ေဘာက္ဆူးရတဲ့ အသက္ ေငြရတု

Image may contain: car and outdoor၁၉၉၄ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လကပါ။ ရွပ္က်ိဳးလို႔ ဆိုၿပီး လမ္းတဝက္ေပၚ ရပ္ထားတဲ့ ကုန္ကားႀကီးေအာက္ကို က်ေနာ္ေမာင္းလာတဲ့ ၁၉၈၄ ခုႏွစ္ထုတ္ သေဘၤာဦး တိုယိုတာ ေကာ္႐ိုနာကား (န/၉၁၄၆) က တိုးဝင္သြားပါတယ္။ မနက္ ၄ နာရီေလာက္မွာပါ။ ရန္ကုန္-မႏၲေလး လမ္းေဟာင္း၊ ေပ်ာ္ဘြယ္နဲ႔ မိတၳီလာၾကား၊ ယင္းေတာ္ရြာႀကီးရဲ႕ ရဲစခန္းနဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုးေလာက္မွာပါ။

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ က်ေနာ္ ခါးပတ္ ပတ္မထားပါဘူး။ ခါးပတ္ပတ္ထားရင္ ပြဲခ်င္းၿပီးပါပဲ။

ကုန္ကားရဲ႕ ေနာက္ၿမီးက ကားေဘာနက္ကုိ ေက်ာ္ၿပီး ေရွ႕ေလကာမွန္မွသည္ ေနာက္ခန္းဆီအထိ တိုးဝင္သြားခဲ့တာေလ။ ခါးပတ္သာ ပတ္ထားရင္ ေခါင္းျပတ္ၿပီး က်ေနာ္ အသက္ထြက္ခဲ့မွာ မလြဲပါဘူး။

ခါးပတ္ ပတ္မထားတဲ့အတြက္ တိုက္မိတဲ့ အရိွန္နဲ႔ က်ေနာ္ဟာ ထိုင္ခံုေရွ႕ ၾကမ္းျပင္ေပၚကို ဖင္ထိုင္လ်က္ က်သြားပါတယ္။ က်ေနာ့ေမးေစ့က စတီယာရင္ေခြရဲ႕ ေအာက္ပိုင္းနဲ႔ တတန္းတည္းေလာက္ပါ။

ဘရိတ္နင္းလိုက္တဲ့ ညာဘက္ေပါင္႐ိုးက ညာဘက္ တင္ပါးဆံုခြက္ကို ထိုးခြဲလိုက္တဲ့ ဒဏ္ရာတခုပဲ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ရလိုက္ပါတယ္။

ကားေပၚမွာ အတူပါၿပီး က်ေနာ့္ဘယ္ဘက္ ခရီးသည္ထိုင္ခံုက လိုက္ပါလာသူ မႏၲေလးက စက္ျပင္ဆရာကေတာ့ ပြန္း႐ံုပဲ့႐ံုပါပဲ။

ကားကေတာ့ လံုးလံုး သံုးလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ အဲတုန္းက ၃ သိန္းခြဲနဲ႔ ဝယ္တဲ့ကားကို အပံုလိုက္ေစ်း ငါးေသာင္းနဲ႔ ေရာင္းခဲ့ရပါတယ္။ ကားဝယ္တဲ့သူက ယာဥ္ေမာင္းက်ေနာ္ မေသတာကို အံ့ၾသမဆံုးရွာဘူး။

အဲ… သူက ကားသာ တစစီျဖဳတ္ေရာင္းတာ၊ ကားလိုင္စင္ေတာ့ သက္တမ္းတိုးၿပီး ဓာတ္ဆီေရာင္းစားခဲ့ပံုပဲ။ က်ေနာ့္မွာ စသံုးလံုးက အဲဒီ့ကားကိစၥ ေခၚစစ္တာလည္း ခံလိုက္ရပါေသးတယ္။ က်ေနာ္ အပံုလိုက္ ေရာင္းလိုက္တာ ေျပာျပလိုက္ေတာ့ ရွင္းသြားပါတယ္။

အဟဲ…

ယာဥ္တိုက္မႈကို ရဲက အမႈဖြင့္တယ္ခင္ဗ်။ ထင္သလို ရပ္ထားတဲ့ကုန္ကားကေတာ့ အမႈထဲ မပါဘူးခင္ဗ်။

၈ လေလာက္အၾကာ သြားႏိုင္ လာႏိုင္ခ်ိန္မွာ ေပ်ာ္ဘြယ္တရား႐ံုးကို သြားၿပီး ဒဏ္ေငြေဆာင္ခဲ့ရပါေသးေသာ္ေကာခင္ဗ်ာ။

အဲဒါဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ဥပေဒပါပဲ။ က်ေနာ္သာ အဲတုန္းက ပြဲခ်င္းၿပီးသြားခဲ့ရင္ သူတို႔ ဘယ္သူ႔ကို ဒဏ္တပ္မလဲဆိုတာလည္း မသဲကြဲလွဘူးခင္ဗ်။

ႏွစ္ေပါင္း အစိတ္ျပည့္ဖို႔ေတာင္ ရက္ပိုင္းပဲ လိုပါေတာ့တယ္။ အခုခ်ိန္အထိ ရွင္ေနေသးတဲ့အတြက္ အနေႏၲာ အနႏၲငါးပါးနဲ႔တကြ ကံၾကမၼာကို ေက်းဇူးတင္ရပါမယ္။ သက္ဆိုးမို႔ ရွည္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ လူေကာင္း သူေကာင္းေတြသာ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ေသတတ္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ သိုးေဆာင္းဆို႐ိုးလည္း အရိွသားမဟုတ္ပါလား။ က်ေနာ္က ဆိုးေပ ဆိုးေတမို႔ မေသခဲ့တာရင္လည္း ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္မွာေပါ့ေနာ္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ရပ္ထားတဲ့ ကားကို ေနာက္က ဝင္တိုက္တာမို႔ ေနာက္က တိုက္သူ အေရးယူေၾကး၊ ေရွ႕က စည္းကမ္းေဖာက္သူ လြတ္ေၾကးဆိုတဲ့ စနစ္ႀကီး အခု ရိွ မရိွေတာ့ က်ေနာ္လည္း မသိတတ္ႏိုင္ပါဘူး။

ဆရာေလး ေနထြန္းႏိုင္ တခါက ေရးဖူးသလို “မတရားမႈကလြဲလို႔ ဘာမွ မထြန္းကားတဲ့ တိုင္းျပည္”မွာ က်ေနာ္တို႔ လူလုပ္ေနၾကတာပဲေလ။ ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲေနာ္…

အားလံုးေတြးဆဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…

အတၱေက်ာ္

(၁၁၀၆၁၉)

ေမွ်ာ္ တိုင္း တံုး

No photo description available.

အစ

မေန႔က ပညာေရးမူဝါဒနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဆရာေအာင္သူၿငိမ္းေရးထားတာေလး (https://bit.ly/2wIW39J) လက္ဆင့္ကမ္းလိုက္တဲ့အခါ အင္မတိ အင္မတန္ ခက္ခက္ခဲခဲ တက္ေရာက္ သင္ယူ ေျဖၾကားရတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ ဆရာျဖစ္သင္လက္မွတ္ရထားသူ ျမန္မာလူမ်ိဳး ဆရာမေလးက က်ေနာ့္ဆီကို ေအာက္ပါအတိုင္း စာတိုလွမ္းပို႔ပါတယ္။

“ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ Pedagogy principles ေတြ အားနည္းေနေသးေတာ့ textbook policy ရွိခဲ့ရင္ေတာင္ ပုဂၢလိကကေန ဖတ္စာအုပ္ထုပ္ရင္ အထူးထုတ္ေတြ ျဖစ္သြားမွာ စိုးရိမ္မိတယ္”တဲ့။

သိပ္ေသခ်ာတာေပါ့။ Pedagogy principles တဲ့။ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုရင္ သင္ၾကားနည္းအေျခခံမူလို႔ ျဖစ္မလားပဲ။ ဘယ္လို နည္းနဲ႔ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ သင္မွာလဲ။ ကေလးေတြရဲ႕ သင္ယူပံုနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကိုယ္သိထားတဲ့အေပၚ အေျခခံၿပီး ဘယ္နည္း ဘယ္ပံုသင္ေပးရင္ ကေလးေတြ တတ္ပြန္သြားမလဲဆိုတာပါ။

အနက္အဓိပၸာယ္

Pedagogy ဆိုတာ ဂရိစကားပါ။ ဂရိမွာ Peda ဆိုတာ ကေလးလို႔ အနက္ရတယ္။ Gogy ဆိုတာ သင္ၾကားမႈကို အ႐ူးအမူး ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးတာ။ ဒါမွမဟုတ္လည္း သင္ၾကားမႈ အႏုပညာနဲ႔ အတတ္ပညာ။ ဒါက ပိုဆီေလ်ာ္မယ္ ထင္ပါတယ္။

အဲေတာ့ Pedagogy ဆိုတာ ကေလးေတြကို သင္ၾကားေရး အႏုပညာ၊ အတတ္ပညာ။

အတတ္ပညာ (သိပၸံ)မွာက သင္ယူမႈ သေဘာတရားေတြကို သိရိွထားတာရယ္၊ သင္ၾကားေရးမွာ ဘယ္လို လမ္းညႊန္ရမယ္ဆိုတာကို သိရိွတာရယ္ ပါဝင္ပါတယ္။

သင္ၾကားမႈ အႏုပညာ

အႏုပညာ (ဝိဇၨာ) က ဘယ္က ပါလာတာတံုး။ သေဘာတရားေတြကို လက္ေတြ႕မွာ မွန္မွန္ကန္ကန္ခ်သံုးႏိုင္ဖို႔ အႏုပညာလိုတယ္။ သင္ၾကားေရးအေတြ႕အၾကံဳေတြကေန ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပိုေကာင္းလာေအာင္ တည္ေဆာက္ယူသြားႏိုင္ဖို႔ ဝိဇၨာျဖစ္ေနမွ။

တကယ္ေတာ္တဲ့ ဆရာေတြဟာ သင္ၾကားေရးမဟာဗ်ဴဟာ ေပါင္းစံုကို သံုးတတ္ၾကတယ္။ ဘာလို႔လဲ။ အေျခအေန အလံုးစံုနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ သင္ၾကားေရးနည္းစနစ္ရယ္လို႔ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ မရိွလို႔ပါပဲ။

ဟိုတေလာက က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေျပာသံၾကားလိုက္ရေသးတယ္။ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ သင္မွလား၊ ျမန္မာလို သင္ၾကားေရး လုပ္သင့္တယ္ ဘာညာ။ ေနာက္တခုက တိုင္းရင္းသား ဘာသာစကားေတြနဲ႔ သင္ၾကားေရး။

အားလံုး မွန္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္လို သင္ခ်င္တဲ့သူလည္း မွန္တယ္၊ ျမန္မာလို သင္ခ်င္တဲ့သူလည္း မွန္တယ္၊ တိုင္းရင္းသား ဘာသာစကားနဲ႔ သင္ခ်င္တဲ့သူလည္း မွန္တယ္။

ဘယ္လမ္းက သြားသြား ပန္းတိုင္ေရာက္ဖို႔က ပဓာန

အားလံုး ေမ့ေနၾကတာက က်ေနာ္တို႔ ဘာကို ဦးတည္ၾကမွာလဲ။ ကမၻာ့အဆင့္မီ ပညာေရးကို ဦးတည္ၾကမွာ မဟုတ္ဘူးလား။ ဘာ ဘာသာနဲ႔သင္သင္၊ ကမၻာနဲ႔ ရင္ေပါင္တန္းႏိုင္တဲ့ ပညာေရး၊ စကၤာပူပဲ သြားသြား၊ အဂၤလန္ပဲ သြားသြား ျမန္မာျပည္က ဘြဲ႕ရဟာ သူတို႔ဆီက ဘြဲ႕ရနဲ႔ တန္းတူ အေလးစားခံ၊ ေနရာေပးခံရေရးပဲ မဟုတ္ဘူးလား။

အဲဒါဟာ အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ “အေျခအေန အလံုးစံုနဲ႔ ကိုက္ညီေသာ” သင္ၾကားေရးပံုစံနဲ႔ သြားရင္ ရပါတယ္။ ဖတ္စာအုပ္ကို ႀကိဳက္တဲ့ဘာသာနဲ႔ေရး၊ သင္႐ိုးညႊန္းတမ္းက တခုပဲ ရိွမယ္။ စာသင္သားရဲ႕ အရည္အေသြးကို စစ္ေဆးတဲ့ စနစ္ကလည္း တခုပဲ ရိွမယ္ဆိုရင္ သက္ဆိုင္ရာ ေက်ာင္းေတြ၊ ဆရာ၊ ဆရာမေတြက သူတို႔သင္ေပးရမယ့္ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ကိုက္ညီမယ့္ ဖတ္စာအုပ္ တအုပ္မကကို ကိုင္ၿပီး သံုးစြဲႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ တိုင္းရင္းသားအတြက္ တိုင္းရင္းသားဘာသာနဲ႔ ဖတ္စာအုပ္ပဲ။ အဂၤလိပ္လို သင္ခ်င္သူအတြက္ အဂၤလိပ္လို ဖတ္စာအုပ္ ျဖစ္ေနမယ္။

အာဆီယံ ဖတ္စာအုပ္မူဝါဒေတြထဲမွာ တခ်က္ပါတယ္။ ဘာသာရပ္အားလံုးဟာ ဖတ္စာအုပ္တအုပ္တည္းနဲ႔ မလံုေလာက္တတ္ဘူး။ တခ်ိဳ႕ဘာသာရပ္ေတြအတြက္၊ အထူးသျဖင့္ မိခင္ဘာသာစကားအတြက္ ဆရာေတြရဲ႕ လက္စြဲေတြ၊ သင္နည္းစနစ္ေတြ၊ တျခားသင္ေထာက္ကူပစၥည္းေတြ လိုအပ္ေနစျမဲပဲတဲ့။

အလြယ္ပဲ ေျပာမယ္။ အပင္အေၾကာင္း သင္တယ္။ ေျမျပန္႔က ပိေတာက္ပင္လို႔ ေျပာေပမယ့္ ေတာင္ေပၚက ကေလးက ပိေတာက္ မျမင္ဖူးဘူး။ ဘာအေရးလဲ၊ ဆရာက ခ်ယ္ရီပင္နဲ႔ သင္ေပးခ်င္ သင္ေပးမွာေပါ့။ အပင္ဆိုတာရဲ႕ အေျခခံ သေဘာတရားက အတူတူပဲ။ အပင္အေၾကာင္း ကမၻာ့အဆင့္မီ လူလူသူသူ သိဖို႔က အဓိက မဟုတ္ဘူးလား။ ဘာပင္ျဖစ္မွ၊ ညာပင္ျဖစ္မွ လုပ္ေနစရာ လိုလို႔လား။ သည္သေဘာပါပဲ။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္မွာ ေနတဲ့ ကေလးက ပိေတာက္လဲ မျမင္ဖူး၊ ခ်ယ္ရီလည္း မျမင္ဖူးေတာ့ေရာ ဘယ္လိုလုပ္မတံုး။ ေက်ာင္းကလည္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က ဗိုလ္တေထာင္ အထက ၅ လို ေျမျပည့္ေဆာက္ထားတဲ့ေက်ာင္းဆိုပါစို႔။ ေက်ာင္းထဲမွာ ျပစရာကလည္း ဘာပင္မွ မရိွဘူး။ ကေလးေတြက သစ္ပင္ဆိုတာပဲ ဖ်န္းသိထားတယ္။ တည္ပင္လား၊ မယ္ဇလီပင္လား၊ သရက္ပင္လား၊ ကုကၠိဳပင္လား မကြဲရွာၾကတဲ့ ၿမိဳ႕လယ္က ကေလးေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါလည္း ျပႆနာ မရိွပါဘူး။ ပိေတာက္လို႔ မွန္မွ အမွတ္ျပည့္ေပးစရာမွ မလိုတာေလ။ အပင္သေဘာကို သူတို႔သိေအာင္ သူတို႔ ျမင္ဖူးေနတဲ့ အပင္ေတြနဲ႔ ျမင္သာေအာင္ ဆရာက ဉာဏ္ကို လႊာသံုးၿပီး သင္တတ္ဖို႔ပဲလိုတယ္။

အဲဒါဟာ သင္ၾကားေရး အႏုပညာပဲ။ သေဘာတရားေတြကို လက္ေတြ႕မွာ မွန္မွန္ကန္ကန္ ခ်သံုးတာပဲ။

က်က္ႏိုင္စိန္၊ က်က္အားမဲ့

ေျပာရတာ အားေတာ့နာတယ္။

က်ေနာ္တို႔နဲ႔ အဲဒီ့ သင္ၾကားေရးနည္းစနစ္ေတြက ေဝးလြန္းေနပါေသးတယ္။

မေန႔တေန႔က ေအာင္စာရင္းေတြ ထြက္လာတယ္။ ေမာ္တဲ့သူေတြကလည္း ေမာ္လို႔ မဆံုး။ ညိႇဳးတဲ့သူေတြလည္း ညိႇဳးျခံဳးလို႔။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆို သည္လို ပညာေရးမ်ိဳးမွာ ေမာ္တဲ့သူက က်က္ႏိုင္စိန္၊ ညိႇဳးတဲ့သူက က်က္အားမဲ့ဆိုတာကို ျမင္ၾကပါလိမ့္မယ္။

က်က္ႏိုင္စိန္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ က်က္အားမဲ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘဝကို ရင္ဆိုင္ရဲဝံံ့ႏိုင္ဖို႔အတြက္ကေတာ့ အေျမာ္အျမင္ ဆင္ျခင္တံုတရားသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

မေန႔က ေျပာခဲ့တဲ့ စြန္းလြန္းဂူဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ပဲ ေျပာရေအာင္။ ဆရာေတာ္ႀကီး ဦးကဝိက က်က္အားမဲ့။ မဂၤလသုတ္ ေနာက္ဆံုးပိုဒ္ေတာင္ ၃ ႏွစ္တိုင္တိုင္ က်က္ၿပီး အလြတ္မရႏိုင္ရွာခဲ့တဲ့သူေလ။ ဒါေပမယ့္ သူက ရဟႏၲာမေထရ္ႀကီး ျဖစ္ခဲ့တာ အထင္အရွား။ ဘြဲ႕နာမေတာ္ေတြေတာ့ ထုတ္မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ဦးကဝိဟာ ရဟႏၲာပါဆိုၿပီး ထင္ရွားလာေတာ့ ေခတ္ၿပိဳင္ စာတတ္ ေထရ္ႀကီး ဝါႀကီးေတြက အစာမေက်ၾကဘူး။ ဘယ့္ႏွယ့္ စာမတတ္တဲ့ ကိုယ္ေတာ္က ရဟႏၲာ ျဖစ္ရမွာလဲဆိုၿပီး ဝိုင္းစစ္ၾကေဆးၾကေသးသဗ်။

သူတို႔က စာတတ္ေတြဆိုေတာ့ အလြတ္က်က္သန္သူေတြ။ တနည္းေျပာရင္ သူတို႔လည္း က်က္ႏိုင္စိန္ေတြပဲ။

ဦးကဝိက က်က္အားမဲ့။ က်က္အားမဲ့ေတာ့ အလုပ္အားေကာင္းတယ္။ အလုပ္အားေကာင္းေတာ့ ခရီးေပါက္သြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ က်က္အားမဲ့တပါးေတာ့ ခရီးေကာင္းေကာင္း ေပါက္သြားၿပီဆိုတာကို က်က္ႏိုင္စိန္ေတြ ေအာင့္သက္သက္နဲ႔ လက္ခံခဲ့ၾကရပါေတာ့တယ္။ (စြန္းလြန္းဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ေထ႐ုပၸတၱိထဲမွာ ပါပါတယ္။ စိတ္ဝင္စားရင္ ရွာဖတ္ၾကပါ။)

စာအုပ္ႀကီးသမားေတြကို မမုန္းပါဘူး

အာဆီယံ ပညာေရးမူဝါဒ စာအုပ္ထဲမွာ ဝါက်တေၾကာင္းေတြ႕မိတယ္။

Poorly written textbooks can reinforce rote-learning. ခပ္ညံ့ညံ့ ဖတ္စာအုပ္ေတြဟာ အလြတ္က်က္ျခင္းကို ခိုင္မာလာေစႏိုင္ပါသတဲ့။

ဓာတ္ရွင္နယ္ပယ္မွာ ထူးခၽြန္ထင္ရွားခဲ့ဖူးသူ စာေရးဆရာ ဝင္းဦးရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ “မိန္းမလွအမုန္း”ဝတၳဳရွည္ႀကီးထဲက ဝါက်တခုကိုလည္း ကိုးကားခ်င္ပါေသးတယ္။ “ေမာင္က စာအုပ္ႀကီးသမားေတြကို မမုန္းပါဘူး။ စာတအုပ္တည္းသမားေတြကိုသာ မုန္းတာပါ”တဲ့။

အဘက္ဘက္က ေနာက္က် က်န္ေနခဲ့တဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ေတြအတြက္ သင္ယူဆည္းပူးမႈက ေသမတတ္အေရးႀကီးပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ကေန႔ လူငယ္ အမ်ားစုမဟုတ္ဘူးဆိုရင္ေတာင္ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ တဖက္ပိတ္အေတြးအျမင္ေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနတာ စာအုပ္မ်က္ႏွာစာမွာ သူတို႔ေရးေန၊ တင္ေန၊ လက္ဆင့္ကမ္းေနတာနဲ႔တင္ ထင္ရွားေနပါတယ္။ သူတို႔ေတြဟာ တကယ္ေတာ့ လူေတာ္ေလးေတြပါ။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ေတြဟာ ဆရာဝင္းဦးေရးခဲ့သလို “စာတအုပ္တည္းသမား”ေတြသာ ျဖစ္ေနရွာၾကပါတယ္။

အလြတ္က်က္စနစ္နဲ႔ ႀကီးျပင္းလာ၊ လူျဖစ္လာခဲ့ရသူေတြမို႔ အဲလိုျဖစ္ေနတာ သူတို႔အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး။ ခမ်ာမ်ားမွာ စနစ္ရဲ႕ သားေကာင္ျဖစ္ေနရွာၾကတာပါ။

မၾကာခင္ ေရာက္လာေတာ့မယ့္ ဉာဏ္ရည္တု လႊမ္းမိုးသြားမယ့္ ေခတ္ႀကီးမွာ အဲဒီ့စာတအုပ္တည္းသမားေတြ ဘယ္လို ရပ္တည္ၾကမွာလဲ။ ဘက္စံု ေထာင့္စံုက ဆင္ျခင္ႏိုင္ေအာင္၊ အသိပညာ ခိုင္လံုေအာင္ စာတအုပ္တည္းနဲ႔ေတာ့ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ စာတအုပ္မက အမ်ားအျပား ဖတ္တတ္ေအာင္၊ ဖတ္ရဲေအာင္၊ ဖတ္က်င့္ရိွေအာင္ ပညာေရးစနစ္ကသာ လုပ္ေဆာင္ေပးႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

သို႔ေသာ္…

ခက္တာက… က်ေနာ္တို႔မယ္ ဦးစားေပးရမွာေတြက သိပ္မ်ားေနတယ္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မွတ္သူေတြကလည္း လူထုအက်ိဳးစီးပြားအတြက္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မွတ္ဖို႔ထက္ မိမိတို႔ ထိုင္စရာေနရာတေနရာေလးကိုပဲ မဲတင္းေနခဲ့တာ လြတ္လပ္ေရးရကတည္းကလို႔ဆိုရင္ မမွားတန္ေကာင္းဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ လူ႔ေဘာင္အေပၚ တကယ္ ေစတနာထားသူေတြကလည္း ေနရာရ႐ိုး မရိွတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ က်ေန္ာတို႔ ေနေနၾကရတာလည္း ႏွစ္ပရိေစၦဒ ၾကာျမင့္လွပါၿပီ။

အဲေတာ့လည္း က်ေနာ္တေယာက္ ႐ူးလို႔ ေလွ်ာက္ေရးေနတယ္ပဲ မွတ္ၾကပါဗ်ာ။

ဘာကိုမွ မေမွ်ာ္လင့္အားေတာ့ပါဘူးေလ…

(စာဖတ္သူမ်ားကို စိတ္ညစ္ေအာင္ လုပ္မိသြားတဲ့အတြက္ က်ေနာ့္ကို ခြင့္မလႊတ္ၾကပါနဲ႔ဗ်ာ။ က်ေနာ္ ညစ္ေနတာကို လက္ဆင့္ကမ္းေပးလိုက္တာပါ။)

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…

အတၱေက်ာ္

(၁၀၀၆၁၉)

တိရစၦာန္စိတ္နဲ႔ စိတၱဇ

ျဖဳတ္သြားတဲ့ မွတ္ခ်က္တခု

မေန႔က တင္လိုက္တဲ့ စိတၱဇသားေကာင္မ်ား ပို႔(စ္)ေအာက္မွာ ၈-၉-၁၀ တန္း က်ဴရွင္ဆရာတေယာက္က မွတ္ခ်က္လာေရးတယ္။ သူကေတာ့ ကေလးေတြ သူ႔က်ဴရွင္နဲ႔ ေဝးေဝးမွာ ေသာက္ရင္ ခြင့္ျပဳတယ္။ သူ႔က်ဴရွင္မွာ ေသာက္တာေတြ႕ရင္ေတာ့ ႐ိုက္တယ္။ ေဆးျပားအႏၲရာယ္လည္း ရိွေသးတယ္ဆိုတာပါ ပါပါတယ္။ (ေဆးျပားကို အလ်ဥ္းသင့္မွ သတ္သတ္ ထပ္ေဆြးေႏြးပါ့မယ္။)

Image may contain: one or more peopleက်ေနာ္က မ႐ိုက္ဘဲ တျခားနည္း အေရးယူဖို႔ သူ႔ကို အၾကံျပဳခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္ကို ဘာမွ ျပန္မလုပ္ႏိုင္တဲ့သူအေပၚ အင္အားသံုးတဲ့ အက်င့္ဆိုးႀကီး သည္ႏိုင္ငံမွာ ကြယ္ေပ်ာက္ေစခ်င္လို႔ဆိုၿပီးလည္း ေျပာခဲ့ပါတယ္။

သူက အၾကံေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔ ေျပာပါေသးတယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ မိတ္ေဆြတေယာက္က သည္ေခတ္မွာ သည္လို ႐ိုက္ႏွက္ေနေသးတာကို အံ့ၾသတဲ့အေၾကာင္း အဲဒီ့ေအာက္မွာ လာေရးပါတယ္။

အဲဒီ့အထိ က်ေနာ္ ဖတ္လိုက္ရေသးတယ္။

အခု ျပန္ရွာေတာ့ အဲဒီ့ က်ဴရွင္ဆရာရဲ႕ မွတ္ခ်က္ မူရင္း မရိွေတာ့ဘူး။ သူ ျဖဳတ္သြားပါၿပီ။

လက္ယဥ္ေနတဲ့ ကိုယ္ပိုင္ေက်ာင္းေတြ

ေျပာရတာေတာ့ သိပ္မေကာင္းလွဘူး။ ၾကားေနရတာကေတာ့ ေအာင္ခ်က္ သိပ္ေကာင္းတဲ့ အထက္အညာက ကိုယ္ပိုင္သင္တန္းေက်ာင္းႀကီးတခုသည္လည္းပဲ အ႐ိုက္အႏွက္ ဧတဒဂ္တဲ့။ ကိုယ္ပိုင္သင္တန္းေက်ာင္း အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ တုတ္နဲ႔ သူတို႔ နာမည္ေကာင္းရေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေနၾကသလားလို႔ေတာင္ ေတြးခ်င္စရာပါပဲ။ အ႐ိုက္ခံရရာက ႏွလံုးမခံႏိုင္ေတာ့လို႔ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားေလးတေယာက္ အတန္းထဲတင္ ေသသြားခဲ့ဖူးတဲ့ ျဖစ္ရပ္လည္း လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ နီးပါးက အထက္ျမန္မာျပည္မွာ ရိွခဲ့ဖူးပါတယ္။

ကိုယ္ပိုင္သင္တန္းေက်ာင္းေတြသာ ဖြင့္ထားၾက၊ ကိုယ့္ဘာသာခန္႔ ဆရာေတြသာ တက္လုပ္ေနၾကတာ၊ စာေတာ့ ႏွံ႔ေအာင္ ဖတ္ဖူးၾကပံု မရဘူး။

အထင္ကရ တခု ရိွခဲ့ဖူးပါတယ္။

တုတ္သာ အလုပ္ျဖစ္႐ိုးမွန္ရင္

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ကျဖစ္မယ္လို႔ မွန္းရပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီး ပ်ံလြန္ေတာ္မူခဲ့တာေတာင္ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္မွကိုး။

ရဟႏၲာႀကီးရယ္လို႔ နာမည္ႀကီးလွသလို လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္က ခႏၵာဝန္ခ်ခဲ့တဲ့ ဥတုဇ႐ုပ္ကလာပ္ဟာလည္း ဘာေဆးမွ မစိမ္ဘဲ ယေန႔ထက္တိုင္ ျမင္းျခံမွာ အထင္အရွားရိွေနဆဲ စြန္းလြန္းဂူ ဆရာေတာ္ႀကီး ဦးကဝိရဲ႕ ငယ္ဘဝျဖစ္ရပ္ပါ။

အဲဒီ့ေခတ္၊ ေတာရြာက ကေလးပီပီ ဦးကဝိေလာင္းလ်ာ ေမာင္ေက်ာ္ဒင္ေလးကို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ထားခဲ့ပါတယ္။

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ သံုးႏွစ္ေနသည့္တိုင္ မဂၤလသုတ္ ေနာက္ဆံုးပိုဒ္ မရလို႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက အထုတ္ခံခဲ့ရတာ အဲဒီ့ ေမာင္ေက်ာ္ဒင္ပါ။

လူႀကီးမင္းမ်ား စဥ္းစားၾကည့္ပါ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၁၀၀ ေက်ာ္ ဗမာ့အသိုင္းအဝိုင္းက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြမွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ႐ိုက္ႏွက္ၾကေလမလဲလို႔။

သူတို႔တုတ္သာ တကယ္စြမ္းရင္ ေမာင္ေက်ာ္ဒင္လည္း ေက်ာင္းထုတ္ခံရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ရဟႏၲာမေထရ္ႀကီးလည္း ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။

အဟိတ္တိရစၦာန္တို႔ရဲ႕ စိတၱဇ

တုတ္နဲ႔ ျပဳျပင္လို႔ ရမယ္၊ သြန္သင္လို႔ ရမယ္ဆိုတဲ့ စိတၱဇဟာ စိတၱဇတကာအနက္မွာ အဟိတ္တိရစၦာန္နဲ႔ အနီးစပ္ဆံုး စိတၱဇပါပဲ။

က်ေနာ္ ဒါကို အႀကိမ္ႀကိမ္ေရးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလကုန္တုန္းကလည္း ေၾကးမံုမွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။

ဟိုက်ဴရွင္ဆရာအပါအဝင္ မဖတ္ဖူးသူေတြ ျပန္ဖတ္ရေအာင္ လင့္(ခ္) ထပ္ေပးလိုက္ပါရေစ။

အၾကမ္းဖက္မႈမ်ား ဆိတ္သုဥ္းပါေစသား…

ေၾကးမံု လင့္(ခ္) https://goo.gl/jf6fEf

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…
အတၱေက်ာ္
(၀၉၀၆၁၉)

စိတၱဇ သားေကာင္မ်ား

၁။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂ ႏွစ္ကေပါ့။

က်ေနာ့္သား ကိုးတန္းေက်ာင္းသားဟာ အတန္းတင္ စာေမးပြဲႀကီး ေျဖရခါနီး တလသာသာ အလို္မွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ အထင္ကရ ေက်ာင္းႀကီးတခုကေန ေက်ာင္းထုတ္တာ ခံလိုက္ရပါတယ္။

ျပစ္မႈက အယ္စတံုႀကီး။ သူ႔လြယ္အိတ္ထဲက စီးကရက္တဘူး မိလို႔တဲ့ဗ်ား။

No photo description available.တေန႔က ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း (ကန္ေတာ့ပါရဲ႕ဗ်ာ) ကိုယ္တိုင္ ဖင္က မီးခိုးထြက္ေအာင္ ေသာက္ေပမယ့္ သားလုပ္သူ က်ေနာ္ ေဆးလိပ္ေသာက္တာ မိေတာ့ ေသေအာင္႐ိုက္ၿပီး တားဖို႔ ၾကံခဲ့တဲ့ အေဖ့ကို က်ေနာ္ အစာမေက်ခဲ့ဘူး။

က်ေနာ္ ဖေအလုပ္ရတဲ့ အလွည့္က် ပိုဆိုးတယ္။ က်ေနာ္သာမက က်ေနာ့္အိမ္သူပါ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနၾကတာေလဗ်ာ။

၂။

အဲေတာ့ သား ေဆးလိပ္ေသာက္တာကိုလည္း မတားခဲ့ဘူး။ ၈ တန္းကတည္းက ခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။

တခါ ေရးဖူးတယ္ မွတ္တယ္။ က်ေနာ့္အိမ္မွာ စည္းကမ္းတခုပဲ ရိွတဲ့အေၾကာင္း။ အဲဒီ့ တခုတည္းေသာ စည္းကမ္းက မလိမ္ရဘူး။ မဖံုးမဖိ မကြယ္မဝွက္ရဘူး။ ဒါပဲ။

က်န္တာ ႀကိဳက္တာ မွား။ က်ေနာ္လည္း မွားေကာင္းတုန္းပဲေလ။

ဒါေပမယ့္ သားကို မွာရတယ္။ ေက်ာင္းက အိမ္မဟုတ္ဘူး။ အိမ္မွာ အဝေသာက္၊ ေက်ာင္းနဲ႔ ကင္းကင္းေနေပါ့။

အဲဒါကို ေမာင္မင္းႀကီးသားက ေက်ာင္းထုတ္ခံရတယ္။ ထုတ္ေပါ့။ က်ေနာ္လည္း သည္ပညာေရးကို သိပ္ေၾကာင့္ၾကစိုက္ေနတာမွ မဟုတ္တာ။ လက္ေဆာင္ျခင္းေတြ၊ ပက္ဆပ္ထုပ္ေတြနဲ႔ လိုင္းဝင္ရင္ အိုေခသြားမယ္မွန္း သိလ်က္နဲ႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ေက်ာင္းထုတ္တာကို အသာတၾကည္ ခံယူလိုက္ပါတယ္။ ၉ တန္း ေျဖခြင့္ေပးၿပီးတဲ့ေနာက္ ေက်ာင္းထြက္လက္မွတ္ ထုတ္ေပးရင္ ၿပီးတာပဲေပါ့။

သားကိုေတာ့ ေက်ာင္းထုတ္ခံရအၿပီး ကားေပၚ ျပန္အေရာက္မွာ တခြန္း နာနာက်ည္းက်ည္း ေျပာပလိုက္တယ္။

“ကေတာက္… အေတာ္ အသံုးမက်တဲ့ ေကာင္… ေဆးလိပ္ေၾကာင့္ ေက်ာင္းထုတ္ခံရတာ မင္း ငါ့ထက္ ၄ ႏွစ္ ေနာက္က်သကြ။ ငါက ငါးတန္းမွာတင္ ေဆးလိပ္ေသာက္တာ၊ ညဘက္ ေက်ာင္းအုတ္တံတိုင္းေက်ာ္တက္ၿပီး ညေစ်းတန္း သြားလည္တာေတြ မိလို႔ ေဘာ္ဒါက အထုတ္ခံခဲ့ရတာကြ…”

၃။

မွန္ပါတယ္။ စိန္႔ပီတာလို႔ သိၾကတဲ့ မန္းေလး အမွတ္ ၉ အထကမွာ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစားေနေနတုန္း ေဆးလိပ္မႈနဲ႔ အထုတ္ခံခဲ့ရတာ က်ေနာ္ ငါးတန္းမွာပါ။ သည္ေကာင္ ၄ ႏွစ္ ေနာက္က်တာ အမွန္ပဲမဟုတ္လား။

အဲလိုနဲ႔ သားေတာ္ေမာင္လည္း ၉ တန္း ေအာင္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ ေမၿမိဳ႕က နာမည္ေက်ာ္ ပုဂၢလိက စာသင္ေက်ာင္းႀကီးတခုမယ္ ေက်ာင္းအိပ္ ေက်ာင္းစား သြားေနရပါေတာ့တယ္။

သီတင္းကၽြတ္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ သူ႔ကို ရန္ကုန္ ျပန္ေခၚလာေတာ့ မန္းေလးမွာ တည အိပ္ၾကတယ္။ သား အိပ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္မွာ သူ႔ေျခသလံုးမွာ ေသြးခဲေတြနဲ႔ အ႐ိႈးရာ ဗရပြေေတြ႕တယ္။

ဒါနဲ႔ သားႏိုးလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ သူ ေဆးလိပ္ေသာက္တာ မိသြားလို႔ အေဆာင္မွဴး ဆရာက ႐ိုက္ထားတာတဲ့။

၄။

အေတာ္ က်က္သေရတံုးတဲ့လူ၊ ဉာဏ္မရိွတဲ့လူ၊ ကိုယ့္ကို ဘာမွ ျပန္မလုပ္ႏိုင္သူအေပၚ အၿငိဳးတႀကီးနဲ႔ ေသြးထြက္သံယိုျဖစ္ေအာင္အထိ ႐ိုက္ႏွက္တတ္တာဟာ ႀကီးႏုိင္ငယ္ညႇဥ္း လုပ္တာမို႔ သူဟာ ဆရာသာဆိုတယ္၊ တိရစၦာန္စိတ္နဲ႔ ေနထိုင္သူပဲ။

က်ေနာ္ အေတာ္ စိတ္ဆိုးသြားတယ္။

သားက က်ေနာ့္ကို ေဖ်ာင့္ဖ်တယ္။ အဲဒီ့ (ေဂၚရခါး) ဆရာက ခံစားခ်က္ ျပင္းတယ္တဲ့။ သူ႔အေမက ေဆးလိပ္ေၾကာင့္ ေသတာဆိုတဲ့အစြဲနဲ႔ ေဆးလိပ္ ဆန္႔က်င္ေရးသမားႀကီး ျဖစ္ေနရွာတာပါ အေဖရယ္တဲ့။

ေက်ာင္းအုပ္/သင္တန္းပိုင္ရွင္ သထိန္းဆီ စာတိုစာရွည္ေရးၿပီး တိုင္ေတာ့လည္း ခုေခတ္စကားနဲ႔ဆိုရင္ ေစာင္ေတာသားပီပီ လူလူခ်င္း ေလးစားစိတ္နဲ႔ အေၾကာင္းျပန္ရေကာင္းမွန္းေတာင္ သင္း မသိခဲ့ပါဘူး။

၅။

ထားပါေတာ့ဗ်ာ…

အခု မယ္ေမႊတေယာက္ ေပၚလာၿပီး ဓာတ္ရွင္ကို ေပ်ာက္သနာ ရွာလိုရွာ၊ သင္႐ိုးညႊန္းတမ္းကို ေတာင္ေျပာေျမာက္ေျပာ ေျပာလိုေျပာ လုပ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ဖတ္ရတဲ့အခါ ဟို တိရစၦာန္စိတ္နဲ႔ စာသင္တဲ့ဆရာ တက္လုပ္ေနသူကို ေျပးသတိရမိသြားတယ္။

မယ္ေမႊ႕ကို တိရစၦာန္လို႔ ေျပာလိုက္တာ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။

လူေတြရဲ႕ စိတၱဇ၊ စိတ္ဒဏ္ရာနဲ႔ သူတို႔ လုပ္ရပ္ေတြရဲ႕ အဆက္အစပ္ကို ေတြးမိသြားတာပါ။

၆။

ဒါ့ေၾကာင့္ ဘုရားက ေဟာထားတာ… ပုထုဇေနာ ဥမၼတၱေကာတဲ့။ လူတိုင္း ႐ူးေနၾကတာတဲ့။

သူတို႔လည္း သူတို႔ စိတၱဇနဲ႔ သူတို႔၊ မွန္တယ္ ထင္တာ စြတ္လုပ္ေနၾကတာ။

က်ေနာ္လည္း ေဆးလိပ္ကို ထိရင္ နည္းနည္းမွ မခံခ်င္တဲ့ က်ေနာ့္ စိတၱဇနဲ႔ က်ေနာ္ သည္စာကို ခ်ေရးလိုက္ပါတယ္။

စာဖတ္သူလည္း ကိုယ့္စိတၱဇနဲ႔ကိုယ္ like ခ်င္လည္း like ၊ ဟဟ ေပးခ်င္လည္း ေပး၊ ေဆးလိပ္မေသာက္ဖို႔ မွတ္ခ်က္လာေရးခ်င္လည္း ေရး။

ဘာလုပ္လုပ္ ဘိန္းစားခ်င္းအတူတူပဲလို႔သာ မွတ္ထားလိုက္မယ္ေညာ္…

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစဗ်ား…

အတၱေက်ာ္

(၀၈၀၆၁၉)

ဆိတ္ကြယ္ရာမရိွ

သင္ခန္းစာေနာ္

တေယာက္ေယာက္ မွားသြားရင္၊ လြဲသြားရင္၊ ခ်ာသြားရင္ အျပစ္ေျပာရတာ၊ ကဲ့ရဲ႕ရတာ လြယ္ပါတယ္။ ခက္တာက သူမ်ားအမွားကေန ကိုယ့္အတြက္ အျမတ္ထုတ္တတ္ဖို႔ပါ။

ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ လစ္လပ္ေနရာမွာ ဘယ္သူျဖစ္လာမလဲဆိုတဲ့ စိတ္ဝင္းစားမႈကိုေတာင္ ေက်ာ္လႊားသြားႏိုင္ခဲ့ေလတဲ့ ဗမာေက်ာ္ အုပ္စုဖြဲ႕ က်ိတ္ေျပာစကားေတြ လူမႈမီဒီယာတခြင္ ျပဲျပဲစင္ေအာင္ ပ်ံ႕ႏွံ႔ကုန္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ကို ေျပာခ်င္တာပါ။

သည္ကိစၥမွာ ကၽြန္ေတာ္ျမင္လိုက္မိတာကေတာ့ အားလံုး ယူထိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာသာ ျဖစ္ပါတယ္။

သူတို႔က ဗမာေက်ာ္ေတြမို႔၊ ကိုယ္က ပါခ်ီပါခ်က္မို႔ မဆိုင္ဘူး မမွတ္ပါနဲ႔။

အင္ထနက္ကို သံုးေနသမွ် ဘယ္လိုမွ တိုးတိုးတိတ္တိတ္မဟုတ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာကို သင္ခန္းစာ ယူၾကဖို႔က အင္မတန္ အေရးအႀကီးပါတယ္။

ျဖစ္ဖူးခဲ့ပါ၏

ေရွ႕မွာလည္း ျဖစ္ရပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရိွပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ မိန္းကေလးေတြပါ။ သူတို႔က သူတို႔ပံုေလးေတြ လွတပတလို႔ ထင္ၿပီး တင္တယ္။ မသမာသူက ယူသြားတယ္။ မဟုတ္တ႐ုတ္စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ျဖန္႔ေတာ့မွ မ်က္ရည္နဲ႔ မ်က္ခြက္ျဖစ္ရသူေတြလည္း ျမင္ဖူးပါတယ္။

pexels-photo-230554.jpegဟိုတရက္က ေျပာလိုက္တဲ့ ခံစားတဲ့ဦးေႏွာက္ကို ေရွ႕တန္းတင္တယ္၊ ဆင္ျခင္တဲ့ ဦးေႏွာက္နဲ႔ မစဥ္းစားဘဲ ထင္ရာ ျမင္ရာ ေျပာခ်လိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့မွ စကားမွားသြားမွန္း သိၿပီး မိနစ္ပိုင္းအတြင္း ျပန္ဖ်က္တယ္။ မမီေတာ့ဘူး။ ကိုယ္တင္တာကို ဓာတ္ပံု႐ုိက္ယူလိုက္တဲ့သူက ယူၿပီးေနၿပီ။ ျဖန္႔ၿပီးေနၿပီ။ ျငင္းမရေတာ့ဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ လုပ္ဖူးေသးတယ္။ မူးလို႔ပါဆိုၿပီး အေၾကာင္းျပနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ခ်င္းၾကားမွာ (အုပ္စု မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ ႏွစ္ေယာက္ထဲ) သူ႔ကို ေစတနာထားသူ၊ ခ်စ္ခင္သူေတြကို ေစာ္ကားေမာ္ကား ေျပာထားတဲ့ စကား။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း ဓာတ္ပံု႐ုိက္ယူထားလိုက္ပါတယ္။ သူေျပာသူေတြကိုေတာ့ ျပန္မျပပါဘူး။ သို႔ေသာ္ သူ႔ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ သတိေပးဖို႔အတြက္ အဲဒီ့ ဓာတ္ပံုကို သံုးတာပါ။ ေမာင္မင္းရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြကို ရပ္တန္းက ရပ္၊ မရပ္ရင္ ေဟာဒီ့မွာ အေထာက္အထားနဲ႔ ေမာင္မင္း လူေတာထဲ တိုးမရေအာင္ လုပ္လိုက္မယ္ဆိုၿပီး ၿခိမ္းေျခာက္ သတိေပးရေတာ့တာပါ။ တခါတည္းကို မိတ္ပ်က္သြားေပမယ့္ သူအေတာ္ ဆင္ျခင္သြားတာကေတာ့ အျမတ္ပါပဲ။

“ေကာင္မႀကီး”နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္

ဟိုးႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ဖြဘုတ္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “ေကာင္မႀကီး”ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေၾကာင့္ ပြက္ေလာ အေတာ္႐ိုက္သြားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ အဆက္ေဟာင္းတေယာက္ကို ရည္ညႊန္းလိုက္တာပါ။ “ေကာင္မေလး”လို႔ ေျပာတာက် ဘယ္သူမွ မနာေပမယ့္ “ေကာင္မႀကီး”လို႔ ေျပာလိုက္တာက်ေတာ့ နာလိုက္ၾကတဲ့ မိန္းမေတြဗ်ာ၊ နည္းမွတ္လို႔။ သြားေလသူ ဆရာမႀကီးတေယာက္ေတာင္ ပါေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီ့ပို႔(စ္)ကို ယေန႔ထက္တိုင္ ဖ်က္မပစ္ခဲ့ပါဘူး။ စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း ေနာင္တ မရမိတာလည္း ပါပါတယ္။ တဖက္သားကို ေစာ္ကားလိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ သံုးလိုက္တာ မဟုတ္မွန္း ကၽြန္ေတာ့္လိပ္ျပာ ကၽြန္ေတာ္ အသိဆံုးပဲေလ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အဲဒီ့ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ မွတ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဖြဘုတ္မွာ စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းကို အလြန္ဂ႐ုစိုက္ရတယ္ဆိုတဲ့ နီတိကိုလည္း အသည္းစြဲေအာင္ မွတ္သြားပါေတာ့တယ္။

လူနည္းတာ မ်ားတာ ပဓာနမဟုတ္

ရိွေသးတယ္။ သည္စာရင္းမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ရင္းနဲ႔ လူနည္းနည္းေလးပဲ ရိွတဲ့စာရင္းမွာပါ။ အဲတုန္းက လူ ၂၀၀ ေက်ာ္ပဲ ရိွပါေသးတယ္။ (ခုေတာ့ ၄၀၀ နည္းနည္းစြန္းလာလို႔ စိတ္ပိန္ေနပါတယ္။ မၾကာခင္ ေလွ်ာ့ခ်မွာပါ။) အဲဒီ့မွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၄၀ ေက်ာ္က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တြဲခဲ့ဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ပထမဆံုး ရည္းစားနဲ႔ အတူတြဲ႐ုိက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေလးကို တင္မိခဲ့တာပါပဲ။

မိတ္ရင္းေဆြခ်ာ ေဒၚတိက်တေယာက္က ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အသည္းအသန္ ကန္႔ကြက္ပါတယ္။ ႏွစ္ေတြ ၾကာခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေသာ္ျငား တဖက္သားရဲ႕ မိသားစုကို ငဲ့ကြက္သင့္တဲ့အေၾကာင္းက အဓိကပါ။ ေဒၚတိက်က ငယ္ေတာ့ ဟို တေယာက္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မပတ္သက္ပါဘူး။ သူက မူကို ေျပာေနတာပါ။

ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ့ပံုကို ျဖဳတ္ခ်ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္က်သြားေလာက္ၿပီဆိုတာလည္း ေတြးလိုက္မိပါတယ္။ ရိွေနတဲ့ မိတ္ေဆြ ၂၀၀ ေက်ာ္ထဲက မည္သူမဆို ကူးယူထားလိုက္ႏိုင္တယ္ဆိုတာကို ေတြးမိလို႔ပါ။

သင္ခန္းစာေတြပါပဲ။

ေနာက္တခ်က္က အရက္ ဘီယာမူးေနရင္ ဖြဘုတ္ေပၚ ေယာင္လို႔ေတာင္ မတက္မိေအာင္၊ တက္မိရင္လည္း ဘာမွ မေရးမိေအာင္ ဆင္ျခင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ဆင္ျခင္တဲ့ ဦးေႏွာက္က ထိုင္းမိႈင္းၿပီး အလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘဲ ခံစားတဲ့ ဦးေႏွာက္က တက္တက္ လႊမ္းမိုးတတ္တာကိုး။

အခုလည္းပဲ အုပ္စုဖြဲ႕ က်ိတ္ေျပာစကားေတြက ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ဒုသမၼတ သတင္းထက္ေတာင္ လႈပ္ခတ္သြားခဲ့ပါတယ္။ လႈပ္ခတ္ေနဆဲပါပဲ။

သင္ခန္းစာ သံုးရပ္

ပါဝင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကို မေဝဖန္လိုပါဘူး။ အားလံုးက သူ႔သေဘာ သူေဆာင္ေနၾကတာပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ ယူရမယ့္ သင္ခန္းစာ အႀကီးႀကီးကေတာ့ ရိွပါတယ္။

ပထမဆံုးကေတာ့ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ အင္ထနက္ရဲ႕ မလံုျခံဳမႈ သေဘာပါ။

ဒုတိယက ပိုအေရးႀကီးပါတယ္။ အဲဒါက အဲဒါမ်ိဳးျဖစ္သြားခဲ့သည္ရိွေသာ္ ဘယ္လို တံု႔ျပန္မလဲဆိုတာပါ။

ဘာမွ မလုပ္တတ္ေသးရင္ ၿငိမ္ၿပီး အသာေလးၾကည့္ေနတာက အေကာင္းဆံုးပဲလို႔ ျမင္မိပါတယ္။ ဟိုက္… ေရႊက်ိဳးေတာ့ နည္းၿပီ၊ တခုခုေတာ့ လုပ္မွဆိုၿပီး ေသြး႐ူးေသြးတမ္း ထလုပ္ျခင္းဟာ ဖြပ္သထက္ ညစ္သြားေစတတ္တယ္ဆိုတဲ့ သင္ခန္းစာပါပဲ။

တတိယက မွားသြားရင္း မွားသြားေၾကာင္း ဝန္ခံေတာင္းပန္တာပါ။ အဲဒါဟာ လိမ္ညာ ဖံုးဖိဖို႔ အားထုတ္တာထက္ ေျခာက္သြားတဲ့လက္ ျပန္စိုမလာေတာင္ ေသြ႕ေသြ႕ေလးျဖစ္လာေအာင္ ပံ့ပိုးေပးႏိုင္ပါတယ္။ သည္သင္ခန္းစာကိုလည္း သည္ျဖစ္ရပ္က ေပးသြားျပန္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ပင္ကိုစ႐ိုက္နဲ႔ အဖြဲ႕တို႔ရဲ႕ သဘာဝ

ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲလို အုပ္စုဖြဲ႕ က်ိတ္ေျပာတာေတြထဲမွာ ထင္းေခြမၾကံဳ၊ ေရခပ္ၾကံဳရတတ္ပါတယ္။ မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာ အဲဒီ့လို အဖြဲ႕ေတြထဲက ထြက္ခ်လိုက္တာပါပဲ။ အဓိကကေတာ့ တေယာက္ေျပာလိုက္တိုင္း ကိုယ့္ဆီမွာ အသိေပးစာေတြ တတိန္တိန္နဲ႔ တက္လာတာကို သည္းမခံႏိုင္လို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေႏွာင့္ယွက္သံကို သည္းမခံႏိုင္တဲ့ ေရာဂါ အရင့္အမာ ရိွပါတယ္။ ဖုန္း ထျမည္ရင္ေတာင္ အလိုလို စိတ္တိုတတ္တဲ့ ေရာဂါမ်ိဳးနဲ႔ကိုး။

အင္ထနက္ေပၚက အဖြဲ႕ေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ တတ္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ပါတယ္။ မလည္မဝယ္တုန္းက သီခ်င္းအဖြဲ႕တဖြဲ႕ထဲ စိတ္ဝင္စားလြန္းလို႔ ဝင္မိဖူးတယ္။ သီခ်င္းဆိုသူ ဘယ္သူမွန္း မသိလို႔ မသိဘူးလို႔ ေရးတင္မိတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို အသားလြတ္ နင္ပဲငဆ အေျပာခံလိုက္ရပါတယ္။ ေျပာသူက ဘယ္သူမွန္းလည္း ကၽြန္ေတာ္ ယေန႔ထက္တိုင္ မသိပါဘူး။

နာမည္ရင္းနဲ႔ စာရင္းဖြင့္ထားသူ ျဖစ္ေပမယ့္ သြားလည္း ၾကည့္မေနေတာ့ပါဘူး။ အေတာ့္ကို ႐ိုင္း႐ိုင္းျပျပ ေျပာလို႔ပါ။ ေျပာသူကို အျပစ္မတင္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္သာ အျပစ္တင္မိပါတယ္။ အဖြဲ႕ေတြထဲ ဝင္ခ်င္ဦးဟဲ့ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဆံုးမ လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ့အဖြဲ႕ကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မသြားေတာ့ပါဘူး။ သီခ်င္း နားမေထာင္ရလို႔ ေသသြားမွာမွ မဟုတ္တာေလ။

မေန႔တေန႔က ထပ္ၾကံဳလိုက္ရျပန္တယ္။ အဲဒီ့အဖြဲ႕ထဲ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုပါ သြားမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ စီမံေရးရာ အဖြဲ႕ဝင္ေတာင္ ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီ့မွာ တေယာက္က လာေရးတဲ့ အခ်က္တခုကို ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ အမွတ္မရိွေသာ သတၱဝါက ျပန္ေဆြးေႏြးမိတယ္။

ဟား… ဘာေျပာေကာင္းမလဲ၊ ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ ရိသဲ့သဲ့ ျပန္အေျပာခံရတဲ့အျပင္ မဆီမဆိုင္ ေနာက္တေယာက္က သံျပတ္နဲ႔ သည္အဖြဲ႕မွာ သည္လို မျဖစ္သင့္ဘူး၊ ဟိုလိုမျဖစ္သင့္ဘူးဆိုတဲ့ အာဏာသံျပင္းျပင္းနဲ႔ ေျပာထည့္လာျပန္ပါတယ္။ သူက သာမန္အဖြဲ႕ဝင္ပါ။ စီမံေရးရာ တာဝန္ယူထားသူဆိုလည္း ထားေတာ့။ သူ႔ေလသံက ထန္လြန္းေတာ့ အေၾကာင္းအရာ မွန္ေနဦးေတာင္ လက္ခံဖို႔ ခက္ခဲေနတာကို သူကိုယ္တိုင္ ရိပ္စားမိပံုမေပၚဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ တာ့တာ ျပလိုက္ပါတယ္။ ပထမအဖြဲ႕ကိုလည္း အမွတ္ရသြားတယ္။ ဘယ္အဖြဲ႕နဲ႔မွ မပတ္သက္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဉာဥ္ကိုလည္း ထပ္ေလာင္း အားျဖည့္လိုက္ပါတယ္။ ေတာ္ေလာက္ၿပီေလ။ လက္ေတြ႕ေလာကထဲက အဖြဲ႕ေတြထဲမွာ ဘယ္အဖြဲ႕မွာမွ မပါခဲ့ဖူးေပမယ့္၊ ယုတ္စြအဆံုး လမ္းစဥ္လူငယ္တို႔၊ လမ္းစဥ္ပါတီတို႔လို ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္က လူတိုင္းလိုလို မလႊဲမေရွာင္သာ ပါရတဲ့ အဖြဲ႕ေတြထဲေတာင္ ေယာင္လို႔ ေျခဦးမလွည့္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ အင္ထနက္ဆိုတဲ့ အတုအေယာင္ေလာကက အဖြဲ႕ေတြထဲမွာ အေၾကာင္းအရာကို စိတ္ဝင္စားလို႔ ဝင္ပါမိထားတာေတြ ရိွပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ရပ္တန္းက ရပ္ပါေတာ့မယ္။

တခ်ိဳ႕က ကၽြန္ေတာ့္ကို အဖြဲ႕ဝင္အျဖစ္ ထည့္ထားတာေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္အဖြဲ႕ကိုမွ မသြားပါဘူး။ မၾကည့္ပါဘူး။ အားနာလို႔ ၿငိမ္ေနတာသာ ျဖစ္ပါတယ္။

အုပ္စုဖြဲ႕ က်ိတ္ေျပာတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရိွပါတယ္။ သားေတြ သမီးေတြနဲ႔ ေျပာတဲ့အခါပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါမွမဟုတ္ တဖက္က လင္မယားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ေျပာတဲ့အခါ ျဖစ္ျဖစ္၊ အုပ္စုအေနနဲ႔ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ အလြန္ဆံုးမွ ၃-၄-၅ ေယာက္ေပါ့။

ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပင္ကိုစ႐ိုက္နဲ႔ သက္ဆိုင္ပါလိမ့္မယ္။ က်န္တဲ့သူေတြကေတာ့ သေဘာပါ။

သို႔ေသာ္… အဖြဲ႕ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တခုေတာ့ သတိထားသင့္ပါတယ္။

ကိုယ္ကက်ဴးရင္ ကိုယ့္ဒူးေတာင္ စိတ္မခ်ရ

ဒါလည္း ကၽြနေ္တာ့္အေတြ႕အၾကံဳပါပဲ။ မိန္းမေတြခ်ည္းပဲ စုထားတဲ့ လွ်ိဳ႕ဝွက္ အဖြဲ႕တဖြဲ႕ရိွဖူးပါတယ္။ အိမ္ေထာင္သည္ေတြခ်ည္းပဲလား ဘာလားေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ သူတို႔ မိန္းမခ်င္း ေျပာၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လားလားမွ မသက္ဆိုင္ပါဘူး။

အဟဲ… သို႔ေသာ္… အဲဒီ့အဖြဲ႕ထဲမွာ အျပင္မွာ ဟန္တလံုး ပန္တလံုးနဲ႔ မဟာ့မဟာ အိန္ဒေလ့ရွင္ မမ တေယာက္ ကာမကိစၥေတြကို ဘယ္လို ေျပာဒယ္ဆိုတာ သိခြင့္ရခဲ့ဖူးသဗ်။ အဲ့ထဲက အဖြဲ႕ဝင္တေယာက္ကပဲ ျပန္ေဖာက္သည္ခ်တာပါ။ သူေရးထားတာေတြကို က်က်နန ႐ိုက္ကူးထားတဲ့ ဖန္သားျပင္ဓာတ္ပံုနဲ႔တကြေပါ့ေနာ္။

ဘယ္အဖြဲ႕မွာျဖစ္ျဖစ္ အားလံုးအတြက္ ဆင္ျခင္စရာ ရမယ္ ထင္ပါတယ္။

အစက ေျပာခဲ့တာကို ျပန္ေကာက္ၿပီး နိဂံုးခ်ဳပ္ပါရေစ။

သူမ်ားကို အျပစ္ေျပာရတာ၊ ကဲ့ရဲ႕ရတာ လြယ္ပါတယ္။ ခက္တာက သူမ်ားအမွားကေန ကိုယ့္အတြက္ အျမတ္ထုတ္တတ္ဖို႔ပါပဲခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၂၆၀၃၁၈)

(ပံုကို အင္ထနက္က ယူထားပါတယ္။)

လူစိတ္နဲ႔ လူ႔စိတ္

ေၾကာက္ခမန္းလိလိ

ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး။ တဆင့္ၾကား စကားမို႔ အဲလို ေျပာရတာပါ။

သည္ႏွစ္မွာ သမ႐ိုးက် ဗမာကားတကား အလြန္ေပါက္သြားတယ္။ သည္မွာတင္ အဲဒီ့ကားမွာ ပါတဲ့ မင္းသားေလးရဲ႕ ေစ်းလည္း ထိုးတက္သြားပါတယ္။ ကားႀကီး (႐ုပ္ရွင္)တကားအတြက္ သူ႔သ႐ုပ္ေဆာင္ခက သိန္း ၈၀၀ ပါတဲ့။ ႐ိုက္ရက္က ၁၀ ရက္ပဲ ေပးပါမယ္တဲ့။ အဲ… အဲလိုဆိုလို႔ သူ႔ကို ရက္ခ်ိန္းယူထားဖို႔က ၂၀၁၉ အတြက္ မရႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုပဲ။ ရိွသမွ် ဆူပါ မင္းသားေတြရဲ႕ ေစ်းကိုေတာင္ အျပတ္အသတ္ ေက်ာ္တက္သြားၿပီတဲ့။

ျပည္တြင္း အခြန္က တာဝန္ရိွသူေတြေတာ့ ဘယ္လို တြက္ခ်က္ေကာက္ခံေနၾကတယ္ မသိဘူး။ တကား သိန္း ၈၀၀၊ ႐ိုက္ရက္ ၁၀ ရက္၊ တလကို ၁၀ ရက္ပဲ ႐ိုက္တယ္ထား၊ တႏွစ္ကို ကားႀကီး ၁၂ ကား၊ သိန္း တေသာင္းနား ကပ္ေနပါၿပီ။

ေအာင္ျမင္တာ၊ ပိုက္ဆံရတာ မုဒိတာ ပြားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေဟာလီးဝု(ဒ္) သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ ရတဲ့ႏႈန္းနဲ႔ ယွဥ္ရင္ အပံုႀကီးလည္း နည္းမွာေပါ့ေနာ္။

ဘာလိုခ်င္တာလဲ၊ ဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ

ဒါေပမယ့္ အဲဒါဟာ ကေန႔ ဓာတ္ရွင္ေလာကရဲ႕ ျပႆနာပါပဲ။

ဟိုေန႔က ဓာတ္ရွင္မ်ိဳး႐ိုးတေယာက္က ေျပာသြားတယ္။ ႐ိုက္ရက္ ၄ ရက္ပဲ ေပးတဲ့ မင္းသမီး။ အဲေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အရည္အေသြးေကာင္းမလဲေပါ့။ သူေျပာတာ သိပ္မွန္တာေပါ့။

ဒါေပသည့္ အဲလို ၁၀ ရက္ သိန္း ၈၀၀ တန္ မင္းသား၊ ႐ိုက္ရက္ ၄ ရက္ပဲ ေပးတဲ့ မင္းသမီးနဲ႔မွ ဓာတ္ရွင္ျဖစ္မွာလား။

မဟုတ္ဘူးဆိုတာ အခု မ်က္ႏွာသစ္ေတြနဲ႔ ေအာင္ျမင္သြားတဲ့ ျဖစ္ရပ္က သက္ေသျပေနပါတယ္။

အဓိကက ေစတနာပါ။ ဇာတ္ကားအေပၚ ေစတနာထားတာ၊ ပရိသတ္အေပၚ ေစတနာ ထားတာပါ။ ကိုယ္႐ိုက္တဲ့ ဇာတ္ကားေလးကို ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ ေစတနာ၊ ကိုယ့္ပရိသတ္ကို အေကာင္းဆံုးေပးခ်င္တဲ့ ေစတနာေလး ေပ်ာက္ဆံုးေနၾကတယ္။

ဘယ္မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ေနၾကသတံုး

ဓာတ္ရွင္ဟာ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာျဖစ္ျဖစ္ အင္မတန္ ပိုက္ဆံရတဲ့ လုပ္ငန္း။ ပိုက္ဆံေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ခ်င္စရာ။

လူတိုင္း ေငြမက္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မက္တာပဲ။ ဒါေပသည့္ ပိုက္ဆံသိပ္လိုခ်င္ရင္ ဓားျပသာ ထြက္တိုက္လိုက္မယ္၊ ကိုယ့္ပရိသတ္ကိုေတာ့ ႏွပ္ပစ္ဖို႔ (ေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရင္ ဂ်င္းထည့္ဖို႔) စိတ္မကူးဘူးဆိုတဲ့ အေျခခံ လူစိတ္ကေလးေတာ့ ရိွသင့္တယ္ ထင္တာပဲ။

အခုဟာက ေျပာရတာ အားနာစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ဂ်င္းကားဆရာေတြက ေငြမ်က္ႏွာ တမ်က္ႏွာတည္းကိုပဲ ၾကည့္ေနၾကတာ။ ေငြရဖို႔အတြက္ သရဲမရဲ စီးေနၾကတာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ပရိသတ္ႀကိဳက္ မင္းသား မင္းသမီးကို ေစ်းႀကီးေတြ နင္းကန္ေပး၊ ႐ိုက္ရက္မရလည္း ရတဲ့ ရက္ကေလးမွာ အတင္း ဖ်စ္ညႇစ္႐ိုက္၊ သူတို႔ပါတယ္ဆိုတာနဲ႔ လုပ္စားဖို႔ပဲ ဦးစားေပးေနတာပါ။

ကားေကာင္းေရးလား၊ လာမေျပာနဲ႔၊ ဟိုလူ႔ပံုခ်၊ ဟိုအျဖစ္ ပံုခ်ဖို႔ တစက္မွ ဝန္မေလးဘူး၊ ျပန္ေျပာထည့္ပလိုက္မယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ အျပစ္မရွိတဲ့သူ။ အျပစ္မရိွဘူး ေျပာရင္းနဲ႔ ကိုယ္အျဖစ္မရိွတာေပၚေနမွန္းလည္း maxresdefaultမရိပ္စားမိၾက။

အမွတ္တံဆိပ္ရဲ႕ တန္ဖိုး

တကယ့္တကယ္ သိန္း ၈၀၀ ဆိုတာ မနည္းပါဘူး။ ဓာတ္ရွင္တကား ႐ိုက္ဖို႔အတြက္ အေတာ္အတန္ လံုေလာက္ေနတဲ့ ပမာဏပါ။ အသစ္ေတြနဲ႔သာ ႐ိုက္မယ္၊ မ႐ိုက္ခင္ကတည္းက လက္ၾကားမယိုေအာင္ အေသးစိတ္ ျပင္ဆင္ထားမယ္ဆိုရင္ အဲဒီ့ သိန္း ၈၀၀ နဲ႔ေတာင္ ဇာတ္ကားတကား ေကာင္းေကာင္း ႐ိုက္ႏိုင္ပါတယ္။

သည္ကုမၸဏီက ထြက္တဲ့ ကားဆိုရင္ ဘယ္သူ႐ိုက္႐ိုက္ ဘယ္သူပါပါ ေကာင္းတယ္ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ တခ်ိန္က မႏၲေလး႐ုပ္ရွင္က အားထုတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အမွတ္တံဆိပ္ ထူေထာင္တာေပါ့။

ဒါကိုပဲ ဒါ႐ိုက္တာ ကိုဘယ္သူ၊ မဘယ္ဝါ ႐ိုက္ရင္ ဘယ္သူပါပါ ေကာင္းတယ္ဆိုၿပီးေတာ့လည္း ဒါ႐ိုက္တာ အမွတ္တံဆိပ္ ထူေထာင္လို႔ ရပါတယ္။

သို႔ေသာ္ အဲသလို ထူေထာင္ဖုိ႔အတြက္က်ေတာ့ ဇာတ္ကားအေပၚ၊ ပရိသတ္အေပၚ ေစတနာထားဖို႔၊ သစၥာရိွဖို႔ေလးပဲ လိုပါတယ္။ အဲသလို ကိုယ့္အမွတ္ တံဆိပ္ ကိုယ္အခိုင္အမာ ထူေထာင္ၿပီးၿပီဆိုတာနဲ႔ ရလာမယ့္ ေငြကလည္း ဂ်င္းကားက ရတဲ့ ဝင္ေငြနဲ႔ သိပ္ကြာမွာ မဟုတ္ေတာ့တာလည္း အေသအခ်ာပါ။

ဓမၼိယလဒၶ (တရားသျဖင့္ရရိွေသာအရာ)

ကြာေနမွာကေတာ့ ဂ်င္းထည့္ၿပီး ရတဲ့ ပိုက္ဆံက စင္ၾကယ္ေသာ ေငြမဟုတ္ဘူး။ အပင္းအဆိပ္ေတြပါ။ ေစတနာနဲ႔ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ၿပီး ရတဲ့ ပိုက္ဆံက အင္မတန္ မြန္ျမတ္ပါတယ္။ ခ်ိဳၿမိန္ပါတယ္။

ေငြရွာေနသူ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ယုတ္စြအဆံုး အခြန္ဌာနပဲျဖစ္ေစဦးေတာ့ သူမ်ား အိပ္ကပ္ထဲက ပိုက္ဆံကို ႏိႈက္တာပါ။

အတင္းႏိႈက္မယ့္အစား အိပ္ကပ္ပိုင္ရွင္က ေက်နပ္တဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ သူ႔အိပ္ကပ္ထဲက ပိုက္ဆံကို သူ႔လက္နဲ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ ႏိႈက္ၿပီး ကိုယ့္အိပ္ကပ္ထဲ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ထည့္ေပးတာမ်ိဳးကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ စားခ်င္တယ္။ ျငဴျငဴစူစူနဲ႔ ေပးတဲ့ ပိုက္ဆံ၊ မလႊဲသာလို႔သာ ေပးလိုက္ရတယ္၊ ကြယ္ရာမွာ မဲ့ရြဲ႕သြားရတဲ့ ပိုက္ဆံမ်ိဳးကိုေတာ့ လွ်ာမွာ ျမက္ေပါက္ေနပါေစ၊ မစားဘူးဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးက ကၽြန္ေတာ္ အခုတေလာ ေဆြးေႏြးျဖစ္ေနတဲ့ လူစိတ္လို႔ ျမင္မိရပါတယ္။

ဘာေနာက္ကို လိုက္ၾကမလဲ

လူငယ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာေနက် စကားတခြန္း ရိွပါတယ္။ နာမည္ေကာင္း၊ ဂုဏ္သတင္းေကာင္းရဲ႕ ေနာက္မွာ ပိုက္ဆံေတြ အေျမာက္အျမား ရိွပါတယ္။ ပိုက္ဆံရဲ႕ ေနာက္မွာေတာ့ နာမည္ပ်က္ကိန္း၊ ဂုဏ္သတင္းပ်က္ကိန္းက အျမဲကပ္လိုက္ေနပါတယ္လို႔။

အခု ျမန္မ့ာ႐ုပ္ရွင္က နာမည္ပ်က္၊ ဂုဏ္သတင္းပ်က္ေနပါၿပီ။ အခ်ိန္မီ အဖတ္ဆယ္ၾကဖို႔ ႐ုပ္ရွင္ေလာကသားအားလံုး ႀကိဳးစားၾကရေတာ့မယ္ ထင္ပါတယ္။

လူ႔စိတ္ကို ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ဘယ္သူေသေသ ငေတမာၿပီးေရာဆိုတဲ့ သေဘာထားနဲ႔ ေငြေနာက္ကိုပဲ သည္းသည္းမည္းမည္း ဆက္လိုက္ၾကမလား။ လူစိတ္ကေလး ေမြးၿပီး ကိုယ့္အလုပ္ကို ေစတနာပါပါနဲ႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ လုပ္ဖို႔ အားထုတ္ၾကမလား။

အားလံုး ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္၊ ကိုယ့္ကုသိုလ္နဲ႔ ကိုယ္၊ ကိုယ္အကုသိုလ္နဲ႔ ကိုယ္ပါပဲဗ်ာ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၂၂၀၃၁၈)

ပံုက Bridges of Madison County (1995) ဇာတ္ကားထဲက ဇာတ္ဝင္ခန္း ပံုပါ။ အဲဒီ့ကားမွာ မင္းသမီး Meryl Streep ဟာ အမ်ိဳးသမီး သ႐ုပ္ေဆာင္ ေအာ္စကာ ဆန္ခါတင္စာရင္း ဝင္ခဲ့ပါတယ္။ ကေလး ႏွစ္ေယာက္အေမ အသက္ ၅၀ ဝန္းက်င္ အဘြားႀကီးတေယာက္ အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္မႈ ဇာတ္လမ္းလို႔ပဲ အတိုဆိုရပါလိမ့္မယ္။ သို႔ေပမင့္ ဇာတ္ကားၾကည့္သူ ပရိသတ္က ေဖာက္ျပန္သူ အမ်ိဳးသမီးႀကီးကို အျပစ္မျမင္ဘဲ သနားေအာင္ ႐ိုက္ျပႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ မင္းသားက Clint Eastwood ပါ။ ကုန္က်စရိတ္ ေဒၚလာ ၂၂ သန္း ရိွခဲ့ေပမယ့္ ၁၈၂ သန္း ျပန္ဝင္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာ လူငယ္သ႐ုပ္ေဆာင္မွ မပါဘဲ အဘိုးႀကီး အဘြားႀကီးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းနဲ႔ အဲေလာက္ ေငြျပန္ေပၚတဲ့ ဇာတ္ကားပါ။ အစက Spielberg ကုိယ္တိုင္ ႐ိုက္ဖို႔ၾကံခဲ့ေသးေပမယ့္ မ႐ုိက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

ဒီမိုခရက္တစ္ အာဏာရွင္ ျဖစ္ခ်င္ၾကပါသလား

27750025_10213857428202897_2584576942854188819_nက်က္သေရ ေဝလီေဝလင္း

မေန႔မနက္က မိုးမလင္းခင္ ေလယာဥ္ကြင္းအသြား လမ္းမွာ ဒါကို ေတြ႕ေတာ့ ျပံဳးမိရပါတယ္။

အငွားယာဥ္တစီးရဲ႕ ေနာက္မွန္မွာ ပိုက္ဆံအကုန္ခံ၊ စထစ္ခါကို စာထြင္းၿပီး က်က်နန ကပ္ထားတာပါ။

အစိုးရကို ေဝန္တာ မင္းအျပစ္ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ေရွ႕က အမိႈက္ေတာင္ မေကာက္ပဲ (သတ္ပံုမွန္က ဘဲ) ေဝဖန္ေရးပဲ ထိုင္လုပ္ေနရင္ေတာ့ မင္းအျပစ္ျဖစ္သြားၿပီတဲ့။

ေအာက္က Bill Gates လို႔လည္း ေရးထားေသးတယ္။ ခပ္တည္တည္ပဲ။

စဆရကေတြက ဖြဘုတ္ေပၚမွသည္ ကားေနာက္မွန္အထိ တက္လာပါေပါ့လားလို႔ ေတြးမိၿပီး ျပံဳးမိရတာပါ။

အျမင္လြဲ၊ အယူတိမ္း

႐ုတ္တရက္ေတာ့ သူေျပာတာ ဟုတ္သလိုလို။ ဒါေပမယ့္ နည္းနည္းေလး ေခါင္းသံုးလိုက္တာနဲ႔ ဒါဟာ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ႏံုနဲ႔တဲ့ စကားမွန္း သိသာပါတယ္။

ေဝဖန္ေရးအေပၚ လူအေတာ္ေတာ္မ််ားမ်ားရဲ႕ သေဘာထား လြဲေနတာကို ထုတ္ေဖာ္ျပသေနတာပါပဲ။ တေလာက သြားေလသူ နာမည္ေက်ာ္တေယာက္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၃၀ ေလာက္က ေဝဖန္ခံရတာကို ဆတ္ဆတ္ခါၿပီး စာမ်က္ႏွာထက္ကေန ေဝဖန္သူေတြကို ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ဆဲထားတဲ့ စာေလးကို ေရႏွဴးေနၾကတာေတြ ဖြဘုတ္မွာ ေတြ႕လိုက္ရေသးတယ္။ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကေတာ့ ကားေနာက္မွန္က သည္စာသားနဲ႔ မနီး႐ိုးစြဲပဲ။

ကိုယ္ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ရင္ မေဝဖန္နဲ႔ဆိုတဲ့ သေဘာ။

ဟား… ဆင္ျခင္ဉာဏ္ကင္းလိုက္ၾကတာ…

လူနဲ႔ ေဝဖန္ေရး သဘာဝ

သိပ္အေဝးႀကီး ၾကည့္စရာ မလိုပါဘူး။ ၄-၅-၆ ႏွစ္အရြယ္ ကေလးေလးက ေျပာတယ္၊ ဘြားဘြားႀကီးက ေမႊးေနတာပဲတဲ့။ ေရခ်ိဳးၿပီးစ သနပ္ခါးအေဖြးသားနဲ႔ ဘြားေအကို ဖက္ရင္း ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါ ေဝဖန္တာပဲ မဟုတ္ပါလား။

အဲဒီ့ကေလးေလးကပဲ သူ႔အေဖက ခုေခတ္ဟန္ ဂ်င္းေဘာင္ဘီ အျပဲအစုတ္ကို ဝတ္လာတာ ေတြ႕ေတာ့ ေဖေဖ့ ေဘာင္းဘီႀကီးကလဲ အျပဲႀကီးလို႔ ေျပာလိုက္ျပန္တယ္။ ဒါလည္း ေဝဖန္တာပဲေလ။

အဲဒီ့ကေလးက အိမ္ေရွ႕ဝရံတာမွာ ထိုင္ရင္း လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို ၾကည့္ၿပီး ေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာေနႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဟို အေဒၚႀကီးက မည္းလိုက္တာ၊ ဟိုဦးေလးႀကီးက သနားစရာ၊ ဟိုအန္တီႀကီးက ဝတုတ္ႀကီး၊ ဟိုအန္ကယ္ႀကီးက ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ႀကီး…

ဒါက ကေလး။

လူႀကီးမိဘေတြကေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘဝမွသည္ သူတို႔ မေသမခ်င္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေဝဖန္ခဲ့ၾကတာပဲ မဟုတ္ပါလား။

ေခြးျဖစ္မယ့္ အေကာင္၊ ဟိုကေလးရဲ႕ မစင္ကို ေကၽြးရမယ္၊ လူေလးက လက္ေတာက္ေလာက္ ရိွေသးတယ္၊ မိဘကို ခံေျပာတာ ငရဲအိုးထဲ ေစာက္ထိုးက်ေတာ့မွာ၊ ပိုက္ဆံေလး ရွာႏိုင္လာေတာ့ လူဝါးဝလာတယ္၊ ခြာရာတိုင္းခ်င္လာတယ္… စံုတကာ့ကို ေစ့လို႔။

သူငယ္ခ်င္းေတြကေရာ၊ တျခား ပတ္ဝန္းက်င္ကေရာ… ေတ့ေတ့တင္တင္ အေဝဖန္မခံဖူးတဲ့သူ ရိွလို႔လား။

ဘုရားေသာ္မွ မေရွာင္သာ

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး၊ ေယ႐ႈခရစ္ေတာ္၊ တမန္ေတာ္မိုဟာမက္တို႔ေရာ ေဝဖန္ေရးနဲ႔ ကင္းႏိုင္ခဲ့ၾကလို႔လား။ အမနာပ အေျပာမခံခဲ့ၾကဘူးလို႔လား။

ပထမနမူနာက ကေလးေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဒုတိယနမူူနာက မိဘေတြပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တျခားတျခားေသာသူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြ၊ သူစိမ္းေတြထဲက အမနာပ ေျပာသူေတြ၊ ေဝဖန္ကဲ့ရဲ႕ သူေတြကို အမိႈက္ေလးေတာင္ ေကာက္ေဖာ္မရလို႔ဆိုၿပီး ေဝဖန္တာ အျပစ္လို႔ သြားေျပာတာမ်ိဳးဟာ ေတာ္ေတာ့္ကို ဆင္ျခင္ဉာဏ္နည္းလွတယ္ဆိုတာ ထင္ရွားေနၿပီီ မဟုတ္ပါလား။

တခ်ိန္က အင္မတန္ လက္သံေျပာင္တဲ့ ႐ုပ္ရွင္ေဝဖန္ေရးဆရာ အေက်ာ္အေမာ္ စိန္ခင္ေမာင္ရီဆိုတာ ရိွဖူးတယ္။ အဲဒီ့ေခတ္က ႐ုပ္ရွင္သမားေတြရဲ႕ ေမတၱာကို အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္ ခံယူခဲ့ရသူေပါ့။ ပရိသတ္ကေတာ့ ဆရာ့ ေဝဖန္ေရးေတြကို တခုတ္တရ ေစာင့္ဖတ္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ အဲဒီ့ ဆရာဟာ ႐ုပ္ရွင္သာ ေဝဖန္ေနပါတယ္၊ ကိုယ္တိုင္ ႐ုပ္ရွင္တကား ႐ိုက္ဖူးဖို႔ ေဝးစြ၊ ႐ုပ္ရွင္ ႐ိုက္ရာမွာ မွန္ထိုး မီီးထိုးေတာင္ မလုပ္ဖူးတဲ့သူပါ။ အဲဒါနဲ႔ပဲ သူ မေဝဖန္ရေတာ့ဘူးလား။

အခါခါလည္း ေရးဖူးတယ္။ ဟင္းခ်က္တတ္ခ်င္မွ ခ်က္တတ္မယ္၊ ေပါ့တယ္၊ ငန္တယ္၊ စပ္တယ္၊ ခါးတယ္၊ ဆီေခ်းေစာ္နံတယ္၊ တူးနံ႔ရတယ္၊ အသားက မလတ္ဘူး စသျဖင့္ ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ အဲလိုေျပာသူကို မီးဖိုေခ်ာင္ အရိပ္ေတာင္ မနင္းဖူးပဲနဲ႔ ေျပာရေကာင္းလားလို႔ သြားေျပာရင္ ေဝဖန္သူ ႐ူးတာလား၊ ေျပာသူ ႐ူးတာလား။

ခက္တာက

ဆင္ျခင္ဉာဏ္ကို အျမစ္ျပတ္ေခ်မႈန္း သုတ္သင္တဲ့ ပညာေရးစနစ္ကို ၁၉၆၄ ခုႏွစ္မွွာ စတင္ခဲ့တာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကေန႔ ၆၀ တန္းနဲ႔ေအာက္ဟာ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ေရခ်ိန္ နည္းသထက္ နည္းနည္းလာပါေတာ့တယ္။ ဗမာျပည္မွာ လူျဖစ္ရသူေတြအေနနဲ႔ အသက္ငယ္ေလ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ နည္းလာေလလို႔ ေယဘုယ် ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ (ျခြင္းခ်က္ေတြကို ေထာက္မျပေစခ်င္ပါဘူး။ ေယဘုယ်ဆိုတဲ့ စကားကို မေမ့မေလ်ာ့ ထည့္ထားပါတယ္။)

အဲေတာ့ ေစာေစာက ေျပာခဲ့တဲ့ သြားေလသူ နာမည္ေက်ာ္အပါအဝင္ လူူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ထက္ ကိုယ့္ထိ မခ်ိေအာင္ နာျပသူေတြက တေန႔တျခား ပိုပိုေပါလာသလိုပဲ။

သည္အထဲမွွာမွ ကိုယ့္အစိုးရကို ေဝဖန္ရင္ ၾကားထဲကေန အေျခာက္တိုက္ ရင္နာၿပီး ဆတ္ဆတ္ထိ မခံျဖစ္ႏိုင္ၾကသူေတြရဲ႕ အကဲပိုမႈကလည္း တကယ္ေတာ့ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ နည္းတဲ့ေနရာမွာ ဧတဒဂ္ ဘြဲ႕ခံေလာက္ေအာင္ အံုနဲ႔ က်င္းနဲ႔ ေတြ႕ေနရပါတယ္။

အေဝဖန္မခံခ်င္ လူူဆက္မလုပ္နဲ႔

အစိုးရကို အသာထား၊ ရပ္ကြက္လူႀကီးေလာက္ လုပ္ရင္ကို အေကာင္းေျပာမယ့္သူ၊ အဆိုးေျပာမယ့္သူ၊ ဓမၼဓိဋာန္က်က် ေဝဖန္သံုးသပ္မယ့္သူ၊ လူေပါင္းစံု ရိွေနေတာ့မွာ မလြဲတဲ့ အခ်က္ကို မ်က္စိလွ်မ္းေနၾကတာပါပဲ။

နီတိအေနနဲ႔ကေတာ့ လူမွန္ရင္ အေဝဖန္ခံရမွာခ်ည္းပါပဲ။ ဒါက စကားအျဖစ္ ေျပာတာပါ။ တိရစၦာန္ေတြေတာင္ လူေတြရဲ႕ ေဝဖန္ခ်က္က ေျပးမလြတ္ပါဘူးေနာ္။ ဟိုေခြးႀကီးကို ဆိုးလိုက္တာ၊ သည္ေခြးေလးက သိပ္အေဟာင္သန္တာပဲ၊ သည္ေၾကာင္မက ဟင္းခိုးစားတတ္တယ္၊ ဟိုေၾကာင္ေလးက ေရာဂါသည္ထင္တယ္ ပိန္ေညႇာ္လို႔ စသျဖင့္ေပါ့။ သို႔ေသာ္ တိရစၦာန္္က လူစကား နားမလည္ေတာ့ ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္ရေကာင္းမွန္း မသိၾကဘူးေပါ့။ ကားလည္း မေမာင္း၊ မရိွေတာ့ ကားမွန္က တဆင့္ တိရစၦာန္ေတြ စဆရက လုပ္လို႔ မရဘူးေပါ့။

ေဝဖန္ရင္ အကဲဆတ္တာ အာဏာရွင္ပါ

သည္စကားကို အထူးဖြင့္ဆိုစရာ မလိုပါဘူး။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကစၿပီး ယေန႔ထက္တိုင္ ေဝဖန္လို႔၊ သတင္းေရးလို႔ ပုဒ္ထီး ပုဒ္မ အမ်ိဳးမ်ိဳး အတပ္ခံရၿပီး အက်ဥ္းစံရသူေတြ အေရအတြက္၊ အႏွိပ္စက္ခံရသူ အေရအတြက္၊ ဒုကၡေပးခံရသူ အေရအတြက္က နည္းမွ မနည္းတာ။

ဘယ္အာဏာရွင္ ႏိုင္ငံမွာမွ စာနယ္ဇင္း လြတ္လပ္ခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခြင့္ကို အသိအမွတ္မျပဳပါဘူး။ ခြင့္မေပးပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ေဝဖန္ေျပာဆိုသူကို ရန္သူလို႔ အတိအလင္း သတ္မွတ္ၿပီး အေရးယူအျပစ္ေပးေနၾကပါတယ္။

ကားမွန္မွာ စာေရးတဲ့သူကို သြားေမးရင္ သူ႔ကိုယ္သူ ဒီမိုကေရစီ ဘက္ေတာ္သားႀကီးလို႔ ေျပာေကာင္း ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူေရးတဲ့စာဟာ သူ႔ေသြးသားထဲက အာဏာရွင္စိတ္ကို ေဖာ္က်ဴးေနမွန္း သူကိုယ္တိုင္ တစက္ကေလးမွ သတိထားမိမယ္ မထင္ပါဘူး။

လူေတြမွာ ပါးစပ္ေတြ ပါတယ္ဆိုတာကို မေမ့ၾကပါနဲ႔

သူမ်ားသာ ေျပာေနရတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း တခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဝဖန္ရင္ မခ်ိေအာင္ နာတတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ လူသိရွင္ၾကားသာ ဘာမွ သိပ္မတံု႔ျပန္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ဝမ္းထဲမွာေတာ့ က်ိတ္ၿပီး ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္တတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

ဒါေပသည့္ အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ေနတတ္လာပါတယ္။ စာေရးသူ ဘဝကို အသာထားဦး၊ အခုလို ဖြဘုတ္မွာ ေတာင္ေတာင္အီအီ ေရးၿပီး လူသိရွင္ၾကား တခုခု ခ်ျပၿပီဆိုကတည္းက ေျပာခ်င္တဲ့သူလူတကာ ေျပာခ်င္တာ လာေျပာဖို႔ အလိုလို လမ္းဖြင့္ေပးလိုက္သလို ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အဲဒါကို
ဆင္ျခင္မိျခင္းနဲ႔အတူ လူေတြမွာ ပါးစပ္ေတြပါတယ္၊ ေျပာခ်င္တာ ေျပာလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးကို ေမြးႏိုင္ေနပါၿပီ။ အရင္ကဆို ဆဲတဲ့သူေတြကို ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဝင္ၾကည့္လို႔ မရေအာင္ ပိတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခုေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ပိတ္မထားေတာ့ဘူး။ ဆဲလည္း သူ႔သေဘာ သူေဆာင္ေနတာပဲ၊ သူ႔အေၾကာင္း လူသိတာပဲလို႔ ေတြးတတ္လာပါၿပီ။

လူေတြမွာ ပါးစပ္ေတြ ပါတဲ့အတြက္ ေျပာခ်င္တာ ေျပာၾကမယ္၊ ဆဲခ်င္လည္း ဆဲၾကမယ္၊ ေဝဖန္ခ်င္လည္း ေဝဖန္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒါကို မေမ့သင့္ၾကဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။

ေဝဖန္ေရးထဲက အျမတ္

သည္လို ေျပာတဲ့အတြက္ လာေရးတဲ့ မွတ္ခ်က္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္လစ္လ်ဴ႐ႈထားတယ္ မမွတ္ပါနဲ႔။ အကုန္ ဖတ္ပါတယ္။ အဲဒီ့ထဲကမွ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဟာကြက္ ေပ်ာ့ကြက္ကို ေထာက္ျပတာေတြ႕ရင္ ေက်းဇူးတင္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အမွားကို ျပင္ေပးပါတယ္။ ဒါကေတာ့ စာေရးသူဘဝ အစအဦးကတည္းက အစဥ္တစိုက္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္ပါပဲ။

အစိုးရအဖြဲ႕ဝင္မ််ား၊ ရဟန္းသံဃာမ်ားအပါအဝင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူသားေတြအားလုံးဟာ အလံုးစံု ထိုးထြင္းသိျမင္တဲ့ ဉာဏ္ေတာ္အနႏၲနဲ႔ ဘုရားရွွင္ေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ သာမာန္ အႏုဉာတ ပုထုဇဥ္မ်ားသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိထားတာဟာ အကန္႔အသတ္နဲ႔သာ ျဖစ္ေနၾကမွာ ျဖစ္သလို အယူူအစြဲေတြရဲ႕ ပေယာဂဒဏ္ကိုလည္း လူတိုင္း ခံေနၾကရသူခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒီ့ အသိ၊ အဲဒီ့ အစြဲေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပဳသမွ် အမႈတိုင္းဟာ စင္းလံုးမေခ်ာႏိုင္႐ံုသာမက မွားတာ၊ လြဲတာ၊ ေခ်ာ္တာ အနႏၲနဲ႔ ျပည့္ဝေနမွာလည္း မလြဲပါဘူး။

အဲေတာ့ ေဝဖန္လာတဲ့အခါ ကိုယ့္အမွား ကိုယ့္အလြဲကို ရင္ဖြင့္ႀကိဳဆိုလိုက္တာနဲ႔အမွ် ကိုယ့္ရဲ႕ အသိဉာဏ္အဆင့္က အလိုလို ျမင့္လာေတာ့မွာပါ။ ဒါဟာ ေဝဖန္ေရးထဲက ေကာက္ႏုတ္ယူႏိုင္တဲ့ ဧရာမအျမတ္အျဖစ္ သံုးသပ္ဆင္ျခင္ေနမိရပါတယ္။

ေဝဖန္ၾကတဲ့အထဲမွာ ခပ္ညံ့ညံ့ခပ္ခ်ာခ်ာေတြလည္း ပါလာမွာ မလြဲသလို ဆဲသံေတြလည္း ၾကားရမွွာပါ။ ဒါကိုေတာ့ တဦးခ်င္းစီရဲ႕ သေဘာထားအတိုင္း ခံယူ႐ံုပါပဲ။ လစ္လ်ဴ႐ႈမလား၊ အဆဲကို အဆဲနဲ႔ တုံ႔ျပန္မလား၊ ဒါမွမဟုတ္ လံုးလံုး ေရွာင္ၾကဥ္မလား။ ႀကိဳက္တာ ေရြးႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီ့မွာလည္း ဆင္ျခင္ဉာဏ္ကေတာ့ စကားေျပာေနဦးမွာလည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အခ်ဳပ္

ေဝဖန္ေရးဟာ ဒီမိုကေရစီ စနစ္အတြက္ မရိွမျဖစ္လိုအပ္ခ်က္ပါ။ အတိုက္အခံဆိုတာလည္း ဒီမိုကေရစီစနစ္မွာမွ ထြန္းကားတာပါ။

အတိုက္အခံေတြ၊ ေဝဖန္ခ်က္ေတြကို လက္မခံဘူး၊ အတိုက္အခံလုပ္သူ၊ ေဝဖန္သူေတြကို ရန္သူ မွတ္ေနမယ္၊ အျပစ္ေျပာေနမယ္ဆိုရင္ လူႀကီးမင္းဟာ ဒီမိုကေရစီဆိုၿပီး ေလးဘက္ေထာက္ ကုန္းေအာ္ေနလင့္ကစား အာဏာရွင္ စိတ္ထားက တျပားမွ မေလွ်ာ့ႏိုင္ေသးသူသာ ျဖစ္ေနမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေလာက္ေတာ့ သေဘာေပါက္သင့္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

အားလံုုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ေနျပည္ေတာ္ – ၁၄၀၂၁၈)