Hi-Tech Challenges and Blogs

နည္းပညာ စိန္ေခၚမႈႏွင့္ ကူမွတ္တမ္း

၁။
print_screenအလုပ္သေဘာအရ အီးေမး(လ္)မည္ေသာ ဓာတ္ေခ်ာစာကို ၁၉၉၈ ေလာက္ကတည္းက စတင္သံုးစြဲခဲ့ရသည္။ ထို႔ေနာက္ ၂၀ဝ၀ျပည့္မွာ အင္တာနက္။ ထိုစဥ္က ကြ်န္ေတာ္သည္ ဩစေၾတးလ်သံ႐ံုးမွ ေဒသခန္႔ ဝန္ထမ္း။ ျမန္မာျပည္တြင္ အင္တာနက္ သံုးစြဲႏိုင္သူ အေရအတြက္ အလြန္တရာ နည္းေသးခ်ိန္။

၂၀ဝ၃ခုႏွစ္တြင္ ထိုအလုပ္မွ ကြ်န္ေတာ္ျပဳတ္လာသည္။ အင္တာနက္ႏွင့္လည္း ေဝးခဲ့ရသည္။ ၂၀ဝ၆-၂၀ဝ၇ ေလာက္မွာေတာ့ ေရႊေတြလည္း အင္တာနက္ကို ေကာင္းေကာင္း သံုးလာၾကၿပီ။ အင္တာနက္ကေဖွးဟု ေခၚေသာ ဆိုင္ေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း ေဝဆာလာသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္မူ အလွမ္းေဝးေနဆဲ။

မလႊဲသာလြန္းေသာအခါတြင္မူ အင္တာနက္ဆိုင္ေတြကို အားကိုးရသည္။ သို႔တိုင္ေအာင္ အိမ္က ခြာရမွာကို ေသမေလာက္ ေၾကာက္တတ္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ စ႐ိုက္ႏွင့္ သိပ္မကိုက္။ မလြတ္လပ္ဟု ခံစားရတာလည္း ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စာေပးစာယူအတြက္သာ အင္တာနက္ဆိုင္ကို အားထားခဲ့သည္။ အျခားမူ သိပ္ မသံုးျဖစ္ခဲ့ေခ်။


ကံအားေလ်ာ္စြာ ၂၀ဝ၉ခုႏွစ္ ဩဂုတ္လထဲတြင္ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္မွာ ႀကိဳးမဲ့ အင္တာနက္စနစ္ ခ်ိတ္ဆက္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ထိုအခါက်မွ အင္တာနက္ မည္ေသာ အခ်စ္ေဟာင္းႏွင့္ ေကာင္းေကာင္း ျပန္ေပါင္းထုပ္ရသည္။ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္သူ႔မွလည္း အားနာစရာမလို၊ အဝတ္လဲေနစရာလည္း မလို၊ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ အခ်ိန္မေရြးထိုင္ကာ ရွာခ်င္တာ ရွာလို႔ရလာသည္။ ပို႔ခ်င္တာ ပို႔လို႔ ရလာသည္။ ဆက္သြယ္ခ်င္တာ ဆက္သြယ္လို႔ ရလာသည္။
အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အခ်စ္ေဟာင္းႏွင့္ ကုန္ဆံုးရျပန္ေတာ့သည္။

၂။
ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ အင္တာနက္ ျပတ္လပ္သြားခိုက္ ငါးႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ အင္တာနက္ေလာကတြင္ ေဝါဟာရသစ္တစ္လံုး ေပၚေပါက္လာသည္။ ဘေလာ့(ဂ္) (blog) ပါတဲ့ ခင္ဗ်ား။

ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွန္း မသိေသး။ စိတ္လည္း မဝင္စားမိေသး။ စကၤာပူေရာက္ မိတ္ေဆြေဟာင္းတစ္ဦးက အဆိုပါ ဘေလာ့(ဂ္)ကို ေရးေနသည္ဟု တစ္ဆင့္စကား ၾကားသိရသည္။

သူ ရန္ကုန္ျပန္လာခိုက္ ခဏတျဖဳတ္ေတြ႕ေတာ့ သူက ဘေလာ့(ဂ္) ေရးရတာ  ယစ္မူးေနေၾကာင္း ေျပာသြားတာကိုလည္း ၾကားလိုက္ရသည္။

အိမ္မွာ အင္တာနက္ ခ်ိတ္ဆက္လိုက္ေသာအခါတြင္မူ ကြ်န္ေတာ္လည္း ထိုဘေလာ့(ဂ္)ကို စိတ္ဝင္စားလာသည္။

၃။
ေခတ္က တသြင္သြင္စီးဆင္းေနသည္။ အရွိန္အဟုန္ႏွင့္ ျဖစ္သည္။ အရွိန္အဟုန္မွ အလြန္ျပင္းထန္ ျမန္ဆန္ေသာ အရွိန္အဟုန္။

သတင္းအခ်က္အလက္ နည္းပညာ၏ တိုးတက္မႈကား အံ့မခန္း။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လတြင္ ဥေရာပသမဂၢမွာ ဝင္အမႈထမ္းေတာ့ တစ္႐ံုးတည္းသားတစ္ခ်ိဳ႕မွာ ကြန္ပ်ဴတာကို သံုးေနၾကေလၿပီ။ သူတို႔ကို ၾကည့္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္လည္း သံုးခ်င္ လာသည္။ သို႔ႏွင့္ သူတို႔ကို ဆရာတင္လိုက္၊ အေရးဆို ကယ္ပါဦး (help) ခလုတ္ကို ႏွိပ္လိုက္ျဖင့္ ဆည္းပူးခဲ့ရာ ၁၉၈၉-၉၀ ေလာက္မွာ  ကြန္ပ်ဴတာကို ေတာ္ေတာ္ ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္လာသည္။ ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း ၂၀ဝ၀ျပည့္ႏွစ္မွာေတာ့ အင္တာနက္ႏွင့္ ရင္းႏွီးရေလၿပီ။

ေျပာလိုသည္မွာ သတင္းအခ်က္အလက္နည္းပညာ၏ တိုးတက္မႈကိုပင္ ျဖစ္သည္။ ၁၉၈၈မွ ၂၀ဝ၀ဆိုေသာ ၁၂ႏွစ္တာ ကာလအတြင္း ထိုနည္းပညာ၏ တိုးတက္မႈမွာ အလြန္ျမန္ဆန္လွသည္။  ၂၀ဝ၀ျပည့္ႏွစ္ ေနာက္ပိုင္း ျမန္ဆန္မႈကား ဒေရာေသာပါး ပိုႏိုင္လာပါသည္။

၂၀ဝ၀ျပည့္ႏွစ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အင္တာနက္ စတင္သံုးစြဲခ်ိန္တြင္ စာေလာက္၊ ပံုေလာက္ကိုသာ အင္တာနက္မွာ ၾကည့္ႏိုင္သည္။ အဲဒီ့ေနာက္ ႏွစ္ႏွစ္၊ သံုးႏွစ္ပဲ ၾကာလိုက္သည္၊ အသံေတြေရာ၊ ႐ုပ္ရွင္ေတြပါ ၾကည့္ႏိုင္သည့္ ၾကားခံ ဆက္သြယ္ေရး နည္းေပါင္းစံု (multimedia) ဆိုတာက တြင္က်ယ္လာသည္။


၂၀ဝ၃ ခုႏွစ္က ျမန္မာျပည္မွာ အင္တာနက္ဆိုင္ေတြ သိပ္မရွိေသး၊ သံုးစြဲသူလည္း မမ်ားေသး။ အခု ၂၀ဝ၉မွာေတာ့ ကေလးၿမိဳ႕က လူငယ္ေလးကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ထံ အင္တာနက္မွတစ္ဆင့္ လွမ္းဆက္သြယ္ေနေလၿပီ။ ၿမိဳင္ၿမိဳ႕တို႔၊ မိတၳီလာတို႔ကလည္း ဆက္သြယ္ေနၾကေလၿပီ။ အင္တာနက္ သံုးစြဲသူ အင္အားကား အံုႏွင့္ က်င္းႏွင့္။


၂၀ဝ၇ခုႏွစ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ႏိုင္ငံျခားသြားမည္ဆိုေတာ့ ထြက္ခြာပံုစံ (departure form) ကို လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးက အင္တာနက္မွတစ္ဆင့္ ထုတ္ေပးေနေလၿပီ။ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရအဖြဲ႕အစည္းမ်ားပင္လွ်င္ အင္တာနက္ႀကီး၏ အဆင္ေျပ၊ လြယ္ကူ၊ ထိေရာက္၊ ျမန္ဆန္မႈကို အသံုးခ်ေနေလၿပီတကား။

၄။
တသြင္သြင္စီးဆင္းေနေသာ ေရအလ်ဥ္ကို လက္ျဖင့္ ကာလို႔ မရႏိုင္သလို တမံ တုတ္လို႔လည္း မရေတာ့ပါ။ အရွိန္အဟုန္က ျပင္းလြန္းသျဖင့္ တမံေဝးစြ၊ တာပဲ ဖို႔ဖို႔၊ ဆည္ႀကီးပဲ တင္းခံခံ အမွန္ေက်ာ္လႊားသြားေတာ့မည့္ နည္းပညာ ေပါက္ကြဲမႈႀကီးပင္ ျဖစ္သည္။

ထိုအေျခအေနမွာ ကိုယ္က ထိုနည္းပညာကို မ်က္စိစံုမွိတ္ ျငင္းပယ္မည့္အစား သူ႔အားသာခ်က္မ်ားကို ခ်သံုးလ်က္ အျမတ္ထုတ္ႏိုင္မွ တန္ကာက်ေတာ့မည္ဟု ျမင္လာပါသည္။

ထိုအေတြးျဖင့္ ဘေလာ့(ဂ္)ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ အမီလိုက္ရေတာ့မည္ဟု သေဘာေပါက္လာသည္။

၅။
ဘေလာ့(ဂ္) ဆိုသည္မွာ ပင့္ကူအိမ္ မွတ္တမ္း (web log)မွ ဆင္းသက္လာေသာ စကားလံုးျဖစ္ပါသည္။ အင္တာနက္ကြန္ရက္ႀကီးကို ပင့္ကူအိမ္ႏွင့္ တင္စားၾကသည္။ ကမၻာအႏွံ႔ျဖန္႔က်က္ထားေသာ ပင့္ကူအိမ္ [worldwide web (ဝါ) www] တဲ့။

ထိုပင့္ကူအိမ္မွာ မွတ္တမ္းတင္ျခင္းကို weblog ၊ အတိုခ်ံဳ႕လိုက္ေသာအခါ blog [ဘေလာ့(ဂ္)] ရယ္လို႔ ျဖစ္လာပါေတာ့သည္။ ျမန္မာစာအဖြဲ႕က ထုတ္ေသာ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ အဘိဓာန္မွာမူ ထိုစာလံုးအတြက္ အနက္ဖြင့္ခ်က္ မပါရွိေသးပါ။ ေနာက္ဆံုးေပၚ Cambridge Advanced Learners Dictionary, 3rd Edition မွာေတာ့ ဘေလာ့(ဂ္)ကို a  diary   (= regular record of your thoughts, opinions and experiences)  that you put on the Internet for other people to read ဟု ဖြင့္ဆိုပါသည္။ “အျခားသူမ်ား ဖတ္ရွဳႏိုင္ရန္ အင္တာနက္ ေပၚသို႔ တင္ထားေသာ ေန႔စဥ္မွတ္တမ္း (ဆိုလိုသည္မွာ မိမိ၏အေတြးမ်ား၊ အယူအဆမ်ား၊ အေတြ႕အၾကံဳမ်ား၏ ပံုမွန္ မွတ္တမ္း”ဟု ဆိုလွ်င္ ရမည္ထင္သည္။

မွန္ပါသည္။ ယခုအခါ ကမၻာအရပ္ရပ္မွာ ဘေလာ့ဂါ [blogger (ဝါ) ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္းေရးသူ]ေတြ သန္းခ်ီၿပီး ရွိေနပါေလၿပီ။ အေၾကာင္းအရာစံု၊ လူေပါင္းစံု။ ဘာသာစကားေပါင္းစံု။  ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရႊျမန္မာ ဘေလာ့ဂါေတြကိုက မနည္းမေနာ။ ျပည္တြင္းမွေရာ၊ ျပည္ပမွပါ အံုက်င္းႏွင့္ ေရးေနၾကသည္။


တခ်ိဳ႕က အေပ်ာ္သေဘာ၊ တခ်ိဳ႕က မဟုတ္တမ္းတရားေတြ၊ တခ်ိဳ႕က မ႐ိုးေျဖာင့္ေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့လည္း ေလးေလးနက္နက္။ တခ်ိဳ႕က ဘာသာေရး၊ တခ်ိဳ႕က ပညာရပ္၊ တခ်ိဳ႕က ႏိုင္ငံေရး၊ တခ်ိဳ႕က အလဇၨီရွစ္ေသာင္း၊ တခ်ိဳ႕က အတင္းအဖ်င္း၊ တခ်ိဳ႕က အဝါအၾကြား။ အားလံုးက ကိုယ့္စိတ္ကူးႏွင့္ကိုယ္။ အကန္႔အသတ္မဲ့၊ အလႊတ္မဲ့၊ တေပ်ာ္တပါး။

တစ္မ်ိဳးေတာ့လည္း ေကာင္းသည္။ လူ႔စ႐ိုက္ေတြက သည္ေနရာမွာ ေပၚလာသည္။ အေၾကာင္းအရာေပါင္းစံုကိုလည္း သန္ရာ သန္ရာ ေရြးခ်ယ္ ၾကည့္ရွဳႏိုင္သည္။ ျပည္တြင္းမွ ဘေလာ့ဂါတစ္ဦးဆိုလွ်င္ ကဗ်ာလည္း အေရးေကာင္းသည္၊ ကဗ်ာႏွင့္ စာအုပ္ ေဝဖန္ခ်က္ေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး အႏွစ္အသားပါသည္။ စာေရးသူေကာင္းတစ္ဦး ျဖစ္ႏိုင္မွန္း သိေနသျဖင့္ သူ႔ကို အားတိုင္း ေျမႇာက္ေပး (ေခ်ာက္ခ်)ေနမိပါသည္။

သူငယ္နာ မစင္သူေတြလည္း တစ္ပံုတစ္ပင္ ေတြ႕ရသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ့္သေဘာႏွင့္ကိုယ္၊ ကိုယ့္ရင္ဘတ္ထဲ ရွိတာ၊ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာ၊ ကိုယ္ ထင္ရာျမင္ရာကို ကိုယ္သန္သလို ေျပာေနၾကသူမ်ားကို ဘေလာ့ဂါဟု သညာျပဳလွ်င္ လြန္အံ့မထင္ပါ။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒါေတြကို သေဘာက်ေနသည္။ တားလို႔လည္း မရႏိုင္ေတာ့သည့္ နည္းပညာေပါက္ကြဲမႈ ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ဟိုမွ သည္မွ အလွ်ိဳလွ်ိဳ ေပၚေနေသာ ဘေလာ့ဂါမ်ားကို ၾကည့္ရင္း ေခတ္၏ သေဘာကို ဆင္ျခင္မိသည္။ ပြင့္လင္းေခတ္၊ ေန႔ညမဆိုင္း အကုန္သိႏိုင္ေသာေခတ္ကို ခ်င္းနင္း ဝင္ေရာက္ေနေသာ ျပယုဂ္ေပပဲဟု နားလည္လာရသည္။

အမိႈက္ေတြ ပါေနတာ ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မတံုးဟု တခ်ိဳ႕က ေမးေကာင္း ေမးပါလိမ့္မည္။ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထင္ေတာ့ အေရးသိပ္မႀကီးလွပါ။ အမိႈက္က အမိႈက္ပံုထဲ ေရာက္သြားပါလိမ့္မည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စာနယ္ဇင္းေလာကမွာ တစ္ေလာဆီက အလွ်ိဳလွ်ိဳ ေပၚလာေသာ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္းမ်ားလိုပင္ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မည္။ တခ်ိဳ႕က တင္က်န္ရစ္သည္။ တခ်ိဳ႕ကား သက္ဆိုး မရွည္။ ပရိသတ္သည္ အခ်ဥ္မဟုတ္ ဆိုတာကို ျပဆိုေနျခင္းပင္။

ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္းဟု အနက္ရေသာ ဘေလာ့(ဂ္)ေတြလည္း ထို႔အတူပင္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ တခ်ိဳ႕ဘေလာ့(ဂ္)ေတြဆို တစ္ခါဝင္ၾကည့္ၿပီးသည္ႏွင့္ ေနာက္ထပ္ ထပ္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္သြားသည္။ စာေရးတာကလည္း ကေမာက္ကမ၊ သတ္ပံုေတြ၊ ေရးထံုးေတြလည္း ေနရာမက်၊ အေၾကာင္းအရာက်ျပန္ေတာ့လည္း အတင္းအဖ်င္းႏွင့္ ဝါၾကြားတာက မ်ားေနမွန္း တစ္ခါၾကည့္လိုက္႐ံုႏွင့္ ထင္းေနသည္။ အဲေတာ့ အဲဒီ့ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္းကို အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး ေနာက္ဝင္ၾကည့္စရာ မလိုေတာ့ေခ်။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း သူငယ္နာမစင္သည့္ အယူအဆေတြ တင္းၾကမ္း။ အဲဒါလည္း တစ္ခါၾကည့္ၿပီးသည္ႏွင့္ ေအာ္ဂလီဆန္ကာ တစ္ဖန္ ျပန္မလွည့္မိေတာ့ေခ်။


အဲဒါေတြကိုမွ မက္မက္စက္စက္ ၾကည့္ေနသူေတြလည္း ရွိသည္။ ဒါလည္း ျပႆနာမဟုတ္၊ အခ်ိန္က အဆံုးအျဖတ္ေပးသြားမည္သာ၊ သည့္ထက္ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာရလွ်င္ သမိုင္းက အဆံုးအျဖတ္ေပးသြားမည္သာပင္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ၾကားေခ်ာင္က ဝင္ၿပီး ေတာင္ေျပာ ေျမာက္ေျပာ ေလွ်ာက္ေျပာေနလည္း ေဟာရင္းသာ ပ်ံေတာ္မူရမည္မွာ အေသအခ်ာပင္။

၆။
အဆိုပါ ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္းေပါင္းမ်ားစြာကို အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ေရာ၊ ျမန္မာ ဘာသာျဖင့္ပါ ေတာ္ေတာ္ေလး ဖတ္ရွဳၿပီးသြားသည့္ ေနာက္တြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာစာေပနယ္ လက္ဖက္ရည္ပန္းကန္ထဲမွ မုန္တိုင္းေလးမ်ားကို က႐ုဏာသက္မိရေသးသည္။ ဘာတဲ့… အဆိပ္အေတာက္တို႔၊ မိႈင္းတိုက္တာတို႔ ဘာညာ သာရကာေတြ တံဆိပ္ကပ္ကာ ဟိုစာျဖင့္ မရွိသင့္ဘူး၊ သည္စာျဖင့္ မေရးသင့္ဘူး စသျဖင့္ တြင္တြင္ေအာ္ေနၾကသူမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။

အဲဒီ့ ကိုကိုေတြ အင္တာနက္ထဲကို ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ဝင္ၾကည့္ေစခ်င္စမ္းလွသည္။ မ်ားမ်ားမဟုတ္၊ တစ္ေန႔ကို ငါးနာရီႏႈန္းေလာက္ျဖင့္ တစ္ပတ္ေလာက္ပဲ အခ်ိန္ယူဖို႔ လိုပါလိမ့္မည္။ သူတို႔ေျပာေနတာထက္ ဆိုးရြားလွေသာ မရွိသင့္မရွိ ထိုက္သည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားမွာ အင္တာနက္ႀကီးေပၚတြင္ ရွိေနပါသည္။

လူဆိုတာက ႏုရာက ရင့္လာၾကသူခ်ည္းသာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ကာတြန္းေတြ၊ ဒ႑ာရီေတြ၊ နတ္သမီးေတြ၊ သိၾကားမင္းေတြႏွင့္ စာဖတ္ဝါသနာ ထံုလာရသည္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္မွာ အခ်စ္ အသည္းကြဲ ဝတၳဳတို/ရွည္ေတြကို စြဲမက္ခဲ့သည္။ ဂမၻီရေတြလည္း ဖတ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ယုတ္စြအဆံုး အလဇၨီစာေပေတြလည္း မက်န္။
အဲဒါေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ရင္မွာ တင္မက်န္ေနခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္ ေက်းဇူးတင္တတ္မည္ဆိုလွ်င္ ထိုစာေပအေထြေထြကို ေက်းဇူးတင္ထိုက္ပါသည္။ ထိုစာမ်ား၏ ေက်းဇူးေၾကာင့္ စာဖတ္ျခင္း အေလ့ေလး ထံုလာျခင္း မဟုတ္ပါေလာ။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အသက္အရြယ္ အႏုအရင့္အလိုက္ တက္ရေသာ ေလွကားထစ္ေလးမ်ားဟု ယူေသာ္ ရႏိုင္ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္သေဘာအရမူ ဘယ္စာကိုမွ အျပစ္မတင္လိုပါ။ ဘယ္စာကိုမွ ကိုယ္ႏွင့္ အယူအဆ မတူသျဖင့္ ပစ္ပယ္ရန္လည္း မလံႈ႔ေဆာ္လိုပါ။ စာဖတ္ျခင္းကို အားေပးရာတြင္ ဘာမဆို ဖတ္ဟုသာ လူငယ္ထုတစ္ရပ္လံုးကို ေမာင္းခတ္လိုလွပါသည္။ ဘာမွ မဖတ္တာထက္ စာလွ်င္ တစ္ခုခုကို ဖတ္ျခင္းကပင္ စာဖတ္ျခင္း ဝါသနာ မ်ိဳးေစ့ကို ပ်ိဳးေထာင္ျခင္း မည္ပါလိမ့္မည္။

ေနာက္ဆံုးတြင္ အားလံုးက သူ႔သေဘာ သူေဆာင္သြားၾကမည္သာလည္း ျဖစ္ပါသည္။

၇။
ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္းမ်ားမွာလည္း ထို႔အတူပင္ျဖစ္သည္။ သူ႔သေဘာ သူေဆာင္ေနၾကသလို သူ႔လမ္း သူသြားၾကပါလိမ့္မည္။

အဲ… ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္းမွာ အျခား ပံုႏွိပ္စာမ်ားႏွင့္ မတူေသာ အားသာခ်က္တစ္ခု ရွိေနသည္လည္း အမွန္။ ယင္းမွာ စာဖတ္သူက မိမိအျမင္၊ မိမိ သေဘာထားကို ခ်က္ခ်င္း တံု႔ျပန္ႏိုင္ေသာ အခြင့္အေရးရွိေနသလို မွတ္တမ္းရွင္ကလည္း ထိုတံု႔ျပန္ခ်က္မ်ားကို ခ်က္ခ်င္း သိႏိုင္၊ ေျဖၾကားႏိုင္ေသာ အခြင့္အေရးမ်ား ရရွိေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ေရးသူႏွင့္ ဖတ္သူၾကားမွာ အျပန္အလွန္ တံု႔လွယ္ ဆက္ဆံႏိုင္ေသာ အားသာခ်က္ရွိေနသည္။ ပံုႏွိပ္စာလို တစ္လမ္းသြား မဆန္လွေတာ့၊ ႏွစ္လမ္းသြား သေဘာ ေဆာင္လာသည္။

သည္အခါမွာ ဆင္ျခင္တတ္သူဆိုလွ်င္ ဆင္ျခင္ႏိုင္သည္။ တစ္နည္းေျပာလွ်င္ အမ်ားက ဝိုင္းဝန္းေဆြးေႏြးမႈမ်ားကို ခံယူရသျဖင့္ အမ်ားႀကီး ဉာဏ္ပြင့္လာႏိုင္ပါသည္။ စိတ္ကူးစိတ္သန္းအသစ္မ်ား၊ အယူအဆသစ္မ်ား ပြားမ်ားလာႏိုင္ပါ သည္။ ယင္းကား ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္း၏ အဓိက အားသာခ်က္ျဖစ္သည္။

၈။
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ နည္းပညာစိန္ေခၚမႈကို အံ့ဩမေနေတာ့ဘဲ ဝံ့ဝံ့ပင္ ရင္ဆိုင္ခ်င္ေနပါၿပီ။ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းေရာ… ရင္သပ္ေနသည့္ ဘဝမွာ ရပ္ေနလိုပါသလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မစြမ္းသာမွန္း သိလ်က္ႏွင့္ အတင္း ျငင္းပယ္ ဆန္႔က်င္ ကာဆီးလိုပါသလား။ ဒါမွမဟုတ္လည္း နင္လားဟဲ့ နည္းပညာဆိုသည့္ စိတ္မ်ိဳး ေမြးလ်က္ ထိုစိန္ေခၚခ်က္ကို လက္သင့္ခံကာ သူ႔ကို အသံုးခ်ၿပီး ကိုယ့္အတြက္ မ်က္မ်က္ကေလး ျဖစ္လာေအာင္ ၾကံေဆာင္မည္လား။

လူတိုင္းသည္ မိမိႀကိဳက္တာကို မိမိႀကိဳက္သလို ေရြးႏိုင္ၾကမည့္သူခ်ည္းသာ ျဖစ္ပါသတည္း။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
ဆူဒိုနင္
(စာၿပီးရက္ ဝ၈၀၉၀၉)

စာၾကြင္း – သူတို႔က web log ကို ေပါင္းခ်ၿပီး blog ဟု ေဝါဟာရသစ္ဖန္တီး လိုက္သလို ကြ်န္ေတာ္တို႔ကလည္း အဆိုပါ ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္းကို “ကူမွတ္တမ္း” ဟု ေခတ္ႏွင့္ေလ်ာ္ညီေသာ ေဝါဟာရသစ္တစ္လံုး ဖန္တီးလိုက္လ်င္ ေကာင္းေလမည္လားဆိုျခင္းကိုပါ ဝိုင္းဝန္းစဥ္းစားေပးေတာ္မူၾကည့္ၾကေစလိုလွပါေသးသည္။

————————-

(၂၀ဝ၉ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၂၃ရက္ေန႔ထုတ္ Bi Weekly Eleven ဂ်ာနယ္ အတြဲ ၂ အမွတ္ ၃၁ မွာ ေဖာ္ျပထားတာေလးကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။)

Will & Way

sidney-poitierျဖစ္ေအာင္လုပ္က ျဖစ္မွာဗ်

ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ ပရိသတ္နဲ႔ေတာ့ သိပ္ရင္းႏွီးမယ္ မထင္ဘူး။ ႏိုင္ငံျခား ႐ုပ္ရွင္ ဝါသနာအိုးဆိုရင္ေတာင္မွ အသက္ ၄၀တန္း၊ ၅၀တန္းေလာက္ပဲ ရင္းႏွီးႏိုင္မယ့္ သ႐ုပ္ေဆာင္တစ္ေယာက္အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။


သူက “ဆစ္ဒနီ ပြိဳင္တီယာ”တဲ့။ လူမည္း သ႐ုပ္ေဆာင္အေနနဲ႔  ႐ုပ္ရွင္သမိုင္းမွာ ပထမဆံုး ေအာ္စကာ (အကယ္ဒမီ)ဆု ရခဲ့တဲ့ မင္းသားႀကီးပါ။ သူ႔ ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းေလးက စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတယ္။

သူ႔ကို ဘဟားမား(စ္)ကြ်န္းစုမ်ားထဲက “ေၾကာင္ကြ်န္း”မွာ ေမြးခဲ့တာပါ။ သူ႔မိဘေတြက ဆင္းရဲတယ္။  ေမြးတုန္းက သူ႔ကိုယ္အေလးခ်ိန္က သံုးေပါင္သာ ရွိတာမို႔ တအား လွီတာေပါ့။ သည္ေလာက္ လွီတဲ့ဟာေလးေတာ့ သက္ဆိုးရွည္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ယူဆတာေၾကာင့္ သူ႔အတြက္ ေခါင္းတလား ပိစိေလးတစ္လံုးေတာင္ အဆင္သင့္ လုပ္ထားခဲ့ၾကပါသတဲ့။

သို႔ေသာ္ လွ်ပ္စစ္မီးလည္း မရွိ၊ အိမ္တြင္းအေရာက္ သြယ္တန္းထားတဲ့ ေရပိုက္ေတြလည္း မရွိတဲ့ အဲဒီ့ တဲကေလးထဲမွာ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ေနရတဲ့ မိသားစု ၾကားက အဲဒီ့ လူစဥ္ မမီတဲ့ ကေလးေလးက အသက္ ရွင္လာခဲ့တယ္။ အဲသလိုနဲ႔ အတန္းေက်ာင္းဆိုလည္း ႏွစ္တန္းထက္ ပိုၿပီး မေနလိုက္ရဘူး။ အသက္ ေျခာက္ႏွစ္၊ ခုနစ္ႏွစ္ေလာက္မွာ ေက်ာင္းက ထြက္ၿပီး ခရမ္းခ်ဥ္ စိုက္ခင္းေတြမွာ သြားအလုပ္လုပ္ရေတာ့တဲ့ ဘဝ။

သူ႔မိဘေတြက သူတို႔သားေလး အခုလို ဆင္းဆင္းရဲရဲ ေနရတာကို မၾကည့္ရက္ရွာၾကဘူး။ ဒါနဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္ဘဝကို ေရာက္ခါစမွာပဲ ဆစ္ဒနီ႔ကို မိုင္ယာမီမွာ ရွိတဲ့ သူ႔အစ္ကိုဆီ ပို႔လိုက္ၾကတယ္။ မိုင္ယာမီ ေရာက္ေတာ့ သူက ကုန္စံုဆိုင္မွာ ပစၥည္းပို႔တဲ့သူအျဖစ္ အလုပ္ဝင္ရတယ္။

တစ္ေန႔က်ေတာ့ ခ်မ္းသာတဲ့ လူျဖဴအမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္ကို ပစၥည္းတစ္ခု သြားပို႔ဖို႔ အေၾကာင္းေပၚလာတယ္။ အဲဒီ့မိန္းမႀကီးအိမ္ကို ပစၥည္းပို႔ရင္ ေနာက္ေဖးေပါက္ကပဲ ပို႔ရတယ္။ အိမ္ေရွ႕ေပါက္က ဘယ္ေတာ့မွ မပို႔ရဘူး။ ဒါကို သိမထားတဲ့ ဆစ္ဒနီဟာ အိမ္ေရွ႕ေပါက္ကို ေရာက္သြားပါတယ္။

အိမ့္ရွင္ မိန္းမႀကီးက ေနာက္ေဖးေပါက္ကို ပို႔ေပးဖို႔ သူ႔ကို ေျပာတဲ့အခါက်ေတာ့ ဆစ္ဒနီက သူ မွားသြားတဲ့အေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ အခုမွေတာ့ မထူးေတာ့တဲ့အျပင္ လူခ်င္းလည္း ဆံုေနၿပီမို႔ ပစၥည္းကို လက္ခံေပးဖို႔ ေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္။ မိန္းမႀကီးက လက္မခံဘူး။ လက္မခံတဲ့အျပင္ သည္လူမည္းေလးက သူ႔ကို ျပန္ေျပာရေကာင္းလားဆိုၿပီး စိတ္က တအားေပါက္သြားတယ္။

မၾကာပါဘူး၊ အဲဒီ့အခ်ိန္က အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ လူမည္းေတြကို အၾကမ္းဖက္တဲ့နည္းနဲ႔ ႏွိပ္ကြပ္ေနတဲ့ “ခလူ၊ ခလပ္(ခ္)(စ္)၊ ခလယ္(န္)”ဆိုတဲ့ အဖြဲ႕က ရွိေနတယ္။ အဲဒီ့အဖြဲ႕က သည္အမႈေၾကာင့္ ဆစ္ဒနီ႔ကို ေျမလွန္ၿပီး ရွာၾကပါေတာ့တယ္။ သည္မွာတင္ ဆစ္ဒနီ႔မိသားစုလည္း စိုးရိမ္တႀကီးနဲ႔ ဆစ္ဒနီ႔ကို ႏ်ဴးေယာ့(ခ္)ၿမိဳ႕ေတာ္ကို ပို႔လိုက္ၾကျပန္ပါေတာ့တယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ဆစ္ဒနီ႔အသက္က ၁၅ႏွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ သူ႔အိတ္ကပ္ထဲမွာလည္း ေငြေလးက သံုးေဒၚလာပဲ ပါတယ္။ ႏ်ဴးေယာ့(ခ္)ေရာက္ေတာ့ ပန္းကန္ေဆးတဲ့ အလုပ္တစ္ခု ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရတဲ့ လုပ္ခက သိပ္မမ်ားေတာ့ တအားကို ဆင္းရဲတာေပါ့။ ညတိုင္က်ရင္ သူ႔မွာ ပိုက္ဆံေပးၿပီး သြားရတဲ့ အမ်ားသံုး အိမ္သာထဲမွာ သြားသြားအိပ္ခဲ့ရပါသတဲ့။

တစ္ေန႔က်ေတာ့ ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္မွာ ဝင္ေရာက္ သ႐ုပ္ေဆာင္ဖို႔အတြက္ သ႐ုပ္ေဆာင္မ်ား အလိုရွိသည္ဆိုတဲ့ ေၾကာ္ျငာတစ္ခုကို သတင္းစာထဲမွာ သူ ေတြ႕သြားတယ္။ သူလည္း စိတ္ဝင္စားသြားၿပီး ေလွ်ာက္ေတာ့တာေပါ့။

တကယ္လည္း သူ႔ကို အစမ္း သ႐ုပ္ေဆာင္ခိုင္းတဲ့အခါမွာေတာ့ သူ သ႐ုပ္ေဆာင္တာက တအား ခ်ာတူးလန္ေနတယ္။ ထုတ္လုပ္သူလည္း ေဒါေတြ ပြ၊ ဆစ္ဒနီ႔လက္ထဲက ဇာတ္ၫြန္းစာရြက္ကို ေဆာင့္ဆြဲ ဆုတ္ျဖဲပစ္လိုက္ၿပီး လူအမ်ား ေရွ႕မွာတင္ပဲ မင္းလိုေကာင္မ်ိဳးက သ႐ုပ္ေဆာင္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ ပန္းကန္ေဆးတဲ့ ေကာင္ပဲ ျဖစ္မွာလို႔ ေအာ္လိုက္ ဟစ္လိုက္ပါေတာ့သတဲ့။ ဆစ္ဒနီဟာ ပန္းကန္ေဆးတဲ့ ေကာင္မွန္း အဲဒီ့ ထုတ္လုပ္သူက မသိပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ သူ႔ စကားက ဆစ္ဒနီ႔ကို အႀကီးအက်ယ္ အရွက္ရသြားေစခဲ့ပါတယ္။ က်လုဆဲဆဲ မ်က္ရည္ေတြကို ထိန္းရင္း အဲဒီ့ ထုတ္လုပ္သူရဲ႕ စကားေၾကာင့္ တစ္ေန႔က် ငါ သ႐ုပ္ေဆာင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ကို ျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ သႏၷိ႒ာန္က သူ႔ရင္မွာ ခိုင္မာ သြားပါေတာ့တယ္။


အဲဒီ့ေနာက္ ေျခာက္လလံုးလံုးအတြင္းမွာေတာ့ ဆစ္ဒနီဟာ ေရဒီယိုကို မျပတ္ နားေထာင္ၿပီး သူ႔ရဲ႕ ပလံုးပေထြးနဲ႔ ေျပာတတ္တဲ့ ကြ်န္းသား ေလယူ ေလသိမ္းကို ျပဳျပင္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါေတာ့တယ္။ ျမန္မာ နားလည္ေအာင္ ေျပာရင္ေတာ့ သူ စကားဝဲတာကို မဝဲေတာ့ေအာင္ ေရဒီယို အသံလႊင့္ခ်က္ေတြ နားေထာင္ၿပီး က်င့္ေတာ့တာပါ။

ေျခာက္လေလာက္ၾကာေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ အေတာ္ ယံုၾကည္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ သင္တန္းေက်ာင္းကို တက္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့ သင္တန္းေက်ာင္းအတြက္ ေက်ာင္းလခကိုေတာ့ အဲဒီ့ေက်ာင္းမွာပဲ သန္႔ရွင္းေရးသမားအျဖစ္ အမႈထမ္းရင္း အဲဒီ့က ရတဲ့ လခနဲ႔ ျပန္ေခ်ရတာပါပဲ။ မၾကာပါဘူး၊ ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္မွာ မထင္မရွား အခန္းေလးတစ္ခန္းကေန သူ စသ႐ုပ္ေဆာင္ရ ပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ စင္ေပၚမွာ သူသ႐ုပ္ေဆာင္တာက အခ်ိဳးသိပ္မက်ေတာ့ ပရိသတ္က ရယ္ၾကပါတယ္။ မရယ္သင့္တဲ့ ျပကြက္မွာ ရယ္ၾကတာ ျဖစ္ေပမယ့္လည္း ပရိသတ္ရဲ႕ အာ႐ံုကို တစ္နည္းတစ္ဖံု ဖမ္းစားႏိုင္ခဲ့တာလည္း အမွန္ပါပဲ။


အဲဒီ့ကေန တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သူဟာ ျပဇာတ္ေတြမွာ ေနရာရလာပါေတာ့တယ္။ ၁၉၅၀ျပည့္ႏွစ္မွာေတာ့ “ထြက္ေပါက္မရွိ”ဆိုတဲ့ ဇာတ္ကားမွာ ပါဝင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ခြင့္ ရလာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့ကမွ အားလံုးက ဝိုင္းႏွိမ္ေနတဲ့ၾကား၊  လူမည္းမ်ားအတြက္ အင္မတန္မွ ခက္ခဲလွတဲ့ အေျခအေနအတြင္းမွာ သူ႔ရဲ႕ ႀကိဳးစားမႈ၊ မဆုတ္နစ္တဲ့ ဇြဲ၊ ျပင္းထန္တဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ားေၾကာင့္ အေမရိကန္ ေဟာလီးဝု(ထ္)ရဲ႕ ထိပ္တန္း သ႐ုပ္ေဆာင္ေနရာ တစ္ေနရာကို ေရာက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။

သည္ေနရာမွာ ေမးစရာတစ္ခ်က္ရွိတယ္။ အတန္းေက်ာင္းအေနနဲ႔ ႏွစ္တန္းအထိသာ ေနခြင့္ရခဲ့တဲ့ ဆစ္ဒနီဟာ ဘယ္လိုလုပ္ ထိပ္တန္းေနရာကို ရလာသလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းပါ။ ဟုတ္ကဲ့… ဆစ္ဒနီဟာ စာကို စြဲစြဲလန္းလန္း ဖတ္သူတစ္ေယာက္ပါ။ ႏွစ္တန္းအထိ ေနခြင့္ရခဲ့တဲ့အတြက္ သူဟာ စာေတာ့ ဖတ္တတ္တယ္။ စာဖတ္တတ္တဲ့အတြက္ စာကို စြဲစြဲလန္းလန္း ဖတ္တယ္။ စာအုပ္ေတြ၊ ျပဇာတ္ေတြ၊ သတင္းစာေတြ၊ မဂၢဇင္းေတြကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ဖတ္ပါတယ္။

ကေန႔ သူ႔အသက္ ၇၈ႏွစ္အထိလည္း တစ္ေန႔ကို သတင္းစား ငါးေစာင္ အပါအဝင္ အျခား စာမ်ားကို တအားဖတ္ဆဲပါပဲ။

အဲေတာ့ ပညာေရးအရ မရခဲ့ေပမယ့္လည္း ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ပညာကို စာအုပ္ေတြထဲမွာ၊ အင္တာနက္ေတြထဲမွာ၊ စာနယ္ဇင္းေတြထဲမွာ ရွာလို႔ရတယ္ ဆိုတာကို ဆစ္ဒနီက သက္ေသထူသြားခဲ့တာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ အသိပညာဆိုတဲ့ နယ္ပယ္တစ္ရပ္ဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူသားအားလံုးကို ငံ့လင့္ ႀကိဳဆိုေနတာပဲ မဟုတ္ပါလား။

၂၀ဝ၉ ဩဂုတ္လ ၂၅ရက္ထုတ္ Kazan Today စာေစာင္ထဲမွာ ေတြ႕ရတာေလးကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုတင္ဆက္လိုက္တာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္သည္လည္း အေဖက လက္ႏွိပ္စက္စာေရးေလး၊ လူလားေျမာက္ရတာက ေလာပိတဆိုတဲ့ ဟိုး ကယားျပည္နယ္ထဲက ရြာသိမ္ ရြာငယ္ေလးမွာ။ ဆစ္ဒနီ႔ေလာက္ မဆင္းရဲေပမယ့္ မျပည့္စံုတဲ့ဘဝ၊ သိမ္ငယ္တဲ့ ဘဝမွာ ေနခဲ့ရတာပါ။

အဲဒီ့ကေန ကေန႔အေျခအေန ေရာက္လာေအာင္ ခါထုတ္ နင္းတက္ခဲ့ရသူ မို႔လားေတာ့ မသိဘူး၊ ဆစ္ဒနီ ပြိဳင္တီယာဆိုတဲ့ လူမည္း သ႐ုပ္ေဆာင္ အေက်ာ္အေမာ္ရဲ႕ ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းေလးက ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ကို လာထိပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းရတဲ့ ေခတ္ကလည္း ငါးတန္းက်မွ အဂၤလိပ္စာသင္တဲ့ ေခတ္ပါ။ အဘက္ဘက္က ခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕ငဲ့ငဲ့ေနခဲ့ရေပမယ့္ ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ တက္ေအာင္ လုပ္မဟဲ့ဆိုတဲ့ ဇြဲနပဲနဲ႔ ျပင္းထန္ေသာ စိတ္မ်ားေၾကာင့္ ကေန႔အခါမွာ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဆစ္ဒနီ႔လို ကမၻာေက်ာ္ ျဖစ္မလာသည့္တိုင္ လူတစ္လံုး၊ သူတစ္လံုးေတာ့ ျဖစ္လာခဲ့ပါၿပီ။ သည္အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့တဲ့ လက္ဦးဆရာ မိဘႏွစ္ပါးအပါအဝင္ အနေႏၲာ၊ အနႏၲ ငါးပါးရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးကလည္း ရွိပါတယ္။ ဆစ္ဒနီ႔ကို သူ႔မိဘေတြက ကြ်န္းစုေလးကေန အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုထဲ တြန္းပို႔ခဲ့ၾကသလို ကြ်န္ေတာ့္ မိဘေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို  ကယားျပည္နယ္ကေန ရန္ကုန္အေရာက္ ေခၚလာခဲ့ၾကပါတယ္။


ေက်ာင္းပညာအရ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အလွမ္းေဝးခဲ့တာေတြ အားလံုးဟာ စာအုပ္ေတြက ရခဲ့တာလည္း အမွန္ပါ။ စိတ္ပညာ၊ စီမံခန္႔ခြဲေရးပညာ၊ က်န္းမာေရး၊ မ်ိဳးဆက္ပြား က်န္းမာေရး စတာေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ေရးသား ထုတ္ေဝႏိုင္ခဲ့တာဟာ အဲဒီ့အတြက္ အခိုင္လံုဆံုး သက္ေသပါပဲ။

သည္စာေလးကို ဖတ္ၿပီး အားထုတ္ခ်င္သူ လူငယ္ေလးမ်ားအတြက္ စိတ္ကူး စိတ္သန္းေကာင္းေလးမ်ား တစ္စတစ္ေလ ေပၚလာမလားဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ေရးထုတ္လိုက္ရျပန္တာကေတာ့ အထူးေျပာစရာ လိုမယ္မထင္ပါဘူးခင္ဗ်ား။


အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၁၁၀၉၀၉)

——————————

(လာမယ့္ တနလၤာ (၂၈-၀၉-၀၉) မွာထြက္လာမယ့္ “အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္” အတြဲ ၁၀ အမွတ္စဥ္ ၄၅၈ ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာ ၁၀ မွာ ေဖာ္ျပထားတာေလးကို ျပန္လည္တင္ဆက္လိုက္တာပါ။)

Though we can make a difference

KBC090910_4မတူေပမယ့္ တြဲလို႔ရတတ္ႏိုင္ေသာ္လည္း

ဆူဒိုနင္

ဆရာလူထုစိန္ဝင္းရဲ႕ “မတူေပမယ့္ တြဲလို႔ရပါတယ္”ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က ျဖည့္စြက္ေျပာဖို႔ လိုအပ္မယ္ထင္လို႔ ေျပာပါရေစ။

ပထမဆံုးတစ္ခ်က္က ဆရာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္ စေတြ႕ခဲ့တဲ့ ကာလကို ဆရာက ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီလို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ တကယ္က ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ပါၿပီ။ အတိအက် ေျပာရင္ ၁၉၉၆ခုႏွစ္ပါ။ ၁၃ႏွစ္ေတာင္ ရွိခဲ့ပါၿပီ။

သည္အခ်က္က အေရးႀကီးပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ကေလာင္သက္က ဆယ္ႏွစ္မျပည့္ေသးပါဘူး။ ရွစ္ႏွစ္မွ်သာ ရွိပါေသးတယ္။ လူသက္ကလည္း ၄၀မျပည့္တတ္ေသးဘူး။ ၃၉ႏွစ္ထဲ ေရာက္ခါစပါ။

တစ္နည္းေျပာရရင္ ၾကြေစာင္းေစာင္းနဲ႔ ထင္သလို ရမ္းကားလို႔ေကာင္းတဲ့ အရြယ္ပဲ ဆိုပါစို႔။ (အခုလည္း ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခါတစ္ခါ ရမ္းကားမိတုန္းပါပဲ။ အရင္တုန္းက အခုထက္ အဆေပါင္း ငါးရာေလာက္ ပိုဆိုးပါတယ္။)

ဆရာဦးစိန္ဝင္းဆိုတာက တကယ့္ ဝါရင့္သတင္းစာဆရာႀကီးပါ။ ကြ်န္ေတာ့္အေဖအရြယ္ပါ။ ကေလာင္သက္ခ်င္းေရာ၊ လူသက္ခ်င္းေရာ မယွဥ္သာေအာင္ ကြာျခားလွပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ငယ္စိတ္ငယ္ေသြး ငယ္မာန္အျပည့္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဆရာ ေရးလိုက္တဲ့ စာတစ္ပုဒ္(ဘာအေၾကာင္းလဲ မမွတ္မိေတာ့ပါ)ထဲက အပိုင္း တစ္ပိုင္းကို ဘဝင္မက်ျဖစ္မိတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ စိတ္လိုက္မာန္ပါေတြ ျပန္ေရးမိသြားတယ္။ ေရးၿပီးေတာ့ အဲဒီ့အခ်ိန္က ပန္းေဝသီမဂၢဇင္းကို တာဝန္ယူထားတဲ့ ဆရာေက်ာ္စိုးဝင္းလက္ထဲကို ထည့္လိုက္တယ္။ ဆရာေက်ာ္စိုးဝင္းက ဖတ္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ တြန္႔သြားပံုရတယ္။ သူက ဆရာဦးစိန္ဝင္းကို သြားျပၾကည့္ပါလား၊ ဆရာဦးစိန္ဝင္းက သေဘာတူရင္ သူထည့္ေပးမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ကိုေက်ာ္စိုးဝင္းက လူလည္။ သူ႔လုပ္နည္းလုပ္ဟန္က ေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရင္ “လန္ထြက္ေနတယ္။” ေမ်ာက္အၿမီးနဲ႔ ေမ်ာက္ကို ျပန္ခ်ည္တာေပါ့။

ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘာမွ မစဥ္းစားဘဲ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့ ဆရာဦးစိန္ဝင္းဆီ ေရာက္သြားတယ္။ ဆရာ့လက္ထဲ စာမူထည့္တယ္။ ဆရာက ဖတ္ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆရာ့ေဆာင္းပါးထဲမွာ ပါတဲ့အတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္စာမူကို ေဖာ္ျပဖို႔ ဆရာ့ဘက္က သေဘာတူခြင့္ျပဳပါေၾကာင္း မွတ္ခ်က္ေရးသားၿပီး လက္မွတ္ထိုး ေပးပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အဲဒီ့စာမူဟာ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပတဲ့အဆင့္ကို ေရာက္မလာခဲ့ဘူး။

အခု ဆရာဦးစိန္ဝင္းက သူ႔ေဆာင္းပါးမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ခ်ီးက်ဴးထားတာေတြ ဖတ္ရေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ မခ်ိမဆန္႔ခံစားရပါတယ္။ အမွန္က အဲဒီ့အခ်ိန္၊ အဲဒီ့အရြယ္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ဟာ မာန္ေလးတဝင့္ဝင့္နဲ႔ သိပ္ကို ေထာင္လႊားလို႔ ေကာင္းေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။ စာေရးတာလည္း ကေလာင္တဝင့္ဝင့္နဲ႔၊ ဟိုလူ႔ၿငိ၊ သည္လူ႔ၿငိနဲ႔မို႔ အဲဒီ့အခ်ိန္က စာေပနယ္ကို ခဏအလည္လာသြားကာ အခုအခါမွာေတာ့ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားဖန္သားျပင္ေပၚက မဆင္းေတာ့ေလတဲ့ ေရာင္းရင္းႀကီး ကိုမ်ိဳးျမတ္သူကေတာင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို “ဆူးလွည္းႀကီး”လို႔ ကင္ပြန္းတပ္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးပါ။

ဆရာဦးစိန္ဝင္းရဲ႕ ေဆာင္းပါးအေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္ တံု႔ျပန္ေရးသားထားတာေတြက ေတာ္ေတာ္ႀကီး ျပင္းထန္ပါတယ္။ ၾကမ္းတမ္းလွပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ဆရာက ကေန႔ ျပန္ေရးျပရာမွာ ခ်န္လွပ္ထားခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို အားနာလို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

သည္ေနရာမွာ ဆရာဦးစိန္ဝင္းရဲ႕ တံု႔ျပန္ပံုက အေရးႀကီးလွပါတယ္။ ဆရာ ဦးစိန္ဝင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို “လူယဥ္ေက်း ပီသတယ္”လို႔ သူ႔ေဆာင္းပါးထဲမွာ မႊမ္းထားတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ၾကြေစာင္းေစာင္းနဲ႔ ေအာက္ေျခလြတ္ေနတဲ့ အေကာင္ပါ။

ဆရာဦးစိန္ဝင္းက ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အသက္ေရာ၊ သမၻာေရာ၊ ဝါေရာ၊ ပညာပါ မယွဥ္သာေအာင္ ျမင့္မားလွပါတယ္။ ဆရာ့စကားနဲ႔ေျပာရင္ ပါဝါအရာမွာ ဆရာဦးစိန္ဝင္းက ဆင္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္က အလြန္ဆံုးမွ ခပ္ဝ၀ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ေလာက္ပဲ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ဆိတ္ေလာက္ေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး။

အထက္က ေျပာခဲ့သလို ကိုေက်ာ္စိုးဝင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပန္ခ်ည္လိုက္ခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္က ပင္ကိုသဘာဝအရကို ေနာက္ေက်ာကို ဓားနဲ႔ ထိုးတတ္သူမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ကိုယ္ေရးတဲ့စာကို ကိုယ့္ဘာသာ တိတိလင္းလင္း တာဝန္ယူခ်င္တဲ့ စိတ္ရင္းနဲ႔ ဆရာ့ဆီကို ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္သြားခဲ့တာ တစ္ခုပဲ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က လုပ္ခဲ့တာ ရွိပါတယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ဆရာ့ “အခံ”က သိပ္စကားေျပာသြားပါၿပီ။ ဆရာ့မူရင္း ေဆာင္းပါးမွာ အဲဒီ့အခ်က္ကို ဆရာက ခ်န္လွပ္ခဲ့ပါတယ္။ မခ်န္လို႔လည္း မျဖစ္ပါဘူး။ သိုးေဆာင္းဘာသာစကားနဲ႔ “ကိုယ့္ႏွဲကိုယ္ ဖိမႈတ္”ဆိုသလို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေဖာ္တဲ့ မသူေတာ္ထဲမွာ ဆရာဦးစိန္ဝင္း မပါခဲ့သလို အခု ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အေၾကာင္းကို ေရးရာမွာလည္း သူ႔ဘက္က တစ္ျခမ္းကို သိသိသာသာ လက္ေရွာင္ထားခဲ့ပါတယ္။

ဆရာ့ဘက္ကသာ ကြ်န္ေတာ့္အေရးအသားေတြကို လံုးေကာက္လိုက္ခဲ့မယ္၊ ကြ်န္ေတာ္လက္ညႇိဳးထိုးျပခဲ့တဲ့ လမင္းကို မၾကည့္ဘဲ ကြ်န္ေတာ့္လက္ညႇိဳးကိုပဲ မဲၿပီး ၾကည့္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဆရာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အခုလို ခင္မင္ရင္းႏွီးသြားတဲ့ အဆင့္ကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ေရာက္လာစရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ ဆရာက ကြ်န္ေတာ့္စာေၾကာင္းေတြၾကားထဲက အနက္အဓိပၸာယ္၊ တစ္နည္းေျပာရင္ ကြ်န္ေတာ္ပါးခ်င္တဲ့ သတင္းစကားကို လွစ္ခနဲ ျမင္လိုက္ပံုရပါတယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း (အထက္က ကိုမ်ိဳးျမတ္သူရဲ႕ ဖခင္) ဆရာသန္းေဆြရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းကို ခံုဖိနပ္နဲ႔ တင္စားတဲ့အထိ လက္သံေျပာင္ခဲ့တဲ့ ဆရာ ေသာ္တာေဆြတို႔ရဲ႕ ေခတ္ကို ျဖတ္သန္းခဲ့သူၿပီၿပီ ကြ်န္ေတာ္ ရမ္းရမ္းကားကား ကေလာင္သရမ္းတာေလာက္ကိုလည္း မႈပံု သိပ္မရပါဘူး။

အဲဒါေၾကာင့္ ဆရာ့ဘက္က လူႀကီးလူေကာင္းဆန္ဆန္ တံု႔ျပန္ခဲ့တယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ သေဘာပိုက္ပါတယ္။ ဆရာက စေတြ႕ခ်ိန္ကတည္းက ေႏြးေထြးေနတယ္။ လိႈက္လွဲေနတယ္။ ပ်ဴငွာေနပါတယ္။ ဆရာ့ဘက္က ကြ်န္ေတာ္လို ငေမ်ာက္ငေခ်ာက္ကို တေလးတစားနဲ႔ ေနရာေပးၿပီး ဆက္ဆံခဲ့ပါတယ္။ (အဲဒါ အဲဒီ့ေခတ္ ဆရာႀကီးေတြ အကုန္လံုးပါပဲ။ ဆရာ အေထာက္ေတာ္လွေအာင္၊ ဆရာစိန္ခင္ေမာင္ရီ၊ ဆရာေသာ္တာေဆြမွသည္ ဆရာသာဂဒိုး၊ ဆရာ ေအာင္ျပည့္၊ ဆရာေမာင္ဝဏၰ၊ ဆရာသုေမာင္၊ ဆရာမင္းလူ၊ ဆရာ လယ္တြင္းသား ေစာခ်စ္တို႔အထိ ကြ်န္ေတာ္ၾကံဳဖူးသမွ် အဲဒီ့ေခတ္ကို ေကာင္းေကာင္း သိမီလိုက္သူ လူႀကီးသူမေတြ အားလံုးဟာ ကြ်န္ေတာ္လို ငေမ်ာက္ငေခ်ာက္ ထင္တိုင္းက်ဲတာကို ခြင့္လႊတ္ျပံဳးေလးနဲ႔ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေလးေလးစားစား တံု႔ျပန္ ဆက္ဆံခဲ့ၾကသူခ်ည္းပါပဲ။)

အဲဒီ့အခါမွာ မူလက မာန္တဝင့္ဝင့္နဲ႔ ၾကြေစာင္းေစာင္း ကြ်န္ေတာ္တစ္ေကာင္ အလိုလို အပိုးက်ိဳးသြားပါေတာ့တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ဆင္ပါဝါႀကီးက ေၾကာင္ဝတုတ္ေလးကို “မင္းလိုေကာင္ကမ်ား ရာရာစစ”ဆိုတာမ်ိဳး တစ္ကြက္မွ မပါဘဲ ေအးခ်မ္းၾကည္သာစြာ တံု႔ျပန္ခဲ့တာမို႔ ဆရာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိတ္ေဆြေတြျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ စကားေတြ အခါမ်ားစြာ ေျပာျဖစ္တဲ့အထိ ခင္မင္ ရင္းႏွီးသြားခဲ့ပါတယ္။

အဲေတာ့ ဆရာေျပာသလို မတူေပမယ့္ တြဲလို႔ရတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ကို ကြ်န္ေတာ္ ျခြင္းခ်က္မရွိ ေထာက္ခံပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ျဖည့္စြက္ခ်င္တာက ဆင္ပါဝါဘက္က ငေမ်ာက္ငေခ်ာက္ ဘက္ကို ငဲ့ညႇာ ေထာက္ထားတဲ့စိတ္၊ စာနာတဲ့စိတ္၊ ခြင့္လႊတ္တဲ့စိတ္ ေမြးႏိုင္မွသာလွ်င္ မတူေပမယ့္ တြဲလို႔ရမွာပါ။ ဆင္ပါဝါေတြဘက္ကလည္း ငေမ်ာက္ငေခ်ာက္လို ရွိစုမဲ့စု မာန္ေလးေတြ ထည္ျပေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့… အင္း… သိပ္မလြယ္လွဘူးဆိုတဲ့ ကိုယ္ေတြ႕သိေတြ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။

အနီးစပ္ဆံုး နမူနာက ကြ်န္ေတာ္ေရးတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ေၾကာင့္ ရွိသမွ်အင္အားကို ဘက္ေပါင္းစံုက အစြမ္းကုန္ ထုတ္သံုးကာ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝႀကီး ယိုင္လဲသြားေအာင္ ထိုးႏွက္ခဲ့ဖူးတာမ်ိဳးအထိ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳဖူးလိုက္တာ အဲဒီ့ေနာက္ ေျခာက္ႏွစ္အၾကာ၊ ၂၀ဝ၂ခုႏွစ္မွာပါ။

သည္ေတာ့ကာ ဆရာဦးစိန္ဝင္းေရးသြားသလို ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္လို႔၊ ကြ်န္ေတာ္ လူယဥ္ေက်းပီသလို႔ မတူေပမယ့္ တြဲလို႔ရခဲ့တာ မဟုတ္ဘဲ ဆရာဦးစိန္ဝင္းဘက္က အခံေကာင္းလို႔၊ သေဘာထားျပည့္ဝလို႔၊ လူႀကီးလူေကာင္း ပီသလြန္းလို႔သာ၊ တစ္နည္းေျပာရရင္ ဆရာဦးစိန္ဝင္းဘက္က (ဆရာ့စကားနဲ႔ပဲ ျပန္ေျပာရရင္) ပါဝါမာန္မတက္ခဲ့လို႔သာ မတူေပမယ့္ တြဲလို႔ရသြားတာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က ျဖည့္စြက္ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ဆရာ့လိုပဲ ဥပမာေဆာင္ရရင္ ဆရာေရာ ကြ်န္ေတာ္ပါ ရန္ကုန္ အေျခစိုက္ မႏၲေလးသားေတြပါ။ သို႔ေပမယ့္ ဆရာက မုန္႔တီမွ ႀကိဳက္တယ္၊ ကြ်န္ေတာ္က ၿမီးရွည္မွ ႀကိဳက္တယ္။ ပိုက္ဆံကိုင္ထားတာက ဆရာ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို မုန္႔တီ ေကြ်းတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ မစားဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က ၿမီးရွည္မွ ႀကိဳက္တယ္လို႔ ေျပာမိတယ္။ ဆရာက ကြ်န္ေတာ့္ကို လက္ခံကာ ဒါဆို မင္းလည္း ၿမီးရွည္စား၊ ငါလည္း မုန္႔တီစားမယ္ဆိုၿပီး သေဘာထားႀကီးေပးခဲ့တာပါ။ တစ္နည္းေျပာရင္ေတာ့ အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈေပါ့။

(သည္ေဆာင္းပါးနဲ႔ ဆရာလူထုဦးစိန္ဝင္းကိုလည္း ဂါရဝတရား၊ နိဝါတ တရားေရွ႕ထားကာ ဆရာ့အေပၚမွာ မေနာကံ၊ ဝစီကံ၊ ကာယကံမ်ားနဲ႔ ျပစ္မွားမိခဲ့သမွ် ခြင့္လႊတ္ပါမယ့္အေၾကာင္း ထပ္ေလာင္း ဝန္ခ်ေတာင္းပန္ရင္း ရွိခိုး ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။)

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
ဆူဒိုနင္
(ဝ၃၀၈၀၉)

——————————————————-

(၂၀၀၉ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၁၀ ရက္ေန႔ထုတ္ Weekly Eleven Journal မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာေလးကို ျပန္လည္တင္ဆက္လိုက္တာပါ။ ၂၀၀၉ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၃ ရက္ေန႔ထုတ္ Weekly Eleven Journal မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ဆရာ လူထုစိန္၀င္းရဲ႕ ေဆာင္းပါးအက်ယ္ကို ဖတ္လိုရင္ ေအာက္မွာ ကပ္လ်က္ေဖာ္ျပထားပါတယ္။)

Points to Ponder

ေရွ႕တင္ႏွင့္ ကြယ္ရာ

———————————————–

ထိုပြဲမွာ ကြ်န္ေတာ္က ဧည့္ေျမႇာင္။

ဦးေရႊဉာဏ္ႏွင့္ ကိုၾကည္ျမမည္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ မိတ္ေဆြႏွစ္ဦးကို ဂုဏ္ျပဳသည့္ ညစာစားပြဲ။ အစားအေသာက္ ဖြယ္ရာေသာ ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ တည္ခင္းသည့္ပြဲ။

ညစာစားပြဲျဖစ္လင့္ကစား ယမကာ မပါ။ အခ်ိဳရည္ေသာက္သူက ေသာက္၊ ေရသန္႔ေသာက္သူက ေသာက္၊ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္သူက ေသာက္။

စီစဥ္က်င္းပေပးသည့္ အဖြဲ႕မွ ဦးေဆာင္သူက ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြႏွစ္ဦးကို ဂုဏ္ျပဳစကား၊ ေက်းဇူးတင္စကားေတြ ေျပာသည္။ ထို႔ေနာက္ တစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ မိတ္ဆက္ၾက၊ စကားစျမည္ ေျပာၾကရင္း ညစာဝိုင္းေလးက စိုျပည္ေနသည္။ စုစုေပါင္း လူႏွစ္ဆယ္၊ အစိတ္ေလာက္ေတာ့ ရွိမည္။

ဦးေရႊဉာဏ္ႏွင့္ ကိုၾကည္ျမတို႔က ထိုအဖြဲ႕ေလးအတြက္ ေမတၱာျဖင့္ ကူညီခဲ့ၾကသည္ကို ေက်းဇူးတင္ေသာ ပြဲ၊ ဂုဏ္ျပဳေသာပြဲဟု အလြယ္ေျပာႏိုင္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ စားလို႔ေသာက္လို႔ ၿပီးခါနီးတြင္ ဆိုင္ထဲသို႔ လူတစ္ဦး ဝင္လာသည္။ အသားညိဳညိဳ၊ အရပ္ျမင့္ျမင့္၊ ဗိုက္ပူပူ၊ လူဝ၀၊ မ်က္လံုးျပဴးျပဴး၊ နဖူး ေျပာင္ေျပာင္။ တစ္ခါျမင္႐ံုႏွင့္ မွတ္မိလြယ္ေသာ အလံုးအဖန္ႏွင့္ မ်က္ႏွာက်။

ဦးေရႊဉာဏ္က စားပြဲတစ္ဖက္ျခမ္းဆီမွ ဆိုင္တြင္းသို႔ ဝင္လာသည့္ ထိုသူကို ၾကည့္ေနၿပီး ထိုသူ ခပ္လွမ္းလွမ္းသို႔ ေရာက္ခါမွ လွမ္းေခၚလိုက္ပါသည္။

“ေဟ့…ေဇာ္မင္း… ေဇာ္မင္း မဟုတ္လား…”

ဝင္လာသူက လွည့္ၾကည့္သည္။ ထို႔ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဝိုင္းထိုင္ေနၾကရာ စားပြဲရွည္၏ သည္ဘက္ျခမ္း ေျခရင္းဆီမွ ျပန္ေလွ်ာက္လာသည္။ ဂုဏ္ျပဳခံေတြက ေခါင္းရင္းဘက္မွာ ထိုင္ေနပါသည္။ ေဇာ္မင္းဆိုသူ၏ မ်က္ႏွာထားႏွင့္ ကိုယ္အမူအရာမွာ တမင္ ႐ိုက်ိဳး ပ်ပ္ဝပ္ျပေနေသာ ပံုပန္း ျဖစ္ေနေလသည္။

“မဟုတ္ပါဘူးခင္ဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ္ေဇာ္မင္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က ဦးေရႊဉာဏ္ရဲ႕ တပည့္ပါခင္ဗ်ာ”

မိတ္ေဆြႀကီး ဦးေရႊဉာဏ္ကား အၿငိမ္းစားဝန္ထမ္းတစ္ဦးျဖစ္သည္။ အသက္က ခုနစ္ဆယ္ခန္႔ ရွိေနပါေလၿပီ။ ဝန္ထမ္းေလာကမွာ တစ္ဘဝလံုး က်င္လည္ခဲ့သူမို႔ သူ႔မွာ အသိအကြ်မ္း တပည့္တပန္း ေပါမ်ားေနေလမည္မွာ ေျမႀကီး လက္ခတ္မလြဲေပ။

အႏွီ ေဇာ္မင္းဆိုသူ ပုဂၢိဳလ္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဝိုင္းထိပ္မွာ ဝင္ထိုင္သည္။ မူလက ဝိုင္းထိပ္ကို ေနရာယူထားေသာ တည္ခင္းဧည့္ခံသည့္အဖြဲ႕၏ ေခါင္းေဆာင္က သူ႔ကို ေနရာေပးလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

ထိုင္ၿပီးသည္ႏွင့္ ေဇာ္မင္းက အာေပါင္အာရင္းသန္သန္၊ အာဝဇၨာန္းရႊင္ရႊင္ စတင္ ေျပာဆိုေလေတာ့သည္။ ေရပက္မဝင္။ တစ္ဝိုင္းလံုး တေသာေသာ ရယ္ၾကသည္။ အမွန္မွာ ကြ်န္ေတာ္မွ လြဲ၍ က်န္တစ္ဝိုင္းလံုးက အႏွီေဇာ္မင္း ဆိုသူအား မည္သူမည္ဝါမွန္း သိေနၾကပံုပင္။ ေဇာ္မင္းကလည္း ကြ်န္ေတာ္မွ လြဲ၍ အားလံုးကို သိေနပံုရပါသည္။

သူက တစ္ဝိုင္းလံုးကို ဦးေဆာင္ေနသည္။ ပံုတိုပတ္စေတြလည္း ပါသည္။ အေတြ႕အၾကံဳေတြလည္း ပါသည္။ ၾကမ္းတမ္း ရင့္သီးေသာ စကားလံုးေတြလည္း ပါသည္။ ဝိုင္းထဲမွ သူႏွင့္ ရင္းႏွီးသိကြ်မ္းၿပီးသူမ်ားကို က်ီစယ္ေသာစကားေတြက အမ်ားဆံုး။ သူ အက်ီစယ္ဆံုးကေတာ့ ဦးေရႊဉာဏ့္ကိုပင္။

“ခင္ဗ်ားတို႔က ဦးေရႊဉာဏ့္ကို ဂုဏ္ျပဳညစာ ေကြ်းတာဆိုေတာ့ တစ္ခါက ပညာေရးမွဴးတစ္ေယာက္ နယ္ေျပာင္းရတဲ့အခါ သူ႔ဝန္ထမ္းေတြက ဂုဏ္ျပဳညစာ ေကြ်းတာကို သြားသတိရတယ္။ အဲဒီ့ ပညာေရးမွဴးက တကယ္ ျပႆနာရွာတဲ့ သူ၊ ဆီလို အေပါက္ရွာတတ္တဲ့သူဆိုေတာ့ သူ နယ္ေျပာင္းရတာကို ဝမ္းသာအားရနဲ႔ ညစာေကြ်းတာ။ သူကေတာ့ ၿမိန္႔ၿမိန္႔ႀကီးေပါ့။ သူ႔ဝန္ထမ္းေတြကေတာ့ ဝမ္းသာလံုးဆို႔ၿပီး သည္လူ ေျပာင္းသြားတာ ေကာင္းလင့္တည္းဆိုတဲ့ အမွတ္နဲ႔ ေကြ်းေနတာ။ အခု ခင္ဗ်ားတို႔ ဦးေရႊဉာဏ္ကို ေကြ်းတာလည္း အဲဒါမ်ိဳးပဲလားေတာ့ မသိဘူး”

ဦးေရႊဉာဏ္က တဟဲဟဲ ရယ္လို႔သာ ေနပါသည္။ ေဇာ္မင္းဆိုသူအား ပခံုးေလး ပုတ္၊ ေက်ာေလး သပ္ရင္း ျပံဳး၍သာ ေနသည္။ တစ္စက္မွ ခြန္းတံု႔မျပန္။

စိတ္ထင္ မိနစ္၂၀ခန္႔ ၾကာသြားပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာ အႏွီကိုေဇာ္မင္းကို သူ႔ဇနီးက မ်က္ရိပ္ျပ၍ လာေခၚသြားသျဖင့္ ကိုေဇာ္မင္းလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ဝိုင္းကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ကုပ္ကုပ္ကုပ္ကုပ္ႏွင့္ သူ႔ဇနီးေခၚရာသို႔ ပါသြားပါေတာ့သည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ညစာဝိုင္းလည္း စခန္းသိမ္းခ်ိန္သို႔ အလိုလိုေရာက္သြားေလ ေတာ့သည္။ တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ ႏႈတ္ဆက္ၾက၊ လက္ဆြဲ ေဝွ႕ရမ္းၾကႏွင့္ ၿပီးသြားသည္။

အျပန္လမ္းမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ မိတ္ေဆြႀကီးႏွစ္ေယာက္။ ယာဥ္ေမာင္း လူငယ္က ကားကို ဂ႐ုတစိုက္ ေမာင္းေနသည္။ ကားထြက္ခါစမွာပင္ ကိုၾကည္ျမ က တစ္စခန္းထသည္။

“ကိုေဇာ္မင္းဆိုတဲ့လူကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မႀကိဳက္ဘူးဗ်ာ။ ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ၊ သူ႔ေနရာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔ အတင္းဝင္လာၿပီး ပြဲဖ်က္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သည္ပြဲက ဆရာဦးေရႊဉာဏ္ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့ပြဲ။ အဲဒါ ဆရာဦးေရႊဉာဏ္ကိုမွ သူက အသားလြတ္ ႏွက္ေနေတာ့ ဘယ္ေကာင္းမလဲ။ ပရိသတ္က ဆရာ ဦးေရႊဉာဏ္ကို အၾကည္ညိဳပ်က္သြားႏိုင္တာေပါ့။ သည္လူဗ်ာ…”

ကြ်န္ေတာ္က ဧည့္ေျမႇာင္ျဖစ္သျဖင့္ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သည္ေတာ့လည္း ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ပီပီ ဝင္အာေခ်ာင္မိရပါေတာ့သည္။

“ဆရာဦးေရႊÓဏ္ကို အၾကည္ညိဳ မပ်က္ႏိုင္ပါဘူးဗ်ာ။ သူ႔ဝသီစ႐ိုက္နဲ႔သူ ဆိုေတာ့ က်န္တဲ့ပရိသတ္ကလည္း ဘယ္ဟာ မွန္ကင္း၊ ဘယ္ဟာ ထင္းဆိုတာ သိေနၾကမွာပါပဲ ကိုၾကည္ျမရဲ႕…”

“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေက်ကို မေက်နပ္ဘူးဗ်…”

ခက္ေတာ့ေနၿပီ။ ကိုၾကည္ျမ အမွန္ပင္ ေဒါပြေနပါသည္။ သည္ေတာ့လည္း ဟုတ္ကဲ့… ပြဲၾကည့္ပရိသတ္က ေရႊျပည္ေအး တရား ေဟာခ်င္သြားရျပန္သည္။

“ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိကရဲ႕ စကားေလးကို ျပန္ကိုးကားပါရေစ ကိုယ့္ဆရာေရ။ သူမ်ား ပါးစပ္လႈပ္တိုင္းသာ ကိုယ္က လိုက္လႈပ္ေနမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ဘဝ ဟာ သူမ်ားပါးစပ္ထဲမွာပဲ နစ္မြမ္းသြားလိမ့္မယ္ဗ်ိဳ႕…”

ကြ်န္ေတာ့္ေရႊျပည္ေအးတရားက ကိုၾကည္ျမကို မေအးေစပါ။

“ဒါေပမယ့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ္ မႀကိဳက္တာကို မႀကိဳက္ဘူးလို႔ ေျပာရဲတဲ့ သတၱိေတာ့ ရွိရမွာေပါ့ဗ်။ မဟုတ္ဘူးလား”

အလဲ့ကြဲ႕။ အဲဒါမွ ျပႆနာပဲ။ သူ႔စကားကို ကြ်န္ေတာ္ အလြန္ သေဘာက်သြားပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ႏႈတ္ကလည္း ဘရိတ္ အုပ္လို႔ မရေတာ့။

“ခင္ဗ်ားကို ခြတိုက္ေျပာတာေတာ့မဟုတ္ဘူးေနာ္ ကိုၾကည္ျမ။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ား ေျပာသလိုသာ ကိုယ္မႀကိဳက္တာကို မႀကိဳက္ဘူးလို႔ ေျပာရဲတဲ့ သတၱိ ခင္ဗ်ားမွာ အမွန္သာရွိမယ္ဆိုရင္ ေစာေစာက ထမင္းဝိုင္းမွာကတည္းက တစ္ခါတည္း ေျပာခဲ့ပါေတာ့လား။ အခုက်မွ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို လာေျပာေနတာႀကီးကက်ေတာ့ ခင္ဗ်ားစကားနဲ႔ ဆန္႔က်င္ေနျပန္သဗ်ိဳ႕…”

ကိုၾကည္ျမကလည္း မေခပါ။ ခ်က္ခ်င္း ေခ်ပသည္။

“အဲသလို ေျပာလိုက္ရင္ ဝိုင္းပ်က္သြားမွာ စိုးလို႔ေပါ့ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ေလ ေျပာထည့္လိုက္ခ်င္သမွ၊ လွ်ာ့ကို ယားလို႔…”

သူ႔အတြက္ ထြက္ေပါက္ကို ကြ်န္ေတာ္ရွာေပးလိုက္ပါသည္။

“အဲလိုဆိုလည္း အမွန္ေတာ့ လြယ္လြယ္ေလးပဲ ကိုၾကည္ျမရဲ႕။ ကိုေဇာ္မင္းလိုပဲ ရယ္သလို ေမာသလို၊ ရႊန္းသလို၊ ျပက္သလိုေလး ေျပာရင္း သူ႔ကို သာသာနဲ႔ နာနာ ႏွက္လိုက္လို႔ ရတာေပါ့ ကိုကိုရဲ႕”

သည္တစ္ခါေတာ့ ကိုၾကည္ျမ ခ်က္ခ်င္း မတံု႔ျပန္အားပါ။ သူ ေတြသြားပါသည္။ ၿပီးေတာ့မွာ သူေျပာသည္။

“ဟုတ္တယ္။ ခင္ဗ်ားေျပာတာ ဟုတ္တယ္။ က်ဳပ္ ဝန္ခံတယ္။ က်ဳပ္မွာ အဲလို ေျပာတတ္တဲ့ အရည္အခ်င္းမ်ိဳး မရွိဘူး။ အဲဒါကို ဝန္ခံတယ္ဗ်ာ…”

ဒါပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ဇာတ္လမ္းေလးက ဒါပါပဲ။

မႀကိဳက္တာကို မႀကိဳက္ေၾကာင္း လူတိုင္း ေျပာႏိုင္ပါသည္။ ငါးပိရည္ မႀကိဳက္ဘူးဗ်ာ၊ နံနံပင္ မႀကိဳက္ဘူးဗ်ာ၊ သည္အေရာင္ မႀကိဳက္ဘူးရွင့္၊ သည္ဆံပင္ပံု မႀကိဳက္ဘူးရွင့္စသျဖင့္ လူတိုင္းမွာ ႀကိဳက္ခြင့္၊ မႀကိဳက္ခြင့္ရွိသလို ေျပာခြင့္လည္း ေကာင္းေကာင္း ရွိပါသည္။

လူေတြႏွင့္ ပတ္သက္လာေသာအခါတြင္မူ ႀကိဳက္ခြင့္၊ မႀကိဳက္ခြင့္က ဆက္လက္ တည္ျမဲေနသည့္တိုင္ ေျပာခြင့္ကေတာ့ ေျပာင္းသြားပါၿပီ။ အထက္က ဥပမာလို ကာလ ေဒသ ပေယာဂေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ မ်က္ႏွာ နာစရာေတြ၊ ေထာက္ထားစရာေတြေၾကာင့္လည္းေကာင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြသည္ လူေတြႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္ မႀကိဳက္လွသည့္တိုင္ မႀကိဳက္တာကို ႏႈတ္မွ အတိအလင္းထုတ္ေဖာ္ ေျပာရန္ ဝန္ေလး ေနမိတတ္ၾကရစျမဲသာျဖစ္သည္။

အကယ္၍သာ ကိုၾကည္ျမက “မႀကိဳက္တာကို မႀကိဳက္ဘူးလို႔ ေျပာခြင့္ ေတာ့ရွိရမယ္ဗ်ိဳ႕”ဟုသာ ဆိုခဲ့ပါမူ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ပစ္ေထာက္ခံမိခဲ့မည္သာ ျဖစ္သည္။ ဟုတ္သေလ၊ သူ႔မွာ မႀကိဳက္ခြင့္ရွိသလို မႀကိဳက္တာကိုလည္း (ကြယ္ရာမွာ ျဖစ္ေစဦးေတာ့) မႀကိဳက္ဘူးဟု ေျပာခြင့္ရွိပါသည္။

သို႔ေသာ္ ကိုယ့္လူက စကားလံုး အသံုးအႏႈန္း မွားသြားသည္။ သူ႔စကားလံုးက တစ္ဆိတ္ႀကီးသြားသည္။ “ေျပာရဲတဲ့သတၱိ”ဆိုပဲ။

သည္မွာတင္ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္ မေအာင့္အဥ္းႏိုင္ေတာ့ဘဲ သူ႔ကို ေထာက္ျပမိသြားရျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

“သတၱိ”က်ေတာ့ လူတိုင္းမွာ မရွိ။ ငဲ့စရာေတြ၊ ေထာက္စရာေတြ၊ ေလာဘေတြ၊ ေမာဟေတြ၊ ဘယာဂတိေတြက သတၱိကို ဖံုးလႊမ္းထားသည္။ သည္အခါမွာ ထြက္ေပါက္က လိုလာသည္။ အေျခအေနတစ္ရပ္ကို ကိုယ္ မႏွစ္လိုေတာ့သည့္အခါ ထိုအေျခအေနကို ပညာသားပါပါႏွင့္ ေျပာင္းလဲသြားေအာင္ အားထုတ္ျခင္းပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

အထက္က ျဖစ္ရပ္တြင္ ကိုေဇာ္မင္းသည္ ဗလြတ္ရႊတ္တ၊ ေဟာင္ဖြာ ေဟာင္ဖြာႏွင့္ လူတကာကို လွည့္လည္ ႏွိပ္ကြပ္ေနသည္။ သည္လို အေျခအေနမ်ိဳးကို ကိုယ္မႏွစ္လိုေတာ့ပါက ျပင္ယူသည့္ နည္းလမ္းမွာ လြယ္လွသည္။ သူ႔ နည္းတူပင္ ဗလြတ္ရႊတ္တေတြ၊ ေဟာင္ဖြာ ေဟာင္ဖြာေတြ ထလုပ္ကာ ေရပက္ မဝင္ျဖစ္ေနေသာ သူ႔ေနရာကို အသာဝင္ယူလိုက္ျခင္းျဖင့္ သူ႔ကို ေနာက္တန္း ျပန္ပို႔လို႔ရပါသည္။

ခ်ေရးလိုက္ေတာ့ အလြယ္ေလး။ လက္ေတြ႕တြင္မူ ထိုသို႔ ပညာသားပါပါ ျပန္လည္ ထိန္းသိမ္းတတ္ဖို႔မွာ မလြယ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကိုၾကည္ျမႏွယ္ ဝန္ခံရပါလွ်င္ နည္းကိုသာ သိပါသည္။ လက္ေတြ႕တြင္ ထိုနည္းကို အခါခပ္သိမ္း ခ်မသံုးႏိုင္ေသးပါ။

အမွန္ေတာ့ အေလ့အက်င့္ပင္ျဖစ္သည္။ ပညာသားပါပါႏွင့္ တစ္ဖက္သားကို ပိႆေလးႏွင့္ ေဘးပစ္သလိုလည္း မျဖစ္ေစဘဲ မိမိ မႏွစ္သက္သည္ကို မႏွစ္သက္ေၾကာင္း တိတိလင္းလင္း ေျပာတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ထားလွ်င္ ရပါသည္။ ထို႔အတူ မိမိ၏ရပ္တည္မႈကို အခိုင္အမာေျပာတတ္ရန္လည္း ေလ့က်င့္ယူလွ်င္ ရပါသည္။ ဒါ ကြ်န္ေတာ့္စကားမဟုတ္ပါ။ သုေတသနအသီးသီးအရ ေပၚထြက္လာေသာ စီမံခန္႔ခြဲေရးနယ္ပယ္မွ ဆက္သြယ္အသိေပးေျပာၾကားမႈ ဘာသာရပ္တြင္ အထင္အရွား ဆိုထားေသာ စကားပင္ျဖစ္ပါသည္။

မည္သို႔ေလ့က်င့္မည္နည္း။

ပထမဆံုးကေတာ့ ကိုယ္မႀကိဳက္တာ၊ ကိုယ္သေဘာမေတြ႕တာကို ကြယ္ရာက်မွ အထုတ္ျဖည္တတ္ေသာ အေလ့အက်င့္ကို အရင္ဦးဆံုး ေဖ်ာက္ရမည္ ျဖစ္သည္။ ကြယ္ရာမွာ ေျပာေနမည့္အစား ေရွ႕တင္ မေျပာျဖစ္ခဲ့သည့္ အေၾကာင္းရင္းမ်ားကို ျပန္ဆင္ျခင္ရမည္မွာ ဒုတိယအဆင့္ ျဖစ္သည္။ ေစာေစာက ကိုၾကည္ျမ ေျပာသလို ပြဲပ်က္သြားမွာ စိုးလို႔ဟူေသာ အေၾကာင္းရင္းမ်ိဳးကို ရသည့္အခါ တတိယဆင့္အေနျဖင့္ ပြဲမပ်က္ေအာင္ ဘယ္လို ေျပာမလဲဟူေသာ နည္းလမ္းကို စဥ္းစားရပါေတာ့မည္။

နည္းလမ္းကို ရွာေတြ႕ၿပီဆိုသည္ႏွင့္ အလားတူ ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးႏွင့္ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ၾကံဳရသည့္အခါ ထိုနည္းအတိုင္း ခ်ေျပာၾကည့္ျခင္းမွာ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ ပင္ျဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္သာ ကိုၾကည္ျမေနရာမွာဆိုလွ်င္ ဘာလုပ္မည္နည္းဟု ေမးစရာ ရွိပါသည္။ အမွန္ေတာ့ ထိုစဥ္က ထိုပြဲမွာ ေငါက္ခနဲ ေပၚလာေသာ ေဇာ္မင္းကို ကြ်န္ေတာ္လည္း သိပ္မၾကည္လင္လွပါ။ သို႔ေသာ္ ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း ကြ်န္ေတာ္က ဧည့္ေျမႇာင္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္နယ္ပယ္လည္း မဟုတ္။ ေဘာလံုးစကားႏွင့္ ေျပာလွ်င္ ကြင္းက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ စိမ္းေနသည္။

သည္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဘာလုပ္တယ္ မွတ္ပါသနည္း။ ပထမဆံုးက အိတ္ထဲမွ ကင္မရာကို ထုတ္ကာ အာေပါင္အာရင္း သန္ေနေသာ ကိုေဇာ္မင္းကို ဓာတ္ပံုေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ ႐ိုက္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ သူ႔စကားကို စိတ္ဝင္တစား နားေထာင္ျပၿပီး သူ႔စကားအတိုင္း အလိုက္သင့္ ေခါင္းညိတ္တာ၊ ျပံဳးတာ၊ အံ့အားသင့္တာ၊ ရယ္ေမာတာမ်ားကို ဟန္ပါပါလုပ္ေပးလိုက္ပါသည္။ စကားစ သတ္ၿပီး သူေနရာမွ ထခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္က ဦးေဆာင္ကာ သူ႔ကို လက္ခုပ္ ဩဘာေပးလိုက္သည္။ ထိုေရာအခါ က်န္သူေတြလည္း မေနသေတာ့ဘဲ လက္ခုပ္တေျဖာင္းေျဖာင္း တီးၾကရေတာ့သည္။

ကိုေဇာ္မင္း ေက်နပ္သြားေလၿပီ။ စားပြဲမွအခြာတြင္ မ်က္ႏွာစိမ္းျဖစ္ေနေလ သူ ကြ်န္ေတာ့္ပခံုးကိုပင္ ပုတ္ကာ သူက ႏႈတ္ဆက္သြားပါေလသည္။

ကြ်န္ေတာ္ကျဖင့္ ဝမ္းထဲက က်ိတ္ရယ္ေနခဲ့ပါသည္။ အမွန္ေတာ့ သူ႔ကို ဘီးတပ္ေပးလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ လုပ္ေပါက္ေၾကာင့္ သူ႔ကိုယ္သူ အေတာ္ အဟုတ္မွတ္ေခ်ေတာ့မည္။ ထိုအခါ သူ႔ဝစီစ႐ိုက္ကိုလည္း ျပင္ရေကာင္းမွန္း သိေတာ့မည္ မဟုတ္ေခ်။ မျပင္လွ်င္ ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ တစ္ခ်ီမဟုတ္ တစ္ခ်ီတြင္ ႏႈတ္ေၾကာင့္ပင္ မုခ်ေသရေပလိမ့္မည္။

ဒါက ထိုအေျခအေနကို ကြ်န္ေတာ့္နည္းႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တံု႔ျပန္လိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

ထိုေန႔ညခင္းက မိတ္ေဆြ သံုးဦးရွိသည္။ ကာယကံရွင္ ဦးေရႊဉာဏ္ကလည္း ျပံဳးကာ ရယ္ကာ၊ ပုတ္ခါသပ္ခါျဖင့္ ေရငံုေခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း အထက္က နည္းအတိုင္း ေနခဲ့သည္။ က်န္တစ္ဦးကေတာ့ ထိုသူ႔အေပၚ မၾကည္လင္ေၾကာင္းကို အခ်င္းခ်င္းက်ေတာ့မွ ေဒါသတႀကီး ေပါက္ကြဲျပေနခဲ့ပါသည္။

သတၱဳခ်လွ်င္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သံုးဦးစလံုး သူ႔နည္းႏွင့္သူ မွန္ေနၾကသူခ်ည္းသာျဖစ္သည္။ ကိုၾကည္ျမ မွားသည္။ ဦးေရႊဉာဏ္မွားသည္။ ကြ်န္ေတာ္သာ အမွန္ဟုဆိုရန္ လံုးဝ မသင့္လွေခ်။

ကိုၾကည္ျမ မွားသြားသည္ကား စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၲေက်ာ္
(၁၇၀၈၀၈ – ၿမိတ္ၿမိဳ႕တြင္ ေရးသည္)

—————————————————————————

(၂၀၀၈ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ပထမပတ္ထုတ္ အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္မွာ ေရးခဲ့တာေလးကို ျပန္လည္ ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။)

Peanuts & Garlic

ေျမပဲေလွာ္နဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴ

———————————————————————————————-


တနဂၤေႏြတစ္ရက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ႏွစ္သက္စြဲလန္းခဲ့တဲ့ ေတးသီခ်င္းမ်ားဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ အက္(ဖွ္)အယ္(မ္) ေရဒီယို အသံလႊင့္ဌာနက လႊင့္ဖို႔ ေျပာလာတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူတို႔ စတူဒီယိုမွာ အသံ သြားသြင္းပါတယ္။ စတူဒီယိုက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ လွည္းတမ္းလမ္းဆံုမွာ ရွိတယ္။

အသံသြင္းၿပီး အျပန္မွာေတာ့ အေတာ္ဆာေနၿပီ။ မနက္ အိမ္က ထြက္ကတည္းက ေကာ္ဖီခြက္ႀကီး တစ္ခြက္သာ ေသာက္ခဲ့ၿပီး စတူဒီယိုကို ေရာက္ခဲ့တာပါ။ အသံသြင္းတာက လိုသည္ထက္ ပိုၾကာသြားတယ္။ ၾကာဆို ကြ်န္ေတာ္က မိေက်ာင္းသား၊ လွ်ာက ခပ္ရွည္ရွည္ဆိုေတာ့ သူမ်ားေတြ တစ္ႀကိမ္၊ မိနစ္ ၃၀ေလာက္ လႊင့္႐ံုနဲ႔ ျပတ္မယ့္အစီအစဥ္ဟာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔က်မွ ႏွစ္ႀကိမ္ခြဲၿပီး တစ္နာရီေလာက္ လႊင့္ရမယ့္ အစီအစဥ္ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။

အသံသြင္းၿပီးေတာ့လည္း သူတို႔ေတြနဲ႔ ဆက္ထိုင္ၿပီး စကားေတြ ေျပာေနျဖစ္ေသးတယ္။ ဝန္ထမ္းေတြက လူငယ္ေလးေတြဆိုေတာ့ လူငယ္ေတြကို အခြင့္သာတိုင္း စကားေျပာခ်င္ေနမိတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အခ်ိန္ကို မႏွေမ်ာမိေတာ့ဘူး။ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ သူတို႔ စတူဒီယိုက ျပန္ထြက္ခ်ိန္က အေတာ္ ေနာက္က်ေနၿပီ။ သည္အထဲ လွည္းတန္းကို သြားမွာဆိုေတာ့ ဇနီးသည္က ဆကာႀကီး မုန္႔ဟင္းခါးေလး ဝယ္ခဲ့ေပးဖို႔ မွာလိုက္ေသးတယ္။ အဲေတာ့ အိမ္အတြက္ မုန္႔ဟင္းခါး ဝင္ဝယ္လိုက္ရေသးသေပါ့။

ဆာေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ မုန္႔ဟင္းခါးနံ႔ရေတာ့ ပိုလို႔ ဆာလာပါတယ္။ အခ်ိန္က မြန္းလြဲေနၿပီမို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္မွပဲ ထမင္းစားဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္ၿပီး ကားကို အိမ္ဘက္ ျပန္လွည့္လိုက္ပါတယ္။

တနဂၤေႏြေန႔ပင္ ျဖစ္လင့္ကစား လွည္းတန္းလမ္းဆံုမွာေတာ့ ယာဥ္ေၾကာက က်ပ္သိပ္ ႐ႈပ္ေထြးေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က လွည္းတန္းလမ္းအတိုင္း အေရွ႕ဘက္ကို ျပန္တက္ရမွာ။ အမွန္က ကြ်န္ေတာ့္အိမ္နဲ႔ လွည္းတန္းလမ္းမနဲ႔က တစ္ေျဖာင့္တည္း။ ကြ်န္ေတာ္က တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းသစ္မွာ ေနတာဆိုေတာ့ အေရွ႕ထိပ္နဲ႔ အေနာက္ထိပ္လို ျဖစ္ေနတာေပါ့။

ယာဥ္ေၾကာသာ ရွင္းၿပီး ပံုမွန္အတိုင္းသာ သြားရမယ္ဆိုရင္ အိမ္ကို ငါးမိနစ္ေလာက္အတြင္းမွာ ရႊတ္ခနဲ ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ အခုေတာ့ တစ္ခ်ိန္က ကမာရြတ္အဝိုင္းႀကီး ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ လွည္းတန္းလမ္းဆံု အခ်က္ျပမီးတိုင္မွာ မီးနီက အၾကာႀကီး မိေနတယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္စိေအာက္ကို ေျမပဲဆားေလွာ္သည္ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္။ ေျမပဲဆားေလွာ္ အထုပ္ ပိစိေလးေတြကို ႏွစ္ေတာင္ေလာက္ ျမင့္တဲ့ ပလတ္စတစ္အိတ္ႀကီးထဲမွာ စီစီရီရီ ထည့္ထားတယ္။ ပလတ္စတစ္အိတ္ႀကီးက ဝိုင္းဝိုင္းႀကီးဆိုေတာ့ ေတာင္းလိုျဖစ္ေနတာပ။

ေတာင္းထက္သာတာက တိုးလွ်ိဳေပါက္ ျမင္ေနရတာပဲ။ အျမင္နဲ႔တင္ စားခ်င့္စဖြယ္ ျဖစ္ေနတာကတစ္ေၾကာင္း၊ ဝမ္းလည္း ဟာေနတာက တစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ေျမပဲေလွာ္ဝါးဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္မိရၿပီး ေဈးသည္ကို လွမ္းေခၚလိုက္တယ္။ ေဈးေမးလိုက္ေတာ တစ္ထုပ္တစ္ရာတဲ့။ ငါးရာဖိုးေျခာက္ထုပ္ေပးမယ္ လို႔ ေျပာပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အိတ္ထဲမွာက တစ္ေထာင္တန္ေတြခ်ည္းပဲျဖစ္ေနတယ္။ ငါးရာတန္က မရွိဘူး။ မီးပြိဳင့္က အခ်ိန္မေရြး စိမ္းသြားႏိုင္တာမို႔ အမ္းတာေတြ ျပဳတာေတြ မလုပ္ခ်င္တာနဲ႔ တစ္ေထာင္ဖိုးပဲ ဝယ္ခ်လိုက္ပါတယ္။ သူက ေျမပဲေလွာ္ ထုပ္ကေလးေတြ ေရတြက္ၿပီး ေပး၊ ကြ်န္ေတာ္က တစ္ေထာင္တန္ ေပးၿပီးသြားေပမယ့္ မီးက တကယ့္တကယ္ မစိမ္းေသးပါဘူး။

ေျမပဲေလွာ္ထုပ္ကို ေဖာက္တယ္၊ ဝါးတယ္။ ေျမပဲဆားေလွာ္သာမက ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ ၾကြပ္ၾကြပ္ကေလးေတြပါ ႏိုင္းခ်င္းထည့္ထားေတာ့ စားလို႔ အဆင္ေျပေနသလိုပါပဲ။ ဟာေနတဲ့ ဝမ္းအတြက္ ဘာမွ ထူးၿပီး မေထာင္းသာေပမယ့္ တစ္ခုခု ပါးစပ္ထဲ ထည့္လိုက္ရတဲ့အတြက္ ဆာတယ္ဆိုတဲ့ အာလ်ကေတာ့ အထိုက္အေလ်ာက္ ေျပသြားပါတယ္။

သည္လိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေျမပဲဆားေလွာ္ တစ္ထုပ္ၿပီး တစ္ထုပ္ ေဖာက္စားရင္း အိမ္ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္လို႔ပဲ အလြယ္ ေျပာၾကပါစို႔ရဲ႕။ ကားေမာင္းရင္း စားေနတာျဖစ္တာမို႔ တစ္ေၾကာင္း၊ လွည္းတန္းလမ္းဆံုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္က သိပ္အေဝးႀကီး မဟုတ္တာမို႔ တစ္ေၾကာင္း၊ စုစုေပါင္းမွ တစ္လက္မေလာက္ အနံ၊ တစ္လက္မခြဲေလာက္ အလ်ားသာ ရွိတဲ့ ေျမပဲဆားေလွာက္ထုပ္ေလး သံုး ထုပ္ေလာက္သာ လမ္းမွာ ကုန္ခဲ့ပါတယ္။ ကားေမာင္းရင္းနဲ႔ စားတာျဖစ္လို႔လားေတာ့ မသိဘူး၊ အရသာလည္း သိပ္မိမိရရ မခံစားျဖစ္ခဲ့တာလည္း အမွန္ပါ။ စားတယ္၊ ဝါးတယ္ေပါ့။ သည္ေလာက္ပဲ။

ျပႆနာက အဲဒီ့ေနာက္ သံုးရက္ေလာက္အၾကာမွာ ျဖစ္တာ။ ကြ်န္ေတာ္က အဲဒီ့ ေျမပဲဆားေလွာ္ထုပ္ေတြကို ေမ့ေတာင္ ေမ့ေတ့ေတ့ျဖစ္ေနၿပီ။ သို႔ေပမယ့္ သံုးရက္ေလာက္အၾကာ၊ တစ္ညခင္းမွာေတာ့ အဲဒီ့အထုပ္ကေလးေတြေပၚ မ်က္စိက ေရာက္သြားတယ္။

ဒါနဲ႔ ယူစားမိျပန္ေရာ ဆိုပါေတာ့။ (ကြ်န္ေတာ္က ေျမပဲတို႔၊ သီဟိုေစ့တို႔၊ သစ္ၾကားသီးတို႔၊ ဖ႐ံုေစ့တို႔၊ ေနၾကာေစ့တို႔လို သစ္ဆိမ့္ေစ့ေတြကို မက္မက္စက္စက္ စားတတ္ပါတယ္။)

သည္တစ္ခါ အဲဒီ့အထုပ္ကို ယူစားေတာ့ တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္။ ပထမေတာ့ အဟုတ္ဗ်။ သို႔ေပမင့္ စားရင္းနဲ႔ အဆင္မေျပေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီ့ထဲမွာ ေျမပဲဆားေလွာ္က ၁၄-၅ေစ့ေလာက္သာ ပါၿပီး၊ ၾကြပ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ၾကက္သြန္ျဖဴ ဆားေလွာ္ကလည္း ဆတူေလာက္ ပါေနတာပါပဲ။

စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ား ၾကံဳဖူးၾကမလားမသိဘူး။ ေျမပဲဆားေလွာ္တို႔၊ ေနၾကာေစ့ေလွာ္တို႔ေတြထဲမွာ အနံ႔ေကာင္းေအာင္ ထည့္ထားတဲ့ ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ေလး တစ္ေစ့တစ္ေလ၊ ႏွစ္ေစ့ႏွစ္ေလေလာက္မ်ား ပါလာတဲ့အခါ အဲဒီ့ ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ေလးက အလြန္စားလို႔ ေကာင္းေနတတ္တာကို ေျပာပါတယ္။ စားလက္စ ေျမပဲ၊ ေနၾကာေစ့ရဲ႕ အရသာကေန ခဏတျဖဳတ္ အလွည့္အေျပာင္း ျဖစ္သြားၿပီး ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ရဲ႕ အရသာကို ခံစားလိုက္ရတာမ်ိဳးပါ။

တျခားသူေတြေတာ့ မသိဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ အဲဒါေလးကို သေဘာက် မိတတ္တယ္။

အခုလည္းပဲ ကြ်န္ေတာ္ ဝယ္လာတဲ့ ေျမပဲဆားေလွာ္ထုပ္ေတြထဲမွာ ၾကက္သြန္ျဖဴေတြ ႏိုင္းခ်င္းထည့္ထားမွန္း အေဝးက ျမင္သာေနတာမို႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဝယ္ခ်မိခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

သို႔ေပမယ့္ အခု တကယ္ စားတဲ့အခါက်ေတာ့ အဆင္က မေျပေတာ့ဘူး။ ေျပာခဲ့သလို ေျမပဲေလွာ္ေတြ အမ်ားႀကီးထဲမွာ ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ေလး တစ္ေစ့၊ ႏွစ္ေစ့ေလာက္ ပါလာတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဆင္ေျပမွာပါ။ အခုက်ေတာ့ ေျမပဲနဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴက ဆတူျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲလိုမွ မဟုတ္ရင္လည္း ၾကက္သြန္ျဖဴကေတာင္ ေျမပဲထက္ ပိုမ်ားေနသလားပဲ။

စားခါစတုန္းကေတာ့ ဟုတ္သလိုျဖစ္ေနေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ေတြခ်ည္းသာ စားရသလို ျဖစ္လာတဲ့အခါ ပါးစပ္ထဲမယ္ ဖြယ္တယ္တယ္ ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ေတြကို ဖယ္လိုက္ၿပီး တိုေရရွားေရ ျဖစ္ေနေလတဲ့ ေျမပဲဆံ ညိဳညိဳေလးေတြကိုပဲ ေရြးစားေန ျဖစ္ရပါေတာ့တယ္။ ေနာက္တစ္ထုပ္ ထပ္ေဖာက္ေတာ့လည္း အလားတူပဲ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ေတြကိုဖယ္၊ ေျမပဲဆံေတြပဲ ေရြးစား။

စားရင္းနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ လႈပ္ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ “အတိုင္းအခ်င့္”ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရကလည္း ေခါင္းထဲမွာ ေဝ့ခနဲ ေပၚလာပါတယ္။
ေျမပဲဆားေလွာ္မွာ အနံ႔သင္းေအာင္ ၾကက္သြန္ျဖဴေလး ထည့္ေလွာ္တာ ေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီ့ ၾကက္သြန္ျဖဴေလး တစ္ျမြာႏွစ္ျမြာက ေျမပဲေလွာ္ထုပ္ႀကီး တစ္ထုပ္ထဲမွာ ပါလာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေျမပဲေလွာ္စားရင္း ၾကက္သြန္ျဖဴေလး ေဖာက္ဝါးရတာကိုက အရသာ ထူးေနတတ္ခဲ့ဖူးတယ္။

သို႔ေပမယ့္ ေျမပဲေလွာ္နဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴ ဆတူေလာက္ျဖစ္ေနတာ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴက မႏိုင္ရင္ကာ မ်ားလြန္းေနတာက်ေတာ့ ေျမပဲေလွာ္ရဲ႕ အရသာက အႀကီးအက်ယ္ ပ်က္သြားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အခ်ိဳးအဆ လြဲေနလို႔ပါ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘဝေတြမွာေရာ… အဲလိုပဲ အခ်ိဳးအဆ လြဲေနတာ မရွိေပဘူးလား။ ငယ္ဘဝတုန္းက ေက်ာင္းစာနဲ႔ အေပ်ာ္အပါးၾကားမွာ အခ်ိဳးအဆ လြဲခဲ့တာေတြ ရွိတယ္။ ေက်ာင္းစာေတြ တအား မ်ားၿပီး အေပ်ာ္အပါးေတြ တအား နည္းသြားတဲ့အခါ ေက်ာင္းစာမွာေတာ့ ခြ်န္ပါရဲ႕၊ က်န္တဲ့ေနရာေတြမွာ ကခ်လာ ျဖစ္ေနတဲ့သူေတြ သည္ဒြႏၷယာႀကီးမွာ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ အေပ်ာ္အပါး အခ်ိဳးအဆ လြန္သြားလို႔ ေက်ာင္းစာမွာ ထိုက္သင့္သေလာက္ မေအာင္ျမင္တဲ့သူေတြလည္း ရွိတာပဲ။

မိဘနဲ႔ သားသမီးၾကားမွာေရာ၊ ခ်စ္တာနဲ႔ အလိုလိုက္တာရဲ႕ အခ်ိဳးအဆက အေတာ္ စကားေျပာတယ္။ ခ်စ္တာက ေျမပဲ၊ အလိုလိုက္တာက ၾကက္သြန္ျဖဴ။ ေျမပဲမ်ားရမယ့္ေနရာမွာ ၾကက္သြန္ျဖဴကပါ ေျမပဲနဲ႔ ဆတူျဖစ္ေနရင္ ေျမပဲဆား ေလွာ္အရသာပ်က္သလိုပဲ အခ်စ္ခံရသူရဲ႕ ဘဝပါ ပ်က္သြားႏိုင္ျပန္တယ္။

ေဟာၾက ေျပာၾကတဲ့အခါ၊ သင္ၾက ၾကားၾကတဲ့အခါမွာလည္း ကိုယ့္ပရိသတ္ အာ႐ံုႏိုးေနေအာင္ အရႊမ္းေလးေတြ ေဖာက္တန္ ေဖာက္ရတယ္။ အရႊမ္းက ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ပို႔ခ်မယ့္ အေၾကာင္းအရာက ေျမပဲ။ သူ႔အတိုင္းအဆနဲ႔သူ မွန္ေနမွ ေကာင္းတာ။ အရႊမ္းေတြ သိပ္မ်ားသြားရင္ ပို႔ခ်မယ့္ အေၾကာင္းအရာဆီ မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ျပန္ဘူး။

ဆက္ေတြးၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းရင္ဆိုင္ေနၾကတဲ့ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး ဘဝေတြ အားလံုးထဲက ေန႔စဥ္ကိစၥ အေထြေထြမွာလည္း အဲဒီ့ အတိုင္းအခ်င့္က အေတာ္ စကားေျပာတယ္။ အခ်ိန္အဆ မွန္ေန၊ ကိုက္ေနတဲ့အခါ အားလံုးက အဆင္ေျပေနတယ္။ အခ်ိန္အဆ လြဲသြားတဲ့အခါ အရာက မေရာက္ေတာ့ဘူး။

ေျမပဲဆားေလွာ္ တစ္ေထာင္ဖိုး ဝယ္စားမိရာကေန သည္အေတြးေတြ ေပၚလာတာမို႔ လွည္းတန္းလမ္းဆံုက ေျမပဲေလွာ္သည္ေလးကို ေက်းဇူးတင္ရပါမယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ “ေျမပဲေလွာ္နဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴ”ဆိုတဲ့ စာတန္းေလးကို အိမ္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားရင္ ေကာင္းမလားလို႔လည္း စဥ္းစားေနမိရပါေတာ့တယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ဝ၈၀၈၀၈)

————————————————————————————————

(၂၀၀၈ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ေနာက္ဆံုးပတ္မွာ ထုတ္ေ၀တဲ့ “အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္”မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာေလးကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။)

Let’s Open Our Mind’s Eye

စိတ္မ်က္စိကို ဖြင့္ရေအာင္

——————————————–

???????????????????????????????မိတ္ေဆြစာတည္းတစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာျပတယ္။ လူငယ္ လက္သစ္စာနယ္ဇင္း ဆရာမေလးတစ္ေယာက္က  ဆရာလူထုစိန္ဝင္းကို မေက်မနပ္နဲ႔ “ကြယ္ရာက” ျပန္ေျပာတဲ့စကားတဲ့။ လူငယ္ေတြနဲ႔ အထိအေတြ႕ အလြန္မ်ားၿပီး လူငယ္ေတြအေပၚ ေစတနာထားတဲ့ ဆရာဦးစိန္ဝင္းက လူငယ္ေတြကို စာမ်ားမ်ား ဖတ္ၾကဖို႔ သူ႔စာေတြထဲမွာ အခါအားေလ်ာ္စြာ တိုက္တြန္းတတ္တယ္။ အဲဒါကို မေက်နပ္တာတဲ့။ အဲဒီ့ကေလးမက “အင္တာနက္ထဲမွာ ကြ်န္မတို႔ေတြ ေန႔စဥ္ဖတ္ေနတဲ့ စာေတြကို အဲဒီ့ဆရာ ဖတ္ဖူး၊ ျမင္ဖူးလို႔လား”လို႔  ျပန္ေျပာတယ္ဆိုပဲ။

အေၾကာင္းမသိရင္ အဲဒီ့ကေလးမေလး စကားက ဟုတ္သလိုလိုပါ။ အေၾကာင္း သိရင္ေတာ့ အဲဒီ့စကားက အေတာ္ေလး အံေခ်ာ္ေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုသာ အဲဒီ့စကားမ်ိဳး တိုက္႐ိုက္လာေျပာရင္ အဲဒီ့ ကေလးမေလးကို အားနာနာနဲ႔ ပထမဆံုး ေမးမိမွာက “ညည္း အဂၤလိပ္စာ ဘယ္ေလာက္မ်ား တတ္လို႔လဲဟင္…”လို႔သာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း တ႐ုတ္စာ၊ ျပင္သစ္စာ၊ စပိန္စာလို တျခား အမ်ားသံုး ဘာသာစကား တစ္ခုခုကိုမ်ား တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ တတ္ပြန္ေနပါသလားလို႔ ေမးရေတာ့မွာပါ။

မွန္ပါတယ္။ အင္တာနက္ထဲမွာ “သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ” အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ သို႔ေပတည့္ အဲသလို ေအာတိုက္ေနတဲ့ သတင္း အခ်က္အလက္ေတြ အားလံုးဟာ ကမၻာမွာ လူသံုးမ်ားတဲ့ ဘာသာစကားေတြနဲ႔ ေရးထားတာေတြပါ။ ျမန္မာလို ေရးထားတာေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲေတာ့ ကမၻာ့လူသံုးမ်ား ဘာသာစကားတစ္ခုခုကို တတ္ကြ်မ္းမွသာလွ်င္ အဲဒါေတြကို ဖတ္႐ႈႏိုင္မွာလည္း ေသခ်ာေနပါတယ္။ ဒါက ပထမဆံုး အခ်က္ပါ။

ဒုတိယအခ်က္ကေတာ့ အဲဒီ့အင္တာနက္ထဲမွာ ရွိေနတာက “သတင္း အခ်က္အလက္”ေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ “ရသစာေပ”ေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ရသစာေပေတြ လံုးလံုး မရွိဘူးလို႔ေတာ့ မေျပာလိုပါဘူး။ ရွိတန္သေလာက္ ရွိပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ တကယ့္ ရသေျမာက္ ဝတၳဳရွည္ႀကီးေတြ က်ရင္ေတာ့ အလကား ဖတ္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ ပိုက္ဆံေပး ဝယ္ၿပီး ဖတ္မွ ရႏိုင္တာေတြ ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ ရသေျမာက္ ဝတၳဳရွည္အကုန္လံုးလည္း အင္တာနက္ ထဲမွာ မရႏိုင္ပါဘူး။ ရွိေနတဲ့ ရသစာေတြက အတိုအထြာေလးေတြပါ။ (ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ အဲဒီ့အတိုအထြာေတြထဲက တခ်ိဳ႕ကို ဘာသာျပန္ျပလာခဲ့တာ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ကတည္းကပါ။)

တတိယအခ်က္ကေတာ့ နည္းပညာေပါက္ကြဲမႈေခတ္၊ သတင္းအလွ်ံပယ္ေခတ္ရဲ႕ သဘာဝပဲျဖစ္ပါတယ္။ သည္အခ်က္က အင္မတန္ အေရးႀကီးပါတယ္။ သည္အခ်က္ေၾကာင့္လည္း သည္စာကို ေရးျဖစ္ရေတာ့တာပါ။

သတင္းအလွ်ံပယ္ေခတ္မွာ သတင္းအခ်က္အလက္(information)နဲ႔ အသိပညာ (knowledge)က တကယ့္ကို အလွ်ံပယ္ျဖစ္သလို လူတိုင္း လက္လွမ္းမီႏိုင္တဲ့ အရာျဖစ္လာပါၿပီ။ ဆိုၾကပါစို႔၊ ဂရိႏိုင္ငံသမိုင္းကို သိခ်င္တယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ေနာက္ဆံုးေပၚ ေဆးဝါးတစ္ခုအေၾကာင္း သိခ်င္တယ္ ဆိုပါစို႔။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက အဲဒါမ်ိဳး သိခ်င္ရင္ အေတာ့္ကို ကရိကထ မ်ားလွပါတယ္။ သမိုင္းကို သိခ်င္တဲ့အခါ စာၾကည့္တိုက္ႀကီးေတြကို အားကိုးရတယ္။ ေနာက္ဆံုးေပၚ ေဆးဝါးအေၾကာင္း သိခ်င္တဲ့အခါ အဲဒီ့ ေဆးဝါးအေၾကာင္း ပါတဲ့ ေဆးပညာ စာနယ္ဇင္း တစ္ခုခုကို မနည္း လိုက္ရွာရတယ္။ အဆက္အသြယ္လည္းေကာင္း၊ အခ်ိန္လည္းေပးႏိုင္မွ အဲဒါေတြကို သိႏိုင္တယ္။ ေက်းရြာေလးမွာ ေနထိုင္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အဲဒါမ်ိဳးေတြကို သိခ်င္ ဖတ္ခ်င္ေနရင္ ဘယ္လိုမွ လြယ္လြယ္ကူကူ မသိႏိုင္ မဖတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။

အခု သတင္းအခ်က္အလက္အလွ်ံပယ္ေခတ္မွာက်ေတာ့ အဲလို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဟိုး ဇနပုဒ္မွာ ေနထိုင္လင့္ကစား အင္တာနက္ကို လက္လွမ္းမီ ေနၿပီဆိုတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ဘာသိခ်င္သလဲ၊ သက္ဆိုင္ရာ ဘာသာစကားကိုသာ တတ္ကြ်မ္းမယ္ဆိုရင္ မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာ လိုခ်င္တာကို အလြယ္တကူ ရွာေဖြ ဖတ္႐ႈႏိုင္ေနပါၿပီ။ သိရႏိုင္ပါၿပီ။ ဒါဟာ သတင္းအခ်က္အလက္ အလွ်ံပယ္ေခတ္ရဲ႕ အားသာခ်က္ပါ။

အဲဒီ့ အားသာခ်က္နဲ႔အတူ ဒြန္တြဲေနတာကေတာ့ သတင္း အခ်က္အလက္ေတြ၊ အသိပညာေတြကို သိရွိထားျခင္းဟာ ဘာမွ အေရးမပါေတာ့ပါဘူး။ ဆိုလိုတာက ဗဟုသုတ စံုလင္႐ံုနဲ႔ လူေတာ မတိုးႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အေတြ႕အၾကံဳရင့္က်က္႐ံုနဲ႔လည္း လူလုပ္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အေတြ႕အၾကံဳ ႏုနယ္လွၿပီး ဗဟုသုတ နည္းပါးသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔လည္း သူ သိခ်င္တာကို မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာ အလြယ္တကူ ရွာေဖြ သိရွိလာႏိုင္ေနတဲ့ ေခတ္ကာလႀကီး ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ လန္ဒန္က ၿမိဳ႕ႀကီးသား တစ္ေယာက္ သိႏိုင္တာကို အာဖဂန္နစၥတန္ႏိုင္ငံရဲ႕ ေက်းရြာေလးက ေတာသားေလး တစ္ေယာက္လည္း အခ်ိန္မဆိုင္းဘဲ သိႏိုင္ေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးပါ။ သည္ေတာ့ ေတာသားေလးအေပၚမွာ ၿမိဳ႕ႀကီးသားက ငါသိ၊ ငါတတ္ သြားလုပ္လို႔ မရေတာ့ဘူး။

အလားတူပဲ၊ ကိုယ့္ဆီ လာၿပီး ေဈးဝယ္တဲ့သူ၊ အလုပ္အပ္တဲ့သူကို လွိမ့္လို႔၊ ၿဖီးလို႔ မရေတာ့ဘူး။ သူက ကိုယ့္ဆီ မလာခင္ကတည္းက သူ ဝယ္မယ့္ ပစၥည္းအေၾကာင္းေတြ၊ ေဈးႏႈန္းေတြကိုျဖစ္ေစ၊ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကိုျဖစ္ေစ အင္တာနက္ထဲမွာ ႀကိဳတင္ ရွာေဖြ သိရွိထားႏိုင္ပါၿပီ။ ဆိုၾကပါစို႔၊ စကၤာပူႏိုင္ငံက ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းအပ္ခ်င္တယ္ဆိုပါစို႔။ ဆိုင္ရာ ဘာသာစကားကိုသာ တတ္ကြ်မ္းမယ္ ဆိုရင္ အဲဒီ့ေက်ာင္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို အင္တာနက္ထဲကတစ္ဆင့္ အျပည့္အစံု သိႏိုင္ေနၿပီ။ ဒါတင္မကေသးဘဲ၊ အဲဒီ့ေက်ာင္းကို တိုက္႐ိုက္လွမ္းဆက္သြယ္ ၿပီး စံုစမ္းႏိုင္ေနၿပီ။ ၾကားပြဲစား ေျပာသမွ်ကို ယံုေနစရာ မလိုေတာ့ဘူး။

တစ္ေန႔က ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူ တာခ်ီလိတ္ကို အလည္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က အလုပ္ မျပတ္တာနဲ႔ ရန္ကုန္မွာ က်န္ရစ္တယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ဆီ တာခ်ီလိတ္ကေရာ၊ မိုင္းလားကေရာ၊ မယ္ဆိုင္ကပါ ဖုန္းေတြ ျပန္ျပန္ဆက္ေနတယ္။ သူ႔အသံကို ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ၾကားေနရတယ္။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက၊ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္၂၀ ေက်ာ္တုန္းကဆို ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္တာႀကီးက အခုေတာ့ လြယ္ကူေနၿပီ။

တာခ်ီလိတ္ရဲ႕ တာေလာေဈးထဲက ပစၥည္းတစ္မယ္ရဲ႕ ေရာင္းေဈးကို စကၠန္႔မဆိုင္းဘဲ ရန္ကုန္က သိႏိုင္ေနသလို ကမၻာတစ္ခုလံုး ႀကိဳက္တဲ့ေနရာကလည္း သိႏိုင္ေနၿပီ။ ေခတ္ႀကီးက နည္းပညာရဲ႕ ေစာင္မမႈေၾကာင့္ တအားကို ေျပာင္းသြားၿပီ။ သိခ်င္တာ သိရဖို႔ သိပ္ကို ျမန္ဆန္လြယ္ကူသြားၿပီ။
ေျပာခ်င္တာက သတင္းအခ်က္အလက္နဲ႔ အသိပညာဟာ မည္သူမဆို ေပါေပါပဲပဲနဲ႔ အလြယ္တကူ ရရွိႏိုင္တဲ့ အရာေတြ ျဖစ္လာတာနဲ႔အညီ အဲဒီ့ သတင္းအခ်က္အလက္နဲ႔ အသိပညာတို႔ရဲ႕ တန္ဖိုးကလည္း အဆမတန္ က်ဆင္းသြားပါေတာ့တယ္။

အသိပညာ ျပည့္စံုျခင္းဟာ မေကာင္းဘူးလားဆိုေတာ့ ေကာင္းတယ္။ သို႔ေပမယ့္ အသိတစ္ခုတည္းနဲ႔ မလံုေလာက္ေတာ့ဘူး၊ ရပ္တည္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ကိုယ္သိသလို မည္သူမဆို သိႏိုင္ေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ကိုယ္သိထားသေလာက္ဟာ ဘာမွ တန္ဖိုး မရွိေတာ့ဘူး။

အသိပညာကို လူတိုင္း အလြယ္တကူ ရႏိုင္ေပမယ့္ လူတိုင္း မရႏိုင္တာက “ဉာဏ္ပညာ အေျမာ္အျမင္”(wisdom)နဲ႔ “အေတြးသစ္အျမင္သစ္” (creativity) ပါပဲ။ အဲဒါကိုက်ေတာ့ ဘယ္ နည္းပညာ၊ ဘယ္ ကြန္ပ်ဴတာကမွ  စီမံျပဳျပင္မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဖန္တီး ထုတ္လုပ္မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး။

အသိပညာ (knowledge)ကေန ဉာဏ္ပညာ (wisdom)ျဖစ္လာဖို႔အတြက္ အဆင့္ တစ္ဆင့္ လိုတယ္။ အဲဒါက ေတြးေတာဆင္ျခင္မႈ (thinking and reflecting) ပဲ။

အဲဒီ့ေတြးေတာဆင္ျခင္မႈအတြက္က်ေတာ့ အေလ့အက်င့္လိုတယ္။ ေတြးေတာတယ္၊ ဆင္ျခင္တယ္ဆိုတာ စိတ္နဲ႔ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္။ ေတြးက်င့္၊ ဆင္ျခင္က်င့္ေလး အထံုစြဲေနမွ ေတြးလို႔တတ္တယ္၊ ဆင္ျခင္လို႔ တတ္တယ္။  အက်င့္မရွိရင္ မေတြးျဖစ္ဘူး။ အဲဒါ စိတ္ရဲ႕ သဘာဝပဲ။

နမူနာ ေျပာပါရေစ။ ဂဏန္းေပါင္းစက္ေတြ တအားေပါလာတဲ့ေခတ္မွာ  ၅၀ဝ ကို ၁၈ နဲ႔ ေျမႇာက္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဂဏန္းေပါင္းစက္ကိုပဲ အားကိုးေနၾကၿပီ။ အဲလို ဂဏန္းေပါင္းစက္ကို အားကိုးက်င့္က သိပ္မ်ားလာတဲ့အခါ အဲဒီ့အတြက္အခ်က္ကိုပဲ စိတ္တြက္ တြက္တဲ့အခါ အခ်ိန္က ပိုၾကာေနတတ္ ပါတယ္။ ဦးေႏွာက္က စိတ္တြက္ တြက္တဲ့ အေလ့အထမွ မရွိေတာ့တာကိုး။

ေနာက္ထပ္ နမူနာတစ္ခုက ဖုန္းနံပါတ္ကို စာအုပ္ထဲမွာ ေရးမွတ္တာပါ။ ဒါမွမဟုတ္ အခုေခတ္ တယ္လီဖုန္းေတြထဲမွာ ဖုန္းနံပါတ္ေတြကို အလြယ္တကူ မွတ္သား သိုေလွာင္ထားႏိုင္တဲ့ စနစ္ေတြ တြဲပါေနတာမို႔ ဖုန္းထဲမွာ မွတ္ထားတာပါ။ အဲသလို မွတ္ေတာ့ ဘာျဖစ္တံုး။ ဟုတ္ကဲ့… အေရးဆို စာအုပ္ျပန္လွန္ရ၊ ဖုန္းကို ဖြင့္ၾကည့္ရနဲ႔ အေတာ္ ကရိကထ မ်ားကုန္ပါတယ္။

အရင္က ကြ်န္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာ ဖုန္းနံပါတ္ အေတာ္မ်ားမ်ားကို အလြတ္ ရေနတယ္။ ဆက္ေနက် လူေတြ၊ ႐ံုးေတြရဲ႕ ဖုန္းေတြဟာ ေခါင္းထဲမွာ အသင့္ရွိေနတယ္။ စာအုပ္ထဲမွာ မွတ္တဲ့အက်င့္၊ ဖုန္းထဲမွာ မွတ္တဲ့အက်င့္က ရွိလာေတာ့ ေခါင္းက ဘာမွ မမွတ္ေတာ့ဘူး။ ဆက္ေနက် ဖုန္းကိုေတာင္  ဆယ္ခါ ဆက္မယ္ဆိုရင္ ဆယ္ခါလံုး ျပန္ၾကည့္ေနရတယ္။ ပိုဆိုးတာက ဖုန္းနဲ႔ မွတ္တဲ့ စနစ္မွာ နာမည္နဲ႔ နံပါတ္နဲ႔ တြဲမွတ္ထားတာပဲ။ အဲေတာ့ ဖုန္းဆက္ခ်င္ရင္ အဲဒီ့လူရဲ႕ နာမည္ကို ရွာၿပီး ဆက္လိုက္႐ံုပဲ၊ သူ႔ ဖုန္းနံပါတ္ ဂဏန္းေတြကို ႏွိပ္ေနစရာေတာင္ မလိုေတာ့ဘူး။ အဲေတာ့ ဂဏန္းေတြက ေခါင္းထဲကို ဝင္မလာေတာ့ဘူး။ ဝင္မလာေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။

ဒါေတြဟာ ဦးေႏွာက္ရဲ႕ “က်င့္သားရလြယ္ပံု”ေတြကို ထင္ဟပ္ေစတဲ့ နမူနာပါပဲ။

အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေျပာေနတဲ့ ေတြးေတာဆင္ျခင္မႈဟာလည္း အက်င့္ လိုတယ္ဆိုတာ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္း လက္ခံႏိုင္ေလာက္ၿပီ ထင္ပါတယ္။ ေတြးေတာဆင္ျခင္မႈဆိုတာ စိတ္က လုပ္ရတာ။ တတိယမ်က္လံုးလို႔ ေခၚ တဲ့ အာ႐ံုဝင္စားမႈနဲ႔ လုပ္ရတာ။

အဲဒီ့အာ႐ံုဝင္စားမႈအတြက္ အက်င့္လိုတယ္။ တတိယ မ်က္လံုးကို သံုးတဲ့ အက်င့္ ရွိထားလို႔ လိုတယ္။

႐ုပ္ျမင္သံၾကား ဇာတ္လမ္းတြဲကို စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ မလြတ္တမ္း ေစာင့္ၾကည့္ေနသူေတြအေနနဲ႔ တတိယမ်က္လံုးကို သံုးတဲ့အက်င့္က မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကို အင္တာနက္ထဲမွာ အငမ္းမရ ဖတ္႐ႈေနသူ ေတြလည္း အတူတူပဲ၊ တတိယမ်က္လံုးက ေသသြားႏိုင္တယ္။

ဇာတ္လမ္းတြဲကို ပကတိမ်က္လံုးနဲ႔ ၾကည့္ေနတာ၊ အြန္ေစာဆိုလည္း အြန္ေစာဆိုတဲ့ ကိုရီးယား႐ုပ္ကိုပဲ ျမင္ေနတယ္၊ ခ်န္ဂင္ဆိုလည္း သူျပတဲ့ အ႐ုပ္ကိုပဲ ျမင္ေနတယ္။ အဲဒီ့အထဲမွာ ေမ်ာပါေနတယ္။ ရသ ေျမာက္တာကိုး။ အဲဒီ့ရသကို ခံစားေနရင္းနဲ႔ တတိယမ်က္လံုးက အလိုလို ေသသြားတာကို သတိမထားမိၾကဘူး။

အဲဒီ့ဇာတ္လမ္းကို ႐ုပ္ျမင္သံၾကားဇာတ္လမ္းအေနနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ ရသ စာတစ္အုပ္အေနနဲ႔ ဖတ္မယ္ဆိုပါစို႔။ တတိယမ်က္လံုးက အလိုလိုပြင့္လာၿပီ။  စာထဲမွာ အ႐ုပ္ ရွိမေနဘူးေလ။ အဲေတာ့ စိတ္မ်က္စိက အလိုလို အလုပ္ လုပ္ရၿပီ။ အြန္ေစာဆိုတာကို စိတ္မ်က္လံုးထဲမွာ ႐ုပ္လံုး ေဖာ္ၾကည့္ရတယ္၊ ႐ုပ္သံထဲမွာ ျပထားတဲ့ အြန္ေစာထက္ အဆေပါင္း တစ္သိန္း ပိုေခ်ာတဲ့သူလည္း ျဖစ္ေနႏိုင္သလို အြန္ေစာဟာ ကိုယ္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သြားၿပီ။

အဲလိုနဲ႔ ရသစာ မ်ားမ်ားဖတ္သူဟာ စိတ္ကို အလုပ္ေပးတဲ့ အတတ္ကို သင္ယူစရာ မလိုလိုဘဲ အလိုလို ကြ်မ္းက်င္လာပါေတာ့တယ္။ ထစ္ခနဲရွိ ေတြးယူတဲ့အက်င့္၊ ဆင္ျခင္တဲ့ အက်င့္ကလည္း အထံုစြဲလာပါေတာ့တယ္။
ေရးရင္းနဲ႔ ဝါရင့္စာေရးဆရာတစ္ဦး အမွတ္တမဲ့ ေျပာလိုက္တဲ့စကားက ေခါင္းထဲ ေပၚလာျပန္တယ္။ သူက ကေန႔ေခတ္ လူေတြ စာမဖတ္ဘူးလို႔ မေျပာပါနဲ႔တဲ့။ ည ခုနစ္နာရီနဲ႔ ရွစ္နာရီၾကားမွာ ျမန္မာျပည္က လူအမ်ား စာဖတ္ေနၾကပါတယ္တဲ့။ ကိုရီးယားကားေတြ ၾကည့္ရင္း ေအာက္က စာတန္း ထိုးေတြကို အမီ လိုက္ဖတ္ေနၾကတာကို သူက ေထာက္ျပတာပါ။

ဒါလည္း အမွတ္တမဲ့ဆိုရင္ ဟုတ္သလိုလိုပဲ။ လူေတြ စာဖတ္ေနၾကတာေတာ့ မွန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ႐ုပ္သံမွာ ထိုးတဲ့စာတန္းကို အမီ လိုက္ဖတ္ရင္းက အ႐ုပ္ကိုလည္း ၾကည့္ရေသးတယ္၊ ဇာတ္လမ္းေၾကာကို မိေအာင္လည္း လိုက္ေနရေသးတယ္ဆိုေတာ့ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔စိတ္က မနားဘူး။ စာလံုးေတြ ဝါက်ေတြကို ဖတ္ေနၾကတာမွန္ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာတဲ့ စိတ္မ်က္စိ (ဝါ) တတိယမ်က္လံုးကို သံုးခြင့္ မရတဲ့နည္း၊ တစ္နည္းေျပာရရင္ စိတ္မ်က္စိကို ေသေစတဲ့ နည္းနဲ႔သာ ဖတ္ေနၾကတာပါ။

အဲဒါဟာ စာအုပ္စာေပကို ဖတ္႐ႈျခင္းနဲ႔ ကြာျခားခ်က္ပဲ။ စာအုပ္စာေပကို ဖတ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ကိုယ္ရပ္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွာ ရပ္ထားလိုက္လို႔ရတယ္၊ ကိုယ္ဖတ္ခ်င္တာကို ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ ဖတ္လို႔ရတယ္။ စိတ္က အလုပ္ လုပ္ေနရတယ္။ စာအုပ္ၿပီးသြားရင္ေတာင္ စိတ္က ဆက္အလုပ္လုပ္လို႔ ေကာင္းခ်င္ ေကာင္းေနတတ္ျပန္ေသးတယ္။ စိတ္မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ေယာင္လို႔ မဆံုး ျဖစ္ေနႏိုင္ျပန္ေသးတယ္။

ခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ အဲဒီ့ဝါရင့္စာေရးဆရာ ေျပာဖူးတဲ့စကား၊ အစမွာ ေရးျပခဲ့တဲ့ လက္သစ္စာနယ္ဇင္းဆရာမေလးက ဆရာလူထုစိန္ဝင္းကို ကြယ္ရာကေန ခံပက္တဲ့စကားေတြ အားလံုးဟာ မမွားေပမယ့္ အျပည့္မမွန္ဘူးဆိုတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။ သူတို႔စကားေတြအရ စာေတြကို ဖတ္ေတာ့ ဖတ္ေနၾကတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ပကတိမ်က္လံုးနဲ႔ ဖတ္တိုင္း စာဖတ္တာ မမည္သလို စာဖတ္ျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးေက်းဇူးကိုလည္း ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ရႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

စာဖတ္တယ္ဆိုတာဟာ စိတ္ကို အလုပ္ေပးဖို႔ပါ။ တတိယမ်က္လံုး ရွင္သန္လာေစဖို႔ပါ။ ဆရာလူထုစိန္ဝင္းက စာမ်ားမ်ား ဖတ္ခိုင္းတာဟာ ရသစာေပေတြကို နာနာဖတ္ခိုင္းတာလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ယူဆမိပါတယ္။ ဒါမွလည္း ေတြးက်င့္၊ ဆင္ျခင္က်င့္ရလာမယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ယံုၾကည္သလို ဆရာလူထု စိန္ဝင္းကလည္း ယံုၾကည္ထားလို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

အဲဒီ့ကေလးမေလး ခံပက္တဲ့ စကားမွာကိုက အေတြးမပါ၊ ဆင္ျခင္မႈ မပါတာကို ရိပ္ခနဲ ေတြ႕ရႏိုင္ပါတယ္။ အေတြးပါရင္၊ ဆင္ျခင္မႈ ရွိေနရင္ သည္စကားမ်ိဳးကို အလြယ္တကူ ေျပာျဖစ္လိမ့္မယ္မထင္ဘူး။ ဟိုဆရာက ဘာျဖစ္လို႔ သည္စကားေျပာတာလဲ၊ သူက ေစတနာနဲ႔ ေျပာတာလား၊ သက္သက္မဲ့ ႏွိပ္ကြပ္ေနတာလား၊ ဘယ္သူ႔အက်ိဳးအတြက္ ေျပာေနတာလဲ စတာေတြကို ေတြးျဖစ္ခဲ့မယ္၊ ဆင္ျခင္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ သည္လိုစကားမ်ိဳး သူ႔ပါးစပ္က လြယ္လြယ္ ထြက္မလာႏိုင္ပါဘူး။

အဲဒီ့အတြက္ အဲဒီ့ကေလးမေလးကို အျပစ္မတင္ခ်င္ဘူး။ တင္လည္း မတင္ရက္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ခမ်ာမယ္ ေတြးက်င့္၊ ဆင္ျခင္က်င့္မွ မရွိခဲ့ရွာတာကိုး။ ဘာျဖစ္လို႔ ေတြးက်င့္ ဆင္ျခင္က်င့္ မရွိရတာလဲဆိုရင္ေတာ့ ငယ္ကတည္းက ျပင္ပစာေပ၊ ဒါမွမဟုတ္ ရသစာေပ အဖတ္အ႐ႈ နည္းခဲ့တာမို႔ပဲဆိုတာ မွန္းဆႏိုင္ပါတယ္။ အျပင္စာဖတ္ျခင္းကို အားမေပးတဲ့ မိဘအသိုင္းအဝိုင္း၊ ေက်ာင္းေနဝန္းက်င္မ်ားက ကေန႔လူငယ္ေတြရဲ႕ တတိယမ်က္လံုးကို တိမ္ဖံုးေနေစပါတယ္။

အဲေတာ့ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ လူတိုင္း အလြယ္တကူ ေပါေပါပဲပဲ ရႏိုင္တဲ့ အသိပညာနဲ႔ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကို လက္လွမ္းမီႏိုင္၊ သိရွိႏိုင္တာကိုပဲ အဟုတ္ႀကီးထင္၊ ငါ့ျပင္မရွိ ေအာက္ေမ့ေနမိတတ္ၾကပါတယ္။ ထပ္ေျပာပါရေစ၊ လူတိုင္း အလြယ္တကူ ေပါေပါပဲပဲ ရႏိုင္တဲ့ အသိပညာနဲ႔ သတင္း အခ်က္အလက္မ်ားဟာ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ဘာမွ တန္ဖိုးမရွိေတာ့ပါဘူး။ အရွိန္အဟုန္နဲ႔ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ သည္ ေခတ္ႀကီးမွာ လူတစ္လံုး သူတစ္လံုး ျဖစ္ဖို႔ အသိပညာေတြ၊ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြနဲ႔လည္း ေဖးမထားလို႔ မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဉာဏ္ပညာရွိမွ၊ အေတြးသစ္အျမင္သစ္ေတြ ေဖာ္ယူ သံုးစြဲတတ္မွ သူမ်ား ေနာက္ၿမီးဆြဲဘဝက လြတ္ေျမာက္ႏိုင္၊ သတင္းအခ်က္အလက္ အလွ်ံပယ္ေခတ္ႀကီးမွာ အမ်ားနဲ႔ ယွဥ္ႏိုင္မွာပါ။

သည္အတြက္ ေတြးေတာဆင္ျခင္တဲ့ အေလ့အထေလးကို ေမြးယူဖို႔ လိုပါတယ္။ အဲဒီ့အေလ့ေလးရဖို႔အတြက္ တတိယမ်က္လံုး (ဝါ) စိတ္မ်က္စိ ကို ရွင္သန္ေနေအာင္ လုပ္ရပါမယ္။ အဲသလို လုပ္ဖို႔အတြက္ စာအုပ္စာေပကို စိတ္မ်က္စိနဲ႔ ဖတ္တဲ့အက်င့္ေလး စြဲသြားေအာင္ ဦးဆံုးလုပ္ရပါေတာ့မယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ ေဆြးေႏြးခ်က္ကို စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္နဲ႔ ဆင္ျခင္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ စိတ္မ်က္စိနဲ႔ စာဖတ္ျခင္းဟာ ဘဝအတြက္၊ လူတစ္လံုး သူတစ္လံုး ျဖစ္လာဖို႔အတြက္ တကယ္ အေရးပါတယ္၊ မပါဘူးဆိုတာကိုလည္း ေသခ်ာ ေတြးၾကည့္ဖို႔လည္း ေမတၲာရပ္ခံပါရေစ။

ဟုတ္ကဲ့… ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာကို သေဘာတူတယ္၊ လက္ခံႏိုင္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့ ကေလးသူငယ္ေလးေတြ၊ လူငယ္လူရြယ္ေလးေတြ စိတ္မ်က္စိနဲ႔ စာဖတ္ျဖစ္လာေအာင္ ကိုယ္စြမ္းသေလာက္ ဝိုင္းဝန္းေဖးမရင္း လက္တြဲေခၚလိုက္ၾကပါစို႔လားခင္ဗ်ာ။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၁၅၁၂၀၈)

—————————————————————————————————————————————————

(၂၀ဝ၉ခုႏွစ္  ဇြန္လထုတ္ ကလ်ာမဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးကို အစအဆံုး ျပန္လည္ ေဖာျ္ပလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။)