျပင္ ခလုတ္ကေလး တစ္ခ်က္ႏွိပ္႐ံုနဲ႔ လူေပါင္းမ်ားစြာဆီကို ခ်က္ခ်င္း တန္းပို႔လို႔ရတဲ့ စနစ္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ chain mail လို႔ေခၚတဲ့ မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္ စာေတြက ပလူပ်ံေနပါတယ္။

အဲသလို ဓာတ္ေခ်ာစာနဲ႔ ေရာက္ေရာက္လာတဲ့ အတိုအထြာေလးေတြထဲက သင့္ႏိုးရာရာေလးေတြကို ဘာသာျပန္ေဖာ္ျပရင္းက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ “အတၱေက်ာ္” ဆိုတဲ့ ကေလာင္အမည္တစ္ခု  ေမြးဖြားလာခဲ့တာ ၂၀ဝ၀ျပည့္ႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ ၃၁ ရက္ေန႔ထုတ္ အလင္းတန္း ဂ်ာနယ္မွာပါ။ အဲဒါေတြကို စုေပါင္းၿပီး လံုးခ်င္း ထုတ္လာတာဆိုရင္လည္း အခုဆိုရင္ ေလးအုပ္ေတာင္ ရွိသြားပါၿပီ။

ဆရာ ေဆြျမင့္ေစာ ဖတ္လိုက္ရတဲ့  စာေရးသူႏွစ္ဦးရဲ႕ စိတ္ကူးလိုလို ဘာလိုလို မ်က္မျမင္ကိစၥေလးကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာ ေရာက္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ ၾကာေနပါၿပီ။ ဘယ္သူက ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ပို႔လိုက္မွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ အဲဒါေလးကို ဘာသာျပန္ၿပီး ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ၂၀ဝ၈ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ေနာက္ဆံုးပတ္ထုတ္ အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးပါတယ္။

အဲေတာ့ကာ သည္ကိစၥဟာ အထက္က ဆရာႏွစ္ဦး စိတ္ကူးတူေနတာလည္း မဟုတ္သလို တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို ကူးခ်တာ၊ ပံုပြားတာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ဘူးလို႔ ကြ်န္ေတာ္က ၾကားက ဝင္ၿပီး ေလွ်ာက္လဲခ်က္ ေပးလိုလွပါတယ္။ ဘာသာျပန္တာခ်င္း တူသြားတာလို႔ပဲ ေျပာႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ဘာသာျပန္ထားတာပါလို႔ ဝန္မခံၾကတာ တစ္ခုပဲ ရွိပါတယ္။ ဒါလည္း ျပႆနာတစ္ရပ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းတို႔ လက္ထက္ကတည္းက ဘာသာျပန္တာကို ဘာသာျပန္တာပါလို႔ မေျပာဘဲ ပင္ကိုေရးကဲ့သို႔ ေရးလာၾကတဲ့ အစဥ္အလာႀကီးက ရွိေနၿပီးသားမို႔ သူတို႔ကို အျပစ္တင္ရင္ ဟိုဆရာႀကီးေတြပါ စက္ကြင္းမလြတ္ ျဖစ္ကုန္ပါလိမ့္မယ္။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ၾကံဳရေပါင္းမ်ားလို႔ ဟုံေနပါၿပီ။ ဆိုခဲ့တဲ့ အလင္းတန္း ဂ်ာနယ္က အတၱေက်ာ္ရဲ႕ ပထမဆံုး စာမူျဖစ္တဲ့ “ခင္မင္မႈ သံမိႈမ်ား”ဆိုတဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာက အေၾကာင္းအရာေလးပဲ ေနာက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအၾကာမွာ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္နဲ႔ တစ္ဖြဲ႕တည္းျဖစ္ေလတဲ့ ဖူးငံုမဂၢဇင္းမွာ ဆရာမ ျမေႏွာင္းညိဳက ဘာသာျပန္ၿပီး ျပန္ေဖာ္ျပတဲ့အခါ ဖူးငံုက ေဖာ္ျပေပးလိုက္တာကို ေတြ႕ရခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အဲဒါကိုပဲ အေတြးသစ္ ဂ်ာနယ္မွာ တစ္ေလာဆီက ဆရာ ေကာင္းသန္႔ကလည္း ေရးျပန္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ဟာ ကူးခ်ၾကတာပါလို႔ ေျပာရေအာင္ မူရင္းကို ပိုင္တာက ကြ်န္ေတာ္လည္း မဟုတ္သလို ဘယ္သူ ပိုင္မွန္းလည္း မသိတဲ့အတြက္ အေဟဝတ ေကာင္းေလစြလို႔သာ ေအာက္ေမ့လိုက္ပါတယ္။

ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါက ကြ်န္ေတာ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ “ေဆး႐ံုမွာ”ဆိုတာေလး ဝ၅-ဝ၆-၂၀ဝ၀ ထုတ္ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္မွာ ပါလာတဲ့အခါ စာဖတ္သူတခ်ိဳ႕က အဲဒါ ဆရာေဖျမင့္ရဲ႕ “ႏွလံုးသားအာဟာရ”ထဲမွာ ပါၿပီးသား ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလာၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ခမ်ာက ဆရာေဖျမင့္ရဲ႕ “ႏွလံုးသား အာဟာရ”ကို အဲေတာ့မွ စ ၾကားဖူးတာပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာတဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာကိုသာ ပင္တိုင္ထားခဲ့တာမို႔ သြားတူေနေတာ့တာပါ။ အဲဒါမ်ိဳး ဆရာ ေဖျမင့္ ေရးၿပီးသားနဲ႔ ဆင္ေနတာက ေနာက္ပိုင္းမွာ ႏွစ္ပုဒ္လား၊ သံုးပုဒ္လား ပါသြားပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုး-ေလးလေလာက္က မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္မွာ ဆရာ ထက္ျမက္က မင္းထက္ေမာင္ရဲ႕ စာေလးတစ္ပုဒ္ကို ခ်ီးမြမ္းထားျပန္တယ္။ အဲဒီ့ စာကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ၂၃-၁၀-၂၀ဝ၀ထုတ္ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ “ပန္းသီးပင္”ေခါင္းစဥ္ပါ အေၾကာင္းအရာျဖစ္ေနတဲ့အျပင္ ၂၀ဝ၂ခု  စက္တင္ဘာမွာ ပထမအႀကိမ္အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ၂၀ဝ၆ ေအာက္တိုဘာမွာ ဒုတိယအႀကိမ္အျဖစ္လည္းေကာင္း ထုတ္ေဝထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘဝ၊ ၾကည္ျမတဲ့ဘဝင္၊ ရႊင္လန္းတဲ့စိတ္”စာအုပ္ထဲမွာလည္း ေဖာ္ျပထားတာ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ (ဆရာထက္ျမက္ဆိုတာ အင္မတန္ စာဖတ္နာတဲ့ ဆရာႀကီးပါ။ သူလိုလူမ်ိဳးေတာင္ မ်က္စိလွ်မ္းသြားတဲ့ အခ်က္ကို သတိခ်ပ္ေစလိုပါတယ္။)

သို႔ေပမယ့္ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း မူရင္း ပိုင္ရွင္က ကြ်န္ေတာ္လည္း မဟုတ္သလို ဘယ္သူပိုင္မွန္းလည္း မသိေတာ့ကာ ေယာနိေသာ မနသီကာရ လိုက္ရျပန္တယ္။

ေနာက္ဆံုးကေတာ့ မၾကာေသးဘူး။ ၂၀ဝ၉ခုႏွစ္ ဇြန္လထုတ္ ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္းထဲက ဆရာနတ္မႉးရဲ႕ ရသစာတမ္းထဲမွာ ပါလာတာ။ အဲဒီ့ ရသစာတမ္းရဲ႕ အဖြင့္က အေၾကာင္းအရာဟာ ၁၄-ဝ၇-ဝ၈ ေန႔ထုတ္ အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္မွာ “ရင္ဝကို ထိုးေဆာင့္တဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာတစ္ေစာင္”ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ေရးခဲ့ၿပီးျဖစ္သလို မၾကာေသးခင္က ထြက္လာတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ “မိုးထိေအာင္ ေလွကား ေထာင္နည္း”လံုးခ်င္းစာအုပ္မွာလည္း ေနာက္ဆံုးအပုဒ္အျဖစ္ ထည့္သြင္း ေဖာ္ျပထားတဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာ ဘာသာျပန္ခ်က္ ျဖစ္လို႔ေနပါတယ္။

ဆရာနတ္မႉးလည္း သူ႔ဆီကို ေရာက္လာတဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာကို အေျခခံၿပီး ရသစာတမ္းကို ေရးဖြဲ႕ခဲ့တာလို႔ပဲ နားလည္ယူလိုက္ပါတယ္။

အဲေတာ့ဗ်ာ… ခ်ဳပ္လိုက္ရင္ ဓာတ္ေခ်ာစာေတြ ပလူပ်ံေနတဲ့ သည္ေခတ္ သည္ကာလႀကီးမွာ အေတြးတူတာလည္း မဟုတ္၊ စိတ္ကူးခ်င္းထပ္တာလည္း မဟုတ္၊ တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ဆီက ကူးခ်ကာ ပံုမွား႐ိုက္တာလည္း မဟုတ္မူဘဲ ကိုယ့္ဆီ ေရာက္လာတဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာကို အေျခခံၿပီး ေရးခ်င္စိတ္ေတြ ေခ်ာင္းေခ်ာင္းထလာကာ ေရးလိုက္ၾကရင္းက ႐ိုးသားစြာ တိုက္ဆိုင္ ကုန္ၾကေပတာပဲလို႔သာ ေတြးသင့္ၿပီလို႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္။

ရယ္ရတာ တစ္ခုရွိပါေသးတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးရက္ေလာက္ကပဲ ကြ်န္ေတာ့္ ဆီကို အဲလို မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္ ဓာတ္ေခ်ာစာတစ္ေစာင္ ေရာက္လာရာမွာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အထက္က “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘဝ…” စာအုပ္ထဲက အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကိုပဲ ကာတြန္း႐ုပ္ရွင္ေလးေတြနဲ႔ ပူးတြဲကာ အဂၤလိပ္လို ေဖာ္ျပထားတာ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ လူငယ္ေလးေတြက ပို႔ေပးလိုက္တာပါ။ သူတို႔က အခုမွ အသစ္အဆန္း လုပ္ေနေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္က အဲဒီ့ အဂၤလိပ္လိုကို လြန္ခဲ့တဲ့ ၉ႏွစ္ကတည္းက ဖတ္ၿပီး႐ံုမကတဲ့အျပင္ ဘာသာျပန္ၿပီးလို႔ စာမူခေတာင္ ဂ်ာနယ္မွာတစ္ခါ၊ လံုးခ်င္းမွာ ႏွစ္ခါ၊ ေပါင္း သံုးခါတိတိ ရၿပီးေနပါၿပီ။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ခမ်ာမ်ားမွာက ကြ်န္ေတာ့္စာေတြကို မဖတ္ဖူးရွာၾကဘူးေလ။

အဲေတာ့ဗ်ာ… ဆရာ ေဆြျမင့္ေစာအပါအဝင္ သူခိုးဖမ္းဖို႔ ဝါသနာထံုၾကသူမ်ားအေနနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ တင္ျပခဲ့တဲ့အခ်က္ကေလးေတြကို ထည့္စဥ္းစားေပးၾကမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ဆရာတို႔အတြက္လည္း သိပ္ ဦးေႏွာက္မစား၊ စာဖတ္သူေတြလည္း သေဘာေပါက္၊ ကာယကံရွင္ေတြလည္း မိမိတို႔ ဘယ္က ယူထားတယ္ဆိုတာေလးကို အကိုးအကားေလးနဲ႔ ေဖာ္ျပခ်င္စိတ္ကေလးမ်ား ေပါက္လာခဲ့ၾကသည္ရွိေသာ္… ဆိုတဲ့ မဝံ့မရဲအေတြးေလးနဲ႔ သည္စာကို ေရးလိုက္ရပါေၾကာင္း။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၁၇၀၈၀၉)

—————————————————————
မေန႔က ထြက္လာတဲ့ ၀၇-၀၉-၀၉ ထုတ္ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္ အမွတ္စဥ္ ၅၇၀ မွာ ေဖာ္ျပထားတာေလးကို တင္ဆက္လိုက္တာပါ။ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆက္ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို လူငယ္ေလးေတြ ေပးပို႔ေနတဲ့ မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္ ဓာတ္ေခ်ာစာေနာက္ထပ္ ႏွစ္ေစာင္မွာလည္း အဲဒီ့ “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘ၀ စာအုပ္ထဲက” အေၾကာင္းအရာကို သူတို႔ဘာသာ ဘာသာျပန္ထားတာေလးေတြ ျဖစ္ေနျပန္တာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေကာင္းတာေလးကို မွ်ေ၀ခ်င္တဲ့ ေစတနာကို ခံစားမိရသလို တစ္ဖက္ကလည္း လူငယ္ေတြရဲ႕ စာဖတ္အား တအားက်ဆင္းေနတာကို သက္ေသထူသလို ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ရင္ထဲမွာ မခ်ိလွဘူး။

Who Dares?

မည္သူ ျငင္း၀ံ့ပါသနည္း

(၁)
၂၀ဝ၃ခုႏွစ္ ဇြန္လ၏ ပထမပတ္တြင္ ကြ်န္ေတာ့္ထံ ဖုန္းဝင္လာပါသည္။ အထင္ကရ အပတ္စဥ္ထုတ္တစ္ေစာင္မွဟုဆိုသျဖင့္ ဖုန္းကို လက္ခံလိုက္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို အင္တာဗ်ဴးခ်င္လို႔ပါဟု တစ္ဖက္က ေျပာပါသည္။

မိန္းကေလးသာဆိုလွ်င္ ေတာင္းတစ္လံုးႏွင့္ လိုက္ေကာက္ေနရေလာက္သည္အထိ အင္မတန္ သေဘာလြယ္လွေသာ ကြ်န္ေတာ္ ဖိုးက်ိဳင္းတုတ္ကလည္း အိုက္တင္ပင္ မခံပါ။ ရပါတယ္၊ ဗ်ဴးပါခင္ဗ်ားေပါ့။ အခ်ိန္ ေတာင္းေတာ့လည္း ကိုယ္က အားေနေတာ့ လြယ္လင့္တကူပင္ ေပးလိုက္ပါသည္။

မၾကာပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီသို႔ ေဘာင္းဘီရွည္ဝတ္ ကေလးမေလး တစ္ေယာက္ ေပါက္ခ်လာပါသည္။ သြက္သြက္လက္လက္ကေလး။ ရည္ရည္မြန္မြန္၊ ႏွိမ့္ႏွိမ့္ခ်ခ်ေလး။

သူက သူ႔လိပ္စာကဒ္ျပားကို ထုတ္ေပးပါသည္။ သူကိုယ္စားျပဳရာ စာေစာင္၏ လိပ္စာကပ္ျပားႏွင့္ သူ႔အမည္ကို ေရးထားပါသည္။ သူ႔ရာထူးကမူ သတင္းေထာက္တဲ့။

သူ ေမးမည္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္အသံဖမ္းစက္ကို ထုတ္ယူကာ အသင့္ျပင္ထားလိုက္ပါသည္။ တစ္ခုခု ခြ်တ္ေခ်ာ္ပါက ခိုင္ခိုင္လံုလံု တည့္မတ္ႏိုင္ရန္ပင္ ျဖစ္သည္။

ကေလးမေလးက အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ႐ိုက္ႏွိပ္ထားေသာ ေလွ်ာက္လႊာစာရြက္တို တစ္ရြက္ကို ၾကည့္ကာ၊ ၾကည့္ကာ ေမးသြားပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း အိပ္သြန္ဖာေမွာက္ပင္ ေျပာပါသည္။

စုစုေပါင္း တစ္နာရီမွ် ၾကာပါသည္။

ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူ႔ကို ျပန္ဗ်ဴးၾကည့္မိရသည္။ ၂၁ႏွစ္သာ ရွိေသးသည္တဲ့။ အို… ငယ္ငယ္ေလးပဲ။ ကေလးေတြ ကံေကာင္းၾကသားလို႔သာ ေတြးလိုက္မိရသည္။ တို႔တုန္းက သည္လိုအခြင့္အေရးေတြ မရွိခဲ့ဘူးဟု မုဒိတာ စကားလည္း ဆိုလိုက္မိသည္။

(၂)
ေနာက္တစ္ပတ္အၾကာတြင္ ကြ်န္ေတာ့္ထံ ဖုန္းေတြ ဆက္တိုက္ဝင္လာပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမ့ေနသူမ်ားက ထိုစာေစာင္ပါ ကြ်န္ေတာ့္ဓာတ္ပံုကို ေတြ႕မွ သတိတရႏွင့္ လွမ္းႏႈတ္ဆက္ၾကတာလည္း ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္ကို ထိုကေလးမေလး ကိုယ္တိုင္ပဲ ဓာတ္ပံု ႐ိုက္ယူသြားခဲ့ပါသည္။ ဘယ္အပတ္ထုတ္မွာ ပါမွာလဲဟု ကြ်န္ေတာ္ ေမးခဲ့သည္။ သူက ေနာက္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ေနရင္ဟု ေျပာသြားခဲ့သည္။ ထို႔အျပင္ မည္သည့္အပတ္ထုတ္စာေစာင္တြင္ ပါသည္ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ့္အား ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားဦးမည္ဟု သူ႔သေဘာႏွင့္သူ ကတိကဝတ္ျပဳသြားေသးသည္။

ကြ်န္ေတာ့္မွာ မိတ္ေဆြမ်ားက ဖုန္းဆက္လာေသာအခါတြင္ ထိုအင္တာဗ်ဴးပါလာသည္ဟု နားလည္လိုက္ပါသည္။

တစ္ေယာက္ကမူ ကြ်န္ေတာ့္အား “ဆူးဒူးနင္း”ဟု စတင္ ေခၚေဝၚကာ ႏႈတ္ဆက္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ အင္တာဗ်ဴးကို အဂၤလိပ္ဘာသာႏွင့္ ထုတ္ေဝေသာ စာေစာင္မွာ ေဖာ္ျပထားသတဲ့။ ကြ်န္ေတာ့္ နာမည္ကိုလည္း “ဆူးဒူးနင္း”ဟု အဂၤလိပ္လို စားလံုးေပါင္းထားသတဲ့။ ေျပာသူက ထိုစာေစာင္မွ တာဝန္ခံမ်ားအား ေတာ္ေတာ့္ကို ပစ္ပစ္ႏွစ္ႏွစ္ ေျပာေနပါသည္။ အယ္ဒီတာမင္းမ်ားက ဆူဒိုနင္ဆိုတာ ဘာအဓိပၸာယ္လဲဆိုတာေလာက္ေတာင္ မသိၾကဘူးလား ဆိုတာအထိ ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ပါ။ ထိုစာေစာင္သည္ မွားသည့္ ေနရာတြင္ သူမတူေအာင္ ေျပာင္ေျမာက္ပါသည္။ ေဒၚအိုင္ရင္းတင္လွကို ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီးဟုလည္း ၫႊန္းဖူးသည္။ အသားျဖဴျဖဴ၊ တ႐ုတ္မ်က္ႏွာက်ႏွင့္လူကိုလည္း ေညာင္ဦးသားစာေရးဆရာ ကို႐ိုးကြန္႔ဟူၿပီး ပံုစာအမွား ထိုးဖူးသည္။ ဒါက မွတ္မိသေလာက္ လက္တန္းေျပာျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

အဲေတာ့လည္း ဆူဒိုနင္ကို “ဆူးဒူးနင္း”လုပ္လိုက္တာ သူတို႔ အတြက္ေတာ့ ထမင္းစားေရေသာက္မွ်သာ ျဖစ္ခ်ိမ့္မည္ဟု ေတြးမိျခင္းႏွင့္အတူ ရယ္သာ ရယ္ေနမိပါသည္။

ခက္သည္က ထိုအခ်ိန္အထိ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ထိုစာေစာင္ကို မျမင္ေသးပါ။ ဆူးဒူးနင္းသတင္းကို ကြ်န္ေတာ့္အား ဆက္သြယ္ေျပာၾကားခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္က မိတ္ေဆြတစ္ဦး၏ အိမ္သို႔ေရာက္ေနသည္။ ကံအားေလ်ာ္စြာ ထိုအိမ္မွာက ထိုစာေစာင္ ရွိေနသည္ဆို၍ ေတာင္းၾကည့္ရသည္။

ေတြ႕ပါၿပီခင္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္ခြက္ႀကီး စပ္ၿဖီးၿဖီးႏွင့္။ ေအာက္မွာက “ဆူးဒူးနင္း၊ စာေရးသူ”တဲ့ခင္ဗ်။ Sue Do Nin လို႔ ေပါင္းထားသည္။

ဘုရား၊ ဘုရား။ Sue ဆိုတာ အဂၤလိပ္နာမည္ ဆူဇန္ရဲ႕ အတိုေကာက္ ခင္ဗ်။ ဘယ့္ႏွယ္က ဘယ့္ႏွယ္ သည္ေယာက္်ားႀကီးက မိန္းမနာမည္ မွည့္ထားတာလဲလို႔ ျမန္မာစာမတတ္သည့္ စာဖတ္ပရိသတ္မွာ ေတြးကုန္ေလာက္သည္။ ေသဟဲ့ နႏၵိယ။

ေဘာင္းဘီရွည္ဝတ္လ်က္လာေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ သည္ေလာက္ေတာ့ မမွားတန္ေကာင္းဘူးထင္သျဖင့္၊ သူ႔ဂိုက္ကလည္း အေတာ္ေလး က်ေနသျဖင့္ စာလံုး ေပါင္းမေပးလိုက္မိ။ သူကလည္း သူ႔ေဘာင္းဘီရွည္ႏွင့္သူ အဂၤလိပ္စာလံုးေပါင္းေလာက္ေတာ့ အလြယ္ေလး မွတ္သြားရွာသလားေတာ့ မသိ။

ခက္တာက ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေယာက္်ားႀကီးတန္မဲ့ႏွင့္ မိန္းမနာမည္ႀကီးႏွင့္ ျဖစ္ေနျခင္းပင္။

(၃)
၁၉၈၉ခုႏွစ္တုန္းက သည္နာမည္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး တစ္ခါ ရွင္းဖူးပါသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၄ႏွစ္က ျဖစ္ရာ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာဗ်ဴးသူ သူငယ္မေလးမွာ ထိုအခ်ိန္က ခုနစ္ႏွစ္သမီးသာ ရွိပါဦးမည္။ ထိုအရြယ္သည္ မဂၢဇင္းေတြလည္း ဖတ္ႏိုင္ေသးသည့္အရြယ္ မဟုတ္သည့္အတြက္ သူ မသိသည္မွာ လြန္စြာမွ တရားပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း သြားေလရာမွာ သည္နာမည္ကိစၥပဲ ခဏခဏ အေမးခံေနရဆဲျဖစ္သည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၅ႏွစ္တုန္းက စိတ္ႏွင့္၊ ကိုယ့္ဘာသာ ထင္သလို ေပးခ်ခဲ့ေသာ ထိုနာမည္က လာတြင္က်ယ္ေနသည့္အတြက္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္လည္း အေတာ့္ကို စိတ္ပ်က္လွပါသည္။ (တကယ္ ေျပာတာပါဗ်ာ…)

ကိုင္း… လြန္ခဲ့ေသာ ၁၄ႏွစ္က တစ္ခါရွင္းၿပီးသား ကိစၥကို ယခု တစ္ခါ ထပ္ရွင္းပါဦးမည္။ ဆူဒိုနင္ဆိုသည္မွာ Pseudonym ဟူေသာ ေဝါဟာရကို အသံ ဖလွယ္ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အသံထြက္အမွန္မွာ /ဆ်ဴဒနင္(မ္)/ျဖစ္ပါသည္။ အဂၤလိပ္စာလံုးျဖစ္ေသာ္လည္း အမွန္မွာ ျမန္မာစာမွ ပါဠိသက္ ေဝါဟာရမ်ားႏွယ္ ဂရိဘာသာစကားမွ ဆင္းသက္လာေသာ စကားလံုးျဖစ္ပါသည္။ Pseudo ကို ျမန္မာစာအဖြဲ႕က ထုတ္ေဝေသာ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ အဘိဓာန္တြင္ “အေယာင္ေဆာင္၊ အတုအေယာင္၊ အတု” ဟု ဖြင့္ဆိုထားပါသည္။ Pseudonym ကို ယင္းအဘိဓာန္ကပင္ “အမည္ဝွက္၊ နာမည္လႊဲ၊ ကေလာင္အမည္”ဟု ေပးထားပါသည္။ အဂၤလိပ္ေဝါဟာရ အစစ္ မဟုတ္မူပါ။ ျပင္သစ္ဘာသာျဖင့္မူ Pseudonyme ဟု စာလံုး ေပါင္းပါသည္။ ဂရိသက္ ေဝါဟာရသာ ျဖစ္ပါသည္။

သည္ကိစၥကို လြန္ခဲ့ေသာ ၁၄ႏွစ္က မေဟသီမဂၢဇင္းမွတစ္ဆင့္ အက်ယ္တဝင့္ တစ္ခါ ရွင္းခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္အား လာဗ်ဴးသြားသည့္ သူငယ္မႏွယ္ ေႏွာင္းလူမ်ားအတြက္ ႏွစ္ထပ္ရွိလွ်င္ မွတ္မိေလမလားဟူေသာ အေတြးႏွင့္ ထပ္ရွင္းလိုက္ရျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။

စာနယ္ဇင္းမွာ အဘယ္မွ်ပင္ ရွင္းရွင္း၊ အျပင္ေလာကမွာ လူခ်င္း သိသြားတိုင္းလည္း ကြ်န္ေတာ့္မွာ သဟာကိုပဲ အဖန္ဖန္ ရွင္းျပေနရစျမဲမို႔ အသားေတာင္ က်ေနပါၿပီ။

(၄)
ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ထိုအင္တာဗ်ဴးက သည္မွ်ႏွင့္ မၿပီးပါ။

ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အင္တာဗ်ဴးပံုစံ (ဝါ) အေမးအေျဖပံုစံမ်ိဳးျဖင့္ ေဖာ္ျပထားျခင္းလည္းမဟုတ္မူပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို တစ္နာရီမွ် ေမးသြားသမွ်ထဲက သူတို႔ လိုခ်င္တာေလးေတြကို ေကာက္ႏုတ္ကာ ေလးလက္မ၊ တစ္ေကာ္လံစာမွ်သာ ေဖာ္ျပထားျခင္း ျဖစ္ေနျပန္သည္တမံု႔။

အင္း… ခံရၿပီေဟ့ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ခ်ည္းျဖစ္လို႔ ေနျပန္ပါပေကာ။ အညာသားမို႔လို႔ ခံလိုက္ရသည္ဟု ေျပာရေအာင္ကလည္း လာဗ်ဴးသူ ကေလးမေလးကလည္း အညာသူ၊ မံုေရြးသူခင္ဗ်။ ေအးေလ… သူတို႔ ရြာက က်ဳပ္တို႔ မႏၲေလးအထက္ မိုင္ ၈၀ ေက်ာ္က ဆိုေတာ့လည္း ေျပာင္းတစ္လံုး ပို႐ႉသြားတာေနမွာဟု ရယ္စရာ ေတြးလိုက္မိရပါသည္။

အမွန္က ကြ်န္ေတာ္နားလည္မႈ လြဲသြားျခင္းသာ ျဖစ္ေလာက္ပါသည္။

ေရာင္းၾက ဝယ္ၾကရာတြင္ “ဝယ္သူ သတိ”ဟူေသာ ေဆာင္ပုဒ္တစ္ခု ရွိပါသည္။ အင္တာဗ်ဴးခံသည့္အခါတြင္လည္း အဗ်ဴးခံသူဘက္က သတိ ထားရမည္သာ ျဖစ္သည္။ ေသခ်ာဃန စူးစမ္းရမည္သာျဖစ္သည္။

အခု ကြ်န္ေတာ့္အင္တာဗ်ဴးကို မည္သည့္ပံုစံႏွင့္ ေဖာ္ျပမည္ကို ကြ်န္ေတာ္မေမးမိခဲ့။ အင္တာဗ်ဴးကို အင္တာဗ်ဴးလို ေဖာ္ျပမည္ဟုသာ ကြ်န္ေတာ့္အေတြးႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ ယံုမွတ္ထားလိုက္မိသည္။

တကယ္ေဖာ္ျပထားသည္က သူေမးတာတစ္ခုမွ မပါ။ သူတို႔ ေခါင္း စဥ္တပ္ထားေသာကိစၥအတြက္ ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ့္အျမင္ကို ကရား ေရလႊတ္ထားဘိသကဲ့သို႔ ေဖာ္ျပထားျခင္းသာ ျဖစ္ေပသည္။

ေကာင္းပါသည္။ ထိုအတြက္ မေက်နပ္စရာမရွိပါ။

သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ ေလကုန္ခံထားရသည္၊ အခ်ိန္ကုန္ခံထားရသည္ကိုေတာ့ လႊတ္ႏွေမ်ာ သြားမိသည္လည္းအမွန္ပါ။ ထို႔အျပင္ ကြ်န္ေတာ့္ ေရစီးကမ္းၿပိဳ ေစတနာေတြကို ထိုမွ်ေလာက္ျဖင့္ စာဖတ္သူေတြ မျမင္ႏိုင္ပါ။

အိုး… ဘာ ခက္တာလိုက္လို႔။

ကြ်န္ေတာ္က စာေရးေနတဲ့သူပဲ။ အသံလည္း ဖမ္းထားလိုက္သားပဲ။  ကိုယ့္အင္တာဗ်ဴးကို သူက အစအဆံုး မေဖာ္ျပလည္း ဘာအေရးလဲ။ ကိုယ့္ဘာသာ အသံဖမ္းစက္ ျပန္ဖြင့္ၿပီး တစ္လံုးစီ ျပန္ခ်ေရး႐ံုရွိတာေပါ့။

အမယ္… ဟိုလိုသာ သူက အစအဆံုး ေဖာ္ျပရင္ စာမူခက သူပဲ ရမွာ။ အခုေတာ့ ေျဖသူ ကြ်န္ေတာ္က အစအဆံုး ျပန္ေရးလိုက္ေတာ့ စာမူခလည္း ကြ်န္ေတာ္ပဲ ရမွာ။ ဘယ့္ကေလာက္ နိပ္လိုက္ပါသလဲ။

(၅)
ကိုယ့္အင္တာဗ်ဴးကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အစအဆံုး ျပန္ေရးျပကာ စာမူခ ရသည့္ စာေရးသူဟူ၍ ဤမဟာ ဘဒၵကမၻာတြင္ ကြ်န္ေတာ္ ဆူးဒူးနင္း၊ အဲေလ… ကြ်န္ေတာ္ ဆူဒိုနင္တစ္ေယာက္သာ ရွိေလာက္ပါသည္။

(မံုေရြးသူ ကေလးမေရ သာဓုသာ ေခၚလိုက္ေပေရာ့…)

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
၂၀၀၃ခုႏွစ္ ဇြန္လအတြင္းက အလင္းတန္းဂ်ာနယ္မွာ သံုးပတ္ဆက္တိုက္ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ စာမူကို ျပန္လည္ တင္ဆက္တာပါ။  အင္တာဗ်ဴးအေၾကာင္းအရာမွာ ျမန္မာစာေပနယ္မွ ကေလးစာေပရဲ႕ အခန္းက႑ ျဖစ္ပါတယ္။ အျပည့္အစံုကို ဖတ္လိုပါက ညာဘက္က Pages ေအာက္မွ Interview with MT ဆိုတာေလးကို Click လုပ္ၿပီး ဖတ္ရွဳေတာ္မူၾကပါခင္ဗ်ား။

Brand New Piece: Phone Story (Latest)

ဖုန္းေဇာ

————————————————

ဖုန္းသံျမည္လာတယ္။

“ဟယ္လို…”

“မိန္းမလား…”

“ရွင္…”

“မိန္းမလားလို႔…”

“မ… မဟုတ္ပါဘူးရွင္။ ကြ်န္မ သည္အိမ္က အိမ္ေဖာ္ပါ”

“ဪ… ေအး… ေအး။ မင္း မမေလးေရာ ရွိလား”

“ဟုတ္… ရွိပါတယ္ရွင့္”

“မမေလးကို ေခၚေပးကြာ။ အေရးႀကီးလို႔….”

“ရွင္… မမေလးက သူ႔အမ်ိဳးသားနဲ႔ အိပ္ေနပါတယ္ရွင္။ မေခၚေပးရဲဘူးရွင့္”

“ဘာ… သူ႔ေယာက်္ားနဲ႔… ဟုတ္လား”

“အင္းေလ… မဟုတ္ဘူးလား…”

“ဘယ္ကလာ… သည္မယ္… ငါကမွ သူ႔ေယာက်္ား။ ေကာင္မက ေတာ္ေတာ္ လင္ေပါေနတယ္ မွတ္တယ္။ အခု လင္ငယ္နဲ႔ အၾကည္ဆိုက္ ေနတယ္ေပါ့။ ေတာက္… ေသမယ့္သာမွတ္။ ေဟ့… ေဟ့… မင္းအခုခ်က္ခ်င္း အဲဒီ့အခန္းထဲဝင္ၿပီး အဲဒီ့ေကာင္မကိုေရာ၊ သူ႔အေကာင္ကိုေရာ သြားသတ္စမ္းကြာ…”

အိမ္ေဖာ္မေလး ဆတ္ခနဲ တုန္သြားၿပီးမွ…

“ရွင္… မ… မလုပ္ပါရေစနဲ႔ရွင္…”

“ေတာက္… နင္ပါ သူတို႔နဲ႔ အတူ ေသခ်င္လို႔လား။ ငါ အခု ခ်က္ခ်င္း ျပန္လာလိုက္ရ သံုးေလာင္းၿပိဳင္ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ သြားစမ္း၊ သြားစမ္း၊ အိမ္ေရွ႕ အလွျပစင္ရဲ႕ အေပၚဆံုး အံဆြဲထဲမွာ ေသနတ္ရွိတယ္။ ေမာင္းလဲ တင္ထားၿပီးသား။ က်ည္လဲ အျပည့္ပဲ။ ၾကားလား…”

“ဟုတ္… ဟုတ္ကဲ့ရွင့္…”

“အဲဒီ့ ေသနတ္ယူၿပီး ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို ပစ္သတ္။ ျဖစ္သမွ် ငါရွင္းမယ္။ ၾကားလား…”

“ဟုတ္… ဟို… ဟိုေလ…”

“ဟိုေလေတြ၊ သည္ေလေတြ လုပ္မေနနဲ႔။ နင္ပါေသခ်င္လို႔လား”

“မ… မဟုတ္ပါဘူးရွင္…”

“ဒါဆို… သြား… သြားသတ္ေခ်”

“ဟုတ္… ဟုတ္… သြား… သြားပါ့မယ္”

ခဏအၾကာတြင္ ဒိုင္းခနဲျမည္ေသာ ေသနတ္သံႏွစ္ခ်က္ကို ၾကားလိုက္ရသည္။ အိမ္ေဖာ္မေလးက ေဘးတြင္ခ်ထားေသာ တယ္လီဖုန္းကို ျပန္ ေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။

“ၿပီး… ၿပီးပါၿပီရွင္။ က်… ကြ်န္မ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲရွင့္”

“ေအး… ၿပီးရင္ ဂံုနီအိတ္နဲ႔ အေလာင္းေတြကို ထုတ္ၿပီး အိမ္ေရွ႕ကို ဆြဲထုတ္လာခဲ့… ၿပီးရင္ ငါ့ကို ျပန္ေျပာ…”

“ဟုတ္…”

အတန္ၾကာၿပီးေနာက္…

“ၿပီး… ၿပီးပါၿပီရွင့္။ ဘာဆက္လုပ္ရပါမလဲရွင့္…”

“ၿပီးရင္ အိမ္ေရွ႕က ေရကန္ထဲ ခဏခ်ထား။ ငါ အခုျပန္လာခဲ့မယ္”

“ရွင္… ဘာႀကီး… ဘယ္ထဲကို ခ်ရမယ္…”

“ေရကန္ေဟ့… ေရကန္။ နင္ နားပင္းေနလား။ ေတာက္… သည္မွာ ေဒါသထြက္ေနရတဲ့အထဲ…”

“ဟို… ဟိုေလ… အိမ္ေရွ႕မွာ ေရကန္မရွိဘူးရွင့္…”

“ဘာ… ဘာေျပာတယ္…”

“အိမ္… အိမ္ေရွ႕မွာ ေရကန္မရွိဘူးရွင့္။ လမ္းမႀကီးပဲ ရွိတယ္”

“အယ္… ေသ… ေသခ်ာရဲ႕လား…”

“သိပ္ေသခ်ာပါတယ္ရွင္”

“ဒါ… ဒါျဖင့္ အဲဒီ့ဖုန္းနံပါတ္က ၁၂၃၄၅၆၇၈ မဟုတ္ဘူးလား”

“မဟုတ္ဘူးရွင့္… ၁၂၃၄၅၆၇၇ ပါ”

“ေဟာဗ်ာ… အင္း… ဘယ္လို ေျပာရမလဲ။ ေဆာရီးပါေနာ္။ ဖုန္းမွားသြားလို႔… အင္း… အဲ… ဒါ… ဒါပဲေနာ္”

“ဂြပ္”

🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂

ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို လွမ္းပို႔လိုက္တဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာထဲက ဟာသေလးပါ။

ဟာသကို တခုတ္တရ စာဖြဲ႕ရတာက အဲဒါမ်ိဳး ကြ်န္ေတာ္လည္း ၾကံဳဖူးလို႔ပါပဲ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း အစိတ္ေလာက္က ျဖစ္ပါတယ္။ အဲတုန္းက ကြ်န္ေတာ့္ဖုန္းနံပါတ္က ၈၂၅၂၄။ အဲဒီ့ဖုန္းက ခဏခဏ မွားတတ္တယ္။ ဖုန္း မွားတာကို လွ်ာအရွည္ေကာင္းလို႔ အသည္းတစ္ျခမ္း ပြန္းသြားဖူးတဲ့ အေၾကာင္းေတာ့ ဝတၳဳေတာင္ ေရးၿပီးခဲ့ပါၿပီ။

အခုသည္ဟာသေလးကို ဖတ္ၿပီး ျပန္သတိရတာကေတာ့ လူေတြရဲ႕ ေလာႀကီးတတ္ပံုပါ။ အေမက ဖုန္းကိုင္ၿပီး ဟဲလိုလို႔ ထူးလိုက္တဲ့အခါ တစ္ဖက္က မိန္းမက “ဟဲ့… နင့္အေမရွိလား” ဆိုတာမ်ိဳးနဲ႔ အေမၾကံဳခဲ့ဖူးပါတယ္။ အေမလည္း ကြ်န္ေတာ့္အေမပဲဗ်ာ၊ ဘယ္ေခမလဲ၊ စိတ္တိုတိုနဲ႔၊ “နင့္အေမေတာ့ မရွိဘူးဟဲ့။ အခုဖုန္းကိုင္တာ နင့္အဘြား”လို႔ ေျပာၿပီး ဂြပ္ဆို ဖုန္းခ်လိုက္ရဖူးတာမ်ိဳးက အခါခါ။

ကြ်န္ေတာ္ ၾကံဳတာကေတာ့ တစ္မ်ိဳး။ “အဘလား“ဆိုတာ ခဏခဏ ၾကံဳရတာ။ မွားပါတယ္လို႔ ေျပေပမယ့္လည္း ဆက္မွားလို႔ ေကာင္းေနၾကတဲ့ အႀကိမ္ေရက မ်ားလာေတာ့ စိတ္က ေနာက္လာတယ္။

တစ္ရက္မွာ အဲသလို ၾကံဳလိုက္ရျပန္တယ္။ မနက္ ေစာေစာစီးစီးႀကီး ခင္ဗ်။ မွတ္မိေသးေတာ့တယ္။ ဖုန္းထျမည္ေတာ့ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ေကာက္ကိုင္ၿပီး ထူးလိုက္တယ္။

“ဟယ္လို…”

တစ္ဖက္က…

“အဘလား…”
“ေအး… ေျပာ…”
“သည္… သည္လိုပါ အဘ… ကြ်န္… ကြ်န္ေတာ္တို႔စက္ေလွ ပင္လယ္ဝမွာ ျမ… ျမ… ျမဳပ္သြားလို႔ အေၾကာင္းၾကားတာပါ…”

ကြ်န္ေတာ္ ေခါင္းေမြးေထာင္သြားတယ္။ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ထင္ရာ ေျပာလိုက္တာ ဟိုဘက္က လူက အသည္းအသန္။ သည္အခ်ိန္မွ ဖုန္းမွားေနတယ္ ေျပာလိုက္ရင္ တစ္ဖက္က ဆဲခ်င္ဆဲသြားႏိုင္တယ္။ အဲေတာ့… ဆက္ႀကိတ္ေပါ့။

“ဟ… ဘယ္လိုျဖစ္သြားရတာတံုး”

“အဲဒါေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း အေသးစိတ္ မသိဘူးခင္ဗ်။ အဲ… အဲဒါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲလို႔ အဘကို ေမးတာပါခင္ဗ်”

“ေမးေနရေသးလားကြ… ဘာဆက္လုပ္ရမယ္ဆိုတာ မင္းတို႔ မသိဘူးလား။ ခက္တဲ့ေကာင္ေတြကြာ…”

“သိ… သိေတာ့ သိပါတယ္ခင္ဗ်… ဒါ…. ဒါေပမယ့္”

“ေအး… သိရင္ သိတဲ့အတိုင္းဆက္လုပ္။ ဒါပဲ”

“ဂြပ္”

ကြ်န္ေတာ္ ဖုန္းကို အျမန္ျပန္ခ်ခဲ့ရဖူးပါတယ္။

အဲဒါကေတာ့ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ပါ။ လုပ္ဇာတ္ဟာသ လံုးလံုး မဟုတ္ပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ ဓာတ္ေခ်ာစာက ရလာတဲ့ ဟာသမွာေရာ၊ ကြ်န္ေတာ့္ ကိုယ္ေတြ႕အျဖစ္အပ်က္မွာပါ ျပဆိုေနတဲ့အခ်က္က တစ္ခ်က္တည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ လူေတြရဲ႕ ကိုယ့္ေဇာနဲ႔ကိုယ္ ေလာလို႔ ပ်ာလို႔ ေကာင္းေနတတ္တဲ့ သဘာဝပါပဲ။

အဲဒီ့ ေလာပ်ာမႈဟာ တယ္လီဖုန္းဆက္ခ်ိန္မွာ အလြန္ သတိထားအပ္ပါတယ္။ ေခတ္မီ ဆက္သြယ္ေရး ကိရိယာေတြျဖစ္ေပမယ့္ သူ႔မွာလည္း အမွားအယြင္း ရွိေနႏိုင္သလို ကိုယ့္ဘက္ကလည္း ေလာပ်ာေနတဲ့အတြက္ နံပါတ္ မွားႏွိပ္မိတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ သည္အခါမွာ တစ္ဖက္က ေျဖၾကားတဲ့သူဟာ ကိုယ္ဆက္သြယ္လိုတဲ့ ဖုန္းဘက္က ဟုတ္မယ္လို႔ အပိုင္တြက္ရင္ အမွားႀကီး မွားသြားႏိုင္ပါတယ္။

သို႔ျဖစ္လင့္ကစား လူတခ်ိဳ႕ကေတာ့ အဲဒီ့အက်င့္ကို ျပင္ႏိုင္ခက္ခဲ ျဖစ္ေနတတ္ၾကပါတယ္။ အခု ကြ်န္ေတာ္ တင္ျပလိုက္တဲ့ ဟာသေလးနဲ႔ ကိုယ္ေတြ႕ အျဖစ္အပ်က္ေလးကို ဖတ္႐ႈျဖစ္သြားၾကတဲ့ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ားထဲမွာ အဲသလို ခပ္ေလာေလာနဲ႔ ဖုန္းထဲမွာ ေျပာခ်င္ရာ စြတ္ေျပာမိတတ္သူ တစ္ဦးတစ္ေလမ်ား ပါလာခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဆင္ျခင္ႏိုင္တန္ေကာင္းရဲ႕ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ဘာမဟုတ္တာေလးကို စာတစ္ပုဒ္ လုပ္လိုက္ရေၾကာင္းပါ ခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ဝ၆၀၈၀၉)

————————————————————————

၂၄-၈-၂၀၀၉ (တနလၤာေန႔)မွာမွ ထြက္လာမယ့္ အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္ အတြဲ ၁၀၊ အမွတ္စဥ္ ၄၅ မွာ ေဖာ္ျပထားတာေလး ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့(ခ္)မွာ စကတည္းက အေဟာင္းေတြကိုခ်ည္း ျပန္ေဖာ္ျပေနတာမို႔ သည္တစ္ေခါက္ အေျပာင္းအလဲေလး ျဖစ္သြားေအာင္ ေနာက္တစ္ပတ္ တနလၤာေန႔မွာမွ ထြက္လာမယ့္ ဂ်ာနယ္ထဲက အသစ္ၾကပ္ခၽြတ္ေလးကို ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲ… ဟို တယ္လီဖုန္း တစ္ျခမ္းပဲ့ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ ဒုတိယပိုင္းကိုေတာ့ ဘေလာ့(ခ္)မွာ ဆက္လက္ မေဖာ္ျပေတာ့ဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “ေျခရာၿပိဳးေျပာက္ လြမ္းပြင့္ေကာက္သီ”ဆိုတဲ့ ကိုယ္တိုင္ၾကံဳ၀တၳဳတိုမ်ား စာအုပ္ကိုပဲ ၀ယ္ယူဖတ္ရွဳၾကပါလို႔မ်ား ေမတၱာရပ္ခံလိုက္မယ္ဆိုရင္… ပရိသတ္ႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမတၱာေတြ အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္ ၀ိုင္းပို႔ၾကမလား မသိဘူးေနာ္… (တစ္ဖက္သားကိုလည္း အားနာေနရေသးတယ္ေလ… ငွဲ… ငွဲ… ငွဲ…)

Points to Ponder

ေရွ႕တင္ႏွင့္ ကြယ္ရာ

———————————————–

ထိုပြဲမွာ ကြ်န္ေတာ္က ဧည့္ေျမႇာင္။

ဦးေရႊဉာဏ္ႏွင့္ ကိုၾကည္ျမမည္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ မိတ္ေဆြႏွစ္ဦးကို ဂုဏ္ျပဳသည့္ ညစာစားပြဲ။ အစားအေသာက္ ဖြယ္ရာေသာ ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ တည္ခင္းသည့္ပြဲ။

ညစာစားပြဲျဖစ္လင့္ကစား ယမကာ မပါ။ အခ်ိဳရည္ေသာက္သူက ေသာက္၊ ေရသန္႔ေသာက္သူက ေသာက္၊ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္သူက ေသာက္။

စီစဥ္က်င္းပေပးသည့္ အဖြဲ႕မွ ဦးေဆာင္သူက ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြႏွစ္ဦးကို ဂုဏ္ျပဳစကား၊ ေက်းဇူးတင္စကားေတြ ေျပာသည္။ ထို႔ေနာက္ တစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ မိတ္ဆက္ၾက၊ စကားစျမည္ ေျပာၾကရင္း ညစာဝိုင္းေလးက စိုျပည္ေနသည္။ စုစုေပါင္း လူႏွစ္ဆယ္၊ အစိတ္ေလာက္ေတာ့ ရွိမည္။

ဦးေရႊဉာဏ္ႏွင့္ ကိုၾကည္ျမတို႔က ထိုအဖြဲ႕ေလးအတြက္ ေမတၱာျဖင့္ ကူညီခဲ့ၾကသည္ကို ေက်းဇူးတင္ေသာ ပြဲ၊ ဂုဏ္ျပဳေသာပြဲဟု အလြယ္ေျပာႏိုင္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ စားလို႔ေသာက္လို႔ ၿပီးခါနီးတြင္ ဆိုင္ထဲသို႔ လူတစ္ဦး ဝင္လာသည္။ အသားညိဳညိဳ၊ အရပ္ျမင့္ျမင့္၊ ဗိုက္ပူပူ၊ လူဝ၀၊ မ်က္လံုးျပဴးျပဴး၊ နဖူး ေျပာင္ေျပာင္။ တစ္ခါျမင္႐ံုႏွင့္ မွတ္မိလြယ္ေသာ အလံုးအဖန္ႏွင့္ မ်က္ႏွာက်။

ဦးေရႊဉာဏ္က စားပြဲတစ္ဖက္ျခမ္းဆီမွ ဆိုင္တြင္းသို႔ ဝင္လာသည့္ ထိုသူကို ၾကည့္ေနၿပီး ထိုသူ ခပ္လွမ္းလွမ္းသို႔ ေရာက္ခါမွ လွမ္းေခၚလိုက္ပါသည္။

“ေဟ့…ေဇာ္မင္း… ေဇာ္မင္း မဟုတ္လား…”

ဝင္လာသူက လွည့္ၾကည့္သည္။ ထို႔ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဝိုင္းထိုင္ေနၾကရာ စားပြဲရွည္၏ သည္ဘက္ျခမ္း ေျခရင္းဆီမွ ျပန္ေလွ်ာက္လာသည္။ ဂုဏ္ျပဳခံေတြက ေခါင္းရင္းဘက္မွာ ထိုင္ေနပါသည္။ ေဇာ္မင္းဆိုသူ၏ မ်က္ႏွာထားႏွင့္ ကိုယ္အမူအရာမွာ တမင္ ႐ိုက်ိဳး ပ်ပ္ဝပ္ျပေနေသာ ပံုပန္း ျဖစ္ေနေလသည္။

“မဟုတ္ပါဘူးခင္ဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ္ေဇာ္မင္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က ဦးေရႊဉာဏ္ရဲ႕ တပည့္ပါခင္ဗ်ာ”

မိတ္ေဆြႀကီး ဦးေရႊဉာဏ္ကား အၿငိမ္းစားဝန္ထမ္းတစ္ဦးျဖစ္သည္။ အသက္က ခုနစ္ဆယ္ခန္႔ ရွိေနပါေလၿပီ။ ဝန္ထမ္းေလာကမွာ တစ္ဘဝလံုး က်င္လည္ခဲ့သူမို႔ သူ႔မွာ အသိအကြ်မ္း တပည့္တပန္း ေပါမ်ားေနေလမည္မွာ ေျမႀကီး လက္ခတ္မလြဲေပ။

အႏွီ ေဇာ္မင္းဆိုသူ ပုဂၢိဳလ္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဝိုင္းထိပ္မွာ ဝင္ထိုင္သည္။ မူလက ဝိုင္းထိပ္ကို ေနရာယူထားေသာ တည္ခင္းဧည့္ခံသည့္အဖြဲ႕၏ ေခါင္းေဆာင္က သူ႔ကို ေနရာေပးလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

ထိုင္ၿပီးသည္ႏွင့္ ေဇာ္မင္းက အာေပါင္အာရင္းသန္သန္၊ အာဝဇၨာန္းရႊင္ရႊင္ စတင္ ေျပာဆိုေလေတာ့သည္။ ေရပက္မဝင္။ တစ္ဝိုင္းလံုး တေသာေသာ ရယ္ၾကသည္။ အမွန္မွာ ကြ်န္ေတာ္မွ လြဲ၍ က်န္တစ္ဝိုင္းလံုးက အႏွီေဇာ္မင္း ဆိုသူအား မည္သူမည္ဝါမွန္း သိေနၾကပံုပင္။ ေဇာ္မင္းကလည္း ကြ်န္ေတာ္မွ လြဲ၍ အားလံုးကို သိေနပံုရပါသည္။

သူက တစ္ဝိုင္းလံုးကို ဦးေဆာင္ေနသည္။ ပံုတိုပတ္စေတြလည္း ပါသည္။ အေတြ႕အၾကံဳေတြလည္း ပါသည္။ ၾကမ္းတမ္း ရင့္သီးေသာ စကားလံုးေတြလည္း ပါသည္။ ဝိုင္းထဲမွ သူႏွင့္ ရင္းႏွီးသိကြ်မ္းၿပီးသူမ်ားကို က်ီစယ္ေသာစကားေတြက အမ်ားဆံုး။ သူ အက်ီစယ္ဆံုးကေတာ့ ဦးေရႊဉာဏ့္ကိုပင္။

“ခင္ဗ်ားတို႔က ဦးေရႊဉာဏ့္ကို ဂုဏ္ျပဳညစာ ေကြ်းတာဆိုေတာ့ တစ္ခါက ပညာေရးမွဴးတစ္ေယာက္ နယ္ေျပာင္းရတဲ့အခါ သူ႔ဝန္ထမ္းေတြက ဂုဏ္ျပဳညစာ ေကြ်းတာကို သြားသတိရတယ္။ အဲဒီ့ ပညာေရးမွဴးက တကယ္ ျပႆနာရွာတဲ့ သူ၊ ဆီလို အေပါက္ရွာတတ္တဲ့သူဆိုေတာ့ သူ နယ္ေျပာင္းရတာကို ဝမ္းသာအားရနဲ႔ ညစာေကြ်းတာ။ သူကေတာ့ ၿမိန္႔ၿမိန္႔ႀကီးေပါ့။ သူ႔ဝန္ထမ္းေတြကေတာ့ ဝမ္းသာလံုးဆို႔ၿပီး သည္လူ ေျပာင္းသြားတာ ေကာင္းလင့္တည္းဆိုတဲ့ အမွတ္နဲ႔ ေကြ်းေနတာ။ အခု ခင္ဗ်ားတို႔ ဦးေရႊဉာဏ္ကို ေကြ်းတာလည္း အဲဒါမ်ိဳးပဲလားေတာ့ မသိဘူး”

ဦးေရႊဉာဏ္က တဟဲဟဲ ရယ္လို႔သာ ေနပါသည္။ ေဇာ္မင္းဆိုသူအား ပခံုးေလး ပုတ္၊ ေက်ာေလး သပ္ရင္း ျပံဳး၍သာ ေနသည္။ တစ္စက္မွ ခြန္းတံု႔မျပန္။

စိတ္ထင္ မိနစ္၂၀ခန္႔ ၾကာသြားပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာ အႏွီကိုေဇာ္မင္းကို သူ႔ဇနီးက မ်က္ရိပ္ျပ၍ လာေခၚသြားသျဖင့္ ကိုေဇာ္မင္းလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ဝိုင္းကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ကုပ္ကုပ္ကုပ္ကုပ္ႏွင့္ သူ႔ဇနီးေခၚရာသို႔ ပါသြားပါေတာ့သည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ညစာဝိုင္းလည္း စခန္းသိမ္းခ်ိန္သို႔ အလိုလိုေရာက္သြားေလ ေတာ့သည္။ တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ ႏႈတ္ဆက္ၾက၊ လက္ဆြဲ ေဝွ႕ရမ္းၾကႏွင့္ ၿပီးသြားသည္။

အျပန္လမ္းမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ မိတ္ေဆြႀကီးႏွစ္ေယာက္။ ယာဥ္ေမာင္း လူငယ္က ကားကို ဂ႐ုတစိုက္ ေမာင္းေနသည္။ ကားထြက္ခါစမွာပင္ ကိုၾကည္ျမ က တစ္စခန္းထသည္။

“ကိုေဇာ္မင္းဆိုတဲ့လူကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မႀကိဳက္ဘူးဗ်ာ။ ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ၊ သူ႔ေနရာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔ အတင္းဝင္လာၿပီး ပြဲဖ်က္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သည္ပြဲက ဆရာဦးေရႊဉာဏ္ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့ပြဲ။ အဲဒါ ဆရာဦးေရႊဉာဏ္ကိုမွ သူက အသားလြတ္ ႏွက္ေနေတာ့ ဘယ္ေကာင္းမလဲ။ ပရိသတ္က ဆရာ ဦးေရႊဉာဏ္ကို အၾကည္ညိဳပ်က္သြားႏိုင္တာေပါ့။ သည္လူဗ်ာ…”

ကြ်န္ေတာ္က ဧည့္ေျမႇာင္ျဖစ္သျဖင့္ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သည္ေတာ့လည္း ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ပီပီ ဝင္အာေခ်ာင္မိရပါေတာ့သည္။

“ဆရာဦးေရႊÓဏ္ကို အၾကည္ညိဳ မပ်က္ႏိုင္ပါဘူးဗ်ာ။ သူ႔ဝသီစ႐ိုက္နဲ႔သူ ဆိုေတာ့ က်န္တဲ့ပရိသတ္ကလည္း ဘယ္ဟာ မွန္ကင္း၊ ဘယ္ဟာ ထင္းဆိုတာ သိေနၾကမွာပါပဲ ကိုၾကည္ျမရဲ႕…”

“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေက်ကို မေက်နပ္ဘူးဗ်…”

ခက္ေတာ့ေနၿပီ။ ကိုၾကည္ျမ အမွန္ပင္ ေဒါပြေနပါသည္။ သည္ေတာ့လည္း ဟုတ္ကဲ့… ပြဲၾကည့္ပရိသတ္က ေရႊျပည္ေအး တရား ေဟာခ်င္သြားရျပန္သည္။

“ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိကရဲ႕ စကားေလးကို ျပန္ကိုးကားပါရေစ ကိုယ့္ဆရာေရ။ သူမ်ား ပါးစပ္လႈပ္တိုင္းသာ ကိုယ္က လိုက္လႈပ္ေနမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ဘဝ ဟာ သူမ်ားပါးစပ္ထဲမွာပဲ နစ္မြမ္းသြားလိမ့္မယ္ဗ်ိဳ႕…”

ကြ်န္ေတာ့္ေရႊျပည္ေအးတရားက ကိုၾကည္ျမကို မေအးေစပါ။

“ဒါေပမယ့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ္ မႀကိဳက္တာကို မႀကိဳက္ဘူးလို႔ ေျပာရဲတဲ့ သတၱိေတာ့ ရွိရမွာေပါ့ဗ်။ မဟုတ္ဘူးလား”

အလဲ့ကြဲ႕။ အဲဒါမွ ျပႆနာပဲ။ သူ႔စကားကို ကြ်န္ေတာ္ အလြန္ သေဘာက်သြားပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ႏႈတ္ကလည္း ဘရိတ္ အုပ္လို႔ မရေတာ့။

“ခင္ဗ်ားကို ခြတိုက္ေျပာတာေတာ့မဟုတ္ဘူးေနာ္ ကိုၾကည္ျမ။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ား ေျပာသလိုသာ ကိုယ္မႀကိဳက္တာကို မႀကိဳက္ဘူးလို႔ ေျပာရဲတဲ့ သတၱိ ခင္ဗ်ားမွာ အမွန္သာရွိမယ္ဆိုရင္ ေစာေစာက ထမင္းဝိုင္းမွာကတည္းက တစ္ခါတည္း ေျပာခဲ့ပါေတာ့လား။ အခုက်မွ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို လာေျပာေနတာႀကီးကက်ေတာ့ ခင္ဗ်ားစကားနဲ႔ ဆန္႔က်င္ေနျပန္သဗ်ိဳ႕…”

ကိုၾကည္ျမကလည္း မေခပါ။ ခ်က္ခ်င္း ေခ်ပသည္။

“အဲသလို ေျပာလိုက္ရင္ ဝိုင္းပ်က္သြားမွာ စိုးလို႔ေပါ့ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ေလ ေျပာထည့္လိုက္ခ်င္သမွ၊ လွ်ာ့ကို ယားလို႔…”

သူ႔အတြက္ ထြက္ေပါက္ကို ကြ်န္ေတာ္ရွာေပးလိုက္ပါသည္။

“အဲလိုဆိုလည္း အမွန္ေတာ့ လြယ္လြယ္ေလးပဲ ကိုၾကည္ျမရဲ႕။ ကိုေဇာ္မင္းလိုပဲ ရယ္သလို ေမာသလို၊ ရႊန္းသလို၊ ျပက္သလိုေလး ေျပာရင္း သူ႔ကို သာသာနဲ႔ နာနာ ႏွက္လိုက္လို႔ ရတာေပါ့ ကိုကိုရဲ႕”

သည္တစ္ခါေတာ့ ကိုၾကည္ျမ ခ်က္ခ်င္း မတံု႔ျပန္အားပါ။ သူ ေတြသြားပါသည္။ ၿပီးေတာ့မွာ သူေျပာသည္။

“ဟုတ္တယ္။ ခင္ဗ်ားေျပာတာ ဟုတ္တယ္။ က်ဳပ္ ဝန္ခံတယ္။ က်ဳပ္မွာ အဲလို ေျပာတတ္တဲ့ အရည္အခ်င္းမ်ိဳး မရွိဘူး။ အဲဒါကို ဝန္ခံတယ္ဗ်ာ…”

ဒါပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ဇာတ္လမ္းေလးက ဒါပါပဲ။

မႀကိဳက္တာကို မႀကိဳက္ေၾကာင္း လူတိုင္း ေျပာႏိုင္ပါသည္။ ငါးပိရည္ မႀကိဳက္ဘူးဗ်ာ၊ နံနံပင္ မႀကိဳက္ဘူးဗ်ာ၊ သည္အေရာင္ မႀကိဳက္ဘူးရွင့္၊ သည္ဆံပင္ပံု မႀကိဳက္ဘူးရွင့္စသျဖင့္ လူတိုင္းမွာ ႀကိဳက္ခြင့္၊ မႀကိဳက္ခြင့္ရွိသလို ေျပာခြင့္လည္း ေကာင္းေကာင္း ရွိပါသည္။

လူေတြႏွင့္ ပတ္သက္လာေသာအခါတြင္မူ ႀကိဳက္ခြင့္၊ မႀကိဳက္ခြင့္က ဆက္လက္ တည္ျမဲေနသည့္တိုင္ ေျပာခြင့္ကေတာ့ ေျပာင္းသြားပါၿပီ။ အထက္က ဥပမာလို ကာလ ေဒသ ပေယာဂေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ မ်က္ႏွာ နာစရာေတြ၊ ေထာက္ထားစရာေတြေၾကာင့္လည္းေကာင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြသည္ လူေတြႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္ မႀကိဳက္လွသည့္တိုင္ မႀကိဳက္တာကို ႏႈတ္မွ အတိအလင္းထုတ္ေဖာ္ ေျပာရန္ ဝန္ေလး ေနမိတတ္ၾကရစျမဲသာျဖစ္သည္။

အကယ္၍သာ ကိုၾကည္ျမက “မႀကိဳက္တာကို မႀကိဳက္ဘူးလို႔ ေျပာခြင့္ ေတာ့ရွိရမယ္ဗ်ိဳ႕”ဟုသာ ဆိုခဲ့ပါမူ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ပစ္ေထာက္ခံမိခဲ့မည္သာ ျဖစ္သည္။ ဟုတ္သေလ၊ သူ႔မွာ မႀကိဳက္ခြင့္ရွိသလို မႀကိဳက္တာကိုလည္း (ကြယ္ရာမွာ ျဖစ္ေစဦးေတာ့) မႀကိဳက္ဘူးဟု ေျပာခြင့္ရွိပါသည္။

သို႔ေသာ္ ကိုယ့္လူက စကားလံုး အသံုးအႏႈန္း မွားသြားသည္။ သူ႔စကားလံုးက တစ္ဆိတ္ႀကီးသြားသည္။ “ေျပာရဲတဲ့သတၱိ”ဆိုပဲ။

သည္မွာတင္ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္ မေအာင့္အဥ္းႏိုင္ေတာ့ဘဲ သူ႔ကို ေထာက္ျပမိသြားရျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

“သတၱိ”က်ေတာ့ လူတိုင္းမွာ မရွိ။ ငဲ့စရာေတြ၊ ေထာက္စရာေတြ၊ ေလာဘေတြ၊ ေမာဟေတြ၊ ဘယာဂတိေတြက သတၱိကို ဖံုးလႊမ္းထားသည္။ သည္အခါမွာ ထြက္ေပါက္က လိုလာသည္။ အေျခအေနတစ္ရပ္ကို ကိုယ္ မႏွစ္လိုေတာ့သည့္အခါ ထိုအေျခအေနကို ပညာသားပါပါႏွင့္ ေျပာင္းလဲသြားေအာင္ အားထုတ္ျခင္းပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

အထက္က ျဖစ္ရပ္တြင္ ကိုေဇာ္မင္းသည္ ဗလြတ္ရႊတ္တ၊ ေဟာင္ဖြာ ေဟာင္ဖြာႏွင့္ လူတကာကို လွည့္လည္ ႏွိပ္ကြပ္ေနသည္။ သည္လို အေျခအေနမ်ိဳးကို ကိုယ္မႏွစ္လိုေတာ့ပါက ျပင္ယူသည့္ နည္းလမ္းမွာ လြယ္လွသည္။ သူ႔ နည္းတူပင္ ဗလြတ္ရႊတ္တေတြ၊ ေဟာင္ဖြာ ေဟာင္ဖြာေတြ ထလုပ္ကာ ေရပက္ မဝင္ျဖစ္ေနေသာ သူ႔ေနရာကို အသာဝင္ယူလိုက္ျခင္းျဖင့္ သူ႔ကို ေနာက္တန္း ျပန္ပို႔လို႔ရပါသည္။

ခ်ေရးလိုက္ေတာ့ အလြယ္ေလး။ လက္ေတြ႕တြင္မူ ထိုသို႔ ပညာသားပါပါ ျပန္လည္ ထိန္းသိမ္းတတ္ဖို႔မွာ မလြယ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကိုၾကည္ျမႏွယ္ ဝန္ခံရပါလွ်င္ နည္းကိုသာ သိပါသည္။ လက္ေတြ႕တြင္ ထိုနည္းကို အခါခပ္သိမ္း ခ်မသံုးႏိုင္ေသးပါ။

အမွန္ေတာ့ အေလ့အက်င့္ပင္ျဖစ္သည္။ ပညာသားပါပါႏွင့္ တစ္ဖက္သားကို ပိႆေလးႏွင့္ ေဘးပစ္သလိုလည္း မျဖစ္ေစဘဲ မိမိ မႏွစ္သက္သည္ကို မႏွစ္သက္ေၾကာင္း တိတိလင္းလင္း ေျပာတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ထားလွ်င္ ရပါသည္။ ထို႔အတူ မိမိ၏ရပ္တည္မႈကို အခိုင္အမာေျပာတတ္ရန္လည္း ေလ့က်င့္ယူလွ်င္ ရပါသည္။ ဒါ ကြ်န္ေတာ့္စကားမဟုတ္ပါ။ သုေတသနအသီးသီးအရ ေပၚထြက္လာေသာ စီမံခန္႔ခြဲေရးနယ္ပယ္မွ ဆက္သြယ္အသိေပးေျပာၾကားမႈ ဘာသာရပ္တြင္ အထင္အရွား ဆိုထားေသာ စကားပင္ျဖစ္ပါသည္။

မည္သို႔ေလ့က်င့္မည္နည္း။

ပထမဆံုးကေတာ့ ကိုယ္မႀကိဳက္တာ၊ ကိုယ္သေဘာမေတြ႕တာကို ကြယ္ရာက်မွ အထုတ္ျဖည္တတ္ေသာ အေလ့အက်င့္ကို အရင္ဦးဆံုး ေဖ်ာက္ရမည္ ျဖစ္သည္။ ကြယ္ရာမွာ ေျပာေနမည့္အစား ေရွ႕တင္ မေျပာျဖစ္ခဲ့သည့္ အေၾကာင္းရင္းမ်ားကို ျပန္ဆင္ျခင္ရမည္မွာ ဒုတိယအဆင့္ ျဖစ္သည္။ ေစာေစာက ကိုၾကည္ျမ ေျပာသလို ပြဲပ်က္သြားမွာ စိုးလို႔ဟူေသာ အေၾကာင္းရင္းမ်ိဳးကို ရသည့္အခါ တတိယဆင့္အေနျဖင့္ ပြဲမပ်က္ေအာင္ ဘယ္လို ေျပာမလဲဟူေသာ နည္းလမ္းကို စဥ္းစားရပါေတာ့မည္။

နည္းလမ္းကို ရွာေတြ႕ၿပီဆိုသည္ႏွင့္ အလားတူ ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးႏွင့္ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ၾကံဳရသည့္အခါ ထိုနည္းအတိုင္း ခ်ေျပာၾကည့္ျခင္းမွာ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ ပင္ျဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္သာ ကိုၾကည္ျမေနရာမွာဆိုလွ်င္ ဘာလုပ္မည္နည္းဟု ေမးစရာ ရွိပါသည္။ အမွန္ေတာ့ ထိုစဥ္က ထိုပြဲမွာ ေငါက္ခနဲ ေပၚလာေသာ ေဇာ္မင္းကို ကြ်န္ေတာ္လည္း သိပ္မၾကည္လင္လွပါ။ သို႔ေသာ္ ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း ကြ်န္ေတာ္က ဧည့္ေျမႇာင္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္နယ္ပယ္လည္း မဟုတ္။ ေဘာလံုးစကားႏွင့္ ေျပာလွ်င္ ကြင္းက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ စိမ္းေနသည္။

သည္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဘာလုပ္တယ္ မွတ္ပါသနည္း။ ပထမဆံုးက အိတ္ထဲမွ ကင္မရာကို ထုတ္ကာ အာေပါင္အာရင္း သန္ေနေသာ ကိုေဇာ္မင္းကို ဓာတ္ပံုေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ ႐ိုက္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ သူ႔စကားကို စိတ္ဝင္တစား နားေထာင္ျပၿပီး သူ႔စကားအတိုင္း အလိုက္သင့္ ေခါင္းညိတ္တာ၊ ျပံဳးတာ၊ အံ့အားသင့္တာ၊ ရယ္ေမာတာမ်ားကို ဟန္ပါပါလုပ္ေပးလိုက္ပါသည္။ စကားစ သတ္ၿပီး သူေနရာမွ ထခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္က ဦးေဆာင္ကာ သူ႔ကို လက္ခုပ္ ဩဘာေပးလိုက္သည္။ ထိုေရာအခါ က်န္သူေတြလည္း မေနသေတာ့ဘဲ လက္ခုပ္တေျဖာင္းေျဖာင္း တီးၾကရေတာ့သည္။

ကိုေဇာ္မင္း ေက်နပ္သြားေလၿပီ။ စားပြဲမွအခြာတြင္ မ်က္ႏွာစိမ္းျဖစ္ေနေလ သူ ကြ်န္ေတာ့္ပခံုးကိုပင္ ပုတ္ကာ သူက ႏႈတ္ဆက္သြားပါေလသည္။

ကြ်န္ေတာ္ကျဖင့္ ဝမ္းထဲက က်ိတ္ရယ္ေနခဲ့ပါသည္။ အမွန္ေတာ့ သူ႔ကို ဘီးတပ္ေပးလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ လုပ္ေပါက္ေၾကာင့္ သူ႔ကိုယ္သူ အေတာ္ အဟုတ္မွတ္ေခ်ေတာ့မည္။ ထိုအခါ သူ႔ဝစီစ႐ိုက္ကိုလည္း ျပင္ရေကာင္းမွန္း သိေတာ့မည္ မဟုတ္ေခ်။ မျပင္လွ်င္ ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ တစ္ခ်ီမဟုတ္ တစ္ခ်ီတြင္ ႏႈတ္ေၾကာင့္ပင္ မုခ်ေသရေပလိမ့္မည္။

ဒါက ထိုအေျခအေနကို ကြ်န္ေတာ့္နည္းႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တံု႔ျပန္လိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

ထိုေန႔ညခင္းက မိတ္ေဆြ သံုးဦးရွိသည္။ ကာယကံရွင္ ဦးေရႊဉာဏ္ကလည္း ျပံဳးကာ ရယ္ကာ၊ ပုတ္ခါသပ္ခါျဖင့္ ေရငံုေခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း အထက္က နည္းအတိုင္း ေနခဲ့သည္။ က်န္တစ္ဦးကေတာ့ ထိုသူ႔အေပၚ မၾကည္လင္ေၾကာင္းကို အခ်င္းခ်င္းက်ေတာ့မွ ေဒါသတႀကီး ေပါက္ကြဲျပေနခဲ့ပါသည္။

သတၱဳခ်လွ်င္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သံုးဦးစလံုး သူ႔နည္းႏွင့္သူ မွန္ေနၾကသူခ်ည္းသာျဖစ္သည္။ ကိုၾကည္ျမ မွားသည္။ ဦးေရႊဉာဏ္မွားသည္။ ကြ်န္ေတာ္သာ အမွန္ဟုဆိုရန္ လံုးဝ မသင့္လွေခ်။

ကိုၾကည္ျမ မွားသြားသည္ကား စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၲေက်ာ္
(၁၇၀၈၀၈ – ၿမိတ္ၿမိဳ႕တြင္ ေရးသည္)

—————————————————————————

(၂၀၀၈ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ပထမပတ္ထုတ္ အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္မွာ ေရးခဲ့တာေလးကို ျပန္လည္ ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။)

Peanuts & Garlic

ေျမပဲေလွာ္နဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴ

———————————————————————————————-


တနဂၤေႏြတစ္ရက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ႏွစ္သက္စြဲလန္းခဲ့တဲ့ ေတးသီခ်င္းမ်ားဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ အက္(ဖွ္)အယ္(မ္) ေရဒီယို အသံလႊင့္ဌာနက လႊင့္ဖို႔ ေျပာလာတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူတို႔ စတူဒီယိုမွာ အသံ သြားသြင္းပါတယ္။ စတူဒီယိုက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ လွည္းတမ္းလမ္းဆံုမွာ ရွိတယ္။

အသံသြင္းၿပီး အျပန္မွာေတာ့ အေတာ္ဆာေနၿပီ။ မနက္ အိမ္က ထြက္ကတည္းက ေကာ္ဖီခြက္ႀကီး တစ္ခြက္သာ ေသာက္ခဲ့ၿပီး စတူဒီယိုကို ေရာက္ခဲ့တာပါ။ အသံသြင္းတာက လိုသည္ထက္ ပိုၾကာသြားတယ္။ ၾကာဆို ကြ်န္ေတာ္က မိေက်ာင္းသား၊ လွ်ာက ခပ္ရွည္ရွည္ဆိုေတာ့ သူမ်ားေတြ တစ္ႀကိမ္၊ မိနစ္ ၃၀ေလာက္ လႊင့္႐ံုနဲ႔ ျပတ္မယ့္အစီအစဥ္ဟာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔က်မွ ႏွစ္ႀကိမ္ခြဲၿပီး တစ္နာရီေလာက္ လႊင့္ရမယ့္ အစီအစဥ္ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။

အသံသြင္းၿပီးေတာ့လည္း သူတို႔ေတြနဲ႔ ဆက္ထိုင္ၿပီး စကားေတြ ေျပာေနျဖစ္ေသးတယ္။ ဝန္ထမ္းေတြက လူငယ္ေလးေတြဆိုေတာ့ လူငယ္ေတြကို အခြင့္သာတိုင္း စကားေျပာခ်င္ေနမိတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အခ်ိန္ကို မႏွေမ်ာမိေတာ့ဘူး။ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ သူတို႔ စတူဒီယိုက ျပန္ထြက္ခ်ိန္က အေတာ္ ေနာက္က်ေနၿပီ။ သည္အထဲ လွည္းတန္းကို သြားမွာဆိုေတာ့ ဇနီးသည္က ဆကာႀကီး မုန္႔ဟင္းခါးေလး ဝယ္ခဲ့ေပးဖို႔ မွာလိုက္ေသးတယ္။ အဲေတာ့ အိမ္အတြက္ မုန္႔ဟင္းခါး ဝင္ဝယ္လိုက္ရေသးသေပါ့။

ဆာေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ မုန္႔ဟင္းခါးနံ႔ရေတာ့ ပိုလို႔ ဆာလာပါတယ္။ အခ်ိန္က မြန္းလြဲေနၿပီမို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္မွပဲ ထမင္းစားဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္ၿပီး ကားကို အိမ္ဘက္ ျပန္လွည့္လိုက္ပါတယ္။

တနဂၤေႏြေန႔ပင္ ျဖစ္လင့္ကစား လွည္းတန္းလမ္းဆံုမွာေတာ့ ယာဥ္ေၾကာက က်ပ္သိပ္ ႐ႈပ္ေထြးေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က လွည္းတန္းလမ္းအတိုင္း အေရွ႕ဘက္ကို ျပန္တက္ရမွာ။ အမွန္က ကြ်န္ေတာ့္အိမ္နဲ႔ လွည္းတန္းလမ္းမနဲ႔က တစ္ေျဖာင့္တည္း။ ကြ်န္ေတာ္က တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းသစ္မွာ ေနတာဆိုေတာ့ အေရွ႕ထိပ္နဲ႔ အေနာက္ထိပ္လို ျဖစ္ေနတာေပါ့။

ယာဥ္ေၾကာသာ ရွင္းၿပီး ပံုမွန္အတိုင္းသာ သြားရမယ္ဆိုရင္ အိမ္ကို ငါးမိနစ္ေလာက္အတြင္းမွာ ရႊတ္ခနဲ ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ အခုေတာ့ တစ္ခ်ိန္က ကမာရြတ္အဝိုင္းႀကီး ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ လွည္းတန္းလမ္းဆံု အခ်က္ျပမီးတိုင္မွာ မီးနီက အၾကာႀကီး မိေနတယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္စိေအာက္ကို ေျမပဲဆားေလွာ္သည္ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္။ ေျမပဲဆားေလွာ္ အထုပ္ ပိစိေလးေတြကို ႏွစ္ေတာင္ေလာက္ ျမင့္တဲ့ ပလတ္စတစ္အိတ္ႀကီးထဲမွာ စီစီရီရီ ထည့္ထားတယ္။ ပလတ္စတစ္အိတ္ႀကီးက ဝိုင္းဝိုင္းႀကီးဆိုေတာ့ ေတာင္းလိုျဖစ္ေနတာပ။

ေတာင္းထက္သာတာက တိုးလွ်ိဳေပါက္ ျမင္ေနရတာပဲ။ အျမင္နဲ႔တင္ စားခ်င့္စဖြယ္ ျဖစ္ေနတာကတစ္ေၾကာင္း၊ ဝမ္းလည္း ဟာေနတာက တစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ေျမပဲေလွာ္ဝါးဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္မိရၿပီး ေဈးသည္ကို လွမ္းေခၚလိုက္တယ္။ ေဈးေမးလိုက္ေတာ တစ္ထုပ္တစ္ရာတဲ့။ ငါးရာဖိုးေျခာက္ထုပ္ေပးမယ္ လို႔ ေျပာပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အိတ္ထဲမွာက တစ္ေထာင္တန္ေတြခ်ည္းပဲျဖစ္ေနတယ္။ ငါးရာတန္က မရွိဘူး။ မီးပြိဳင့္က အခ်ိန္မေရြး စိမ္းသြားႏိုင္တာမို႔ အမ္းတာေတြ ျပဳတာေတြ မလုပ္ခ်င္တာနဲ႔ တစ္ေထာင္ဖိုးပဲ ဝယ္ခ်လိုက္ပါတယ္။ သူက ေျမပဲေလွာ္ ထုပ္ကေလးေတြ ေရတြက္ၿပီး ေပး၊ ကြ်န္ေတာ္က တစ္ေထာင္တန္ ေပးၿပီးသြားေပမယ့္ မီးက တကယ့္တကယ္ မစိမ္းေသးပါဘူး။

ေျမပဲေလွာ္ထုပ္ကို ေဖာက္တယ္၊ ဝါးတယ္။ ေျမပဲဆားေလွာ္သာမက ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ ၾကြပ္ၾကြပ္ကေလးေတြပါ ႏိုင္းခ်င္းထည့္ထားေတာ့ စားလို႔ အဆင္ေျပေနသလိုပါပဲ။ ဟာေနတဲ့ ဝမ္းအတြက္ ဘာမွ ထူးၿပီး မေထာင္းသာေပမယ့္ တစ္ခုခု ပါးစပ္ထဲ ထည့္လိုက္ရတဲ့အတြက္ ဆာတယ္ဆိုတဲ့ အာလ်ကေတာ့ အထိုက္အေလ်ာက္ ေျပသြားပါတယ္။

သည္လိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေျမပဲဆားေလွာ္ တစ္ထုပ္ၿပီး တစ္ထုပ္ ေဖာက္စားရင္း အိမ္ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္လို႔ပဲ အလြယ္ ေျပာၾကပါစို႔ရဲ႕။ ကားေမာင္းရင္း စားေနတာျဖစ္တာမို႔ တစ္ေၾကာင္း၊ လွည္းတန္းလမ္းဆံုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္က သိပ္အေဝးႀကီး မဟုတ္တာမို႔ တစ္ေၾကာင္း၊ စုစုေပါင္းမွ တစ္လက္မေလာက္ အနံ၊ တစ္လက္မခြဲေလာက္ အလ်ားသာ ရွိတဲ့ ေျမပဲဆားေလွာက္ထုပ္ေလး သံုး ထုပ္ေလာက္သာ လမ္းမွာ ကုန္ခဲ့ပါတယ္။ ကားေမာင္းရင္းနဲ႔ စားတာျဖစ္လို႔လားေတာ့ မသိဘူး၊ အရသာလည္း သိပ္မိမိရရ မခံစားျဖစ္ခဲ့တာလည္း အမွန္ပါ။ စားတယ္၊ ဝါးတယ္ေပါ့။ သည္ေလာက္ပဲ။

ျပႆနာက အဲဒီ့ေနာက္ သံုးရက္ေလာက္အၾကာမွာ ျဖစ္တာ။ ကြ်န္ေတာ္က အဲဒီ့ ေျမပဲဆားေလွာ္ထုပ္ေတြကို ေမ့ေတာင္ ေမ့ေတ့ေတ့ျဖစ္ေနၿပီ။ သို႔ေပမယ့္ သံုးရက္ေလာက္အၾကာ၊ တစ္ညခင္းမွာေတာ့ အဲဒီ့အထုပ္ကေလးေတြေပၚ မ်က္စိက ေရာက္သြားတယ္။

ဒါနဲ႔ ယူစားမိျပန္ေရာ ဆိုပါေတာ့။ (ကြ်န္ေတာ္က ေျမပဲတို႔၊ သီဟိုေစ့တို႔၊ သစ္ၾကားသီးတို႔၊ ဖ႐ံုေစ့တို႔၊ ေနၾကာေစ့တို႔လို သစ္ဆိမ့္ေစ့ေတြကို မက္မက္စက္စက္ စားတတ္ပါတယ္။)

သည္တစ္ခါ အဲဒီ့အထုပ္ကို ယူစားေတာ့ တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္။ ပထမေတာ့ အဟုတ္ဗ်။ သို႔ေပမင့္ စားရင္းနဲ႔ အဆင္မေျပေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီ့ထဲမွာ ေျမပဲဆားေလွာ္က ၁၄-၅ေစ့ေလာက္သာ ပါၿပီး၊ ၾကြပ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ၾကက္သြန္ျဖဴ ဆားေလွာ္ကလည္း ဆတူေလာက္ ပါေနတာပါပဲ။

စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ား ၾကံဳဖူးၾကမလားမသိဘူး။ ေျမပဲဆားေလွာ္တို႔၊ ေနၾကာေစ့ေလွာ္တို႔ေတြထဲမွာ အနံ႔ေကာင္းေအာင္ ထည့္ထားတဲ့ ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ေလး တစ္ေစ့တစ္ေလ၊ ႏွစ္ေစ့ႏွစ္ေလေလာက္မ်ား ပါလာတဲ့အခါ အဲဒီ့ ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ေလးက အလြန္စားလို႔ ေကာင္းေနတတ္တာကို ေျပာပါတယ္။ စားလက္စ ေျမပဲ၊ ေနၾကာေစ့ရဲ႕ အရသာကေန ခဏတျဖဳတ္ အလွည့္အေျပာင္း ျဖစ္သြားၿပီး ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ရဲ႕ အရသာကို ခံစားလိုက္ရတာမ်ိဳးပါ။

တျခားသူေတြေတာ့ မသိဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ အဲဒါေလးကို သေဘာက် မိတတ္တယ္။

အခုလည္းပဲ ကြ်န္ေတာ္ ဝယ္လာတဲ့ ေျမပဲဆားေလွာ္ထုပ္ေတြထဲမွာ ၾကက္သြန္ျဖဴေတြ ႏိုင္းခ်င္းထည့္ထားမွန္း အေဝးက ျမင္သာေနတာမို႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဝယ္ခ်မိခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

သို႔ေပမယ့္ အခု တကယ္ စားတဲ့အခါက်ေတာ့ အဆင္က မေျပေတာ့ဘူး။ ေျပာခဲ့သလို ေျမပဲေလွာ္ေတြ အမ်ားႀကီးထဲမွာ ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ေလး တစ္ေစ့၊ ႏွစ္ေစ့ေလာက္ ပါလာတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဆင္ေျပမွာပါ။ အခုက်ေတာ့ ေျမပဲနဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴက ဆတူျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲလိုမွ မဟုတ္ရင္လည္း ၾကက္သြန္ျဖဴကေတာင္ ေျမပဲထက္ ပိုမ်ားေနသလားပဲ။

စားခါစတုန္းကေတာ့ ဟုတ္သလိုျဖစ္ေနေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ေတြခ်ည္းသာ စားရသလို ျဖစ္လာတဲ့အခါ ပါးစပ္ထဲမယ္ ဖြယ္တယ္တယ္ ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ေတြကို ဖယ္လိုက္ၿပီး တိုေရရွားေရ ျဖစ္ေနေလတဲ့ ေျမပဲဆံ ညိဳညိဳေလးေတြကိုပဲ ေရြးစားေန ျဖစ္ရပါေတာ့တယ္။ ေနာက္တစ္ထုပ္ ထပ္ေဖာက္ေတာ့လည္း အလားတူပဲ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ေတြကိုဖယ္၊ ေျမပဲဆံေတြပဲ ေရြးစား။

စားရင္းနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ လႈပ္ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ “အတိုင္းအခ်င့္”ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရကလည္း ေခါင္းထဲမွာ ေဝ့ခနဲ ေပၚလာပါတယ္။
ေျမပဲဆားေလွာ္မွာ အနံ႔သင္းေအာင္ ၾကက္သြန္ျဖဴေလး ထည့္ေလွာ္တာ ေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီ့ ၾကက္သြန္ျဖဴေလး တစ္ျမြာႏွစ္ျမြာက ေျမပဲေလွာ္ထုပ္ႀကီး တစ္ထုပ္ထဲမွာ ပါလာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေျမပဲေလွာ္စားရင္း ၾကက္သြန္ျဖဴေလး ေဖာက္ဝါးရတာကိုက အရသာ ထူးေနတတ္ခဲ့ဖူးတယ္။

သို႔ေပမယ့္ ေျမပဲေလွာ္နဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴ ဆတူေလာက္ျဖစ္ေနတာ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴက မႏိုင္ရင္ကာ မ်ားလြန္းေနတာက်ေတာ့ ေျမပဲေလွာ္ရဲ႕ အရသာက အႀကီးအက်ယ္ ပ်က္သြားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အခ်ိဳးအဆ လြဲေနလို႔ပါ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘဝေတြမွာေရာ… အဲလိုပဲ အခ်ိဳးအဆ လြဲေနတာ မရွိေပဘူးလား။ ငယ္ဘဝတုန္းက ေက်ာင္းစာနဲ႔ အေပ်ာ္အပါးၾကားမွာ အခ်ိဳးအဆ လြဲခဲ့တာေတြ ရွိတယ္။ ေက်ာင္းစာေတြ တအား မ်ားၿပီး အေပ်ာ္အပါးေတြ တအား နည္းသြားတဲ့အခါ ေက်ာင္းစာမွာေတာ့ ခြ်န္ပါရဲ႕၊ က်န္တဲ့ေနရာေတြမွာ ကခ်လာ ျဖစ္ေနတဲ့သူေတြ သည္ဒြႏၷယာႀကီးမွာ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ အေပ်ာ္အပါး အခ်ိဳးအဆ လြန္သြားလို႔ ေက်ာင္းစာမွာ ထိုက္သင့္သေလာက္ မေအာင္ျမင္တဲ့သူေတြလည္း ရွိတာပဲ။

မိဘနဲ႔ သားသမီးၾကားမွာေရာ၊ ခ်စ္တာနဲ႔ အလိုလိုက္တာရဲ႕ အခ်ိဳးအဆက အေတာ္ စကားေျပာတယ္။ ခ်စ္တာက ေျမပဲ၊ အလိုလိုက္တာက ၾကက္သြန္ျဖဴ။ ေျမပဲမ်ားရမယ့္ေနရာမွာ ၾကက္သြန္ျဖဴကပါ ေျမပဲနဲ႔ ဆတူျဖစ္ေနရင္ ေျမပဲဆား ေလွာ္အရသာပ်က္သလိုပဲ အခ်စ္ခံရသူရဲ႕ ဘဝပါ ပ်က္သြားႏိုင္ျပန္တယ္။

ေဟာၾက ေျပာၾကတဲ့အခါ၊ သင္ၾက ၾကားၾကတဲ့အခါမွာလည္း ကိုယ့္ပရိသတ္ အာ႐ံုႏိုးေနေအာင္ အရႊမ္းေလးေတြ ေဖာက္တန္ ေဖာက္ရတယ္။ အရႊမ္းက ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ပို႔ခ်မယ့္ အေၾကာင္းအရာက ေျမပဲ။ သူ႔အတိုင္းအဆနဲ႔သူ မွန္ေနမွ ေကာင္းတာ။ အရႊမ္းေတြ သိပ္မ်ားသြားရင္ ပို႔ခ်မယ့္ အေၾကာင္းအရာဆီ မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ျပန္ဘူး။

ဆက္ေတြးၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းရင္ဆိုင္ေနၾကတဲ့ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး ဘဝေတြ အားလံုးထဲက ေန႔စဥ္ကိစၥ အေထြေထြမွာလည္း အဲဒီ့ အတိုင္းအခ်င့္က အေတာ္ စကားေျပာတယ္။ အခ်ိန္အဆ မွန္ေန၊ ကိုက္ေနတဲ့အခါ အားလံုးက အဆင္ေျပေနတယ္။ အခ်ိန္အဆ လြဲသြားတဲ့အခါ အရာက မေရာက္ေတာ့ဘူး။

ေျမပဲဆားေလွာ္ တစ္ေထာင္ဖိုး ဝယ္စားမိရာကေန သည္အေတြးေတြ ေပၚလာတာမို႔ လွည္းတန္းလမ္းဆံုက ေျမပဲေလွာ္သည္ေလးကို ေက်းဇူးတင္ရပါမယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ “ေျမပဲေလွာ္နဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴ”ဆိုတဲ့ စာတန္းေလးကို အိမ္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားရင္ ေကာင္းမလားလို႔လည္း စဥ္းစားေနမိရပါေတာ့တယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ဝ၈၀၈၀၈)

————————————————————————————————

(၂၀၀၈ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ေနာက္ဆံုးပတ္မွာ ထုတ္ေ၀တဲ့ “အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္”မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာေလးကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။)