ၿမိဳ႕ျပစ႐ိုက္၊ ေက်းလက္စ႐ိုက္

IMG_20131028_090404ျဖစ္တည္မႈအဆင့္

ပ်ဥ္းမနားမဟာၿမိဳင္ေတာရ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက မိန္႔ၾကားခဲ့ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အရွည္ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ တီေကာင္နဲ႔ လိပ္ျပာက စ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။ (အျပည့္အစံု ဖတ္ခ်င္ရင္ https://atkbooks.com/2011/04/10/1667/ မွာ ႐ႈေတာ္မူ။)
ျဖစ္တည္မႈအဆင့္ (level of being) နဲ႔ အျမင္တို႔ အခ်ိဳးက်ေနမႈပါ။
တီေကာင္အတြက္ အျမင့္ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္မွ မရိွပါဘူး။ အေရာင္ဆိုတာလည္း တီေကာင္က အလင္းအေမွာင္ေလာက္ပဲ သိပါတယ္။ အဲေတာ့ လိပ္ျပာေလးေတြက ေရာင္စံု ပန္းေလးေတြ လွလိုက္တာလို႔ ေျပာရင္ တီေကာင္က ဘယ္လိုမွ နားလည္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြက ခုေတာင္မွ ဟိုေဖာ္သည္ေဖာ္ ဝတ္ထားတဲ့ မိန္းကေလးေတြေၾကာင့္ မုဒိန္းမႈေတြ ျဖစ္ရတာလို႔ ခံရသူကို အျပစ္ဖို႔ခ်င္တဲ့ ဉာဥ္နဲ႔ပါ။ အေရွ႕တိုင္းက စကၤာပူ၊ ဘန္ေကာက္၊ ခ်င္းမိုင္ေလာက္မွာတင္ပဲ ေပါင္ျဖဴျဖဴေတြ၊ အတြင္းခံ မပါတာေတြ၊ မေပၚ့တေပၚေတြ မျမင္ခ်င့္အဆံုးပါ။ ဘယ္သူကမွ မ်က္လံုး႐ိုင္းနဲ႔ ၾကည့္မေနပါဘူး။ သူတို႔ အဲလို ဝတ္လို႔ မုဒိန္းမႈေတြ ျဖစ္ရပါတယ္လို႔ ေျပာသံလည္း မၾကားဖူးဘူးခင္ဗ်။
မာမီရယ္ ရွာေပးကြယ္ ရည္းစားလိုခ်င္တယ္ဆိုၿပီး ၁၉၇၀ ျပည့္ေလာက္မွာ စတီရီယိုဆိုတဲ့ ဂီတသစ္လမ္းကို စေဖာက္ခဲ့သူထဲက တဦးျဖစ္တဲ့ တကၠသိုလ္ ထြန္းေနာင္ကို ကံခၽြန္ဆိုတဲ့ စာေရးဆရာက ၁၉၇၁ ခုႏွစ္မွာ စုတ္ျပတ္သတ္ေနေအာင္ ေဝဖန္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၃၄ ႏွစ္အၾကာမွာ ဆရာကံခၽြန္႔ကို အဲဒီ့ကိစၥ တကၠသိုလ္ထြန္းေနာင္က စာထဲမွာ ထည့္ေရးထားေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္က အသိေပးလိုက္ေတာ့ ဆရာကံခၽြန္က အဲတုန္းက ကိစၥကို ဝန္ခံစာ ျပန္ေရးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့စာမွာ အခု ေျပာေနတဲ့ ၿမိဳ႕စ႐ိုက္ ရြာစ႐ိုက္က ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ပါလာပါေတာ့တယ္။ (အက်ယ္ဖတ္လိုရင္ https://goo.gl/typXEC မွာ ရႈေတာ္မူ။)

ၿမိဳ႕စ႐ိုက္က်ျခင္း

ေနာက္ထပ္ ဆက္ေျပာရင္ေတာ့ ၿမိဳ႕စ႐ိုက္၊ ရြာစရိုက္က (လူ႔)ယဥ္ေက်းမႈလို႔ အလြယ္ ဘာသာျပန္ထားတဲ့ civilisation ေၾကာင့္ ေပၚလာတာလို႔လည္း ေျပာႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။
အရင္ေစာေစာပိုင္းက အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္ အဖန္ဖန္ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ ၿမိဳ႕က်ျခင္းလို႔။
Civil ဆိုတာ ၿမိဳ႕ျပေလ။ ၿမိဳ႕ျပဆန္လာတာေပါ့။ တနည္းေျပာရင္ ၿမိဳ႕သားလို ေနတတ္လာတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။
ကန္ေတာ့ပါရဲ႕ဗ်ာ၊ ယင္လံုအိမ္သာ သံုးတတ္လာတာဟာ ၿမိဳ႕က်လာတာ၊ civilised ျဖစ္လာတာပါ။ ေတာတိုးတာဟာ ေတာက်တာပါ။ အဲေလာက္ ႐ိုးစင္းပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခုေနာက္ပိုင္း ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ လိင္တူခ်င္းတပ္မက္သူေတြ၊ ကိုယ္အဂၤါခ်ိဳ႕ယြင္းသူေတြ၊ အသားမည္းသူေတြ၊ အရပ္ပုသူေတြကို ရယ္စရာ လုပ္ျပၿပီး အတင္းရယ္ခိုင္းေနတာဟာ ေတာက်တဲ့ စိတ္ဓာတ္ (uncivilised attitude) (မသိသားဆိုးရြားမႈ) ပါပဲ။ ေျပာရတာ သိပ္အားနာစရာ ေကာင္းလွေပမယ့္ လက္ေတြ႕က အဲလို ျဖစ္ေနတာပါ။
လူေတြ သိပ္စြဲေနတဲ့ ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲေတြဆိုရင္လည္း ကိုရီးယားေတြဟာ အင္မတန္ ယုတ္မာတဲ့လူေတြ၊ ႏိုင္လို႔ရတဲ့သူဆို အလြန္အင္မတန္ ဖိေထာင္းခ်င္တဲ့ လူေတြနဲ႔ ဇာတ္လမ္းဖြဲ႕ထားပါတယ္။ အဲဒီ့ ဇာတ္လမ္းတြဲ ေရးေန၊ ႐ိုက္ေနသူေတြ ေတာက်ေနတာပါ။
တကယ့္ ကိုရီးယားဇာတ္ကားေကာင္းေတြ၊ ကမၻာ့တန္းဝင္ကားေတြ အမ်ားႀကီး ရိွပါတယ္။ အဲဒါကို ႐ိုက္တဲ့သူေတြရဲ႕ ၿမိဳ႕က်မႈ (ယဥ္ေက်းသိတတ္လာမႈ)ပါပဲခင္ဗ်ား။
ဆရာမ ဝင္းဝင္းလတ္ရဲ႕ အမ်ိဳးသား စာေပဆုရ အခ်စ္၏ ေနာက္ဆက္တြဲ စာမ်က္ႏွာကို ရနံ႔သစ္မဂၢဇင္းမွာ အဲတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ခ်ီးက်ဴးစာ ေရးဖူးတယ္။ (အဲဒါေတာ့ ရည္ညႊန္းစရာ အသင့္ရိွမေနဘူးခင္ဗ်။)
ဆရာမရဲ႕ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ဇာတ္သေဘာအရ ဗီလိန္ (ဝါ) ကုန္း႐ုပ္ (ဝါ) လူဆိုး ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္သာ သိမ္းသြားတယ္။ ဆရာမက ကုန္း႐ုပ္ကို ဒဏ္ခတ္မသြားတာကို ခ်ီးက်ဴးတာ။ အဓိက ဇာတ္ေကာင္က သူ႔ဘာသာသူ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အားထုတ္သြားတယ္။ ကုန္း႐ုပ္ကို ဒဏ္ခတ္ဖို႔ မႀကိဳးစားခဲ့ဘူး။ သိပ္ကို ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္သေဘာနဲ႔ ဇာတ္ကို တင္သြားတာ။ ယဥ္ေက်းတာ၊ ၿမိဳ႕ဆန္တာပါ။ ၿမိဳ႕က်တာေပါ့ဗ်ာ။
အဲေတာ့ကာ ရြာသား ၿမိဳ႕သားဆိုတာထက္ uncivilised/civilised attitude (ၿမိဳ႕ျပဆန္တဲ့ စိတ္ဓာတ္၊ ၿမိဳ႕ျပမဆန္တဲ့ စိတ္ဓာတ္)က ပိုအေရးႀကီးပါလိမ့္မယ္။
ဆရာ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ရဲ႕ ညနက္နက္မွာ လထြက္ျခင္းမွာ ထင္ပါတယ္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ဖြဲ႕ထားတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက နယ္ၿမိဳ႕ (ေတာ) မွာပါ။ တေယာက္က ဆင္းရဲသား၊ တေယာက္က အေရးပိုင္သား (ထင္ပါတယ္)၊ စ႐ိုက္ေတြကို ကြဲေအာင္ ဆရာက ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အေရးပိုင္သားက ၿမိဳ႕ျပဆန္တဲ့ စ႐ုိက္နဲ႔၊ ဆင္းရဲသားေလးက ၿမိဳ႕ျပမဆန္ရွာဘူး။ သူတို႔ခ်င္း ခ်စ္ၾကတယ္။ ၿမိဳ႕ျပဆန္တဲ့ ကေလးက ေဖးမ လက္တြဲေခၚျပသြားခဲ့ဖူးပါတယ္။

အထိအေတြ႕ 

ေနာက္တခ်က္က exposure ေပါ့။ အထိအေတြ႕လို႔ ေျပာရမလား မသိဘူး။
ဒါလည္း ေျပာရင္ ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ၊ ႏိုင္ငံျခားမွာ ဘယ္ေလာက္ေနဖူးသလဲဆိုတာနဲ႔ မဆိုင္ျပန္ဘူး။ ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ၊ ႏိုင္ငံျခားမွာ အသက္ရွင္ ရပ္တည္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ မနည္း ကုပ္ကပ္႐ုန္းကန္ခဲ့ရသူ၊ မိလကၡဴလူတန္းစား ၾကားမွာ အသက္ဆက္ရသူနဲ႔ ေကာ္လာျဖဴေတြၾကားမွာ ရွင္သန္ရသူၾကားမွာ ကြာျခားေနတာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။
တေန႔က တေယာက္ ေရးထားတာေတြ႕မိတယ္။ ဇဏ္ခီတို႔၊ ခရစၥတီးနားခီတို႔ကို သူ မသိဘူး။ သူ သိတဲ့ Kyi က ၾကည္ပဲတဲ့။ ေရးထားသူဟာ ႏိုင္ငံျခားကို ခဏတျဖဳတ္ခရီး တခါမက ေရာက္ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမရိကန္ေတြနဲ႔ ထဲထဲဝင္ဝင္ ဆက္ဆံဖူးပံုမရဘူး။
ၿဗိတိသွ်၊ ေအာ္စီတို႔နဲ႔ေတာင္ မတူဘူး။ အေမရိကန္ေတြက ဗမာနာမည္ကို ပိုၿပီး အေခၚရခက္ေနပါတယ္။ ျမန္မာကို မိုင္အဲ(န္)မားလို႔ ခဲခဲယဥ္းယဥ္း ေခၚေနရတဲ့ဘဝ။ Chi လို႔ ေရးရင္ သူတုိ႔အတြက္ ခ်ီလို႔ နီစပ္ႏုိင္ေပမယ့္ Kyi ကို သူတို႔လံုးဝ အသံမထြက္တတ္ဘူး။ Phyo ဆိုတဲ့ မိန္းကေလးနဲ႔ တခါလာရင္ ၃ ပတ္ႏႈန္း ဆက္ဆံရ၊ တႏွစ္ကို ငါးေခါက္လာေနတာ ႏွစ္ႏွစ္ရိွၿပီျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္ဟာ ယေန႔ထက္တိုင္ ၿဖိဳးလို႔ မထြက္တတ္တဲ့အျပင္ ၿဖိဳးထက္ သက္တမ္း ၆ လေလာက္ ပိုၾကာၿပီး ဆက္ဆံခဲ့ရတဲ့ Nwe Nwe ကိုလည္း ခုခ်ိန္ထိ New New လုပ္ေနတုန္းပဲ။
အဲေတာ့ Kyi ကို ဟိုႏွစ္ေယာက္ ခီထားတာအတြက္ သူ႔နားထဲမွာ တမ်ိဳး ျဖစ္ေနတာ မဆန္းပါဘူး။ ဟိုႏွစ္ေယာက္ကလည္း ၾကည့္ရတာ ဗမာပရိသတ္ထက္ ႏိုင္ငံတကာကို မွန္းေနတာဆိုေတာ့ သူတို႔နာမည္ကိုေတာင္ ႏိုင္ငံတကာမႈျပဳလိုက္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ဗမာပရိသတ္ကလည္း အဲလိုေၾကာင့္ သူတို႔ကို ပိုစိတ္ဝင္စားႏိုင္တဲ့ marketing သေဘာလည္း ပါႏိုင္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ျပင္ပကမၻာနဲ႔ အထိအေတြ႕နည္းေတာ့ အဲဒီ့ နာမည္ကိစၥကိုပဲ စကားလုပ္ေျပာထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဘာမဟုတ္တာေလးေပမယ့္ အေတြ႕အထိနည္းမႈေၾကာင့္ ျဖစ္တည္မႈ အဆင့္အေပၚ ႐ိုက္ခတ္သြားပံု၊ ျဖစ္တည္မႈအဆင့္ေၾကာင့္ ႐ႈျမင္သံုးသပ္ရာမွာ အတိမ္အနက္ ရိွပံုကို ျပေနတဲ့ ဥပမာတခုလို႔ ထင္မိပါတယ္။
အဲေတာ့ ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္ ေျပာတဲ့ ရြာသား ၿမိဳ႕သား ကြဲျပားမႈသေဘာက ဆန္႔ထုတ္စဥ္းစားႏိုင္ေလ တဦးစီရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈအဆင့္ကို ျမႇင့္တင္ယူဖို႔ အတြက္ အက်ိဳးမ်ားေလလို႔ ယူဆမိပါတယ္။

ဘယ္မွာေနေန ဘယ္မွာဖြားဖြား

ရြာမွာေနျခင္း ၿမိဳ႕မွာေနျခင္းထက္ နာယူလိုျခင္း၊ သင္ယူလိုျခင္း၊ မိမိရဲ႕ အသိဉာဏ္အဆင့္ကို ျမႇင့္လိုျခင္းတို႔က ပိုအေရးႀကီးတာလည္း မွန္ပါတယ္။ တံဆိပ္ေတြထက္ အႏွစ္သာရကို ပိုဂ႐ုစိုက္သင့္တယ္လို႔ ေျပာလိုရင္းပါ။
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မႏၲေလးမွာ ေမြးတယ္ဆို႐ံုသာ ေမြးၿပီး ဟိုး ေဝးလံသီေခါင္လွတဲ့ ကယားျပည္နယ္၊ ေလာပိတအလြန္ ေလာဓေလ့ဆိုတဲ့ ေက်းရြာေလးမွာ လူျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။ ဒါေပမယ့္ စာသိပ္ဖတ္တဲ့ မႏၲေလးသူ ေမေမရဲ႕ ပ်ိဳးေထာင္မႈေၾကာင့္ အသိအျမင္ေတြ ပြင့္လင္းခဲ့ရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စာကို ဘိန္းစြဲသလို စြဲၿပီး တအားဖတ္ခဲ့တဲ့ အတြက္၊ ကံအားေလ်ာ္စြာ အဂၤလိပ္လိုေတြပါ အ႐ူးအမူး ဖတ္ႏိုင္လာတဲ့အတြက္ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ဆိုးႀကီးမွာ လူျဖစ္ရလင့္ကစား ျပင္ပကမၻာရဲ႕ သေဘာကို ေစာေက်ာခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ နားလည္သေဘာေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။
ဒါ့အျပင္ ကၽြန္ေတာ့္ငယ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က အဂၤလိပ္အစိုးရ လက္ထက္မွာ ဝန္ႀကီးအဆင့္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူရဲ႕ ေျမးျဖစ္ေနပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အမူအက်င့္ေတြ၊ လူေနမႈပံုစံေတြဟာ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ႀကီးမွာေတာင္မွ အင္မတန္ ထူးျခားလို႔ ေနပါတယ္။ မိဘနဲ႔ သားသမီး ဆက္ဆံပံု၊ လူေတြကို အယုတ္အလတ္ အျမတ္မေရြး ေလးေလးစားစား ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ေျပာဆိုဆက္ဆံပံု၊ အရာရာကို ဖတ္႐ႈဆင္ျခင္ၾကပံု၊ ယုတ္စြအဆံုး စစ္တုရင္ ကစားတာကိုေတာင္မွ စာအုပ္ႀကီးငယ္ အသြယ္သြယ္ကို ဖတ္႐ႈေလ့လာၾကပံု၊ စားေသာက္ေနထိုင္ပံုေတြကို ရင္သပ္႐ႈေမာခဲ့ရဖူးပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ဟာ အေတာ့္ကို ႐ိုင္းေနေသးမွန္းလည္း ရိပ္စားမိလာပါတယ္။

အ႐ိုင္းနဲ႔ အယဥ္

ခ်ဳပ္လိုက္ရင္ေတာ့ ႐ိုင္းတယ္ဆိုတာဟာ ယဥ္တာကို မျမင္ဖူးေသးသမွ်၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ယဥ္တာကို ျမင္ပါလ်က္ကနဲ႔ သင္ယူမွတ္သားေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္လိုစိတ္ မရိွေသးသမွ် ကိုယ့္ဆီမွာ အျမစ္တြယ္ေနႏိုင္တဲ့ အမူအက်င့္ တခုျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ေက်းလက္စ႐ိုက္ရယ္လို႔ပဲ အလြယ္ေျပာလိုက္တာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ေက်းလက္စ႐ိုက္ေတြ ရိွခဲ့ဖူးတာ၊ ၾကြင္းက်န္ေနေသးတာ ဝန္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္သားသမီးေတြ၊ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြမွာေတာ့ ၿမိဳ႕ျပစ႐ိုက္ေတြ ကိုယ္စီကိုယ္စီနဲ႔ ကမၻာကို ရင္ေပါင္တန္းႏိုင္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေဇာအဟုန္နဲ႔ သည္စာကို ေရးလိုက္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတိုင္း လက္ခံရမယ္လို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မတိုက္တြန္းရဲသလို တိုက္လည္း မတိုက္တြန္းအပ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေဆြးေႏြးတာေလးကို တခ်က္ေလာက္ ၿငိမ္ၿပီးဆင္ျခင္ၾကည့္၊ မေသခ်ာရင္ ျပန္ဖတ္ရင္းက အဖန္ဖန္ ျပန္ဆင္ျခင္ၾကည့္ၿပီး လက္ခံသင့္မွ လက္ခံပါ။ လက္မခံသင့္ဘူး ယူဆရင္လည္း ပစ္ပယ္လိုက္ပါခင္ဗ်ား။
အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၁၄၀၃၁၈)

ေပတံရဲ႕ အေလးခ်ိန္၊ ေပတံရဲ႕ ဖိစီးမႈ

နိဒါန္း

aid100079-v4-728px-Use-a-Ruler-Step-14မိခင္က လင္သားအေပၚ မေက်ခ်မ္းႏိုင္တဲ့စိတ္နဲ႔ သားသမီးေလးေတြ ဖခင္အေပၚ မေကာင္းျမင္ေအာင္ နိစၥဓူဝ စည္း႐ံုး ေဆာ္ၾသမႈမ်ားေၾကာင့္ ဖခင္အေပၚ လိုသည္ထက္ပိုၿပီး အျမင္လြဲတတ္တဲ့အေၾကာင္းကို လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္က ကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ “ပံုရိပ္ပ်က္”ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ပါ။ အဲဒါေလးကို စာအုပ္မ်က္ႏွာစာ လူမႈကြန္ရက္မွာ ျပန္တင္လိုက္တဲ့အခါ သမီးတေယာက္က ေမးခြန္းထုတ္လာပါတယ္။

“မယားငယ္ယူတဲ့ အေဖဆိုရင္ေရာ ဘယ္လို လုပ္မလဲ။ အေဖ့အေပၚ ခါးခါးသီးသီးျဖစ္ေနတဲ့ ရင္ထဲက အစိုင္အခဲကို ေခ်ဖ်က္ဖို႔ အားထုတ္သင့္ပါသလား”တဲ့။

သူ႔ေမးခြန္းက လြယ္လြယ္ေလးေပမယ့္ အင္း၊ ဟင့္အင္းလို႔ တန္းေျဖလို႔ ရတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ထည့္စဥ္းစားစရာ အခ်က္အလက္ေတြ ရိွေနပါတယ္။

ပထမအခ်က္ – ဖေအဆိိုတာကို ဘယ္လို အနက္ဖြင့္ဆိုပါသလဲ

ဖခင္၊ ဖေအ၊ အေဖစသျဖင့္ ေျပာေနၾကတဲ့ ဖေအဆိုတာ ဘာကို ေခၚတာပါလဲလို႔ အရင္ဆင္ျခင္ဖို႔ လိုမယ္ထင္ပါတယ္။ သိပ္ကို တိက် ရွင္းလင္းတဲ့ အေျဖကေတာ့ “မိိမိမည္ေသာ သေႏၶသားအား မိမိ မိခင္၏ ဝမ္းၾကာတိုက္ထဲတြင္ တည္လာေစသည့္ ဖိုမ်ိဳးေစ့ကို ခ်ေပး (သည္ဟုယူဆရ) သူ”ဟာ ဖေအပါပဲ။

သည္ေနရာမွာ “(သည္ဟုယူဆရ)”ဆိုတာကို လက္သည္းကြင္းနဲ႔ ထည့္ထားပါတယ္။ မေအ့ဆီမွာ ဖိုမ်ိဳးေစ့ကို အမွန္တကယ္ ခ်ေပးခဲ့သူလည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို သူ႔မ်ိဳးေစ့ပါလို႔ အေမက သိစိတ္နဲ႔ျဖစ္ေစ၊ မသိစိတ္နဲ႔ျဖစ္ေစ “အတတ္စြဲသူ”လည္း ျဖစ္ႏိုင္လို႔ အစြန္းမေရာက္ေအာင္ သည္စာသားကို ထည့္ထားလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲေတာ့ကာ ဖေအဆိုတဲ့အထဲမွာ မိခင္ရဲ႕ အလိုမတူဘဲ မိခင္ရဲ႕ကာမကို အဓမၼရယူခဲ့သူ မည္သူမဆိုလည္း ပါဝင္ေနႏိုင္တာ အမွန္ပါပဲ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အဲဒီ့လူဟာ “ဖခင္”ပါပဲ။

သည္ကေန ဆက္စဥ္းစားလိုက္မယ္ဆိုရင္ “ဖခင္”ဆိုတာဟာ ေမြးဖြားလာသူ ရင္ေသြးရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မႈမဟုတ္ဘဲ သဘာဝက ေပးအပ္လိုက္တဲ့ မလႊဲမေရွာင္သာ ေတာ္စပ္သူဆိုတဲ့ အခ်က္က ထင္ရွားေနပါလိမ့္မယ္။ တနည္းေျပာရင္ ဖခင္ေကာင္း ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္မယ္၊ မျဖစ္ခ်င္လည္း မျဖစ္ဘူူး၊ ဖခင္တာဝန္ေက်ခ်င္လည္း ေက်မယ္၊ မေက်ခ်င္လည္း မေက်ဘူး၊ ေတာ္ခ်င္လည္း ေတာ္မယ္၊ ညံ့ခ်င္လည္း ညံ့မယ္၊ အတူေနခ်င္လည္း ေနမယ္၊ မေနခ်င္လည္း မေနဘူး၊ ကိုယ့္အေမနဲ႔ တည့္ခ်င္လည္း တည့္မယ္၊ မတည့္ခ်င္လည္း မတည့္ဘူး။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ေနေန သူဟာ ကိုယ့္အေဖဆိုတာေတာ့ ျပ႒ာန္းၿပီးသားပါ။

ဒုတိယအခ်က္ – ဖေအဆိိုတာ ဘာ သက္ရိွသတၱဝါအမ်ိဳးအစားလဲ

ေသခ်ာတာကေတာ့ ဖေအဟာ ေခြး၊ ဝက္၊ ႏြား မဟုတ္ပါဘူး။ “လူ”စင္စစ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို ဘာ့ေၾကာင့္ ဒုတိယအခ်က္မွာ ထားရတာလဲဆိုေတာ့ ဘယ္ဖေအမွ “ဘုရား၊ ရဟႏၲာ၊ သူေတာ္စင္” မဟုတ္ဘဲ သာမန္ “ပုထုဇဥ္ လူသားစစ္စစ္”သာ ျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္ႏိႈးေဆာ္ခ်င္လို႔ပါပဲ။

တနည္းေျပာရင္ေတာ့ ဘယ္ဖေအမွ စင္းလံုးမေခ်ာႏိုင္ပါဘူး။ ႐ုပ္ေခ်ာခ်င္မွ ေခ်ာမယ္၊ ဗလေတာင့္ခ်င္မွ ေတာင့္မယ္၊ အရပ္ျမင့္ခ်င္မွ ျမင့္မယ္၊ အသားလတ္ခ်င္မွ လတ္မယ္၊ စိတ္ထား ျဖဴခ်င္မွွ ျဖဴမယ္၊ သိမ္ေမြ႕ခ်င္မွ သိမ္ေမြ႕မယ္၊ ႏႈတ္ခ်ိဳခ်င္မွ ခ်ိဳမယ္။ ဒါ အားလံုး သိၿပီးသားေပမယ့္ သတိလစ္လစ္ေနတတ္တာမ်ိဳးေတြမို႔ ျပန္အစထုတ္ရတာပါ။

မေအ့မွာ အနာအဆာေတြ ရိွသလို ဖေအ့မွာလည္း ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြ အားနည္းခ်က္ေတြ ရိွေနမွာ ဘယ္လိုမွ မလြဲပါဘူး။ အဲဒါကို လူတိုင္း သားသမီးတိုင္း လက္ခံႏိုင္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။

တတိယအခ်က္ – ကိုယ့္ေပတံ ဘယ္က ရလာတာလ

လူတိုင္းဟာ ေမြးလာတုန္းက အျဖဴထည္ေလးေတြပါ။ လက္ဦးဆရာျဖစ္တဲ့ မိခင္နဲ႔ ဖခင္အပါအဝင္ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလ့က်င့္ပ်ိဳးယူမႈေၾကာင့္ ဘာသာစကားေတြ တတ္ေျမာက္လာတယ္၊ အမွား အမွန္ဆိုတဲ့ “သတ္မွတ္ခ်က္”တစံုတရာကို ခြဲျခားတတ္လာပါတယ္။ အစဥ္အလာေတြ၊ ႐ိုးရာဓေလ့ထံုးတမ္းေတြ၊ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈေတြက ကိုယ့္ကို ပံုေဖာ္ယူတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္အေပၚမွာ အမ်ားႀကီး လႊမ္းမိုးထားပါတယ္။

အလြယ္ဆံုး ဥပမာ ေပးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဖေအ၊ မေအကိုျဖစ္ေစ၊ ကိုယ့္ထက္အႀကီးကိုျဖစ္ေစ “နင္”နဲ႔ “ငါ”နဲ႔ ေျပာျခင္းဟာ ဗမာလူမ်ိဳး အတြက္ မွားပါတယ္။ မေျပာအပ္တဲ့ အသံုးအႏႈန္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေပါက္ေဖာ္ေတြ၊ အေနာက္တိုင္းသားေတြအတြက္က်ေတာ့ ဘာမွကို ျပႆနာ မရိွပါဘူး။ အႀကီးကိုလည္း ယူ၊ အငယ္ကိုလည္း ယူ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း အိုင္ေနတာပဲ။ အဲဒီ့အတြက္ ဘယ္သူမွွားတယ္လို႔ ေျပာလို႔ မရပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ အမွား အမွန္ဆိုတဲ့ “သတ္မွတ္ခ်က္”တစံုတရာလိ႔ု ေရးလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ့္ အမွွား၊ အမွန္၊ ပရမတ္သေဘာမဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္အယူနဲ႔ကိုယ္ အမွန္မွတ္ေနၾကတဲ့ ပညတ္သေဘာကို ျမင္ေစခ်င္လို႔ပါ။

အလားတူပဲ၊ တလင္တမယား စနစ္ကို အားေပးတဲ့ ဘာသာတရားနဲ႔ လူ႔ေဘာင္ရိွသလို အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ဘာအကန္႔အသတ္မွ မရိွတဲ့ ဘာသာတရားနဲ႔ လူ႔ေဘာင္လည္း ရိွပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ တလင္တမယားစနစ္ကို အားေပးတယ္ဆိုတဲ့ ျပ႒ာန္းခ်က္ မေတြ႕ဖူးသလို ဗမာ့ဓမၼသတ္မွာ “မယားခိုးမႈ”နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေရးထားတာဆို ရွင္းပါတယ္။ “သူ႔လင္ႏွင့္ၾကံဳ၊ တံခါးခံု၊ လြတ္႐ံု ေက်ာ္၍ ေျပး”လို႔ သတ္မွတ္ထားတာပါ။ ဆိုလိုတာက သူတပါး မယားနဲ႔ က်ဴးလြန္လို႔ လင္ေရာက္လာတဲ့အခါ အိမ္ေရွ႕ တံခါး ခါးပန္းကို ေက်ာ္ေအာင္ ေျပးႏိုင္တာနဲ႔ အေရးယူလို႔ မရေတာ့ပါဘူးတဲ့ဗ်ား။ အဲဒါ ဓမၼသတ္ထဲမွာ ပါတာပါ။

အခု ဗမာျပည္မွာ သံုးေနတဲ့ “မယားခိုးမႈ”ပါဝင္ေသာ ျပစ္မႈဆိုင္ရာဥပေဒ (ရာဇသတ္ႀကီး)ဟာ တလင္တမယားစနစ္ကို ဘာသာေရး အရ အထူးအားေပးတဲ့ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ နယ္ခ်ဲ႕ ၿဗိတိသွ်ေတြ ေရးဆြဲခဲ့တာကို ႏွစ္ေပါင္း တရာေက်ာ္လာတဲ့တိုင္ မျပင္ႏိုင္ၾကေသးလို႔ အတည္ျဖစ္ေနတာပါ။ တကယ္က ဗမာ့ဓမၼသတ္နဲ႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ဆန္႔က်င္ေနပါတယ္။

အဲဒါေတြက သမိုင္းနဲ႔ ခ်ီေနလို႔ ေဝးတယ္ဆိုရင္ေတာင္ တခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေတြမွာဆိုရင္ အရြယ္ေရာက္သူအခ်င္းခ်င္းၾကား အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္မႈနဲ႔ တျခားလိင္ပိုင္ဆိုင္ရာ ျပဳက်င့္မႈမ်ားကို ရာဇဝတ္ေၾကာင္းအရ အေရးယူတာေတြကို ပယ္ဖ်က္ေနၾကပါၿပီ။ ကိုယ္ေရး ကိုယ္တာ ကိစၥေတြကို ျပစ္မႈအျဖစ္ သတ္မွတ္စရာ မလိုဘူးလို႔ သေဘာေပါက္လာၾကလို႔ပါပဲ။ အရက္၊ ေဆးလိပ္၊ မူးယစ္ေဆး စတာေတြဟာ က်န္းမာေရးအတြက္ မေကာင္းဘူး၊ ဒါေပမယ့္ အရြယ္ေရာက္သူ တဦးအေနနဲ႔ သူ႔သေဘာနဲ႔သူ ေသာက္သံုးတာဟာ ျပစ္မႈအျဖစ္ မသတ္မွတ္သင့္ဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆပါ။

အဲေတာ့ ဆင္ျခင္တံုတရားရိွွတဲ့ လူတိုင္းအေနနဲ႔ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ အေသဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ေပတံကို ျပန္ဆန္းစစ္ဖို႔ လိုမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ေပတံက မွန္ရဲ႕လား။ ကိုယ့္စံနဲ႔ ကိုယ္ ဟုတ္သလို ရိွေပမယ့္၊ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္ႏိုင္တယ္လို႔ ျမင္လာမယ္ဆိုရင္ အျမင္ေတြ ပိုပြင့္လာႏိုင္ပါတယ္။

မူလ ေမးခြန္းနဲ႔ ျပန္ဆက္စပ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဖေအ မယားငယ္ယူတာ မွားတယ္၊ မွန္တယ္လို႔ သတ္မွတ္တဲ့ ကိုယ့္ေပတံကေရာ ဘယ္ေလာက္အတိုင္းအတာအထိ မွန္တယ္လို႔ အာမခံႏိုင္တဲ့ ေပတံအမ်ိဳးအစားလဲ။ ဆင္ျခင္ၾကည့္သင့္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။

တျခား ဆင္ျခင္စရာေတြ

ဖေအက မယားငယ္ ယူတာေတာ့ မွန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္အပါအဝင္ တျခားသားသမီီးေတြအေပၚနဲ႔ အေမ့အေပၚမွာ အေဖ့ရဲ႕ သေဘာထားက ဘယ္လို ရိွသလဲ။ အေမနဲ႔ အဆင္မေျပေပမယ့္ အေဖက ကိုယ္တို႔ေတြအေပၚ ဘယ္လို သေဘာထားသလဲ။ ဖခင္တေယာက္အေနနဲ႔ ခ်စ္ခင္ယုယမႈ၊ ေကၽြးေမြးျပဳစုမႈ၊ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို သူစြမ္းႏိုင္သေလာက္ ျဖည့္ဆည္းမႈေတြကေရာ ဘယ္လို ရိွသလဲ။

မေအနဲ႔က အဆင္မေျပဘူး၊ မယားငယ္နဲ႔က အဆင္ေျပေနတယ္။ မေအနဲ႔ မယားငယ္ကိစၥ စကားမ်ားတိုင္း ကိုယ္ေတြကိုပဲ မဲရန္ရွာတတ္၊ ေမာင္းမဲတတ္၊ ႏွိပ္စက္တတ္တဲ့ အေဖမ်ိဳးဆိုရင္ မုန္းပလိုက္စမ္းပါ။ နာက်ည္းလိုက္စမ္းပါလို႔ အားေပးရင္ မွန္ႏိုင္ပါတယ္။

ဒါမွွမဟုတ္လည္း မယားငယ္ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားၿပီး မယားငယ္နဲ႔ ေပါက္ဖြားတဲ့ သားသမီးေတြကိုသာ အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ ဖေအမ်ိဳးဆိုရင္လည္း မုန္းလို႔၊ နာက်ည္းလို႔ မမွားႏိုင္ဘူး ထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္အေမကို အလိုမတူဘဲ အဓမၼျပဳက်င့္ခဲ့ရာက ကိုယ့္ကို သေႏၶတည္ေစခဲ့တဲ့ မုဒိမ္းေကာင္ လူရမ္းကားက ဇီဝေဗဒသေဘာအရသာ ကိုယ့္ဖေအ လာျဖစ္ေနတာမ်ိဳးနဲ႔ မနီး႐ိုးစြဲမို႔ နာက်ည္းခြင့္ ရိွတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။

အရပ္ပ်က္ျဖစ္ေနေန မေအဟာ မေအပဲ

မေအလုပ္သူဟာ အက်င့္စာရိတၱပ်က္ျပားေနပါေစ၊ ကိုယ့္ဆီမွာ အေမ့ေက်းဇူးေတြ ရိွေနတာမို႔ မေအဟာ မေအပါပဲဆိုတဲ့ အယူအဆ တခု ရိွပါတယ္။

 

အဲဒါနဲ႔ ဖေအနဲ႔ကိုေတာ့ မခ်ိန္ထိုးသင့္ဘူးလို႔ ယူဆမိတယ္ခင္ဗ်။ ဆိုလိုတာက ဘာႀကီးပဲ ျဖစ္ေနေန၊ ဖေအဟာ ဖေအပဲလို႔ေတာ့ ညီီမွ်ျခင္း ခ်လို႔ သင့္မယ္ မထင္ပါဘူး။

အဲဒါက ဇီဝေဗဒသေဘာအရပါပဲ။ လူသားတေယာက္ျဖစ္လာေရးမွာ ဖိုမ်ိဳးေစ့ခ်သူ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေယာက္်ားေတြဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ ေသြးသားဆႏၵကို မထိန္းႏိုင္လို႔ က်ဴးလြန္ၾကတာပါ။ အဲဒီ့ကမွ သေႏၶသားရယ္လို႔ ျဖစ္လာတဲ့အခါ အဲဒီ့ေယာက္်ားဟာ ခႏၶာကိုယ္ထဲက ဘာကိုမွ စိုက္ထုတ္ရင္းႏွီးရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မေအမွာသာ သူ႔ရဲ႕ ဝမ္းၾကာတိုက္ကို ၉ လတာေပးအပ္ထာရသလို မအီမသာ ေဝဒနာေပါင္းစံုကို ကိုးလလံုး ခံစားရသလို ေမြးဖြားခ်ိန္မွာ မခ်ိမဆံ့နာက်င္ျခင္းမ်ားအထိ စိုက္ထုတ္ ရင္းႏွီးထားခဲ့လို႔သာ ကိုယ္ဆိုတဲ့ လူသားေလး ျဖစ္လာရျခင္းပါပဲ။ အဲဒီ့ ဒုကၡကို ဖေအေတြဟာ သညာသိနဲ႔သာ နားလည္ႏိုင္ၿပီး တကယ့္တကယ္ ကိုယ္ခ်င္းစာေပးႏိုင္ဖို႔ အလြန္ခက္ခဲလွပါတယ္။ သည္အတြက္ ကိုယ္လူျဖစ္လာေရးမွွာ မေအ့ေက်းဇူးက ျမင့္မိုရ္ေတာင္ဆိုရင္ ဖေအ့ ေက်းဇူးက ဆီးေစ့ေလာက္သာ ရိွပါတယ္။

ကိုယ္ေမြးဖြားၿပီး ေနာက္ပိုင္း ကိုယ့္ကို လူတန္းေစ့ ေနႏိုင္စားႏိုင္၊ လူလားေျမာက္ႏိုင္ေရးအတြက္ ဖေအ့ရဲ႕ ပံ့ပိုးမႈေတြ ရိွခဲ့ရင္ေတာ့ အဲဒီ့ ေက်းဇူးကို သတိထားရမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။

နိဂံုး

ကၽြန္ေတာ္အပါအဝင္ လူသားအားလံုးလို႔ မဆိုႏိုင္သည့္တိုင္ အမ်ားစုဟာ ငယ္ဘဝရဲ႕ ႐ိုက္ခတ္မႈေတြ၊ ခံစားခ်က္ေဝဒနာေတြ တနင့္တပိုးကို ရင္ဘတ္ႀကီးတလံုးနဲ႔ ထမ္းပိုးရင္း ဘဝခရီးကို ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကသူမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးလွာတဲ့ ကေလးမေလးနဲ႔ တထပ္တည္း တူခ်င္မွ တူမွာျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးမွာလည္း မုန္းတီးမႈ၊ စက္ဆုပ္မႈ၊ နာက်ည္းမႈ ခံစားခ်က္ အသကနဲ႔ ရိွေနၾကပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သားတေယာက္အျဖစ္လည္း ခံစားခဲ့ရဖူးသလို ဖေအတေယာက္ေနရာမွာလည္း ေနေနခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ နား တိုင္လာခဲ့ပါၿပီ။ သည္အတြက္ ေဝဒနာစံုနဲ႔လည္း ရင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ သည္အခါမွာ ေသခ်ာတာ တခုကေတာ့ အဲဒီ့ ေဝဒနာေတြကို လႊတ္ခ်ႏိုင္တာနဲ႔အမွ် ေနရတာ ပိုလို႔ ေပါ့ပါးလာတာပါပဲ။ မလႊတ္ခ်ႏိုင္ေသးသမွ်၊ ကိုယ္က ထမ္းပိုးထားသမွ် ေလးလံ ဖိစီးေနမွာလည္း မလြဲပါဘူး။

အဲသလို လႊတ္ခ်ႏိုင္၊ လႊတ္ခ်တတ္ဖို႔အတြက္ ပထမဆံုး လႊတ္ခ်သင့္တဲ့အရာကေတာ့ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ဆုပ္ထားမိတဲ့ ေပတံမ်ား ျဖစ္ေလမလားဆိုတာကို ေလးေလးနက္နက္ ေတြးေနမိရပါတယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ – ၂၁၁၁၁၇)  

 

 

 

 

 

 

 

 

မိႈင္းမိ ႏႈတ္က်ိဳးေနတာမ်ားရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ

10584029_649347675184158_4959805731051738918_nျမန္မာစာ ျမန္မာစကား ခၽြတ္ျခံဳက်ေနတဲ့ ကာလႀကီးမွာ ဒါကို ေျပာရင္ ေျပာတဲ့သူက ႐ူးရာက်ပါလိမ့္မယ္။

ဒါေပမယ့္ မေျပာဘဲလည္း မေနႏိုင္လို႔ ႐ူးေၾကာင္မူးေၾကာင္နဲ႔ ထေျပာလိုက္ပါတယ္။

စကားလံုးေတြရဲ႕ အလ်ားအတာကို တြက္ဆသင့္တဲ့အေၾကာင္းပါ။

အဖြဲ႕အစည္းေတြ၊ အမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေကာင္းရာ မြန္ရာ လုပ္ေနသူေတြက စကားလံုးေတြကို သိပ္ဂ႐ုစိုက္ၾကပါတယ္။

အထင္ရွားဆံုးက ျပည့္တန္ဆာဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းကိုပါ။ ဖာ၊ ဖာသည္အစရိွသျဖင့္လည္း အနက္ဖြင့္ႏိုင္တဲ့ prostitute ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို အေစာပိုင္းမွာ Commercial Sex Worker (အတိုေကာက္ CSW) လို႔ ေခၚခဲ့ၾကပါတယ္။ စီးပြားျဖစ္ လိင္လုပ္သားေပါ့။ သို႔ေသာ္ အဂၤလိပ္စကားမွာ အဲဒီ့ စီးပြားျဖစ္ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရက ႐ိုင္းတဲ့ အနက္နဲ႔လည္း သံုးပါတယ္။ သိပ္စီးပြားေရးဆန္တာပဲ၊ အၿမီးက်က္ အၿမီးစား၊ ေခါင္းက်က္ေခါင္းစားဆိုတဲ့ သေဘာဘက္ ႏြယ္ေနတတ္တယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ စီးပြားျဖစ္ကို ျဖဳတ္လိုက္ၾကၿပီး လိင္လုပ္သား (Sex Worker) လို႔ ေျပာင္းလဲ ေခၚေဝၚ သံုးႏႈန္းလာၾကပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ ထင္ရွားတဲ့ ဥပမာတစ္ခုကေတာ့ အိပ္(ခ်္)အိုင္ဗွီ ပိုးရိွသူမ်ားပါပဲ။ အိပ္(ခ်္)အိုင္ဗွီ ပိုးရိွသူ (HIV-positive people) လို႔ အရင္က ေခၚခဲ့ၾကေပမယ့္ အခုအခါမွာေတာ့ အိပ္(ခ်္)အိုင္ဗွီ/ေအအိုင္ဒီအက္(စ္)ျဖင့္ ေနထိုင္လ်က္ရိွသူမ်ား (People Living with HIV/AIDS အတိုေကာက္ PLHA) လို႔ ေျပာင္းလဲ ေခၚေဝၚ သံုးႏႈန္းလာခဲ့ၾကပါတယ္။

အလားတူပဲ လူကုန္ကူးခံလိုက္ရသူ သားေကာင္မ်ား (trafficked victims) လို႔ မသံုးေတာ့ဘဲ လူကုန္ကူးခံလိုက္ရသူမ်ား (trafficked persons) လို႔ ေျပာင္းသံုးလာတာေတြလည္း ေတြ႕ရတယ္။

ဘာျဖစ္လို႔ အဲသလို စကားလံုးေတြကို အေလးထားေနတာလဲလို႔ ေမးစရာ ရိွပါတယ္။

ေရွးက လူျပက္ေတြ ျပက္ခဲ့တဲ့ ျပက္လံုးကိုပဲ ျပန္ကိုးကားပါရေစ။ အေမအရြယ္ မိန္းမႀကီး တစ္ေယာက္ကို “အေဒၚႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္ အေမနဲ႔ တူလိုက္တာဗ်ာ”လို႔ ေျပာရင္ ဟိုအမယ္ႀကီး သေဘာေတြက်ေနမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ “အေဒၚႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္အေဖ့ မယားႀကီးနဲ႔ တူလိုက္တာဗ်ာ”လို႔ ေျပာရင္ ပါး ထခ်မွာေပါ့။

သေဘာသြား ဘယ္ေလာက္တူတူ၊ သံုးတဲ့ အသံုးအႏႈန္း လြဲသြားရင္ အျမင္နဲ႔ အယူအေကာက္ေတြ လြဲကုန္ႏိုင္တာမ်ိဳးမို႔ တစ္ဖက္သားကို ငဲ့ညႇာတဲ့အေနနဲ႔ စကားလံုးေတြကို သတိထားၾကရတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အခုေခတ္လူမ်ားမ်ားက စာဖတ္လည္း မနာ၊ စာလံုးေပါင္းေတာင္ မွန္ေအာင္ မေပါင္းႏိုင္တဲ့အျပင္ ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္နဲ႔ ဆင္ျခင္တံုတရားဆိုတာလည္း ေခါင္းပါးလြန္းေနရွာၾကေတာ့ တခ်ိဳ႕စကားလံုးေတြကို အလြယ္တကူ ယူသံုးေနၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔စကားလံုးေတြက ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ေပါက္မွန္း မသိရွာၾကဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္နားထဲမွာ အျမဲတန္း ေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႔ျဖစ္ေနတဲ့ စကားလံုးက “ျပည္သူ”ဆိုတဲ့ စကားလံုးပါ။ အဲဒီ့ စကားလံုးဟာ အင္မတန္မွ ကြန္ျမဴနစ္ေစာ္၊ ဆိုရွယ္လစ္ေစာ္ နံလွပါတယ္။ “လုပ္သား ျပည္သူ႔ ေန႔စဥ္” သတင္းစာႀကီးကို ေျပးျမင္လိုက္မိေစသလို တစ္ခ်ိန္က ကြန္ျမဴနစ္ႏိုင္ငံေတြ ျဖစ္တဲ့ ယူဂိုဆလားဗွီးယား၊ ပိုလန္၊ ခ်က္ကိုစလိုဗွက္ခီးယားတို႔ရယ္၊ ယေန႔ထက္တိုင္ ရိွေနဆဲျဖစ္တဲ့ ဗီွယက္နမ္၊ ေျမာက္ကိုရီးယားတို႔ရယ္က ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္ (People’s Army) ဆိုတာႀကီးေတြကိုလည္း သတိရသြားေစပါတယ္။

အဲဒါကို “ျပည္သူ”လို႔ မသံုးဘဲ  “လူထု”လို႔ ျဖစ္ေစ “လူအမ်ား”လို႔ျဖစ္ေစ ေျပာင္းသံုးလိုက္မယ္ဆိုရင္ ကြန္ျမဴနစ္ေစာ္ သိပ္နံေတာ့မယ္ မထင္ဘူး။

သည္ေနရာမွာ “မိဘျပည္သူမ်ားခင္ဗ်ား”လို႔ လစဥ္ အစခ်ီတတ္တဲ့ သမၼတေတာ့ နည္းနည္း ကသိကေအာက္ ျဖစ္သြားမယ္ ထင္တယ္။ “တိုင္းသူျပည္သား လူအမ်ားတို႔ ခင္ဗ်ား”ဆိုရင္လည္း သက္ဦးဆံပိုင္ ရွင္ဘုရင့္ေလ ျဖစ္ေနႏိုင္တယ္။ “မိဘ လူထု ခင္ဗ်ား” “မိဘ လူအမ်ားခင္ဗ်ား”ဆိုလည္း အာေတြ႕စရာ အေၾကာင္း မရိွဘူး။ “မိဘ”ႀကီး မထည့္ဘဲ “ႏိုင္ငံသူ ႏိုင္ငံသားအေပါင္းတို႔ ခင္ဗ်ား”ဆိုရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္ေခ်ာသြားမယ္ ထင္တယ္။

ေျပာရတာေတာ့ ခက္တယ္။ သမၼတႀကီးအပါအဝင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အရြယ္တန္းေတြက စၿပီး ေနာက္ပိုင္း လူငယ္ လူရြယ္ေတြအထိ သည္ ေရႊဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ႀကီးမွာ လူျဖစ္လာရေတာ့ ဆိုရွယ္လစ္အသံုးအႏႈန္း ျဖစ္ေနတဲ့ “ျပည္သူ” ဆိုတာႀကီးကို “ႏႈတ္က်ိဳး”ေနၾကတယ္။ သို႔ေသာ္ သည္စကားလံုးကို စိုက္လိုက္မတ္တတ္ သံုးေနျခင္းအားျဖင့္ သမၼတႀကီးသည္လည္း “ဆိုရွယ္လစ္အေငြ႕အသက္”ကို ဖက္တြယ္ထားဆဲ ျဖစ္ေနေလဘိသကဲ့သို႔ သေဘာသြား သက္ေနေစတာကို သတိခ်ပ္သင့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ဆိုးရြားတဲ့ ေဝါဟာရတစ္လံုးက ဟိုတစ္ရက္က ၾကားလိုက္တာပါ။  “ဆူပူအၾကမ္းဖက္မႈ”တဲ့ ခင္ဗ်။

ဟား… ဆိုးလိုက္တာ။ “ဆူပူတာ”နဲ႔ “အၾကမ္းဖက္တာ”ကို “လံုးခ်”လိုက္တဲ့အခါ လူစုလူေဝးနဲ႔ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္တဲ့အခါ၊ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ ဟစ္ေၾကြးတဲ့အခါ “ႏွိပ္ကြပ္ခ်င္စရာ” “အၾကမ္းဖက္မႈမဟာ”အျဖစ္ တာဝန္ရိွသူေတြက ခံယူကုန္ၾကပါေတာ့မယ္။

ဒီမိုကေရစီ အေျခခံမူမွာ လြတ္လပ္ေသာ သေဘာဆႏၵမ်ားက လူတိုင္းမွာ ရိွေနႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒါဟာ အေျခခံ လူ႔အခြင့္အေရးပါ။ သူနဲ႔ ဆက္ေနတာက “လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ခြင့္”ပါပဲ။ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ရာမွာ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။ စုေဝးႏိုင္တယ္၊ လွည့္လည္ႏိုင္တယ္၊ ကန္႔ကြက္ ဆႏၵျပႏိုင္တယ္၊ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ၊ ေတာင္းဆုိခ်က္ေတြ၊ သံခ်ပ္ေတြ ဟစ္ေအာ္ႏိုင္ပါတယ္။

အဲသလို မိမိတို႔ရဲ႕ သေဘာဆႏၵကို လြတ္လပ္စြာ ဟစ္ေၾကြးျခင္းဟာ “ဆူပူတာ”ထဲမွာ အၾကံဳးဝင္ေနႏိုင္ေပမယ့္ “အၾကမ္းဖက္တာ”နဲ႔ေတာ့ လားလားမွ် မသက္ဆိုင္ပါဘူး။

ရဲအရာရိွ တစ္ဦးရဲ႕ ႏႈတ္ထြက္စကားလံုးအျဖစ္ အဲဒီ့စကားလံုး ႏွစ္လံုးကို ေပါင္းစပ္ၿပီး သံုးလိုက္တာကို အမွတ္မထင္ ၾကားလိုက္ရတာပါ။ ၾကားလိုက္ရတဲ့ ေနရာက ရဲအရာရိွႀကီးမ်ားအတြက္ ရပ္ရြာအတြင္း ရဲလုပ္ငန္း ေဆာင္ရြက္ျခင္းနဲ႔ လူစုလူေဝးစီမံခန္႔ခြဲမႈ သင္တန္းမွာျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီ့သင္တန္းမွာ အဓိက အခ်က္က ဆႏၵျပတာေတြ၊ စီတန္းလွည့္လည္တာေတြ၊ ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ပြဲေတြဟာ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာမွ ေရွာင္လႊဲလို႔ မရႏိုင္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြ ျဖစ္တယ္။ ရဲတပ္ဖြဲ႕ရဲ႕ တာဝန္က လူ႔အခြင့္အေရးကို ခ်ိဳးေဖာက္ျခင္း မရိွဘဲ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးကို ေဖာ္ေဆာင္သြားရမွာ ျဖစ္တယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ဆႏၵျပသူေတြလည္း လြတ္လပ္စြာ ဆႏၵျပႏိုင္၊ မသက္ဆိုင္တဲ့ လူအမ်ားမွာလည္း ေဘးအႏၲရာယ္ ကင္းရွင္းစြာ သြားလာလႈပ္ရွားႏိုင္ေအာင္ စီမံၾကပ္မတ္ ေပးရမွာသာျဖစ္ပါတယ္။

သင္တန္းဆရာတစ္ဦး ေပးသြားတဲ့ ဥပမာက ေကာင္းတယ္။ စီတန္းလွည့္လည္ ဆႏၵျပမွာမို႔ လမ္းမႀကီးတစ္ခု ပိတ္သြားႏိုင္တယ္။ အခ်ိန္က တကယ့္ အခ်ိန္ေကာင္း၊ ႐ံုးဆင္းခ်ိန္ လူသြားလူလာ မ်ားတဲ့အခ်ိန္။ အဲလိုဆိုရင္ ဆႏၵျပ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ညိႇႏိႈင္းၿပီး လမ္းကို ၁၅ မိနစ္တစ္ႀကိမ္ ဖြင့္ေပးသြားႏိုင္ဖို႔အတြက္ ဆႏၵျပ စီတန္း လွည့္လည္တာကို ၁၅ မိနစ္တစ္ႀကိမ္ ဆိုင္းေပးတာ၊ ဒါမွမဟုတ္ လမ္းတစ္ျခမ္းကိုပဲ ဆႏၵျပသူေတြက စည္းကမ္း ေသဝပ္စြာ အသံုးျပဳၿပီး က်န္တစ္ျခမ္းကို ယာဥ္ေၾကာအတြက္ ဖြင့္ေပးတာမ်ိဳးမ်ားနဲ႔ ရွဥ့္လည္း ေလွ်ာက္ႏိုင္၊ ပ်ားလည္း စြဲႏိုင္မယ့္ နည္းမ်ိဳးကို ၾကံဆတာဟာ လူ႔အခြင့္အေရးကို မထိခိုက္ေစဘဲ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးကို ေဖာ္ေဆာင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲသလို လူအုပ္ထဲမွာ အၾကမ္းဖက္ဖို႔ လံႈ႔ေဆာ္သူေတြလည္း ပါလာႏိုင္တယ္။ ဒါကို မူလကတည္းက ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ထားဖို႔ လိုတယ္။ ဆႏၵျပပြဲကို ကမကထျပဳသူေတြနဲ႔ အရင္ညိႇႏိႈင္းထားမယ္ဆိုရင္ ဒါကို ေျဖရွင္းႏိုင္တယ္။ လူစုလူေဝးထဲမွာ ျဖစ္ေစ၊ စီတန္းလွည့္လည္ေနရာမွာျဖစ္ေစ အၾကမ္းဖက္ဖို႔ လံႈ႔ေဆာ္ေနသူေတြ ေတြ႕လာၿပီဆိုတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပေနသူေတြက အဲဒီ့လူေတြနဲ႔ ခြာလိုက္တာပါပဲ။ ဒါဆိုရင္ အၾကမ္းဖက္လိုသူေတြကို ရဲက ေစာေစာစီးစီး ခြဲျခားႏိုင္ၿပီး အလ်င္အျမန္ ဖယ္ရွားလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပေနသူေတြကို ပံ့ပိုးေပးႏိုင္ပါတယ္။

အေတာ္ေကာင္းတဲ့ အစီအမံေတြပါပဲ။

ထားပါ။ ေျပာခဲ့သလိုပဲ အဲဒီ့ေဆြးေႏြးပြဲမွာ တစ္ဦးက “ဆူပူအၾကမ္းဖက္မႈ”ဆိုတဲ့ စကားလံုးႀကီးကို ခ်သံုးလိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ပ်ာခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္အခံမွာကိုက ဆႏၵျပတယ္ဆိုတာကို အေကာင္းမျမင္ႏိုင္ေသးမွန္း သည္စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းက ထင္ရွားသြားေစပါတယ္။

အျပစ္မျမင္မိပါဘူး။ ဆိုခဲ့သလိုပဲ ခမ်ာမ်ားမွာလည္း ေရႊဆိုရွယ္လစ္နဲ႔ တစ္ပါတီအာဏာရွင္စနစ္ေအာက္မွာ လူလားေျမာက္ခဲ့ရ၊ ႀကီးျပင္းခဲ့ရ၊ ပညာရင္ႏို႔ ေသာက္စို႔ခဲ့ရ၊ လူလားေျမာက္လာခဲ့ရေလေတာ့ကာ ေရွးက မိႈင္းေတြ မစင္ရွာၾကေသးတာ ခမ်ာမ်ားရဲ႕ အျပစ္မွ မဟုတ္ဘဲေလ။

သို႔ေသာ္ ေခတ္ႀကီးက အရိွန္အဟုန္ ျပင္းျပင္းနဲ႔ ေျပာင္းေနပါၿပီ။ အရင္မိႈင္းေတြထဲမွာ ပိတ္မိေနလို႔ မရေတာ့ဘူး။ ဆႏၵျပတာကို အရင္လို ထင္သလို ႏွိပ္ကြပ္လို႔ ႏွိမ္နင္းလို႔ ရႏိုင္တဲ့ ေခတ္မ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ထင္သလို ႏွိမ္နင္း ႏွိပ္ကြပ္တာကိုလည္း ဖံုးထား ဖိထားလို႔ ရတဲ့ ေခတ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

သည္အခါမွာ ႏွစ္ဘက္စလံုးအတြက္ ေျပလည္မယ့္ နည္းလမ္းကို ႏိုင္ငံတုိင္း ရွာေဖြေနၾကရပါတယ္။ သူလည္း မႏိုင္၊ ကိုယ္လည္း မ႐ံႈး၊ ကိုယ္လည္း မသာ၊ သူလည္း မနာမယ့္ နည္း၊ တစ္နည္းေျပာရင္ ႏွစ္ဖက္စလံုးအတြက္ အဆင္ေျပမယ့္ နည္းကို က်ားကုပ္က်ားခဲ ရွာေဖြေနၾကရပါၿပီ။

သည္အေနအထားမွာ မိႈင္းမိေနတဲ့ စကားလံုးျဖစ္တဲ့ “ဆူပူအၾကမ္းဖက္မႈ”ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရႀကီးကို အၿပီးတိုင္ သုတ္သင္ၿပီး “ဆူပူတာ”ကို ဆူပူတာသက္သက္အျဖစ္ သတ္သတ္ ခြဲျမင္ဖို႔ လိုသလို “အၾကမ္းဖက္တာ”ကိုလည္း သတ္သတ္ခြဲျမင္ဖို႔ လိုလာပါလိမ့္မယ္။

အိမ္က မိန္းမႀကီးနဲ႔ပဲ ေျပာရေအာင္လား။

“သည္မိန္းမက ေတာ္ေတာ္ ဆူဆူပူပူလုပ္တာပဲ၊ ပူညံပူညံ တယ္လုပ္ပဲ”လို႔ ေျပာရင္ အဲဒါ “အၾကမ္းဖက္တာ”နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မပတ္သက္မွန္း လူတိုင္း သိၾကပါတယ္ေနာ္။

“အၾကမ္းဖက္တယ္”ဆိုတာက ကာယအင္အားကိုျဖစ္ေစ၊ ေဘးျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့ ကိရိယာတန္ဆာပလာတစ္ခုခုကို ျဖစ္ေစ အသံုးျပဳၿပီး လူ၊ ပစၥည္းေတြကို ရန္ျပဳတာပါ။ ဆူပူတိုင္း အၾကမ္းမဖက္၊ အၾကမ္းဖက္သူေတြ မဆူပူဆိုတာကို နားလည္ တတ္မွ စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းလည္း မွန္သြားပါလိမ့္မယ္။

ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတယ္။ ႐ိုးတြင္းျခင္ဆီထဲေတာင္ စြဲေနၿပီျဖစ္တဲ့ ေခတ္ေဟာင္းမိႈင္းဆိုေသာ ဗိႈင္းရပ္(စ္)ပိုးကို သတ္ႏိုင္တဲ့ ေဆးဝါးကလည္း မေပၚတတ္ႏိုင္ေသးေတာ့ကာ ႏႈတ္က်ိဳးေနတဲ့ စကားလံုးမ်ားၾကားမွာပဲ ပိတ္မိေနရင္းက အေတြးအေခၚ ေဟာင္း၊ အျမင္ေဟာင္း၊ အက်င့္ေဟာင္းေတြ အစြန္႔ရ ခက္ေနၾကမွာကိုလည္း စာနာရင္းနဲ႔ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႀကီးသာ ျဖစ္ေနမိရပါေတာ့တယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ – ၀၅၀၉၁၄)

၂၀၁၄ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလထုတ္ စံုနံ႔သာ မဂၢဇင္း အတြဲ ၁ အမွတ္ ၁၀

ဘယ္ဘ၀မွာ ေနခ်င္ၾကပါသလဲ

???????????????????????????????

မေျပာဖူးေပမယ့္ ၾကားဖူးတဲ့စကား

“သိသာ သိေစ၊ မျမင္ေစနဲ႔”တဲ့။

သည္စကားက ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူမ်ိဳးကို လိႈက္စားေနတဲ့ စကားလို႔ ျမင္မိပါတယ္။ စတင္ၾကားဖူးတဲ့ လူမမယ္ အရြယ္ကတည္းက သည္စကားကို ဘဝင္မက်ျဖစ္ေနခဲ့မိရတယ္။

ဝမ္းသာစရာ ေကာင္းတာက ကြ်န္ေတာ့္မိဘေတြ သည္စကားကို ေျပာသံ မၾကားဖူးဘူး။ အေဖရယ္၊ အေမရယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ရယ္ သံုးေယာက္ပဲ ရွိတဲ့ မိသားစုေလးမွာ အေဖလည္း သည္စကား မေျပာတတတ္၊ အေမလည္း သည္စကား ေျပာေလ့မရွိေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ပါးစပ္ထဲမွာလည္း သည္စကားက ေရာက္ကို မလာေတာ့ဘူး။
သို႔ေပမယ့္ လူ႔ေလာကဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစုေလး တစ္ခုတည္းမွ မဟုတ္တာ။ ပတ္ဝန္းက်င္ အျပင္ေလာကနဲ႔ ေတြ႕ထိဆက္ဆံရတဲ့အခါမွာ သည္စကားကို ရံခါ ၾကားခဲ့ရတတ္တယ္။

ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ဘဝင္မက်တဲ့ စကားပါ။

သိတာနဲ႔ ျမင္တာ

သည္စကားရဲ႕ အတိမ္အနက္ကို ခ်ိန္စက္မယ္ဆိုရင္ ပထမဆံုးက သိတာနဲ႔ ျမင္တာမွာ ဘယ္ဟာက ပိုၿပီး ပဓာနက်သလဲဆိုတာကို ဆန္းစစ္ဖို႔လိုမယ္ ထင္ပါတယ္။

ျမင္တယ္ဆိုတာ အေပၚယံသေဘာေဆာင္ပါတယ္။ ဖ်တ္ခနဲ ျမင္လိုက္တယ္။ ရိပ္ခနဲ ျမင္လိုက္တယ္။ ဆိုၾကပါစို႔၊ ဟိုဘက္အိမ္က အပ်ိဳႀကီး မမနဲ႔ အိမ္ေရွ႕အိမ္က ဦးေလးႀကီးကို ကားတစ္စီးေပၚမွာ ႏွစ္ေယာက္တည္း ျမင္လိုက္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အရပ္ထဲက ဘုရား ဒါယိကာႀကီးဟာ တစ္ခ်ိန္လံုးလိုလို ေရေႏြးၾကမ္းေတြ တစြတ္စြတ္ေသာက္ေနတာ ျမင္တယ္။ ဒါေတြက အျမင္သက္သက္ပါ။

သိတယ္ဆိုတာက်ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အတြင္းက်သြားပါၿပီး ဟိုဘက္ အိမ္က အပ်ိဳႀကီးနဲ႔ အိမ္ေရွ႕အိမ္က ဦးေလးႀကီးတို႔ တိတ္တိတ္ပုန္း ညားေနၾကတယ္လို႔ သိလိုက္တယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုေနမလဲ။ ဘုရားဒါယိကာႀကီး ကလည္း လူေရွ႕မွာသာ ဘုရား ဒါယိကာႀကီးကလည္း ေရေႏြးၾကမ္းအိုးထဲ အရက္ေတြ ထည့္ၿပီး ခြက္ပုန္းခ်ေနတယ္လို႔ သိလိုက္တယ္ဆိုရင္ ဘယ္လို ေနမလဲ။

သည္အခါ သိျခင္းက ပိုတန္ဖိုးႀကီးသလား၊ ျမင္ျခင္းက တန္ဖိုးႀကီးသလားဆိုတာ အေတာ္စဥ္းစားစရာ ေကာင္းသြားပါၿပီ။

ဟိုႏွစ္ေယာက္ ညားေနမွန္း သိေတာ့ေနတယ္၊ သို႔ေသာ္ မျမင္တဲ့ အတြက္ သက္ေသျပရ ခက္ေနတာႀကီးက ေကာင္းသလား။ ဘုရား ဒါယိကာႀကီးကလည္း ခြက္ပုန္းသမားႀကီးမွန္း သိေနတယ္။ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ေလေၾကာင္းအသင့္မွာ သူ႔ဆီက အရက္နံ႔ ရတယ္။ သို႔ေသာ္ သူ တကယ္ေမာ့ေနတာ မျမင္လို႔ သူ႔ကို ဘုရားတကာႀကီးအမွတ္နဲ႔ပဲ ဆက္လက္ ၾကည္ညိဳေလးစားေနမွာလား။

သိသာ သိေစ မျမင္ေစနဲ႔ဆိုၿပီး အဲဒီ့လူေတြက လူမျမင္ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေရွာင္တိမ္း ဖံုးကြယ္ရင္း အရပ္ကို၊ မိသားစုကို လွည့္ဖ်ား ေနၾကမယ္ဆိုရင္ အဲဒီ့ သိသာသိေစ မျမင္ေစနဲ႔ဆိုတဲ့စကားဟာ လက္ခုပ္ ဩဘာ ေထာမနာျပဳသင့္တဲ့၊ အားေပးထိုက္တဲ့ စကားျဖစ္ေနမွာပါလား။

စဥ္းစားစရာ သိပ္ကို ေကာင္းေနပါၿပီ။

ျခြင္းခ်က္

အရာတိုင္းမွာျြခင္းခ်က္ ရွိစျမဲမို႔ သည္မွာလည္း ျခြင္းခ်က္ကို ထည့္ေျပာမွ တန္ပါလိမ့္မယ္။

မၾကားဝံ့ ေရွ႕ေန၊ မျမင္ဝံ့ တရားသူႀကီးဆိုသလို တခ်ိဳ႕ မၾကားဝံ့ မနာသာ ကိစၥေတြက်ရင္ေတာ့ မ်က္ျမင္ဒိ႒ သက္ေသျပစရာ မလိုအပ္ပါ ဘူး။ သည္အတြက္ သည္စကားကို စတင္သံးစြဲခဲ့ၾကတာလို႔ ယူဆရပါ တယ္။

ဆိုၾကပါစို႔။ ဖိုမဆက္ဆံေရး ကိစၥလိုမ်ိဳး၊ မုဒိန္းမႈလိုမ်ိဳး၊ ဒါမွမဟုတ္ မ်ိဳးဆက္ပြားအဂၤါမွာ ဒဏ္ရာ အနာတရ တစ္ခုခု ျဖစ္ေနတာလိုမ်ိဳးမွာ သာမန္လူမ်ားအတြက္ သိ႐ံုနဲ႔ လံုေလာက္ပါတယ္။ မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္ ျမင္ေတြ႕ဖို႔ မလိုပါဘူး။ ဒါေတာင္မွ အမႈအခင္း တရားတေဘာင္ ျဖစ္လာ တဲ့အခါမွာ ခိုင္လံုတဲ့ သက္ေသ ျဖစ္လာေအာင္ ကြ်မ္းက်င္သူေတြအေနနဲ႔ မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္ ျမင္ဖို႔၊ စစ္ေဆးဖို႔ လိုအပ္ပါေသးတယ္။

သို႔ေသာ္ ကြ်မ္းက်င္သူက အတည္ျပဳၿပီးၿပီဆိုရင္ေတာ့ သာမန္လူေတြ ျမင္ဖို႔ မလိုေတာ့ပါဘူး။ သိေန႐ံုနဲ႔ လံုေလာက္ပါၿပီ။

ဒါဟာ “သိသာ သိေစ၊ မျမင္ေစနဲ႔”ဆိုတဲ့ စကားရဲ႕ သေဘာသြားပါ။

သို႔ေသာ္ သည္မွာလည္းပဲ ေရွ႕မွာ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း “သိတာ”က “ျမင္တာ”ထက္ အဆမ်ားစြာ ပိုအခရာက်တဲ့ အခ်က္ကိုလည္း ဘယ္သူမွ ျငင္းႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး။

ေကာက္ခ်က္

သည္ေတာ့ကာ သည္စကားကို စတင္သံုးစြဲခဲ့တဲ့ ေရွးလူႀကီးေတြအေနနဲ႔ အမွန္တရားကို မ်က္ကြယ္ျပဳဖို႔ျဖစ္ေစ၊ လိမ္ညာဖံုးဖိျခင္းကို အားေပးဖို႔ ျဖစ္ေစ၊ အခုေခတ္မွာ တအားေခတ္စားေနတဲ့ ေဝါဟာရျဖစ္ေသာ “ပြင့္လင္း ျမင္သာမႈ”ကို ဆန္႔က်င္ဖို႔ ျဖစ္ေစ သည္ဆိို႐ိုးကို အတည္ျပဳခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ ေကာက္ခ်က္တစ္ရပ္ ထြက္လာပါတယ္။

သို႔ေသာ္ ထံုးစံအတိုင္းပဲ၊ မတစ္ရာသားေတြ လက္ထဲကို ေရာက္သြားတဲ့အခါ အရိအရြဲေတြကို လွီးထုတ္ဖို႔၊ မာေက်ာတဲ့ အရာေတြကို တံုးဖို႔ ၊ တစ္ဖို႔ အစရွိသျဖင့္ ေကာင္းေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ထုတ္လုပ္လိုက္တဲ့ ဓားဟာ သူတစ္ပါးကို အႏၲရာယ္ျပဳဖို႔၊ ၿခိမ္းေျခာက္ဖို႔၊ အသက္ကို ရန္ရွာဖို႔ အသံုးျပဳတဲ့ လက္နက္ကိရိယာ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။

လူေတြဟာ သူတို႔ လုပ္ခ်င္တာကို လုပ္ရဖို႔ ျဖစ္ေစ၊ သူတို႔ မလုပ္ခ်င္ တာကိုမလုပ္ရဖို႔ျဖစ္ေစ၊ ဆင္ေျခ၊ ခုတံုး၊ အကာအကြယ္အေနနဲ႔ ဆို႐ိုး စကားေတြကို လြယ္လြယ္ ယူသံုးပါေတာ့တယ္။ သူတစ္ပါး အလုပ္ေျပာင္း၊ ေနရာေျပာင္းတာကို မ႐ႈဆိမ့္တတ္သူေတြ၊ အလုပ္ေျပာင္း၊ ေနရာေျပာင္း ကာမွ အသားမက်ခင္ အခက္ေပြရသူေတြကိုဆိုရင္ လြယ္လြယ္ပဲ “ေသခ်င္ တဲ့ က်ား ေတာေျပာင္း”လို႔ ေျပာလိုက္တာေပါ့။ ဘာခက္တာလိုက္လို႔ေလ။

အဲ… ေျပာင္းလိုက္လို႔ အဆင္ေျပသြားတယ္ဆိုျပန္ရင္ေတာ့ “တစ္ရြာ မေျပာင္း သူေကာင္းမျဖစ္”ဆိုတာႀကီး ဝင္လာပါလိမ့္မယ္။

အလားတူပဲ၊ မူရင္းဆို႐ိုးအမွန္က “မုတ မပါ လကၤာမေခ်ာ” (ခံစား ခ်က္မပါရင္ စာမေခ်ာဘူး) လို႔ ဆိုတာကိုပဲ နားစြန္နားဖ်ားနဲ႔ ေလဖမ္း ဒန္းစီးၿပီး “မုသားမပါ လကၤာမေခ်ာ”လို႔ အသံခ်င္းဖလွယ္ခ်လိုက္ၿပီး လိမ္ညာတာပဲ တရားသလိုလို ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကတာဟာ ေကာင္းတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ထုတ္လုပ္ထားတဲ့ ဓားကို လူေတြကို ရန္ျပဳဖို႔ သံုးလိုက္တာမ်ိဳးပါပဲ။

ယံုၾကည္မႈရဲ႕ အခန္းက႑

“သိသာ သိေစ မျမင္ေစနဲ႔”ဆိုတဲ့ ဆို႐ိုးဟာလည္း “မုတမပါ လကၤာ မေခ်ာ”လိုပဲ ေခတ္အဆက္ဆက္ အလြဲသံုးစား အျပဳခံေနရတဲ့ ျမန္မာဆို႐ိုးစကား ျဖစ္ပါတယ္။
ဘယ္သူေတြက အလြဲသံုးစား ျပဳေနၾကတာလဲလို႔ ေမးစရာ ရွိပါ တယ္။ “အက်င့္မေကာင္းတဲ့သူေတြက”လို႔ တစ္ခြန္းတည္း တန္းေျဖလိုက္ ရင္ အေတာ္မ်ားမ်ား မဟုတ္ေတာင္ တခ်ိဳ႕ေတြေတာ့ အေတာ့္ကို ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္ကုန္ၾကမွာပါ။

သို႔ေသာ္ လူႀကီးမင္းမ်ား တစ္ခု ဆန္းစစ္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူ႔ေဘာင္ႀကီးကို လိမ္ညာဖံုးဖိမႈေတြ အျပည့္အသိပ္နဲ႔ တည္ေဆာက္ခ်င္ၾကပါသလား။ လူ႔ေဘာင္ႀကီးက သိပ္ေဝးလြန္းရင္ ကိုယ့္မိသားစုကိုေရာ လိမ္ညာဖံုးဖိမႈေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ခ်င္ပါသလား။ ဒါကို အေလးအနက္ စဥ္းစားဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အိမ္မွာ စည္းကမ္းတစ္ခုပဲ ရွိပါတယ္။ အဲဒါက “မလိမ္နဲ႔၊ မဖံုးနဲ႔”ဆိုတဲ့ စည္းကမ္းပါပဲ။ မွားတာကို ႀကိဳက္သေလာက္ မွားလာလို႔ ရတယ္။ လူဆိုတာ အမွား မကင္းဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း အခု အခ်ိန္အထိ မွားေနတုန္းပါပဲ။ အမွားကို အမွန္ျပင္ႏိုင္ဖို႔၊ အမွားထဲက သင္ခန္းစာယူဖို႔က အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လိမ္ညာတာ၊ ဖံုးဖိတာ ကေတာ့ မိသားစု တစ္ခုလံုး၊ လူ႔ေဘာင္တစ္ခုလံုးကို အႀကီးအက်ယ္ လိႈက္စားသြားႏိုင္ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မလိမ္ညာဘူး၊ မဖံုးဖိဘူး။ အားလံုးကို အမွန္အတိုင္း အိပ္သြန္ဖာေမွာက္ ေျပာျပ ထားခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေပြတာ၊ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္မႈေတြ က်ဴးလြန္ခဲ့တာ၊ ကြ်န္ေတာ္ အရက္ေသာက္တာ ကြ်န္ေတာ့္ တစ္ မိသားစုလံုး သိတယ္။ သိသာ သိေစ မျမင္ေစနဲ႔ ဆိုၿပီး အိမ္ဦးခန္းမွာ ဟန္တစ္လံုး ပန္တစ္လံုးနဲ႔ မေနဘူး။

သည္ေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစုမွာ သူမတူတဲ့ ခ်စ္ခင္မႈ ရွိတယ္၊ သူမတူတဲ့ ေလးစားမႈ ရွိတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္သားသမီးေတြလည္း မလိမ္တတ္၊ မဖံုးတတ္ေတာ့ဘူး။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ ယံုၾကည္ၾကတယ္။ မယံုလို႔ လိုက္ေခ်ာင္းရတယ္ဆိုတာမ်ိဳး ေတြ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစု သက္တမ္း ၂၆ ႏွစ္မွာ တစ္ခါဆို တစ္ခါဖူး မွ် မရွိခဲ့ဖူးဘူး။

ယံုၾကည္မႈ ပ်က္ယြင္းသြားၿပီဆိုမွေတာ့၊ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ မယံုရမွေတာ့ အဲဒီ့ မိသားစု ဘာျဖစ္လို႔ မိသားစုအျဖစ္ ေပါင္းစည္းေနၾကမွာလဲ။ လူ႔ေဘာင္တစ္ခုကေရာ ယံုၾကည္မႈ ပ်က္ယြင္းေန ၿပီဆိုရင္ စည္းလံုးမႈ ရွိႏိုင္ပါဦးေတာ့မလား။

အေတာ္ စဥ္းစားစရာ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေတြပါ။

ျမန္မာ့လူ႔ေဘာင္

လက္ရွိ ျမန္မာ့လူ႔ေဘာင္ကေတာ့ အေတာ့္ကို ယိုယြင္းပ်က္စီးေနပါတယ္။ ဒါ အမွန္တရားပါ။ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္က စတင္လိုက္တဲ့ ပညာေရးစနစ္သစ္က ျမန္မာ့ လူ႔ေဘာင္ တစ္ခုလံုးကို အျမစ္ကလွန္ၿပီး ၿပိဳလဲသြားေအာင္ ဖန္တီးခဲ့ပါတယ္။

သည္ပညာေရးစနစ္က လူအမ်ားစုရဲ႕ “ဆင္ျခင္တံုတရား”ကို ႐ိုက္ခ်ိဳး ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ လူေတြဟာ “ဉာဏ္ပညာ”ဆိုတဲ့ လက္ဆုပ္ လက္ကိုင္ ျပလို႔ မရေသာ္လည္း အလြန္တန္ဖိုးႀကီးလွေသာ ကိုယ္တြင္းက အစြမ္းအစကို ရဖို႔ထက္၊ “အမွတ္”တို႔၊ “ဘြဲ႕လက္မွတ္”တို႔ဆိုတဲ့ စကၠဴေပၚက အေဆာင္အေယာင္ေတြကိုသာ ပိုတပ္မက္ကုန္ေအာင္ သည္ပညာေရး စနစ္ႀကီးက ဖန္တီးေပးခဲ့ပါတယ္။

သည္မွာတင္ လူတို႔ရဲ႕ ဆင္ျခင္တံုတရားကလည္း ခြ်တ္ျခံဳက်ကုန္ပါေလေတာ့တယ္။ ေလွနံဓားထစ္သမားေတြ၊ ေလဖမ္းဒန္းစီးသူေတြ မႏိုင္ရင္ကာ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။

သည္လိုေျပာေတာ့ တစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္။ ပညာေရးစနစ္ကိုခ်ည္း လွိမ့္အျပစ္တင္မေနပါနဲ႔၊ သည္ပညာေရးစနစ္ၾကားမွာ လူျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ကြ်န္ေတာ္လိုလူေတာင္မွ အေတြးသစ္၊ အျမင္သစ္ေတြ ရွိေနတာ မဟုတ္ဘူးလားလို႔လည္း ေထာက္ျပပါတယ္။

ပာသူ မွန္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ အဲဒါက ျခြင္းခ်က္သေဘာကို ေဆာင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ မလိမ္မညာ မဖံုးမဖိတဲ့ မိသားစုထဲမွာ လူလားေျမာက္ခြင့္ ရခဲ့တယ္၊ သင္ယူမႈကို အားေပးတဲ့ မိဘ ႏွစ္ပါးကို ရခဲ့တယ္၊ စာအလြန္ဖတ္တဲ့ မိခင္ရဲ႕ ရင္ေငြ႕ကိုလံႈခြင့္ရခဲ့တယ္။ အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္မွာလည္း စာေတြ နင္းကန္ဖတ္ရာက ကိုယ့္ျမန္မာစာနဲ႔ ဖတ္ရတာတင္ အားမရေတာ့ဘဲ ႏိုင္ငံတကာ စာေတြ ဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပ်ိဳးေထာင္ ေလ့က်င့္ယူႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ကိုယ္ရည္ေသြးတယ္လို႔ မွန္ကုန္မွာစိုးလို႔ သည္ေလာက္နဲ႔ပဲ ရပ္ပါရေစ။ အမ်ားစုမွာက အဲလို အခြင့္အေရးေတြ မရခဲ့ဘူး။ သည္ေတာ့ ပညာေရးစနစ္ဆိုးႀကီးရဲ႕ ပံုသြင္းမႈ ဒဏ္ကိုပဲ လွိမ့္ခံခဲ့ၾကရပါတယ္။ စာၾကည့္တိုက္ မသံုးတတ္၊ စာဖတ္ျခင္းကို မခံုမင္၊ ဘာသာစကားအရ ထြန္းေပါက္မႈအားကလည္း တအား နည္းေနေလေတာ့ကာ ကိုယ့္ဝါးလံုးေခါင္းေလးကိုပဲ အဟုတ္မွတ္ေနရတဲ့ ဘဝမွာ လူလားေျမာက္ရသူက ဒုနဲ႔ ေဒး ျဖစ္ ေနပါေတာ့တယ္။

သည္ေတာ့ ဆင္ျခင္တံုတရားက ပါးရွားကုန္ၿပီေပါ့။ ဆင္ျခင္တံုတရား မဲ့လာတဲ့အခါ ဆို႐ိုးစကားေတြကိုလည္း အဆင္ျခင္မဲ့ ယူသံုးၿပီး ကိုယ္စီးတဲ့ ျမင္း အထီးမွန္း အမမွန္း မသိျဖစ္ေနၾကပါၿပီ။

နိဂံုး

လူေတြဟာ တန္ရာ တန္ရာကိုသာ ရၾကပါတယ္။ ဘုရားေဟာကေတာ့ သတၱဝါမွန္သမွ် ကံစီမံရာကို နာခံၾကရတယ္ေပါ့။ အဲဒီ့ကံထဲမွာ မိမိတို႔ရဲ႕ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မေနာကံေတြလည္း ပါပါတယ္။

လိမ္ညာဖံုးဖိမႈကို အားေပးခ်င္သလား၊ လိမ္ညာဖံုးဖိသူေတြနဲ႔ပဲ တစ္ဘဝလံုး ရင္ဆိုင္ရေတာ့မွာကို ျမင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ကိုယ့္ကို လူေတြက ယံုၾကည္ေစခ်င္သလား၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ေျဖာင့္မတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ မလိမ္မညာ မဖံုးမဖိဘဲ အားလံုးကို အမွန္အတိုင္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ရွိေနဖို႔ လိုပါတယ္။

ယံုၾကည္မႈဆိုတာ တစ္ေန႔ တစ္ရက္ တစ္မနက္နဲ႔ တည္ေဆာက္ယူလို႔ ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံရတာမ်ိဳးပါ။ ကိုယ့္မိသားစုထဲမွာ၊ ကိုယ့္အသိုင္းအဝိုင္းထဲမွာ ကိုယ္ဟာ ေျဖာင့္မတ္သူ ျဖစ္ခ်င္သလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မယံုၾကည္ထိုက္သူ ျဖစ္ခ်င္သလား။

စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္း ဘယ္လို ေျဖမယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ သိေနမိ သလိုပါပဲ။

သို႔ေသာ္ ကိုယ့္ရဲ႕ အမူအက်င့္က ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာကို ပံ့ပိုးေပးေနသလား၊ ဆန္႔က်င္ေနသလားဆိုတာကို ကိုယ္တိုင္ စဥ္းစားရပါလိမ့္မယ္။

ျမန္မာဆို႐ိုးစကားေတြဟာ ေကာင္းေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ထားရွိခဲ့ ၾကတဲ့ အစဥ္အဆက္ စကားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့စကားေတြကို ခုတံုးလုပ္ၿပီး ကိုယ့္အက်င့္တန္မႈကို ေဖာ္ခ်င္ရင္လည္း ကိုယ့္သေဘာပါ။ အဲသလို ခုတံုးလုပ္လို႔ တကယ္တမ္း ထိခိုက္လာမယ့္သူကလည္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္သာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ျမင္ၾကမယ္ဆိုရင္ျဖင့္…
အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ဝ၇၀၃၁၄)

(၂၀၁၄ ခုႏွစ္ ဧၿပီလထုတ္ Fashion Image မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပထားတာျဖစ္ပါတယ္။)

 

A Round of Applause May Easily Drive You Crazy

လက္ခုပ္

အသက္ ၄၀ ေက်ာ္လာၿပီဆိုေတာ့ ဘဝမွာ ကိုယ္တိုင္လည္း စင္ေပၚကလူကို လက္ခုပ္တီးေပးခဲ့ဖူးတာ အႀကိမ္ေပါင္း မနည္းေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း စင္ေပၚတက္ လူလံုးျပတာကို အထံုဝါသနာႀကီးေနေလေတာ့ ဆယ္ႏွစ္သား မျပည့္တျပည့္၊ ေလးတန္းေက်ာင္းသားအရြယ္က စလို႔ ယေန႔ထက္တိုင္ ကိုယ့္ကို တီးေပးတဲ့ လက္ခုပ္သံမ်ိဳးစံုကို ရယူခဲ့တာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္။

Clapping emoticonအမွန္ေတာ့ စင္ေပၚကလူအတြက္ လက္ခုပ္သံဟာ အင္မတန္ယစ္မူး သာယာဖို႔ ေကာင္းလွပါတယ္။ သီခ်င္းပဲဆိုဆို၊ ေဟာေျပာတာပဲလုပ္လုပ္၊ ဩဘာစာပဲဖတ္ဖတ္၊ ကခုန္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူသူပရိသတ္ရဲ႕ေရွ႕ေမွာက္ကို ထြက္ၿပီး လူလံုးျပေနတဲ့အခိုက္အတန္႔မွာ လက္ခုပ္သံဟာ စင္ေပၚကလူ အတြက္ေတာ့ “အားေဆး”ပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ အဲဒါက စင္ေပၚတက္ လူလံုးျပေနသူဘက္က အျမင္နဲ႔ ခံစားခ်က္ပါ။ စင္ေအာက္က လူကေတာ့ အနက္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ လက္ခုပ္တီးေနတာကို စင္ေပၚက လူဟာ စင္ရဲ႕အရွိန္၊ ပရိသတ္ရဲ႕ ဟိတ္တို႔ေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္း၊ ဘဝင္ေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္း ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္ပါတယ္။

ကိုယ္တိုင္သူတစ္ပါးကို လက္ခုပ္တီးေပးတဲ့အခါမွာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲျပားေနခဲ့တာကို သတိရမိတယ္။

  • တကယ့္ကို သေဘာက်ႏွစ္ၿခိဳက္လို႔၊ ဘဝင္ေခြ႕၊ ႏွလံုးေတြ႕သြားလို႔ အားပါးတရ လက္ခုပ္တီးၿပီး အားေပးတာ၊
  • ကိုယ့္လိုပဲ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ေတြက တီးေနၾကလို႔၊ အမ်ားနဲ႔ ေရာေႏွၿပီး ဝတ္ေက်တန္းေက် တီးလႊတ္လိုက္တာ၊ (တစ္ခါတေလမ်ားဆို ကိုယ့္လက္ နာမွာစိုးလို႔ေတာင္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို အားပါးတရ တီးဟန္လုပ္ၿပီး အသံမထြက္ေအာင္ တီးတာမ်ိဳးေတာင္ ပါေသးတယ္။)
  • စင္ေပၚကလူ စင္ေပၚတက္ခြင့္ရတုန္း အားမနာ လွ်ာမက်ိဳး ႏွိပ္စက္သမွ် ခံေနရတဲ့ ဝဋ္က လြတ္သြားၿပီ (သူစင္ေပၚက ဆင္းေတာ့မယ္ဆိုတာေသခ်ာၿပီ) ဆိုတဲ့ အသိေၾကာင့္ ဝမ္းသာအားရ လက္ခုပ္တီးတာ၊
  • လက္ခုပ္ မ်ားမ်ားတီး၊ စင္ေပၚကလူ မ်ားမ်ားေက်နပ္၊ ျမန္ျမန္ဆင္း သြားေစခ်င္လို႔ ရြဲ႕တီးေလးတီးေပးတာ၊
  • ကိုယ္ကလက္ခုပ္တီးေလေလ၊ စင္ေပၚကလူက ဘဝင္ၾကြေလေလ၊ အလြဲလြဲအမွားမွားေတြကိုပဲ ဟန္တစ္လံုးပန္တစ္လံုးနဲ႔ ဆက္လုပ္ေလေလ၊ ကိုယ့္အတြက္ ရယ္စရာေကာင္းေလေလျဖစ္ေနတာမို႔ အဆင္းမွာ ဘီးတပ္ ေပးတဲ့အေနနဲ႔ တီးေပးတာ…

အမေလး… အခုလို တစ္ခုစီခ်ေရးေတာ့လည္း အမ်ားသားခင္ဗ်။

ဒါက ကိုယ္တိုင္က သူမ်ားကို ဩဘာေပးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူသူကိုယ္ကိုယ္ ရွိတတ္ျမဲအေနအထားေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ သ႐ုပ္ခြဲၾကည့္တာပါ။

အဲ… ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ စင္ေပၚတက္ေနတဲ့အခါက်ေတာ့ အထက္မွာ ေရးခဲ့သလို စင္ရဲ႕ အရွိန္၊ ပရိသတ္ရဲ႕ ဟိတ္နဲ႔ ဘဝင္တို႔ေၾကာင့္ ဒါေတြကို အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ျဖစ္ေနတတ္တာလည္း သူသူကိုယ္ကိုယ္ပါပဲ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃-၄ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက အဲဒါကို သတိထားမိခဲ့တာပါပဲ။ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ဟာ စင္ေပၚတက္ လူလံုးျပရတာကို အင္မတန္ ဝါသနာႀကီးေလေတာ့ အင္မတန္ စင္ေပၚ တက္ခဲ့၊ ဆိုခဲ့၊ ကခဲ့၊ ေဟာေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။

ေစာေစာပိုင္းကေတာ့ သိပ္သတိမထားမိဘူး။ လက္ခုပ္သံကို သာယာ ယစ္မူးေနမိတာခ်ည္းပါပဲ။ တစ္ခ်ီမွာေတာ့ ကိုယ္နဲ႔အတူ စင္ေပၚကို အလွည့္က်တက္ေနသူ ၄-၅ ေယာက္နဲ႔ ပြဲတစ္ပြဲတည္းမွာ ရင္ဆိုင္ေနရ၊ ကိုယ့္အလွည့္မက်ခင္ ပရိသတ္ကို အကဲခတ္၊ လက္ခုပ္သံကို သ႐ုပ္ခြဲမိေတာ့မွ လား… လား… လက္ခုပ္သံကို ေတာ္ေတာ္ လန္႔သြားရတာပါ။

အဲဒီ့လက္ခုပ္သံကို သာယာမိလို႔ ေခ်ာက္က်ေပါက္ကို တန္းျမင္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ေနာင္ကို ဘယ္ေတာ့ပဲ စင္ေပၚတက္တက္ လက္ခုပ္သံကို သာယာစိတ္က ေတာ္ေတာ္ႀကီး ေပ်ာက္သြားပါေတာ့တယ္။ ပရိသတ္ဆီက လက္ခုပ္သံ တေျဖာင္းေျဖာင္း ၾကားတာနဲ႔ မီးလွန္႔သံေခ်ာင္းေခါက္သံ ၾကားရသလို အႏၲရာယ္အခ်က္ေပးသံလို႔ စိတ္က ခ်က္ခ်င္းျဖစ္သြားပါၿပီ။

လက္ခုပ္သံေၾကာင့္ ေခ်ာက္က်ေပါက္ကို သာမန္ေဟာေျပာပြဲတစ္ခုနဲ႔ နမူနာျပခ်င္ပါတယ္။ ေဟာေျပာတဲ့အခါမွာ ပရိသတ္က လက္ခုပ္တီးရင္း ေဟာေျပာသူအတြက္ လမိုင္း ကပ္ဖို႔ သိပ္လြယ္သြားတတ္တယ္။ အမွန္ကေတာ့ လမိုင္းကပ္တယ္ဆိုတာထက္ ဘဝင္ၾကြသြားတာ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အဟုတ္ထင္သြားတာပါ။
တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ၊ ေဟာေျပာသူအေနနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ ဘယ္စကားလံုးေတြ၊ ဘယ္အေၾကာင္းအရာေတြကို ပရိသတ္ပြဲက်တယ္ဆိုတာ ရိပ္စားမိႏိုင္တယ္။ သည္အခါမွာ လက္ခုပ္သံ ပိုရဖို႔အတြက္ အလားတူ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ စကားလံုးေတြကို မူလ ရည္ရြယ္ထားတာထက္ ပိုပိုသာသာ ေဖာေဖာသီသီ ေျပာဆို သံုးစြဲျဖစ္ကုန္ရင္းက စကားေတြ လြန္ကုန္၊ ကြ်ံကုန္တတ္တာက ပထမေခ်ာက္ေပါက္ပါ။ တစ္ခါတေလမ်ားဆိုရင္ လက္ခုပ္သံလိုခ်င္ေဇာနဲ႔ ၿဖီးလံုးေတြ၊ ေလလံုးထြားတာေတြ၊ ကိုယ္ရည္ေသြးတာေတြပါ ပါကုန္တတ္ေသးတယ္။

ဒုတိယေခ်ာက္ေပါက္ကေတာ့ အဲဒီ့လက္ခုပ္သံကိုသာယာ ယစ္မူးၿပီး လက္ခုပ္သံေနာက္ကိုပဲ တစိုက္မတ္မတ္လိုက္ရင္း ကိုယ္ေျပာလိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာကေန လံုးလံုးႀကီး ေသြဖီသြားတတ္တာပါပဲ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ မူလရည္ရြယ္ရင္းကေန ပ်က္သြား၊ ေမ်ာသြားႏိုင္ပါတယ္။

သီဆိုသူ၊ ကခုန္သူေတြမွာလည္း ထို႔အတူပဲ။ ကိုယ္ပိုင္ႏိုင္ကြ်မ္းက်င္ရာကို ကခုန္၊ သီဆို၊ တီးမႈတ္ေနရင္းက လက္ခုပ္သံကို သာယာမိၿပီး တစ္ပုဒ္ၿပီးတစ္ပုဒ္ ဆက္တင္ရင္းကေန ကိုယ္သိပ္မပိုင္တဲ့အပုဒ္ဆီ ေရာက္သြားေတာ့မွ ကိုယ္သိပ္အဟုတ္ မဟုတ္လွတာကို ပရိသတ္ ရိပ္မိသြားေစႏိုင္တဲ့ ေခ်ာက္ေပါက္က ရွိေနတတ္ပါတယ္။

အဆိုးဆံုး ေခ်ာက္ေပါက္ကေတာ့ လက္ခုပ္သံေတြေပးေနတဲ့ ကိုယ့္ပရိသတ္ကိုပဲ မထီမဲ့ျမင္လုပ္မိတာေတြ၊ ေျပာမိတာေတြျဖစ္ကုန္တတ္တာပါပဲ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ကိုယ့္ကို လက္ခုပ္တီးေပးေနသူေတြထက္ ကိုယ္က ပိုတတ္၊ ပိုသိ၊ ပိုေတာ္တယ္လို႔ ဘဝင္ေလဟပ္သြားရင္းကေန မေတာ္မနန္း ေတြေျပာမိ၊ လုပ္မိရင္းကေန “ေျမႇာက္ေပးရင္ ေသြးတက္ေအာင္ ကတဲ့သူ” ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။

အခ်ဳပ္ေျပာရရင္ လက္ခုပ္သံဟာ လူကို“႐ူးသြပ္”သြားေစႏိုင္ (ဝါ) “ေပါေၾကာင္” သြားေစႏိုင္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆို လက္ခုပ္သံနဲ႔ ဘဝင္တို႔ဟာ တိုက္႐ိုက္အခ်ိဳးက်ေနလို႔ပါပဲ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

သတင္းစံုဂ်ာနယ္၊ ၂၀ဝ၁

လက္တြဲေဖာ္ စာအုပ္တိုက္ထုတ္ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “ေျဖေတြးေလးမ်ား” စာအုပ္မွာလည္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

True Value of Money

ပိုက္ဆံရဲ႕သေဘာထားအမွန္

မနက္က ကြ်န္ေတာ့္ရည္းစားေဟာင္း တစ္ေယာက္ဆီက ဓာတ္ေခ်ာစာ ဝင္လာတယ္။သူက ကြ်န္ေတာ္ ပိုက္ဆံ မစုတာကို တစ္ခ်ိန္လံုး မေက်မနပ္ျဖစ္ေနတာ၊ အားမလို အားမရ ျဖစ္ေနတာ။

ကြ်န္ေတာ္က လူမိုက္ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္က ျပည္တြင္းမွာပဲ အိုးမကြာ၊ အိမ္မကြာ ေဒၚလာစားလာတာ ၁၁ႏွစ္ေတာင္ရွိေနၿပီ။ ကေန႔အထိ တိုက္ခန္းေလးတစ္ခန္းေတာင္ အပိုင္မဝယ္ႏိုင္ေသးဘဲ အိမ္ငွားေနရတဲ့အတြက္ သူတင္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကြ်န္ေတာ့္ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးကပါ ကြ်န္ေတာ့္ကို အားမရၾကဘူး။

P1010898ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ပန္းခ်ီကိုမုတ္သုန္ ေျပာေနက်စကားလို “ဘဝကို ေခ်ာင္ထိုးထားတဲ့သူ”ပါ။ ဖန္တရာေတေနတဲ့ ကလီေရွး(cliché) ကို သံုးရရင္ေတာ့ ေနသလို မျဖစ္တဲ့ ေလာကမွာ ျဖစ္သလို ေနလိုက္တာ အေကာင္းဆံုးလို႔ ေအာက္ေမ့လိုက္႐ံုပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ့္အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ၿပီ။ ၁၉ ႏွစ္သားကတည္းက ပိုက္ဆံရွာတဲ့ အလုပ္ကိုလုပ္ခဲ့တာ။ ေက်ာင္းတစ္ဖက္နဲ႔ အငွားယာဥ္ေမာင္းတဲ့ အလုပ္က စလာလိုက္တာ အခုအခါမွာေတာ့ စားပြဲနဲ႔၊ ကုလားထိုင္နဲ႔၊ ေလေအးစက္နဲ႔၊ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔၊ ဓာတ္ေခ်ာပို႔စနစ္နဲ႔၊ အသံသြင္း ေခ်ာပို႔ စနစ္နဲ႔၊ စတိုင္က်က် အလုပ္တစ္ခုမွာ ေရာက္ေနတယ္။ အႀကီးတန္း အရာရွိဆိုတဲ့ဂုဏ္ပုဒ္တစ္ခုလည္း ရွိတယ္။ လစာအေနနဲ႔ကလည္း တစ္လကို ၃သိန္းေလာက္ ဝင္ေနတာ။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့အလုပ္ကေန ထြက္ဖို႔ ၾကံေနမိၿပီ။ ဒါျဖင့္ မင့္မွာ တျခားဘာအလုပ္ ရွိလို႔လဲဆိုရင္ ဘာမွမရွိဘူး။ ခပ္တည္တည္ပဲ၊ လုပ္ေနရတဲ့အလုပ္မွာ မေပ်ာ္ပိုက္ေတာ့တဲ့အတြက္ ထြက္ဖို႔ စိတ္ကူးေတာ့တာ။ ပိုက္ဆံဆိုတာေလး ရလိုမႈတစ္ခုအတြက္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ခ်မ္းသာမႈကို မစေတးခ်င္ေတာ့တာ။

အားလံုးကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလူမိုက္တဲ့။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူအပါအဝင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို နားလည္သူ၊ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အယူအဆခ်င္းတူသူ တခ်ိဳ႕က လြဲရင္ေပါ့။
ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္၂၀ေလာက္က မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ေျပာဖူးတဲ့ စကားကိုသတိရတယ္။
ဆီဦးေထာပတ္ကို လာေကြ်းတဲ့အခါ ဇြန္းနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ လက္နဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ စားခြင့္မရွိဘဲ ႏႈတ္သီးနဲ႔ ထိုးဟပ္ၿပီးစားရမယ္ဆိုလို႔ကေတာ့ နတ္သုဒၶာေလာက္ ေကာင္းေနေစဦးေတာ့ မစားသင့္ဘူးတဲ့။

ကြ်န္ေတာ္သိပ္သေဘာက်တဲ့စကား။ လူ႔သိကၡာနဲ႔ လူ႔မာနကို အထိ ပါးခံၿပီး ေခြးလို ဟပ္ရမွေတာ့ အဲဒီ့စားစရာက နတ္သုဒၶာပင္ျဖစ္ေနေစဦးေတာ့ ဘယ္ အရသာရွိပါေတာ့မလဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း ေလာကမွာ လူ႔သိကၡာ လူ႔မာနကို တန္ဖိုးမထားဘဲ စားရဖို႔ေလးကိုပဲ မဲေနတတ္တဲ့ သူေတြကလည္း အမ်ားသားဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က လူမိုက္ေပါ့။
အခုလည္း ရည္းစားေဟာင္းႀကီးက ကြ်န္ေတာ္ အားက်ေစခ်င္ေဇာနဲ႔ ေရးလာတယ္။ သူ႔လင္ေတာ္ေမာင္က ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္သြားလုပ္တာ ၈ ႏွစ္ ရွိၿပီတဲ့။ သူတို႔က အခု ရန္ကုန္ဆင္ေျခဖံုးမွာ တိုက္ေဆာက္ေနတဲ့အေၾကာင္း၊ ေျမကြက္ကိုက သိန္း ၉၀ ေလာက္ တန္တဲ့အေၾကာင္း၊ ေနာက္ထပ္ေျမတစ္ကြက္၊ တိုက္ခန္းႏွစ္ခန္းနဲ႔ ကားတစ္စီးလည္း ရွိေနၿပီျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းေတြကို ႐ိုး႐ိုးေလး ေရးထားပါတယ္။

႐ိုး႐ိုးေလးဆိုတာက သူတမင္ အၾကြားတိုက္ေနတာ မဟုတ္တာကို ေျပာလိုရင္းပါ။ သူ႔သေဘာကို ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာက သမီးနဲ႔သားနဲ႔၊ သူ႔မွာက သားသမီးတစ္ေယာက္မွ မထြန္းကားဘူး။ ဆိုလိုတာက ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ထက္ပိုလို႔ စုသင့္ေဆာင္းသင့္တယ္လို႔ သူက ယူဆပါတယ္။

အခုေလာက္ စုမိေနတာေတာင္ သူက အခုလည္း ဆက္စုေနတုန္းပဲလို႔ေရးလိုက္တာပါ။ သူ႔စာထဲမွာ တျခား ဘာမွ မပါဘူး။ ဒါေလးပဲ ပါတာ။ သူကေတာ့ အားက်ေစခ်င္လို႔ေပါ့။

ကြ်န္ေတာ္က အခု အမ်ားလို မေတြးေတာ့တာ သူမသိဘူး။

အဲဒါနဲ႔ သူ႔ကို တစ္ခုခုျပန္ေရးလိုက္ဖို႔ စဥ္းစားတဲ့အခါ တစ္ခါက ေရးျပဖူးတဲ့ “ကိုယ့္ေျမ”ဆိုတဲ့ ပံုျပင္ေလးကို သတိရသြားတယ္။ အဲဒါေလးကို ျပန္ရွာရင္းနဲ႔ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို ေတြ႕ရျပန္တဲ့အခါ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ားအတြက္ ျပန္ဆိုေပးခ်င္သြားမိရျပန္တယ္။

ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး…

ပိုက္ဆံရွိရင္ အိမ္ဝယ္လို႔ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ နားခိုရာကိုေတာ့ ေငြနဲ႔ဝယ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ နာရီဝယ္လို႔ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ကို ေငြနဲ႔ဝယ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ စာအုပ္ဝယ္လို႔ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ ပညာကို ေငြနဲ႔ဝယ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ ေသြးဝယ္လို႔ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ အသက္ကို ေငြနဲ႔ဝယ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ အေပ်ာ္ရွာလို႔ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ အခ်စ္ကို ေငြနဲ႔ဝယ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ အာမခံထားလို႔ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ လံုျုခံမႈကို ေငြနဲ႔ဝယ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ ခုတင္ဝယ္လို႔ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ ေငြနဲ႔လုပ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ စားစရာဝယ္လို႔ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ ခံတြင္းလိုက္ေအာင္ ပိုက္ဆံေပးၿပီး လုပ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ ေဆးဝယ္လို႔ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ က်န္းမာေအာင္ ေငြနဲ႔လုပ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ လူရာဝင္တယ္၊
ဒါေပမယ့္ လူ႐ိုေသေအာင္ ေငြနဲ႔လုပ္လို႔မရဘူး။

ေတြ႕တယ္ေနာ္?
ေငြရွိရင္ ဘာမဆိုျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဟုတ္လို႔လား?

ခင္ဗ်ားမွာ ထားစရာမရွိေအာင္ မ်ားေနရင္
က်ဳပ္ကို နည္းနည္းပါးပါး ေပးလိုက္ပါေတာ့လား။

ကဗ်ာေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္တတ္သလို ျပန္ဆို ထားတာပါ။ စာဖတ္သူမ်ားအတြက္ေတာ့စဥ္းစားစရာေလးေတြ အထိုက္အေလ်ာက္ ေပၚလာတန္ေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ျပန္ဆိုတင္ျပလိုက္ရျပန္တာပါပဲခင္ဗ်ား။

(အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္၊ ၂၇-ဝ၃-ဝ၁)

“ေနေပ်ာ္တဲ့ ဘ၀၊ ၾကည္ျမတဲ့ဘ၀င္၊ ရႊင္လန္းတဲ့ စိတ္” စာအုပ္ထဲမွာလည္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

———–

ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ ႏွစ္က ေရးခဲ့တဲ့ စာေလးကို သည္ဘေလာ့(ဂ္)မွာ သည္စာကို ျပန္တင္ျဖစ္သြားတာက ပိုက္ဆံအေၾကာင္း သိပ္ေျပာေနတဲ့ လူငယ္ေလးေတြကို ျမင္ေနရလို႔ပါပဲ။

ပိုက္ဆံေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က “အသံုးခ်ဖို႔”အတြက္ ပိုက္ဆံကို လိုခ်င္တာပါ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ပိုက္ဆံကို ကၽြန္ေတာ္က “ကၽြန္”လုပ္ခ်င္တာပါ။

ပိုက္ဆံက ကၽြန္ေတာ့္ “သခင္”မဟုတ္ပါဘူး။ ပိုက္ဆံရဲ႕ “ေက်းကၽြန္”ဘ၀ကို ကၽြန္ေတာ္ အေရာက္မခံႏိုင္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ပိုက္ဆံကို ကၽြန္ေတာ္ မကိုးကြယ္ဘူး။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ ႏွစ္က သေဘာထားဟာ အခုအခါမွာ ပိုလို႔ ခိုင္မာလာပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ ႏွစ္ကထက္ စာရင္ ေသဖို႔က ၁၃ ႏွစ္ ပိုနီးလာပါၿပီ။ သည္အခ်ိန္မွာ ပိုက္ဆံက ေသျခင္းအတြက္ အေရးမႀကီးပါဘူး။ အခုေန ကၽြန္ေတာ္ ဘယ့္(န္)ထလီပဲ စီးႏိုင္ စီးႏိုင္၊ ႐ိုး(လ္)(ဇ္)႐ြိဳက္(စ္)ပဲ စီးႏိုင္ စီးႏိုင္၊ ေရႊသားအတိနဲ႔ ၿပီးကာ စိန္စီထားတဲ့ အိုင္ဖုန္းဂ်ီးပဲ ကိုင္ႏိုင္ကိုင္ႏိုင္၊ အိုဗ်ာ… ကိုယ္ပိုင္ ရြက္သေဘၤာႀကီးပဲ ပိုင္ပိုင္ ေသခါနီးက် အဲဒါေတြက စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ေပးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ခင္တဲ့သူေတြ အနားမွာ ရိွေနျခင္း၊ ေသျခင္းကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ျခင္းကသာ အေရးႀကီးပါတယ္။

ဒါက ေသခါနီး အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားေပါ့။

ဘ၀ရဲ႕ အႏွစ္သာရနဲ႔ အနက္အဓိပၸာယ္က ႐ုပ္ျဒပ္ေတြဆီမွာ မရိွပါဘူး။ စိတ္အတြင္းမွာသာ ရိွပါတယ္။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ၊ တစ္နည္းေျပာရင္ အသိဉာဏ္တိုးတက္မႈဟာ ပိုက္ဆံရိွဖို႔ထက္ သာလို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။

အဲဒါကို လူငယ္ေတြ ျမင္ေစခ်င္လို႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ ႏွစ္က စာေလးကို ျပန္တင္လိုက္တာပါပဲ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ ၃၀၀၃၁၄)

ဘ၀နဲ႔ ႏိုင္ငံေရး

အေရးအခင္းက ျဖစ္လို႔ေကာင္းဆဲ၊ လူ႔ဘ၀မွာလည္း ႏိုင္ငံေရးထက္ အဆမ်ားစြာ ပိုအေရးႀကီးတာေတြ ရိွေနဆဲ

ကိုယ့္မိသားစု၀င္ေတြ၊ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြမွာ ကိုယ္နဲ႔ မတူတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အျမင္ေတြ ရိွေနၾကလင့္ကစား လူ႔ဘ၀မွာ ႏိုင္ငံေရးထက္ အဆမ်ားစြာ ပိုအေရးႀကီးတာေတြ ရိွေနေသးတာမို႔ အစြန္းေရာက္အျမင္ေတြေၾကာင့္ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈေတြ မထိခိုက္ေစသင့္ဘူး။

ႏိုင္ငံေရး ပဋိပကၡေတြက ႏိုင္ငံ့ေရွ႕တန္းမွာ ဆက္လက္တည္ရိွေနခိုက္ အဲသလို အခက္အခဲေတြကို ေအာင္ျမင္စြာ ေက်ာ္လႊားႏိုင္ခဲ့သူ ႏွစ္ဦးဆီက ထြက္လာတဲ့ အၾကံျပဳခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရးအရ ကြဲျပားမႈေတြဟာ ေဆြမ်ိဳး မိတ္သဂၤဟေတြနဲ႔ အဆက္ျဖတ္ပစ္စရာ အေၾကာင္းရင္းခံ တစ္ရပ္ မျဖစ္သင့္ဘူးလို႔ အစိုးရမဟုတ္တဲ့အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုရဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး လုပ္သားေဟာင္းတစ္ဦးျဖစ္သူ အသက္ ၅၈ ႏွစ္အရြယ္ ဂါ၀င္ ခ်ဴတီမာက ဆိုပါတယ္။

???????????????????????????????

မေဆြးေႏြးသင့္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ 

“သံေယာဇဥ္ေတြက အလြန္အေရးႀကီးပါတယ္။ ကိုယ့္မွာ တစ္ခုခု ျဖစ္လာတဲ့အခါ လာၿပီး ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးေလမယ့္ ႏိုင္ငံေရး ပါတီဆိုတာ ရိွလာမွာတဲ့လား။ ကိုယ့္မိဘေတြကသာ ကိုယ့္ကို ေစာင့္ေရွာက္မွာ။ မိသားစုက အေရးႀကီးပါတယ္”လို႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြအတြင္း အခ်င္းခ်င္း ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ၾကရာကေန အသက္ေတြ ဆံုးခဲ့ရ၊ ဒဏ္ရာေတြ ရခဲ့ရတဲ့ ၀မ္းနည္းစရာ အျဖစ္ေတြကို ရည္ၫႊန္းရင္း သူက ေျပာပါတယ္။   

အေကာင္းဆံုးနည္းကေတာ့ ဘာေျပာမယ္ဆိုတာကို စိစစ္ဖို႔ရယ္၊ ႏိုင္ငံေရးကို ေဆြးေႏြးၾကတဲ့အခါ ဘယ္ေလာက္အထိ ေျပာသင့္တယ္ဆိုတာကို ခ်င့္ခ်ိန္ဖို႔ရယ္ပါပဲလို႔ ဂါ၀င္က ေျပာပါတယ္။

ဓာတုေဗဒ ကထိကလည္းျဖစ္၊ ေတာ္၀င္သိပၸံရဲ႕ အဖြဲ႕၀င္လည္း ျဖစ္ၿပီး အသက္ ၈၇ ႏွစ္အရြယ္ ရိွေနေလၿပီျဖစ္တဲ့ သူ႔မိခင္ႀကီးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာရာမွာ “တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြဆို ကၽြန္ေတာ္ လက္ေရွာင္တယ္”လို႔ သူက ဆိုပါတယ္။

သူ႔အေမကို သူ တစ္ခုပဲ ေျပာပါသတဲ့။ အဲဒါကေတာ့ အစိုးရဆန္႔က်င္ေရး ေကာင္းကင္ျပာ ႐ုပ္သံလိုင္းလို သတင္းဌာန တခ်ိဳ႕ဆီက တစ္ဖက္သတ္ သတင္းေတြကိုခ်ည္း မယံုသင့္ေၾကာင္းဆိုတာပါပဲ။

ဒါ့အျပင္ အိမ္ေစာင့္အစိုးရ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ယင္းလပ္(ခ္) ရွင္န၀ါၾထာဟာ အက်င့္ပ်က္ေနတဲ့ မိန္းမဆိုတာမ်ိဳးလို အေျခအျမစ္မရိွတဲ့ စြပ္စြဲခ်က္မ်ိဳးကို ခိုင္လံုတဲ့ အေထာက္အထားမရိွဘဲ ေလွ်ာက္မပြားသင့္ဘူးလို႔လည္း သူ႔အေမကို သူက သတိေပးခဲ့ပါတယ္။

“ကၽြန္ေတာ္သာ အေမ့ေနရာမွာဆိုရင္ အဲလို စကားမ်ိဳးကို ေျပာျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူးဗ်ာလို႔ အေမ့ကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ့ပါတယ္”တဲ့။

လူထုရဲ႕ ဒီမိုကေရစီနည္းက် ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ေကာ္မတီ [ပီဒီအာ(ရ္)စီ]က သူတို႔ကို ေထာက္ခံသူေတြအေနနဲ႔ အစိုးရ ေငြစုဘဏ္က ေငြစာရင္းေတြ ပိတ္သိမ္းဖို႔ တိုက္တြန္းလိုက္တဲ့ေနာက္ သူ႔အေမလည္း အဲဒီ့ဘဏ္က သူ႔စာရင္းကို ပိတ္ခ်င္ေနတဲ့အခါ အဲသလိုလုပ္လိုက္ရင္ ထိုင္းစီးပြားေရး တစ္ခုလံုးကို ဘယ္ေလာက္အထိ ႐ိုက္ခတ္သြားမယ္ဆိုတာကို ဂါ၀င္က သူ႔အေမကို ရွင္းျပၿပီး တားခဲ့ပါတယ္။ အဲသလို စာရင္းပိတ္မယ့္အစား အျငင္းပြားဖြယ္ျဖစ္ေနတဲ့ ဆန္စပါး အာမခံ အစီအစဥ္ကို ပံ့ပိုးေပးဖို႔ ပိုက္ဆံေခ်းမယ့္ ဘဏ္ရဲ႕ အစီအစဥ္ေတြကို ႐ံႈ႕ခ်တဲ့ စာတစ္ေစာင္ကို ဘဏ္ဆီေပးပို႔ျဖစ္သြားေအာင္ သူ႔အေမကို စည္း႐ံုးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ေတာ့ အခ်င္းမ်ားရေတာ့မယ့္ အေနအထား ေပၚေပါက္လာမယ့္ ကိစၥမ်ိဳးေတြကိုဆို မေဆြးေႏြးေၾကးလို႔ အခ်င္းခ်င္း သေဘာတူထားၾကတယ္လို႔ ဂါ၀င္က ဆိုပါတယ္။ ခိုင္လံုတဲ့ သက္ေသအေထာက္အထား မရိွတဲ့ ကိစၥေတြမွာ အေခ်အတင္ ျငင္းခုန္တာဟာျဖင့္ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွကို အဓိပၸာယ္ မရိွပါဘူးတဲ့။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ေဆြမ်ိဳးတစ္ေယာက္ကေတာ့ သည္လို သေဘာတူထားၾကတာမ်ိဳးကို လက္မခံႏိုင္တာမို႔ သူနဲ႔ အျမင္မတူသူ သူ႔ဇနီးနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး လံုးလံုးမေဆြးေႏြးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။

အိမ္မွာဆိုရင္ေတာ့ ဂါ၀င္ဟာ တရားခံေျပး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း တာ့(ခ္)ဆင္(န္) ရွင္န၀ၾထာရဲ႕ ပရိသတ္ေတြျဖစ္ၾကသူ သူ႔ယာဥ္ေမာင္း၊ သူ႔အိမ္ေဖာ္တို႔နဲ႔ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး ေကာ္မရွင္ တာ၀န္ရိွသူ တစ္ဦးလည္းျဖစ္၊ ပီဒီအာ(ရ္)စီကို ေထာက္ခံသူလည္း ျဖစ္တဲ့ သူ႔ဇနီးနဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း ဘာေတြျဖစ္ပ်က္ေနတယ္ ဆိုတာကို ဂါ၀င္က ဘယ္ေတာ့မွ မေဆြးေႏြးဘဲ ေနပါတယ္။

တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဘယ္ဘက္ကပဲ ႏိုင္သြားသြား ထိုင္းေတြဟာ ကိုယ္နဲ႔ ေတြးပံု မတူသူ သန္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ အတူယွဥ္တြဲ ေနထိုင္သြားရမွာပဲလို႔ ဂါ၀င္က ေထာက္ျပပါတယ္။

“အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လို အတူယွဥ္တြဲ ေနထိုင္ၾကမွာတံုး”လို႔ ဂါ၀င္က ေမးပါတယ္။ အတိုက္ခံဘက္ကို က်န္တဲ့ တစ္ဘက္က စသတ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံဟာ ျပည္တြင္းစစ္ ႏြံ႕ထဲမွာ နစ္သြားလိမ့္မယ္လို႔ သူက ေျပာပါတယ္။

အသက္ ၄၀ အရြယ္ ႏိုင္ငံေရး သိပၸံပညာရွင္ ဆီ႐ုတ္ ခလာ(မ္)ပိုင္ဘြန္ကေတာ့ သူ႔ထက္ ၁၆ ႏွစ္ႀကီးသူ ဒီမိုကရက္တစ္ ပါတီ အဆင့္ျမင့္အဖြဲ႕၀င္ သူ႔အစ္ကိုႀကီး ေအာ္(န္)ငါ့(ထ္) ခလာ(မ္)ပိုင္ဘြန္နဲ႔ ႏိုင္င့ေရး ေဆြးေႏြးတဲ့အခါမွာ ႏွစ္ဖက္စလံုးက လက္ခံႏိုင္တဲ့  စစ္တပ္အာဏာ မသိမ္းေရး၊ ဆႏၵျပသူေတြကို အင္အားသံုး မၿဖိဳခြင္းေရး ဆိုတာမ်ိဳးေတြကိုသာ အရင္ဆံုး စေျပာတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

“ကၽြန္ေတာ့္မိသားစုက အစြန္းေရာက္ေတြ မဟုတ္ၾကတာ၊ (ဆန္႔က်င္ဘက္အျမင္ေတြကို) နားမေထာင္ဘဲ ေနၾကမယ့္သူေတြ မဟုတ္တာ ကၽြန္ေတာ္ ကံေကာင္းတယ္”လို႔ သူကေျပာတယ္။ ဘ၀ထဲက ေနရာတကာမွာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ကိုင္တုပ္တာဟာ “အဓိပၸာယ္မရိွဘူး”လို႔ သူက ဆက္ေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။

“ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ဘ၀ရဲ႕ ေထာင့္တစ္ေထာင့္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကြဲလြဲႏိုင္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စီးပြားေရးကို ဘယ္လို ေဆာင္ရြက္သင့္တယ္ဆိုတာကိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အားကစားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သေဘာတူႏိုင္တာေတြလည္း ရိွမွာပါ။ လူေတြမွာက သဘာ၀အမ်ိဳးမ်ိဳး ရိွၾကတယ္။ အဲဒါကို နားလည္ လက္ခံႏိုင္မွ တန္ကာက်လိမ့္မယ္”ဟူလို။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ဘာသာျပန္သူ)

၂၃၀၂၁၄

သတင္းတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္လိုက္မိၿပီး ဘယ္လိုမွ မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့လို႔ ဘာသာျပန္လိုက္တာပါ။
မူရင္း http://www.nationmultimedia.com/politics/As-crisis-continues-people-discover-that-theres-mo-30227516.html

A Civil Tongue

ႏႈတ္မႈေရးရာ စဥ္းစားစရာ

IMG_2506နိဒါန္း

“ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ ေျပာရင္ ေလယာဥ္ပ်ံေတာင္ အလကားစီးရသတဲ့”ဆိုတဲ့ စကားက ေတာ္ေတာ္ေလး ေခတ္စားခဲ့ဖူးပါတယ္။ သည့္ထက္ေစာတဲ့ ျမန္မာ ဆို႐ိုးစကားကေတာ့ “ႏႈတ္ခ်ိဳ သွ်ိဳတစ္ပါး”ဆိုတာပါပဲ။ “သွ်ိဳ”ဆိုတဲ့ စကားက သသၤကက႐ိုဋ္က ဆင္းသက္တဲ့ ေဝါဟာရျဖစ္ၿပီး သည္ဆို႐ိုးမွာက လြဲရင္ အေတာ္ အသံုးနည္းသြားပါၿပီ။ “ေအာင္ျမင္ၿပီးေျမာက္မႈ”ကို “သွ်ိဳ”လို႔ ဆိုပါသတဲ့။ အဲေတာ့ကာ “ႏႈတ္ခ်ိဳ သွ်ိဳတစ္ပါး”ဆိုတာဟာ “ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ ေခ်ေခ်ငံငံ ေျပာဆိုျခင္းဟာ ကိစၥအရပ္ရပ္ကို ေအာင္ျမင္ ၿပီးေျမာက္ေစႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းတရားတစ္ခုျဖစ္တယ္”လို႔ ဆိုလိုပါတယ္။
သို႔ေသာ္လည္းပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘဝမွာ ျမင္ေတြ႕ၾကံဳဆံုေနရသူေတြကေတာ့ အေတာ့္ကို မဖြယ္ရာလွပါဘူး။ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ ေခ်ေခ် ငံငံ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ မေျပာတတ္ၾကဘူး။ စကားေျပာလိုက္ရင္ “တုတ္ထိုး အိုးေပါက္“ေတြ၊ “ပိႆေလးနဲ႔ ေဘးပစ္သလို”ေတြ၊ “႐ုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းတာ”ေတြကိုသာ အၾကားရ အျမင္ရ မ်ားပါတယ္။

တခ်ိဳ႕က အဲသလို ေျပာတတ္တာကို ဂုဏ္ယူတတ္ၾကတယ္။ “တို႔ကေတာ့ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာလည္း မေျပာတတ္ဘူး။ ေျပာစရာ ရွိ၊ တည့္တည့္ပဲ ေျပာတတ္တယ္၊ ဝမ္းထဲမွာလည္း ျမံဳမထားသလို ေကာက္လည္း မေကာက္က်စ္ဘူး” ဘာဘူး၊ ညာဘူးနဲ႔ သူတို႔ ႏႈတ္ၾကမ္းတာကို အကာအကြယ္ ယူတတ္ၾကပါတယ္။
႐ုတ္တရက္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ဟုတ္သလိုလိုပါ။ သို႔ေပမယ့္ စဥ္းစားစရာက ႏွစ္ခ်က္ ရွိပါတယ္။

စဥ္းစားစရာ ပထမတစ္ခ်က္

ပထမတစ္ခ်က္က “အမိယုတ္ေတာ့ ႏႈတ္ၾကမ္း”ဆိုတာပါပဲ။ အဲဒီ့ ျမန္မာ ဆို႐ိုးစကားကလည္း ႏွယ္ႏွယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။ ေျပာရတာေတာ့ အလြန္ အားနာစရာ ေကာင္းတယ္။ မွန္တာကေတာ့ ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္တဲ့ စကားမို႔ပါ။

သည္လိုေျပာလိုက္ေတာ့ တခ်ိဳ႕မေအေတြ မ်က္ေထာင့္နီေကာင္း နီကုန္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အက်ိဳးသင့္အေၾကာင္းသင့္ ရွင္းျပပါရေစ။

ကေန႔ စကားေတြ ေျပာေနၾကတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုး အဲဒီ့စကားေတြ ဘယ္ကတတ္သလဲဆိုတာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ္မူဖို႔ပါပဲ။ ဗမာကေလးက ဗမာစကား တတ္တယ္၊ ရွမ္းကေလးက ရွမ္းစကားတတ္တယ္၊ ခ်င္းကေလးက ခ်င္းစကားတတ္တယ္၊ တလုတ္ကေလးက တလုတ္စကား တတ္တယ္။ ဘယ္ေက်ာင္းမွ မေန၊ ဘယ္သင္တန္းမွ မတက္ဘဲနဲ႔ စကားကို အလိုလိုတတ္လာတာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ “မိခင္ဘာသာစကား”လို႔ ဆိုတယ္ မဟုတ္ပါလားခင္ဗ်ာ။

စကားတင္ တတ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ မိခင္ရဲ႕ အမူအက်င့္၊ ဝမ္းနည္း ဝမ္းသာမႈကို တံု႔ျပန္ပံုအမ်ိဳးမ်ိဳးကပါ ကေလးဆီကို ေရာက္လာတာခ်ည္းပါပဲ။ အဲေတာ့ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း အကေလးဘဝကတည္းက မိဘနဲ႔ ခြဲမေနရသူမ်ားအတြက္ လက္ဦးဆရာဟာ မိဘေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခြဲေနခဲ့ရသူေတြဆိုရင္ေတာ့ အနီးဆံုးမွာ ရွိေနၾကတဲ့ အုပ္ထိန္းသူေတြက လက္ဦးဆရာေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကမွာေပါ့။

အဲေတာ့ ႏႈတ္ၾကမ္းတာဟာလည္း မိဘဆီက ဆင္းသက္လာတဲ့ အေမြပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ့္အေမဟာ သူ႔ကို ေမြးစမွာ မိခင္က ေကာင္းေကာင္း မက်န္းမာတာမို႔ သူတို႔အိမ္က အလုပ္သမားမ်ား လက္ေပၚမွာ ႀကီးခဲ့ရရွာ ပါတယ္။ အဲဒီ့ အလုပ္သမားေတြက စာမတတ္၊ ေပမတတ္နဲ႔ ႐ိုးသားသေလာက္ ႏႈတ္ၾကမ္းၾကတဲ့သူေတြပါ။ အဲေတာ့ ေမေမဟာ အလြန္ႏႈတ္ၾကမ္းပါတယ္။ ေဖေဖကက်ျပန္ေတာ့လည္း အေျခခံလူတန္းစားက ေပါက္ဖြားတာမို႔ အဆဲအဆို၊ အေအာ္အဟစ္၊ အ႐ိုက္အပုတ္ေတြဟာ သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ မျမင္ခ်င့္အဆံုး ျဖစ္ခဲ့ပါလိမ့္မယ္။ သည္ေတာ့ ေဖေဖလည္း ၾကမ္းပါတယ္။

သူတို႔က ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ရင္ႏွစ္သည္းခ်ာ ကြ်န္ေတာ္ကေလးခမ်ာမွာလည္း ဘာသားနဲ႔ ထုထားတာမို႔လဲဗ်ာ။ ေအာ္တာ၊ ဟစ္တာ၊ ဆဲတာ၊ ဆိုတာ၊ ႐ိုက္တာ၊ ပုတ္တာေတြကို အလြန္သန္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ေသြးထဲ သားထဲမွာ အဲသလို စ႐ိုက္ေတြက သံမိႈႏွက္ထားသလို စြဲျမဲလို႔ ေနပါတယ္။

သို႔ေသာ္ ဘယ္မိဘကေတာ့ ငါ့သားေရ၊ ငါ့သမီးေရ၊ ငါတို႔ ဆဲသလို ဆဲေဟ၊ ငါတို႔ ေအာ္သလို ေအာ္ေဟလို႔ မသြန္သင္ပါဘူးေနာ္။ လိမၼာေရးျခားရွိေအာင္၊ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေျပာတတ္ေအာင္ သြန္သင္ခဲ့ၾကသူေတြလည္း အမ်ားအျပား ရွိမွာပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ မိဘေတြလည္း အဲသလိုပါ ပဲ၊ ကြ်န္ေတာ့္ကို က်က်နန သြန္သင္ေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ သည္ေတာ့ကာ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဘာမွ မျဖစ္တဲ့အေျခအေန၊ စိတ္လက္ၾကည္သာေနတဲ့ အေျခအေနမွာ အလြန္အင္မတန္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ပါတယ္။ ႏႈတ္ခ်ိဳပါ တယ္။ ဒါေပသည့္ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္တိုသြားတဲ့အခါမွာေတာ့ အင္မတန္ ၾကမ္းတမ္းတဲ့သူ ျဖစ္သြားပါတယ္။ အင္မတန္ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းသြားပါေတာ့တယ္။

သြားေလသူ မိဘေတြကို အတာခ်တာေတာ့ မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။ သို႔ေပမယ့္လည္း ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္းပါပဲ၊ သည္အမူအက်င့္ေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရဲ႕ ကိုယ္တြင္းကို မိဘေတြက မ်ိဳးေစ့ခ်ေပးတဲ့ အက်င့္ေတြပါ။

အခုဆို ကြ်န္ေတာ့္သားနဲ႔ သမီးဟာလည္းပဲ ေဒါသထြက္ၿပီဆိုရင္ သံကုန္ဟစ္တတ္တဲ့အက်င့္ အခိုင္အမာနဲ႔ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဘာျပဳလို႔လဲ၊ ကြ်န္ေတာ့္မွာတင္ သည္အက်င့္ ရွိတာမဟုတ္ဘဲ သူတို႔ရဲ႕ ေမြးသမိခင္ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးမွာလည္း သည္အမူအက်င့္က ရွိေနမွေတာ့ သူတို႔လည္း ဘာသားနဲ႔မွ ထုမထားတဲ့ လူသားေလးမ်ားပီပီ ဝစီစ႐ိုက္ မ်ိဳး႐ိုးလိုက္ကုန္ရေတာ့တာေပါ့ခင္ဗ်ာ။

သို႔ေသာ္ သူတို႔က ကြ်န္ေတာ့္ထက္ ကံေကာင္းတယ္။ သူတို႔အေမက မဆဲတတ္ဘူး။ အံ့ဩစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ လံုးဝ မဆဲတတ္တဲ့ အေမျဖစ္ေနတာပါပဲ။ “ဗိုင္းတာမ”ေလာက္၊ “ေခြးသား”ေလာက္ေတာင္ မဆဲတတ္ပါဘူး။ သူ မဆဲတတ္ဆို သူ႔ေမြးသမိခင္ ကြ်န္ေတာ့္ ေယာကၡမႀကီးကလည္း မဆဲတတ္ဘူးကိုခင္ဗ်။ မဆဲတတ္တဲ့အျပင္ ဆဲတာကို ဘယ္လိုမွ မခံစားႏိုင္သူ ျဖစ္ေနပါတယ္။
အဟဲ… ခုနစ္သံခ်ီတာနဲ႔ စိတ္တိုလြယ္တာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကေတာင္ ႐ိုေသလာရတဲ့အထိ ကြ်န္ေတာ့္စံခ်ိန္ကို မီ႐ံုမက တစ္ခါတစ္ခါ ေက်ာ္သြားခ်င္တတ္တယ္။ ဒါလည္း… ဟဲ… ဟဲ… ဆက္မေရး ေတာ့ဘူးေနာ္… သည္ေလာက္ဆို သေဘာေပါက္။

အဲေတာ့ အလြန္ အဆဲသန္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္က ေမြးတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္သား သမီးေတြဟာ ေဒါသျဖစ္လာတဲ့အခါ ေအာ္ၾက ဟစ္ၾကတာက လြဲလို႔ ဆဲတာကို အလြန္ အင္မတန္မွ ၾကားရခဲတယ္ခင္ဗ်။ အဲဒါေၾကာင့္ ေျပာတာ ပါ။ “အမိယုတ္ ႏႈတ္ၾကမ္း”ဆိုတဲ့ စကားဟာ ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္ပါတယ္ လို႔။

ဒါက ပထမတစ္ခ်က္။

ႏႈတ္မခ်ိဳ အလိုမျပည့္

ဒုတိယတစ္ခ်က္ စဥ္းစားရမွာက ႏႈတ္ၾကမ္းတဲ့အတြက္ ဘယ္ကိစၥမွာျဖစ္ျဖစ္ မေအာင္ျမင္ႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းပါ။

ဒါက အေတာ္သတိထားသင့္တဲ့ အခ်က္ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ဆဲဆိုတာ မပါဘူးဘဲ ထားဦး၊ ေဒါသတႀကီးနဲ႔ ေလသံျပတ္ျပတ္၊ ေလသံမာမာနဲ႔ ေျပာတာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေအာ္လိုက္ ဟစ္လိုက္တာနဲ႔တင္ တစ္ဖက္သားက ကိုယ့္ စကားကို နားမဝင္ဖို႔ ရာႏႈန္းျပည့္နီးပါး ေသခ်ာသြားပါၿပီ။ လူ႔ရဲ႕ ကိုယ္ခႏၶာထဲမွာ ကိန္းေနတဲ့ ခုခံမႈ ယႏၲယားက မႏွစ္ၿမိဳ႕စရာ တစ္ခုခုနဲ႔ ဆံုလာတိုင္း သူ႔ကိုယ္သူ ကာကြယ္ဖို႔ အလိုလို ပိတ္ခ်လိုက္ပါၿပီ။
အဲဒါကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမ့ေလ်ာ့ေနမိတတ္ၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က အဲဒါကို အေမ့ဆံုးပါပဲ။

အမွန္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သတိမထားမိလို႔သာပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေခ်ငံ ဖြယ္ရာခဲ့တဲ့အတြက္ အဆင္ေျပခဲ့ပံုေတြ၊ လိုခ်င္တာ ရခဲ့ပံုေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမ့ေနမိခဲ့လို႔သာပါ။ အေျခအေနခ်င္းေတာ့ မတူဘူးေပါ့ေလ။ ေဒါသျဖစ္စရာ မေကာင္းတဲ့ အေျခအေနေတြမွာ ေျပလည္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ ႏႈတ္စ လွ်ာစေတြ ရွိၾကသူခ်ည္းပဲလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ယံုပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အသက္ကလည္း မငယ္ေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ အဲလိုအျဖစ္ေတြလည္း ဘဝမွာ မနည္းဘူးေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာသံုးေထာင္ ရွိပါတယ္။ သည္အထဲက ေနာက္အက်ဆံုး နမူနာတစ္ခုကို ျပပါရေစ။

တစ္ေန႔သားမွာ ကြ်န္ေတာ္ေမာင္းတဲ့ကားက သိန္းေထာင္ခ်ီတန္တဲ့ ကားသစ္ႀကီးတစ္စီးကို ပြတ္မိသြားပါေရာလား ခင္ဗ်ာ။ အားနာစရာ ေကာင္းလိုက္တာ။ ကားေဈးေတြ သည္ေလာက္က်ေနတဲ့ အခ်ိန္ေပမယ့္ အဲဒီ့ကားႀကီးက အသစ္က်ပ္ခြ်တ္ကို တင္သြင္းလာတဲ့ ကားအေကာင္းစားႀကီးခင္ဗ်။ ထူးရွယ္ႀကီး။ ကြ်န္ေတာ့္ဗ်ာ၊ အားနာလိုက္တာ။ တကယ့္ကို အားနာသြားတာ။ ေလ်ာ္ေပးမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ေက်နပ္စရာ မေကာင္းဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ေလာမိသြားတာရယ္၊ ၾကည့္ေပးေနတဲ့ လူငယ္ေလးေတြကို စိတ္ခ်လိုက္မိတာရယ္ေၾကာင့္ ျဖစ္သြားတာပါ။

ကားရွင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာဟာ ၿပိဳေတာ့မယ့္ မိုးလို အံု႔မိႈင္းေနပါတယ္။ သည္ကားကို သူ မနက္ကမွ ဝယ္လာတယ္ဆိုတာကို ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို တအား အားနာေနပါၿပီ။ အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္တူအရြယ္၊ သားအရြယ္ေလာက္သာ ရွိေသးတဲ့ သူ႔ကို အႏူး အၫြတ္ေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္။ သူက သူ႔ကားကို စိမ္ေျပနေျပ စစ္ေဆးပါတယ္။ မ်က္ႏွာကလည္း တကယ့္ကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေန၊ ေဒါသျဖစ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ပါ။

ကြ်န္ေတာ္က မနားတမ္း ေတာင္းပန္ေနပါတယ္။

ဟုတ္ကဲ့… ဇာတ္ေပါင္းေတာ့ တစ္ျပားမွ မေလ်ာ္လိုက္ရဘူး ခင္ဗ်။

ေတြ႕ၿပီမဟုတ္လား၊ “ႏႈတ္ခ်ိဳ သွ်ိဳတစ္ပါး”ဆိုတာ။

ဒါေပမယ့္ အေျခအေနက ကြ်န္ေတာ္ စိတ္တိုရမယ့္ အေျခအေန မဟုတ္ဘဲ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က အေလွ်ာ့ေပးရမယ့္ အေျခအေနျဖစ္ေနပါတယ္။ သည္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေျပေျပလည္လည္ ေျပာပါတယ္။ ေခ်ေခ်ငံငံ ေျပာမိေနခဲ့ပါတယ္။

အဆင္မေျပမႈ တစ္ခုခုေၾကာင့္ ေဒါသျဖစ္သြားခ်ိန္မွာက်ရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ထခ်ဲမိတတ္တယ္။ အဲဒါ အေတာ္ဆိုးတာပါ။ အဲဒီ့အတြက္ ပို အဆင္ေျပမလာတဲ့အျပင္ ျပႆနာေတြ ပိုႀကီးကုန္ရတတ္တာခ်ည္းပါပဲ။ တုတ္ဆြဲ၊ ဓားဆြဲျဖစ္ရတာေတြ၊ ႐ံုးေရာက္ ဂတ္ေရာက္ျဖစ္ရတာေတြလည္း မနည္းမေနာေပါ့။

တကယ္လို႔သာ အဆင္မေျပလို႔ ေဒါသထြက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း ႏႈတ္မႈကို ေစာင့္စည္းႀကီး ေခ်ေခ်ငံငံ ေျပာႏိုင္မယ္ဆိုရင္ အဆင္ေျပစရာ လမ္းစက ေပၚလာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေကာင္းေကာင္း သတိထားမိဖို႔ လိုပါတယ္။

မေခ်ငံပံု ေနာက္တစ္မ်ိဳး

ေဒါသေတြ ပါေနတဲ့ အေျခအေနေတြမွာ ေလသံမာတာ၊ အသံက်ယ္တာ၊ ဆဲမိဆိုမိတာေတြကို အသာထားဦး။ သာမန္အခ်ိန္ေတြမွာ ေျပာၾက ဆိုၾကတဲ့အခါမွာလည္း မေခ်ငံမႈက ျပႆနာရွိပါတယ္။

တစ္ေန႔က ကြ်န္ေတာ့္ကို လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။ “ေသခ်ာ ေလ့လာၾကည့္ရင္ သိမွာပါ”တဲ့။ သူေျပာတဲ့ စကားထဲမွာ ႐ိုင္းျပ တဲ့ စကားလံုးတစ္လံုးမွ မပါပါဘူး။ သူ႔ေလသံကက်ေတာ့ ျငင္းခုန္တာေပမယ့္ နည္းနည္းေလး ဆတ္ေနပါတယ္။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဘာမွ မသိတာနဲ႔ သူ႔အသက္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္သားနဲ႔မွ မတိမ္း မယိမ္းျဖစ္ေနတာပါပဲ။

သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေသခ်ာေလ့လာၾကည့္ရင္ သိမွာပါလို႔ ေျပာတဲ့ အေၾကာင္းအရာက ကြ်န္ေတာ္ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ ေလ့လာဆည္းပူးေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာျဖစ္ေနပါတယ္။ သူက ဘာဆို ဘာမွ မေလ့လာဘဲ သူ႔ရဲ႕ ပုဂၢိဳလ္စြဲနဲ႔သာ မဲေျပာေနတာျဖစ္ေနပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေထာင္းခနဲ ျဖစ္ သြားေပမယ့္ ေခ်ေခ်ငံငံပဲ ျပန္ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ လူပံုအလယ္မွာ ျဖစ္ေနတာမို႔ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို ထိန္းဖို႔ လိုမွန္း သိေနလို႔သာျဖစ္ပါတယ္။ အမွန္က နားရင္းကို သံုးခ်က္ေလာက္ ပိတ္တီးၿပီး ေျပာခ်င္တာမ်ိဳးပါ။
သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို ထိန္းၿပီး သူ႔ကို ေခ်ေခ်ငံငံ ေလးေလး စားစားနဲ႔ ခ်က္က် လက္က် ရွင္းျပႏိုင္သြားတဲ့အတြက္ အဲဒီ့ လူငယ္ေလး ဘဝင္က်သြားပါတယ္။ ဆက္မျငင္းေတာ့ပါဘူး။ သူ အမ်ားႀကီး ဖတ္ဖို႔ လိုေသးတယ္ဆိုတာ သိပါၿပီလို႔ ဝန္ခံသြားပါတယ္။

ေျပာခ်င္တာက စကားေျပာတဲ့ေနရာမွာ ထိန္းဖို႔ပါ။ ႐ိုင္းျပတဲ့ စကားမပါေပမယ့္ တစ္ဖက္သားကို စြပ္စြဲရာေရာက္တဲ့ စကားမ်ိဳးပါသြားျပန္ရင္လည္း အဲဒါဟာ မေခ်ငံတာ ျဖစ္သြားႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းပါ။ “ေသခ်ာ ေလ့လာၾကည့္ရင္ သိမွာပါ”လို႔ ေျပာလိုက္တာဟာ တစ္နည္းေျပာရရင္ “ဘာမွလည္း ေလ့လာမထားဘဲ၊ မသိဘဲ မေျပာနဲ႔ဗ်ာ”ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလို ေျပာလိုက္တဲ့အတြက္ သူဟာ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဘာမွ ဖတ္မထား၊ ဆည္းပူးမထားသူလို႔ စြပ္စြဲရာ ေရာက္သြားပါၿပီ။
အခ်က္အလက္ကို ျငင္းခုန္တာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ တစ္ဖက္သားကို ပုတ္ခတ္တာေတြ ပါသြားပါၿပီ။ ဒါမ်ိဳးဟာ အင္မတန္ ဆင္ျခင္အပ္ပါတယ္။
ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း အဲလို မၾကာ ခဏ ေျပာမိတတ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ နည္းနည္း လည္လာၿပီလို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕။ တစ္ဖက္သား နားဝင္ေအာင္ ေျပာခ်င္ရင္ အဲသလို စကားမ်ိဳးေတြ မေျပာမိေအာင္ ဆင္ျခင္ဖို႔ အနည္းဆံုး “စာသိ”ေလးေတာ့ သိလာၿပီလို႔ ဆိုရေပမေပါ့ခင္ဗ်ာ။

ေခ်ငံေသာ္လည္း မဖြယ္ရာ

႐ိုင္းျပတာလည္း မပါ၊ မာေက်ာ ဆတ္ေတာက္မႈလည္း မရွိ၊ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာနဲ႔ ေျပာတာေပမယ့္ ခါးသီးတဲ့ အေျပာေတြလည္း ရွိေသးတယ္ ခင္ဗ်။

တစ္ရက္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို ဖုန္းတစ္ခု ဝင္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ထူးလိုက္ခ်ိန္မွာ တစ္ဖက္က ေျပာတာက “ကြ်န္ေတာ္ ဦးမ်ိဳးသိန္းပါ”တဲ့။ ေလသံခ်ိဳပါတယ္။ ေျပျပစ္ပါတယ္။ ေအးေဆးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ မႀကိဳက္ေတာ့ပါဘူး။

ကိုယ့္နာမည္ကိုယ္ အဲသလို ဦးတပ္၊ ကိုတပ္ ေျပာတဲ့ သူေတြကို ကြ်န္ေတာ္ အလြန္မုန္းပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဖုန္းဆက္လိုက္တဲ့အခါ တစ္ဖက္ကကိုင္သူက ကေလးသံေလးနဲ႔ပင္ ျဖစ္ေနေစဦးေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ မသိတဲ့ကေလးဆိုရင္ နာမည္ရင္းကို သည္တိုင္း ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ကေလးက ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္တဲ့ သူ႔ဖခင္၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔မိခင္ကို ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ရင္းအတိုင္း ဦးမပါ၊ ကိုမပါနဲ႔ ေအာ္လိုက္သံေတြ ရံဖန္ရံခါ ၾကားလိုက္ရတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါ တစ္ခါပါပဲ။
တစ္ဖက္ မိဘေတြအတြက္ သူတို႔ကေလးကို သြန္သင္ဆံုးမခြင့္ေတာင္ ရသြားေစတာမို႔ ကြ်န္ေတာ္က အဲဒီ့နည္းကိုသာ စိုက္လိုက္မတ္တတ္ က်င့္သံုးပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ လူတိုင္းဟာ ကြ်န္ေတာ္မဟုတ္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေဖာ္ခ်င္သူမ်ားနဲ႔ မၾကာမၾကာ ၾကံဳရတတ္တာလည္း အင္း… ဘယ္လို ေျပာရမယ္မွန္းေတာင္ မသိပါဘူး။ အခုလည္း သူ႔ကိုယ္သူ “ကြ်န္ေတာ္ မ်ိဳးသိန္းပါ”လို႔ ေျပာလည္း ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ကို “ငမ်ိဳးသိန္း”လို႔ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ “ေမာင္မ်ိဳးသိန္း”လို႔ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ “ကိုမ်ိဳးသိန္း”လို႔ေသာ္လည္းေကာင္း ေခၚစရာ ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိပါဘူး။ သူေျပာတဲ့ သူ႔ရာထူးဌာနႏၲရနဲ႔ သူျပန္အစေဖာ္လို႔ သိရတဲ့ သူ႔ပံုပန္းအရ သူဟာ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အသက္ႀကီးမယ့္သူမွန္း သိသာေနတဲ့အတြက္ “ဦးမ်ိဳးသိန္း”လို႔သာ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ အလိုလို ေခၚျဖစ္မွာပါ။ ဒါကို စကတည္းက ယဥ္သကို လုပ္ေနကတည္းက ကြ်န္ေတာ္ သည္းခံနားေထာင္ေနပါတယ္။

သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို အလုပ္တစ္ခုအပ္တာပါ။ ကြ်န္ေတာ္က ေဈးကို ခပ္ျမင့္ျမင့္ ေတာင္းခ်လိုက္ပါတယ္။

သူက စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာေနပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ သူ႔စကားေတြက ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ ေျပေျပျပစ္ျပစ္ေပမယ့္ မနားတမ္း တရစပ္ ေျပာေနတဲ့အခါ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းေနပါတယ္။ ေဈးဆစ္ခ်င္လို႔ ေျပာေနမွန္းလည္း ကြ်န္ေတာ္ ရိပ္မိေနပါတယ္။ အဲဒီလို ေျပာတဲ့အထဲမွာ စကားတစ္ခု သူကြ်ံလာပါတယ္။ “ခင္ဗ်ားကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေနာက္လည္း သံုးမွာပါ”ဆိုတဲ့ စကားပါပဲ။

ဟား…

သူက ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ပါ။ သူအလုပ္လုပ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းကေတာ့ ဧရာမ အဖြဲ႕အစည္းႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ အဲေတာ့ တျခားသူသာဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ ဆက္မိတဲ့အတြက္ အူေတြ ရြခ်င္ ရြသြားပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ္က အဲလို လူမဟုတ္ဘူး။ ဝန္ထမ္းလည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာ တစ္ဦးတည္း ရပ္တည္ေနတဲ့သူ။ ကြ်န္ေတာ့္အလုပ္ကို အလုပ္နဲ႔တူေအာင္ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေစတနာအျပည့္နဲ႔ လုပ္ကိုင္ရင္း ရပ္တည္ေနတဲ့သူ။

အဲလိုလူကို “ေနာက္လည္း သံုးမွာပါ”ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ လာေျပာေနေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ျပန္ေျပာလိုက္မိရပါေတာ့တယ္။ “ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ၊ တျခားလူပဲ ရွာလိုက္ပါေတာ့။ ကြ်န္ေတာ္ လူႀကီးမင္းနဲ႔ အလုပ္လုပ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵ လံုးဝ မရွိေတာ့ပါဘူးခင္ဗ်ာ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်”လို႔သာပါပဲ။

သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖိေျပာေနပါေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ၿငိမ္နားေထာင္ေနလိုက္ပါတယ္။ သူ႔မွာ အခ်ိန္မရွိေတာ့တဲ့အေၾကာင္း၊ တျခားသူ ရွာဖို႔ ခက္ခဲတဲ့အေၾကာင္း၊ ဘာညာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ့္အေျဖက မေျပာင္းေတာ့ပါဘူး။ သူနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ မလုပ္ႏိုင္ေတာပါ့ဘူးလို႔သာ ေအးေအးေဆးျပန္ေျပာ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။

သည္ဥပမာမွာက်ေတာ့ ႐ိုင္းျပတာ တစ္ခုမွ မပါတဲ့အျပင္ အေတာ္ ေခ်ေခ်ငံငံ ေျပာတာပါ။

ဒါေပမယ့္ စစခ်င္း သူ႔ “ဦး”က ကြ်န္ေတာ့္ကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ အႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ ဒါကို လူတခ်ိဳ႕ရဲ႕ စ႐ိုက္ပါပဲေလလို႔ ဇြတ္မွိတ္နားလည္ယူရင္း နားေထာင္ေပးတဲ့အခါ ဒုတိယစိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ရတာက သူေျပာခ်င္တာေတြကိုပဲ နင္းကန္ ေျပာေနတာပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က ျပန္ေျပာခြင့္ မရေလာက္ေအာင္ကို ဖိေျပာေနတာက ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းေနခဲ့ျပန္ပါတယ္။
ေနာက္ဆံုးကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို “ေနာက္လည္း သံုးမွာပါ”ဆိုတဲ့ စကားက ကြ်န္ေတာ့္ကို မ်က္သြားေစပါတယ္။ ႐ိုင္းျပတာ မပါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ မေျပျပစ္တဲ့စကားပါ။ ခင္ဗ်ားကို ေနာက္လည္း က်ဳပ္က ပိုက္ဆံေပးဦးမွာပါဗ်လို႔ ေျပာတဲ့ အေပါက္ျဖစ္ေနပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရင္ ေတာ္ေတာ္ေလး တင္စီးတဲ့ အေျပာပါပဲ။ ဒါဟာ စကားေျပာခ်ိဳေပမယ့္ မဖြယ္ရာတာမ်ိဳးပါပဲ။

နိဂံုး

ႏႈတ္မႈေရးရာဟာ အႏုပညာတစ္ရပ္ပါ။ ႏႈတ္ေၾကာင့္ ေသႏိုင္ ရွင္ႏိုင္ပါတယ္။ ႏႈတ္ေၾကာင့္ပဲ ျပႆနာေတြ တက္ၾကရပါတယ္။ ႏႈတ္နဲ႔ပဲ ျပႆနာေတြကို ေျပလည္ေအာင္လည္း လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ ေတြ႕ၾကံဳဖူးတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ေတြးမိလိုက္တာေလးေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ခ်ျပေဆြးေႏြးၾကည့္လိုက္တာပါ။

စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ားအတြက္လည္း ေတြးၾကည့္စရာ တစ္စံုတစ္ရာရသြားမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိရေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(၁၉၁၂၁၂ – ဝ၂၀၉ ရန္ကုန္)

(၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလထုတ္ သရဖူ မဂၢဇင္း)

The Law of the Jungle and the Modernised Urban Life

ေတာ႐ိုင္း ဥပေဒနဲ႔ ေခတ္မီၿမိဳ႕ျပ

အေဖနဲ႔ပတ္သက္လို႔ကေတာ့ အေဖ့ အေဖနာမည္ ဘယ္သူ၊ အေဖ့အေမ နာမည္ ဘယ္သူ၊ ဘယ္ၿမိဳ႕က ဆိုတာေလာက္ပဲ သိရေပမယ့္ အတူေနခြင့္ရတာ ပိုမ်ားတဲ့ အေမနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေနာက္ေၾကာင္းကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ေဘး (အေမ့အဘိုး) အဆင့္အထိ သိခြင့္ရပါတယ္။ အေမ့ရဲ႕ အေဖဘက္က အဘိုးက မႏၲေလးနယ္၊ ကပိုင္ရြာဘက္ဆီက ျမန္မာစစ္စစ္ႀကီး ျဖစ္ေပမယ့္ အေမ့ရဲ႕ အေမဘက္က အဘိုးကက်ေတာ့ တ႐ုတ္စစ္စစ္ႀကီးပါတဲ့။ အဲဒီ့ တ႐ုတ္စစ္စစ္ႀကီးက ဗန္းေမာ္သူ အေမ့ အဘြားနဲ႔ ညားရာက အေမ့ အေမကို ဖြားျမင္ခဲ့တာပါပဲ။ အဲေတာ့ အေမ့ အေမ ကြ်န္ေတာ့္ အဘြားမွာ  တ႐ုတ္ေသြးက ငါးမူးဖိုးပါေနတာေပါ့။ သို႔ေသာ္ ဗန္းေမာ္ကေန ငယ္ငယ္ကတည္းက မႏၲေလးကို ေျပာင္းေရႊ႕ အေျခခ်လာတဲ့အခါ တ႐ုတ္ထံုးစံေတြလည္း လိုက္နာက်င့္သံုးမႈ မရွိေတာ့ဘဲ ပကတိ ဗမာစစ္စစ္ႀကီးမ်ားလိုသာ ေနသြားခဲ့ပါတယ္။ အဘြားက ကၽြန္ေတာ္ ရွစ္တန္းက်ေတာ့မွ တိမ္းပါးသြားခဲ့တာမို႔ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ဖူးလိုက္ပါတယ္။ အသားျဖဴဆြတ္လြန္းၿပီး တ႐ုတ္ေသြးပါမွန္း သိသာတဲ့ မ်က္ႏွာေပါက္ကို မွတ္မိေနပါတယ္။

အမယ္… ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ ေျပာရရင္ လက္ရွိ ထိုင္းဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ယင္လပ္(ခ္)နဲ႔ သူ႔အစ္ကို ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း သာ့(ခ္)ဆင္တို႔ရဲ႕ ေဘးေတာ္ႀကီးကလည္း ထိုင္းကို ၁၈၆၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြမွာ လာေရာက္ အေျခခ်တဲ့ ဂြမ္ေဒါင္းျပည္နယ္သား တ႐ုတ္ႀကီးပဲတဲ့ခင္ဗ်။ အဲဒီ့ ေဘးေတာ္ႀကီးရဲ႕ သားအႀကီးဆံုးက ထိုင္းအမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်တယ္။ သူက ေမြးတဲ့ သားအႀကီးက တ႐ုတ္နာမည္ကို စြန္႔လိုက္ၿပီး ရွင္နာ ဝါထရာဆိုတဲ့ ထိုင္းနာမည္ကို ခံယူခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ သာ့(ခ္)ဆင္(န္)တို႔၊ ယင္လပ္(ခ္)တို႔ရဲ႕ အေဖကလည္း အဲဒီ့ တ႐ုတ္နဲ႔ ထိုင္းတို႔ အိမ္ေထာင္က်ရာက ေပါက္ဖြားလာခဲ့တာပါပဲ။

သူတို႔ကက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္လို အေမဘက္က မဟုတ္ဘဲ အေဖ့ဘက္က အစဥ္အဆက္ ဆင္းသက္ခဲ့လို႔လားေတာ့ မသိဘူး၊ သူတို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာေပါက္နဲ႔ အသားအေရမွာ တ႐ုတ္ေသြးပါမွန္း ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိသာ ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကက်ေတာ့ ျမန္မာ႐ုပ္ ပိုထြက္ေနသေပါ့ဗ်ာ။

ေျပာခ်င္တာက လူအမ်ိဳးမ်ိဳး အရပ္ရပ္ကို က်ဲျပန္႔ လြင့္စင္ေနပံုကိုပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေရွ႕ေတာင္အာရွေဒသမွာ အက်ဲျပန္႔ဆံုးလူမ်ိဳးကေတာ့ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉ ရာစုမွာ တ႐ုတ္ျပည္ႀကီးရဲ႕ လူဦးေရ ေပါက္ကြဲမႈနဲ႔တကြ အဲဒီ့အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ စားေရးေနေရး ခက္ခဲၾကပ္တည္းလာမႈမ်ားက တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသားေတြကို ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ရွာျဖစ္ေအာင္ တြန္းအားေပးခဲ့ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ တ႐ုတ္ေတြဟာ အာရွတစ္ခြင္လံုးကို လြင့္စင္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ အင္ဒိုနီးရွားလို ႏိုင္ငံက အိမ္ေျခ ဆယ္ဂဏန္းမွ်သာ ရွိတဲ့ ကၽြန္းငယ္ေလးမ်ားဆီအထိကို လြင့္စင္ကုန္ၾကတာပါ။

ရာစုတစ္ခုအတြင္းမွာ သူတို႔ေတြဟာ အလုပ္ကို ႀကိဳးႀကိဳးစားစား လုပ္ၾကတယ္။ လူ႔ေအာက္က်ိဳ႕ၿပီး သူတို႔ မက္ေမာတန္ဖိုးထားတဲ့ ေငြကိုသာ က်ားကုပ္က်ားခဲ ရွာေဖြခဲ့ၾကပါတယ္။ သည္လိုနဲ႔ ႏွစ္ဆယ္ရာစု အေႏွာင္းပိုင္းမွာေတာ့ သူတို႔က ေပါက္ဖြားလာသူမ်ားဟာ ေရာက္ရွိေနရာ ႏိုင္ငံအသီးသီးရဲ႕ စီးပြားေရးမွာ အဓိက ခ်ဳပ္ကိုင္ထားသူမ်ား ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ မေလးရွားရဲ႕ စီးပြားေရးကိုပဲ ၾကည့္ၾကည့္၊ အင္ဒိုနီးရွားနဲ႔ ထိုင္းကိုပဲ ၾကည့္ၾကည့္ ေဒသခံ မေလးေတြ၊ အင္ဒိုနီးရွန္းေတြ၊ ထိုင္းေတြက ေက်ာမြဲေနရာမွာသာ ရွိေနၿပီး သူတို႔ဆီကို လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း တစ္ရာေက်ာ္၊ ႏွစ္ရာအတြင္းက အဝတ္တစ္ထည္ ကိုယ္တစ္ခုနဲ႔ ေရာက္လာသူမ်ားက အသက အသက ေပါက္ဖြားလာသူမ်ားကသာ ၾကြယ္ဝခ်မ္းသာေနၾက၊ စီးပြားေရးနယ္ပယ္ကို ျခယ္လွယ္ေနၾကတာ အထင္အရွား ျမင္ေတြ႕ရႏိုင္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ လြင့္စင္ပံု တစ္မ်ိဳးကေတာ့ ကေန႔ အေမရိကန္ႏိုင္ငံလို႔ ေခၚဆိုေနတဲ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုပါပဲ။ အဲဒီ့ကိုလည္း ေရၾကည္ရာ၊ ျမက္ႏုရာလို႔ ယူဆၿပီး ေျပာင္းေရႊ႕လာၾကတဲ့ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုက ဥေရာပတိုက္သားမ်ားက ေရႊ႕ေျပာင္းအေျခခ်ေနထိုင္လာၾကရင္း အေမရိကန္ႏိုင္ငံႀကီး ျဖစ္ေပၚလာတာပါပဲ။ ေနရင္း ဇာတိခံ လူနီေတြကိုေတာင္ ေက်ာ္လႊားၿပီး အဲဒီ့ ဥေရာပတိုက္သားမ်ားက ဦးေဆာင္ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ျပည္ေထာင္စုတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့တာပါ။

အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတာတစ္ခုက အဲဒီ့ လူျဖဴဥေရာပသားေတြက ကၽြန္ေတြအျဖစ္ ေခၚေဆာင္လာခဲ့ၾကတဲ့ အာဖရိကႏြယ္ဖြား လူမည္းမ်ားရဲ႕ အခန္းက႑ပါပဲ။ ကြ်န္ေတြဘဝကေန  အခုအခါမွာ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတရာထူးအထိ တက္လွမ္းႏိုင္ခဲ့တဲ့ လူမည္းေတြရဲ႕ စြမ္းပကားက အေမရိကန္သမိုင္းစာမ်က္ႏွာေပၚမွာ အင္မတန္ ထင္ရွား ရႊန္းလက္လို႔ ေနပါတယ္။

အေမရိကန္နဲ႔ ဆင္တဲ့ အာရွ-ပစိဖိတ္ေဒသထဲက ႏိုင္ငံကေတာ့ ဩစေၾတးလ် ျဖစ္ပါတယ္။ ပညာရွင္မ်ားရဲ႕ အလိုအရ ဥေရာပတိုက္သား အေျခခ်သူေတြ ေရာက္မလာခင္ ႏွစ္ေပါင္း ေျခာက္ေသာင္းေလာက္ ေစာၿပီးေတာ့ အာရွတိုက္က စူးစမ္းရွာေဖြသူေတြဟာ ဩစေၾတးလ်တိုက္ကို ေရာက္ရွိ အေျခခ်ေနထိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဥေရာပတိုက္သားေတြ ေရာက္လာခ်ိန္မွာ သူတို႔က ေဒသခံ ကြ်န္းသူကြ်န္းသား (aborigines)ေတြအျဖစ္ အသတ္မွတ္ခံခဲ့ရပါတယ္။

ေနာက္ထင္ရွားတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံက ေတာင္အာဖရိကပါ။ အဲဒီ့ကိုက်ေတာ့ ဒတ္(ခ်္)နယ္ခ်ဲ႕ေတြ၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ ၿဗိတိသွ် နယ္ခ်ဲ႕ေတြ ေရာက္ရွိ နယ္ခ်ဲ႕ လာရင္းကေန ေနာက္ဆံုးမွာ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ အာဖရိခႏၷားဆိုတဲ့ အာဖရိကက လူျဖဴလူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးအျဖစ္ေတာင္ တီထြင္ ဖန္တီးခဲ့ၾကတဲ့အျပင္ ကိုယ္ပိုင္ ဘာသာစကား အသစ္တစ္ခုေတာင္ ေပၚေပါက္လာခဲ့ဖူး ပါတယ္။ သည္မွာလည္းပဲ လူမည္းေတြက ၂၁ ရာစု စခါစ ကာလမွာ အသားအေရာင္ခြဲျခားမႈကို တိုက္ဖ်က္ၿပီး ေနရာ ျပန္ယူႏိုင္ခဲ့ၾကတာက စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။

စကၤာပူႏိုင္ငံဆိုတာလည္း တကယ္ေတာ့ မေလးကြ်န္းဆြယ္ရဲ႕ ေတာင္ပိုင္း အစြန္အဖ်ားေလးမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ မူလက မေလးႏြယ္ေတြရဲ႕ ေျမေပါ့ခင္ဗ်ာ။ သို႔ေသာ္ အထက္မွာ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ဖူးက်န္႔နဲ႔ ကြမ္းတံု ေဒသက တ႐ုတ္ေတြ၊ အိႏၵိယက ေရာက္လာသူေတြနဲ႔ ျဖည့္တင္းလိုက္တဲ့အတြက္ ယေန႔အခါမွာေတာ့ တ႐ုတ္ေတြက စကၤာပူ လူဦးေရရဲ႕ ေလးပံု သံုးပံုေက်ာ္ကို လႊမ္းမိုးထားပါတယ္။ စကၤာပူသားတစ္ရာမွာ ခုနစ္ဆယ့္ ငါးေယာက္က တ႐ုတ္မ်က္ႏွာေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနတာ အထင္အရွားပါပဲ။ သူကေတာ့ တတိယေျမာက္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံလို႔ တင္စား ေခၚေဝၚယူရတဲ့အထိကို တ႐ုတ္တို႔က စီးပြားေရးမွာသာမက ႏိုင္ငံေရးမွာပါ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတာကို ေတြ႕ရႏိုင္ပါတယ္။

ဒုတိယေျမာက္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံေတာ္ကေတာ့ ထိုင္ဝမ္ပါ။ ထိုင္ဝမ္ကက်ေတာ့ ေရွးအစဥ္အဆက္ကတည္းက တ႐ုတ္ပိုင္နက္ နယ္ေျမျဖစ္ခဲ့ၿပီး တ႐ုတ္ေတာ္လွန္ေရးမွာ အေရးနိမ့္ခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးသားေရးဝါဒီ တ႐ုတ္မ်ား (တ႐ုတ္ျဖဴမ်ား)က အဲဒီ့ ကၽြန္းကေလးကို ရယူ လႊမ္းမိုးခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနရင္း ကၽြန္းသားေတြကို စစ္႐ံႈးလို႔ ေျပးလာရတဲ့ တ႐ုပ္ျဖဴမ်ားက လႊမ္းမိုး အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တာလည္း ထင္ရွားပါတယ္။

ဒါေတြကို ေျပာေနရတာက လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳး၊ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ၊ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုရဲ႕ အဓြန္႔ရွည္ တည္တံ့မႈဟာ သက္ဆိုင္ရာ လူမ်ိဳး၊ ႏိုင္ငံသားမ်ား၊ လူမ်ိဳးစုမ်ားအေပၚမွာသာ မူတည္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို မီးေမာင္းထိုး ျပခ်င္လို႔ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေတာ႐ိုင္း ဥပေဒကသာ နယ္ပယ္တိုင္းအတြက္ အဓိကက်လွတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ အဲဒီ့ ဥပေဒက “အၾကံ႕ခိုင္ဆံုး (ဝါ) သက္လံုအေကာင္းဆံုး သူသာလွ်င္ ရပ္တည္ရွင္သန္ က်န္ရစ္ႏိုင္တယ္”ဆိုတာပါပဲ။

သတၱဝါေတြထဲမွာလည္း မ်ိဳးတံုးေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ရတဲ့ သတၱဝါေတြဟာ ေလာကဓံအထုအေထာင္းကို ၾကံ႕ၾကံ႕မခံႏိုင္ခဲ့ၾကလို႔၊ သက္လံု မေကာင္းၾကလို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။  

သမိုင္းစဥ္နဲ႔ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေရာမ၊ ေခါမ အင္ပါယာႀကီးေတြ ေနဝင္ ခဲ့တာ၊ တ႐ုတ္ရဲ႕ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ ယဥ္ေက်းမႈႀကီး ကြယ္ေပ်ာက္ခဲ့ရကာ ဥေရာပက ဒုကၡပင္လယ္ေဝေနခိုက္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ဝ၀ ေက်ာ္တုန္းက ကမၻာကို ဦးေဆာင္ေနခဲ့တဲ့ တ႐ုတ္နဲ႔ အာရွက ေနာက္တန္းကို ေရာက္သြားခဲ့ရတာ၊ ဥေရာပသားေတြကသာ ကမၻာကို လႊမ္းမိုးလာတာမ်ားဟာ အဲဒီ့ ေတာႀကီးမ်က္မည္းရဲ႕ အေျခခံ ဥပေဒသအတြက္ ခိုင္လံုတဲ့ သင္ခန္းစာေတြအျဖစ္ ျမင္ၾကရမွာပါ။

ကမၻာတစ္လႊားမွာ တန္ခိုးထြားေနတဲ့ တ႐ုတ္ေတြနဲ႔ပဲ ျပန္ၾကည့္ရင္ေတာ့ သည္အခ်က္က ပိုထင္ရွားပါတယ္။ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူတို႔ေတြ ေနရာ ရေနတာဟာ ေတာ္ေတာ္ ဆင္ျခင္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ တ႐ုတ္တန္းေတြက အိမ္နီးခ်င္း အေရွ႕ေတာင္ အာရွႏိုင္ငံေတြမွာသာ မကဘဲ အာဖရိက၊  အေရွ႕အာရွ၊ အေမရိကတိုက္က ႏိုင္ငံေတြ၊ ဩစေၾတး လ်နဲ႔ ဥေရာပတိုက္က ႏိုင္ငံေတြအပါအဝင္ တစ္ကမၻာလံုး အႏွံ႔မွာ ရွိေနတာပါပဲ။ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံ မနီလာၿမိဳ႕က ဘီႏိုဒို တ႐ုတ္တန္းဆိုရင္ တ႐ုတ္တန္းတကာအနက္မွာ အေစာဆံုးလို႔ေတာင္ အဆိုရွိတယ္။ ၁၅၉၄ ခုႏွစ္မွာ စတင္ေပၚေပါက္လာတာတဲ့။ ႏွစ္ေပါင္း ငါးရာေက်ာ္ၿပီေပါ့။

သူတို႔ေတြဟာ မိခင္ႏိုင္ငံကို စြန္႔ခြာခဲ့ၾကၿပီး ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာကို ေရႊ႕ေျပာင္း အေျခခ်ခဲ့ၾကတာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ငါးရာေက်ာ္ကတည္းကပဲ။ ဒါေပမယ့္ အရွိန္အဟုန္ ျမင့္သြားတာက ပီကင္း သေဘာတူစာခ်ဳပ္ကို ခ်ဳပ္ဆိုအၿပီး ၁၈၆၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြမွာပါပဲ။ အဲဒီ့ စာခ်ဳပ္က နယ္စပ္ကို ဖြင့္ေပးၿပီး တ႐ုတ္ေတြကို လြတ္လပ္စြာ သြားလာခြင့္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ သည္မွာတင္ ကမၻာတစ္လႊားကို တ႐ုတ္ေတြ အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔ လြင့္ထြက္ကုန္ေတာ့တာပါပဲ။

အဲဒီ့ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ေဒသေတြမွာ သူတို႔ စီးပြားျဖစ္ၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ဘာသာျပန္ေနတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲက  အင္ဒိုနီးရွားမွာ အေနၾကာေနတဲ့ ဒတ္(ခ်္)လူမ်ိဳး ခရစ္ယာန္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးက တ႐ုတ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာတဲ့ မွတ္ခ်က္က စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ “ကၽြန္းတိုင္းမွာ တ႐ုတ္ေတြက လူနည္းစု၊ သို႔ေသာ္ ကြ်န္းတိုင္းမွာ အလုပ္အလုပ္ဆံုး၊ အလႈပ္ရွားဆံုးနဲ႔ အခ်မ္းသာဆံုးေတြကလည္း သူတို႔ပဲ။

“သူတို႔ေတြနဲ႔ ေဒသခံေတြၾကားမွာ ျခားနားေနတာက ႐ိုး႐ိုးစင္းစင္းေလးပဲ။ အင္ဒိုနီးရွန္းတစ္ေယာက္ ငါးဖမ္းထြက္တယ္၊ ငါးရၿပီဆို ေပ်ာ္ၿပီး အိမ္ျပန္တယ္။ ငါးေရာင္းလို႔ ရတဲ့ ပိုက္ဆံကိုသံုးမယ္။ ဇိမ္နဲ႔ ႏွပ္မယ္။ တ႐ုတ္တစ္ေယာက္ဆိုရင္ေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ဘူး။ ငါးဖမ္းထြက္ရင္း ငါးရရင္ သူေတြးတာက ဟာ… သည္ရာသီက တယ္ ဟုတ္ပါလား။ ငါးေပါတဲ့ ေနရာလည္း ငါေတြ႕ပါေပါ့လားေပါ့။ ၿပီးတာနဲ႔ သူ႔ေလွထဲမွာ ဖမ္းမိလာသမွ် ငါးေတြကို အျပတ္ရွင္း၊ ၿပီးတာနဲ႔ ငါးဖမ္းျပန္ထြက္၊ ငါးေတြ ထပ္ရ။ ဒါပဲ။
ဒါဟာ လူမ်ိဳးအလိုက္ ကြာျခားမႈျဖစ္ၿပီး ဘယ္လိုမွကို လုပ္လို႔ မရဘူး”တဲ့။

ဟုတ္ေလာက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မ်က္ျမင္ေတြ႕ဖူးပါ တယ္။ နာဂစ္မုန္တိုင္းအၿပီး တစ္ႏွစ္ေက်ာ္အၾကာမွာ မုန္တိုင္းသင့္ ေဒသေတြရဲ႕ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး လုပ္ငန္းမွာ စြမ္းရည္တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ တစ္ရြာမွာ ဆယ္ရက္ႏႈန္းနဲ႔ သြားေနခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ေတြ႕ရတာက ထူထူေထာင္ေထာင္ ျဖစ္႐ံုမက အဲဒီ့ ရြာေလးေတြရဲ႕ စီးပြားေရးမွာ တြင္က်ယ္ေနသူေတြက တ႐ုတ္ေသြးမကင္းတဲ့ မိသားစုေတြ ျဖစ္ေန တာပါပဲ။ က်န္တဲ့သူေတြကေတာ့ ဗွီဒီယို႐ံု၊ အရက္ဆိုင္၊ ဘိလိယက္ခံုေတြကို လုပ္ေကၽြးရင္း ေက်ာမြဲဘဝက တက္မလာၾကဘူး။

ေရရွည္မွာ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို ဝါးမ်ိဳသြားမွာလဲ။ အေျဖက ေပၚေနပါၿပီ။ နာဂစ္က အားလံုးကို လူတန္းစား ညႇိပစ္လိုက္တယ္။ အားလံုး ျပဳတ္ျပဳတ္ျပဳန္းကုန္ေစတယ္။ သူလည္း လက္မဲ့၊ ကိုယ္လည္း လက္မဲ့သာ က်န္ရစ္တယ္။ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာသြားတယ္၊ ကိုယ္က လက္မဲ့၊ သူက လက္ရွိျဖစ္လာရင္ သူက ကံေကာင္းလို႔လား၊ ကိုယ္က ကံဆိုးလို႔လား။ အဲဒီ့ ကံက ဘာလဲဆိုတာ စဥ္းစားဖို႔ သိပ္လိုပါတယ္။

ေရႊ႕ေျပာင္း အေခ်ျခေနၾကသူေတြ၊ တစ္ရြာေျပာင္းရင္း သူေကာင္း ျဖစ္ေနသူေတြကို ေတြ႕တိုင္း ယူသင့္တဲ့ သင္ခန္းစာေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ မ်က္စိေရွ႕တင္ ျဖစ္ေန ပ်က္ေနတာပါ။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေတာ႐ိုင္းဥပေဒကိုပဲ ျပန္သတိရေနမိပါတယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(၂၃၀၇၁၂)

The Thanlwin Times ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ ၁ ၊ အမွတ္ ၄ ။ ၂၀၁၂ ဩဂုတ္လ။

Cut and paste လုပ္ၿပီး ကူးယူေဖာ္ျပလိုက္ရမွ အားရ ေက်နပ္မယ္ဆိုရင္ ဂ်ာနယ္အမည္နဲ႔ ထုတ္ေ၀တဲ့ လအထိ 
အျပည့္အစံု ကူးၿပီးမွ လက္ဆင့္ကမ္းေတာ္မူၾကပါခင္ဗ်ား။
     

Enjoying Responsibly

တာဝန္သိစြာ အရသာခံတာ

နိဒါန္း

မေန႔ညက တစ္ေယာက္တည္း အေဖာ္မပါဘဲ အရက္ပုလင္းသစ္တစ္လံုး ဖြင့္လိုက္တယ္။ ေသာက္ေနက် အမ်ိဳးအစား မဟုတ္ဘူး။ တစ္ေလာဆီက ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္က လက္ေဆာင္ေပးသြားလို႔ တစ္ခါေသာက္ဖူး သြာၿပီး လွ်ာစြဲသြားလို႔ ဘန္ေကာက္က အျပန္မွာ ဝယ္လာတဲ့ပုလင္းပါ။

ေသာက္ေနက် ပုလင္းမဟုတ္တာမို႔ ပုလင္းဖြင့္၊ ဖန္ခြက္ထဲက ေရခဲတံုးေတြေပၚ ေလာင္းခ်ကာ အနံ႔ရဲ႕ အရသာကို အရင္ခံစား၊ ၿပီးေတာ့မွ တစ္က်ိဳက္ က်ိဳက္လိုက္မိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ေသခ်ာ မေစ့ငုမိတဲ့ ပုလင္းကို လွည့္ပတ္ၾကည့္မိသြားရပါတယ္။ ပထမတစ္ခါ လက္ေဆာင္ရတဲ့ ပုလင္းတုန္းက မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ အတူ ေသာက္ခဲ့တာျဖစ္ၿပီး တစ္ထိုင္တည္းနဲ႔ တစ္ပုလင္းလံုး အျပတ္ျဖတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ပုလင္းခြံကိုေတာ့ မိတ္ေဆြေတြထဲက ဒီဇိုင္းဆရာေလးတစ္ေယာက္က ယူမယ္လို႔ ေျပာလို႔ ေခါင္းညိတ္ခဲ့ပါတယ္။ သူက ပုလင္း၊ ဘူးခြံ အဆန္းေတြကို စုထားတတ္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ဒီဇိုင္းမ်ားအတြက္ အသံုးတည့္ပံုပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ပထမတစ္ခါတုန္းက သည္ပုလင္းကို ျမင္႐ံုသာ ျမင္၊ ပုလင္းထဲက အရည္ကိုလည္း ေသာက္႐ံုသာ ေသာက္ခဲ့ရကာ လွ်ာစြဲေလာက္ေအာင္ ေကာင္းတယ္လို႔သာ ေခါင္းထဲမွတ္ထားခဲ့မိပါတယ္။

အခုက်ေတာ့ ပုလင္းကို စဝယ္လိုက္ခ်ိန္ကတည္းက မူလ ရည္ရြယ္ရင္းစြဲရွိတဲ့အတိုင္း ကိုယ့္ဘာသာ တစ္ေယာက္တည္း ေအးေအးေဆးေဆး ေသာက္ဖို႔ စိတ္ကူးနဲ႔ ပုလင္းကို ဖြင့္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အထက္မွာ အစီရင္ခံခဲ့တဲ့အတိုင္း ပုလင္းကို က်က်နန လွည့္ပတ္ၾကည့္မိသြားတယ္။

အဲလို ၾကည့္ရင္းနဲ႔ တစ္ေနရာမွာ ေတြ႕လိုက္ရတာကေတာ့ Enjoy Responsibly. (“တာဝန္သိသိ အရသာခံပါ”)တဲ့။

ဟား… အေတာ္သေဘာက်သြားတယ္။ အဲဒီ့စာတန္းေလးကို ၾကည့္ေနရင္း အေတြးေတြလည္း တစ္သီတစ္တန္းႀကီး ေပၚလာပါတယ္။

မွန္ပါတယ္။

ဘယ္ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ တာဝန္သိဖို႔ လိုတယ္။ ကိုယ့္တာဝန္ကို ကိုယ္ နားလည္ဖို႔ လိုတယ္။ ထိန္းသိမ္းဖို႔ လိုတယ္။ ဒါဟာ အရြယ္ေရာက္ေနသူ လူသားတိုင္း သတိထားရမယ့္ အရာပဲ။

တာဝန္သိစြာ ေသာက္သံုးတာ

အရက္ကို ကိုယ္ႀကိဳက္လို႔ ေသာက္တာေပမယ့္ သူတစ္ပါးကို ထိခိုက္ရင္ အဲဒါ တာဝန္သိသိ အရက္ေသာက္သူ၊ အရသာခံသူ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ခ်မ္းသာမႈအတြက္ သူတစ္ပါးကို စေတးေနတဲ့သူဟာ တာဝန္မသိတဲ့သူ၊ တာဝန္မဲ့တဲ့သူေပါ့။

ခက္ေတာ့လည္း အခက္သားခင္ဗ်။ အရက္ဆိုတာ လူကို ယစ္မူးေစတတ္တဲ့ အရာျဖစ္ေနတာကိုး။ အာ႐ံုေၾကာေတြကို တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံု ေျပာင္းလဲသြားေစတဲ့ အစြမ္းသတၱိနဲ႔ဆိုေတာ့ အရက္ေသာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ အမွားေတြလည္း က်ဴးလြန္ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ဆို ငယ္ငယ္က အေတာ္ဆိုးတယ္။ အရက္နဲ႔ မွားခဲ့တဲ့ အမွားေတြမွ တစ္ပံုတစ္ပင္ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘယ္မ်က္ခံုးနဲ႔ ဘယ္လက္ဖမိုးတို႔မွာ ေသရာပါ ဒဏ္ရာတစ္ခုစီေတာင္မွ က်န္ေနပါေသးတယ္။ တာဝန္သိစြာ မေသာက္တတ္ခဲ့ပံုမ်ား ေျပာပါတယ္။

ခက္တာက ကြ်န္ေတာ္က အေတာ္ အရက္ႀကိဳက္တယ္ခင္ဗ်။ ႀကိဳက္ေတာ့ လူလည္ေသာက္နည္း ေသာက္တယ္။ အရက္က ကြ်န္ေတာ့္ကို ႏိုင္သြားမယ့္ အေျခအေနကို သည္ေလာက္ အရက္ႀကိဳက္တဲ့ၾကားက ဘယ္ေတာ့မွ အေရာက္မခံခဲ့ဖူးဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ကသာ အရက္ကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း ေသာက္ခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ လူလည္ေသာက္နည္းက ေသာက္ခ်င္ရင္လည္း ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ငါးရက္၊ တစ္ပတ္ ေသာက္တယ္။ ၿပီးရင္ မေသာက္ဘဲ တစ္လ ကိုးသီတင္း ေနတယ္။ တစ္ခါ တစ္လမ်ားဆို ေလး-ငါးလ ၾကာသည့္တိုင္ ေသာက္ျဖစ္ခ်င္မွ ေသာက္ျဖစ္တယ္။ ျဖတ္သလားဆိုေတာ့ မျဖတ္ဘူး။ အျပတ္ ျဖတ္ဖို႔ေတာ့ ႀကိဳးစားဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္က သိပ္ႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး။ အရက္ကို ေသြးထဲ၊ သားထဲကကို ႏွစ္ၿခိဳက္တဲ့စိတ္က အေတာ္ဆိုးတယ္။

အဲေတာ့ အဲလို ေသာက္တစ္လွည့္ မေသာက္တစ္လွည့္ ေနတဲ့နည္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ထိန္းပါတယ္။ ေနာက္တစ္နည္းက တစ္ေယာက္တည္း ေသာက္တဲ့နည္းပါ။ အဲဒီ့နည္းကေတာ့ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ တစ္ေယာက္တည္း အေဖာ္မပါဘဲ ေသာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ သိပ္မ်ားမ်ား မေသာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေသာက္ခ်င္သေလာက္ ဝေအာင္ ေသာက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ခ်င္ ဆက္လုပ္၊ မလုပ္ခ်င္ အိပ္ေနလိုက္တဲ့ နည္းက အခုေနာက္ပိုင္းမွာ အေတာ္ အလုပ္ျဖစ္တဲ့နည္းပါ။

ထားပါေတာ့။ ေျပာခ်င္တာက ကြ်န္ေတာ္ မူးရင္း ေသာင္းက်န္းတတ္ခဲ့ပံုမ်ားပါ။ မူးရင္ ငိုတဲ့အထဲမွာလည္း တစ္ခါတရံ ပါခဲ့ဖူးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂ်ီက်တတ္တယ္။ အဲ… အဆိုးဆံုးကေတာ့ မိသားစုကို ျပႆနာရွာတာပါ။ မိသားစုအေပၚ မေက်နပ္ခဲ့သမွ်ေတြ စုထားၿပီး မူးေတာ့မွ အထုပ္ျဖည္တတ္တဲ့ အက်င့္ဆိုးပါ။

အဲဒီ့ အက်င့္ဆိုးကို ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးက ပညာသားပါပါ ေဖ်ာက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခါလည္း အဲဒါကို ေရးျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ္ မူးၿပီး ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ဆဲဆို ေသာင္းက်န္းေနတုန္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ မသိေအာင္ အသံဖမ္းထားလိုက္တာပါ။ ေနာက္တစ္ရက္ ကြ်န္ေတာ္ ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ရွိခ်ိန္က်မွ ျပန္ဖြင့္ျပပါတယ္။ အဲဒီ့မွာ ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္ ရွက္သြားပါတယ္။ အဲဒီ့ေန႔ကစၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ မူးရင္ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုတတ္တဲ့ အက်င့္က လံုးလံုး ေပ်ာက္သြားပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ သားသမီးေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ္ အရက္ေသာက္ေနရင္ မူးၿပီအမွတ္နဲ႔ စကားအတည္ သိပ္အေျပာမခံၾကျပန္ဘူး။ အဲဒါကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ အႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္ေစပါတယ္။ သည္မွာတင္ တာဝန္သိသိ အရက္ေသာက္တဲ့ အက်င့္တစ္ခုကို ကြ်န္ေတာ္ ပ်ိဳးယူခဲ့ပါေတာ့တယ္။

တာဝန္သိသိဆိုတာက ကိုယ္ေသာက္တာေၾကာင့္ တစ္ဖက္သားမွာ အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ရေအာင္ ဆင္ျခင္တဲ့နည္းပါပဲ။ သို႔ေသာ္ တရားလြန္ မူးသြားတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ အဲဒါကို ဆင္ျခင္ရ ခက္တတ္တယ္ဆိုတာ အရက္ေသာက္ဖူးသူတိုင္း သိပါတယ္။ အဲေတာ့ တရားလြန္မမူးေအာင္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းနဲ႔ ေသာက္ျခင္းဟာ တာဝန္သိသိ ေသာက္သံုးျခင္းလို႔  တစ္ဖက္က ေျပာမယ္ဆို ေျပာႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

တာဝန္မဲ့စြာ အရသာခံတတ္ပံု နမူနာ

အရက္ေသာက္တာကို ဖယ္ထားလိုက္ပါဦး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူသားေတြ တျခားကိစၥေတြမွာ အရသာခံတတ္ပံုေတြကလည္း မနည္းမေနာပါပဲ။

အဲဒီ့ကိစၥကို ကိုယ္ေတြ႕ နမူနာေလးတစ္ရပ္နဲ႔ ေဆြးေႏြးပါရေစ။

ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက ၾကံဳခဲ့ဖူးတာေလးပါ။ တာဝန္သိသိ အရသာ မခံတတ္တဲ့ မိခင္တစ္ေယာက္ေၾကာင့္ စိတ္ႏွလံုး ညႇိဳးျခံဳးခဲ့ရဖူးတာေလး ျဖစ္ပါတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္း ထြက္တဲ့ေန႔မွာပါ။

အဲဒီ့ႏွစ္မွ ကြ်န္ေတာ္ စာေမးပြဲ မက်ေပမယ့္ မေအာင္ပါဘူး။ “ခ“ စာရင္းဆိုတဲ့ အူေၾကာင္က်ားနဲ႔သာ ေအာင္တာပါ။ အဲေတာ့ တကၠသိုလ္ တက္ခြင့္မရဘူး။ စာေမးပြဲ က်တယ္လို႔ အျပတ္ေျပာလို႔ရလားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ဘာႀကီးမွန္း မသိဘူးခင္ဗ်။ တကၠသိုလ္ တက္ခ်င္ရင္ေတာ့ ႏွစ္က်မ်ားနည္းတူ ေနာက္တစ္ႏွစ္ ျပန္ေန၊ စာေမးပြဲ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ေျဖရမွာေပါ့။

အဲ… အဲဒီ့ႏွစ္က ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ တစ္တန္းတည္း သူငယ္ခ်င္းေတြ အကုန္လံုးေလာက္နီးနီး ကြင္းလံုးကြ်တ္ ေအာင္ၾကပါတယ္။ စာေတာ္တဲ့သူေတြခ်ည္း စုထားတဲ့ အတန္းမို႔လို႔လည္း ေအာင္သူေတြ အားလံုးကလည္း ဂုဏ္ထူးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတန္းက အဲဒီ့ေခတ္တုန္းက အင္မတန္မွ ရွားပါးလွတဲ့ ေျခာက္ဘာသာ ဂုဏ္ထူးရွင္ ထြက္ပါတယ္။ အင္မတန္ ရွားပါးဆို တစ္ျပည္လံုးမွ အဲလို ေျခာက္ဘာသာ ဂုဏ္ထူးထြက္သူက တစ္ေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္ထက္ မပိုလို႔ပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္ မက်ေသာ္လည္း လြတ္လြတ္ကြ်တ္ကြ်တ္ေအာင္တာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ေနာက္တစ္ႏွစ္ ျပန္ေနရပါေတာ့မယ္။ အဲဒီ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ သိပ္ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ႀကိဳးစားလ်က္ကနဲ႔ ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္ ျဖစ္သြားတာမွ မဟုတ္တာေလ။ ေလလို႔ ေကာင္းေနတာနဲ႔ အခုလိုျဖစ္တာပဲ။ အမွန္က လံုးလံုးေတာင္ က်ရဦးမွာ။ သည္ေလာက္ေလလို႔ ေကာင္းေနတဲ့ ၾကားက “ခ“စာရင္းနဲ႔ ေအာင္တာကိုက ကြ်န္ေတာ္ သိပ္မေခလို႔ေပါ့။ ဟဲ… ဟဲ…

ျဖစ္ပံုကလည္း ရယ္ရတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဘာသာစံု ေအာင္ပါတယ္။ အဲဒီ့ႏွစ္က ျမန္မာႏိုင္ငံ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ သမိုင္းမွာ တစ္ႀကိမ္သာ ထူးထူးကဲကဲ ျဖစ္သြားတဲ့ႏွစ္ ခင္ဗ်။ တစ္ခုခုေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ရမွတ္ေတြ တရားလြန္ ေဖာင္းပြသြားတဲ့အတြက္ တကၠသိုလ္ မဆံ့မွာ စိုးလို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ အဲဒီ့ႏွစ္မွာ ဘာသာစံုေအာင္သူေတြ ျဖစ္လင့္ကစား စုစုေပါင္း အမွတ္ ၃၆၀ မျပည့္ရင္ အေအာင္မေပးတဲ့ ႏွစ္ပါပဲ။ အဲေတာ့ ဘာသာစံု ေအာင္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အမွတ္ေပါင္း ၃၆၀ မျပည့္ရွာတဲ့အတြက္ “ခ”စာရင္း ဝင္သြားခဲ့ပါတယ္။ (သနားစရာေလးေနာ္…)

ကြ်န္ေတာ္က ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ျဖစ္လာတဲ့ အက်ိဳးဆက္ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံတတ္တဲ့အက်င့္က အဲဒီ့ကတည္းက ရွိေနၿပီးသားပါ။ အိမ္က ဆူရင္လည္း ဆူေပါ့။ ႐ိုက္ရင္လည္း ႐ိုက္ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ အေလလိုက္လို႔ ေကာင္းေနလို႔ အခုလို ျဖစ္ေနတာကို သိပ္ ထိခိုက္ ခံစားမေနပါဘူး။ အဲေတာ့ ေအာင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ေဟးလားဝါးလား လုပ္တာေပါ့ခင္ဗ်ာ။

အဲဒီ့ထဲကမွ ေလးဘာသာဂုဏ္ထူးနဲ႔ ေအာင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အိမ္ကို သြားေတာ့ ေက်းဇူးရွင္က မရွိဘူး။ အျပင္သြားေနသတဲ့။ သူ႔အိမ္ကို အဝင္အထြက္မ်ားလို႔ ခင္မင္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ သူ႔အေမက ျပန္လာေတာ့မွာပါ၊ ေစာင့္လိုက္ပါဦးဆိုတာနဲ႔ သူတို႔ ဧည့္ခန္းမွာ ထိုင္ ေစာင့္ေနရပါတယ္။

သည္အခါမွာ သူ႔အေမက သူ႔သား ေလးဘာသာ ဂုဏ္ထူးနဲ႔ ေအာင္တဲ့ အေပၚမွာ အားရပါးရ အရသာခံပါေတာ့တယ္။ သူ႔သား ဘယ္လို ေတာ္ေၾကာင္း၊ ဘယ္ပံု ထက္ျမက္ေၾကာင္း၊ ဘယ္သို႔ ထူးခြ်န္ေၾကာင္းမ်ားကို တရစပ္ ေျပာပါေတာ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ္က ေနာက္တစ္ႏွစ္ျပန္ေနရမယ့္သူဆိုတာကို သူ႔အေမလည္း သိတယ္။ သည္ၾကားထဲကပဲ သူ႔အေမရဲ႕ စကား အခြန္းတိုင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖိနင္းေနသလို ခံစားလာရတယ္။ စကားေတြ စိပ္လာေလ ခါးသီးလာေလ ျဖစ္ေနတယ္။ သူ႔သား ေတာ္တယ္၊ အရမ္းေတာ္တယ္။ သူ ေျပာတယ္။ တစ္နည္းေျပာရင္ ျပန္ေနရမယ့္ မင္းက ခ်ာတယ္၊ အသံုး မက်ဘူး၊ အလကားေကာင္ပဲလို႔ ေျပာသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သြားစရာ ရွိေနေသးလို႔ပါဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပနဲ႔ ဟိုေကာင့္ကို မေစာင့္ေတာ့ဘဲ လစ္ထြက္လာခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ ေနာက္လည္း အဲဒီ့အိမ္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မသြားေတာ့ပါဘူး။

တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို မခံခ်င္စိတ္ျဖစ္လာၿပီး ေနာက္ႏွစ္မွာ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားေအာင္ သူ႔အေမက တစ္ဖက္လွည့္နဲ႔ ပညာေပးလိုက္တာလို႔ ေတြးေကာင္း ေတြးပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အဲလို လုပ္တယ္ဆိုလည္း ဉာဏ္နည္းတဲ့ လုပ္ရပ္အျဖစ္သာ အဲဒီ့ကတည္းက ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ လုပ္ေပါက္က ကြ်န္ေတာ့္အေမ ေျပာေနက် စကားနဲ႔ ေျပာရရင္၊ ကန္ေတာ့ပါရဲ႕ဗ်ာ၊ ငါ့ပန္းေတာ့ ဘုရားတင္၊ နင့္ပန္းေတာ့ မစင္တြင္းထဲ ပစ္ခ်ဆိုတဲ့ အေပါက္မ်ိဳးပါ။

ကြ်န္ေတာ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကလည္း စာေတာ္သူေတြ စုထားတဲ့အတန္းကို မ်က္စိလည္ လမ္းမွားၿပီးသာ ေရာက္သြားတာ။ ကိုးတန္းႏွစ္ကစၿပီး ေက်ာင္းစာကို သိပ္ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား မရွိေတာ့တာ တစ္တန္းလံုးအသိပါ။  စာေတာ္မွ ဘဝမွာ ေအာင္ျမင္တာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အျမင္ကလည္း ခိုင္စျပဳလာတဲ့အခ်ိန္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ျဖစ္ခ်င္တာက အႏုပညာသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ အိပ္မက္ေတြက အႏုပညာသည္ျဖစ္လာဖို႔။ အဲေတာ့ ေက်ာင္းစာကို အေျခခံပညာတစ္ရပ္အေနနဲ႔ပဲ သင္ယူပါေတာ့တယ္။ ၿပီးရင္ အႏုပညာ လုပ္ေတြ လုပ္မယ္ေပါ့။ အဲဒီ့စိတ္ ရွိေနတဲ့သူကို ဘယ္ေလာက္ မခံခ်င္ေအာင္ ေျပာေျပာ ဘာမွ အေၾကာင္းထူးမွာ မဟုတ္တာကို အဲဒီ့သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ မိခင္ မသိပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္သာ အားငယ္တတ္သူဆိုရင္ ငါ အသံုးမက်ပါလားဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ သိမ္ငယ္ၿပီး အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ဒဏ္ရာ ရသြားေစႏိုင္တာမ်ိဳးပါ။ သည္အထိ မေတြးတတ္တဲ့အတြက္ အဲဒီ့မိခင္ကို ဉာဏ္နည္းတဲ့ အလုပ္ေတြ လုပ္လိုက္တာပဲလို႔ ဆိုခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

သားလုပ္သူရဲ႕ ေအာင္ျမင္သူအတြက္ အေမတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ၿမိန္ရည္ယွက္ရည္ အရသာခံတာဟာ တကယ္ေတာ့  သဘာဝက်လွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တာဝန္သိစြာ အရသာမခံတတ္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ အရသာခံမႈက တစ္ဖက္သားကို လူလူခ်င္း မေထာက္ထား၊ မညႇာတာရာ ေရာက္သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။

နိဂံုး

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္လည္း ဘဝမွာ အရသာခံမိတာေတြ အမ်ားအျပားပါ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ျဖစ္ေစ၊ ကိုယ့္သားခ်င္းရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ ျဖစ္ေစ၊ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ခင္တဲ့သူရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ ျဖစ္ေစ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုးဟာ ၿမိန္ရည္ ယွက္ရည္ အရသာခံတတ္ ၾကသူခ်ည္းပါပဲ။ ဟုတ္ကဲ့လား မသိဘူးေနာ္။

ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ တကယ္ေရာ တာဝန္သိစြာ အရသာ ခံတတ္ပါရဲ႕လား။

အင္မတန္ စဥ္းစားစရာ ေကာင္းလွတဲ့ ေမးခြန္းျဖစ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အိမ္မွာ အဲဒီ့အရက္ပုလင္းက စာတမ္းေလး ကူးၿပီး ေရးကပ္ထားရင္ ေကာင္းမလားလို႔ေတာင္ စဥ္းစားမိလာပါတယ္။ ဘာတဲ့။ “Enjoy Responsibly”တဲ့။ “တာဝန္သိစြာ အရသာခံပါ”တဲ့။

ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာရင္ေတာ့ အခု လူေျပာသူေျပာမ်ားလွတဲ့ ဒီမိုကေရစီနဲ႔လည္း သက္ဆိုင္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီရဲ႕ အႏွစ္သာရထဲက အေရးႀကီးတဲ့ တစ္ခ်က္က ၿပိဳင္ဖက္ေတြ၊ အတိုက္အခံေတြ၊ တျခားသူေတြ၊ ကိုယ္နဲ႔ အယူအဆ အေတြးအျမင္ မတူသူေတြ၊ လူနည္းစုေတြ၊ အားနည္းသူေတြကိုလည္း ေလးစားဖို႔၊ ေနရာေပးဖို႔၊ အသိအမွတ္ျပဳဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ တစ္ဖက္သား မထိခိုက္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္မွ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့ ႏိုင္ငံသားေတြ ျဖစ္လာမွာပါ။ အဲေတာ့ကာ သည္ “တာဝန္သိစြာ အရသာခံတတ္တာ”ေလးကလည္း ဒီမိုက္ေရစီနဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့ ႏိုင္ငံသားမ်ား ျဖစ္လာေရးမွာ ေလးနက္တဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္လို႔ ဆင့္ပြား ေတြးေနမိရပါတယ္ခင္ဗ်ား။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ဝ၇၀၇၁၂)
 

(၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လထုတ္ သရဖူမဂၢဇင္း။ သ႐ုပ္ေဖာ္ပံုမ်ားမွာ မဂၢဇင္းပါ ဆရာ ေဇာ္ေမာင့္ လက္ရာမ်ားျဖစ္ပါတယ္။)