New Book Launched

ယေန႔ ျဖန္႔ခ်ိလုိုက္တဲ့ စာအုပ္သစ္

စာျမည္း

ပညာတတ္နာ

အတန္ၾကာမွ ပဲ့နင္းေရာက္လာကာ ေလွထြက္ရန္ျပင္သည္။ ေလွသမားငယ္ တစ္ဦးက ေရစုပ္ပိုက္ျဖင့္ ေလွဝမ္းထဲမွ ေရမ်ားကို စုတ္ထုတ္ရန္ ႀကိဳးစားသည္။ ပိုက္က ဘာျဖစ္ေနသည္မသိ၊ ေရေကာင္းေကာင္း မထြက္။

အင္ဂ်င္စက္ကို ထိုလူငယ္ကပင္ ႏိႈးသည္။ မႏိုး။

ပဲ့နင္းကိုယ္တိုင္ ေရာက္လာၿပီး ႏိႈးေတာ့မွ ႏိုးလာသည္။ သို႔ေသာ္ စက္သံက မမွန္။ ခဏအၾကာတြင္ ဖုတ္ခနဲ ရပ္သြားသည္။ ေလွသမားငယ္က ေရထုတ္ပိုက္ကို ျပင္ဆင္ရန္အားထုတ္ေနသည္။ ပဲ့နင္းက စက္ျပန္ႏိႈး သည္။ ႏိုးလာျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ ခဏအၾကာတြင္ ျပန္ရပ္သြားသည္။

ပဲ့နင္း၏ပါးစပ္မွ ညစ္ညမ္းေသာ စကားလံုးမ်ားထြက္လာသည္။ သူ႔ ေလွသမားကို တရစပ္ ဆဲဆိုႀကိမ္းေမာင္းလ်က္။

ဆဲဆိုရင္း ေရထုတ္ပိုက္ကို သူကိုယ္တိုင္ ျပဳျပင္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ထင္ တစ္ကမၻာေလာက္ၾကာေတာ့မွ အဆင္ေျပသြားသည္။ ေရေတြ စုပ္လို႔ရသြားသည္။ တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ စုပ္ၿပီးသြားေသာအခါ ေလွသမားငယ္ကို ေရစုပ္ခိုင္းသည္။ အဆဲအဆိုကေတာ့ မရပ္။ ေလွသမားငယ္ ဆယ္တန္းေအာင္ထားတာလည္းပါသည္။ ဆယ္တန္းေအာင္ေသာ္လည္း ဘာမွ အသံုးမက်ဆိုေသာ စကားမ်ိဳးျဖစ္သည္။

အင္း… ပညာတတ္နာ ေရာဂါက သည္ေနရာမွာလည္း ရွိေနပါလား ဟ႐ို႕။

ၿမိဳ႕ေပၚမွာသာမက စာေပနယ္၊ အႏုပညာနယ္တြင္လည္း ထိုေရာဂါကို မၾကာခဏ ေတြ႕ရသည္။ ပညာတတ္မ်ားကို အသားလြတ္ မ်က္မုန္းက်ိဳးေနသာ ေရာဂါကို ဆိုလိုပါသည္။

တစ္ခါကဆိုလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး မဆက္ဆံဖူးေသာ နာမည္ေက်ာ္ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္က မူးမူးျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္အား အယုတၱ အနတၱစံုေအာင္ ဆဲတာကို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ခံဖူးသည္။ ဧည့္ခံပြဲအလယ္တြင္ ျဖစ္သည္။ ထူးဆန္းစြာပင္၊ ထိုစဥ္က ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ေဒါသမျဖစ္ခဲ့ပါ။ ပထမေတာ့ အံ့ဩသည္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ကို သနားသြားမိရပါသည္။ သူ႔အဆဲအဆိုမ်ားထဲတြင္ သူ႔ပညာတတ္နာကို ျပက္ျပက္ထင္ထင္ႀကီး လွမ္းေတြ႕လိုက္ရေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ပါသည္။

အမွန္မွာေတာ့ လူတိုင္းတြင္ ရွိေသာ္လည္း ငုပ္ေနတတ္ျမဲ သိမ္ငယ္စိတ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဥစၥာခ်ိဳ႕တဲ့သည့္ ဘဝလမ္းကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရသူက မည္မွ်ပင္ ၾကြယ္ဝလာေစကာမူ ဥစၥာႏွင့္ပတ္သက္ေသာ သိမ္ငယ္စိတ္ရွိသည္။ အသိုင္းအဝိုင္း ခ်ိဳ႕တဲ့သည့္ ဘဝလမ္းကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရသူက မည္မွ်ပင္ အေျခြအရံေပါေစကာမူ အသိုင္းအဝိုင္းႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ သိမ္ငယ္စိတ္ ရွိသည္။ ပညာႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္လည္း ထို႔အတူ ရွိပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း အသိုင္းအဝိုင္းႏွင့္ပတ္သက္ေသာ သိမ္ငယ္စိတ္ ရွိပါသည္။ ယေန႔ထက္တိုင္ ထိုသိမ္ငယ္စိတ္က စြတ္ကယ္စြတ္ကယ္  ေပၚေနဆဲလည္း ျဖစ္သည္။ ထိုသိမ္ငယ္စိတ္ေၾကာင့္ အသိုင္းအဝိုင္းႀကီးမားသျဖင့္ ထယ္ဝါေနသူမ်ားကို အသားလြတ္ မ်က္မုန္းက်ိဳးေသာ အသိုင္းအဝိုင္းနာ ေရာဂါအခံလည္း ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရွိသည္။

ယခု ပဲ့နင္းမွာလည္း ပညာတတ္နာ ရွိေနပံုပင္။ သူကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို အသားလြတ္ ထဆဲေသာ ပန္းခ်ီဆရာႏွယ္ပင္၊ ေသရည္မူးမူးျဖင့္ သူ႔ ေလွသမားကို ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုေနေလမွန္း ရိပ္စားမိလာေသာအခါ အေတာ္ႀကီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္သြားရပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္ႏွာကမူ မပ်က္ပါ။

ထိုပဲ့နင္းကို “ေတာ္ပါေတာ့ဗ်ာ”ဟု ခပ္ျပံဳးျပံဳးပင္ တားလိုက္ပါ သည္။ ပဲ့နင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို ရယ္ျပၿပီး စက္ကိုႏိႈးျပန္သည္။ စက္က သည္တစ္ခ်ီမွာေတာ့ ေကာင္းစြာ ႏိုးသြားၿပီ။ ထိုအခါက်မွ ပဲ့နင္းလည္း ပဲ့ပိုင္းသို႔ သြားကာ ေလွကို စတင္ေမာင္းပါေတာ့သည္။

စက္သံႏွင့္အတူ သူ႔ေလွသမားငယ္အား ျမည္တြန္ေတာက္တီးေနျခင္းမ်ားကလည္း တရစပ္၊ အမွ်င္မျပတ္။

သည္းထိတ္ရင္ဖို

သူ႔ကြ်မ္းက်င္မႈကေတာ့ မူးေနသည့္ၾကားမွပင္ အမွားအယြင္းမရွိ။ ေရတက္ ျဖစ္သျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔စီးနင္းလာသည့္ ဝန္ပိေလွထက္ျမင့္လွေသာ လိႈင္းတံပိုးမ်ားက ေလွဆီသို႔ တစ္လံုးၿပီးတစ္လံုး တိုးဝင္လာသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေလွေလးက ထိုလိႈင္းလံုးမ်ားကို ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ကာ ေက်ာ္ျဖတ္သြားေနသည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၊ ေလွဦးကို မ်က္ႏွာမူကာ ထိုင္ေနသာ ကေလးငယ္ႏွင့္လင္မယားက မ်က္စိစံုမွိတ္ရင္း ဘုရားစာေတြ ၿပိဳင္တူ ရြတ္ေနၾကသည္။ မယားလုပ္သူ၏ ရင္ခြင္ထဲမွ သမီးငယ္ေလးက ငါးႏွစ္ ေျခာက္ႏွစ္မွ်သာ ရွိဦးမည္။ မ်က္လံုးဝိုင္းဝိုင္း၊ မ်က္ခံုးေကာင္းေကာင္းႏွင့္ ခ်စ္စရာ ကေလးငယ္ေလး။ မေအလုပ္သူက သမီးငယ္ကို တင္းတင္းေပြ႕ထားရင္းက ဘုရားစာေတြ ရြတ္ေနေလသည္။ သူတို႔လင္မယား တအား ေၾကာက္ေနၾကၿပီမွန္း သိသာလြန္းလွသည္။

ကြ်န္ေတာ္လည္း အနည္းႏွင့္အမ်ားေတာ့ ေၾကာက္သလိုလို ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေရွ႕တြင္ေရးခဲ့သည့္အတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္စိတ္က တစ္ခါတရံမ်ားတြင္ ဘာကိုမွ မမႈေတာ့ေသာ မထူးစိတ္အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းသြားတတ္သည္။ အထူးသျဖင့္ ယခုလို မိုးထဲေရထဲတြင္ ထိုမထူးစိတ္က ဦးေဆာင္ေနသည္မို႔ သိပ္ မထိတ္ပ်ာမိေတာ့ပါ။ ေသသြားေတာ့ေရာ ဘာျဖစ္ေသးတံုး။ ဇာတ္ဆရာေတြ ေျပာသလို ေစာေစာ ေသ၊ ေစာေစာ အိပ္ရတာပ။

အခုေန ကြ်န္ေတာ္တို႔ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ေသသြားလွ်င္ သမီးႏွင့္ ဇနီးတို႔သာ က်န္ရစ္ေပလိမ့္မည္။ ပထမေတာ့ သူတို႔လည္း ေၾကကြဲၾကလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေသသည္ႏွင့္ သူတို႔လည္း လိုက္ေသၾကမည္ မဟုတ္တာကေတာ့ သိပ္ေသခ်ာသည္။ ထို႔ထက္ ပိုေသခ်ာသည္ကေတာ့ ေနာက္ ၄-၅-၁၀ ႏွစ္ၾကာလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ေမ့သြားၾကမည္သာျဖစ္ သည္။ သူတို႔ဘဝအေမာေတြႏွင့္ သူတို႔ လူးလာ ႐ုန္းကန္ရင္း သတိရခ်င္သည့္အခါ ဖ်တ္ခနဲ သတိရတာမ်ိဳးေလာက္သာ ရွိေပေတာ့မည္။

ဒါက ေလာကတံထြာ ဓမၼတာပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ေသျခင္းကို ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားျဖစ္ေနသည္မွာ ႏွစ္ေတြပင္ အတန္ၾကာခဲ့ၿပီ။ ၁၉၉၄ခုႏွစ္မွာ ယာဥ္တိုက္မႈအႀကီးအက်ယ္ျဖစ္စဥ္က အသက္မေသဘဲ ရွိေနခဲ့သည့္အတြက္ ယခု ေနရသမွ်မွာ သည္ဘဝတာအတြက္ အျမတ္ဟု ပင္ ေအာက္ေမ့ထားပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ယခုေနာက္ပိုင္းတြင္ ေသရ မွာကို သိပ္မေၾကာက္ေတာ့ပါ။ ေသေန႔ေစ့တဲ့အခါ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးႀကီး ေသလိုက္႐ံုေပါ့ဟုသာ ေအာက္ေမ့ထားလိုက္ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္လည္း ယခုအခါမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေၾကာက္မေနမိပါ။ စိတ္ထဲမွာကလည္း သေဘၤာဆီသို႔ ေဘးမသီရန္မခ ျပန္ေရာက္ကိုေရာက္ရမည္ဟု အလိုလို သိေနပါသည္။

ပင္လယ္ႀကီးကေတာ့ ညိဳ႕ညိဳ႕ႀကီး မဲေမွာင္ေနပါသည္။

ခရီးအတန္ေပါက္ေသာအခါ ပဲ့နင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို လက္မေထာင္ျပပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္လည္း ရယ္ျပံဳးလ်က္ပင္ သူ႔ကို လက္မ ျပန္ေထာင္ျပလိုက္သည္။ သူက တစ္ေယာက္ တစ္ရာေပးရန္ ေတာင္းဆိုေၾကညာသည္။ ေငြအတြက္ မပူပါႏွင့္ဟု ေၾကာက္ရြံ႕တုန္ယင္လ်က္ရွိေသာ လင္မယားက ၿပိဳင္တူ ေလာေလာ ေျပာသည္။ ၿပီးေတာ့ ပါးစပ္ေတြ တလႈပ္လႈပ္ ႏွင့္ ဘုရားစာေတြ ဆက္ရြတ္ေနၾကသည္။

ၾကားဖူးနားဝႏွင့္ေျပာရလွ်င္ ထိုအၾကင္လင္မယားကား ရာသက္ပန္ျမဲမည့္ အိမ္ေထာင္ဖက္မ်ားပင္ျဖစ္ေလာက္ေပသည္။ သူတို႔၏မ်က္ႏွာမ်ားမွာ ေမာင္ႏွမမ်ားႏွယ္ပင္ အလြန္ဆင္လွသျဖင့္ ထိုသို႔ ေျပာလိုက္ရျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ကေလးေလးကေတာ့ ဘာမွ မသိလွသျဖင့္ ေၾကာက္ရြံ႕ဟန္ အလ်ဥ္းမရွိေခ်။

ေၾသာ္… လူေတြ။ လူေတြ

ေရထုတ္ပိုက္မွာ ထုတ္ရင္းက ျပန္ပ်က္သြားျပန္သည္။     

အဆဲဆိုခံေလွသမား လူငယ္ေလးက ျပဳျပင္ျပန္ေလသည္။ သေဘၤာနားသို႔ ကပ္လာၿပီကား ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာ ပဲ့နင္းက စက္ကို သတ္လိုက္သည္။
ထို႔ေနာက္ သူ႔အဆဲအဆိုမ်ားျဖင့္ ေရထုတ္ပိုက္ကို ကိုယ္တိုင္ ျပဳျပင္ေနေလေတာ့သည္။ အဆဲဆိုခံ လူငယ္ေလးကမူ သြားျဖဴျဖဴမ်ားေပၚေအာင္ ရယ္၍သာေနေတာ့သည္။

ဓာတ္ပဲ ကူးသြားတာလားေတာ့မသိ။ သား၏ နံေဘးမွာ ထိုင္ေနေသာ စားေသာက္ဆိုင္မွ လူငယ္ကလည္း ေလွနံရံတြင္ ေမွးထိုင္ေနေသာ သူ႔တပည့္လူငယ္ေလးကို ဟိန္းေဟာက္မာန္မဲေနျပန္သည္။ ထိုသို႔ အမ်ိဳးစံု ရြတ္ဖတ္ ေမာင္းမဲေနျခင္းျဖင့္ တစ္ဖက္သားအတြက္ မည္သို႔မွ် အက်ိဳးမရွိသည္ကို ထိုသူမ်ား သိႏိုင္ၾကလိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။

စက္သတ္ထားေသာ ေလွငယ္ေလးကာ လိႈင္းမ်ားၾကားတြင္ တလူးလူး တလိမ့္လိမ့္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေနာက္မွ ထြက္လာေသာ ေလွကပင္ သေဘၤာႏွင့္ ကပ္သြားေပၿပီ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္ေလွလံုး စိတ္ႏွလံုး ညႇိဳးျခံဳးေနၾကေလၿပီ။ သူမွ ကပ္မေပးလွ်င္လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ သေဘၤာေပၚ ျပန္ေရာက္ေတာ့မည္ မဟုတ္သည္မို႔ အမူးသမား ကိုေရႊပဲ့နင္းကို ဘာတစ္ခြန္းမွ မေျပာသာဘဲ အသာၾကည့္ေနၾကရပါသည္။

လက္ျဖစ္ ေရထုတ္ပိုက္က ဝါရွာျပားတစ္ခုမွာ အဆဲခံ ေလွသမား လူငယ္ေလး၏ လက္ထဲမွ ေလွဝမ္းထဲမွ ေရေတြထဲသို႔ ျပဳတ္က်သြားသည္။ ျပန္ရွာလို႔ မရေတာ့။ အဲဒါကိုပဲ သည္းႀကီးမည္းႀကီးရွာရင္းက ကိုေရႊပဲ့နင္းသည္ မနားတမ္း ဆိုဆဲလ်က္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ေနာက္မွ ထြက္ကာ ကြ်န္ေတာ္တို႔အရင္ သေဘၤာႏွင့္ ကပ္သြားေသာ ေလွပင္လွ်င္ ျပန္ထြက္ေလၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ေရလယ္လိႈင္းလံုးမ်ား ၾကားမွာ နိမ့္တံုျမင့္တံု၊ သည္းလိႈက္လိႈက္ခုန္။

ဘာျဖစ္တာလဲဟု ေအာ္ဟစ္ၿပီး ထိုေလွက လွမ္းေမးေသးသည္။ ပဲ့နင္းက ထိုေလွသမားေတြကို လက္ခါျပလိုက္သည္။

“ကဲပါ… ခင္ဗ်ာ့ပိုက္ကို ေနာက္မွ ျပင္။ က်ဳပ္တို႔ေလွကို အရင္ ကပ္ေပးဦး”ဟု ကြ်န္ေတာ္ကပဲ ေျပာလိုက္ပါသည္။ ဟိုလင္မယားကလည္း ထိုအခါမွ ေလွကို အရင္ကပ္ပါဟု သံၿပိဳင္ေျပာၾကသည္။

ကြ်န္ေတာ္က ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွ တစ္ေထာင္တန္တစ္ခ်ပ္ကို ဆြဲထုတ္ လိုက္ၿပီး ေယာက်ာ္းျဖစ္သူထံ လွမ္းေပးလိုက္သည္။ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း တစ္ေထာင္ေပးလိုက္ၾကဟုလည္း ေအာ္ေျပာလိုက္ပါသည္။ ထိုသူက အိပ္ကပ္ကို ႏိႈက္လိုက္သည္။ ႏွစ္ရာတန္၊ တစ္ရာတန္ အေျြကမ်ား ထြက္လာသည္။ ငါးရာတန္ပင္မပါ။ စုစုေပါင္း ေလး၊ ငါးရာခန္႔သာ ရွိမည္ဟု တြက္ဆရသည္။ ဒါပဲရွိတယ္ဟု ေျပာကာ ပဲ့နင္းကို ကြ်န္ေတာ့္တစ္ေထာင္တန္ႏွင့္ စုေပါင္းၿပီး ေပးလိုက္ေတာ့ ပဲ့နင္းက ေလွဦးမွ သူ႔ေလွသမားကို ေပးဖို႔ ေမးထိုးျပသည္။ စားေသာက္ဆိုင္အဖြဲ႕က လွမ္းယူၿပီး ေငြတစ္ေထာင္ ထပ္ျဖည့္ကာ ေလွဦးမွ ေလွသမားအား ေပးလိုက္သည္။

လူ႔စ႐ိုက္သဘာဝေတြကို ဖ်တ္ခနဲ ေတြ႕လိုက္ရျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ထို လင္မယားမွာ ဆင္းေတာင့္ဆင္းရဲဟန္ပန္ လံုးဝမရွိပါ။ သူတို႔ဝတ္ဆင္ထားေသာ အဝတ္အစား၊ သူတို႔ မ်က္ႏွာသြင္ျပင္၊ ကေလးငယ္၏အျပင္အဆင္ႏွင့္ အသြင္အျပင္အရ ေငြေၾကးခ်ိဳ႕ငဲ့သည့္ပံုလည္း တစ္စက္မွ မေပၚ။ ၿပီးေတာ့ ပဲ့နင္း ပိုက္ဆံေတာင္းတုန္းကလည္း ပိုက္ဆံအတြက္ မပူႏွင့္ဟု သူတို႔ပင္ သံၿပိဳင္ေျပာခဲ့ၾကေသးသည္။ ထို႔အျပင္ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္စလံုး သည္မွ် ထိတ္လန္႔ေနသည့္ၾကား၊ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလွသည့္ၾကားမွပင္ အေၾကြမ်ားကို ႏိႈက္ထုတ္လ်က္ “ဒါပဲရွိတယ္”ဟု ေျပာထြက္ေသာ ထိုေယာက္်ား၏ ပါးစပ္မွာ ေရႊခ်ထားဖို႔ပင္ ေကာင္းလြန္းလွသည္။

ေလာေလာလတ္လတ္ ဖတ္ထားတဲ့ စာဖတ္ပရိသတ္တစ္ဦးရဲ႕ အသံ

“ပီကင္းအေၾကာင္းကို ပိုႀကိဳက္​တယ္။ ခပ္ေသာေသာေလး ျဖစ္ေနလို႔။ ကိုကိုးကြ်န္းမွာ တစ္ကြ်န္းသမားေတြ ထားေသးတယ္လ​ို႔ပဲ ထင္ထားခဲ့တာ။ မေရာက္ဖူးတဲ့သူေတြအတြက္ ေဒသႏၱရ ဗဟုသုတရတဲ့ စာအုပ္ကေလးပါ။ စာမ်က္ႏွာ ၂၅၆ နဲ႔ ၂၅၇ မွာ ၾကိဳးတြဲေလာင္းရထားစီးေနရတဲ​့အခ်ိန္ ဆရာအျမင့္မွာ အသည္းတယားယားျဖစ္ေနတဲ့ပံုကိ​ု ေရးထားတာ ရယ္လိုက္ရတာ…”

On a Thai Train

ဇင္းမယ္-ဘန္ေကာက္-ဇင္းမယ္သြား ရထားေပၚ၀ယ္

ဧၿပီလ ၁၄ ရက္ သႀကၤန္အက်ေန႔မႇာ တစ္ခ်ိန္က ဇင္းမယ္လို႔ ေခၚၿပီး အခုေတာ့ ‘ခ်င္းမိုင္‘လို႔ လူသိမ်ားတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႕ ဒုတိယၿမိဳ႕ေတာ္ကို ေရာက္သြားပါတယ္။ မႏွစ္က ပထမဆံုးအႀကိမ္ စေရာက္ခဲ့ရၿပီးကတည္းက သည္ၿမိဳ႕ေလးကို ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္ေနမိတယ္။ မႏၲေလးနဲ႔ ဆင္သလိုလို ဘာလိုလိုမို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ သူ႔မွာလည္း သူ႔ပံုစံ က်ံဳးနဲ႔၊ ၿမိဳ႕႐ိုး အၿပိဳအပ်က္ေတြနဲ႔မို႔လည္းပါရဲ႕။ ဘန္ေကာက္လို မြန္းက်ပ္႐ႈပ္ေထြးမႈ မရိွဘဲ ေအးေအးသက္သာရိွတဲ့ ၀န္းက်င္မို႔လည္းပါရဲ႕။

ကြၽန္ေတာ့္သေဘာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္သာ ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္မွ ဆက္မသြားဘဲ ခ်င္းမိုင္မႇာပဲ စတည္းခ်မိမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အခုေတာ့ ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို တစ္ခါမႇ မေရာက္ဖူးေသးေလသူ ကြၽန္ေတာ့္သမီးေတာ္ ငါးက်ည္းေၾကာ္ရဲ႕ အလိုဆႏၵကို လိုက္ေလ်ာၿပီး ဘန္ေကာက္ကို သြားဖို႔ ခရီးစဥ္ ထည့္ဆြဲခဲ့ပါတယ္။ ခ်င္းမိုင္ကေန ဘန္ေကာက္ကို သြားဖို႔ေတာ့ ေလယာဥ္ စီးမေနေတာ့ဘဲ ရထားစီးဖို႔ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ကပဲ ဆံုးျဖတ္ ေရြးခ်ယ္ထားႏွင့္ခဲ့တယ္။

ခက္တာက ခ်င္းမိုင္မႇာ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ကိုယ္ရင့္တတူ ရင္းႏွီးတဲ့သူ မရိွဘူး။ အသိအကြၽမ္းလည္း ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္း ရိွလွတာ မဟုတ္ဘူး။ မႏွစ္က တစ္ေခါက္သြားတုန္းက သိခဲ့တဲ့သူ တစ္ေယာက္ ရိွတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္သူရည္းစားအျဖစ္ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏႇစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္က သိကြၽမ္းခင္မင္ခဲ့ဖူးသူ တစ္ေယာက္ ရိွတယ္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ေတြမွာကလည္း သူတို႔အလုပ္နဲ႔သူတို႔ ျဖစ္ေနသလို သိပ္လည္း အရင္းႀကီး မဟုတ္ေတာ့ ရထား လက္မွတ္ကို ႀကိဳ၀ယ္ ခိုင္းထားလို႔ မရဘူး။

အို. . . ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ဆိုၿပီး ညေနငါးနာရီေလာက္မႇာ ခ်င္းမိုင္ၿမိဳ႕ထဲ ေရာက္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းလိုပဲ ဘူတာ႐ံုကို ေျပးသြားခဲ့ပါတယ္။ ဟိုက်ေတာ့ လက္မႇတ္႐ံုမွာက က်ီးနဲ႔ ဖုတ္ဖုတ္။ တာ၀န္က် အေရာင္းစာေရးေလး တစ္ေယာက္ပဲ ရိွရွာတယ္။ သို႔ေသာ္ သူက ေလေအးစက္ တပ္ဆင္ထားတဲ့ အခန္းထဲမွာ သန္႔လို႔ ျပန္႔လို႔ရယ္။ သူ႔ေရွ႕မႇာလည္း ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔။

ကြၽန္ေတာ္က နက္ျဖန္ညရထားနဲ႔ ဘန္ေကာက္ကို သြားလိုေၾကာင္း ေျပာေတာ့ သူက ကြန္ပ်ဴတာမႇာ ႏွိပ္ၾကည့္ၿပီး ထိုင္ခံုနဲ႔ သြားရမယ့္ ရထား ရိွေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ အိပ္စင္ရထားေတာ့ မရႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ သြားတာေပါ့။ ရထားခ ဘတ္ေငြ ၆၆၁ ဘတ္ က်သင့္ပါမယ္တဲ့။

ဒါဆို ေလးေစာင္ယူပါမယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာလိုက္တယ္။ သူက ကြၽန္ေတာ့္ နာမည္ကို စာလံုးေပါင္းခိုင္းတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း သတ္ပံုေခၚသလို တစ္လံုးခ်င္း ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ ဒါေလးတစ္ခုပဲ သူ ေမးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ပိုက္ဆံေပးတယ္။ တစ္မိနစ္ေလာက္အတြင္းမႇာ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ပံုႏႇိပ္ထားတဲ့ ရထားလက္မွတ္ေတြ ထြက္လာပါတယ္။ အေရာင္းစာေရးေလးက ကြၽန္ေတာ့္ကို လက္မွတ္ျဖန္႔ျပၿပီး ကြၽန္ေတာ့္နာမည္ စာလံုးေပါင္း မွန္မမွန္ စစ္ခိုင္းပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တြဲနံပါတ္နဲ႔ ထိုင္ခံုနံပါတ္ေတြကို တစ္ေစာင္ခ်င္း ေထာက္ျပေပးပါတယ္။ ေလးေစာင္စလံုးမႇာ ကြၽန္ေတာ့္နာမည္နဲ႔ပါပဲ။

လြယ္ခ်င္ေတာ့လည္း ကြၽန္ေတာ့္ဘ၀ သက္တမ္း ၅၄ ႏႇစ္နီးပါး အတြင္းမွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ရထားလက္မႇတ္ ေလးေစာင္ကို လြယ္လြယ္ကူကူ ၀ယ္ယူ ရရိွခဲ့ဖူးတဲ့ အျဖစ္လို႔ မႇတ္တမ္းတင္ရေတာ့မလို ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ကြၽန္ေတာ္လည္း ဘူတာထဲက ျပန္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒုတိယၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ ဘူတာ ဆိုေပမယ့္ မခမ္းနားဘူး။ မႀကီးက်ယ္လႇဘူး။ မႏၲေလးဘူတာႀကီးနဲ႔ ယွဥ္မယ္ဆိုရင္ က်ယ္ပံု၊ ႀကီးပံုက ဆင္နဲ႔ ဆိတ္ေလာက္ ကြာျခားလွေပတယ္။ မႏၲေလးဘူတာက ဆင္ဆိုရင္ ခ်င္းမိုင္ဘူတာက ဆိတ္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။

သည္လိုနဲ႔ ေနာက္တစ္ရက္ ညဦးပိုင္းမႇာ ဘူတာကို ဆင္းခဲ့ၾကတယ္။ ဘူတာေရာက္ေတာ့မႇ မေန႔က တစ္ခါတည္း လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ကို အခုမွ သတိရၿပီး လုပ္မိရျပန္တယ္။ အဲဒါကေတာ့ အျပန္လက္မွတ္ စံုစမ္းဖို႔ပါ။ ဒါနဲ႔ မေန႔က လက္မွတ္၀ယ္တဲ့ ေနရာကိုပဲ ျပန္သြားလိုက္တယ္။ စံုစမ္းလိုက္တယ္။

အိပ္စင္ရထား ႏွစ္စီး ရိွတယ္။ တစ္စီးက ၆ နာရီခြဲ၊ ေနာက္တစ္စီးက ၇ နာရီခြဲပါတဲ့။ မေန႔က လက္မႇတ္ေရာင္းေပးတဲ့သူကပဲ ေျပာျပတာပါ။ သူ႔မ်က္ႏႇာက ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပါပဲ။ ခက္ထန္တဲ့ မ်က္ႏွာလည္း မဟုတ္သလို အလြန္အမင္း ေဖာ္ေရြပံုလည္း မျပေပမယ့္ သူ႔မ်က္ႏႇာေၾကာင့္ တစ္စက္မႇ စိတ္အေႏႇာင့္အယွက္ မျဖစ္ရပါဘူး။ ၆ နာရီခြဲ ထြက္တဲ့ ရထားက ခ်င္းမိုင္ကို ၈ နာရီခြဲ ၀င္မယ္၊ ၇ နာရီခြဲက ၉ နာရီခြဲ ၀င္မယ္ ဆိုတာကိုပါ ကြၽန္ေတာ္ေမးစရာ မလိုဘဲ သူက ျပည့္ျပည့္စံုစံု ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ လက္မႇတ္ခကေတာ့ ၈၈၂ ဘတ္ က်ပါမယ္တဲ့။ ဒါက်ေတာ့ အိပ္စင္ကိုး။

ကြၽန္ေတာ္လည္း ၀ယ္ခ်လိုက္ျပန္တယ္။ မေန႔က နည္းအတိုင္းပဲ၊ ကြၽန္ေတာ့္ နာမည္ စာလံုး ေပါင္းျပလိုက္တာ တစ္ခုက လြဲလို႔ ဘာမႇလုပ္စရာ မလိုဘဲ ေငြေခ်လိုက္တာနဲ႔ လက္ထဲကို လက္မွတ္ေလးေစာင္က ခ်က္ခ်င္း ေရာက္လာပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ စီးရမယ့္ ရထားက စႀကႍ အမွတ္ ၂ မွာ ဆိုက္မယ္လို႔ သူ႔ဆီက သိရတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ေစာင့္ေနလိုက္ၾကပါတယ္။ ရထားက နာရီ၀က္ေလာက္ ေနာက္က်ၿပီးမႇ ဆိုက္လာတယ္။ ခရီးသည္က သိပ္ မ်ားမ်ားစားစား မရိႇပါဘူး။ ရထားကလည္း စုစုေပါင္းမွ သံုးတြဲေလးပဲ ပါတယ္ ခင္ဗ်။

ဘန္ေကာက္က လာတာလို႔ ယူဆရတဲ့ ခရီးသည္ေတြ ဆင္းလာၾကတယ္။ ဆင္းလာသူေတြ ကုန္သြားေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တက္ရမယ္ မွတ္တာ၊ မတက္ရေသးဘူး။ ရထားတြဲေစာင့္ေတြက တားထားတယ္။

ဘယ္ဟုတ္မတုန္း၊ သူတို႔က ရထားကို “ေရခ်ိဳးေပး” ၾကေသးတာကိုး။ ရထားကို ေရေဆးတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဆပ္ျပာေတြကို ရထားအျပင္ဘက္ ကိုယ္ထည္ ေနရာအႏွံ႔ ေရွ႕က စက္နဲ႔ ဖ်န္းသြား၊ ေနာက္က တစ္ေယာက္က ေရျမႇဳပ္ႀကီးႀကီး ထိပ္မွာ တပ္ထားတဲ့ တံျမက္စည္းဆန္ဆန္ တုတ္ရွည္နဲ႔ လိုက္ပြတ္၊ ေနာက္က လူက ေရပန္းနဲ႔ အဲဒီ့ဆပ္ျပာေတြ စင္ေအာင္ ဖ်န္းသြားတာမို႔ ရထားကို ေရေဆးတာ မဟုတ္ဘဲ “ေရခ်ိဳးေပးတာ”လို႔ ေရးလိုက္မိရတာပါပဲ ခင္ဗ်ား။

ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ဒါမ်ိဳးကို ၀ါသနာပါတတ္သူမို႔ သူတို႔ လုပ္ပံုကိုင္ပံုကို ၾကည့္မိတယ္။ ၀တ္ေက်တန္းေက် ၿပီးကပစ္ မဟုတ္ဘူး။ ဓာတ္ပံုေတြကို ၾကည့္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ ေျပာင္စင္ဖိတ္လက္ေနတဲ့ ရထားတြဲေတြကို ေတြ႕ၾကရမွာမို႔ သူတို႔ရဲ႕ အလုပ္ကို အလုပ္နဲ႔တူေအာင္ လုပ္တတ္ပံုကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ၾကရမႇာပါ။

ရထားတစ္စင္းလံုး ဟိုဘက္သည္ဘက္ အက်အန ေဆးေၾကာသန္႔စင္ ၿပီးေတာ့မွ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရထားေပၚ တက္ရပါတယ္။ ရထားေပၚမႇာေတာ့ ေလေအးစက္က ေအးလို႔ စိမ့္လို႔ရယ္။ ထိုင္ခံုေတြက ဆိုဖာေပၚမႇာ သားေရတု အုပ္ထားတဲ့ ထိုင္ခံုေတြပါပဲ။

ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ၀န္စည္စလယ္ေတြကို ေခါင္းေပၚက တန္းေတြေပၚ ထိုးသိပ္တင္ၿပီး ၀င္ထိုင္လိုက္ၾကတယ္။ သက္ေသာင့္သက္သာ ရိွပါတယ္။

ခဏေနေတာ့ ေခါင္းေလာင္းသံ ၾကားရၿပီး ရထားလည္း ထြက္ပါေတာ့တယ္။ အျပင္ဘက္မႇာ ေမွာင္ေနၿပီမို႔ ဘာမႇ သိပ္ သတိထား ၾကည့္မေနမိေတာ့ဘူး။

ခဏေနေတာ့ လက္မွတ္စစ္ ေပၚလာတယ္။ လက္မွတ္စစ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ အညာေလ အလကၤာနဲ႔ တန္ဆာဆင္ရရင္ “ေခြး တက္လ်က္ခ်င္စရာ ေကာင္းေအာင္”ကို ခ်ဳိေနတာကို သတိထားမိတယ္။ သူက ကြၽန္ေတာ့္အိမ္သူ ထုတ္ေပးတဲ့ လက္မွတ္ေလးေစာင္ကို ၾကည့္တယ္ဆို႐ံု တစ္ခ်က္ ျဖန္႔ၾကည့္လိုက္ရင္း စစ္ေဆးၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္း အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ သူ႔လက္ထဲက ပလိုင္ယာလို ကိရိယာေလးနဲ႔ အေပါက္ေဖာက္သြားတယ္။

ေတာ္ၾကာေနေတာ့ ပလတ္စတစ္အိတ္နဲ႔ ထုတ္ထားတဲ့ မ်က္ႏွာသုတ္ပ၀ါလုိ အသားမ်ဳိး ျခံဳေစာင္ေတြ လာေပးတယ္။ ပလတ္စတစ္အိတ္နဲ႔ အလံု ထုတ္ပိုးထားတယ္။ အိတ္ေပၚမႇာေတာ့ ေလွ်ာ္ဖြပ္လုပ္ငန္းရဲ႕ တံဆိပ္ကို ထိုင္း၊ အဂၤလိပ္ ႏွစ္ဘာသာနဲ႔ ႐ိုက္ႏိွပ္ထားေလရဲ႕။

သူတို႔က ျခံဳေစာင္ လာေပးေနၿပီ ဆိုမွေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း အိပ္ေတာ့တာေပါ့။ ရထားကေတာ့ သံုးတြဲထဲမို႔လား မသိဘူး၊ အသံ ေတာ္ေတာ္ျမည္သလို ရမ္းခါေနတယ္။ အထက္ေအာက္ေတာ့ မခုန္ဘူး။ ဘယ္ညာ တအား ရမ္းခါေနတာပါ။

ခဏေနလို႔ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေရးႏိုးလာေတာ့ ရထားက လာေပးသြားတဲ့ ထမင္းဘူးနဲ႔ ေရခဲေရတစ္ခြက္ကို ကြၽန္ေတာ့္လက္ထဲ ကြၽန္ေတာ့္အိမ္သူက ထည့္ေပးတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ အစာအိမ္က သိပ္ေကာင္းလႇတာ မဟုတ္လို႔ “စားလိုက္ဦး”လို႔ တိုက္တြန္းတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း ပလတ္စတစ္ ထမင္းဘူးကို ဖြင့္စားလိုက္တယ္။ အမယ္… ၾကက္သားဟင္းနဲ႔ ခင္ဗ်။ ထိုင္းပံုစံ၊ အုန္းႏို႔ေလးနဲ႔ ခ်ဳိခ်ဳိ ဆိမ့္ဆိမ့္ စပ္စပ္ေလး ခ်က္ထားတာ။ မိႈနဲ႔ ပန္းင႐ုတ္သီးေလးေတြေတာင္ ပါေသး။ ဟင္းေလးက ေမႊးလို႔ရယ္။ ဟင္းရံက သေဘၤာသီးသုတ္ေလး။ ဆန္ကေတာ့ ထိုင္းဆန္ပီပီ နည္းနည္းေစးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီက ဆန္သစ္ေပၚစမႇာ စားရတာမ်ိဳးရယ္။

စားၿပီးေတာ့ ျပန္အိပ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ဘာရမလဲ။ ေတာ္ေတာ္လည္း အိပ္လို႔ ေကာင္းေနတယ္။ မနက္လင္းျပန္ေတာ့ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ မုန္႔တစ္ခုစီ ရျပန္တယ္။ တြယ္ေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ျပန္အိပ္တာပဲ။ ဘာျဖစ္ေနမွန္း မသိဘူး၊ အိပ္လို႔က လႊတ္ေကာင္းေနတယ္။

တစ္ပိုတစ္ပါး ထသြားေတာ့ ရထားတြဲထဲက အိမ္သာရဲ႕ သန္႔ရွင္းမႈကို သတိထားမိသြားခဲ့ရပါေသးတယ္။

ဘန္ေကာက္ ၀င္လုနီးမွ ျပန္ထလိုက္တယ္။ ဘန္ေကာက္ တ႐ုတ္တန္းနဲ႔ ကပ္ေနတဲ့ ဟြာလန္းေပါင္း ဘူတာမႇာ ဆိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ့ကေန အငွားကားနဲ႔ တည္းခိုရာ ဟိုတယ္ကို သြားတာေပါ့။

ရထားအေၾကာင္းပဲ အဓိကထား ေျပာခ်င္တာမို႔ အျပန္ခရီးစဥ္ဆီပဲ တန္းသြားလိုက္ပါရေစ ခင္ဗ်ား။

အျပန္က်ေတာ့လည္း အဲဒီ့ ဟြာလမ္းေပါင္းမွာပဲ သြားစီးရတယ္။ သည္တစ္ခါက်ေတာ့ တြဲေတြ အေတာ္မ်ားသား ခင္ဗ်။ စိတ္ထင္ ဆယ္တြဲေလာက္ရိႇမယ္ မွတ္တယ္။

သူတို႔ အိပ္စင္တြဲက အိပ္ခန္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သို႔ေသာ္ ေလးေယာက္ခန္းမ်ားသဖြယ္ ကန္႔ထားပါတယ္။ အေပၚ၊ ေအာက္ အိပ္စင္တစ္စံုစီနဲ႔ေပါ့။ ႏွစ္ေယာက္အိပ္စင္ ႏႇစ္ကန္႔လား ပါတယ္။ အိပ္စင္မွာကေတာ့ ဆိုဖာခင္းထားတယ္။

အဲဒီ့အထက္မွာမွ ေမြ႕ယာအပါးလို ျဖန္႔ခင္းလို႔ ရတဲ့ ထိုင္ဖံုလိုဟာမ်ိဳး သံုးခုဆက္ ရိွတယ္။ ရထား ထြက္ၿပီးေတာ့ အိပ္ရာခင္းနဲ႔ ေစာင္ေတြ လိုက္ေ၀ပါတယ္။

ထူးျခားတာက သည္ရထားရဲ႕ ေလေအးစက္က ခိုက္ခုိက္တုန္ေအာင္ ေအးတာပါပဲ။ သို႔ေပမယ့္ အိပ္တဲ့အခါ အိပ္စင္ပတ္လည္ကို ကာထားလို႔ ရတဲ့ ကန္႔လန္႔ကာ ႏွစ္စကို ဆြဲေစ့လိုက္တဲ့အခါမႇာေတာ့ အေအးသက္သာသြားၿပီး သက္ေသာင့္သက္သာ အိပ္လို႔ရသြားပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က သည္ရထားမွာ ညစာမေကြၽးဘူး။ စားေသာက္တြဲက တာ၀န္က် ၀တ္စံု၀တ္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ဘာစားခ်င္လဲဆိုတာ လိုက္ေမးတယ္။ ေစ်းႏႈန္း ေဖာ္ျပထားတဲ့ စားစရာ စာရင္းကတ္ျပားကိုလည္း ျပတယ္။ ညစာအတြက္သာမက မနက္စာအတြက္ပါ ႀကိဳတင္ မွာၾကားႏိုင္ေၾကာင္းလည္း ေျပာပါတယ္။

အဲဒီ့အတြက္ေတာ့ ပိုက္ဆံေပးရတယ္။ ကိုယ္စားရင္ စားသေလာက္ ကုန္တာေပါ့။ ရထားက အလာတုန္းကလို ဒလၾကမ္း လႈပ္ခါမေနေတာ့ဘူး။ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေျငာင္းေျငာင္း ရိွတယ္။ အဲေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္မႇာ အိပ္လို႔ေကာင္းရျပန္တယ္ေပါ့။

သည္ရထားရဲ႕ ေနာက္ထူးျခားခ်က္ တစ္ခုက (ကန္ေတာ့ပါရဲ႕) အလြန္ ေသးေစာ္နံတာပါပဲ။ ဒါနဲ႔ တြဲထိပ္က ေရအိမ္ေတြကို သြားၾကည့္ေတာ့ သန္႔ေတာ့ သန္႔ျပန္႔တာ အမွန္ပဲ။ ေသးေစာ္ကေတာ့ အလြန္နံေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း ေရအိမ္ ႏွစ္လံုးစလံုးရဲ႕ တံခါးေတြကို ေစ့ေနေအာင္ ပိတ္ထားလိုက္ၿပီး ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲေတာ့လည္း အနံ သက္သာသြားျပန္တယ္။

ကြၽန္ေတာ့္ဇနီးကေတာ့ တစ္ညတာ အတြင္းမႇာ အလားတူပဲ အိမ္သာ တံခါးကို သံုးႀကိမ္တိတိ ထပိတ္လိုက္ရေၾကာင္း မနက္က်ေတာ့ ေျပာျပပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အိပ္လိုက္ရင္ တံုးမို႔ မိုးလင္းမွ တစ္ေရးပဲ။

လင္းေတာ့ လမ္းေဘး၀ဲယာကို ၾကည့္မိရျပန္တယ္။ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံပီပီ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရေျမနဲ႔ သိပ္မကြာဘူး။ စိုစိုစိမ္းစိမ္း ရိွတယ္။

ဘူတာငယ္ေလးေတြကို ျဖတ္တယ္။ ခ်င္းမိုင္ဘူတာလိုပဲ လူသူ က်ဲက်ဲပါးပါး၊ ဆိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္၊ သန္႔သန္႔ရႇင္းရႇင္း။ ဘူတာအိုေလးေတြမွန္း သိသာေပမယ့္ သူ႔ဟာေလးနဲ႔သူ စိုစိုလြင္လြင္။ တမင္ စိုက္ပ်ဳိးထားတဲ့ သစ္ပင္ပန္းပင္ေတြနဲ႔ စိမ္းစိမ္းစိုစို။ ဘူတာစႀကႍဆိုလည္း သန္႔ရွင္းလို႔။

ၾကားဘူတာ တခ်ိဳ႕မွာရပ္တဲ့အခါလည္း ရပ္။ အဲဒီ့ဘူတာေတြလည္း အလားတူ၊ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း၊ စိုစိုျပည္ျပည္။ လူသူ က်ဲက်ဲပါးပါး။

ရထားလမ္းနဲ႔ ၿပိဳင္ေနတဲ့ ကားလမ္းေတြကို ျမင္ရတယ္။ လမ္းမက်ယ္ႀကီးေတြ မဟုတ္ေပမယ့္ ျဖဴးေနေအာင္ ေခ်ာတဲ့ ေလးလမ္းသြား အေ၀းေျပးလမ္းေတြပါ။ လမ္းမွာ ဆက္ရာ မရိွ၊ ဖာေထးရာ မရိွ၊ ခ်ိဳင့္ခြက္ မရိွ၊ လိႈင္းတြန္႔ မရိွတာကို ကားသမားပီပီ ေကာင္းေကာင္းႀကီး သတိထားမိေနရျပန္ေသးတယ္။ ရထားကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့မိတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ကူးကို ကြၽန္ေတာ့္ဘာသာ သေဘာက်ေနမိတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ေက်းလက္ကို ဖ်တ္ခနဲ လွမ္းျမင္ခြင့္ ရလိုက္တာေပါ့။

ရြာသိမ္ရြာငယ္ေလးေတြကို ျမင္ရတယ္။ အားလံုး သပ္သပ္ရပ္ရပ္၊ စိုစိုလြင္လြင္။

သည္လိုနဲ႔ ခ်င္းမိုင္ဘူတာကို မနက္ဆယ္နာရီေက်ာ္စမွာ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာက ၀န္စည္စလယ္ေတြ အမ်ားသား။ ဘန္ေကာက္မႇာ ေစ်း၀ယ္လို႔ ေကာင္းလာခဲ့ၾကတာကိုး။ အဲေတာ့လည္း ၀န္စည္စလယ္ အႀကီးစားကိုက ငါးအိတ္၊ အေသးက ငါးအိတ္၊ စုစုေပါင္း အိတ္ဆယ္အိတ္နဲ႔မို႔ ေနာက္ဆံုး ခ်န္ရစ္ၿပီးမွ ရထားေပၚက ဆင္းလိုက္ၾကတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ေရာ ၀န္စည္စလယ္အားလံုးပါ ဘူတာစႀကႍေပၚ ေရာက္သြားခ်ိန္မႇာေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြက ရထားကို ေရ စ ခ်ိဳးေပးေနၾကျပန္ပါၿပီ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္ (ရန္ကုန္ – ၂၈၀၄၁၁)

ယေန႔ (၁၉-၀၅-၁၁) ထုတ္ Bi Weekly Eleven Journal မွာ ေဖာ္ျပပါရိွတဲ့ စာကို ျပန္လည္ တင္ဆက္ထားတာပါ။ 

စမလံုးခ်င္ဘု လံုးလံုးႀကီး စိတ္နာ (၉)

စီးပြားေရးလုပ္ငန္းနဲ႔ အားေပးသူအေပၚ အေလးေပးမႈ

ညေနေစာင္းစျပဳလာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေညာင္းလာၿပီမို႔ အဝင္ဝနားက ထိုင္ခံုတန္းမွာ ထိုင္ရင္း လူေစာင့္ၾကပါတယ္။

စကၤပူရသားေတြရဲ႕ အၾကံႀကီးပံုကို သည္စတူဒီယိုမွာ ထပ္ျမင္လိုက္ရျပန္တာပါပဲ။ ေရွ႕မွာ ေရးခဲ့တဲ့အတိုင္း သူတို႔မွာ ကမၻာလွည့္ခရီးသြားမ်ားကို ဆြဲေဆာင္စရာ ဘာမွ မည္မည္ရရ မရွိတာမို႔ ဒါႀကီးကိုလည္း ေငြကုန္ေၾကးက်ခံၿပီး ေဆာက္လိုက္ျပန္ေပတာပဲဆိုတာ ထင္ရွားေနပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေနတာ အေတာ္ၾကာေတာ့ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ အနားေရာက္လာတယ္။ သူက သည္ထဲက ဝန္ထမ္းေတြ ဝတ္ထားတဲ့ တူညီ ဝတ္စံုကေလးနဲ႔။ ေရေရမြန္မြန္ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေလးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမးခြန္းေလးေတြ ေမးပါရေစလို႔ ေျပာလာပါတယ္။ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေတာ့ ၾကာပါလိမ့္မယ္တဲ့။

အားေနတာပဲ… ေမးပါဆိုေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မတံုး၊ သူက စစ္တမ္း ေကာက္တာကိုးခင္ဗ်။ သူ႔မွာ လက္တစ္ဝါးစာသာသာေလာက္ ရွိတဲ့ စစ္တမ္းေကာက္ရာမွာ သံုးတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာေပါက္စေလး ပါလာတယ္။

ေမးခြန္းေတြက ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထင္ ၅၀-၆၀ ေလာက္ ရွိမယ္။ သူတို႔ စတူဒီယိုရဲ႕ ဝန္ေဆာင္မႈ၊ လိုအပ္ခ်က္စတာေတြကို ပိုက္စိပ္တိုက္ ေမးေတာ့တာကလား။

ကြ်န္ေတာ္ သေဘာက်ေနတယ္။ အလုပ္ဆိုတာ အဲလို လုပ္ၾကမွာေပါ့။ ပရိသတ္ဆီက တံု႔ျပန္ခ်က္ကို ခ်က္ခ်င္းရႏိုင္တဲ့ နည္းေတြ ရွိေနတာပဲဟာ။

ေနာက္တစ္ေခါက္လာခ်င္စိတ္ ရွိေသးလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳး၊ မိသားစုကို ေခၚလာမွာလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြလည္း ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ စနစ္တက် စီစဥ္ထားတဲ့ စစ္တမ္းေမးခြန္းေတြပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ေျဖေပးလိုက္ပါတယ္။ အေျမာ္အျမင္နဲ႔ လုပ္ရပ္ကို သေဘာက်မိလို႔ပါ။

အမွန္ေတာ့လည္း သူတို႔ႏိုင္ငံေတြအတြက္က ဒါမ်ိဳးက အဆန္းမဟုတ္ပါဘူး။ စီးပြားေရးပညာ၊ လူမႈေရးပညာေတြကို ဘြဲ႕လက္မွတ္စကၠဴဆိုတာထက္ လက္ေတြ႕ဘဝမွာ ပီပီျပင္ျပင္ ခ်သံုးေနၾကတဲ့ အေလ့က ထံုလြန္းေနၿပီမို႔ ဒါေတြကို သူတို႔ ေကာင္းေကာင္း လုပ္တတ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာေတာ့ ၅၃ ႏွစ္မွ ႐ုပ္လံုးၾကြ႐ုပ္ရွင္ကို အခုက်ေတာ့မွ ပထမဆံုး ၾကည့္ဖူးခဲ့ရသလို စီးပြားေရးလုပ္ငန္းႀကီးတစ္ခုက စစ္တမ္းကို လူကိုယ္တိုင္ ေျဖရတာမ်ိဳးကိုလည္း အခုက်ေတာ့မွပဲ လုပ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ျမန္မာတိုင္း(မ္) ဂ်ာနယ္က အဲသလို စစ္တမ္းမ်ိဳး အခါအားေလ်ာ္စြာ လုပ္တတ္သလို ကြ်န္ေတာ့္စာအုပ္တိုက္ကလည္း အဲသလို စစ္တမ္းငယ္မ်ိဳး ေလးႀကိမ္လုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ လူကိုယ္တိုင္ေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေမးဖူးေသးပါဘူး။

ေမးလို႔ အားရသြားတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လက္ထဲကို ေရသန္႔ဘူး တစ္ဘူးစီ လာေပးပါတယ္။ ေရသန္႔ဘူးဆိုလို႔ အထင္မေသးနဲ႔ခင္ဗ်။ ေသာက္ေရကိုေတာင္မွ ႏိုင္ငံျခားက တင္သြင္းရတဲ့ ႏိုင္ငံမို႔လားေတာ့ မသိဘူး၊ စကၤာပူမွာ ေရသန္႔ဘူးက အခ်ိဳရည္ဘူးထက္ နည္းနည္း ပိုေဈးႀကီးပါတယ္။

သည္လိုနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ေစာင့္ၿပီးေတာ့မွ လူစံုတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အျပင္ကို ျပန္ထြက္ၾကတဲ့အခါ ဝင္ေပါက္ကေန ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို လက္ေဆာင္ေလးေတြ ေပးလိုက္ပါေသးတယ္။ ဘာမွေတာ့ သိပ္တန္ဖိုး မရွိေပမယ့္ ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုတံဆိပ္နဲ႔ လည္ပင္းမွာဆြဲလို႔ ရတဲ့ နာမည္ကတ္ျပားခ်ိတ္တဲ့ ေကာ္ျပား အိမ္ေလး တစ္ခုရယ္၊ နာမည္ေက်ာ္ ဇာတ္ကားတစ္ကားထဲက ဇာတ္ဝင္ပစၥည္း အေသးစား နမူနာပံုစံနဲ႔ ရင္ထိုးေလးတစ္ခုပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာမွ မဝယ္ျဖစ္ခဲ့ သူဆိုရင္ေတာင္မွ အမွတ္တရေလးတစ္ခုခုကို အခုလို လက္ေဆာင္ေလး ထည့္ေပးလိုက္ၾကတဲ့ စိတ္ကူးကို သေဘာက်ေနမိပါတယ္။

သည္ေနရာမွာ အားေပးသူအေပၚေပးတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈ (customer service) ကို ေက်ာ္လြန္သြားၿပီး အားေပးသူအေပၚ အေလးေပးမႈ (customer focus)ဆီကို ေရာက္သြားတာ သတိထားမိလိုက္ပါတယ္။ အခုေခတ္ ႏိုင္ငံတကာ လုပ္ငန္းနယ္ပယ္မွာ “ဝန္ေဆာင္မႈ” ဆိုတာထက္ “အေလးေပးမႈ”ကို ပို က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေျပာလာပါၿပီ။

“ဝန္ေဆာင္မႈ”မေကာင္းရင္ အားေပးသူက တန္းသိပါတယ္။ အဲဒါဟာ လုပ္ငန္းတစ္ရပ္ကို ေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ျဖစ္သြားေစႏိုင္ေအာင္၊ ခြက္ခြက္လန္သြားေအာင္ လုပ္ပစ္ႏိုင္တဲ့ အားနည္းခ်က္မို႔ အၿပိဳင္အဆိုင္ေတြ ေပါမ်ားလွတဲ့ ဖြံ႕ၿဖိဳး ၿပီးႏိုင္ငံမ်ားက စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတိုင္းဟာ သည္အခ်က္ကို အေသဂ႐ုစိုက္ၾကပါတယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ လုပ္ငန္းတိုင္းက အဲဒါကို သိပ္ဂ႐ုစိုက္ၾကတဲ့အခါ ဝန္ေဆာင္မႈဆိုတာက အားေပးသူအတြက္ အလိုလို ရေနတဲ့ အရာတစ္ခုလိုျဖစ္လာၿပီး သိပ္အမႈ မထားမိတတ္ၾကေတာ့ဘူး။

“ဝန္ေဆာင္မႈ”က ဘာနဲ႔ တူသလဲဆိုေတာ့ အိမ္မႈကိစၥနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ။ အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္ နိစၥဓူဝ လုပ္ေနရတဲ့ အိမ္အလုပ္က သာမန္ကာလွ်ံကာ ၾကည့္ရင္ ဘာမွ အပန္းမႀကီးသလိုပါပဲ။ အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္ အိမ္မႈကိစၥေတြကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္းနဲ႔ လုပ္ထား ကိုင္ထားရင္ ဘယ္သူမွ သတိမထားမိတတ္ၾကပါဘူး။ သည္အိမ္ရွင္မႏွယ္ ေတာ္လိုက္တာလို႔လည္း ခ်ီးက်ဴးဖို႔ ေမ့ေနတတ္ၾကတယ္။ အဲ… အဲဒီ့အိမ္ရွင္မခမ်ာ မႏိုင္မနင္းျဖစ္ေနလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အိမ္မႈကိစၥကို မလုပ္တတ္တဲ့ အိမ္ရွင္မ ျဖစ္ေနလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္အလုပ္ေတြ လစ္ဟာေနၿပီဆို ရင္ေတာ့ ဘယ္သူမဆို တန္းသိေတာ့တာပဲ။

အားေပးသူအေပၚ ေပးေနတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈကလည္း အလားတူပဲ။ ဝန္ေဆာင္မႈ ေကာင္းေနရင္ သတိမထားမိတတ္ၾကဘူး။ (ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရႊေတြရဲ႕ လုပ္ငန္း အေတာ္မ်ားမ်ားမွာကေတာ့ ဝန္ေဆာင္မႈေတြက ခ်ာတူးလန္ၾကျမဲဆိုေတာ့ ေကာင္းေနရင္ အမွတ္ထင္ထင္ သတိထားမိတတ္ၾကပါတယ္။) ေစာေစာက ေျပာသလို သည္ႏိုင္ငံေတြမွာက အၿပိဳင္အဆိုင္ေတြ သိပ္မ်ားေတာ့ ဝန္ေဆာင္မႈေကာင္းေအာင္ သူ႔ထက္ငါ ႀကိဳးစားၾကတဲ့အခါ ဝန္ေဆာင္မႈေကာင္းတာက သိပ္မသိသာသလို ျဖစ္လာတယ္။


သည္အခါ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းနယ္ပယ္မွာ “အားေပးသူအေပၚ အေလးေပးမႈ”ဆိုတာကို ရွာေဖြ ေတြ႕ရွိလာၾကပါတယ္။ အဲဒါကို ခြဲျခားတာကေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပါ။ အားေပးသူအေနနဲ႔ ရလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ဆက္ဆံပံု၊ မ်က္ႏွာထားမ်ား အပါအဝင္ လုပ္ငန္းနဲ႔ ပတ္သက္တာမ်ား အားလံုး ရရွိေနသမွ် အဲဒါ ဝန္ေဆာင္မႈသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုၾကပါစို႔၊ ဘာမဟုတ္တဲ့ လမ္းေဘးက မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္တစ္ဆိုင္ကိုပဲ နမူနာျပပါ့မယ္။

ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ သန္႔ရွင္းမယ္၊ ေဈးသည္ မ်က္ႏွာထား ခ်ိဳမယ္၊ င႐ုတ္သီးမႈန္႔၊ နံနံပင္၊ ငံျပာရည္၊ သံပရာသီး/ေရွာက္သီးစတာေတြလည္း အဆင္သင့္ ရွိေနတဲ့အျပင္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ျပင္ဆင္ထားမယ္၊ ဟင္းရည္ အဆစ္ေတာင္းတဲ့အခါလည္း ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴနဲ႔ အေလာေတာ္ထည့္ေပးမယ္လို႔ အားေပးသူ (သည္ေနရာမွာေတာ့ စားသံုးသူ)က ေမွ်ာ္လင့္ထားပါလိမ့္မယ္။

အဲဒါေတြထဲက တစ္ခုခု ယုတ္ေလ်ာ့ေနရင္ အဲဒါ ဝန္ေဆာင္မႈ မေကာင္းတာေပါ့။ ေဈးသည္က မ်က္ႏွာႀကီး ပုပ္လို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ မသန္႔ရွင္းလို႔၊ ဟင္းရည္ အဆစ္ ေတာင္းေတာ့ ပန္းကန္ဖင္ကပ္ ပါေလ႐ံုေလး ထည့္ေပးလို႔၊ နံနံပင္ေနရာမွာ ပဲသီးေတာင့္ေတြပဲ ခ်ေပးထားလို႔၊ ငံျပာရည္ပုလင္းေလးက ညစ္ပတ္လို႔ စသျဖင့္ တစ္ခုခုညံ့ေနတဲ့အခါ သတိထားမိတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒါေတြ အားလံုး ေကာင္းေနရင္ ဝန္ေဆာင္မႈေကာင္းတယ္ေပါ့။ သို႔ေသာ္ တန္႐ံုလူက အဲဒါကို သတိ မထားမိတတ္သလို ကေန႔ႏိုင္ငံတကာ စီးပြားေရး နယ္ပယ္မွာကို ဒါကို စာသိပ္မဖြဲ႕ၾကေတာ့ဘူး။

အားေပးသူအေပၚ အာ႐ံုစိုက္မႈကက်ေတာ့ အားေပးသူ မေမွ်ာ္လင့္ထားတာကို ရသြားတာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါက ပိုတန္ဖိုးရွိတယ္လို႔ ယေန႔  ၂၁ ရာစု စီမံေရးရာ/ စီးပြားေရးနယ္ပယ္မွာ သတိထားမိလာၾကပါၿပီ။ ေစာေစာက လမ္းေဘး မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ကိုပဲ နမူနာ ဆက္ျပပါ့မယ္။ အဲဒီ့ဆိုင္ေလးက ဝန္ေဆာင္မႈ တအား ေကာင္းတယ္။ ဘာမွ အျပစ္ေျပာစရာ မရွိဘူး။ သည္အထိက ဝန္ေဆာင္မႈပဲ ရွိေသးတယ္။ အားေပးသူ (စားသံုးသူ)ေတြကလည္း သေဘာက်တယ္။ သည္ဆိုင္မွာပဲ စားၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔လိုပဲ ဝန္ေဆာင္မႈ ေကာင္းတဲ့ ေနာက္ထပ္ လမ္းေဘးဆိုင္တစ္ဆိုင္က မလွမ္းမကမ္းမွာ ေပၚလာမယ္ဆိုရင္ ျပႆနာက နည္းနည္း ရွိလာပါၿပီ။

သည္အခါမွာ သူက အားေပးသူအေပၚ အေလးေပးမႈကို စဥ္းစားရပါေတာ့မယ္။ ဆိုၾကပါစို႔၊ သူက ဟင္းရည္ အဆစ္ေတာင္းတဲ့အခါမွာ ဟင္းရည္သာမကဘဲ ၾကက္သြန္ျဖဴ ဆီခ်က္ကေလး လက္ဖက္ရည္ ဇြန္းတစ္ဝက္ေလာက္ကိုပါ အဆစ္ေပးတဲ့ ဟင္းရည္ေပၚ ျဖဴးေပးလိုက္မယ္ဆိုရင္ အားေပးသူ ေမွ်ာ္လင့္မထားတာေလး တစ္ခုကို ရသြားပါၿပီ။ အဲဒါကိုက်ေတာ့မွ အားေပးသူအေပၚ အေလးထားမႈ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။

စီမံေရးရာ/လုပ္ငန္းခန္႔ခြဲမႈကို ပို႔ခ်ေနတာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ သည္ေလာက္နဲ႔ပဲ ရပ္ပါ့မယ္။ သို႔ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ ဥပမာက အၿပိဳင္အဆိုင္ေတြမ်ားလာတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း နယ္ပယ္မွာ ဝန္ေဆာင္မႈထက္ အေလးေပးမႈကို ပိုလို႔ ဂ႐ုထားလာၾကၿပီဆိုတာကို အျမြက္ေလာက္ေတာ့ ျမင္သာလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

တစ္နည္းအားျဖင့္ အရပ္သံုးစကားနဲ႔ ေျပာရင္ အားေပးသူက သူ႔ကို ေနာက္ထပ္ ပံုမွန္အားေပးခ်င္လာေအာင္ “ခ်ဴဆီ”ေလး ထည့္ေပးတာကို အားေပးသူအေပၚ အေလးထားမႈလို႔ ဆိုလိုတာပါ။

အခုလည္း စကၤာပူက ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုသစ္ႀကီးက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ လက္ေဆာင္ေလးကို ေပးလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ သူတို႔ရဲ႕ စီးပြားေရးအရ ပါးနပ္မႈကို ျပလိုက္ပါတယ္။ သည္ေမာင္ေတြက ေရႊက်ိဳးနည္း ပါးနပ္ၾကေပတာပဲ။ ေတာက္… သင္းတို႔ႏိုင္ငံကေတာ့ ခ်မ္းသာၿပီးရင္း ခ်မ္းသာေနေတာ့မွာပဲ။

အဓိကက ဘာလဲလို႔ စဥ္းစားလိုက္တဲ့အခါ ပညာေရးက ေခါင္းထဲ ေပၚလာပါတယ္။ ေရွ႕က စကၤာပူႏိုင္ငံရဲ႕ သမိုင္းကို အျမြက္ေလာက္ ေဖာ္ျပခဲ့စဥ္တုန္းကလည္း ပါပါတယ္။ ၁၉၆၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ား၊ ကိုလိုနီႏိုင္ငံအျဖစ္က လြတ္ေျမာက္ခါစ အခ်ိန္ စကၤာပူကို ျပန္လည္ထူေထာင္မယ္ဆိုေတာ့ စက္မႈလုပ္ငန္း၊ ပညာေရးနဲ႔ ၿမိဳ႕ျပ စီမံကိန္းမ်ားကို အေျခခံတဲ့ ဒတ္(ခ်္)ႏိုင္ငံသား စီးပြားေရး ပညာရွင္ရဲ႕ အစီအစဥ္ေတြအတိုင္း ေဖာ္ေဆာင္ခဲ့တာပါ။ အခု ႏွစ္ငါးဆယ္ အၾကာမွာေတာ့ စကၤာပူ ပညာေရးဟာ ႏိုင္ငံတကာအဆင့္မီ ပညာေရး ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ စကၤာပူႏိုင္ငံသားေတြဟာလည္းပဲ ႏိုင္ငံတကာအဆင့္မီ ပညာေရးကို တတ္ကြ်မ္းထားၾကသူက အမ်ားစု ျဖစ္ေနၾကပါၿပီ။

ဒါကေတာ့ စကၤာပူတစ္ခုတည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကေန႔ အာရွက်ားေတြ အကုန္လံုးလည္း သည္လမ္းစဥ္အတိုင္းပဲ သြားၾကတာပါ။ ၁၉၆၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားမွာ ပညာေရးကို ပံုေအာၿပီး ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံခဲ့ၾကတဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးကို သူတို႔ေတြ ခံစား၊ စံစားေနၾကတာမို႔ တစ္ဖက္က ေတြးရင္ အံ့ဩစရာေတာ့ သိပ္မေကာင္းလွဘူးလို႔ ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

“ပညာဟာ ပီတိကို ျဖစ္ေစတယ္၊ အဆင္တန္ဆာလည္းျဖစ္တယ္၊ အစြမ္းအစလည္းျဖစ္တယ္”ဆိုၿပီး ဖရန္ဆစ္(စ္)ေဘခန္ ေျပာခဲ့ဖူးတာေလးကို သြား သတိရမိပါေတာ့တယ္။ အက်ယ္ရွင္းေတာ့ တစ္ကိုယ္တည္းေနခ်ိန္၊ အနားယူေနခ်ိန္မွာ ပညာေၾကာင့္ ပီတိျဖစ္ရတယ္၊ ေျပာဆိုေရးသားရာမွာလည္း ပညာက အဆင္တန္ဆာ ျဖစ္လာတယ္ (ျမန္မာလိုေတာ့ ပညာရဲရင့္ ပြဲလယ္တင့္ေပါ့။)  ဆံုးျဖတ္ရာနဲ႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကိုင္ရာမွာက်ေတာ့ ပညာဟာ အရည္အခ်င္း အစြမ္းအစ ျဖစ္ေနပါတယ္လို႔ ၁၅၆၁ ခုႏွစ္ဖြား အက္ေဆးဆရာႀကီးက ေျပာခဲ့တာပါ။ ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္တဲ့ စကားပဲဆိုတာ အာရွက်ားေတြက သက္ေသခံေနေလရဲ႕။

 

(ကေန႔ ၂၂-၁၂-၁၀ ထုတ္ ေဒ၀ီဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပပါရိွတဲ့ အတိုင္းပါ။)

စမလံုးခ်င္ဘု လံုးလံုးႀကီး စိတ္နာ (၈)

စကၤာပူက ယူနီဗာဆယ္

အထဲကို ဝင္ခါစမွာပဲ သေဘာေပါက္လိုက္တယ္။ ပိုက္ဆံေတာ့ ေသာက္ေသာက္လဲ ကုန္ေတာ့မယ္ဆိုတာ။ အမွတ္တရ ပစၥည္းဆိုင္ေတြကို ျမင္လိုက္ေတာ့တာကိုး။ ဒါနဲ႔ မျဖစ္ေခ်ဘူးဆိုၿပီး ေငြသြားလဲဖို႔ ၾကံရတယ္။ ဝင္ခြင့္လက္မွတ္က ျဖတ္ၿပီးေနၿပီ။ အေပါက္ကို ေျပာေတာ့ အေပါက္က ရတယ္တဲ့။ ကြ်န္ေတာ့္ လက္ဖ်ံ အတြင္းပိုင္း တံေတာင္ဆစ္နားမွာ တံဆိပ္တစ္ခု ႐ိုက္ေပးလိုက္တယ္။ ဘာမွလည္း မထင္ဘူး။ ဟင္… ထင္လည္း မထင္ဘူးဆိုေတာ့ မပူပါနဲ႔၊ သူတို႔ ဓာတ္မီးနဲ႔ ထိုးၾကည့္ရင္ ထင္ပါတယ္ဆိုၿပီး ဓာတ္မီးနဲ႔ ထိုးျပေတာ့ ဟုတ္သဗ်၊ ထင္တယ္။ ဂဏန္းနံပါတ္ေတြ ေပၚလာတယ္။

ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ရယ္၊ အင္ဒိုးနီးရွားက စာနယ္ဇင္းဆရာေလးရယ္ ႏွစ္ေယာက္သား ေငြလဲမယ့္ ဘဏ္ခြဲကို သြားရွာရတယ္။ ေတာင္ေမး၊ ေျမာက္ေမး ေမးလိုက္ေတာ့မွ ဟိုလူက လမ္းၫႊန္၊ သည္လူက လမ္းၫႊန္၊ အေပၚတက္၊ ေအာက္ဆင္းနဲ႔ ဗ်ာမ်ားလိုက္ေတာ့ ေငြလဲမယ့္ ဘဏ္ခြဲေလးဆီကို ဒုတ္ဒုတ္ထိ ေရာက္ပါေတာ့တယ္။ ဟိုက်ေတာ့ စာေရးမက ဖုန္းေျပာေတာ္မူေနေသးလို႔ စိတ္မရွည္ခ်င္စရာ ေကာင္းစြာ ေစာင့္ေနရေသးတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ့္မွာ ပါလာတဲ့ အေမရိကန္ ေဒၚလာကို လဲပါတယ္။  အဲဒါေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ပိုင္ ပိုက္ဆံပါ။ ကြ်န္ေတာ့္လက္ ကြ်န္ေတာ္သိေနလို႔ လိုလိုမယ္မယ္ သံုးရာဖိုး လဲပစ္လိုက္တယ္။ အင္ဒိုနီးရွားက သူ႔အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံသံုး ပိုက္ဆံ “႐ူပီယာ”ကို လဲတယ္။ ေငြလဲႏႈန္းက စကၤာပူ ေဒၚလာ တစ္ေဒၚလာကို အင္ဒိုနီးရွား “႐ူပီယာ” ၆၅၅၀ ရွိသဗ်။ အေမရိကန္ေဒၚလာ တစ္ေဒၚလာ ဆိုရင္ေတာ့ဗ်ာ ႐ူပီယာ ၉ဝ၀ဝ ခင္ဗ်။ အံမယ္မင္း… ေဒၚလာ တစ္ရာ ေလာက္မ်ား လဲထားလိုက္ရင္ လက္ထဲမွာ အင္ဒို ပိုက္ဆံ ကိုးသိန္းႀကီးမ်ားေတာင္ ကိုင္သံုးရမွာ။

ေငြလဲတာကေတာ့ ဘာမွ မခက္ပါဘူး။ အဲဒီ့ မယ္မင္းႀကီးမ ဖုန္းထဲမွာ အေၾကာရွည္ေနတာ ေစာင့္ရတာေလး တစ္ခုပါပဲ။ ဘဏ္ျဖစ္ေနေလေတာ့ကာ ႏိုင္ငံကူး လက္မွတ္ စာအုပ္ေလး ဘာေလးေတာ့ ထုတ္ျပရတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ သူေပးတဲ့ ပံုစံစာရြက္မွာ နာမည္နဲ႔ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ နံပါတ္ျဖည့္၊ လက္မွတ္ ထိုးေပးလိုက္ေတာ့ စကၤာပူေဒၚလာေတြ လက္ထဲေရာက္လာတယ္။

ႏွစ္ေယာက္သား အထဲ ျပန္ဝင္ၾကတယ္။ အေပါက္ဝမွာ လက္ဖ်ံေလး လွန္ျပ၊ မီးနဲ႔ထိုးၾကည့္၊ ဝင္ေစ။ ဘာမွ မခက္ဘူး။ တယ္နိပ္တာပဲ။ အထဲေရာက္ေတာ့ အဖြဲ႕က မစံုေတာ့ဘူး။ တာဝန္ခံၿပီး လိုက္ပို႔ေပးတဲ့ ကုမၸဏီက တ႐ုတ္ကေလးကိုလည္း မေတြ႕ဘူး။ အဲဒီ့ တ႐ုတ္ကေလးက “ဘဟာစာ”ဆိုတဲ့ အင္ဒို နီးရွန္းစကား တတ္တယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမ့ေမ့ၿပီး ဘဟာစာ စကားနဲ႔ ေျပာမိေနတတ္တယ္။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို အင္ဒိုနီးရွားနဲ႔ ေရာေရာ သြားတာကိုး။ မ်က္ႏွာေပါက္ေတြက ခပ္ဆင္ဆင္ဆိုေတာ့ မွားတဲ့အခါလည္း မွားေပမေပါ့။

အထဲကို ဆက္ဝင္သြားေတာ့မွ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေနတဲ့ အင္ဒိုနီးရွား လူငယ္ေလး ႏွစ္ေယာက္ကို ေတြ႕တယ္။ ဒါနဲ႔ ၁၂ နာရီတိတိမွာ သည္ေနရာမွာ ျပန္ဆံုၾကမယ္၊ ေတြ႕တဲ့သူကို ေျပာလိုက္လို႔ မွာရပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ဟိုေလွ်ာက္ သည္ေလွ်ာက္နဲ႔၊ ဓာတ္ပံု တဖ်တ္ဖ်တ္႐ိုက္ေပေတာ့ေပါ့။ အမွန္ေတာ့ စကၤာပူမွာ ေဟာလီးဝု(ထ္)အတုကေလးတစ္ခု ဖန္တီးထားတာပါပဲ။ အတုေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္အထိ အစစ္နဲ႔ တူသလဲဆိုရင္ အဲဒီ့က ျပန္လာၿပီး ေနာက္တစ္ရက္ အင္တာနက္က Facebook ဆိုတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ား ဆံုစည္းၾကရာ စာမ်က္ႏွာမွာ အဲဒီ့တုန္းက ႐ိုက္ခဲ့တဲ့ ပံုေတြ တင္လိုက္ေတာ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ ေရာက္ေနတဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က “အေနာက္ဘက္ ကမ္းေျခကို ေရာက္လာတာလား”လို႔ လွမ္းေမးပါတယ္။ “မဟုတ္ဘူးဗ်ိဳ႕၊ အဲဒါ စကၤာပူ”လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္ရပါတယ္။ [အေနာက္ဘက္ ကမ္းေျခဆိုတာက ေဟာလီးဝု(ထ္)ရွိရာ ေလာ့ဆဲ(န္)ဂ်လိ(စ္)ၿမိဳ႕ ပါဝင္တဲ့ ေဒသကို ေခၚတာပါ။]

မာရီလင္ မြန္႐ိုးအတုကိုလည္း ေတြ႕တာနဲ႔ ဓာတ္ပံုတြဲ႐ိုက္လိုက္ေသးတယ္။  မြန္႐ိုးအစစ္က ရွိလည္း မရွိရွာေတာ့ပါဘူး။ ရွိလည္း ကြ်န္ေတာ့္အေမ အရြယ္ေလာက္ ေနမွာပါ။ အခု မြန္႐ိုးအတုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္သမီးအရြယ္ေလးပဲ။ သူကလည္း ဂိုက္က ခပ္ေပးေပး၊ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ဂိုက္ေပး ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ဆိုေတာ့ ဟန္႔ကို က်လို႔။

တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဓာတ္ပံုေတြ နင္းကန္ ႐ိုက္ခဲ့တာကလား။ အခုေခတ္ ကင္မရာဆိုတာ ဖလင္ဖိုးကလည္း မကုန္ေတာ့ အားမနာ လွ်ာမက်ိဳး ႐ိုက္ခ်င္တိုင္း ႐ိုက္လို႔ ေကာင္းေနေပတာကိုး။ ၿပီးေတာ့ သိပ္႐ိုက္တတ္စရာလည္း မလိုဘူး။ ကင္မရာက သူ႔ဟာနဲ႔သူ ေတာ္သလို ၾကည့္လုပ္ေပးသြားတာဆိုေတာ့ နိပ္မွ နိပ္။

သို႔ေသာ္ ခ်စ္စြာေသာ စာဖတ္သူေတြကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ပံုေတြနဲ႔ မႏွိပ္စက္ ေတာ့ပါဘူး။ စာေရးသူတခ်ိဳ႕ဆို ခရီးသြားေဆာင္းပါးေတြ ေရး၊ ၿပီးရင္ သူတို႔ပံုေတြ နင္းကန္ထည့္ၾက။ အဲဒါကို ၾကည့္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဟားခဲ့ဖူးတာမို႔ ဝဋ္လည္မွာ စိုးလို႔ပါခင္ဗ်။ သက္ဆိုင္ရာ ေနရာဌာနနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ အလ်ဥ္းမပါတဲ့ ပံုမ်ားကိုသာ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။ (သည္စာေတြကို စုၿပီး လံုးခ်င္း ထုတ္ျဖစ္ရင္ေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ့္ပံုေတြ ထည့္မွာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္စာအုပ္၊ ကြ်န္ေတာ့္ပရိသတ္စစ္စစ္က ဖတ္မယ့္စာအုပ္ျဖစ္တဲ့ အတြက္ သိပ္အားနာစရာ မလိုဘူး။ မဂၢဇင္း/ဂ်ာနယ္မွာက်ေတာ့ သူ႔ပရိသတ္၊ ကိုယ့္ပရိသတ္က ေရာေနတာ။ ကိုယ့္ပရိသတ္ မဟုတ္သူမ်ား ခမ်ာမယ္ အေရး မေကာင္းလွတဲ့ စာကို ေအာင့္ဖတ္ေနရတဲ့ ၾကားထဲက ပံုနဲ႔ပါ အႏွိပ္စက္ခံရမယ္ဆို ဘယ္ေတာ္ပါ့မလဲေနာ္။) [အဟဲ… သည္ ဘေလာ့(ဂ္)မွာေတာ့ ကိုယ့္ပရိသတ္နဲ႔ ကိုယ္ပဲ အားမနာေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဂိုက္ေပးၾကမ္းေနတာေတြပါ တင္ပစ္လိုက္စမ္းမယ္။ ကိုးနတ္ရွင္က မ်က္ႏွာသာေပးသေလာက္ေပါ့။ 😛 ]

၁၉၉၉ တုန္းက ေရာက္ခဲ့တဲ့ ဩစေၾတးလ်က ေျမေခြးစတူဒီယိုက တကယ္ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္တဲ့ စတူဒီယိုလုပ္ထားၿပီး အဲဒါကိုမွ အပန္းေျဖ လာေရာက္ ၾကည့္႐ႈလိုသူမ်ားလည္း ၾကည့္လို႔ရေအာင္ စီစဥ္ထားတာျဖစ္ပါတယ္။ စကၤပူရက ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုကေတာ့ အပန္းေျဖသက္သက္ပါ။ ဒစၥနီဥယ်ာဥ္ဆန္ဆန္ေပါ့။
နာမည္ေက်ာ္ ဝက္ဝက္ကြဲ ေအာင္ျမင္တဲ့ ဇာတ္ကားေတြရဲ႕ ဇာတ္ဝင္ အခမ္းအနားေပါင္းစံုနဲ႔ ဆင္ယင္ထားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဟိုေလွ်ာက္ သည္ေလွ်ာက္ ဟိုၾကည့္သည္ၾကည့္နဲ႔။

မွတ္မွတ္ရရ အသက္ ၅၃ ႏွစ္ထဲ ေရာက္မွ “သရီးဒီ”လို႔ ေခၚတဲ့ ႐ုပ္လံုးၾကြ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ဖူးေတာ့တာကို မွတ္တမ္းတင္ရပါလိမ့္မယ္။ အမယ္… နိပ္သဗ်။ သရီးဒီမွ ႐ိုး႐ိုး မဟုတ္ဘူး။ အထဲက ဇာတ္လိုက္က ႏွာေခ်ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မ်က္ႏွာကို ေရစက္ကေလးေတြ လာစင္တယ္၊ အထဲက လမ္းၾကမ္းမွာ လွည္းစီးသြားရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေနတဲ့ ခုန္ေတြကပါ တဝုန္းဝုန္း ထလႈပ္တယ္။ ဆယ့္ငါးမိနစ္စာ ကာတြန္း ကားတိုေလးေပမယ့္ ၾကည့္ရတာ အေတာ္နိပ္သား။

ဘယ္လို လုပ္ထားတာလဲ သိခ်င္လို႔ “သရီးဒီ”ၾကည့္ မ်က္မွန္ကို ဖယ္ၾကည့္ေတာ့ ပိတ္ကားေပၚက အ႐ုပ္ေတြက ဝါးတားတားျဖစ္ေနသဗ်။ မ်က္မွန္တပ္လိုက္ေတာ့မွ ႐ုပ္လံုးေတြက ၾကြလာတာ။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းေပတာပဲ။

ေနာက္တစ္ခုက ကဇာတ္႐ံုထဲမွာ ကႀကိဳးကကြက္၊ မီးေပးပံု ဆန္းဆန္းနဲ႔ တင္ဆက္တာ။ အဲဒါေတာ့ အဲဒီ့႐ံုထဲ ဝင္အိပ္တာ သက္သက္ပါ။ မေန႔ညက ေကာင္းေကာင္း အိပ္မထားရေတာ့ အဲဒီ့႐ံုထဲမွာ ကဇာတ္ကို ၾကည့္သလိုလိုနဲ႔ အိပ္ပစ္လိုက္တာ။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ေကာင္းေကာင္း အိပ္လိုက္ရေတာ့ လူက ေတာ္ေတာ္ လန္းသြားတယ္။

မနက္စာကိုေတာ့ အဲဒီ့ထဲမွာပဲ အသားညႇပ္ေပါင္မုန္႔၊ ကိုကာကိုလာတို႔နဲ႔ ၿပီးလိုက္ရတယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္လို႔ရတဲ့ ေခ်ာင္ကေလးေတြ လုပ္ေပးထားတာမို႔ ေဆးလိပ္လည္း ေသာက္ႏိုင္ေနပါတယ္။

မိုးက သည္းသည္းမည္းမည္း ထရြာျပန္ေသးတယ္။ စကၤာပူက အခ်ိန္အခါ မေရြး မိုးရြာတတ္တဲ့ ပံုပဲ။ မုတ္သံုေဒသရဲ႕ ပင္လယ္ကမ္းစပ္က ၿမိဳ႕ေပကိုး။ အမွတ္တရ ပစၥည္းေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ ဝယ္ျဖစ္ပါတယ္။ အရင့္အရင္က ႏိုင္ငံျခားေရာက္ရင္ ပိုက္ဆံတြက္ၿပီး သိပ္မဝယ္ျဖစ္သေလာက္ အခုတစ္ေခါက္မွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ဝယ္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘ႑ာေရးအေျခ အေနေလးက နည္းနည္းဟုတ္ေနတာကိုး။

ဒါေတာင္မွ ကပ္ေစးနည္းတဲ့ ဉာဥ္က ေသြးထဲမွာ ရွိေနေသးေတာ့ ေနရာတကာ ဆတ ဆတ လုပ္ေနမိတာခ်ည္းပါပဲ။ ဒါက သမီးအတြက္၊ ဒါက သားအတြက္၊ ဒါက မိန္းမအတြက္ စသျဖင့္ေပါ့။ ယူနီဗာဆယ္စတူဒီယို အမွတ္တံဆိပ္ေလးေတြနဲ႔မို႔ တကယ့္အမွတ္တရေတြပါပဲ။ စြပ္က်ယ္ (တီရွပ္)၊ ေသာ့တြဲ၊ ေဆးလိပ္ခြက္၊ ေက်ာပိုးအိတ္၊ ေကာ္ဖီေသာက္တဲ့ မတ္ခြက္စသျဖင့္ စံုစီနဖာေလွ်ာက္ ဝယ္လိုက္တာ အိတ္ႀကီးတစ္အိတ္ ရေရာပဲ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕ကေတာ့ ကြဲခ်င္တိုင္း ကြဲေနၾကတာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အတူ ရွိေနတာကသည္ေနရာကို စေရာက္ၿပီး ေငြလဲကတည္းက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အတူ ပါခဲ့တဲ့ အင္ဒိုနီးရွား လူငယ္ေလးပါပဲ။

(ကေန႔ ၁၅-၁၂-၁၀ ထုတ္ ေဒ၀ီဂ်ာနယ္ အမွတ္၉ မွာ သည္ေလာက္အထိ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ကိုးနတ္ရွင္ကို စိတ္မခ်လို႔ ဂ်ာနယ္ မထြက္ေသးခင္ လြန္ခဲ့တဲ ၁၃ နာရီေလာက္က တင္လိုက္ေပမယ့္ ပရိသတ္က ဖတ္လို႔ မရဘူး၊ Page not found ပဲ ေပၚေနတယ္လို႔ ေအာ္ေနၾကတာမို႔ ဒုတိယအႀကိမ္ ထင္တင္လိုက္တာပါပဲ။ ေအာင္ျမင္ပါေစဟု တိုးတိုးတစ္မ်ိဳး၊ က်ယ္က်ယ္တစ္၀ ဆုေတာင္းလိုက္ပါ၏။ 😛 )

စမလံုးခ်င္ဘု လံုးလံုးႀကီး စိတ္နာ (၇)

ေလဟာျပင္က ေဆးလိပ္မေသာက္ရတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္တန္း

သို႔ေသာ္ မဆံုးေသးဘူးခင္ဗ်။ တစ္နာရီေလာက္ေနေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ဖုန္း လွမ္းဆက္တယ္။ ေသာက္ၾကမလားတဲ့။ အိုး… လုပ္လိုက္ေလ၊ ၾကာသလားလို႔ေပါ့။

ဟိုတယ္ကေန တကၠစီတစ္စီးနဲ႔ ခ်ီၾကပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက စကၤာပူကို ကြ်မ္းက်င္သူမို႔ သူသြားလိုရာ ေလဟာျပင္ စားေသာက္ဆိုင္ကို ဒုတ္ဒုတ္ထိ ေရာက္သြားတယ္။ မီတာမွာ ျပတာက တစ္ခု၊ ေတာင္းတဲ့ ပိုက္ဆံက အဲဒီ့ထက္ ပိုေနတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ေတာင္းသလို ေပးလိုက္ရတာပ။ ဘာမွန္းမွ မသိတာ။ မီတာမွာကလည္း ဂဏန္းက အႀကီးတစ္ခု၊ အေသးတစ္ခု ျပေနတာကိုး။ အဲဒီ့ ႏွစ္ရပ္ေပါင္းဆိုရင္ေတာ့ သူေတာင္းတဲ့ ပိုက္ဆံက ဟုတ္တုတ္တုတ္ပဲေလ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ေလဟာျပင္ စားေသာက္ဆိုင္ဝင္းႀကီးထဲက ေနရာလြတ္ ေက်ာက္စားပြဲတစ္ခုမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက သူ စားခ်င္တဲ့ ကမာနဲ႔ ၾကက္ဥေၾကာ္မွာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂံုးခ႐ု အခြံမႏႊာရေသးတာေလးေတြ မွာတယ္။ သူက သည္ေနရာကို လာေနက်ဆိုေတာ့ သူ႔ကိုပဲ ဆရာ တင္ရတာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အနက္ပတ္ ႏွစ္ထပ္ကြမ္းႀကီးလည္း ပါလာတာမို႔ ပုလင္းကို ဖြင့္လိုက္ၾကတယ္။

စားေသာက္ဆိုင္ ဝိုင္းထဲမွာေတာ့ လူေတြ ၾကက္ပ်ံမက်။ ကြ်န္ေတာ္လည္း စီးကရက္တစ္လိပ္ ထုတ္ဖြာလိုက္တယ္။ အနက္ပတ္ ႏွစ္ထပ္ကြမ္းႀကီးကိုေတာ့ ဆိုင္က ခ်ေပးတဲ့ တစ္ခါသံုး ပလတ္စတစ္ခြက္ထဲ သြန္ထည့္၊ ေရခဲထည့္၊ ေရေလး ေရာၿပီး ခ်ၾကပါတယ္။

အနက္ပတ္က အနက္ပတ္ပါပဲ။ ေရာေမႊ ဝစၥကီအေကာင္းစားရဲ႕ အရသာ အတိုင္း ခ်ိဳျမပါတယ္။ ဝစၥကီ ညံ့ၿပီး အဝင္မေကာင္းရင္ေတာ့ ဆိုဒါနဲ႔ ေရာၿပီး ေသာက္ေပမယ့္ အခုလို ဝစၥကီ အေကာင္းစားက်ေတာ့ မူလ အရသာကို ဖ်က္ ဆီးေလမယ့္ ဆိုဒါကို မလိုလားအပ္ဘူးလို႔ ယူဆတာမို႔ ေရေလးနဲ႔ ေရာၿပီး က်ိတ္တာပါ။ လူတစ္ကိုယ္ အႀကိဳက္တစ္မ်ိဳးေပါ့ေလ။ ကြ်န္ေတာ္ ေသာက္ပံုကမွ မွန္တယ္။ ဆိုဒါနဲ႔ ေရာတဲ့သူက မွားတယ္လို႔ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။

ကြ်န္ေတာ္ အရက္မေသာက္တာ ၾကာပါၿပီ။ ဘာရယ္ မဟုတ္ဘူး။ ရာသီဥတုက ပူေတာ့ ေသာက္ၿပီး ရင္ပူတာ၊ ေခြ်းေစးျပန္တာ၊ ညတစ္ဝက္ႀကီး ေရငတ္တာေတြကို မခံခ်င္လို႔ မေသာက္တာပါ။ ဘီယာကေတာ့ ခဏခဏ ေသာက္ျဖစ္တတ္တယ္။ သို႔ေသာ္လည္း သံုးေလးခြက္နဲ႔ ၿပီးလိုက္တာပါပဲ။ သည္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ကက်ေတာ့ ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း ေသာက္ျဖစ္တတ္တယ္။ သူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔က ငယ္သူငယ္ခ်င္းဆိုေပမယ့္ အလုပ္ခ်င္းလည္း မဆက္စပ္၊ ဘဝခ်င္းလည္း တျခားစီ ဆိုေတာ့ သည္လို ေသာက္မွပဲ ဆံုၾကတာေလ။

အခုက်ေတာ့ မတိုင္ပင္ထားပဲနဲ႔ တစ္ေလယာဥ္တည္းစီး၊ တစ္ဟိုတယ္တည္း အပ္က်မတ္က် ဆံုျဖစ္တဲ့အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေသာက္ၾကတာ။ ေရာက္တတ္ရာရာ စကားဖြာရင္းေပါ့။

သူ မွာလိုက္တာက ကမာနဲ႔ ၾကက္ဥေၾကာ္ျဖစ္ေပမယ့္ လာခ်တာက ပုစြန္နဲ႔ ၾကက္ဥေၾကာ္ျဖစ္ေနတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက စားပြဲထိုးကို ျပန္ေခၚၿပီး ေျပာယူရတယ္။

ေတာ္ေနၾကာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေနတဲ့ ေနရာကို မ်က္ႏွာျဖဴ စံုတြဲက လာေပါင္းထိုင္ပါရေစ လုပ္တယ္။ ထိုင္ေပါ့။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ေဆးလိပ္ ေသာက္တယ္လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးက ေဆးလိပ္မေသာက္ရလို႔ ေရးထားတယ္ေလတဲ့။

ဟင္…

ဒါနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ကို မ်က္စိကစားလိုက္ေတာ့ ဟုတ္သဗ်။ ေဆးလိပ္ မေသာက္ရ စာတန္းေတြ ေတြ႕ရပါေသာ္ေကာ။ ဘုရား… ဘုရား…

ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး စိတ္ပိန္သြားတယ္။ အရက္ကေလး ေသာက္တဲ့အခ်ိန္ စီးကရက္ေလးေတာ့ ဖြာခ်င္ေသးတာပ။ မဟုတ္ေသးပါဘူး စကၤာပူရယ္။ ဒါ အလံုပိတ္ အခန္းလည္း မဟုတ္တဲ့ တကယ့္ ေလဟာျပင္ႀကီးထဲမွာ။

စားပြဲထိုးကို အကူအညီေတာင္းရျပန္တယ္။ ဟုတ္တယ္။ ေဆးလိပ္မေသာက္ရတဲ့ ေနရာတဲ့။ သို႔ေသာ္ ေသာက္ခ်င္ရင္ ဟိုးဘက္ထိပ္က စားပြဲကို ေရႊ႕ေပးမယ္တဲ့။

ေရႊ႕ၾကရေတာ့တာေပါ့။ အမ်ားသံုး အိမ္သာနဲ႔ လူသြားစႀကႍေလးပဲ ျခားတဲ့ စားပြဲတစ္လံုးမွာ ဝင္ထိုင္ၾကတယ္။ အနားက စြပ္က်ယ္နဲ႔၊ ေဘာင္းဘီတိုနဲ႔၊ ဆိုင္က အလုပ္သမားလား၊ ဆိုင္ရွင္လားေတာ့ မသိဘူး၊ တ႐ုတ္တစ္ေယာက္ကလည္း စီးကရက္ကို ေထာင္းေထာင္းထေအာင္ ေသာက္ေနတယ္။

“အမွန္က သည္ေနရာက ေဆးလိပ္ လံုးလံုး မေသာက္ရတဲ့ ေနရာဗ်။ ဒါ ေပမယ့္ မပူနဲ႔၊ ခ်သာ ခ်ပါ။ ဖမ္းတဲ့ေကာင္ေတြလာရင္ ေလခြ်န္လိုက္မယ္။ အဲဒီ့ အခါက် လက္ထဲက စီးကရက္ကို အျမန္ဆံုးသာ လႊင့္ပစ္လိုက္”လို႔ အဲဒီ့တ႐ုတ္ႀကီးက စီးကရက္ အဖြာမပ်က္ဘဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အားေပးပါတယ္။

စကၤာပူ ညခ်မ္းက အိုက္စပ္စပ္ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ေသာက္လိုက္ၾကတာ တစ္လီတာဝင္ ပုလင္းသစ္ႀကီး တစ္ဝက္ က်ိဳးသြားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက နက္ျဖန္ျပန္မွာ။ ကြ်န္ေတာ္က သန္ဘက္ခါမွ ျပန္မွာ။

နာရီျပန္ တစ္ခ်က္ထိုးေလာက္က်ေတာ့မွ ဝိုင္းသိမ္းလိုက္ၾကၿပီး အငွားယာဥ္ တစ္စီးနဲ႔ ဟိုတယ္ကို ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ စီးကရက္ကိုလည္း အဝေသာက္ခဲ့ၾကတာေပါ့။ ဖမ္းတဲ့ေကာင္ေတြလည္း ေပၚေတာ့ မလာရွာၾကပါဘူး။

မေသာက္တာ ၾကာလို႔လား မသိဘူး။ ေသာက္လို႔ ေကာင္းလိုက္တာ။ အခ်ိန္ေၾကာင့္သာ ရပ္လိုက္ရတယ္၊ ဆက္ေသာက္မယ္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ သံုး၊ ေလးခြက္ ေရွာခနဲ ဝင္သြားႏိုင္တဲ့အေနအထား။ မူးတာေတာ့ မူးေနမွန္း သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သတိလက္လြတ္ ခ်ိဳ႕ယြင္းသည္အထိေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး။ “ပမာဒ ႒ာန”ဆိုတဲ့ ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းကို ျဖစ္ေစေသာ “မစၦာ” ယစ္ျခင္းကို မေရာက္ေသးဘူးေပါ့ခင္ဗ်ာ။

ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေခါင္းခ်လိုက္တာနဲ႔ တံုးပဲ။ မနက္ ေစာေစာ ထရဦးမွာမို႔ ဟိုတယ္က ေပးထားတဲ့ နာရီကို ႏိႈးစက္ေပးၿပီး အိပ္ခ်လိုက္တာပါ။

ေနာက္ဘဝနဲ႔ ေဟာလီးဝု(ထ္)

ေနာက္တစ္ရက္မနက္က်ေတာ့ အေျခအေန ေကာင္းတယ္။ မေန႔ညက နည္းနည္း မ်ားသြားလို႔ နည္းနည္း ပ်ိဳ႕တို႔တို႔ေလးျဖစ္ခ်င္ေနတာကလြဲရင္ မဆိုးဘူး။ ဟိုတယ္က ေကြ်းတဲ့ မနက္စာေတာ့ စားမေနေတာ့ဘူး။ လူက ပ်ိဳ႕တို႔တို႔ ျဖစ္ေနတာကိုး။

ကေန႔ေတာ့ အခမ္းအနားနဲ႔ ဖြင့္မယ့္ ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုကို သြားၾကမွာတဲ့။ သြားေပါ့။

ထံုးစံအတိုင္း ေစာင့္ၾကရျပန္တယ္။ သည္တစ္ခါက်ေတာ့ ေယာက်ာ္းခ်င္း ေစာင့္ရတာခင္ဗ်။ မိန္းမေတြက ကေန႔ ျပန္ၾကမွာမို႔ ေယာက်ာ္းခ်ည္းသက္သက္ပဲ ပါေတာ့တယ္။ အဲဒါလည္း ေစာင့္လိုက္ရတာ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေအာင္ပဲ။ စာနယ္ဇင္းဆရာေပါက္စေလးေတြ လုပ္ေနၿပီး အခ်ိန္ကို အဲသလို မေလးစားတာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ အျမင္ကတ္စရာ ေကာင္းေနတယ္။ ပါးစပ္နဲ႔တစ္လံုး ပိတ္ေျပာလိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာတဲ့ အဂၤလိပ္စကားကို သင္းတို႔ နားလည္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ ဘာသာစကား တတ္ေျမာက္မႈက မရွိတာမို႔ ႏႈတ္ကို ေစာင့္စည္းထားလိုက္ရတယ္။

ဖိတ္တဲ့ ကုမၸဏီက တာဝန္ခံကိုေတာ့ ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာလိုက္တယ္။ သူလည္း အေတာ္ စိတ္ပိန္ေနတာမို႔ “ဟုတ္တယ္ဗ်ာ၊ ေနာက္တစ္ခါ ဖိတ္ရင္ အခ်ိန္တိက်တဲ့ စာနယ္ဇင္းဆရာကိုသာ လႊတ္ေပးပါလို႔ ေသခ်ာ မွာရေတာ့မယ္”လို႔ ေျပာရွာပါတယ္။

သတ္မွတ္ခ်ိန္ထက္ ၄၅ မိနစ္တိတိ ေနာက္က်ၿပီးေတာ့မွ လူစံုတယ္။ အဲဒီ့ မေလးေတာသား စာနယ္ဇင္းဆရာေလးေတြကို နားရင္းက အုပ္ခ်င္ေနၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ဖြင့္ပြဲ အခမ္းအနားကို ဘယ္လိုမွ မမွီႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သည္ ေခြးသူေတာင္းစားေလးေတြေၾကာင့္။

အမ်ားနဲ႔ သြားေနတာ၊ သည္းခံ၊ သည္းခံလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မဲတင္းရင္း ကြ်န္ေတာ္လည္း “ဆယ္(န္)ထိုဇာ”ကို သြားတဲ့ ဘတ္(စ္)ကားႀကီးေပၚမွာ လိုက္ပါလာခဲ့ပါတယ္။ စကၤာပူက ေပ်ာ္စရာ မေကာင္းလွတဲ့အထဲ သည္ေမာင္ေတြေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ရတာက ပိုေသးလို႔ ေတြးေနမိတယ္။

“ဆယ္(န္)ထိုဇာ”ဆိုတာက မေလးစကားနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းၿငိမ္သက္မႈတဲ့။ အဲဒီ့ ကြ်န္းကေလးမွာ အပန္းေျဖရာေနရာအျဖစ္ စကၤပူရသားေတြက ဖန္တီးထားလိုက္ၾကျပန္တာပါ။ ႏွစ္ကီလိုမီတာေလာက္ ရွည္လ်ားတဲ့ ကမ္းေျခရွိတယ္။ ေဂါက္ကြင္း ႏွစ္ကြင္းရွိတယ္။ ၾကယ္ငါးပြင့္ဟိုတယ္ ႏွစ္လံုး ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ “အပန္းေျဖကမၻာ ဆယ္(န္)ထိုဇာ”ဆိုတာ ရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သြားတာက  အဲဒီ့ အပန္းေျဖကမၻာကိုပါ။

စကားစပ္လို႔ ေျပာရရင္ အဲဒီ့ ဆယ္(န္)ထိုဇာလို႔ နာမည္ေပးတာက ၁၉၇၂ ခုႏွစ္က်မွ ျဖစ္ပါတယ္။ မူလက ၿဗိတိသွ်တို႔ရဲ႕ ခံတပ္ရွိတဲ့ ကြ်န္း၊ ေနာက္ေတာ့ ဂ်ပန္က မဟာမိတ္ စစ္သံု႔ပန္းေတြကို ထားတဲ့ ကြ်န္း။ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ၿပီးေတာ့  ၿဗိတိသွ် စစ္စခန္း။ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္က်မွ လြတ္လပ္ေရးရခါစ စကၤာပူ အစိုးရလက္ထဲကို ၿဗိတိသွ်က ျပန္လႊဲေပးတာ။ အဲေတာ့ စကၤာပူ ေရတပ္စခန္းကို အဲဒီ့မွာ ဖြင့္ခဲ့ေသးတယ္။ ေနာက္ ေရေၾကာင္းပညာသင္ေက်ာင္း ဖြင့္တယ္။

၁၉၇၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေလာက္က်ေတာ့ စကၤာပူသားေတြအတြက္ေရာ ကမၻာလွည့္ ခရီသြားေတြအတြက္ပါ အဲဒီ့ကြ်န္းကေလးကို အားလပ္ရက္ အပန္းေျဖစခန္းအျဖစ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ စကၤပူရသားေတြ လ်င္ပံုကို ေျပာပါတယ္။

အခုေတာ့ အဲဒီ့ ဆယ္(န္)ထိုဇာဟာ အမည္သစ္နဲ႔ တအားကို စည္ပင္ေနၿပီေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုကို ေရာက္လာၾကပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့ေန႔က “အေပ်ာ့ဖြင့္ပြဲ”ေန႔ပါ။ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ မတ္လ ၁၈ ရက္ေန႔ေပါ့။

“အေပ်ာ့ဖြင့္ပြဲ” (Soft Opening) ဆိုတာက လူသူ သိပ္အသိမေပးေသးဘဲ စဖြင့္တာကို ဆိုလိုတာပါ။ သည္အခါမွာ သက္ဆိုင္ရာ ေနရာဌာနက ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ တကယ့္ လူထုပရိသတ္နဲ႔ တိုက္႐ိုက္ဆက္ဆံခြင့္၊ လုပ္ငန္းေတြကို စမ္းသပ္ လုပ္ကိုင္ၾကည့္ခြင့္ေတြ ရေစခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ေပါ့။ အစမ္း ဖြင့္ၾကည့္တာလို႔ ဆိုႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲဒါၿပီးေတာ့မွ “တခမ္းတနား ဖြင့္ပြဲ” (Grand Opening)ဆိုတာ လာပါတယ္။ အဲေတာ့မွ တကယ္ႀကီးကို ဖြင့္ေတာ့တာပါ။

ကြ်န္ေတာ့္ ကံၾကမၼာက ဘယ္လိုမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလက ဩစေၾတးလ်ႏိုင္ငံ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႕ကို ေရာက္ခိုက္မွာ ၂၀ရာစု ေျမေခြး ကုမၸဏီ စတူဒီယို ဖြင့္တာနဲ႔ တိုက္ဆိုင္ၿပီး အဲဒီ့ကို သြားလည္ခြင့္ရခဲ့ဖူးတယ္။ အခုလည္း စကၤာပူက ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယို ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ေဗြေဆာ္ဦး ေရာက္ရျပန္ၿပီ။ အင္း…. ဧကႏၲ ေနာက္ဘဝက်ရင္ ေဟာလီးဝု(ထ္)မွာ လူျပန္ျဖစ္မယ့္ နိမိတ္ ထင္တာပဲလို႔ ခပ္ေသာေသာေလး ေတြးလိုက္မိရပါတယ္။ [သည္ဘဝေတာ့ ေဟာလီးဝု(ထ္)ကို ေရာက္ဖို႔ အလားအလာက ေတာ္ေတာ္ နည္းေနၿပီလဲ။ အသက္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ရလာမင့္ဟာ။]

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမယ္)

(ကေန႔ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၈ ရက္ေန႔ထုတ္ ေဒ၀ီဂ်ာနယ္ အတြဲ ၁ အမွတ္ ၈ မွာ ေဖာ္ျပပါရိွတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ အေရာင္ေျပာင္းေဖာ္ျပထားတဲ့ ၀ါက် တစ္ေၾကာင္းက လြဲရင္ေပါ့ဗ်ာ။)

av[mjyifu aq;vdyfraomuf&wJh pm;aomufqdkifwef;
odkYaomf rqHk;ao;bl;cifAs/ wpfem&Davmufaeawmh oli,fcsif;u zkef; vSrf;qufw,f/ aomufMurvm;wJh/ tdk;… vkyfvdkufav? Mumovm; vdkYaygh/
[dkw,fuae wuúpDwpfpD;eJY csDMuygw,f/ oli,fcsif;u puFmyludk uRrf;usifolrdkY oloGm;vdk&m av[mjyif pm;aomufqdkifudk ‘kwf’kwfxd a&mufoGm;w,f/ rDwmrSm jywmu wpfck? awmif;wJh ydkufqHu tJ’Dhxuf ydkaew,f/ odkYayr,fh awmif;ovdk ay;vdkuf&wmy/ bmrSef;rS rodwm/ rDwmrSmuvnf; *Pef;u tBuD;wpfck? tao;wpfck jyaewmudk;/ tJ’Dh ESpf&yfaygif;qdk&ifawmh olawmif;wJh ydkufqHu [kwfwkwfwkwfyJav/
uRefawmfwdkYvnf; av[mjyif pm;aomufqdkif0if;BuD;xJu ae&m vGwf ausmufpm;yGJwpfckrSm 0ifxdkifvdkuf Muw,f/ oli,fcsif;u ol pm;csifwJh urmeJY MuufOaMumfrSmw,f/ NyD;awmh *Hk;c½k tcGHrETm&ao;wm av;awGrSmw,f/ olu onfae&mudk vmaeusqdkawmh olYudkyJ q&m wif&wmaygh/ uRefawmfh&JU teufywf ESpfxyfuGrf;BuD;vnf; ygvmwmrdkY ykvif;udk zGifhvdkufMuw,f/
pm;aomufqdkif 0dkif;xJrSmawmh vlawG MuufysHrus/ uRefawmfvnf; pD;u&ufwpfvdyf xkwfzGmvdkufw,f/ teufywf ESpfxyfuGrf;BuD;udkawmh qdkifu csay;wJh wpfcgoHk; yvwfpwpfcGufxJ oGefxnfh? a&cJxnfh? a&av; a&mNyD; csMuygw,f/
teufywfu teufywfygyJ/ a&marT 0pöuDtaumif;pm;&JU t&om twdkif; csdKjrygw,f/ 0pöuD nHhNyD; t0ifraumif;&ifawmh qdk’geJY a&mNyD; aomufayr,fh tckvdk 0pöuD taumif;pm;usawmh rlv t&omudk zsuf qD;avr,fh qdk’gudk rvdkvm;tyfbl;vdkY ,lqwmrdkY a&av;eJY a&mNyD; usdwf wmyg/ vlwpfudk,f tBudKufwpfrsdK;ayghav/ uRefawmf aomufyHkurS rSef w,f/ qdk’geJY a&mwJholu rSm;w,fvdkY qdkvdkwm r[kwfbl;aemf/
uRefawmf t&ufraomufwm MumygNyD/ bm&,f r[kwfbl;/ &moD Owku ylawmh aomufNyD; &ifylwm? acR;ap;jyefwm? nwpf0ufBuD; a&iwf wmawGudk rcHcsifvdkY raomufwmyg/ bD,muawmh cPcP aomufjzpf wwfw,f/ odkYaomfvnf; oHk;av;cGufeJYNyD;vdkufwmygyJ/ onfoli,fcsif;eJY uusawmh ajymcJhwJhtwdkif; aomufjzpfwwfw,f/ oleJY udk,feJYu i,f oli,fcsif;qdkayr,fh tvkyfcsif;vnf; rqufpyf? b0csif;vnf; wjcm;pD qdkawmh onfvdk aomufrSyJ qHkMuwmav/
tckusawmh rwdkifyifxm;yJeJY wpfav,mOfwnf;pD;? wpf[dkw,f wnf; tyfusrwfus qHkjzpfwJhtxdrf;trSwfeJY aysmfaysmf&Tif&Tif aomufMu wm/ a&mufwwf&m&m pum;zGm&if;aygh/
olrSmvdkufwmu urmeJY MuufOaMumfjzpfayr,fh vmcswmu ykpGefeJY MuufOaMumfjzpfaew,f/ oli,fcsif;u pm;yGJxdk;udk jyefac:NyD; ajym,l& w,f/
awmfaeMumawmh uRefawmfwdkY xdkifaewJh ae&mudk rsufESmjzL pHkwGJ u vmaygif;xdkifyg&ap vkyfw,f/ xdkifaygh/ odkYaomf uRefawmfwdkYu aq; vdyfaomufw,fvdkY ajymvdkufawmh trsdK;orD;u aq;vdyfraomuf&vdkY a&;xm;w,favwJh/
[if…
‘geJY ywf0ef;usifudk rsufpdupm;vdkufawmh [kwfoAs/ aq;vdyf raomuf& pmwef;awG awGU&ygaomfaum/ bk&m;… bk&m;…
uRefawmfwdkYESpfa,mufpvHk; pdwfydefoGm;w,f/ t&ufuav; aomuf wJhtcsdef pD;u&ufav;awmh zGmcsifao;wmy/ r[kwfao;ygbl; puFmyl &,f/ ‘g tvHkydwftcef;vnf; r[kwfwJh wu,fh av[mjyifBuD;xJrSm/
pm;yGJxdk;udk tultnDawmif;&jyefw,f/ [kwfw,f/ aq;vdyf raomuf&wJh ae&mwJh/ odkYaomf aomufcsif&if [dk;bufxdyfu pm;yGJudk a&TUay;r,fwJh/
a&TUMu&awmhwmaygh/ trsm;oHk; tdrfomeJY vloGm;pBuøav;yJ jcm;wJh pm;yGJwpfvHk;rSm 0ifxdkifMuw,f/ tem;u pGyfus,feJY? abmif;bDwdkeJY? qdkif u tvkyform;vm;? qdkif&Sifvm;awmh rodbl;? w½kwfwpfa,mufuvnf; pD;u&ufudk axmif;axmif;xatmif aomufaew,f/
]]trSefu onfae&mu aq;vdyf vHk;vHk; raomuf&wJh ae&mAs/ ‘g ayr,fh ryleJY? csom csyg/ zrf;wJhaumifawGvm&if avcRefvdkufr,f/ tJ’Dh tcgus vufxJu pD;u&ufudk tjrefqHk;om vTifhypfvdkuf}}vdkY tJ’Dhw½kwf BuD;u pD;u&uftzGmrysufbJ uRefawmfwdkYudk tm;ay;ygw,f/
puFmyl ncsrf;u tdkufpyfpyfygyJ/ uRefawmfwdkYvnf; pum; wajymajymeJY aomufvdkufMuwm wpfvDwm0ifykvif;opfBuD; wpf0uf usdK;oGm;w,f/ oli,fcsif;u eufjzefjyefrSm/ uRefawmfu oefbufcgrS jyefrSm/
em&Djyefwpfcsufxdk;avmufusawmhrS 0dkif;odrf;vdkufMuNyD; tiSm;,mOf wpfpD;eJY [dkw,fudk jyefcJhMuygw,f/ pD;u&ufudkvnf; t0aomufcJhMuwm aygh/ zrf;wJhaumifawGvnf; ay:awmh rvm&SmMuygbl;/
raomufwm MumvdkYvm; rodbl;/ aomufvdkY aumif;vdkufwm/ tcsdefaMumifhom &yfvdkuf&w,f? qufaomufr,fqdk&if aemufxyf oHk;? av;cGuf a&SmceJ 0ifoGm;EdkifwJhtaetxm;/ rl;wmawmh rl;aerSef; od w,f/ ‘gayr,fh owdvufvGwf csdKU,Gif;onftxdawmh r[kwfao;bl;/ ]]yrm’ |me}}qdkwJh arhavsmhjcif;&JU taMumif;udk jzpfapaom ]]rpäm}} ,pfjcif; udk ra&mufao;bl;ayghcifAsm/
[dkw,fjyefa&mufawmh acgif;csvdkufwmeJY wHk;yJ/ reuf apmapm x&OD;rSmrdkY [dkw,fu ay;xm;wJh em&Dudk EdI;pufay;NyD; tdyfcsvdkufwmyg/ 

aemufb0eJY a[mvD;0k(xf)
aemufwpf&ufreufusawmh tajctae aumif;w,f/ raeYnu enf;enf; rsm;oGm;vdkY enf;enf; ysdKUwdkYwdkYav;jzpfcsifaewmuvGJ&if rqdk; bl;/ [dkw,fu auR;wJh reufpmawmh pm;raeawmhbl;/ vlu ysdKUwdkYwdkY jzpfaewmudk;/
uaeYawmh tcrf;tem;eJY zGifhr,fh ,leDAmq,f pwl’D,dkudk oGm;MurSm wJh/ oGm;aygh/
xHk;pHtwdkif; apmifhMu&jyefw,f/ onfwpfcgusawmh a,mufsm;csif; apmifh&wmcifAs/ rdef;rawGu uaeYjyefMurSmrdkY a,mufsm;csnf;oufouf yJ ygawmhw,f/ tJ’gvnf; apmifhvdkuf&wm pdwfysufp&maumif;atmifyJ/ pme,fZif;q&maygufpav;awG vkyfaeNyD; tcsdefudk tJovdk rav;pm; wm awmfawmfawmh tjrifuwfp&m aumif;aew,f/ yg;pyfeJYwpfvHk; ydwfajymvdkufcsifayr,fh uRefawmfajymwJh t*Fvdyfpum;udk oif;wdkY em; vnfEdkifavmufwJh bmompum; wwfajrmufrIu r&dSwmrdkY EIwfudk apmifh pnf;xm;vdkuf&w,f/
zdwfwJh ukrÜPDu wm0efcHudkawmh ajymjzpfatmif ajymvdkufw,f/ olvnf; tawmf pdwfydefaewmrdkY ]][kwfw,fAsm? aemufwpfcg zdwf&if tcsdefwduswJh pme,fZif;q&mudkom vTwfay;ygvdkY aocsm rSm&awmhr,f}} vdkY ajym&Smygw,f/
owfrSwfcsdefxuf 45 rdepfwdwd aemufusNyD;awmhrS vlpHkw,f/ tJ’Dh rav;awmom; pme,fZif;q&mav;awGudk em;&if;u tkyfcsifaeNyD/ uRefawmfwdkYrSm zGifhyGJ tcrf;tem;udk b,fvdkrS rrSDEdkifawmhbl;/ onf acG;olawmif;pm;av;awGaMumifh/
trsm;eJY oGm;aewm? onf;cH? onf;cHvdkY udk,fhudk,fudk,f rJwif;&if; uRefawmfvnf; ]]q,f(ef)xdkZm}}udk oGm;wJh bwf(pf)um;BuD;ay:rSm vdkuf ygvmcJhygw,f/ puFmylu aysmfp&m raumif;vSwJhtxJ onfarmifawG aMumifh pdwftaESmifht,Sufjzpf&wmu ydkao;vdkY awG;aerdw,f/
]]q,f(ef)xdkZm}}qdkwmu rav;pum;eJY Nidrf;csrf;NidrfoufrIwJh/ tJ’Dh uRef;uav;rSm tyef;ajz&mae&mtjzpf puFyl&om;awGu zefwD;xm; vdkufMujyefwmyg/ ESpfuDvdkrDwmavmuf &Snfvsm;wJh urf;ajc&dSw,f/ a*gufuGif; ESpfuGif;&dSw,f/ Mu,fig;yGifh[dkw,f ESpfvHk; &dSw,f/ NyD;awmh ]]tyef;ajzurÇm q,f(ef)xdkZm}}qdkwm &dSygw,f/ uRefawmfwdkY oGm;wmu  tJ’Dh tyef;ajzurÇmudkyg/
pum;pyfvdkY ajym&&if tJ’Dh q,f(ef)xdkZmvdkY emrnfay;wmu 1972 ckESpfusrSjzpfygw,f/ rlvu NAdwdoQwdkY&JU cHwyf&dSwJh uRef;? aemufawmh *syefu r[mrdwfppfoHkYyef;awGudk xm;wJh uRef;/ ‘kwd,urÇmppfNyD;awmh  NAdwdoQ ppfpcef;/ 1967 ckESpfusrS vGwfvyfa&;&cgp puFmyl tpdk;&vuf xJudk NAdwdoQu jyefvTJay;wm/ tJawmh puFmyl a&wyfpcef;udk tJ’DhrSm zGifhcJhao;w,f/ aemuf a&aMumif;ynmoifausmif; zGifhw,f/
1970jynfhvGefESpfavmufusawmh puFmylom;awGtwGufa&m urÇm vSnfhc&D;oGm;awGtwGufyg tJ’DhuRef;uav;udk tm;vyf&uf tyef;ajz pcef;tjzpf jyKjyifajymif;vJzdkY qHk;jzwfvdkufygawmhw,f/ puFyl&om;awG vsifyHkudk ajymygw,f/
tckawmh tJ’Dh q,f(ef)xdkZm[m trnfopfeJY wtm;udk pnfyifaeNyD aygh/ uRefawmfwdkYvnf; ,leDAmq,f pwl’D,dkudk a&mufvmMuygawmhw,f/ tJ’DhaeYu ]]taysmhzGifhyGJ}} aeYyg/ 2010 jynfhESpf rwfv 18 &ufaeYaygh/
]]taysmhzGifhyGJ}} (Soft-opening)qdkwmu vlol odyftodray;ao;bJ pzGifhwmudk qdkvdkwmyg/ onftcgrSm oufqdkif&m ae&mXmeu 0efxrf; awGtwGuf wu,fh vlxk y&dowfeJY wdkuf½dkufqufqHcGifh? vkyfief;awGudk prf;oyfvkyfudkifMunfhcGifhawG &apcsifwJh &nf&G,fcsufeJYaygh/ tprf;zGifh MunfhwmvdkY qdkEdkifr,f xifygw,f/ tJ’gNyD;awmhrS ]]wcrf;wem; zGifhyGJ}} (Grand Opening)qdkwm vmygw,f/ tJawmhrS wu,fBuD;udk zGifhawmh wmyg/
uRefawmfh uHMur®mu b,fvdkrSef;awmh rodbl;/ 1999 ckESpf Edk0ifbm vu MopaMw;vsEdkifiH qpf’eDNrdKUudk a&mufcdkufrSm 20&mpk ajracG; ukrÜPD pwl’D,dk zGifhwmeJY wdkufqdkifNyD; tJ’Dhudk oGm;vnfcGifh&cJhzl;w,f/ tckvnf; puFmylu ,leDAmq,f pwl’D,dk zGifhzGifhcsif; aAGaqmfOD; a&muf&jyefNyD/ tif;…. {uEÅ aemufb0us&if a[mvD;0k(xf)rSm vljyefjzpfr,fh edrdwf xifwmyJvdkY cyfaomaomav; awG;vdkufrd&ygw,f/ «onfb0awmh a[mvD;0k(xf)udk a&mufzdkY tvm;tvmu awmfawmf enf;aeNyDvJ/ toufawmif awmfawmf&vmrifh[m/»
tm;vHk;awG;q qifjcifMunfhEdkifMuygap
twåausmf
(240310)
((qufvufazmfjyoGm;ygr,f)
usrf;udk;     http://en.wikipedia.org/

စမလံုးခ်င္ဘု လံုးလံုးႀကီး စိတ္နာ (၆)

တျဖည္းျဖည္း ျမင့္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ မေလးရွားက စာနယ္ဇင္းဆရာမ အဘြားႀကီးက အလယ္က ခံုေလးမွာ သြားထိုင္ေနပါေတာ့တယ္။ (ပါသမွ် အမ်ိဳးသမီးေတြထဲမွာ သူက အသက္အႀကီးဆံုးမို႔ အဘြားႀကီးလို႔သာ ေျပာလိုက္ရတာ၊ တကယ္က သူက ကြ်န္ေတာ့္ထက္ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ ငယ္မယ္ ထင္တယ္။ ဟီး… ဟီး…) ဘယ္လို ေခၚေခၚ မရေတာ့ဘူး။ သူ႔မွာ အျမင့္ေၾကာက္တဲ့ ေရာဂါရွိပံုပဲ။


ကြ်န္ေတာ္လည္း အျမင့္ေၾကာက္ေရာဂါရွိတယ္လို႔ အတိအက် မေျပာႏိုင္ေပမယ့္ အျမင့္ကေန ေအာက္ကို ငံု႔ၾကည့္ရင္ ေပါင္ေတြ ယားလာတတ္တယ္။ ေလးထပ္၊ ငါးထပ္အျမင့္ေလာက္ကေန ေအာက္ငံု႔ၾကည့္ရင္ေတာင္ ျဖစ္တတ္တာမ်ိဳး။ အခုက်ေတာ့ ျဖစ္ဘူးဗ်။ အဆန္းပဲ။
ဓာတ္ပံုေတြ ေတာင္႐ိုက္ ေျမာက္႐ိုက္ ႐ိုက္ရတာပ။
အဲဒီ့မွာ “ေဖာ္ယူထားတဲ့ ေျမ” (reclaimed land) ဆိုတဲ့စကားကို စ ၾကားဖူးတာပဲ။ အခု ကြ်န္ေတာ္တို႔ စီးေနတဲ့ ဧရာမ ခ်ားရဟတ္ႀကီးကလည္း “ေဖာ္ယူထားတဲ့ ေျမ”ေပၚမွာ ေဆာက္ထားတာခင္ဗ်။ ပင္လယ္ျပင္ကိုျဖစ္ေစ၊ ျမစ္ျပင္ကို ျဖစ္ေစ ေျမဖို႔ယူၿပီး ေရကေန ေျမျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထားတာကို “ေဖာ္ယူထားတဲ့ေျမ”လို႔ ေခၚပါတယ္။ ကမၻာအရပ္ရပ္မွာ အဲသလို ေဖာ္ယူထားတဲ့ ေျမေတြ ရွိပါတယ္။ နယ္သာလန္၊ အေမရိက၊ ဂ်ပန္၊ ကေနဒါ၊ ေဟာင္ေကာင္၊ မကာအို၊ ဖိလစ္ပိုင္ စတာေတြက နမူနာေတြေပါ့ဗ်ာ။ သို႔ေပမယ့္ စကၤပူရကေတာ့ နဂိုကမွ ေျမေလးက မျဖစ္ညစ္က်ယ္ေလး ရွိရွာတဲ့ ၿမိဳ႕ႏိုင္ငံေလး ျဖစ္တာမို႔ ေျမေဖာ္ယူရာမွာ အလြန္ ေက်ာ္ၾကားေပသေပါ့။

အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရဟတ္ႀကီးေပၚက ၾကည့္တဲ့အခါ ပင္လယ္ထဲကို ထိုးထြက္ေနတဲ့ ေျမယာသစ္ေတြကို ျမင္ေနရပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ အဲဒီ့ေပၚက ၾကည့္ရင္ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ ၄၅ ကီလိုမီတာ (၂၈ မိုင္) ေလာက္အထိ လွမ္းျမင္ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အင္ဒိုနီးရွားနဲ႔ မေလးရွားက ကြ်န္းေတြကိုေတာင္ လွမ္းျမင္ရဆိုပဲ။ ဒါက အခု သည္စာေရးေတာ့မွ စာဖတ္ၿပီး ေျပာတာ။ တကယ္တမ္း အဲဒါႀကီးေပၚတုန္းက မသိခဲ့ေတာ့ ကိုယ္ျမင္သေလာက္ပဲ လွမ္းၾကည့္၊ ဓာတ္ပံုေတြ ႐ိုက္ေပါ့ဗ်ာ။
စိတ္ထဲမွာေတာ့ စကၤပူရသားေတြရဲ႕ အၾကံႀကီးပံုကို ေတြးၿပီး ျပံဳးေနမိတယ္။ ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း သူတို႔မွာက ႏိုင္ငံဆိုလို႔လည္း တျခား ျပစရာ မရွိဘူး။ သည္ၿမိဳ႕ က်ဥ္းက်ဥ္းကေလးက ႏိုင္ငံျဖစ္ေနတာ။ လက္ညိဳးထိုးျပစရာ သမိုင္းအေမြအႏွစ္ေတြ၊ ဘာေတြလည္း မည္မည္ရရက မရွိဘူး။

သည္ေမာင္ေတြက ပါးတယ္၊ နပ္တယ္။ စကၤပူရ ကိုယ္တိုင္က ႏိုင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ႏိုင္ငံေလးျဖစ္ေနတာဆိုေတာ့ သူတို႔က ႏိုင္ငံျခားသားေတြကို “ေငြတြင္း”ေတြအျဖစ္သာ ျမင္ထားတယ္။ သူတို႔ ႏိုင္ငံထဲကို ႏိုင္ငံျခားသား မ်ားမ်ားဝင္ေလ၊ ႏိုင္ငံျခားေငြ ပိုရႏိုင္ေလဆိုတဲ့ အကြက္ကိုလည္း ေခ်ာင္းတယ္။
ႏိုင္ငံျခားသား၊ အထူးသျဖင့္ အေနာက္ႏိုင္ငံက လူေတြကမွ အားအားယားယား ကမၻာလွည့္ၿပီး ခရီးသြား သန္ၾကတာ။ ပိုက္ဆံ ရွိျခင္း၊ မရွိျခင္းနဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ ပိုက္ဆံ မရွိတဲ့ အေနာက္တိုင္းသားကလည္း ေက်ာပိုးအိတ္ တစ္လံုးလြယ္ၿပီး ကစုတ္ကဖတ္နဲ႔ ကမၻာပတ္ခ်င္ ပတ္ေနတဲ့သူေတြ။ အဲဒီ့လို ကမၻာလွည့္ေတြကို ျမႇဴဆြယ္စရာက စကၤပူရမွာ ဘာမွ သိပ္ရွိလွတာ မဟုတ္ဘူး။ ဘန္ေကာက္တို႔၊ ကေမၻာဒီးယားတို႔၊ ျမန္မာတို႔မွာက ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ေတြ ရွိသလို သြားၾကည့္စရာ တျခား ေနရာေတြကလည္း အမ်ားသား။ စကၤပူရမွာေတာ့ အဲဒါမ်ိဳး ဘာဆို ဘာတစ္ခုမွ မရွိဘူး။

မရွိ ဘာျဖစ္တံုး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဖန္တီးယူမွာေပါ့ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ သည္ေမာင္ေတြက စကၤာပူေဒၚလာ သန္း ၂၄၀ တန္ သည္ခ်ားရဟတ္ႀကီးကို ေဆာက္ခ်လိုက္တာပ။ အၾကံကေတာ့ အေတာ္ႀကီးၾကေပတာပဲ။

အၾကံႀကီးတာကေတာ့ မေျပာနဲ႔၊ အဲဒီ့ ရဟတ္စီးရင္း ညစာ စားမယ္ဆိုလည္း စားလို႔ရသဗ်။ ေဈးကေတာ့ ေခါင္ကို ခိုက္လို႔။ စံုတြဲတစ္တြဲအတြက္ဆို စကၤာပူ ေဒၚလာ ၃၆၀၊ ျမန္မာေငြနဲ႔ဆို ႏွစ္သိန္းခြဲေက်ာ္ေလာက္ က်မွာပါ ခင္ဗ်။ ညစာစားရင္ေတာ့ နာရီဝက္ေလာက္နဲ႔ မၿပီးတာမို႔ ရဟတ္ကို ႏွစ္ပတ္ စီးရတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ စီးတဲ့အခ်ိန္က ေနမဝင္ေသးလို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ အဲသလို ညစာစားဖို႔ ခင္းက်င္းထားတဲ့ အိမ္ကေလးေတြမွာ လူမရွိဘူး။ အလြတ္ျဖစ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။

ပိုက္ဆံေပါတဲ့ အေနာက္တိုင္းသားမ်ားဆိုတာကလည္း ညစာစားတဲ့အခါ တတ္ႏိုင္သမွ် ဇာခ်ဲ႕ခ်င္ၾကတာက သဘာဝမို႔ သူတို႔ အၾကံက အေတာ္ေလး အထေျမာက္မယ့္ သေဘာရွိတယ္။ ဘယ့္ႏွယ့္ကြယ္… ရဟတ္စီးရင္း ႐ႈခင္း ေကာင္းေကာင္းကို ခံစားရင္း၊ ေျမျပင္က ေပ ၅၀ဝ ေလာက္အျမင့္မွာ ညစာ စားရတဲ့ အရသာဆိုတာလည္း ဘာပဲေျပာေျပာ၊ ထူးေတာ့ ထူးမွာ အမွန္ပဲ။

သို႔ေသာ္လည္းတဲ့ေပါ့ေလ… ေဈးႀကီးလို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုသာ ရဟတ္ေပၚ တင္ေပးလိုက္ၾကေပမယ့္ ညစာကိုေတာ့ အဲဒီ့ ရဟတ္ အေဆာက္အအံု ေအာက္ေျခ ကမ္းနားက ပင္လယ္စာဆိုင္မွာပဲ အက်အန ေကြ်းေမြးပါတယ္။

သူတို႔ ထံုးစံအတိုင္း အလွ်ံပယ္ ေကြ်းတာပါ။ ပင္လယ္စာဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အေတာ္ ကသိကေအာင့္ျဖစ္ရျပန္တယ္။ အစားသရဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ႀကိဳက္ကလည္း ႀကိဳက္၊ ကိုယ့္ေရာဂါနဲ႔ ကိုယ္ဆိုေတာ့ စားကလည္း မစားရဲနဲ႔ အေတာ္ ဆင္းရဲပါတယ္။ အင္း… လူစင္စစ္က ၿပိတၱာျဖစ္ေနရတဲ့ ဒုကၡပါပဲ ခ်စ္မိတ္ေဆြတို႔ရယ္။

စကၤပူရအေပၚ စကၤာပူသူရဲ႕ အျမင္

ထမင္းဝိုင္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို စကၤာပူ စေရာက္ကတည္းက ႀကိဳဆိုၿပီး အနားမွာ တစ္ခ်ိန္လံုး နီးပါးရွိေနေလတဲ့ စကၤာပူသူေလးနဲ႔ စကားလက္ဆံုက်ေနပါတယ္။ သူ႔အသက္က ၃၀ နားေလာက္ေတာ့ ကပ္ေနၿပီ ထင္တယ္။ စကၤာပူသူ တ႐ုတ္အမ်ိဳးသမီးေလးပါ။

သူက ျမန္မာႏိုင္ငံကို သံုး၊ ေလးေခါက္ ေရာက္ဖူးၿပီးသားမို႔ သူ႔ႏိုင္ငံ စကၤာပူအေၾကာင္း ေျပာတဲ့အခါ အေတာ္ေလး ႏွိမ့္ႏွိမ့္ခ်ခ် ေျပာရွာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက ဘယ္လို ေကာင္းတာစသျဖင့္လည္း ေျပာတတ္တယ္။ အေရာင္း ျမႇင့္တင္ေရး ကြ်မ္းက်င္သူပီပီ မိတၱဗလဋီကာကို ျပာခ်၊ ဖေနာင့္နဲ႔ သက္ေစ့ေပါက္၊ အရည္က်ိဳ၊ အသက္ေအာင့္ၿပီး ေသာက္ထားတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္လည္း ေလွ်ာက္လဲခ်က္ေပးတဲ့ (အဂၤလိပ္လို plead လုပ္တဲ့) အတတ္ကို တတ္ကြ်မ္းတဲ့ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ေပးသူ ေရွ႕ေန ပလီဒါ (pleader) ဘဝက လာတဲ့သူပဲဗ်ာ၊ ေကာင္းေကာင္း ပလီတတ္တာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္လည္း စကၤပူရႏိုင္ငံႀကီးကို ခ်ီးမြမ္းခန္းဖြင့္ေတာ့တာေပါ့။ (တကယ္လည္း ခ်ီးမြမ္းစရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ အေနက်ပ္လို႔ မေပ်ာ္တာကေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့။)

အဲဒီ့မွာ သူက ေလးေလးနက္နက္ ျပန္ေျပာတဲ့ စကားေလးက ေတာ္ေတာ္ေလး စဥ္းစားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

“အင္း… စကၤာပူက ငယ္တုန္း ရြယ္တုန္း လုပ္ႏိုင္ကိုင္ႏိုင္တုန္းဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ အသက္ႀကီးလို႔ အနားယူတဲ့အခါက်ရင္ေတာ့ စကၤာပူက မနိပ္လွဘူး။ လူေနမႈစရိတ္က ႀကီး၊ အားလံုးက သြားသုတ္သုတ္၊ စားသုတ္သုတ္နဲ႔ဆိုေတာ့ကာ အဲဒီ့အရြယ္က်ရင္ ေနအပ္တဲ့ အရပ္မဟုတ္တာလည္း အမွန္ပဲ”တဲ့ ခင္ဗ်။

မွန္ပါတယ္။ စကၤာပူဟာ အခုဆိုရင္ ကမၻာ့စရိတ္အႀကီးဆံုး ၿမိဳ႕စာရင္းရဲ႕ နံပါတ္ ၁၀ မွာ ရွိပါတယ္။ အာရွတိုက္မွာဆိုရင္ေတာ့ နံပါတ္ သံုးမွာ ရွိပါတယ္။ သူ႔ေရွ႕မွာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ တိုက်ိဳနဲ႔ အိုဆာကာၿမိဳ႕ေတြပဲ ရွိေတာ့တယ္။

လူေနမႈဘဝေတြကလည္း သူ ေျပာသလို တကယ့္ စားသုတ္သုတ္၊ သြားသုတ္သုတ္ႏိုင္လြန္းတယ္။

အိမ္ေထာင္မရွိေသးတဲ့ မိန္းမရြယ္ေလးတစ္ေယာက္ေပမယ့္ သူ႔ဘဝအျမင္၊ သူ႔ႏိုင္ငံအေပၚ သူျမင္ပံုေလးက သူ႔မွာ အေျမာ္အျမင္ မေသးလွေၾကာင္း ျပဆိုေနပါတယ္။ ေအးေလ… အေျမာ္အျမင္ႀကီးမားသူမ်ား တည္ေဆာက္ထားတဲ့ လူ႔ေဘာင္မွာ လူျဖစ္လာရသူေပပဲကိုး။

ကြ်န္ေတာ္ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ျဖစ္သြားရပါတယ္။

စားလို႔ ေသာက္လို႔ၿပီးေတာ့ ကမ္းနားကို ဆင္း၊ ေဆးလိပ္ဖြာ။ အင္ဒိုနီးရွားက စာနယ္ဇင္းဆရာေလးက လိုက္လာကာ ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္း ဓာတ္ပံုေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္႐ိုက္။

ၿပီးေတာ့ လိုက္ပို႔သူေတြထဲက တခ်ိဳ႕က ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ေလေပးေျဖာင့္ေနတဲ့ စကၤာပူသူကလည္း အၿပီးႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ရက္မနက္မွာ သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို လိုက္ပို႔ႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူးတဲ့။ သို႔ေသာ္ နက္ျဖန္ညမွာ ညစာစားဖို႔ အေဖာ္မရွိရင္ေတာ့ သူ႔ဆီ တယ္လီဖုန္းသာ လွမ္းဆက္လိုက္ပါ။ သူနဲ႔ အတူ စားတာေပါ့တဲ့။

ဟုတ္ကဲ့၊ လိုအပ္ရင္ ဆက္သြယ္လိုက္ပါ့မယ္။ ျမန္မာျပည္ကို လာရင္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို အသိေပးပါ၊ ကြ်န္ေတာ္ ေန႔လည္စာ လိုက္ေကြ်းပါ့မယ္ ဘာညာေပါ့ဗ်ာ။
သည္လိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ဟိုတယ္ ျပန္ေရာက္ေပါ့။ တစ္ညတာ ဇာတ္လမ္းဆံုးေလၿပီလို႔ ေအာက္ေမ့ရေတာ့မွာပ။

က်မ္းကိုး     http://en.wikipedia.org/

(ဓာတ္ပံုေတြက လြဲရင္ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၁ ရက္ [ယေန႔] ထုတ္ ေဒ၀ီဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပပါရိွတဲ့အတိုင္းေလးပါပဲ။)



စမလံုးခ်င္ဘု လံုးလံုးႀကီး စိတ္နာ (၅)

ဆစ္ပစ္လိုက္မယ္

အခ်ိန္ အေတာ္ၾကာၾကာ ယူၿပီး စားလို႔ ေသာက္လို႔ ၿပီးၾကတဲ့အခါမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြလည္း အနီးအနားဝန္းက်င္ကို ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကပါတယ္။ အင္ဒိုနီးရွားက သတင္းသမားေလးေတြက ဓာတ္ပံုေတြ ႐ိုက္ေနၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ႐ိုက္တာပါပဲ။ သူတို႔ေလာက္သာ မမ်ားတာ။

တစ္ေနရာမွာေတာ့ အမွတ္တရ ပစၥည္းေတြ ေရာင္းတဲ့ လမ္းေဘးဆိုင္ေလးတစ္ခု ေတြ႕တယ္။ ေငြေရာင္ ေခါင္းေလာင္းပိစိေလး၊ လက္ကိုင္မွာပါတဲ့ ေရႊေရာင္ ျခေသၤ့႐ုပ္ေလးက လွည့္လို႔ ရတယ္။ အသံေလးက ခ်ိဳတယ္။ ဒါနဲ႔ ဝယ္လိုက္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာ အေနာက္ႏိုင္ငံ (နယ္သာလန္လားမသိ)က လာတဲ့ ေခါင္းေလာင္းေလး တစ္ခုလည္း ရွိေတာ့ အေဖာ္ရေအာင္လို႔ေပါ့။ ေဈးေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက လက္သည္းညႇပ္၊ ဇာဂနာ၊ ကပ္ေၾကးေပါက္စေလး စတာေတြ ပါဝင္တဲ့ ဘူးကေလးတစ္ခု။ ေနာက္တစ္ခုက စီးကရက္ဘူး။ စီးကရက္ဆယ္လိပ္ကို ထည့္ထား၊ ခလုတ္ကေလးကို တြန္းလိုက္ရင္ စီးကရက္ တစ္လိပ္က ထြက္လာတယ္၊ အဲဒီ့ဘူးမွာပဲ ပါတဲ့ ဓာတ္ေငြ႕မီးျခစ္နဲ႔ ညႇိ႐ံုပဲ။ သားေတာ္ေမာင္အတြက္ လက္ေဆာင္ဆိုၿပီး ဝယ္လိုက္တယ္။

ေဈးဆစ္ေတာ့ ေဈးသည္က မတင္မက်။ တစ္ေနရာကို သူ႔ ပါေလရာဖုန္း နဲ႔ လွမ္းဆက္တယ္။ ဟိုတစ္ဖက္က ကြ်န္ေတာ္ဆစ္တဲ့ ေဈးနဲ႔ ေပးလိုက္ပါလို႔ ေျပာေတာ့မွ ဝယ္လို႔ ရလာသဗ်။

ကြ်န္ေတာ္က ဘာျဖစ္လို႔လဲေတာ့ မသိဘူး။ အင္မတန္ ေဈးဆစ္သန္တာ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက။ ေမေမ့ဆီက ရလိုက္တဲ့ အေမြလားေတာ့ မသိဘူး။ ေဈးဆစ္လို႔ မရရင္ အဆစ္က ေတာင္းတတ္ေသးတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာသံုး ျပင္ပ သိုေလွာင္ ဓာတ္ျပားငယ္ေလးတစ္ခ်ပ္ ဝယ္တုန္းကေတာင္ ၃၂၀ ဂစ္ဂါဘိုက္ကို ၆ ေသာင္းခြဲနဲ႔ ရတာမို႔ အေတာ္ တန္ေနမွန္း သိတယ္။ အဆစ္ကို ေတာင္းျဖစ္ေအာင္ ေတာင္းေတာ့ ဟဲ… ဟဲ… တီရွပ္ တစ္ထည္ ရလာေသးတယ္။ ေပးလိုက္တဲ့ အေရာင္းေဈးသည္မေလးကေတာင္ ေျပာေသးတယ္။ အဲဒီ့တီရွပ္က ေပါင္တင္ ကြန္ပ်ဴတာ ဝယ္တဲ့သူကိုမွ ေပးတာတဲ့။

အခုလည္း သူေျပာတဲ့ ေဈးကို ေတာ္ေတာ္ ဖိၿပီး ဆစ္ခ်လိုက္တာ။ သူ႔ခမ်ာ ပိုင္ရွင္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ေမးရတဲ့ ဘဝ ေရာက္ပါေရာလား။

ဝယ္လို႔ ျခမ္းလို႔ ၿပီးေတာ့ အနားတဝိုက္ကို ေလွ်ာက္ၾကည့္မိျပန္တယ္။ ျမစ္အတြင္း ေမာ္ေတာ္ငယ္ေလးေတြနဲ႔ ေလွ်ာက္ၾကည့္တဲ့ ခရီးစဥ္လည္း ရွိတယ္။

ဘာပဲေျပာေျပာ၊ ထိန္ထိန္ညီးေနတဲ့ မီးေရာင္အျပည့္နဲ႔ သာယာတဲ့ ညခင္းေလး တစ္ခင္းပါပဲ။

စကၤာပူရဲ႕ တစ္ခတ္ဆီက ဆိုကၠားႏွစ္စီး ရပ္ထားတာကိုလည္း ေတြ႕ရတယ္။ ဘန္ေကာက္မွာ တုတ္တုတ္ကို ကမၻာလွည့္ဆြဲေဆာင္ဖို႔အတြက္ ထားတတ္သလိုပဲ စကၤာပူမွာလည္း ေရွးဆိုကၠားကို ကမၻာလွည့္ေတြအတြက္ တမင္ခ်န္ထားပံုပါပဲ။ သူတို႔ဆိုကၠားက ကြ်န္ေတာ္တို႔လို ေက်ာခ်င္းကပ္ စီးရတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ေဘးခ်င္းယွဥ္ စီးရတဲ့ ထိုင္ခံုမ်ိဳးနဲ႔။

ညေန ၆ နာရီခြဲေလာက္က အဲဒီ့ကို ေရာက္ေနလိုက္တာ၊ ျပန္ထြက္လာၾကေတာ့ ၁၁ နာရီကို ေကာင္းေကာင္း ေက်ာ္ေနၿပီ။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ရယ္ေမာ ေျပာဆိုရင္း ဟိုတယ္ကို ျပန္ေရာက္လာၾကတယ္။ မဂၤလာ ညပါ၊ ဘာညာနဲ႔  လူခ်င္း ခြဲၾကတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အခန္း ျပန္ေရာက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာေတာ့ ဖုန္းဝင္လာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ဖုန္းဆက္တာ။ သူတို႔ အခုမွ ျပန္ေရာက္တယ္။ တစ္ခုခု သြားစားၾကမလို႔ လိုက္ဦးမလားတဲ့။

မလိုက္ေတာ့ဘူး။ ၁၂ နာရီေတာင္ ေက်ာ္ေနၿပီ။ အိပ္ေတာ့မယ္။ မနက္က် အေစာႀကီး ထရဦးမွာ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ မနက္အေစာႀကီး ထတဲ့အလုပ္နဲ႔က သိပ္ အံဝင္လွတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းကို ျငင္းလိုက္ရပါေတာ့တယ္။

စကၤပူရသားမ်ား အၾကံႀကီးခ်က္ကေတာ့…

ေနာက္တစ္ရက္လံုးကေတာ့ ဖိတ္ၾကားတဲ့ ကုမၸဏီက သူတို႔လုပ္ငန္း အေသးစိတ္ေတြကို လိုက္ျပတာၾကည့္၊ ေျပာတာေတြ နားေထာင္ေပါ့။ အဲဒါေတြေတာ့ အေသးစိတ္ မသြားေတာ့ပါဘူး။ သက္ဆိုင္ရာ စာေတြ သတ္သတ္ ေရးရေတာ့မွာပ။ မဆလေခတ္က တာဝန္ေက်စပါး ေရာင္းရသလို တာဝန္ေက်ေအာင္ တစ္ပုဒ္မက သံုးပုဒ္ေတာင္ ေရးၿပီးပါၿပီ။ (သည္ ဘေလာ့(ဂ္)ထဲမွာ ရိွပါတယ္။)

တစ္ေနကုန္ႀကီးဆိုေတာ့ အေတာ္ ညည္းေငြ႕ပါတယ္။ မူလက ႏွစ္ရက္ စီစဥ္ထားေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ တစ္ရက္တည္း ေပါင္းစပ္လိုက္တဲ့အခါ အေတာ္ေလး ကသီသြားပါတယ္။ ညေန ငါးနာရီထိုးခါနီးမွ ဟိုတယ္ ျပန္ေရာက္ၾကတယ္။ အဲေတာ့လည္း “စကၤာပူမိုးပ်ံ”ဆိုတာကို သြားရဦးမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဟိုတယ္ ျပန္တယ္။ ေနာက္ နာရီဝက္အတြင္း သြားမွာဆိုလို႔ ေရမိုးေတာင္ မခ်ိဳးေတာ့ဘဲ ျပန္ဆင္းခဲ့တယ္။

သို႔ေပမယ့္ ထံုးစံအတိုင္း ေစာင့္ၾကရျပန္တယ္။ ကေန႔ လူေတြ ထပ္တိုးလာတယ္။ မေန႔ညေနက မိုးခ်ဳပ္မွ ေရာက္လာတဲ့သူေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ ကေန႔ လူဦးေရက ခပ္မ်ားမ်ားရယ္။ အဲေတာ့ ပိုေစာင့္ရၿပီေပါ့။

ေစာင့္ရင္းနဲ႔ စကားစျမည္ေျပာေနခိုက္မွာ မေလးက သံုးေယာက္က မေလးလို ေျပာၿပီး ရယ္ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ၾကည့္ၿပီး ရယ္ေနတာမို႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘာရယ္ၾကတာတံုးလို႔ ေမးေတာ့ တစ္ေယာက္က “ရွင္က အဂၤလိပ္ စကားကို ၿဗိတိသွ်ေလ အပီႀကီးနဲ႔ ေျပာေနလို႔ ရယ္ၾကတာပါ”တဲ့။ ျဖစ္ရမယ္။ အဲဒါက ႏိုင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ စကားေျပာတိုင္း တစ္ဒုကၡ။

သူတို႔ကက်ေတာ့ အဂၤလိပ္စကား ေျပာေပမယ့္ မနည္း နားေထာင္ယူရတယ္။ ေကာင္းေကာင္းလည္း မေျပာတတ္ရွာၾကပါဘူး။ ထမင္းစား ေရေသာက္ေတာင္ အိုးနင္းခြက္နင္း ေျပာေနၾကရရွာတာ။ သူတို႔ထဲက အသက္အႀကီးဆံုး အမ်ိဳးသမီးႀကီးကပဲ အဂၤလိပ္စကားကို မႊတ္ေနေအာင္ ေျပာႏိုင္တာ။ ဗီယက္နမ္က ဟာမေလး ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ အဂၤလိပ္စကား လံုးလံုးကို မတတ္ရွာတဲ့အတြက္ သူတို႔အတြက္ ကုမၸဏီက စကားျပန္ပါ ထည့္ေပးထားရေသးတယ္။

အဲလိုနဲ႔ လူစံုေတာ့ ထြက္လာၾကပါတာ့တယ္။

ထြက္ဟဲ့ဆိုလို႔သာ ထြက္လိုက္လာခဲ့တာ။ “စကၤာပူ မိုးပ်ံ” (Singapore Flyer) ဆိုတာ ဘာမွန္း မသိဘူး။ စကၤာပူကို အစကတည္းက နည္းနည္းေလးမွ စိတ္ဝင္စားခဲ့တာ မဟုတ္ေတာ့ ဘာမွလည္း ႀကိဳဖတ္ထားတာမ်ိဳး မရွိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ဖတ္ထားတဲ့ “ေဗဒင္ယံုတဲ့ အီတာလ်ံ” စာအုပ္ထဲမွာလည္း မပါဘူး။

အနားေရာက္ေတာ့မွ ဧရာမ ခ်ားရဟတ္ႀကီး ျဖစ္ေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ တကယ့္ ဧရာမပါပဲ။ သို႔ေပမယ့္ ႏွယ္ႏွယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။ ကမၻာ့အျမင့္ဆံုး ရဟတ္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ အထပ္ေပါင္း ၄၂ ထပ္ ရွိတဲ့ တိုက္ေလာက္ကို ျမင့္ပါတယ္။ ၁၆၅ မီတာ (၅၄၁ ေပ) ျမင့္သတဲ့ခင္ဗ်။

အဲဒီ့ရဟတ္ႀကီးရဲ႕ အခ်င္းကိုက ၁၅၀ မီတာ (၄၉၂ေပ) ရွိပါတယ္။ အဲေလာက္ႀကီးတဲ့ ရဟတ္ႀကီးကိုမွ သံုးထပ္ အေဆာက္အအံုႀကီးေပၚမွာ တည္ထားတာပါ။ အဲဒီ့သံုးထပ္ အေဆာက္အအံုႀကီးေပၚမွာလည္း ဆိုင္ေတြ၊ အရက္ဘားေတြ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ အျပည့္နဲ႔ပါ။

၂၀ဝ၈ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁ ရက္ေန႔ကမွ တရားဝင္ စဖြင့္ခဲ့တာျဖစ္ၿပီး တကယ့္ အခမ္းအနားနဲ႔ ဖြင့္ခဲ့တာကက်ေတာ့ ၂၀ဝ၈ ဧၿပီလ ၁၅ ရက္ေန႔မွာမွ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့ ရဟတ္ႀကီးမွာ လူလိုက္စီးဖို႔အတြက္ ဖန္လံုအိမ္ကေလးေတြ ပါပါတယ္။ အိမ္ကေလးေတြ ဆိုလို႔လည္း ေပါ့ေသးေသးေတာ့ မမွတ္ပါနဲ႔ဦး။ တစ္အိမ္ကို လူ ၂၈ ေယာက္ စီးလို႔ ရပါသဗ်ား။ ၿပီးေတာ့ အလံုပိတ္၊ ေလေအးစက္လည္း တပ္ဆင္ထားပါေသးတယ္။

အဲဒါႀကီး တစ္ပတ္ျပည့္ေအာင္လည္ဖို႔က သံုးဆယ္နဲ႔မွ ခုနစ္မိနစ္နီးပါး ၾကာပါတယ္။ စလည္တံုးကေတာ့ စကၤာပူ ေျမဘက္က ၾကည့္ရင္ နာရီလက္တံ ေျပာင္းျပန္လည္တဲ့ ဦးတည္ရာနဲ႔ လည္ခဲ့တာ ျဖစ္ေပမယ့္ ၂၀ဝ၈ ခုႏွစ္ ဩဂုတ္လ  ၄ ရက္ေန႔က စၿပီး ဖုန္းေရႊဆရာမ်ားရဲ႕ ၫႊန္ၾကားခ်က္အရ နာရီလက္တံအတိုင္းပဲ လွည့္ေပးပါသတဲ့။

အဲဒါႀကီးကို တည္ေဆာက္ဖို႔အတြက္ ကုန္က်ခဲ့တဲ့ စရိတ္ကေတာ့ စကၤာပူ ေဒၚလာ သန္းေပါင္း ၂၄၀ (အေမ ရိကန္ ေဒၚလာ သန္းေပါင္း ၁၈၀) ပါတဲ့ ခင္ဗ်ား။

အံမယ္မင္းတဲ့မွမင္း… ႏွယ္ႏွယ္မွ မဟုတ္တာ။ စီးခကလည္း ေသးမယ္ေတာ့ မထင္ဘူး။ ကိုယ္စီးတုန္းကေတာ့ သူမ်ား ပိုက္ဆံနဲ႔ ခပ္တည္တည္ တက္စီးခဲ့တာမို႔ ဘယ္ေလာက္ေပးရမွန္း မသိဘူး။ အခု သည္စာေရးမယ္ဆိုေတာ့မွ အင္တာနက္ထဲမွာ ရွာၾကည့္လိုက္တာ စကၤာပူေဒၚလာ ၂၉.၅၀ လို႔ ဆိုထား သဗ်။ ျမန္မာေငြ ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ေလာက္ က်မွာပ။

လိုက္ပို႔ေပးၾကတဲ့ ကုမၸဏီဝန္ထမ္းေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ခ်ည္းပဲ တင္လႊတ္လိုက္တယ္။ သူတို႔က ေအာက္ဆံုးထပ္က စားေသာက္ဆိုင္မွာ ေစာင့္ေနမယ္တဲ့။

တင္ေတာ့လည္း တက္ေပါ့။ အားလံုး ကြ်န္ေတာ္အပါအဝင္ ၁၁ ေယာက္ တက္လိုက္ၾကပါတယ္။ ၂၈ ေယာက္စီးဆိုေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၁၁ ေယာက္နဲ႔ပဲ အဲဒီ့ ဆလင္ဒါပံု အိမ္ေလးကို ပိတ္လိုက္တယ္။

အိမ္ကေလးက တအိအိ ေရြ႕ေနတာပါ။ ေရြ႕တယ္ဆို႐ံုေလး ေရြ႕ေနတာမို႔ လူအတက္အဆင္း လုပ္လို႔ ေကာင္းေနသေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္အုပ္စုလံုး လည္းပဲ ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္ေပါ့။

က်မ္းကိုး http://en.wikipedia.org/wiki/Singapore_Flyer

ယေန႔ (၂၄-၁၁-၂၀၁၀) ထုတ္ ေဒ၀ီဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပပါရိွတဲ့အတိုင္း ျဖစ္ပါတယ္။

စမလံုးခ်င္ဘု လံုးလံုးႀကီး စိတ္နာ (၄)

သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ရန္ကုန္ကတည္းက အတူပါလာတဲ့ ကတံုးနဲ႔ပုဂၢိဳလ္က ခပ္လွမ္းလွမ္းက “၇-၁၁ ဆိုင္”ကေလးကို လွမ္းေတြ႕တာနဲ႔ ဖုန္းကတ္ သြားဝယ္ဦးမယ္ဆိုၿပီး ထြက္သြားတယ္။
ႏိုင္ငံရပ္ျခားနဲ႔ အလွမ္းေဝးသူမ်ားအတြက္ “၇-၁၁ ဆိုင္”ဆိုတာကို ရွင္းျပပါရေစလား။ သိၿပီးသူမ်ားေတာ့ ေက်ာ္သာ ဖတ္သြားၾကပါေတာ့ဗ်ာ။ ၇-၁၁ ဆိုတာက ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ ခုနစ္-တစ္ဆယ့္တစ္ ကုမၸဏီလီမိတက္ရဲ႕ လက္ေအာက္ခံ   ကုန္စံုဆိုင္ေလးေတြပါ။ ကမၻာအရပ္ရပ္က ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အဲသလို ဆိုင္ေပါင္း သံုးေသာင္း ေျခာက္ေထာင္ေက်ာ္ ရွိပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ သြားရည္စာနဲ႔ အေဖ်ာ္ယမကာ ေပါင္းစံုကို ေရာင္းခ်တာပါ။ တျခား လူသံုးကုန္ တိုလီမိုလီေတြလည္း ေရာင္းပါတယ္။ ၂၄ နာရီ ဖြင့္တာမို႔ အမ်ားအတြက္ အေတာ့္ကို အဆင္ေျပတဲ့ ကုန္စံုဆိုင္ေလးေတြပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္ဆိုလည္း ႏိုင္ငံျခားေရာက္တဲ့အခါ ဘီယာ၊ စီးကရက္နဲ႔ တယ္လီဖုန္းကတ္ ဝယ္ရင္ အဲဒီ့ဆိုင္ေတြမွာ ဝယ္ျဖစ္တာခ်ည္းပဲ။ ႏိုင္ငံျခားကို ကြ်န္ေတာ္က သူမ်ားစရိတ္နဲ႔ သြားရတာ မ်ားတယ္။ အဲေတာ့ အပ်ံစား ဟိုတယ္ႀကီးေတြမွာ တည္းရတတ္တယ္။ အဲဒီ့ ဟိုတယ္ခန္းေတြထဲက ေရခဲေသတၱာထဲမွာေတာ့ ဘီယာ ေပါင္းစံု ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မတို႔ရဲဘူး။ ေဈးက ေခါင္ခိုက္ေနတာကိုး။ အဲေတာ့ ၇-၁၁ က ဘီယာ ေျခာက္လံုးတြဲ တစ္တြဲေလာက္ ဝယ္ထား၊ ကိုယ့္အိပ္ခန္းက ေရခဲေသတၱာထဲ ထည့္ၿပီး တစိမ့္စိမ့္ ေသာက္ေလ့ရွိတာကိုး။

အခုတစ္ေခါက္မွာေတာ့ လိုမယ္ မထင္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ေနမွာက သံုးညအိပ္ပဲ။ အဲဒီ့ သံုးညအိပ္အတြက္ ေပးထားတဲ့ အစီအစဥ္မ်ားအရလည္း ကြ်န္ေတာ့္မွာ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ အင္မတန္မွ နည္းမယ္ဆိုတာ သိေနတယ္။ ေန႔လည္စာ၊ ညစာေတာင္မွ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ စားစရာ မလိုဘူးေလ။ အဲေတာ့လည္း ဘီယာေတြ ဘာေတြ ဝယ္မေနေတာ့ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့လည္း သူငယ္ခ်င္းနဲ႔အတူ ေသာက္ဖို႔ ၾကံထားတဲ့ “အနက္ပတ္ ႏွစ္ထပ္ကြမ္း” အသစ္စက္စက္ႀကီး တစ္ပုလင္းကလည္း ရွိေနတာပဲဟာ။

ေျခသလံုးေတာင့္စ ျပဳလာခ်ိန္မွာ စားပြဲတစ္ဝိုင္း လြတ္တာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ေနရာယူလိုက္ၾကပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို ထိုင္ခိုင္းထားၿပီး စားစရာနဲ႔ ေသာက္စရာ သြားမွာတယ္။ သည္ဆိုင္က ကိုယ္တိုင္ မွာယူတဲ့ စနစ္နဲ႔ ဆိုင္ကိုး။

မိုးက အံု႔ေနတယ္။ စကၤာပူ ရာသီဥတုကေတာ့ ခပ္ပူပူပါပဲ။ မတ္လ အလယ္ တည့္တည့္မွာကိုး။ သို႔ေပမယ့္ မိုးအံု႔ေနေတာ့လည္း သိပ္အပူႀကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာျပည္က လာသူတစ္ေယာက္အတြက္ သည္ေလာက္ရာသီဥတုက စာမဖြဲ႕ေလာက္ပါဘူး။

သူငယ္ခ်င္း ျပန္လာတယ္။ စီးကရက္ ထုတ္ဖြာၾကတယ္။ စားစရာေတြ ေရာက္လာတယ္။ အသားညႇပ္ ေပါင္မုန္႔ႀကီးတစ္လံုးကို တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ ခြဲစားၾကတယ္။ ဦးကတံုးက ကြ်န္ေတာ္တို႔ စားစျပဳေနမွပဲ ျပန္ေရာက္လာတယ္။

၇-၁၁ ဆိုင္ေလးက ဝန္ထမ္းက ျမန္မာျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္း၊ သူ လိုခ်င္တဲ့ ဖုန္းကတ္ကို က်က်နန ကူညီ ေရာင္းခ်ေပးလိုက္ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ဟုတ္ပါရဲ႕၊ စကၤာပူမွာ ျမန္မာအေရအတြက္က နည္းမွတ္လို႔။ စကၤာပူမွာတင္ မဟုတ္ပါဘူးေလ၊ အာရွေဒသက ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ျမန္မာေတြ အေတာ္ ေရာက္ေနၾကၿပီပဲ။

စားလို႔ ေသာက္လို႔ ၿပီးေတာ့ ထလမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ပိုက္ဆံ လဲခ်င္တယ္ဆိုတာနဲ႔ ေလွ်ာက္လာၾကတာ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာေတာ့ ဖိတ္ၾကားတဲ့ ကုမၸဏီက ရန္ကုန္မွာကတည္းက ထည့္ေပးလိုက္တဲ့ စကၤာပူပိုက္ဆံ နည္းနည္း ရွိေနေသးတယ္။ သိပ္အမ်ားႀကီးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ သံုးရက္စာ ေခြ်ေခြ်တာတာ သံုးမယ္ဆိုရင္ ေလာက္ေလာက္ပါတယ္။ ခက္တာက ကြ်န္ေတာ္က ေခြ်တာတတ္သူမွ မဟုတ္တာ။ အခုပဲ အဲဒီ့ ပိုက္ဆံထဲက ၅၆ ေဒၚလာကို အရက္တစ္လံုး ဝယ္ၿပီးေနၿပီ။ အိမ္ျပန္လက္ေဆာင္ ေတာင္ဝယ္၊ ေျမာက္ဝယ္ ေလွ်ာက္ဝယ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ပိုက္ဆံက မလြဲမေသြ လိုပါလိမ့္မယ္။

အဲဒီ့အခါက်ေတာ့မွပဲ လဲပါေတာ့မယ္။ သည္ႏိုင္ငံေတြမွာ ေငြလဲဖို႔ဆိုတာ ဘာမွ သိပ္ခက္လွတာမွ မဟုတ္တာေလ။ ေနရာအႏွံ႔မွာ ေငြလဲလွယ္ေပးတဲ့ ဘဏ္ခြဲ  ပိစိေလးေတြ ပြစိထေနတာပဲဟာ။

သူငယ္ခ်င္း ေငြလဲေတာ့ သူ႔ရဲ႕ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၂၀ တန္တစ္ရြက္ကို  ဟိုက လက္မခံဘူး။ ၁၉၃၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားက ထုတ္ထားတဲ့ ၂၀ တန္ျဖစ္ေနလို႔တဲ့။ ႏွစ္ေပါင္း ၈၀ နီးပါးက ေငြစကၠဴေပမယ့္ အလတ္ႀကီး ရွိေနေသးတယ္။  သို႔ေပမယ့္ ေငြလဲသူက အဲဒီ့ပိုက္ဆံကို မျမင္ဖူးလို႔ လဲမေပးတာပါ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ရယ္ရေသးတယ္။ ေငြလဲၿပီးေတာ့ ဆက္ေလွ်ာက္လာၾကတယ္။ တစ္ေနရာမွာ လမ္းေဘး ထီဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ေတြ႕ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ သူ႔အေဖာ္ ဦးကတံုးတို႔က ထီထိုးၾကပါတယ္။ စကၤာပူထီေပါ့။ တိုက္ရင္ အင္တာနက္က တစ္ဆင့္ တိုက္ရမွာေပါ့။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဝါသနာ မပါဘူး။ ဝါသနာ မပါဘူးဆိုတာထက္ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္သိေနတာဆိုရင္ ပိုမွန္မယ္ထင္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ပိုက္ဆံ အလကားရဖို႔ ဇာတာ မပါဘူး။ အလုပ္လုပ္မွ ပိုက္ဆံရတတ္စျမဲပဲလို႔ ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ ခံယူထားပါတယ္။ အလုပ္ဆိုလည္း ၁၉ႏွစ္သားေလာက္ကတည္းက လုပ္လာလိုက္ရတာ အခုဆို ၅၃ ႏွစ္။ အလုပ္ လုပ္ခဲ့ရတဲ့ သက္တမ္းကိုက ၃၄ႏွစ္ ရွိေနၿပီ။ တစ္ခါမွ ပိုက္ဆံ အေခ်ာင္ မရဖူးဘူး။ ဆုေသးေလးေတြေတာ့ တစ္ခါလား၊ ႏွစ္ခါလား ေပါက္ဖူးပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ဆုႀကီးေတာ့ တစ္ခါမွ မတစ္ခါဖူးတဲ့အတြက္ ထီကို ကြ်န္ေတာ္ သိပ္စိတ္မဝင္စားဘူး။

ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ဟိုေမာ့ သည္ေမာ့ရင္းနဲ႔ နာရီၾကည့္ေတာ့ ငါးနာရီ ေက်ာ္ေနၿပီ။ သူတို႔ကလည္း ၆ နာရီမွာ ခ်ိန္းထားတာရွိသလို ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း ၆ နာရီမွာ ခ်ိန္းထားတာမို႔ ဟိုတယ္ကို ျပန္ေျပးၾကရပါေတာ့တယ္။

သူငယ္ခ်င္းက ညဘက္ ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္၊ ၿပီးရင္ သြားေသာက္ၾကမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ အိုေခလို႔ ေျပာရင္း ကိုယ့္အခန္းကိုယ္ တက္လာၾကတယ္။

“ခလာ့(ခ္) ခီး”က ေလာင္းရိပ္မိ ဗာဒံပင္

ဟိုတယ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းေတာင္ မနားလိုက္ရပါဘူး။ သူတို႔ ခ်ိန္းထားတဲ့အခ်ိန္ ေရာက္လာေတာ့တာမို႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေအာက္ထပ္ ဧည့္ခန္းဆီ ျပန္ဆင္းလာခဲ့ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္မွာ အခ်ိန္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေရာဂါဆိုးတစ္ခု ရွိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အင္မတန္ တိက်ခ်င္တဲ့ ေရာဂါပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ရင္းႏွီးသူေတြဆို ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အဲဒီ့အက်င့္ကို သိၾကပါတယ္။ အခ်ိန္ မတိက်သူေတြကိုဆိုရင္လည္း ဘယ္လို မုန္းမွန္းကို မသိဘူး။ တစ္ခါတေလဆိုရင္ ခ်ိန္းထားၿပီး ေနာက္က်မွ ေရာက္လာသူေတြကို ပစ္ပစ္ႏွစ္ႏွစ္ေတာင္ ေျပာတတ္ေသးတယ္။ နည္းနည္းမွ သည္းမခံႏိုင္ဘူး။

အခုက်ေတာ့မွ ခံေနရတယ္။ ဧည့္ခန္းေဆာင္မွာ ေန႔ခင္းက တ႐ုတ္မေလးနဲ႔ တျခား အိမ္ခံေတြ ေရာက္ေနၾကၿပီျဖစ္ေပမယ့္ လူစံုေအာင္ အေတာ္ေစာင့္ရတယ္။ နာရီဝက္ေက်ာ္ေတာ့မွ လူက စံုတယ္။ မေလးက စာနယ္ဇင္းဆရာမ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္ရယ္၊ လူငယ္တစ္ေယာက္ရယ္၊ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလး တစ္ေယာက္ရယ္၊ ဗီယက္နမ္က စာနယ္ဇင္းဆရာမ ငယ္ငယ္ ႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ အင္ဒိုနီးရွားက စာနယ္ဇင္းဆရာ လူငယ္ရယ္နဲ႔ပါပဲ။ အင္း… အမ်ိဳးသမီးေတြ ပါမွေတာ့ ေစာင့္ရတယ္ဆိုတာ မဆန္းပါဘူးေလလို႔ ေျပာရင္ က်ား-မ ခြဲျခားသူ ျဖစ္သြားမလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။

တိုယိုတာ ေပါင္မုန္႔ကားတစ္စီးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြလည္း ထြက္ခ်လာၾက တယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မိတ္ဆက္ၾက၊ ရယ္ၾက၊ ေမာၾကနဲ႔။ ေနာက္ဆံုးမွာ “ခလာ့(ခ္) ဆိပ္ခံ” (Clarke Quay) ကို ေရာက္လာၾကပါတယ္။ (Quay ကို /ခီး/လို႔ အသံထြက္ပါတယ္။ /ေကြး/လို႔ မထြက္ပါ။)

ကြ်န္ေတာ့္နားမွာ ရွိေနတဲ့ စကၤာပူသူ တ႐ုတ္မေလးက ျမန္မာျပည္ကို ေကာင္းေကာင္း ေရာက္ဖူးတဲ့သူမို႔ သူတို႔ဆီက ျမစ္က ျမန္မာျပည္က ျမစ္ေတြလို ႀကီးႀကီးမားမား မဟုတ္တာမို႔ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ျပံဳးခ်င္စရာ ျဖစ္ေနမွာပဲေနာ္လို႔  စကားဦးႀကိဳသန္းေနေလေသးရဲ႕။ အဲဒီ့က စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ဝင္ထိုင္ၾကပါတယ္။

ဘီယာနဲ႔ စားေသာက္စရာ အလွ်ံပယ္နဲ႔ပါ။ ေတာ္ေတာ္ ဧည့္ဝတ္ေက်တဲ့သူေတြပါပဲ။ တစ္ဖက္က ေျပာမယ္ဆိုရင္လည္း ေဈးကြက္ျမႇင့္တင္ေရး တာဝန္ ယူထားၾကသူမ်ားပီပီ သူတို႔ ေဈးကြက္ ျမႇင့္တင္ရာမွာ ေကာင္းေကာင္း အသံုးခ်ႏိုင္မယ္လို႔ ယူဆထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို တအား ပံုေအာၿပီး ဧည့္ဝတ္ ေက်ေနၾကတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

သူတို႔ မသိရွာတာက ကြ်န္ေတာ္က ထင္ရာ ေရးတဲ့ စာေရးသူျဖစ္ၿပီး သည္ခရီးစဥ္မွာ မ်က္စိလည္ လမ္းမွားၿပီး ပါလာတယ္ဆိုတာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္က စာနယ္ဇင္းဆရာ စစ္စစ္လည္း မဟုတ္ဘူး။ စာနယ္ဇင္းေတြမွာ စြတ္ကယ္ စြတ္ကယ္ ေရးခ်င္တာ ထထ ေရးတတ္တဲ့ ေကာ္လံစားလိုလို၊ ေဆာင္းပါးရွင္လိုလို၊ အူတူတူ နတတရယ္။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ခလာ့(ခ္) ဆိပ္ခံက စားေသာက္ဆိုင္မွာ ၿငိမ့္ေနတယ္။ ရယ္စရာ ေမာစရာေတြ ေျပာၾက၊ စားၾကေသာက္ၾကေပါ့။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ခ႐ုသင္းနဲ႔ မတည့္လွတဲ့ ပင္လယ္စာေတြက အမ်ားသားမို႔ ကြ်န္ေတာ့္မွာ လက္ေရွာင္ေနရတယ္။ ဆိုင္ကေလးက ဟင္းခ်က္ အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။
ေနရာေဒသကလည္း သာယာတယ္။ သို႔ေပမင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေနတဲ့ ဆိုင္နားက ဗာဒံပင္ေလးေတြကေတာ့ သနားစရာ၊ ညႇိဳးညႇိဳးငယ္ငယ္။

ညႇိဳးေနမွာေပါ့။ သူတို႔ခမ်ာမ်ားမွာ သဘာဝ ေနနဲ႔ သဘာဝ မိုးကိုမွ မရရွာၾကတာေလ။

ျဖစ္ပံုက သည္လို။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေနတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္တန္းက အလ်ား ေပ ၁၅၀၊ အနံေပ ၄၀ ေလာက္ရွိတယ္။ ဆိုင္တန္း ႏွစ္တန္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ကြက္လပ္ေနရာကို ေျပာတာပါ။ အဲဒီ့ကြက္လပ္က ပံုမွန္အားျဖင့္ ေလဟာျပင္။ အဲဒါကို ဟိုး ခပ္ျမင့္ျမင့္၊ ေျမႀကီးက ေပ ၃-၄၀ ေလာက္ အျမင့္မွာ အမိုးႀကီး အခိုင္အခန္႔ မိုးေပးထားတယ္။ အမိုးက ထုတ္ခ်င္းေပါက္ ျမင္ရတဲ့ ပလတ္စတစ္အထူ အၾကည္ျပားေတြနဲ႔ မိုးထားတာ။ ဆိုေတာ့ကာ ႐ုတ္တရက္ ဆိုရင္ ေလဟာျပင္ထဲကို ေရာက္ေနသလိုေပမယ့္ အေပၚက အမိုးႀကီးနဲ႔ဆိုေတာ့ ေလဟာနယ္ကို ကာကြယ္ထားတယ္။ အမွန္က စကၤာပူက ကြ်န္းႏိုင္ငံလည္း ျဖစ္ေန၊ မုတ္သုန္ ေဒသလည္းျဖစ္ေနေတာ့ မိုးက အခ်ိန္မေရြး ရြာႏိုင္တယ္။ အဲဒီ့ မိုးဒဏ္ကို ကာကြယ္ဖို႔အတြက္ အမိုးႀကီးတစ္ခုကို အခိုင္အမာ မိုးထားလိုက္တာ။

အဲဒီ့အမိုးေအာက္က သစ္ပင္ဆိုေတာ့ စိမ္းေတာ့ စိမ္းပါရဲ႕၊ အရြက္ေတြက လန္းမေနဘူး၊ ညႇိဳးေနတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ အဲဒါ စကၤာပူရဲ႕ သေကၤတျဖစ္သြားပါတယ္။ ျခေသၤ့ ဌာေနလို႔ ေခၚတဲ့ စကၤပူရရဲ႕ ကေန႔ေခတ္ ႐ုပ္ပံုလႊာဟာ ညႇိဳးေနတဲ့ ရြက္စိမ္းမ်ားနဲ႔ ဗာဒံပင္ျဖစ္ေနတယ္။

(ယေန႔ ၁၇-၁၁-၂၀၁၀ ထုတ္ “ေဒ၀ီဂ်ာနယ္” အတြဲ ၁၊ အမွတ္ ၅ မွာ ေဖာ္ျပပါရွိတာေလးကို တင္ဆက္လိုက္တာပါ။ ဂ်ာနယ္မွာေတာ့ အျပာေရာင္နဲ႔ ျပထားတဲ့ စာသားေတြရယ္ ပံုေတြရယ္ မပါဘူးခင္ဗ်။ :P)

စမလံုးခ်င္ဘု လံုးလံုးႀကီး စိတ္နာ (၃)

ဇာတိမဲ့ စကၤပူရ

သည္ေနရာမွာ စကၤပူရသားေတြကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ ၾကည့္မိရျပန္တယ္။ တကယ္ေတာ့ စကၤပူရတိုင္းသား (ဝါ) စကၤာပူ လူမ်ိဳးဆိုတာ သီးျခား သတ္သတ္ ရွိကို မရွိဘူး။ တ႐ုတ္ေတြ၊ ကုလားေတြ၊ မေလးေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားေလတဲ့ စကၤာပူႏိုင္ငံသားေတြသာ ျဖစ္လို႔ေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ စကၤာပူ ႏိုင္ငံသား အားလံုးရဲ႕ ေလးပံု သံုးပံု ေက်ာ္က တ႐ုတ္ေတြ။ (ဒါ့ေၾကာင့္လည္း စကၤာပူႏိုင္ငံက သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ တတိယ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံေတာ္လို႔ ေအာက္ေမ့ၾကတဲ့အျပင္ တ႐ုတ္ျပည္မႀကီးနဲ႔ ထိုင္ဝမ္တို႔ကို ရင္ၾကားေစ့ေပးရာမွာေတာင္ အိမ္ရွင္အျဖစ္နဲ႔ ဝင္ပါေပးခဲ့ဖူးေသးတယ္။)

ဒုတိယအမ်ားဆံုးက မေလးေတြ ျဖစ္ၿပီး ကုလားေတြက တတိယအမ်ားဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ သည္လိုေျပာေပမယ့္ တ႐ုတ္ကလည္း တစ္မ်ိဳးတည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ အမ်ားစုက ဖႈက်န္႔ ျပည္နယ္က၊ တခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့ ကြမ္းတံုက၊ တခ်ိဳ႕က တျခားေနရာေတြက ျဖစ္ေနေတာ့ တ႐ုတ္ခ်င္း အတူတူေပမယ့္ ေျပာတဲ့ စကားခ်င္းက မတူၾကျပန္ဘူး။ တစ္မ်ိဳးေျပာတာကို က်န္တဲ့ တစ္မ်ိဳးက လံုးဝ နားမလည္ႏိုင္ဘူး။ ကုလားမွာက်ေတာ့လည္း တစ္ဝက္ေက်ာ္က တမီ(လ္)ေတြ၊ က်န္တာေတြက မေလးေပါက္ ကုလားနဲ႔ ဆစ္(ခ္) (ျမန္မာအေခၚ ပန္ခ်ာပီ)ေတြအျပင္ ပါကစၥတာနီေတြ၊ ဆင္ဟာလိ(စ္)ေတြလည္း ပါေသးတယ္။ သူတို႔က်ေတာ့လည္း စကားခ်င္းက ေတာင္နဲ႔ ေျမာက္၊ မတူျပန္ဘူး။ မေလးေတြက်ေတာ့လည္း အဲသလိုပဲ၊ ေဒသိယ စကားေတြက ကြဲေနျပန္တယ္။

အဲေတာ့ စကၤာပူမွာ ႐ံုးသံုးအျဖစ္ ဘံုသံုးႏိုင္ေအာင္ အဂၤလိပ္စာကိုပဲ အဓိကထားၾကရေတာ့တယ္။ တရားဝင္အေနနဲ႔ေတာ့ အဂၤလိပ္စကားရယ္၊ မယ္(န္) ဒရင္း တ႐ုတ္စကားရယ္၊ မေလးစကားရယ္၊ တမီ(လ္)စကားရယ္ဆိုၿပီး ေလးခု သတ္မွတ္ထားေပမယ့္ တကယ္တကယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရးနဲ႔ စက္မႈလုပ္ငန္းေတြမွာ အဂၤလိပ္စကားကိုသာ အဓိကထားသလို ေက်ာင္းေတြမွာလည္း အဂၤလိပ္စကားနဲ႔သာ သင္ၾကားပို႔ခ်ပါတယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း တ႐ုတ္ မယ္(န္)ဒရင္း စကားကိုလည္း စကၤာပူေက်ာင္းေတြရဲ႕ သံုးပံုတစ္ပံုမွာ အဓိက ထားၿပီး သင္ၾကားေပးျပန္တယ္။

ဘာသာေရးအရလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲေနျပန္တယ္။ တ႐ုတ္အမ်ားစုက ကြန္ဖ်ဴးရွပ္ရယ္၊ တာအိုဝါဒရယ္၊ ဗုဒၶဘာသာရယ္ကိုျဖစ္ျဖစ္၊ ဟိုဟာ နည္းနည္း၊ သည္ဟာ နည္းနည္း ေရာေနတဲ့ ဘာသာရယ္ကိုျဖစ္ျဖစ္ ကိုးကြယ္ၾကတယ္။ မေလးေတြနဲ႔ ကုလားတခ်ိဳ႕ကေတာ့ အစၥလာမ္ဘာသာဝင္ေတြ။ အဲဒါက လူဦးေရရဲ႕ ေျခာက္ပံု တစ္ပံု ရွိတယ္။ ခရစ္ယာန္အသိုင္းအဝိုင္းကလည္း တစ္မုဟုတ္ခ်င္း တိုးပြားလာလိုက္တာ အခုဆို လူဦးေရရဲ႕ ဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္က ခရစ္ယာန္ေတြျဖစ္ေနၾကၿပီး ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ အားလံုးလိုလိုကလည္း တ႐ုတ္ေတြပဲ ျဖစ္လို႔ေနျပန္တယ္။ က်န္တာက ဟိႏၵဴေတြ။

သည္အခါ စကၤာပူရရဲ႕ လူအမ်ား ဖြဲ႕စည္းပံုကလည္း သည္တိုင္းျပည္ေလးရဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကို ပံ့ပိုးေပးေနေလတဲ့ အခ်က္ျဖစ္ေနႏိုင္လားလို႔ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္လာပါတယ္။ ေျပာရရင္ စကၤာပူႏိုင္ငံသားေတြမွာ ဇာတိေတြ ကြဲေနတယ္။ အဲေတာ့ ဇာတိမာန္တက္ဖို႔ သူတို႔မွာ အားမရွိဘူး။ တစ္ဖက္ကၾကည့္ရင္ အင္မတန္ သနားစရာ ေကာင္းလွသေလာက္ တစ္ဖက္ကၾကည့္ျပန္ရင္လည္း သူတို႔မွာ အလုပ္မဟုတ္တာေတြကို အဟုတ္လုပ္၊ အ႐ႈပ္ေတြ လုပ္ရင္း အလုပ္႐ႈပ္စရာ အေၾကာင္းက နည္းေနပါတယ္။

လက္ေတြ႕ဘဝမွာကိုက ကိုယ္ပိုင္ ဘာသာစကားရယ္လို႔ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ လက္ညႇိဳး ထိုးျပစရာမရွိေတာ့ သူတို႔ကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြ်န္ျပဳခဲ့သူ အဂၤလိပ္မ်ားရဲ႕ ဘာသာစကားကိုပဲ ယေန႔ ထက္တိုင္ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ လက္ခံ သံုးစြဲခဲ့တယ္။ အခုက်ေတာ့ ဆင္းဂလစ္(ရွ္)လို႔ ေတာင္ေခၚရတဲ့ စကၤာပူႏိုင္ငံသားသံုး အဂၤလိပ္ စကားပ်က္ေတာင္ ေပၚထြန္းလာခဲ့ၿပီ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ဘံုလူမ်ိဳး၊ ဘံုဘာသာစကား မရွိတဲ့ ကြ်န္းကေလး တစ္ကြ်န္းေပၚက ၿမိဳ႕သာသာ နယ္နိမိတ္ကေလး တစ္ခုကေန ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္လာတဲ့အခါ ဘံုလူမ်ိဳး၊ ဘံုဘာသာစကား တစ္ခုကို ကိုယ့္ဘာသာ ဖန္တီးယူလိုက္ၾကတဲ့ သေဘာပါပဲ။

သည္အခါမွာ ႏိုင္ငံခ်စ္စိတ္က ပိုၿပီး ျပင္းထန္လာသလားဆိုတာ စဥ္းစားစရာပဲ။ တျခားဟာမွ သီးသီးသန္႔သန္ ခ်စ္စရာ၊ မာန္တက္စရာ ရွိမေနေတာ့တဲ့ အတူတူ၊ ကိုယ္ မွီတင္း ေနထိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံကိုသာ ပံုေအာၿပီး ခ်စ္လိုက္ၾကရင္းက ကိုယ့္ႏိုင္ငံဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္ေရးကို အားသြန္ ခြန္စိုက္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကတာေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလားလို႔ ေတြးစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

အခုပဲ ၾကည့္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေနတဲ့ ေယာ့(ခ္)ဟိုတယ္(လ္)ဆိုတာ အဂၤလိပ္ နာမည္၊ ေယာ့(ခ္)ဟိုတယ္ရွိတဲ့ ေတာင္ကုန္းက အလစ္ဇဘက္(သ္)ကုန္း၊ အဂၤလိပ္ နာမည္ပဲ၊ အခု ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရာက္ေနတဲ့ လမ္းမက သစ္သီးျခံလမ္းလို႔ ကြ်န္ေတာ္ကသာ ဘာသာျပန္ၿပီး ေရးလိုက္တာ။ သူ႔ နာမည္အမွန္က ေအာခ်ာ့(ထ္)လမ္း ခင္ဗ်။ အဂၤလိပ္နာမည္ပဲ။ [ျမန္မာျပည္က ၿမိဳ႕မ်ားကို အစြဲျပဳမွည့္ ေခၚထားတဲ့ မင္းဘူးလမ္းေတြ၊ ေမာ္လမီး(န္) (ေမာ္လၿမိဳင္)လမ္းေတြလည္း ရွိသဗ်။ ဆီရန္ဂြန္းကေတာ့ ျမန္မာနဲ႔ သက္ဆိုင္ပံု မရဘူး။ သူက မေလးဘာသာစကားနဲ႔ ရန္ဂုန္ဆိုတဲ့ ငွက္ကို အစြဲျပဳမွည့္ေခၚထားတာလို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ယူဆၾကပါတယ္။ အတတ္ေတာ့ ဘယ္သူကမွ မေျပာႏိုင္ဘူးပ။]

စကၤာပူကိုလည္း အဂၤလိပ္က ကိုလိုနီနယ္ပယ္အျဖစ္ ကြ်န္ျပဳခဲ့တာပ။ သို႔ေပမယ့္ စကၤပူရသားေတြအေနနဲ႔ အဂၤလိပ္အေပၚ အခဲမေက်တဲ့ စိတ္နဲ႔ အဲဒီ့ နာမည္ေတြကို ေျပာင္းပစ္ရေအာင္ကလည္း သူတို႔မွာ ကိုယ္ပိုင္ စကၤပူရ ဘာသာ စကားရယ္လို႔  သတ္သတ္မွတ္မွတ္ မရွိေလေတာ့ကာ အကုန္လံုး သည္တိုင္း ထားလိုက္ၾကတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အပယိကေတြအတြက္ ဦးေႏွာက္ေတြ အစားခံေနစရာ မလိုေတာ့ဘူး။ ႏိုင္ငံဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးကိုပဲ အာ႐ံုအျပည့္စိုက္ၿပီး လုပ္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

အႏွစ္သာရပိုင္းမွာလည္း ေရွ႕မွာ ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း ၿဗိတိသွ်ေတြက လြတ္လပ္တဲ့ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ ႏိုင္ငံအျဖစ္ သံမဏိသက္ ရွည္စြာေနလာခဲ့တဲ့သူေတြ ျဖစ္တာကို အသိအမွတ္ျပဳတယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံနဲ႔ကိုယ္ ရပ္တည္ႏိုင္႐ံုသာမက သူမ်ားႏိုင္ငံေတြကိုေတာင္ ေအာင္ျမင္စြာ သိမ္းပိုက္ၿပီး နယ္ခ်ဲ႕ႏိုင္ခဲ့သူေတြဆိုေတာ့ ႏွယ္ႏွယ္ မဟုတ္မွန္းလည္း ရိပ္မိတယ္။ သည္ေမာင္ေတြမွာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စြမ္းရည္၊ စစ္ေရးစြမ္းရည္၊ သံတမန္ေရးစြမ္းရည္ေတြ အခိုင္အမာ ရွိေနတာကို ျမင္တယ္။ သည္ေတာ့ ဘာအေတြ႕အၾကံဳမွ မရွိေသးတဲ့ စကၤပူရသားေတြအေနနဲ႔ လြတ္လပ္တဲ့ အခ်ဳပ္အခ်ာ အာဏာပိုင္ ႏိုင္ငံအျဖစ္ ရပ္တည္ေရးမွာ  ဝါးလံုးနင္းမိ ဝါးျခမ္းနင္းမိ ျဖစ္ႏိုင္တာကို ႀကိဳျမင္တယ္။ အဲဒီ့ အေျမာ္အျမင္နဲ႔ ၿဗိတိသွ်တို႔ရဲ႕ အကူအညီကို ယူလိုက္သလို မေလးရွားျပည္ေထာင္စုရဲ႕ အဆြယ္အပြားျပည္နယ္ တစ္ခုအျဖစ္လည္း ရပ္တည္ခဲ့ျပန္တယ္။

ကိုယ့္ဘက္က ခိုင္ၿပီ၊ ပိုင္ၿပီ၊ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ ရဲရဲ ရပ္ႏိုင္ၿပီဆိုမွ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရးဇာတ္ခံုထဲကို ေျခစံုပစ္ဝင္ခ်လာတယ္။ ေဒသတြင္းမွာ တက္ တက္ၾကြၾကြ အလုပ္လုပ္ၾကတယ္။

ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ေလာက္ အလုပ္ကိုပဲ ဖိလုပ္တဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးကို ကေန႔ အခါမွာ စကၤပူရသားေတြ အျပည့္အဝ ခံစားေနရတာ ေတြ႕ေနရၿပီပဲေလ။ သြားေလရာမွာ သစ္သစ္လြင္လြင္၊ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္၊ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း။ ျခင္၊ ယင္၊ ပိုးဟတ္၊ ၾကြက္ မရွိတဲ့ ႏိုင္ငံ။ ရွိဦးေတာင္မွ လူေတြကို ဒုကၡမေပးႏိုင္တဲ့ မရွိသေလာက္ ပမာဏသာ ျဖစ္ပါတယ္။

တိုက္တာေတြကလည္း အသစ္၊ ကားေတြကလည္း အသစ္၊ လူေတြကလည္း ဘယ္သူ႔ၾကည့္လိုက္ ၾကည့္လိုက္ အဝတ္အစားသစ္ေတြနဲ႔ ေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့။ မ်က္ႏွာေတြကလည္း အဆီျပန္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာ မရွိဘူး။ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးခါစေတြလို ေက်ာ့လို႔။ ေက်ာ့မွာေပါ့၊ သြားေလရာမွာ ေလေအးစက္နဲ႔မွ မလြတ္ေလေတာ့ကာ ဘယ္အဆီျပန္အားမွာတံုး။

ေရာက္စ လမ္းသလားခ်က္ေလး တစ္ကြက္

ကြ်န္ေတာ္လည္း စကၤာပူေရာက္ေတာ့ အဆီမျပန္ေတာ့ဘူး ထင္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာ့လို႔ရယ္။ သူက သူငယ္ခ်င္းတကာအနက္မွာ မနာလိုခ်င္စရာ အေကာင္းဆံုး။

အစားလည္း မက္တယ္၊ အအိပ္လည္း မက္တယ္၊ အရက္ကေလးလည္း ေသာက္တယ္။ သို႔ေပမယ့္ သူ႔ကိုယ္ခႏၶာက က်စ္က်စ္လစ္လစ္၊ သြယ္သြယ္လ်လ်။ ေငြေၾကးကလည္း တတ္ႏိုင္တဲ့သူဆိုေတာ့ သူ႔ၾကည့္လိုက္ရင္ အျမဲေက်ာ့လို႔၊ ေမာ့လို႔။

မနာလိုတာက ဘယ္ေလာက္စားစား မဝတဲ့ သူ႔ကိုယ္ခႏၶာကိုပါ။ ကြ်န္ေတာ္ျဖင့္ ေရေသာက္ရင္းေတာင္ အေျခာက္တိုက္ ဝ၀လာ မွတ္တယ္။

သံုးေယာက္သား သစ္သီးျခံလမ္းေပၚ ေရာက္လာၾကတယ္။ လမ္းေပၚမွာ လူေတြ အျပည့္။ အားလံုးက သုတ္သုတ္ သုတ္သုတ္။
သူငယ္ခ်င္းက ၁၉၈၀ ျပည့္လြန္စ ႏွစ္ေတြတံုးက စကၤာပူမွာ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ေနခဲ့ဖူးတယ္။ ဘယ္နားမွာ ဘာရွိတာ၊ ဘာေကာင္းတာေတြကို သူ သိတယ္။ သူက ခါးပိုက္ႏိႈက္လည္း သတိထားလို႔ ေျပာေတာ့ နည္းနည္း အံ့ဩသြားတယ္။ သည္တိုင္းျပည္မွာ ဒါမ်ိဳးေတြ ရွိသလားလို႔ ေပါင္ခ်ိန္ေျပာနည္းကား ေျပာရမလိုေတာင္ ျဖစ္သြားတယ္။

သို႔ေပမယ့္ ျပင္သစ္မွာ သူ႔လိုပဲ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ခါးပိုက္ႏိႈက္ခံခဲ့ရဖူးတာကို အမွတ္ရမိသြားပါတယ္။ လြယ္ရင္ေတာ့ သူၾကြယ္ေတာင္ မေနဘူးေပါ့ေလ။ ကိုယ္ အရင္ ကိုယ္ခံေပါ့လို႔ ေတြးရင္း ပုခံုးမွာ လြယ္ထားတဲ့ အိတ္ကေလးကို စလြယ္သိုင္း ေျပာင္းလြယ္လိုက္ရင္း ဗိုက္ဖက္ ေရႊ႕ထားလိုက္ရ ပါတယ္။

မႏွစ္က နတၱလင္းကို ဆရာေမာင္ဝဏၰရယ္၊ ဆရာ ေမာင္စိန္ဝင္း (ပုတီးကုန္း)ရယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ရယ္ စာေပေဟာေျပာပြဲ သြားခဲ့ၾကတုန္းက အျပင္ထြက္ၾကမယ္ လုပ္ေတာ့ ဆရာေမာင္စိန္ဝင္းက ဂ်င္းအိတ္ျဖဴေလးတစ္လံုး လြယ္ၿပီး ထြက္လာတာ ေတြ႕လိုက္တယ္။ စာၾကည့္မ်က္မွန္၊ ေဆးလိပ္ဘူး၊ မီးျခစ္၊ ပါေလရာဖုန္း၊ ေဆးေပါ့လိပ္၊ မွတ္စုစာအုပ္စသျဖင့္ စံုစီနဖာကို သြားေလရာ သယ္တတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္လည္း အဲလို အိတ္ေလးတစ္လံုးနဲ႔မွ ျဖစ္မယ္လို႔ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ ဆရာေမာင္စိန္ဝင္းရဲ႕စိတ္ကူးကိုလည္း သေဘာက်သြားတယ္။

ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း အိတ္ကေလးတစ္လံုး ဝယ္ကိုင္လာတာ။ အေတာ္ေတာ့ အလုပ္ျဖစ္သဗ်။ အခုဆို အိတ္ထဲမွာ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္၊ ပိုက္ဆံ၊ ပါေလရာဖုန္း၊ မွတ္စုစာအုပ္၊ ေဆးလိပ္ဘူး၊ ေဆးေပါ့လိပ္၊ အသံဖမ္းစက္ အကုန္ပါ တယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ခါးပိုက္ႏိႈက္ သတိထားလို႔ ေျပာေတာ့မွ ဥစၥာေျခာက္ၿပီး ေျပာင္းလြယ္လိုက္ရတယ္။

ေကာ္ဖီဆိုင္ တစ္ဆိုင္မွာ ထိုင္ဖို႔ ျပင္ၾကတယ္။ ေကာ္ဖီဆိုင္က လမ္းေဘး  လူသြားစႀကႍအက်ယ္စားမွာလည္း ခင္းထားေပးတဲ့ဆိုင္။ သို႔ေပမယ့္ လူသြား စႀကႍေပၚမွာ ျဖစ္လင့္ကစား ေဆးလိပ္မေသာက္ရတဲ့ အျခမ္းတစ္ျခမ္းနဲ႔ ေဆးလိပ္ ေသာက္ႏိုင္တဲ့ အျခမ္းဆိုၿပီး ႏွစ္ျခမ္းခြဲထားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္က ေဆးလိပ္သမားေတြဆိုေတာ့ ေဆးလိပ္ေသာက္လို႔ရတဲ့ အျခမ္းကို ေရြးၾကပါတယ္။ သို႔ေပတည့္ အဲဒီ့အျခမ္းမွာ ရွိတဲ့ စားပြဲ ၄-၅-၆ လံုးစလံုးမွာက လူျပည့္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ရပ္ေစာင့္ေနၾကရပါေတာ့တယ္။

(ကေန႔ထြက္တဲ့ “ေဒ၀ီဂ်ာနယ္” အတြဲ ၁ အမွတ္ ၄ မွာ သည္အထိ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ သည္တစ္ပတ္ဂ်ာနယ္ကေတာ့ သည္စာကို ေဖာ္ျပလာသမွ်ထဲမွာ အျပည့္စံုဆံုးလို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ အရင္အပတ္ေတြကလို ဟိုက်န္ သည္က်န္ အေတာ္နည္းသြားတယ္။ အခု ေဖာ္ျပထားတဲ့အထဲက အျပာေရာင္ စာလံုးနဲ႔ ျပထားတဲ့ စာသားေတြပဲ က်က်န္ရစ္ခဲ့တာ။ ေရွ႕အပတ္ေတြက ဟိုက်န္သည္က်န္ေတြနဲ႔ စာရင္ အဲေလာက္ပမာဏက မဆိုစေလာက္လို႔ ဆိုႏိုင္ေပမယ့္လည္း အဲဒါ မပါေတာ့ စာက အခ်ိတ္အဆက္ အားနည္းသြားပါေတာ့တယ္။ သို႔ေသာ္ ဟိုမိန္းမေတြ ေျပာသလို သံေယာင္လိုက္ၿပီး “ရွင္တို႔က စာတည္းေတြပဲ… လုပ္ၾကေပါ့ေတာ္”လို႔သာ ေျပာရေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။)

စမလံုးခ်င္ဘု လံုးလံုးႀကီး စိတ္နာ (၂)

အခု စကၤာပူက ဟိုတယ္မွာက်ေတာ့ အဲဒါနဲ႔ ေတြ႕ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေနရမယ့္ အထပ္က ၁၂ ထပ္မွာပါ။ ဒါနဲ႔ ကပ္ျပားကို ထိုးထည့္တယ္။ မရဘူး။ ခလုတ္ကို ႏွိပ္လို႔ကို မရဘူး။ စိတ္တစ္ျခမ္း ညစ္ရျပန္ၿပီေပါ့။

အဖန္ဖန္ ႀကိဳးစားေနဆဲမွာ ဓာတ္ေလွကားထဲကို မ်က္ႏွာျဖဴ ႏွစ္ေယာက္ ဝင္လာတယ္။ သူတို႔ ကတ္ျပား ထည့္ၿပီးေတာ့ ႏွိပ္လိုက္ေတာ့လည္း အဆင္ကို ေျပလို႔။ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ထည့္ၿပီး ျပန္ႏွိပ္ေတာ့ မရျပန္ဘူး။

“ကြ်န္ေတာ့္က် ႏွိပ္လို႔ မရဘူးဗ်”လို႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူတို႔ကို အရွက္ေျပ ေျပာလိုက္မိရေတာ့တယ္။ အဲေတာ့လည္း သူတို႔က “ဟုတ္တယ္၊ သည္ ကတ္ ျပားေတြက အဲသလို ျဖစ္ေနက်ပဲ”လို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။ ဓာတ္ေလွခါးႀကီး ၿငိမ့္ခနဲ စအတက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ႏွိပ္ခ်င္တဲ့ ခလုတ္ကို ႏွိပ္လို႔ ရသြားတယ္။

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဟိုမ်က္ႏွာျဖဴႏွစ္ေယာက္က အရင္ဆင္းသြားတယ္။ ဓာတ္ေလွခါးက ဆက္တက္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အထပ္ ေရာက္လို႔ ဓာတ္ေလွကားထဲက ထြက္လိုက္ေတာ့ တူ႐ူက လမ္းၫႊန္ဆိုင္းဘုတ္ေလးေတြမွာ ကြ်န္ေတာ့္ အခန္းနံပါတ္ကို မေတြ႕ရဘူး။

ဟာ… ဘယ္လိုျဖစ္တာတံုး။

အခန္႔သင့္ပါပဲ။ အဲဒီ့အထပ္မွာ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနတဲ့ ဟိုတယ္ ဝန္ထမ္း တစ္ေယာက္ကို အနားမွာ ေတြ႕လိုက္တာနဲ႔ သူ႔ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေနရမယ့္ အခန္းက သည္အေဆာက္အအံု မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ဟိုတစ္ဖက္က အေဆာက္အအံုတဲ့။ သည္ဓာတ္ေလွကားက တက္လာရမွာလည္း မဟုတ္ဘူးတဲ့။ တျခား ဓာတ္ေလွကားကို သံုးရမွာတဲ့။

ကဲဗ်ား… ဇယားက ႐ႈပ္လွပါဘိ။

ဒါနဲ႔ ေအာက္ကို ျပန္ဆင္းလာလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ မေတာ္လိုက္ရတဲ့ တူအရင္းေခါက္ေခါက္ေလးကို မ်က္ႏွာပူေနပါတယ္ဆိုမွေနာ္။

ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ ေအာက္ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ဧည့္ႀကိဳဌာနေရွ႕က ဧည့္ခန္းေဆာင္မွာ သူတို႔ကို မေတြ႕ရေတာ့ဘူး။ စကၤာပူႏိုင္ငံသူေလးပဲ ရွိေနေတာ့တယ္။ အဲဒီ့ကေလးမေလးကလည္း တျခား ဧည့္သည္မ်ားနဲ႔ အလုပ္ရွဳပ္ေနတာမို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို မျမင္ဘူး။ ဒါနဲ႔ ဓာတ္ေလွကား ဘယ္မွာ ရွိသလဲ ဆိုတာကို အဲဒီ့ ဧည့္ခန္းေဆာင္ထဲမွာ တာဝန္က်ေနတဲ့ ဟိုတယ္ဝန္ထမ္းကို ေမးလိုက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္အခန္းဆီ တက္လာလိုက္ရပါေတာ့တယ္။

အခန္းေရာက္ၿပီး ခဏေနေတာ့ အခန္းထဲက တယ္လီဖုန္းက ျမည္လာတယ္။ ထူးလိုက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနတယ္။

“ကိုယ္တို႔ အျပင္ထြက္ၿပီး တစ္ခုခု စားၾကမလို႔။ သူငယ္ခ်င္း လိုက္ခဲ့ပါလား”

“ေကာင္းသားပဲ၊ လိုက္ခဲ့မယ္ေလ…”

“ဒါဆို ဆင္းခဲ့ေတာ့။ ေလာ္ဘီ (ဧည့္ခန္း)မွာ ေစာင့္ေနမယ္”

“အိုေခ…”

ကြ်န္ေတာ္လည္း အဝတ္ေတာင္ မလဲေတာ့ပါဘူး။ ရန္ကုန္က ဝတ္လာတဲ့ အဝတ္အစား၊ ကိုယ္ေပၚမွာ ရွိေနတာ သံုးနာရီ သာသာပဲ ရွိပါေသးတယ္။ အလတ္ႀကီးပဲဟာ။

သည္လိုနဲ႔ သံုးေယာက္သား ဟိုတယ္ထဲက ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ ဟိုတယ္ အျပင္က လမ္းကေလးက သာသာယာယာ၊ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း။ ႏိုင္ငံသူႏိုင္ငံသားမ်ားရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ကို စေတးၿပီး ႏိုင္ငံရဲ႕ ၾကြယ္ဝမႈနဲ႔ သန္႔ရွင္းမႈကို ဖန္တီးယူ ထားတဲ့ ႏိုင္ငံရယ္လို႔ စကၤာပူနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အခ်က္အလက္မ်ားဆိုင္ရာ ပင့္ကူအိမ္ စာမ်က္ႏွာ တစ္ခုမွာ ဖတ္ဖူးတယ္။

ဦးေႏွာက္ႀကီးတဲ့ စကၤပူရသားမ်ား

ဟုတ္ေလာက္တယ္။ လမ္းက ေျခာက္ေနတယ္။ လူသြားလူလာ ရွင္းေနတယ္။ တိုက္တာ အေဆာက္အအံုေတြက သစ္သစ္လြင္လြင္။ လမ္းေဘးျမက္ေတြက စိမ္းစိမ္းစိုစို သပ္သပ္ရပ္ရပ္။ သည္ေလာက္ႀကီး စနစ္က် သပ္ရပ္လြန္းေနျပန္ေတာ့ ေနရတာ ဘယ္လိုႀကီးမွန္း မသိဘူး။

သူငယ္ခ်င္းက ၁၉၈၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားတုန္းက စကၤာပူမွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူကလည္း စကၤာပူကို မႀကိဳက္ဘူးတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္လည္း စကၤာပူကို သိပ္ခံစားလို႔ မရဘူး။ စကၤာပူက သစ္လြင္ သန္႔ရွင္း သပ္ရပ္သေလာက္ ေႏြးေထြးမႈ မရွိသလိုႀကီးပဲ။

ပိုဆိုးတာက ကြ်န္ေတာ္က အီတာလ်ံ စာနယ္ဇင္းဆရာအေက်ာ္အေမာ္ တစ္ေယာက္ေရးထားတဲ့ ခရီးသြား မွတ္တမ္းစာအုပ္ကို သိပ္သေဘာက်တဲ့သူ။ သေဘာက်လြန္းလို႔ေတာင္ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္နဲ႔ “ေဗဒင္ယံုတဲ့ အီတာလ်ံ”ဆိုၿပီး ဘာသာျပန္ကာ Fashion Image မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပေနတာ တစ္ႏွစ္ေတာင္ ေက်ာ္ေနပါၿပီ။

အဲဒီ့ စာနယ္ဇင္းဆရာက အာရွတစ္ခြင္ ျပဲျပဲစင္ေအာင္ ကုန္းလမ္း၊ ေရလမ္းကေန တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး သြားခဲ့ၿပီး သူျမင္ေတြ႕ခဲ့ရတာေတြ၊ သူ႔အေတြးအျမင္ေတြကို မွတ္တမ္းတင္ထားတာပါ။ စကၤာပူကိုေတာ့ “ေလေအးစက္ တပ္ထားတဲ့ ကြ်န္း”လို႔ အႏြတၳသညာ ျပဳခဲ့ပါတယ္။ စကၤာပူဟာ သဘာဝတရားကို ဆန္႔က်င္ကာ ကိုယ့္ဘာသာ ဇြတ္အတင္း ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲယူၿပီး သာယာေအာင္ လုပ္ထားတဲ့ ၿမိဳ႕ႏိုင္ငံလို႔ ဆိုလိုတာေပါ့။

စကားစပ္တုန္း ေျပာရရင္ စကၤာပူဟာ ဟိုးပေဝသဏီ မူလတုန္းက တံငါသည္မ်ားနဲ႔ ပင္လယ္ ဓားျပမ်ား ေနထိုင္ရာ ကြ်န္းကေလးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ မူလ နာမည္က တူမာဆစ္(ခ္)၊ ဒါမွမဟုတ္ တီမာ ဆစ္(ခ္)တဲ့။ ဂ်ာဗွားဘာသာစကားနဲ႔ တာဆစ္(ခ္)ဆိုတာ ပင္လယ္ကို ေခၚတာပါ။ ၁၄ ရာစု အဆံုးမွာေတာ့ တ႐ုတ္ေတြရဲ႕ မွတ္တမ္းမွတ္ရာမ်ား ရွိလာၿပီမို႔ တ႐ုတ္ေတြ စကၤာပူကို ေရာက္ေနတာ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ဝ ေက်ာ္ ၇၀ဝ နီးပါး သက္တမ္း ရွိေနပါၿပီ။

အဲဒီ့ ၁၄ ရာစုႏွစ္ ကုန္လုလုမွာ ဘုရင္ ရာဟိႁႏၵာက သည္ကြ်န္းကို “စကၤပူရ”လို႔ အမည္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ပါဠိလိုဆိုရင္ေတာ့ “သီဟပူရ”လို႔ ေခၚမလား မသိဘူး။ ဘာသာျပန္ရင္ေတာ့ “ျခေသၤ့ဌာေန”လို႔ အတိအက် ရေနသေပါ့ဗ်ာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ စကၤာပူရဲ႕ အမွတ္အသားဟာ ယေန႔ထက္တိုင္ ျခေသၤ့ျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။

ရယ္ေတာ့လည္း အရယ္ရသား။ မေလးမွတ္တမ္းတစ္ေစာင္မွာက်ေတာ့  စကၤပူရကို ထူေထာင္သူ မင္းသား ရွရီ ႀတိ ဘြာနာက က်ားတစ္ေကာင္ကို ဖ်တ္ခနဲ လွမ္းျမင္လိုက္တာတဲ့။ အဲဒါကို သူက က်ားလို႔ မျမင္ဘဲ ျခေသၤ့လို႔ အျမင္မွားသြားတဲ့အတြက္ စကၤပူရျဖစ္သြားတယ္လို႔လည္း ဆိုျပန္တယ္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အခု ၂၁ ရာစုထဲမွာေတာ့ အဲဒီ့ ျခေသၤ့ဌာေနဟာ အာရွ က်ားတစ္ေကာင္အျဖစ္နဲ႔ တြင္က်ယ္ေနတာလည္း အမ်ားအသိပါပဲ။ နယ္ေျမ အက်ယ္အဝန္းအားျဖင့္ ကြ်န္းေသး ကြ်န္းမႊား ၆၀ ေလာက္ကို ထည့္ေပါင္းရင္ေတာင္ စုစုေပါင္းမွ စတုရန္းမိုင္ေပါင္း ၂၄၀ ေလာက္သာ ရွိတဲ့ ကြ်န္းၿမိဳ႕ကေလးက ႏိုင္ငံ ျဖစ္ေနရွာတာပါ။

နယ္ေျမအက်ယ္အဝန္းကို အဆနဲ႔ ေျပာရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရႊႏိုင္ငံႀကီးရဲ႕ အပံုတစ္ေထာင္ပံု တစ္ပံုေလာက္သာ ရွိတဲ့ ႏိုင္ငံပိစိေညႇာက္ေတာက္ေလးပါပဲ။ ဘာသယံဇာတမွလည္း မရွိ၊ ေရေတာင္မွ သူမ်ားႏိုင္ငံက တင္သြင္းၿပီးမွ ေသာက္ရတဲ့ ႏိုင္ငံ၊ စားေသာက္ကုန္ဆိုလည္း ထို႔အတူ၊ သမိုင္း အစဥ္အလာဆိုလို႔လည္း ဘာမွ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ျပစရာ မရွိဘူး။ သို႔ေပမယ့္ သူ႕ရဲ႕ ပထဝီ အေနအထားအရ ကုန္သေဘၤာေတြ ဆိုက္ကပ္ရပ္နားလို႔ရတဲ့ ေနရာျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီ့အေပၚမွာ အျမတ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္။

ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီး ၁၉၄၆ မွာ စကၤာပူဟာ သီးျခား ကိုလိုနီတစ္ခုအျဖစ္ ရပ္တည္ခဲ့ၿပီး ၁၉၅၅ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ေရြးခ်ယ္ခံ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက စကၤာပူ အစိုးရ တာဝန္ကို ရယူခဲ့ပါတယ္။ သို႔တိုင္ေအာင္ ၿဗိတိသွ်ကေတာ့ ကာကြယ္ေရးနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားေရးမူဝါဒေတြကို ကိုင္တြယ္ေပးခဲ့ၾကေသးတယ္။ အဲဒါက စကၤာပူကို မေလးရွားျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ျပည္နယ္တစ္ခုအျဖစ္ ပူးေပါင္းလိုက္တဲ့ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္တိုင္ေအာင္ ျဖစ္ပါတယ္။

သည္ေနရာမွာ အာရွသားေတြ ဦးေႏွာက္ရွိရဲ႕လားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းက ေပၚလာတယ္။ တျခား အာရွသားေတြထက္ စကၤပူရသားေတြက ဦးေႏွာက္ပိုရွိတယ္လို႔ သံုးသပ္ႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ သူတို႔ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရတာ ၁၉၅၅ ေလာက္မွသာ ျဖစ္တယ္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔သိတယ္၊ တစ္ကမၻာလံုးနဲ႔ ရင္ေပါင္တန္းႏိုင္ေလာက္ေအာင္ သူတို႔မွာ အရည္အခ်င္း မရွိေသးဘူး။ သည္အတြက္ ကာကြယ္ေရးနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားေရးမွာ ႏိုင္ငံတကာဝါး ေကာင္းေကာင္း ဝေနတဲ့ ၿဗိတိသွ်ေတြရဲ႕ အကူအညီကို ရယူခဲ့ပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ၿဗိတိသွ်တို႔ရဲ႕ လက္ကိုတြဲၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လမ္းေလွ်ာက္သင္ခဲ့တာပါ။

သည္ေနရာမွာ မေလးရွားႏိုင္ငံ သားေတြကလည္း ဦးေႏွာက္ရွိေနျပန္တယ္။ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္မွာ စကၤာပူကို သူ႔ ျပည္ေထာင္စုထဲက ခြဲထြက္ဖို႔ သူကပဲ စတင္ ကမ္းလွမ္းလိုက္တယ္။ ဗဟိုအစိုးရနဲ႔ ျပည္နယ္အစိုးရတို႔ ၾကားက ႏိုင္ငံေရး တင္းမာမႈေတြက မႏိုင္ရင္ကာ ျဖစ္လာေနတာကိုး။ အဲေတာ့ မေလးေတြက လူလည္က်လိုက္တယ္။ စကၤာပူကို သူတို႔ျပည္ေထာင္စုထဲကေန ထြက္ခ်င္ထြက္ေပေရာ့လို႔ ကမ္းလွမ္းလိုက္ပါတယ္။ စကၤပူရက ေမာင္ေတြကလည္း အခြင့္အေရးကို လက္လြတ္မခံဘူး။ အရအမိ ယူလိုက္တယ္။ ခြဲထြက္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

၁၉၆၈ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလမွာ ေဟာင္ေကာင္မွတစ္ပါး တျခား အေရွ႕နဲ႔ အေရွ႕ေတာင္အာရွက ၿဗိတိသွ် ကာကြယ္ေရးတပ္ဖြဲ႕ေတြ အားလံုးကို ၁၉၇၁ ခုႏွစ္ ေနာက္ဆံုးထားၿပီး ႐ုတ္သိမ္းေတာ့မယ္လို႔ ၿဗိတိသွ် အစိုးရက ေၾကညာလိုက္ပါတယ္။ ဧၿပီလမွာက်ေတာ့ စကၤာပူမွာ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့  တကယ္ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပဖို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ရက္ထက္ ခုနစ္လ ေစာေနတယ္။ သည္မွာတင္ အဓိက အတိုက္အခံ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြအေနနဲ႔က ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ဖို႔ အသင့္မျဖစ္ေသးဘူး။ အဲေတာ့ သူတို႔က သည္ေရြးေကာက္ပြဲကို သပိတ္ေမွာက္ၾကၿပီး ဝင္မၿပိဳင္ၾကေတာ့ဘူး။

ဝင္မၿပိဳင္ေတာ့ လီကြမ္ယုရဲ႕ “လူထုလႈပ္ရွားမႈ ပါတီ”ကသာ လႊတ္ေတာ္က ေနရာအားလံုးကို ရသြားပါေတာ့တယ္။ သည္ပါတီကလည္း ဦးေႏွာက္ရွိတယ္။ ၿဗိတိသွ် တပ္ေတြ ဆုတ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရးက မလြဲမေသြ ထိခိုက္ေတာ့မယ္။ အဲဒါကို ႀကိဳၿပီး ကန္ထားမွျဖစ္မယ္ဆိုတာကို တြက္ခ်က္ၿပီး ႀကိဳတင္ ျပင္စရာရွိတာေတြကို ျပင္ထားတဲ့ ပါတီကိုး။

၁၉၇၁ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလမွာေတာ့ ၿဗိတိသွ်တို႔ဟာ မူလက ေၾကညာ ထားခဲ့တဲ့အတိုင္း စကၤာပူက သူ႔ရဲ႕ တပ္ေတြကို အၿပီးအပိုင္ ဆုတ္ခြာေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ စကၤာပူဟာ ပို႔ကုန္ ထုတ္လုပ္ေရးနဲ႔ ကုန္သြယ္ေရးကို အားျပဳၿပီး အႀကီးအက်ယ္ လုပ္ပါေတာ့တယ္။ ဒါ့အျပင္ ေဒသတြင္း သံတမန္ေရးရာပိုင္းမွာလည္း တက္တက္ၾကြၾကြလႈပ္ရွားခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္မွာ အာဆီယံအဖြဲ႕ကို စတင္ ဖြဲ႕စည္းရာမွာလည္း စကၤာပူဟာ အဲဒီ့အဖြဲ႕ကို တည္ေထာင္သူ အဖြဲ႕ဝင္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံအျဖစ္ ရပ္တည္ခဲ့ပါတယ္။

သည္ေနရာမွာ လူသိပ္မသိလွေပမယ့္ မွန္ကန္တဲ့ အခ်က္အလက္တစ္ခုကိုလည္း ေျပာျပပါရေစဦး။ အဲဒါကေတာ့ ႏိုင္ငံျခား တိုက္႐ိုက္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ားနဲ႔ စက္မႈႏိုင္ငံအျဖစ္ ႏိုင္ငံေတာ္က ဦးေဆာင္ၿပီး ေျပာင္းလဲယူရာမွာ စက္မႈလုပ္ငန္း၊ ပညာေရးနဲ႔ ၿမိဳ႕ျပစီမံကိန္းမ်ားအေပၚ အထူးအေလးထားတဲ့ ေခတ္မီ စီးပြားေရးတစ္ရပ္ကို စကၤပူရသားမ်ား ထူေထာင္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲသလို ထူေထာင္ရာမွာ ဒတ္(ခ်္) စီးပြားေရးပညာရွင္ Albert Winsemius ေရးဆြဲေပးတဲ့ အစီအစဥ္မ်ားအတိုင္း လုပ္ေဆာင္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ သည္ေနရာမွာလည္း သူတို႔ေတြဟာ ႏိုင္ငံထူေထာင္ဖို႔အတြက္ ေခတ္မီ စီးပြားေရးပညာ မတတ္ကြ်မ္းတာကို ကိုယ့္ဘာသာ အသိအမွတ္ျပဳၿပီး ကြ်မ္းက်င္သူ ပညာရွင္ရဲ႕ အကူအညီကို ေပၚေပၚတင္တင္ပဲ ရယူခဲ့ၾကျပန္တယ္။

အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ေတာ့ ကေန႔အခါမွာ အဲဒီ့ႏိုင္ငံပိစိေညႇာက္ေတာက္ေလးဟာ ကမၻာ့ ပၪၥမ အခ်မ္းသာဆံုး ႏိုင္ငံျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ၂၀ဝ၉ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လမွာဆိုရင္ စကၤာပူႏိုင္ငံရဲ႕ တရားဝင္ ေျခေစာင့္ လက္ေစာင့္ ထားတဲ့ ေငြပမာဏဟာ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ဘီလ်ံေပါင္း ၁၇၀.၃ ရွိတယ္လို႔ ထုတ္ျပန္ထားပါတယ္။ (ျမန္မာလိုေျပာရင္ေတာ့ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၁၇၀၃ ကုေဋေပါ့။)

သည္အခ်က္ေတြ အားလံုးကို ျပန္သံုးသပ္မယ္ဆိုရင္ စကၤပူရသားမ်ားဟာ ေတာ္ေတာ့္ကို ဦးေႏွာက္ႀကီးတဲ့သူေတြအျဖစ္ ျမင္ေနရပါတယ္။

က်မ္းကိုး –

(၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလ ၃ ရက္ေန႔မွာ ထြက္တဲ့ “ေဒ၀ီဂ်ာနယ္” အမွတ္စဥ္  ၃ မွာ သည္အထိ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ စာတည္းမင္းမ်ားရဲ႕ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ဂ်ာနယ္မွာ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပစဥ္က ဟိုက်န္သည္က်န္နဲ႔ အခ်ိတ္အဆက္ မမိ ျဖစ္ကုန္တာေလးေတြကို သည္မွာေတာ့ အျပည့္အစံု ဖတ္ႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။)