ေပတံရဲ႕ အေလးခ်ိန္၊ ေပတံရဲ႕ ဖိစီးမႈ

နိဒါန္း

aid100079-v4-728px-Use-a-Ruler-Step-14မိခင္က လင္သားအေပၚ မေက်ခ်မ္းႏိုင္တဲ့စိတ္နဲ႔ သားသမီးေလးေတြ ဖခင္အေပၚ မေကာင္းျမင္ေအာင္ နိစၥဓူဝ စည္း႐ံုး ေဆာ္ၾသမႈမ်ားေၾကာင့္ ဖခင္အေပၚ လိုသည္ထက္ပိုၿပီး အျမင္လြဲတတ္တဲ့အေၾကာင္းကို လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္က ကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ “ပံုရိပ္ပ်က္”ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ပါ။ အဲဒါေလးကို စာအုပ္မ်က္ႏွာစာ လူမႈကြန္ရက္မွာ ျပန္တင္လိုက္တဲ့အခါ သမီးတေယာက္က ေမးခြန္းထုတ္လာပါတယ္။

“မယားငယ္ယူတဲ့ အေဖဆိုရင္ေရာ ဘယ္လို လုပ္မလဲ။ အေဖ့အေပၚ ခါးခါးသီးသီးျဖစ္ေနတဲ့ ရင္ထဲက အစိုင္အခဲကို ေခ်ဖ်က္ဖို႔ အားထုတ္သင့္ပါသလား”တဲ့။

သူ႔ေမးခြန္းက လြယ္လြယ္ေလးေပမယ့္ အင္း၊ ဟင့္အင္းလို႔ တန္းေျဖလို႔ ရတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ထည့္စဥ္းစားစရာ အခ်က္အလက္ေတြ ရိွေနပါတယ္။

ပထမအခ်က္ – ဖေအဆိိုတာကို ဘယ္လို အနက္ဖြင့္ဆိုပါသလဲ

ဖခင္၊ ဖေအ၊ အေဖစသျဖင့္ ေျပာေနၾကတဲ့ ဖေအဆိုတာ ဘာကို ေခၚတာပါလဲလို႔ အရင္ဆင္ျခင္ဖို႔ လိုမယ္ထင္ပါတယ္။ သိပ္ကို တိက် ရွင္းလင္းတဲ့ အေျဖကေတာ့ “မိိမိမည္ေသာ သေႏၶသားအား မိမိ မိခင္၏ ဝမ္းၾကာတိုက္ထဲတြင္ တည္လာေစသည့္ ဖိုမ်ိဳးေစ့ကို ခ်ေပး (သည္ဟုယူဆရ) သူ”ဟာ ဖေအပါပဲ။

သည္ေနရာမွာ “(သည္ဟုယူဆရ)”ဆိုတာကို လက္သည္းကြင္းနဲ႔ ထည့္ထားပါတယ္။ မေအ့ဆီမွာ ဖိုမ်ိဳးေစ့ကို အမွန္တကယ္ ခ်ေပးခဲ့သူလည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို သူ႔မ်ိဳးေစ့ပါလို႔ အေမက သိစိတ္နဲ႔ျဖစ္ေစ၊ မသိစိတ္နဲ႔ျဖစ္ေစ “အတတ္စြဲသူ”လည္း ျဖစ္ႏိုင္လို႔ အစြန္းမေရာက္ေအာင္ သည္စာသားကို ထည့္ထားလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲေတာ့ကာ ဖေအဆိုတဲ့အထဲမွာ မိခင္ရဲ႕ အလိုမတူဘဲ မိခင္ရဲ႕ကာမကို အဓမၼရယူခဲ့သူ မည္သူမဆိုလည္း ပါဝင္ေနႏိုင္တာ အမွန္ပါပဲ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အဲဒီ့လူဟာ “ဖခင္”ပါပဲ။

သည္ကေန ဆက္စဥ္းစားလိုက္မယ္ဆိုရင္ “ဖခင္”ဆိုတာဟာ ေမြးဖြားလာသူ ရင္ေသြးရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မႈမဟုတ္ဘဲ သဘာဝက ေပးအပ္လိုက္တဲ့ မလႊဲမေရွာင္သာ ေတာ္စပ္သူဆိုတဲ့ အခ်က္က ထင္ရွားေနပါလိမ့္မယ္။ တနည္းေျပာရင္ ဖခင္ေကာင္း ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္မယ္၊ မျဖစ္ခ်င္လည္း မျဖစ္ဘူူး၊ ဖခင္တာဝန္ေက်ခ်င္လည္း ေက်မယ္၊ မေက်ခ်င္လည္း မေက်ဘူး၊ ေတာ္ခ်င္လည္း ေတာ္မယ္၊ ညံ့ခ်င္လည္း ညံ့မယ္၊ အတူေနခ်င္လည္း ေနမယ္၊ မေနခ်င္လည္း မေနဘူး၊ ကိုယ့္အေမနဲ႔ တည့္ခ်င္လည္း တည့္မယ္၊ မတည့္ခ်င္လည္း မတည့္ဘူး။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ေနေန သူဟာ ကိုယ့္အေဖဆိုတာေတာ့ ျပ႒ာန္းၿပီးသားပါ။

ဒုတိယအခ်က္ – ဖေအဆိိုတာ ဘာ သက္ရိွသတၱဝါအမ်ိဳးအစားလဲ

ေသခ်ာတာကေတာ့ ဖေအဟာ ေခြး၊ ဝက္၊ ႏြား မဟုတ္ပါဘူး။ “လူ”စင္စစ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို ဘာ့ေၾကာင့္ ဒုတိယအခ်က္မွာ ထားရတာလဲဆိုေတာ့ ဘယ္ဖေအမွ “ဘုရား၊ ရဟႏၲာ၊ သူေတာ္စင္” မဟုတ္ဘဲ သာမန္ “ပုထုဇဥ္ လူသားစစ္စစ္”သာ ျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္ႏိႈးေဆာ္ခ်င္လို႔ပါပဲ။

တနည္းေျပာရင္ေတာ့ ဘယ္ဖေအမွ စင္းလံုးမေခ်ာႏိုင္ပါဘူး။ ႐ုပ္ေခ်ာခ်င္မွ ေခ်ာမယ္၊ ဗလေတာင့္ခ်င္မွ ေတာင့္မယ္၊ အရပ္ျမင့္ခ်င္မွ ျမင့္မယ္၊ အသားလတ္ခ်င္မွ လတ္မယ္၊ စိတ္ထား ျဖဴခ်င္မွွ ျဖဴမယ္၊ သိမ္ေမြ႕ခ်င္မွ သိမ္ေမြ႕မယ္၊ ႏႈတ္ခ်ိဳခ်င္မွ ခ်ိဳမယ္။ ဒါ အားလံုး သိၿပီးသားေပမယ့္ သတိလစ္လစ္ေနတတ္တာမ်ိဳးေတြမို႔ ျပန္အစထုတ္ရတာပါ။

မေအ့မွာ အနာအဆာေတြ ရိွသလို ဖေအ့မွာလည္း ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြ အားနည္းခ်က္ေတြ ရိွေနမွာ ဘယ္လိုမွ မလြဲပါဘူး။ အဲဒါကို လူတိုင္း သားသမီးတိုင္း လက္ခံႏိုင္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။

တတိယအခ်က္ – ကိုယ့္ေပတံ ဘယ္က ရလာတာလ

လူတိုင္းဟာ ေမြးလာတုန္းက အျဖဴထည္ေလးေတြပါ။ လက္ဦးဆရာျဖစ္တဲ့ မိခင္နဲ႔ ဖခင္အပါအဝင္ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလ့က်င့္ပ်ိဳးယူမႈေၾကာင့္ ဘာသာစကားေတြ တတ္ေျမာက္လာတယ္၊ အမွား အမွန္ဆိုတဲ့ “သတ္မွတ္ခ်က္”တစံုတရာကို ခြဲျခားတတ္လာပါတယ္။ အစဥ္အလာေတြ၊ ႐ိုးရာဓေလ့ထံုးတမ္းေတြ၊ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈေတြက ကိုယ့္ကို ပံုေဖာ္ယူတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္အေပၚမွာ အမ်ားႀကီး လႊမ္းမိုးထားပါတယ္။

အလြယ္ဆံုး ဥပမာ ေပးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဖေအ၊ မေအကိုျဖစ္ေစ၊ ကိုယ့္ထက္အႀကီးကိုျဖစ္ေစ “နင္”နဲ႔ “ငါ”နဲ႔ ေျပာျခင္းဟာ ဗမာလူမ်ိဳး အတြက္ မွားပါတယ္။ မေျပာအပ္တဲ့ အသံုးအႏႈန္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေပါက္ေဖာ္ေတြ၊ အေနာက္တိုင္းသားေတြအတြက္က်ေတာ့ ဘာမွကို ျပႆနာ မရိွပါဘူး။ အႀကီးကိုလည္း ယူ၊ အငယ္ကိုလည္း ယူ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း အိုင္ေနတာပဲ။ အဲဒီ့အတြက္ ဘယ္သူမွွားတယ္လို႔ ေျပာလို႔ မရပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ အမွား အမွန္ဆိုတဲ့ “သတ္မွတ္ခ်က္”တစံုတရာလိ႔ု ေရးလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ့္ အမွွား၊ အမွန္၊ ပရမတ္သေဘာမဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္အယူနဲ႔ကိုယ္ အမွန္မွတ္ေနၾကတဲ့ ပညတ္သေဘာကို ျမင္ေစခ်င္လို႔ပါ။

အလားတူပဲ၊ တလင္တမယား စနစ္ကို အားေပးတဲ့ ဘာသာတရားနဲ႔ လူ႔ေဘာင္ရိွသလို အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ဘာအကန္႔အသတ္မွ မရိွတဲ့ ဘာသာတရားနဲ႔ လူ႔ေဘာင္လည္း ရိွပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ တလင္တမယားစနစ္ကို အားေပးတယ္ဆိုတဲ့ ျပ႒ာန္းခ်က္ မေတြ႕ဖူးသလို ဗမာ့ဓမၼသတ္မွာ “မယားခိုးမႈ”နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေရးထားတာဆို ရွင္းပါတယ္။ “သူ႔လင္ႏွင့္ၾကံဳ၊ တံခါးခံု၊ လြတ္႐ံု ေက်ာ္၍ ေျပး”လို႔ သတ္မွတ္ထားတာပါ။ ဆိုလိုတာက သူတပါး မယားနဲ႔ က်ဴးလြန္လို႔ လင္ေရာက္လာတဲ့အခါ အိမ္ေရွ႕ တံခါး ခါးပန္းကို ေက်ာ္ေအာင္ ေျပးႏိုင္တာနဲ႔ အေရးယူလို႔ မရေတာ့ပါဘူးတဲ့ဗ်ား။ အဲဒါ ဓမၼသတ္ထဲမွာ ပါတာပါ။

အခု ဗမာျပည္မွာ သံုးေနတဲ့ “မယားခိုးမႈ”ပါဝင္ေသာ ျပစ္မႈဆိုင္ရာဥပေဒ (ရာဇသတ္ႀကီး)ဟာ တလင္တမယားစနစ္ကို ဘာသာေရး အရ အထူးအားေပးတဲ့ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ နယ္ခ်ဲ႕ ၿဗိတိသွ်ေတြ ေရးဆြဲခဲ့တာကို ႏွစ္ေပါင္း တရာေက်ာ္လာတဲ့တိုင္ မျပင္ႏိုင္ၾကေသးလို႔ အတည္ျဖစ္ေနတာပါ။ တကယ္က ဗမာ့ဓမၼသတ္နဲ႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ဆန္႔က်င္ေနပါတယ္။

အဲဒါေတြက သမိုင္းနဲ႔ ခ်ီေနလို႔ ေဝးတယ္ဆိုရင္ေတာင္ တခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေတြမွာဆိုရင္ အရြယ္ေရာက္သူအခ်င္းခ်င္းၾကား အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္မႈနဲ႔ တျခားလိင္ပိုင္ဆိုင္ရာ ျပဳက်င့္မႈမ်ားကို ရာဇဝတ္ေၾကာင္းအရ အေရးယူတာေတြကို ပယ္ဖ်က္ေနၾကပါၿပီ။ ကိုယ္ေရး ကိုယ္တာ ကိစၥေတြကို ျပစ္မႈအျဖစ္ သတ္မွတ္စရာ မလိုဘူးလို႔ သေဘာေပါက္လာၾကလို႔ပါပဲ။ အရက္၊ ေဆးလိပ္၊ မူးယစ္ေဆး စတာေတြဟာ က်န္းမာေရးအတြက္ မေကာင္းဘူး၊ ဒါေပမယ့္ အရြယ္ေရာက္သူ တဦးအေနနဲ႔ သူ႔သေဘာနဲ႔သူ ေသာက္သံုးတာဟာ ျပစ္မႈအျဖစ္ မသတ္မွတ္သင့္ဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆပါ။

အဲေတာ့ ဆင္ျခင္တံုတရားရိွွတဲ့ လူတိုင္းအေနနဲ႔ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ အေသဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ေပတံကို ျပန္ဆန္းစစ္ဖို႔ လိုမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ေပတံက မွန္ရဲ႕လား။ ကိုယ့္စံနဲ႔ ကိုယ္ ဟုတ္သလို ရိွေပမယ့္၊ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္ႏိုင္တယ္လို႔ ျမင္လာမယ္ဆိုရင္ အျမင္ေတြ ပိုပြင့္လာႏိုင္ပါတယ္။

မူလ ေမးခြန္းနဲ႔ ျပန္ဆက္စပ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဖေအ မယားငယ္ယူတာ မွားတယ္၊ မွန္တယ္လို႔ သတ္မွတ္တဲ့ ကိုယ့္ေပတံကေရာ ဘယ္ေလာက္အတိုင္းအတာအထိ မွန္တယ္လို႔ အာမခံႏိုင္တဲ့ ေပတံအမ်ိဳးအစားလဲ။ ဆင္ျခင္ၾကည့္သင့္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။

တျခား ဆင္ျခင္စရာေတြ

ဖေအက မယားငယ္ ယူတာေတာ့ မွန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္အပါအဝင္ တျခားသားသမီီးေတြအေပၚနဲ႔ အေမ့အေပၚမွာ အေဖ့ရဲ႕ သေဘာထားက ဘယ္လို ရိွသလဲ။ အေမနဲ႔ အဆင္မေျပေပမယ့္ အေဖက ကိုယ္တို႔ေတြအေပၚ ဘယ္လို သေဘာထားသလဲ။ ဖခင္တေယာက္အေနနဲ႔ ခ်စ္ခင္ယုယမႈ၊ ေကၽြးေမြးျပဳစုမႈ၊ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို သူစြမ္းႏိုင္သေလာက္ ျဖည့္ဆည္းမႈေတြကေရာ ဘယ္လို ရိွသလဲ။

မေအနဲ႔က အဆင္မေျပဘူး၊ မယားငယ္နဲ႔က အဆင္ေျပေနတယ္။ မေအနဲ႔ မယားငယ္ကိစၥ စကားမ်ားတိုင္း ကိုယ္ေတြကိုပဲ မဲရန္ရွာတတ္၊ ေမာင္းမဲတတ္၊ ႏွိပ္စက္တတ္တဲ့ အေဖမ်ိဳးဆိုရင္ မုန္းပလိုက္စမ္းပါ။ နာက်ည္းလိုက္စမ္းပါလို႔ အားေပးရင္ မွန္ႏိုင္ပါတယ္။

ဒါမွွမဟုတ္လည္း မယားငယ္ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားၿပီး မယားငယ္နဲ႔ ေပါက္ဖြားတဲ့ သားသမီးေတြကိုသာ အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ ဖေအမ်ိဳးဆိုရင္လည္း မုန္းလို႔၊ နာက်ည္းလို႔ မမွားႏိုင္ဘူး ထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္အေမကို အလိုမတူဘဲ အဓမၼျပဳက်င့္ခဲ့ရာက ကိုယ့္ကို သေႏၶတည္ေစခဲ့တဲ့ မုဒိမ္းေကာင္ လူရမ္းကားက ဇီဝေဗဒသေဘာအရသာ ကိုယ့္ဖေအ လာျဖစ္ေနတာမ်ိဳးနဲ႔ မနီး႐ိုးစြဲမို႔ နာက်ည္းခြင့္ ရိွတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။

အရပ္ပ်က္ျဖစ္ေနေန မေအဟာ မေအပဲ

မေအလုပ္သူဟာ အက်င့္စာရိတၱပ်က္ျပားေနပါေစ၊ ကိုယ့္ဆီမွာ အေမ့ေက်းဇူးေတြ ရိွေနတာမို႔ မေအဟာ မေအပါပဲဆိုတဲ့ အယူအဆ တခု ရိွပါတယ္။

 

အဲဒါနဲ႔ ဖေအနဲ႔ကိုေတာ့ မခ်ိန္ထိုးသင့္ဘူးလို႔ ယူဆမိတယ္ခင္ဗ်။ ဆိုလိုတာက ဘာႀကီးပဲ ျဖစ္ေနေန၊ ဖေအဟာ ဖေအပဲလို႔ေတာ့ ညီီမွ်ျခင္း ခ်လို႔ သင့္မယ္ မထင္ပါဘူး။

အဲဒါက ဇီဝေဗဒသေဘာအရပါပဲ။ လူသားတေယာက္ျဖစ္လာေရးမွာ ဖိုမ်ိဳးေစ့ခ်သူ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေယာက္်ားေတြဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ ေသြးသားဆႏၵကို မထိန္းႏိုင္လို႔ က်ဴးလြန္ၾကတာပါ။ အဲဒီ့ကမွ သေႏၶသားရယ္လို႔ ျဖစ္လာတဲ့အခါ အဲဒီ့ေယာက္်ားဟာ ခႏၶာကိုယ္ထဲက ဘာကိုမွ စိုက္ထုတ္ရင္းႏွီးရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မေအမွာသာ သူ႔ရဲ႕ ဝမ္းၾကာတိုက္ကို ၉ လတာေပးအပ္ထာရသလို မအီမသာ ေဝဒနာေပါင္းစံုကို ကိုးလလံုး ခံစားရသလို ေမြးဖြားခ်ိန္မွာ မခ်ိမဆံ့နာက်င္ျခင္းမ်ားအထိ စိုက္ထုတ္ ရင္းႏွီးထားခဲ့လို႔သာ ကိုယ္ဆိုတဲ့ လူသားေလး ျဖစ္လာရျခင္းပါပဲ။ အဲဒီ့ ဒုကၡကို ဖေအေတြဟာ သညာသိနဲ႔သာ နားလည္ႏိုင္ၿပီး တကယ့္တကယ္ ကိုယ္ခ်င္းစာေပးႏိုင္ဖို႔ အလြန္ခက္ခဲလွပါတယ္။ သည္အတြက္ ကိုယ္လူျဖစ္လာေရးမွွာ မေအ့ေက်းဇူးက ျမင့္မိုရ္ေတာင္ဆိုရင္ ဖေအ့ ေက်းဇူးက ဆီးေစ့ေလာက္သာ ရိွပါတယ္။

ကိုယ္ေမြးဖြားၿပီး ေနာက္ပိုင္း ကိုယ့္ကို လူတန္းေစ့ ေနႏိုင္စားႏိုင္၊ လူလားေျမာက္ႏိုင္ေရးအတြက္ ဖေအ့ရဲ႕ ပံ့ပိုးမႈေတြ ရိွခဲ့ရင္ေတာ့ အဲဒီ့ ေက်းဇူးကို သတိထားရမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။

နိဂံုး

ကၽြန္ေတာ္အပါအဝင္ လူသားအားလံုးလို႔ မဆိုႏိုင္သည့္တိုင္ အမ်ားစုဟာ ငယ္ဘဝရဲ႕ ႐ိုက္ခတ္မႈေတြ၊ ခံစားခ်က္ေဝဒနာေတြ တနင့္တပိုးကို ရင္ဘတ္ႀကီးတလံုးနဲ႔ ထမ္းပိုးရင္း ဘဝခရီးကို ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကသူမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးလွာတဲ့ ကေလးမေလးနဲ႔ တထပ္တည္း တူခ်င္မွ တူမွာျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးမွာလည္း မုန္းတီးမႈ၊ စက္ဆုပ္မႈ၊ နာက်ည္းမႈ ခံစားခ်က္ အသကနဲ႔ ရိွေနၾကပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သားတေယာက္အျဖစ္လည္း ခံစားခဲ့ရဖူးသလို ဖေအတေယာက္ေနရာမွာလည္း ေနေနခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ နား တိုင္လာခဲ့ပါၿပီ။ သည္အတြက္ ေဝဒနာစံုနဲ႔လည္း ရင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ သည္အခါမွာ ေသခ်ာတာ တခုကေတာ့ အဲဒီ့ ေဝဒနာေတြကို လႊတ္ခ်ႏိုင္တာနဲ႔အမွ် ေနရတာ ပိုလို႔ ေပါ့ပါးလာတာပါပဲ။ မလႊတ္ခ်ႏိုင္ေသးသမွ်၊ ကိုယ္က ထမ္းပိုးထားသမွ် ေလးလံ ဖိစီးေနမွာလည္း မလြဲပါဘူး။

အဲသလို လႊတ္ခ်ႏိုင္၊ လႊတ္ခ်တတ္ဖို႔အတြက္ ပထမဆံုး လႊတ္ခ်သင့္တဲ့အရာကေတာ့ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ဆုပ္ထားမိတဲ့ ေပတံမ်ား ျဖစ္ေလမလားဆိုတာကို ေလးေလးနက္နက္ ေတြးေနမိရပါတယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ – ၂၁၁၁၁၇)  

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Permission to Cry

ငိုခြင့္

ထမင္းစားခန္းထဲက စားပြဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနမိတယ္။ တစ္အိမ္လံုး မည္းေမွာင္ေနၿပီး ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနရာ ထမင္းစားပြဲေလးမွာပဲ မီးေရာင္ေလးက ကြက္ကြက္ေလး လင္းေနတယ္။ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ထိုင္ေနတာပါ။

img_1445ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္စလံုးကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ သိပ္ႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ။ သူမ်ားေတြနဲ႔ယွဥ္ရင္ အင္မတန္႔ကို ႏုနယ္လွေသးတဲ့ မိဘတစ္ပါးတည္းနဲ႔ ျဖတ္သန္းရတဲ့ မိသားစုဘဝမွာ ကၽြန္ေတာ္ပဲ အေဖ၊ ကၽြန္ေတာ္ပဲ မေအ လုပ္ေနရပါတယ္။ ေအာ္လိုက္ဟစ္လိုက္ၾက၊ ေတာက္တက္ ေတာက္တက္နဲ႔ ေျပးလိုက္ၾက၊ ေဆာ့လိုက္ၾကလုပ္ေနၾကတဲ့ ကေလး ႏွစ္ေယာက္ကို မရအရ ေရခ်ိဳးေပးရတယ္။ ၿပီးတဲ့ေနာက္ အေတာ္ေလး ဂဏွာၿငိမ္သြားၾကတဲ့အခါမွာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို အိပ္ရာထဲ ဝင္ခိုင္း၊ တစ္ေယာက္ကို ငါးမိနစ္စီ ဖင္ပုတ္ၿပီး သိပ္ေပးမယ္လို႔ သတ္မွတ္ၿပီး သူတို႔ တင္ပါးေလးေတြကို အသာအယာပုတ္ရင္း သိပ္။ အဲဒီ့ေနာက္ ဂစ္တာကိုယူ၊ ကေလးေတြ အိပ္ခါနီးတိုင္း ဆိုျပေနက် သီခ်င္းေလးေတြကို ဆိုေပး။ ကေလးႏွစ္ေယာက္စလံုး သိပ္ႀကိဳက္ၾကတဲ့ ပိေတာက္ရိပ္ဝယ္သီခ်င္းနဲ႔ အနားသတ္လို႔ အဲဒီ့ သီခ်င္းကိုပဲ သူတို႔ အိပ္ေပ်ာ္တဲ့အထိ အထပ္ထပ္ဆိုေပးလိုက္ရပါေသးတယ္။

မၾကာေသးခင္ကမွ အိမ္ေထာင္ဖက္နဲ႔ ကြာရွင္းျပတ္စဲလိုက္ၿပီး ကေလးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ တာဝန္ကိုလည္း အျပည့္အဝယူထားသူ ေယာက်ာ္းသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ သည္ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္စြမ္း ဉာဏ္စြမ္းရွိသမွ် အဆင္အေျပဆံုး၊ အတည္ၿငိမ္ဆံုး မိသားစုဘဝေလးကို ေပးႏိုင္ေအာင္ေပးဖို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္။ ကေလးေတြေရွ႕မွာ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို အျမဲျပံဳးရႊင္ေနေအာင္လည္း ထားတယ္။ သူတို႔လုပ္သမွ် ကိုင္သမွ်ကို ဂ႐ုစိုက္တဲ့ေနရာမွာလည္း အရင္က သူတို႔မေအနဲ႔ အတူရွိစဥ္က ရခဲ့တဲ့ ေႏြးေထြးမႈမ်ိဳး ရေနေအာင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳးစားတယ္။ ေစာေစာ ကလို ညတိုင္ သိပ္တာကေတာ့ ျခြင္းခ်က္ေပါ့။ ဖင္ပုတ္ေပးတာ၊ သီခ်င္း ဆိုေပးတာေတြအားလံုးက အရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ပဲ လုပ္ေနက်ပါ။ တစ္ခုပါပဲ၊ အရင္တုန္းကေတာ့ ဒါေတြ အားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္လုပ္တာ မွန္ေပမယ့္ သူတို႔မေအကေတာ့ အနားမွာ ရွိေနခဲ့ေလသေပါ့။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ညေတာ့ ေအာင္ျမင္သြားျပန္ၿပီေပါ့ ေလ။

ကေလးေတြ အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့အခါ ဂစ္တာကို ပိုက္ၿပီး ထိုင္ရာကေန ျဖည္းျဖည္းေလး၊ ေဖာ့ေဖာ့ေလး၊ အသံမျမည္ေအာင္ ထလိုက္ပါတယ္။ အသံ ျမည္သြားလို႔ သူတို႔မ်ား မေတာ္တဆ ျပန္ႏိုးလာမယ္ဆိုရင္ သီခ်င္းေတြ မဆံုးေအာင္ ျပန္ဆို၊ ပံုေတြ မနားတမ္း ျပန္ေျပာရေလဦးမယ့္အေရးကို ႀကိဳ ျမင္မိလို႔ပါ။ အသံမျမည္ေအာင္ ထၿပီး သူတို႔အခန္းထဲက ေျခဖ်ား ေထာက္လို႔ အသံမျမည္ေအာင္ အသာထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အခန္းတံခါးကို အသံမျမည္ေအာင္ပိတ္ၿပီး ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းလာခဲ့တယ္။

ထမင္းစားပြဲမွာ ေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္ခ်လိုက္မိရင္းက ေတြးမိသြားတာ တစ္ခုရွိတယ္။ ညေန အလုပ္က ျပန္လာကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္မွာ အခုမွ ထိုင္ရတာပါကလားဆိုတာကိုပါ။ အလုပ္က ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ထမင္း ဟင္း ခ်က္ရတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကေလးေတြစားဖို႔ ျပင္ဆင္ေပးၿပီး စားျဖစ္ေအာင္လည္း ေစာင့္ေကၽြးရတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေမးသမွ် ေမးခြန္းေပါင္းစံုကို ေျဖရင္းနဲ႔ ပန္းကန္ေတြ ေဆးရတယ္။ ၿပီးေတာ့ သမီးႀကီးရဲ႕ ဒုတိယတန္းအိမ္စာေတြကို ကူလုပ္ေပးရတယ္။ သားငယ္ေလးဆြဲထားတဲ့ ပံုေတြကို ခ်ီးမြမ္းေပးရတယ္။ သစ္သားတံုးေလးေတြနဲ႔ သူေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္ကိုလည္း ဟား… တယ္လွပါလားလို႔ ေျပာေပးရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳးေပးရ၊ ပံုေျပာျပရ၊ ဖင္ပုတ္ေပးရ၊ သီခ်င္းဆိုေပးရနဲ႔ အခုေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း နားနားေနေန ေနႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္တိုေလးတစ္ခု ရလာခဲ့ပါၿပီ။ တစ္အိမ္လံုး တိတ္ဆိတ္ေနတာကိုက ေလာေလာဆယ္အတြက္ေတာ့ စိတ္သက္သာစရာ ေကာင္းေနပါ တယ္။

အဲဒီ့ေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အရာရာက ဖိစီးလို႔ လာျပန္တယ္။ စိတ္ပင္ပန္းမႈ၊ တာဝန္ႀကီးေလးတာ၊ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းႏိုင္၊ မရွင္းႏိုင္ သိပ္ မေသခ်ာလွေသးတဲ့ သည္တစ္လစာ ကုန္က်စရိတ္အေထြေထြ…။ အိမ္တစ္အိမ္မွာက အေသးစိတ္ေျပာရင္ လုပ္စရာေတြ၊ လိုအပ္တာေတြက အမ်ားႀကီး။ သိပ္မၾကာေသးခင္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အိမ္ေထာင္သည္ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနေလေတာ့ သည္တာဝန္ေတြ၊ သည္စရိတ္စကေတြ၊ သည္ ေၾကာင့္ၾကမႈေတြကို မွ်ေဝခံစားေပးမယ့္ အေဖာ္တစ္ေယာက္ အနားမွာရွိေနခဲ့ဖူးပါတယ္။

အခုေတာ့ အထီးက်န္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘာမွ မရွိ၊ သက္ရွိသတၱဝါ မရွိတဲ့ အထီးက်န္ပင္လယ္ႀကီးရဲ႕ ေအာက္မွာ နစ္ေနသလို ခံစားရတယ္။ သည္အေတြးေတြ၊ သည္ခံစားခ်က္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္မဖိတ္ေခၚပါဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲကို အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔ ခ်င္းနင္းဝင္ေရာက္လာၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖိစီးေနပါေတာ့တယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သည္ခံစားခ်က္ေတြ၊ သည္အေတြးေတြက ရင္မဆန္႔ေအာင္ လွ်ံတက္လို႔လာပါေတာ့တယ္။ သည္အခါမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဘယ္လိုမွ မေမွ်ာ္လင့္ထားမိဘဲ တသိမ့္သိမ့္႐ိႈက္လိုက္မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေလ… ထမင္းစားပြဲမွာ ထိုင္ရင္းနဲ႔ အသံမထြက္ဘဲ ႐ိႈက္ငိုေနမိရပါတယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ လက္ကေလးႏွစ္ဖက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖက္လိုက္ၿပီး မ်က္ႏွာေသးေသးေလးတစ္ခုကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို စူးစူးစမ္းစမ္းၾကည့္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ငါးႏွစ္အရြယ္သားကေလးရဲ႕ စာနာစိတ္နဲ႔ၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာႏုႏုေလးပါ။
ကြ်န္ေတာ္ငိုေနတာကို သားေလးျမင္သြားတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ႐ိႈးတိုး ရွန္႔တန္႔ျဖစ္သြားတယ္။ ရွက္သလိုလိုလည္း ရွိသြားရပါတယ္။ “ေဆာရီးပါ သားရယ္။ သား မအိပ္ေသးမွန္း ေဖေဖ မသိလို႔ပါကြာ”လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာလိုက္မိတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲေတာ့မသိဘူး၊ လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ငိုမိသြားရင္ အနားက လူကို ေတာင္းပန္တတ္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အားေလ်ာ္စြာ အနား ေရာက္လာတဲ့ သားငယ္ကို ေတာင္းပန္ေနမိရပါတယ္။

“ေဖေဖ ငိုတာမဟုတ္ပါဘူး သားရယ္ ေနာ္။ ေဆာရီးကြာ၊ ကေန႔ည ေဖေဖ့စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္း ဝမ္းနည္းသလို ျဖစ္သြားလို႔ပါသားရယ္”လို႔လည္း ဆက္ေျပာမိတယ္။

“ရပါတယ္ ေဖေဖရဲ႕။ ငိုတာ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ ေဖေဖလည္း လူပဲဟာကို…”

သားရဲ႕စကားေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ကို စိတ္ခ်မ္းသာသြားပါတယ္။ သည္ကေလးေပါက္စေလး၊ ဘာမွ မသိေသးတဲ့ ကေလးေပါက္စေလးမွာ ဆင္ျခင္တံုတရားေလးက အျပည့္ရွိေနၿပီးေတာ့ သူကေလးက ဖေအကို ငိုခြင့္ေပးေနပါကလား။ သူေျပာခ်င္ကာကို ကၽြန္ေတာ္ နားလည္လိုက္သလိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ တစ္ခ်ိန္လံုး တင္းေနဖို႔၊ ေတာင့္ထားဖို႔ မလိုဘူး၊ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ္အားငယ္ႏိုင္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ေတြကို ဖြင့္အန္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့စကားကို သူ ေျပာတတ္သလို ႐ိုး႐ိုးေလး ေျပာလိုက္တာပါ။

သားေလးက ကၽြန္ေတာ့္ ေပါင္ေပၚကို တက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ဖက္ထားရင္း စကားေတြ ေျပာျဖစ္ေနၾကပါေသးတယ္။ ခဏေနေတာ့မွ သားငယ္ကို သူ႔အိပ္ရာထဲ ျပန္ပို႔ၿပီး ျပန္သိပ္လိုက္ပါတယ္။

သားေလးအိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္ရာဝင္လိုက္ပါတယ္။ သည္ညအဖို႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ သိပ္မခဲယဥ္းလွဘူး ဆိုတာကိုလည္း ေတြးလိုက္မိရပါေတာ့တယ္။

က်းဇူးပါပဲ သားငယ္ရယ္…

Hanoch McCarty ေရးတဲ့ Permission to Cry ကို ျပန္ဆိုတင္ဆက္လိုက္တာပါ။

ဘာျဖစ္လို႔မွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ဒါေလးကို ဖတ္မိၿပီး စာဖတ္သူမ်ားကို ျပန္မွ်ခ်င္တဲ့စိတ္က အလိုလိုေပါက္လာလို႔ပါ။
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ပုထုဇဥ္လူသား ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနလို႔ ထင္ပါရဲ႕၊ သည္စာေလးကို ဖတ္ၿပီး ေထာက္ထား စာနာေနမိရပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္က သူ႔ခံစားခ်က္ကို အဲသလို အိပ္သြန္ဖာေမွာက္ ဖြင့္အန္ထားတာမ်ိဳး အင္မတန္ ေတြ႕ရခဲတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေယာက်ာ္းေတြမွာက ငယ္ငယ္ကတည္းက ထိမိ၊ ခိုက္မိ ရင္ေတာင္ “ေဟ့ေကာင္ မငိုနဲ႔၊ မင္း ေယာက်ာ္းမဟုတ္ဘူးလား”ဆိုတာႀကီးနဲ႔ တစ္ခ်ိန္လံုး နပန္းသတ္လာခဲ့ရေလေတာ့ ငိုျခင္းဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ လားလားမွ် မသက္ဆိုင္တဲ့ အရာတစ္ခုလို ျဖစ္ေနတယ္။ ႀကီးလာလို႔ ေလာကဓံအေထြေထြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရတဲ့အခါေတြမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ လည္း ဘာသားနဲ႔မွ ထူးၿပီး ထုမထားတဲ့ လူသားစစ္စစ္ေတြသာမို႔ အားငယ္တာေတြ၊ ေပ်ာ့ညံ့တာေတြက မလြဲမေသြ ရွိေနပါတယ္။

သို႔ပါေသာ္လည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက ပံုသြင္းခံထားရတဲ့ ေယာက်ာ္း ဆိုတာ မငိုရဘူးဆိုတဲ့ တရားေသ ကန္႔သတ္ခ်က္တစ္ခုေၾကာင့္ အံႀကိတ္ရလြန္းလို႔ အံသြားေတြလည္း နဲ႔ခ်င္ခ်င္၊ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းလည္း ျပတ္လု ျပတ္ခင္။ မာန္တင္းရလြန္းလို႔လည္း ရင္ပတ္ႀကီးကလည္း ေအာင့္ေတာင့္ေတာင့္၊ နာတာတာ။

သည္အခါမွာ သည္စာေလးကို ဖတ္လိုက္ရေတာ့ တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားသလိုပဲ။

တစ္ဆက္တည္းမွာ စဥ္းစားမိရတာတစ္ခုက ဘယ္ႏိုင္ငံ၊ ဘယ္လူမ်ိဳး မွာျဖစ္ျဖစ္၊ ေယဘုယ်ေျပာရင္ ေယာက်ာ္းေတြက မိန္းမေတြေလာက္ အသက္ မရွည္တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲသလိုျဖစ္ေနတာဟာ အထက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခဲ့သလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေယာက်ာ္းသားေတြက ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို မဖြင့္တတ္၊ မအန္တတ္ၾကဘဲ ရင္ဘတ္ထဲမွာပဲ အတင္း ဖိသိပ္ သိမ္းဆည္းထားၾက၊ အံႀကိတ္ၿပီး တင္းခံ၊ ေအာင့္ခံထားၾကတာေတြမ်ား တရားလြန္ေနလို႔လားဆိုတာ အေတာ္ စဥ္းစားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

စာဖတ္သူဟာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနရင္ ခင္ဗ်ားကို ကံ ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာလို႔ ေျပာၿပီး နည္းနည္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မနာလို ျဖစ္ေနမိပါလိမ့္မယ္။

စာဖတ္သူဟာ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ လိုအပ္ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ငိုသင့္တဲ့အခါ ငိုလိုက္ၾကရေအာင္ဗ်ာလို႔ အေဖာ္စပ္မိ သြားမလားပဲ။

ကိုင္း… အေဆြ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ားေရာ ဘယ္လိုမ်ား သေဘာရၾကပါသလဲခင္ဗ်ာ…

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလမွွာ လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က ပထမအႀကိမ္ ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ ဘယ္ဆီကိုမ်ား ဒုန္းစိုင္းသြားေန (ေမာဟေျပ ပံုတိုပတ္စမ်ား – ၃) ထဲက စာတစ္ပုဒ္ပါ။

No Charge

Duriyaအခမဲ့

တစ္ညေနခင္းမွာပါ။ မေအလုပ္တဲ့သူက မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ညစာအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္ေနတုန္း သားေလးက မေအ့နား ေရာက္သြားၿပီး သူေရးထားတဲ့ စာရြက္ေလးတစ္ရြက္ကို မေအ့ဆီကမ္းလိုက္တယ္။ မေအလုပ္တဲ့သူက အနားမွာရွိတဲ့ လက္ႏွီးနဲ႔ လက္ကို ေျခာက္ေအာင္ သုတ္လိုက္ၿပီးေတာ့မွ သားေပးတဲ့ စာရြက္ကေလးကို ယူဖတ္လိုက္တယ္။ စာရြက္ေလးေပၚမွာေတာ့ သည္လိုေရးထားတယ္။

ျမက္ရိတ္ခ
၅၀ဝ
ယခုတစ္ပတ္အတြက္ ကိုယ့္အခန္းကိုယ္ရွင္းခ
၁၀ဝ
ေဈးဝယ္ေပးခ 
၅၀
အေမေဈးသြားေနစဥ္ ညီေလးကို ထိန္းခ 
၂၅
အမိႈက္သြန္ခ
၁၀ဝ
အတန္းထဲမွာ ပထမရေအာင္ လုပ္ခ 
၅၀ဝ
ေနာက္ေဖးျခံတြင္းကို ေပါင္းသင္ရွင္းလင္းခ
၂၀ဝ
စုစုေပါင္း
၁၄၅၀

မေအက စာရြက္ကို ဖတ္အၿပီးမွာ သူ႔နံေဘးမွာ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးနဲ႔ မေအကို ေမာ္ၾကည့္ေနတဲ့ သားငယ္ကို ၾကည့္လိုက္ရင္းက စဥ္းစားေနလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ မင္တံတစ္ေခ်ာင္းကို ေကာက္ယူလိုက္တယ္။ သား ေရးထားတဲ့ စာရြက္ရဲ႕ ေက်ာဘက္ကို လွန္လိုက္ၿပီး လြတ္ေနတဲ့ အဲဒီ့ ေက်ာဘက္မွာပဲ ေရးစရာရွိတာေတြ တန္းစီၿပီး ခ်ေရးလိုက္ပါတယ္။ 

ကိုးလလံုးလံုး သားကို ေမေမ့ဝမ္းထဲမွာ လြယ္ထားခ    
အခမဲ့
သားေနမေကာင္းတဲ့အခါေတြမွာ တစ္ညလံုးမအိပ္ဘဲ သားကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရင္း ေဘးရန္ကင္းရွင္းပါေစေၾကာင္း အခါခါ ဆုေတာင္းခဲ့ရတာမ်ားအတြက္
အခမဲ့
သားအတြက္က်ရတဲ့ ေမေမ့ မ်က္ရည္ေတြအတြက္ 
အခမဲ့
အထက္အားလံုးကို ေပါင္းလိုက္ရင္ ရလာမယ့္ ေမေမ့ေမတၱာ တန္ဖိုး 
အခမဲ့
သားအတြက္ပူပင္ေၾကာင့္ၾကရတာေတြ၊ ေသာကေရာက္ရတာေတြ   
အခမဲ့
ကစားစရာ၊ စားစရာ၊ ဝတ္စရာေတြနဲ႔ သားရဲ႕ ႏွပ္ကို သုတ္ေပးခမ်ား 
အခမဲ့
စုစုေပါင္း ေမေမ့ေမတၱာစစ္အတြက္ က်သင့္ေငြ  
အခမဲ့

အားလံုးကို ခ်ေရးၿပီးေတာ့မွ မေအက စာရြက္ေလးကို သားဆီ ျပန္ ေပးလိုက္ပါတယ္။ သားေလးက အေမေရးထားတာေတြကို ဖတ္ၾကည့္ၿပီးတဲ့ေနာက္ မေအကို ေမာ္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ သူ႔မ်က္ဝန္းထဲမွာ မ်က္ရည္စေလးေတြနဲ႔။ ၿပီးေတာ့ သားက ေျပာပါတယ္။

“ေမေမ့ကို သားသိပ္ခ်စ္တာပဲ”တဲ့။

ၿပီးေတာ့ မေအေစာေစာက ေကာက္ကိုင္လိုက္တဲ့ မင္တံကိုယူတဲ့ၿပီး သူ တင္ျပေတာင္းဆိုထားတဲ့ စာရင္းေအာက္မွာ စာလံုးႀကီးႀကီးနဲ႔ ခပ္သြက္သြက္ခ်ေရးလိုက္ပါတယ္။

“ေငြရွင္းၿပီး”တဲ့။

Brian Adams ေရးတဲ့ No Charge ေခါင္းစဥ္ပါ စာတိုေလးကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုျပလိုက္တာပါ။

ဖတ္လို႔ေတာ့ ေကာင္းသားပဲေနာ္။

ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္ေနမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ငယ္ငယ္တုန္းက မေအဖေအဆီက လုပ္ခေတြ ေတာင္းဖူးတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္သားသမီးေတြလက္ထက္ ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း သားေတြသမီးေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီက လုပ္ခေတြ ေတာင္းဖူးတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဖေအ၊ မေအကို နင္းႏွိပ္ေပးတဲ့အခါေတြမွာ သူတို႔ေလးေတြကို အခေၾကးေငြ ေပးရတယ္။

သူတို႔က ေတာင္းတတ္သြားတာလား၊ သူတို႔ ေတာင္းတတ္လာေအာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိဘေတြဖက္က စၿပီး သူတို႔ကို ပိုက္ဆံနဲ႔မွ်ားခဲ့ မိတာလားဆိုတာ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ သိပ္မေသခ်ာဘူးျဖစ္ေနတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကေလးဘဝတုန္းကေရာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က အလိုလို ေတာင္းတတ္သြားတာလား၊ ေတာင္းတတ္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိဘေတြကပဲ ေငြနဲ႔မွ်ားခဲ့တာလား။ ဒါလည္း သိပ္မေသခ်ာလွျပန္ဘူး။

စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ားေရာ၊ ဘယ္လို စဥ္းစားမိၾကပါသလဲ။ အေျဖတစ္ခုခုကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို “အခမဲ့”ရွာေပးၾကပါလားဗ်ာ။

(အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္၊ ၂၀ဝ၃ ခုႏွစ္ ဧၿပီ ၂၈ – အတြဲ ၃၊ အမွတ္ ၁၃၀) ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ဇႏၷ၀ါရီလထုတ္ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ ဘဝတူရိယာ (ေမာဟေျပ ပံုတိုပတ္စမ်ား ၂ စာအုပ္ စာမ်က္ႏွာ ၁၃၃ မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္၊)

39-Day Prayer

၃၉ ရက္ ေမတၱာပို႔ အဓိ႒ာန္ ဂါထာ

————————————————

 ေခါင္းစဥ္ဖတ္ၿပီး “အတၱေက်ာ္”တစ္ေယာက္ေတာ့ လိုင္းေျပာင္းသြားၿပီလို႔ မေအာက္ေမ့လိုက္ၾကပါနဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္ လိုင္းမေျပာင္းတာကို လူႀကီးမင္းမ်ား အဆံုးအထိ ဖတ္ၿပီးရင္ သိလာၾကပါလိမ့္မယ္။

ေမာင္နဲ႔ႏွမ၊ သားနဲ႔အမိ၊ လင္နဲ႔မယား၊ အလုပ္ရွင္နဲ႔ဝန္ထမ္း၊ ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္မိတ္ေဆြအစရွိတဲ့ ဆက္ဆံေရးဟူသမွ်မွာ သူ႔ေၾကာင့္ ကိုယ့္စိတ္ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ရတာ၊ ကိုယ့္ေၾကာင့္ သူ႔စိတ္ မၾကည္မသာ ျဖစ္ရတာေတြကို ဘယ္လိုမွ ေရွာင္လႊဲလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။

တစ္ေယာက္ေယာက္ကို မေက်နပ္ျဖစ္သြားတိုင္း “ခြင့္လႊတ္လိုက္ပါ၊ ေမတၱာသာ မ်ားမ်ားပို႔”ဆိုတဲ့ စကားကုိ ခဏခဏ ၾကားဖူးၾကမွာပါ။ ေျပာလိုက္သူအတြက္ အေျပာရ လြယ္ကူလွသေလာက္ နာရသူအတြက္ေတာ့ အင္မတန္႔ကို ခက္ခဲလွပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ခြင့္လႊတ္ဖို႔ လြယ္ကူခ်င္တယ္ ဆိုဦးေတာင္ “ေမတၱာပို႔ဖို႔”ကေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကို ခက္ေနတတ္ပါတယ္။

ဘာေၾကာင့္ ခက္တာလဲဆိုတာကို သံုးသပ္ၾကည့္ၾကရေအာင္လား။

စာဖတ္သူမ်ား အေသအခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။

တစ္ေယာက္ေယာက္က ကိုယ့္ကို အနာတရ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လိုက္တဲ့ အခါ သူ႔ကို ေမတၱာထားႏိုင္ဖို႔အတြက္က သူ႔လုပ္ရပ္ကို ေမ့ေဖ်ာက္လိုက္ရ ပါေတာ့မယ္။ အဲဒါႀကီးကိုမွ ေမ့ေဖ်ာက္ဖို႔ဆိုတာက အင္မတိ အင္မတန္ ခက္ခဲတတ္ပါတယ္။ ျပဳလိုက္သူမွ တစ္ခဏ၊ ခံရသူမွာ တစ္ဘဝ ဆိုသလိုပါပဲ။ ခံလိုက္ရသူအတြက္ ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္ဖို႔ အသည္းအသန္ ႀကိဳးစားေလေလ၊ ပိုၿပီး တႏံု႔ႏံု႔ ေတြးမိေလေလ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။

တကယ္လို႔မ်ား တစ္ေယာက္ေယာက္က ကိုယ့္ကို “အနီေရာင္ ဆိုတာ ကိုေမ့လိုက္စမ္းပါ”၊ “အနီေရာင္ဆိုတာကို ေမ့လိုက္စမ္းပါ”၊ “အနီေရာင္ဆို တာကို ေမ့လိုက္စမ္းပါ”လို႔ အထပ္ထပ္ ေျပာလာတယ္ ဆိုပါစို႔။ သူေျပာတဲ့အတိုင္း ဘယ္ေလာက္ ႀကိဳးစားၿပီး ေမ့ၾကည့္ၾကည့္၊ မ်က္စိထဲမွာ ျဖစ္ျဖစ္၊ အေတြးထဲမွာ ျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ့ အနီေရာင္ကိုမွ ျမင္ေန၊ ေတြးေနျဖစ္ေတာ့မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။

အဲသလိုပဲ စိတ္ခံစားမႈေတြနဲ႔ ျပြမ္းတီးေနတဲ့ နာက်ည္းစရာ၊ ေဒါသထြက္စရာ၊ စိတ္ထိခိုက္စရာ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုခုကို ဇြတ္အတင္း ေမ့ေဖ်ာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့အခါမွာလည္း ႀကိဳးစားေလ၊ မေမ့ႏိုင္ေလျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။

အဲေတာ့ အဲလိုအေျခအေနမ်ိဳးနဲ႔ရင္ဆိုင္ရတဲ့အခါမွာ ဘာလုပ္သင့္လဲ ဆိုတာကို ဆက္စဥ္းစားၾကရေအာင္။

ခြင့္လႊတ္လိုက္ၿပီး ေမ့ေဖ်ာက္တာထက္ စာရင္ ခြင့္လႊတ္ၿပီးေတာ့ အရွိအတိုင္း လက္ခံလိုက္တာက ပိုေကာင္းပါတယ္။

ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္က အိမ္ေထာင္ေရးေဖာက္ျပန္မႈကို က်ဴးလြန္လိုက္တာမ်ိဳး၊ ကိုယ့္မိတ္ေဆြက ကိုယ့္ကို နင့္နင့္သီးသီး ေျပာလိုက္တာမ်ိဳး၊ ကိုယ့္မိဘက ကိုယ့္ကို မဦးမခြ်တ္ ဆိုလိုက္တာမ်ိဳး၊ တစ္ခုခုေၾကာင့္ နာက်င္ ခံစားရတဲ့အခါမ်ိဳး၊ ကိုယ့္ကို မခ်စ္ေတာ့ဘူး၊ မၾကင္နာေတာ့ဘူး၊ တန္ဖိုး မထားေတာ့ဘူးလို႔ ခံစားရတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ ဘယ္လို လုပ္ၿပီး ခြင့္လႊတ္ရမလဲ၊ အဲဒီ့ခံစားခ်က္ကို ဘယ္လို ေဖ်ာက္ပစ္ရမလဲလို႔ လူတိုင္း သိခ်င္မွာပါ။

တကယ္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဆက္ဆံေရးမွာ အဖု အထံုးျဖစ္လာတဲ့အခါ အဲဒါကို ေျဖေဖ်ာက္ဖို႔အတြက္ ခြင့္လႊတ္မႈ တစ္ခုတည္းနဲ႔ မလံုေလာက္ပါဘူး။ အရွိအတိုင္း လက္ခံလိုက္ဖို႔ပါ လိုပါတယ္။

ဟာ… ဘာေတြ လာေျပာေနတာလဲ၊ ဘယ္လို အရွိအတိုင္း လက္ခံရမွာလဲလို႔ ေမးမယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အေျဖရွိပါတယ္။

ကိစၥအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ လူတစ္ေယာက္ကို ခြင့္လႊတ္ဖို႔ ခက္ခဲေနတာဟာ ကိုယ္ကိုယ္၌က တစ္ခုခုကို စြဲေနလို႔သာ ျဖစ္ရတာပါ။ အဲဒီ့အစြဲေတြကလည္း ကိုယ္ခံစားေနရတာ၊ ကိုယ္နာက်င္တာဟာ မွန္ကိုမွန္တယ္၊ တရားကို တရားတယ္ဆိုတဲ့ အစြဲ၊ ကိုယ့္ကို အေလးေပးသင့္တယ္ ဆိုတဲ့အစြဲ၊ လူမွန္ရင္ ဘယ္ကဲ့သို႔ ဘယ္ခ်မ္းသာ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တယ္ ဆိုတဲ့အစြဲ၊ ကိုယ္ခံစားရသလို သူလည္း ျပန္ခံစားေစခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ အစြဲ၊ လက္တံု႔ျပန္ခ်င္တဲ့ အစြဲေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲေတာ့ အဲလိုအစြဲေတြၾကားထဲမွာ နစ္ေနမိတာနဲ႔အမွ် ဆက္ဆံေရးမွာ ျဖစ္လာတဲ့ အဖုအထံုးကို ေျဖဖို႔ ခက္ခဲေနေတာ့မွာပါ။

မီးခဲကိုဘယ္သူမွ လက္ထဲမွာ ကိုင္မထားပါဘူး။ အလားတူပဲ၊ ေလးလံတဲ့ဝန္ကိုလည္း ဘယ္သူမွ ၾကာၾကာ ထမ္းပိုးမထားခ်င္ဘူး။ အျမန္ဆံုး ကိုယ့္လက္ထဲက လႊတ္ခ်လိုက္ခ်င္တဲ့သူခ်ည္းပါပဲ။ ပူေလာင္မႈ၊ နာက်င္မႈ၊ ေလးလံမႈေတြအားလံုးကို မခံခ်င္ဘူးဆိုရင္ လႊတ္ခ်လိုက္ဖို႔က လိုလာပါၿပီ။

သည္အခါမွာ တစ္ဖက္သားကို ခြင့္လႊတ္ၿပီး ေမတၱာသာ မ်ားမ်ား ပို႔ ရေတာ့မွာပါ။ ေမတၱာပို႔ႏိုင္ဖို႔အတြက္ အထက္က ေျပာတဲ့ အစြဲေတြကိုလည္း လႊတ္ခ်လိုက္ရေတာ့မွာပါ။

ဟင္… ေျပာျပန္ၿပီ၊ သူေျပာေတာ့ လြယ္လြယ္ေလး။ သည္မွာ ရင္နဲ႔ မဆန္႔ေအာင္ ခံစားေနရတဲ့သူက ဘယ္လိုလုပ္ ေမတၱာပို႔ရမွာတုန္းလို႔ ေတြးမ်ား ေတြးေနမိပါသလား။

ဟုတ္ပါရဲ႕…

ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း သူမ်ားတကာက ေမတၱာသာ မ်ားမ်ား ပို႔ ဆိုလို႔ ပို႔ၾကည့္တယ္၊ မေအာင္ျမင္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘက္က ေမတၱာ ပို႔ေနတယ္ ဆိုကတည္းက သင္းကို ကိုယ္လို ျပန္ခံစားေစခ်င္၊ ကိုယ့္ေမတၱာေတြ စူးေစခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ႀကီးက ေနာက္က ထက္ခ်ပ္လိုက္ေနေတာ့ ပို႔လည္း ပို႔ပို႔ပဲ၊ ဘာမွ မေျပာင္းလဲဘူး။

ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ေမတၱာပို႔လို႔သာ ေဘးလူေတြက ေျပာတတ္ၾကတာ။ ေမတၱာပို႔နည္းက်ေတာ့ ဘယ္သူကမွ က်က်နန သင္မွ မေပးတာကိုး။ အမ်ား သိထားတဲ့ေမတၱာပို႔နည္းကလည္း “အေရွ႕အရပ္၌ရွိေသာ လူနတ္ျဗဟၼာ အနႏၲ သတၱဝါ တို႔…” အစခ်ီတဲ့ တရားေတာ္လာ ေမတၱာပို႔နည္း ျဖစ္ေနေတာ့ ေဒါသေတြ၊ နာက်င္ထိခိုက္မႈေတြကို လတ္တေလာ ရင္ဆိုင္ေနရသူ ပုထုဇဥ္အတြက္ေရာ၊ ဗုဒၶဘာသာဝင္ မဟုတ္သူမ်ားအတြက္ပါ ေတာ္ေတာ္ေလး အခက္ေတြ႕ႏိုင္တဲ့နည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီ့ ေမတၱာပို႔နည္းအတိုင္း တကယ့္ ေစတနာသန္႔သန္႔နဲ႔ (ဝါ) သင္းလည္း ငါ့လို ျပန္ခံစားရပါေစဆိုတဲ့ စိတ္မ်ိဳး မပါဘဲ ေလးေလးနက္နက္ ရြတ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာသလိုပဲ၊ လက္ေတြ႕ ရင္ဆိုင္ ခံစားေနရခ်ိန္မွာ သည္နည္းက သိပ္ တာမသြားႏိုင္တဲ့အတြက္ အႏုဉာတ အႏၶ ပုထုဇဥ္မ်ားအတြက္ လြယ္ကူ အဆင္ေျပတဲ့ ေမတၱာပို႔နည္းေလးကို တင္ျပလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ေမတၲာပို႔နည္းကေတာ့ “၃၉ရက္ ေမတၱာပို႔ အဓိ႒ာန္ဂါထာ”နဲ႔ လုပ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ ဂါထာက ပါဠိပါ႒္သားေတြ မပါပါဘူး။ ဥံဳလည္း ခံစရာ မလိုဘူး။ ေန႔စဥ္သံုး စကားနဲ႔ ေန႔စဥ္ ရြတ္ဖို႔ပဲ လိုပါတယ္။ တကယ္ အလုပ္ ျဖစ္တဲ့နည္းပါ။

တစ္ခုရွိတာက ၃၉ရက္လံုးလံုး တစ္ရက္မပ်က္ လုပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။

ျဖစ္ႏိုင္ရင္ တစ္ေန႔ကို အနည္းဆံုး တစ္ႀကိမ္၊ ျမန္ျမန္ အဆင္ေျပသြားခ်င္ရင္ အႀကိမ္ေရ မ်ားမ်ား ရြတ္ရပါမယ္။ အနားမွာ ဘယ္သူမွ မရွိဘဲ၊ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ရြတ္ၾကည့္ပါ။

“ကိုဟဝွာ/မဟဝွာေရ (ကိုယ့္ကိုနာက်င္ထိခိုက္ခံစားေအာင္လုပ္တဲ့ သူရဲ႕နာမည္ပါ။) ကြ်န္ေတာ့္ကို/ကြ်န္မကိုေရာ၊ ကြ်န္ေတာ္/ကြ်န္မ ခ်စ္ခင္သူေတြအေပၚမွာပါ ခင္ဗ်ား/ရွင္ ျပဳခဲ့သမွ်အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္/ကြ်န္မ ခင္ဗ်ားအေပၚမွာ ျပဳခဲ့သမွ် အားလံုးအတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ကို/ကြ်န္မကို ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္။ ကြ်န္ေတာ္/ကြ်န္မနဲ႔ ခင္ဗ်ား/ရွင္နဲ႔ ဆက္ဆံေရးကို တစ္က ျပန္စရေအာင္ပါ”


ကိုဟဝွာ/မဟဝွာေရ (ကိုယ့္နာမည္ ကိုယ္ျပန္ေခၚတာ)၊ နင့္ကို ငါခ်စ္တယ္။ နင္ သိပ္မြန္ျမတ္တယ္၊ နင့္စိတ္ထား သိပ္ေကာင္းတယ္”

ဒါေလးပါ။

ကြ်န္ေတာ့္ ဂါထာေလးက အဲသေလာက္ ႐ိုးစင္းပါတယ္၊ ရွင္းလင္းပါတယ္။

ရင္ထဲမွာ နာက်င္ခံစားေနရခ်ိန္မွာ ဒါေတြကိုေျပာရတာေတာ့ အစ ပထမမွာေတာ့ အနည္းနဲ႔အမ်ား ခက္ခ်င္ ခက္ေနပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ႀကိဳးစားၿပီး ေျပာၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အတိုင္းမသိ ထိေရာက္တာကို လက္ေတြ႕ သိရပါလိမ့္မယ္။

ကိုယ့္ကို နာက်င္ခံစားေအာင္ လုပ္ခဲ့သူကို ေက်းဇူးတင္လိုက္ျခင္းဟာ သူ႔ေနရာမွာ ေနၾကည့္လိုက္ျခင္း တစ္မ်ိဳးပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ သူက ကိုယ့္ကို နာက်င္ခံစားေအာင္ လုပ္တယ္ဆိုရာမွာ သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔သူပါ။ တစ္ဖက္ကလည္း ကိုယ့္ဘဝမွာ ၾကံဳဆံုရသမွ် အရာတိုင္း၊ အခက္အခဲတိုင္း၊ ဒုကၡတိုင္းဟာ ကိုယ့္ကို ပိုရင့္က်က္လာေအာင္၊ ပိုခံႏိုင္ရည္ ရွိလာေအာင္၊ ပိုအရည္အခ်င္း ရွိလာေအာင္၊ ပိုမြန္ျမတ္လာေအာင္ လုပ္ေပးေနတာေတြခ်ည္းပါပဲ။

တစ္ခါ ကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္ဖို႔ သူ႔ကို ေျပာတာဟာ ကိုယ္နဲ႔ သူနဲ႔ရဲ႕ဆက္ဆံေရးမွာ အဖုအထံုး ျဖစ္သြားရတာအတြက္ ကိုယ့္မွာလည္း တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း တာဝန္ရွိေနေၾကာင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္သတိေပးတဲ့သေဘာပါ။

“လက္ခုပ္ဆိုတာ ႏွစ္ဖက္တီးမွ ျမည္တယ္”ဆိုတဲ့ ကလီေရွးလိုပါပဲ၊ သူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ အဆင္မေျပတာဟာ သူ႔တစ္ေယာက္တည္း မေကာင္းလို႔ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘက္ကလည္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ သတိမထားမိတဲ့ အမွားအယြင္း တစ္စံုတစ္ရာ ရွိေနႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္ဖို႔ သူ႔ကို ေတာင္းပန္စကားပါ ထည့္ေျပာရတာပါပဲ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခ်စ္ေၾကာင္း၊ ကိုယ္ မြန္ျမတ္ေၾကာင္း၊ ကိုယ ္စိတ္ထား ေကာင္းေၾကာင္း ရြတ္တာဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အားသစ္ေလာင္းတဲ့ အေနနဲ႔ပါ။ လူေတြဟာ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ျပဳျပင္လို႔ ရပါတယ္။ တျခားလူက ျပဳျပင္ေပးလို႔ မရပါဘူး။ အဲေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေမာင္းတင္တဲ့ အေနနဲ႔ အဲဒီ့အပိုဒ္ကို ထည့္ထားတာပါ။

အဲဒီ့ဂါထာေလးကို ရြတ္ရင္းနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေရာ၊ တစ္ဖက္သားအေပၚမွာပါ နားလည္မႈ အသစ္တစ္ရပ္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ ရြတ္ရင္းနဲ႔ တစ္ဖက္သားအေပၚမွာ ထြက္ေနတဲ့ေ ဒါသေတြ၊ စက္ဆုပ္မုန္းတီးမႈေတြကလည္း တစ္စတစ္စ ေလ်ာ့ပါးလာတာကို ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို ေျပာင္းဖို႔ အားထုတ္တဲ့ ဂါထာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္နဲ႔ သူနဲ႔ ဆက္ဆံေရးကို သတိထားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ၃၉ရက္ေက်ာ္လို႔ ရက္၄၀ကို ေရာက္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ ထူးျခားေနတာကို မလြဲမေသြ ေတြ႕ရေတာ့မွာပါ။

သည္မွာ ေမးစရာတစ္ခု ရွိပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ၃၉ရက္ လုပ္ခိုင္းတာလဲဆိုတဲ့ ကိစၥပါ။ အဲဒါက စိတ္ပညာ သေဘာအရပါပဲ။ အခု ကြ်န္ေတာ္ ေျပာလိုက္တဲ့ ဂါထာနဲ႔ ရက္မ်ားဟာ မိမိစိတ္ကို မိမိ ျပန္အမိန္႔ေပးတဲ့ auto-suggestion နည္းပါပဲ။ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘာကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အက်င့္တစ္ခုလို စြဲလာေအာင္ ေလ့က်င့္ယူဖို႔ အနည္းဆံုး ရက္၃၀ကေန ရက္၄၀အတြင္း ေန႔စဥ္မပ်က္ ဆက္တိုက္ လုပ္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၃၉ကို ေရြးလိုက္တာပါ။ ဘာဂမၻီရ သေဘာမွ မပါပါဘူး။

တကယ္ လုပ္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ တစ္ဖက္သားကို ေမတာပို႔တယ္၊ ေမတၱာပို႔တယ္လို႔ တြင္တြင္ ေျပာေနတဲ့ၾကားက သူ႔ကို ကိုယ္လို ျပန္ခံစားေစခ်င္တဲ့ ေစတနာေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း ကင္းပေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့မွာနဲ႔အမွ် ကိုယ္ သူ႔အေပၚထားတဲ့ ေစတနာ ေမတၱာကလည္း တည့္လာ၊မွန္လာ၊ စင္ၾကယ္လာပါေတာ့မယ္။

ကိုယ့္ ေစတနာ ေမတၱာ မွန္လာတာနဲ႔အတူ တစ္ဖက္သားရဲ႕ကိုယ့္အေပၚ ထားတဲ့ သေဘာထားကလည္း သိသိသာသာ ေျပာင္းလာမွာပါ။
ကြ်န္ေတာ္ထပ္ေျပာပါ့မယ္။ ၃၉ရက္ေလးပဲ လိုပါတယ္။ ၃၉ရက္တိတိ အဓိ႒ာန္ဝင္ၿပီး တစိုက္မတ္မတ္ ရြတ္သြားမယ္ဆိုရင္ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းရဲ႕ ဆက္ဆံေရးဘဝ အႀကီးအက်ယ္ ေျပာင္းလဲသြားေတာ့မွာပါ။

မယံုဘူးလား…

မယံုရင္ လက္ေတြ႕ စမ္းၾကည့္လိုက္ၾကပါခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

 

———————————————

(၁၉၉၉ခုႏွစ္ေလာက္က သရဖူမဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာေလးကို ျပန္လည္ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။ 
ဘယ္လံုးခ်င္းမွာမွ ျပန္မထည့္ျဖစ္ခဲ့ဘဲ က်န္ရစ္ေနခဲ့တာေလးမို႔ အမ်ားအတြက္ 
အသံုးတည့္လို တည့္ျငား ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္ပါတယ္။)

Is it your mind or whose?

ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္တကယ္ပိုင္ရဲ႕လား (၂)

မနက္တိုင္း ရွစ္နာရီမထိုးခင္မွာ အဝတ္အစား အျပည့္အစံု ဝတ္၊ ေခါင္းကိုလည္း က်က်နန ဖီး၊ မုတ္ဆိတ္ က်င္စြယ္ေတြကိုလည္း စင္ေအာင္ ရိတ္ေနက် ၉၂ ႏွစ္ အရြယ္၊ အလံုးအဖန္ေသးေသး၊ တည္ၿငိမ္ေအးေဆးသလို ဝင့္ဝင့္ထည္ထည္ရိွတဲ့ လူႀကီးတစ္ေယာက္ဟာ ကေန႔အခါမွာေတာ့ လူအိုေစာင့္ေရွာက္ေရး ေဂဟာကို ေျပာင္းေရႊ႕သြားခဲ့ပါတယ္။ သူက မ်က္မျမင္တစ္ဦးရယ္ပါ။

သူ ႏွစ္ေပါင္း ၇၀ ေပါင္းခဲ့တဲ့ ဇနီးက ကြယ္လြန္သြားခဲ့ၿပီမို႔ သူ႔မွာ လူအိုေဂဟာကို မေျပာင္းမျဖစ္ ေျပာင္းလိုက္ရေတာ့တာပါပဲ။

IMG_0187လူအိုေဂဟာရဲ႕ ဧည့္ခန္းမွာ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ထုိင္ေစာင့္ေနခဲ့ရၿပီးတဲ့ေနာက္ သူေနရမယ့္အခန္း အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီလို႔ သူ႔ကို ေျပာလိုက္တဲ့အခါ သူက ေက်ေက်နပ္နပ္ ျပံဳးလိုက္ပါတယ္။

ေလးေခ်ာင္းေထာက္ လမ္းေလွ်ာက္ခံုေလး ေထာက္ကာ ေထာက္ကာနဲ႔ ဓာတ္ေလွကား ရိွရာကို သူသြားေနစဥ္မွာ သူေနရမယ့္ အခန္း ေသးေသးေလးရဲ႕ အေနအထားကို ႐ုပ္လံုးေပၚေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ ျပတင္းေပါက္က ဇာပန္းထိုး ခန္းဆီးပါမက်န္ေပါ့။

“သေဘာက်တယ္ဗ်ာ”

ေခြးတစ္ေကာင္ လက္ေဆာင္ရသြားတဲ့ ရွစ္ႏွစ္သားေလးရဲ႕ ထက္သန္မႈမ်ိဳးနဲ႔ သူက ေျပာပါတယ္။

“အဘေနရမယ့္ အခန္းကို မေတြ႕ရေသးဘူးေလ… တကယ္ သေဘာက်မက် သိရေအာင္ ခဏေလး ေစာင့္ပါဦးလား ”

“ေတြ႕ရဖို႔ မလိုပါဘူးေလ”လို႔ သူက ျပန္ေျပာပါတယ္။

“စိတ္ခ်မ္းသာမႈဆိုတာ ႀကိဳၿပီး ဆံုးျဖတ္ရတာမ်ိဳးဗ်။ အခန္းကို က်ဳပ္ ႀကိဳက္တယ္၊ မႀကိဳက္ဘူးဆိုတာဟာ အဲဒီ့ အခန္းထဲမွာ ပရိေဘာဂေတြ ဘယ္လို စီစဥ္ထားသလဲဆိုတဲ့ အေပၚမွာ မတည္ပါဘူး၊ က်ဳပ္စိတ္ကို ဘယ္လို စီစဥ္ထားသလဲဆိုတဲ့ အေပၚမွာသာ မူတည္ပါတယ္။ အခန္းကို သေဘာက်တယ္လို႔ က်ဳပ္က ဆံုးျဖတ္ၿပီးသြားၿပီ။

“မနက္မိုးလင္းလာတဲ့အခါတိုင္း က်ဳပ္ ခ်ေနက် ဆံုးျဖတ္ခ်က္ပဲ။ က်ဳပ္မွာ ေရြးစရာ ရိွပါတယ္။

“က်ဳပ္ကိုယ္ခႏၶာေပၚက ယိုယြင္းလာတဲ့ အစိတ္အပိုင္းေတြေၾကာင့္ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အခက္အခဲကို ေတြးၿပီး အိပ္ရာထဲမွာပဲ ေခြေနမယ္ဆိုလည္း ေနလုိ႔ရတယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း လႈပ္ႏိုင္ရွားႏိုင္ေသးတဲ့ အစိတ္အပိုင္းေတြကို ေက်းဇူးတင္ၿပီး အိပ္ရာက ထမယ္ဆိုလည္း ထလို႔ ရတယ္။

“ေန႔တိုင္းဟာ ဆုလာဘ္ပဲ။ က်ဳပ္မ်က္စိေတြ ပြင့္ေနေသးသမွ် ေန႔သစ္အေပၚရယ္၊ က်ဳပ္စုေဆာင္းထားတဲ့ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြရယ္ကိုပဲ အာ႐ံုစိုက္ေနမွာ… က်ဳပ္ဘဝရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေလးမွာ အဲဒါေတြကိုပဲ အာ႐ံုစိုက္ေတာ့မယ္။

“အိုမင္းလာတယ္ဆိုတာဟာ ဘဏ္စာရင္းလိုပါပဲ။ ကိုယ္ထည့္ထားတာ ကိုယ္ျပန္ထုတ္သံုးရတာေပပဲေပါ့။

“အဲေတာ့ ကိုရင့္ကို အၾကံေပးခ်င္တာက အမွတ္ရစရာေတြ စုေဆာင္းထားတဲ့ ဘဏ္စာရင္းထဲမွာ စိတ္ခ်မ္းသာမႈေတြ အမ်ားအျပားသာ ျဖည့္ထားလိုက္စမ္းပါလို႔ပဲ။ က်ဳပ္ရဲ႕ အမွတ္ရစရာမ်ား ဘဏ္စာရင္းမွာ ကိုရင္ေလး အခုလို ျဖည့္သြင္းေပးခဲ့တဲ့အတြက္လည္း ကိုရင္ေလးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

“က်ဳပ္ကေတာ့ ျဖည့္ေနတံုးပဲဗ်ိဳ”တဲ့။
—————————————

ဖတ္လိုက္ရတဲ့ မူရင္းမွာ အၾကံျပဳခ်က္ ၅ ခ်က္ ပါပါေသးတယ္။ အမုန္းကင္း၊ အပူကင္းေအာင္ေန၊ ႐ိုး႐ိုးက်င့္၊ မ်ားမ်ား ေပး၊ နည္းနည္းပဲ ေမွ်ာ္လင့္ ဆိုတာေတြပါ။ Matilda Fone’s ရဲ႕ Post ကေန ကူးယူတာလို႔ ေရးထားပါတယ္။

ဒါေလးကို ဘာသာျပန္ေနရင္းနဲ႔ အေနာက္တိုင္းက လူေတြရဲ႕ ကုသိုလ္စိတ္ကို ေတြးေနမိပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြလို စုေတစိတ္အတြက္ သရဏဂံုေတြ၊ ဘာဝနာပြားတာေတြ၊ ေဝဒနာ႐ႈမွတ္တာေတြ၊ ငါနဲ႔ ေဝဒနာ ခြာၿပီး သတိကပ္ထားတာေတြကို သူတို႔ မသိပါဘူး။

အခုဇာတ္လမ္းထဲက အဘိုးႀကီးက ႐ိုး႐ိုးေလးပဲ ေတြးတယ္။

စိတ္ခ်မ္းသာမႈဆိုတာ အေျခအေနေပၚမွာ မတည္ဘူး၊ ကိုယ့္အေပၚမွာပဲ တည္တယ္ဆုိတဲ့ သူ႔စကားက ကၽြန္ေတာ့္ကို သည္စာတိုေလး ဘာသာျပန္ျဖစ္သြားေအာင္ တြန္းပို႔လိုက္ပါတယ္။

ဟုတ္ပါရဲ႕။

စိတ္ခ်မ္းသာျခင္း ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း၊ ညစ္ညဴးျခင္း၊ ပူေလာင္ျခင္း၊ မုန္းတီးျခင္း၊ နာက်ည္းျခင္း၊ တပ္မက္ျခင္းတို႔ရဲ႕ မူလဘူတဟာ ကိုယ့္ဆီက စတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မျမင္မိဘဲ ေဘးပန္းက သက္ရိွ သက္မဲ့ေတြကိုသာ သြားသြား အတာခ်ေနမိတယ္။ သူ႔ေၾကာင့္ ညစ္ညဴးရတာ၊ သည္လိုေၾကာင့္ တပ္မက္တာ၊ သဟာေၾကာင့္ ေပ်ာ္တာေတြ လုပ္မိေနၾကတယ္။

အဲဒီ့ ခံစားခ်က္ေတြက ဘယ္သူ႔စိတ္မွာ ျဖစ္ေပၚေနတာလဲ။

ကိုယ့္စိတ္မွာ ျဖစ္ေနတာေလ။

ေဘးပန္းက သက္ရိွ သက္မဲ့ေတြေၾကာင့္ ကိုယ့္စိတ္က လိုက္လႈပ္ေနတယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ပိုင္ပါတယ္လို႔ ဘယ္လိုလုပ္ ေျပာႏိုင္မွာလဲ။

ေရြးခ်ယ္မႈ…

ဟုတ္တယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာမႈနဲ႔ စိတ္ညစ္ညဴးမႈကို ဘယ္သူ ေရြးႏိုင္သလဲ။

ကိုယ္ပဲ ေရြးႏိုင္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ခ်မ္းသာခ်င္တယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ လုပ္ေပးၾကပါဆိုၿပီး လူတကာဆီက စိတ္ခ်မ္းသာမႈကို လည္ၿပီး အလွဴခံေနလို႔မွ မရတာေနာ္…

စိတ္ခ်မ္းသာခ်င္သလား၊ စိတ္ညစ္ခ်င္သလား။

ေရြးခ်ယ္ခြင့္နဲ႔ ခ်မ္းသာခြင့္၊ ညစ္ညဴးခြင့္က ကိုယ့္ဆီမွာပဲ ရိွပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာခ်င္ပါတယ္။

စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းကေရာ…

ႏွစ္သက္ရာ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္ (ဘာသာျပန္သူ)
(ရန္ကုန္ – ၁၁၀၉၁၄)

ဘာသာျပန္သူ႔ နာမည္ မထည့္ဘဲ ကိုယ့္ဟာလိုလို ကူးၿပီး ဆက္လက္ျဖန္႔ေဝသူမ်ား နာမည္ေဖာ္လို႔ မရတဲ့ ေရာဂါဆိုးဝင္ၿပီး ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေသႏိုင္ဘဲ မခ်ိမဆံ့ ေဝဒနာကို ၾကာရွည္ၾကာေမ်ာ ခံစားၾကရပါေစသားလို႔ ပက္ပက္စက္စက္ က်ိန္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရြးခ်ယ္မလို႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အထက္က ဘာသာျပန္ထားတဲ့စာနဲ႔ ဖီလာ ကန္႔လန္႔ျဖစ္ေနလို႔ အဲသလို မက်ိန္ေတာ့ဘဲ လူူလူခ်င္း ေလးစားစိတ္ေလး ေမြးေတာ္မူၾကၿပီး လက္ဆင့္ကမ္းတဲ့အခါမွာလည္း ဘာသာျပန္သူနာမည္ကို မခ်န္လွပ္ဘဲ သည္လင့္(ခ္)ကိုသာ ကူးၿပီး လက္ဆင့္ကမ္းေတာ္မူၾကပါလို႔ ေမတၱာရပ္ခံလိုက္ပါတယ္။

ေျပာမယ့္သာ ေျပာလိုက္ရတယ္၊ ပလာတာမ်ား ေကၽြးမိျပန္ပလားလို႔လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သံသယ ျဖစ္မိပါေသးရဲ႕။

သည္ပို႔(စ္)ကို လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့တဲ့ Daw Baby Shwe ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

A Friend on the Line

လက္ေဆာင္မြန္

ဖုန္းနံပါတ္ကို လွည့္ၿပီးၿပီးခ်င္းမွာပဲ နံပါတ္မွားၿပီး လွည့္လိုက္မီၿပီဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္သလိုပါပဲ။

ဖုန္းကျမည္တယ္။ တစ္ႀကိမ္…၊ ႏွစ္ႀကိမ္၊ ႏွစ္ႀကိမ္ ျမည္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ တစ္ဖက္က ေကာက္ကိုင္လိုက္တယ္။

“ဖုန္းမွားေနတယ္ကြ”ဆိုတဲ့ ေယာက်ာ္းသံႀကီး ေပၚလာၿပီးတဲ့ေနာက္ ဖုန္းကို ဂြပ္ခနဲ ခ်လိုက္သံကို ၾကားလိုက္ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ဘာမွေတာင္ မေျပာရေသးဘူး၊ “ဖုန္းမွားေနတယ္ကြ”လို႔ အသားလြတ္ အေငါက္ခံလိုက္ရတဲ့အတြက္ သို႔ေလာ သို႔ေလာ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း မူလက မွားလွည့္မိတဲ့ နံပါတ္ကိုပဲ ခ်က္ခ်င္း ျပန္လွည့္လိုက္မိရျပန္တယ္။

ခ်က္ခ်င္းလိုလိုပဲ တစ္ဖက္က ကိုင္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ မေျပာႏိုင္ခင္ “ဖုန္းမွားေနတယ္လို႔ ဘယ္ႏွခါေျပာရမလဲကြ”လို႔ ေျပာတဲ့ ေယာက်ာ္းသံႀကီးကို ၾကားလိုက္ရၿပီး ဖုန္းခ်လိုက္သံပါ ၾကားလိုက္ရျပန္ပါတယ္။

သည္ပုဂၢိဳလ္ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ဖုန္းမွားေနမွန္း အလိုလို သိေနရတာလဲ။

အဲဒီ့အခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္ဟာ ႏ်ဴးေယာ့(ခ္)ၿမိဳ႕ေတာ္ ရဲဌာနမွာ အလုပ္ လုပ္ေနခိုက္ပါ။ ရဲတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ စူးစမ္းတတ္က်င့္ကလည္း ရွိ၊ တစ္ခုခုဆို သကၤာမကင္း ျဖစ္တတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္က ရေနၿပီ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲသည့္နံပါတ္ကို တတိယအႀကိမ္ ထပ္လွည့္လိုက္တယ္။

“ဟ… ဘယ္လိုလဲကြ၊ ေစာေစာက ဆက္တဲ့လူပဲ မွတ္တယ္…”လို႔ သည္တစ္ခါက်ေတာ့ တစ္ဖက္က ေျပာပါတယ္။ ေစာေစာက အသံရွင္ပါပဲ။

“ဟုတ္ပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္ဆက္တာပါ။ သည္လိုပါဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ဘာမွေတာင္ မေျပာရေသးဘဲနဲ႔ ဖုန္းမွားေနမွန္း လူႀကီးမင္းက ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး တန္းသိေနတာလဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားလို႔ မရလို႔ပါ ခင္ဗ်…”

“ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ေပါ့ကြ…”လို႔ ေအာ္လိုက္ၿပီး သူက ဖုန္းခ်သြားျပန္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း တယ္လီဖုန္းကို ကိုင္ၿပီး ခဏေတာ့ ငိုင္ေနမိတယ္။ ခဏေနေတာ့ အဲဒီ့နံပါတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ထပ္လွည့္မိရျပန္တယ္။ တစ္ဖက္က ခ်က္ခ်င္းလိုပဲ ေကာက္ကိုင္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို “ဘယ့္ႏွယ့္လဲ စဥ္းစားလို႔ ရသြားၿပီလားကြ”လို႔ ေျပာပါတယ္။

“ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားလို႔ ရသမွ်ကေတာ့ လူႀကီးမင္းဆီကို ဖုန္းဆက္မယ့္သူ တစ္ေယာက္မွ မရွိလို႔သာ ျဖစ္မယ္ဆိုတာပါပဲ”

“ေအး… အဲဒီ့အတိုင္းပဲ”လို႔ ေျပာၿပီး ဖုန္းကို စတုတၳအႀကိမ္ ဂြပ္ခနဲ ခ်သြားျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပံဳးလိုက္မိရင္းက အဲဒီ့နံပါတ္ကို ထပ္လွည့္လိုက္ပါတယ္။

တစ္ဖက္က ေစာေစာကလိုပဲ ခ်က္ခ်င္းေကာက္ကိုင္လိုက္ၿပီး “ကဲ… ဆို၊ အခုက်ေတာ့ ဘာေျပာခ်င္လို႔လဲ”လို႔ ေမးပါတယ္။

“ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ လူႀကီးမင္းကို မဂၤလာပါလို႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ခ်င္လို႔ပါခင္ဗ်ာ…”

“ဘာကြ၊ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ခ်င္လို႔၊ ဟုတ္လား၊ ဘာလို႔ဆက္ခ်င္ရတာတုန္းကြ…”

“သည္လိုပါခင္ဗ်ာ။ လူႀကီးမင္းကို ဖုန္းဆက္မယ့္သူတစ္ေယာက္မွ မရွိဘူးဆိုတဲ့အေနအထားမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဆက္သင့္တယ္ ထင္လို႔ပါ…”

“ဟုတ္ၿပီေလ။ မင္းကိုလည္း က်ဳပ္က ျပန္ၿပီး ႏႈတ္ခြန္းဆက္ရမွာေပါ့၊ မဂၤလာပါ ေမာင္ရင္။ ဒါနဲ႔ ေနစမ္းပါဦး၊ မင္းက ဘယ္သူတုန္း”

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အဲဒီ့ပုဂၢိဳလ္ စကားျပန္ေျပာခ်င္စိတ္ ေပါက္လာေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ ထင္ပါတယ္။ ခုဆို သူလည္း ကၽြန္ေတာ့္ အေၾကာင္းသိခ်င္လာၿပီေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္သူဘယ္ဝါဆိုတာ အတိုခ်ဳပ္ေျပာျပလိုက္ၿပီး သူ႔အေၾကာင္းကိုလည္း ျပန္ေမးလိုက္ပါတယ္။

“က်ဳပ္နာမယ္က ေအာင္ျမတ္။ က်ဳပ္အသက္က ၈၈ ႏွစ္ထဲမွာ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ တစ္ေန႔တည္းမွာ သည္ေန႔ေလာက္ ဖုန္းမွားၿပီး ဝင္တာမ်ိဳး က်ဳပ္တစ္သက္လံုးတစ္ခါမွ မၾကံဳဖူးေသးဘူး…”လို႔ သူက ရယ္ၿပီး ေျပာတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရယ္မိရပါတယ္။

အဲဒီ့ေန႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ စကားေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဦးေအာင္ျမတ္မွာ မိသားစုလည္း မရွိေတာ့၊ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းတြလည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ သူနဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့သူေတြအားလံုး ကြယ္လြန္တိမ္းပါးကုန္ၾကပါၿပီ။

ေျပာရင္းနဲ႔ သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ၾကားမွာ တူတာေလးတစ္ခုကို သြားေတြ႕ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဦးေအာင္ျမတ္ကလည္း ႏ်ဴးေယာ့(ခ္)ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲဌာနမွာ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ နီးပါး တာဝန္ထမ္းေဆာင္သြားခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတာပါ။ သူက အဲတုန္းက ဓာတ္ေလွကားေမာင္းသူအျဖစ္ ဌာနာမွာ လုပ္ခဲ့တာပါ။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဦးေအာင္ျမတ္က စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းေနသလို ေသခ်ာစကားေျပာၾကည့္ေတာ့ ခင္မင္ခ်င္စရာ အဖိုးႀကီးတစ္ေယာက္ပါပဲ။ ဒါနဲ႔ ေနာက္တစ္ခါ ကြ်န္ေတာ္ ဦးေလးဆီ ဖုန္းဆက္လို႔ ရပါမလားလို႔ ေမးလိုက္မိတယ္။

“ဘာျဖစ္လို႔ ေမာင္က က်ဳပ္ဆီ ထပ္ဆက္ခ်င္ရတာလဲ…”

“တယ္လီဖုန္းထဲက မိတ္ေဆြအျဖစ္ေပါ့ ဦးေလးရယ္…”

သူ ခဏေတာ့ ၿငိမ္ေနတယ္။ ခဏေနေတာ့မွ “”ေအးကြ… မိတ္သစ္ ေဆြသစ္ တိုးတယ္ဆိုေတာ့လည္း မဂၤလာရွိတာေပါ့ေလ”လို႔ ေျပာပါတယ္။

ေနာက္တစ္ရက္က်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ဆီဖုန္းဆက္သလို အဲသည့္ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ေလး၊ ငါးရက္ ဆက္တိုက္ ဆက္ျဖစ္ပါတယ္။

ဦးေအာင္ျမတ္က သူရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ပထမကမၻာစစ္နဲ႔ ဒုတိယ ကမၻာစစ္အတြင္းက အေတြ႕အၾကံဳေတြအပါအဝင္ သမိုင္းဝင္ျဖစ္ရပ္ေတြ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာျပပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ ဖုန္းနံပါတ္ကိုေရာ၊ ႐ံုးဖုန္းနံပါတ္ကိုပါ သူ႔ကို ေပးထားလိုက္တယ္။ သူကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဆက္ခ်င္ ဆက္လို႔ ရေအာင္လို႔ပါ။ တကယ္လည္း ဦးေအာင္ျမတ္က ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ျပန္ဆက္ပါတယ္။ ဆက္တာမွ ေန႔တိုင္းပါ။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ သက္ႀကီးရြယ္အို တစ္ေယာက္အေပၚမွာ စာနာစိတ္ တစ္ခုတည္းနဲ႔ သည္အလုပ္ကို လုပ္ျဖစ္သြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သည္ဦးေလးႀကီးနဲ႔ စကားေျပာေနရတာဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လည္း တန္ဖိုး ရွိလွပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္၌က မိဘမဲ့ေက်ာင္းကေန လူလားေျမာက္ခဲ့ရတာပါ။ မိဘမဲ့ေဂဟာကေန လူငယ္သင္တန္းေက်ာင္းကို ေရာက္ခဲ့ရတဲ့ မိဘမဲ့ တစ္ဦးပီပီ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အေဖအေမ မရွိပါဘူး။ သည္ေတာ့ကာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဦးေအာင္ျမတ္ဆိုတဲ့ဦးေလးႀကီးဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဖေအလို ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ အလုပ္အကိုင္အေၾကာင္း၊ ညပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ တက္ေနတဲ့ သက္ႀကီး တကၠသိုလ္အေၾကာင္းေတြပါ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ကို ေျပာျပပါတယ္။

ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ပုဏၰားတိုင္လည္း ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အထက္အရာရွိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သေဘာထား ကြဲလြဲၿပီး ၿငိကုန္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္က ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ကို တိုင္တည္မိတယ္။

“ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အဲဒီ့ပုဂၢိဳလ္နဲ႔ စာရင္းရွင္းမွျဖစ္ေတာ့မယ္ ဦးေလးရာ…”

“ဘာလို႔ အေလာသံုးဆယ္ လုပ္ခ်င္ရတာလဲ သူငယ္ရဲ႕။ စိတ္ကို ေအးေအးထားၿပီး အေျခအေနကို ေစာင့္ၾကည့္ပါဦးလား။ ေမာင္ရင္ေလး က်ဳပ္အရြယ္ေလာက္ ေရာက္တဲ့အခါက်ရင္ အခ်ိန္ယူတယ္ဆိုတာဟာ ေတာ္ေတာ့္ကို အက်ိဳးရွိမွန္းသိလာပါလိမ့္မယ္။ ခဏ ဆိုင္းထားပါဦးေလ။ သည္ၾကားထဲကမွ သူ႔ဘက္က အေျခအေနဆိုးလာတယ္ဆိုရင္ေတာ့လည္း တစ္မ်ိဳးစဥ္းစားၾကတာေပါ့…”လို႔ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဖ်ာင့္ဖ်ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ အၾကာႀကီး ၿငိမ္ေနတယ္။ ခဏေနေတာ့မွ သိသိသာသာ ႏူးညံ့ညင္သာေနတဲ့အသံနဲ႔ စကားဆက္တယ္။

“က်ဳပ္ ေမာင္ရင္ေလးကို ကိုယ့္သားလို သေဘာထားၿပီး ေျပာေနမိတယ္။ က်ဳပ္ေလ သားနဲ႔ သမီးနဲ႔၊ မိသားစုနဲ႔ သိုက္သိုက္ဝန္းဝန္း သိပ္ေနခ်င္ခဲ့တာကေလား။ ေမာင္ရင္ေလးက ငယ္ေသးေတာ့ ဒါေတြကို နားလည္ႏိုင္ ဦးမွာ မဟုတ္ေသးပါဘူးေလ…”

မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္နားလည္တာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္လည္း မိသားစုဘဝကို အငမ္းမရ ေတာင့္တ လိုခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အေဖဆိုတဲ့ အရိပ္အာဝါသကို မရႏိုင္မွန္းသိလ်က္နဲ႔ တမ္းမက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ကိုေတာ့ ဒါေတြေျပာေနေတာ့ပါဘူး။ တစ္သက္တာ ခံစားခဲ့ရသမွ်ဟာ ေျပာရင္းနဲ႔ အသစ္ျဖစ္ၿပီး ရင္ဆို႔ရဦးမွာကို မခံႏိုင္တာမို႔ မေျပာခ်င္တာပါ။

တစ္ညေနမွာေတာ့ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာပါ တယ္။ သူ႔ရဲက ၈၉ ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔ကို ေရာက္ေတာ့မယ့္အေၾကာင္းပါ။

ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဖိႈင္ဘာသားနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ခ်ပ္ျပားတစ္ျပား ဝယ္ၿပီး ငါးေပ၊ ႏွစ္ေပအရြယ္ရွိတဲ့ ေမြးေန႔ ကတ္ျပားတစ္ခု လုပ္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ့ ကတ္ျပားေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဌာနက ရဲမႉးႀကီးအပါအဝင္ ရဲေတြ အားလံုးကို လက္မွတ္ေတြကို လိုက္ထိုးခိုင္းလိုက္တဲ့အခါ ထိုးျမဲလက္မွတ္ေပါင္း တစ္ရာနီးပါး ရလာပါတယ္။ အဲဒီ့ကတ္ျပားနဲ႔ ဖေယာင္းတိုင္ ၈၉ တိုင္ ေထာင္ထားတဲ့ ေမြးေန႔ကိတ္မုန္႔ႀကီးတစ္လံုးကိုယူၿပီး ဦးေလး ဦးေအာင္ျမတ္ကို ေပးဖို႔ ၾကံလိုက္ပါတယ္။ သူ အလုပ္လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲဌာနက ရဲေတြရဲ႕ထိုးျမဲလက္မွတ္ေတြ စံုစံုလင္လင္ ပါဝင္ေနတဲ့ ေမြးေန႔ကတ္ျပားကို ရတဲ့အခါ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္တစ္ေယာက္ အေတာ့္ကို စိတ္ခ်မ္းသာသြားမွာပဲလို႔ ကြ်န္ေတာ္ အတတ္ ေျပာရဲပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သူနဲ႔ ဖုန္းေျပာလာခဲ့တာလည္း ေလးလေတာင္ ေက်ာ္လာခဲ့ပါၿပီ။ သည္အခ်ိန္ဟာ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ျမင္ဖူး ေတြ႕ဖူးသင့္ၾကပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္အတြက္ ေမြးေန႔ကတ္ျပားကို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ သြားေပးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ လာမယ့္အေၾကာင္း ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ကို ႀကိဳေျပာမထားပါဘူး။ ဦးေလးတစ္ေယာက္ အံ့ဩဝမ္းသာသြားေအာင္လို႔ပါ။

တစ္မနက္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ လိပ္စာအတိုင္း သြားလိုက္ၿပီး ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ရဲ႕တိုက္ခန္းရွိရာ အေဆာက္အအံုေရွ႕ လမ္းမေပၚမွာ ကားရပ္လိုက္ပါတယ္။

တိုက္ထဲကိုဝင္သြားေတာ့ စာပို႔လုလင္ေလးက ေလွကားရင္းက စာတိုက္ပံုးေတြထဲကို စာေတြ ထည့္ေနတယ္။ စာတိုက္ပံုးေတြထဲမွာ ဦးေအာင္ျမတ္ဆိုတဲ့ နာမည္ကို ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခန္းအမွတ္ ၁-ည မွာ ဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ရပ္ေနတဲ့ ေနရာရဲ႕အေပၚ ေပ ၂၀ အကြာအေဝးမွာ ဦးေအာင္ျမတ္ ရွိေနတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာပါ။

စိတ္လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ရင္ခုန္လာရတယ္။ ဖုန္းထဲက အတိုင္းပဲ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လိုလိုလားလား ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြမွ ရွိပါ့မလား။ အဲဒီ့အေတြးနဲ႔တင္ကို ရင္ဘတ္ထဲမွာ ေအာင့္လာသလိုပဲ။ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ကေရာ၊ ကၽြန္ေတာ့္အေဖအရင္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို စြန္႔ပစ္ခဲ့သလို ခါးခါးသီးသီး စြန္႔ပယ္ေလဦးမွာလား။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ စိုးတထိတ္ထတ္နဲ႔ပဲ ဦးေအာင္ျမတ္ေနထိုင္ရာ တိုက္ခန္းတံခါးကို အသာေခါက္လိုက္ပါတယ္။ ဘာသံမွ မၾကားရတာနဲ႔ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္အေခါက္မွာ ပထမအႀကိမ္ထက္ ပိုက်ယ္က်ယ္ ေခါက္လိုက္ပါတယ္။

“အဲဒီ့အခန္းမွာ ဘယ္သူမွ မရွိဘူးဗ်…”

ေအာက္က စာပို႔လုလင္ေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းေျပာပါတယ္။

“ေအးဗ်ာ။ သည္ဦးေလးႀကီးက တယ္လီဖုန္း ကိုင္တဲ့အခါ ဘုက်သလိုပဲ၊ သူ႔အခန္းတံခါးကို ေခါက္တဲ့အခါမွာလည္း ဘုက်တတ္တယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ တစ္ေနကုန္ ေခါက္ေနရမယ္ ထင္ပါရဲ႕…”

“အစ္ကိုႀကီးက အဲသည့္ဦးေလးႀကီးနဲ႔ ဘာေတာ္လို႔လဲ…”

“ဘာမွမေတာ္ပါဘူး။ မိတ္ေဆြလို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕ဗ်ာ…”

“စိတ္မေကာင္းပါဘူး အစ္ကိုႀကီးရယ္။ အဲဒီ့အခန္းက ဦးေအာင္ျမတ္ တျမန္မေန႔ကပဲ ဆံုးသြားတယ္”

ဆံုးသြားၿပီ… ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ ဆံုးသြားၿပီတဲ့။

ကၽြန္ေတာ္ ၾကက္ေသေသသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဦးေအာင္ျမတ္ ေနထိုင္ခဲ့ဖူးရာ အခန္းရဲ႕ တံခါးဝမွာ တုန္လႈပ္စြာ ဆက္ရပ္ေနမိပါတယ္။ နားၾကားလြဲစရာ ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ မယံုႏိုင္စရာပါ။

ကႊန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ မနည္း သတိေပးၿပီး၊ တည္ၿငိမ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီးမွ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပတဲ့ စာပို႔လုလင္ေလးကို ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာလိုက္ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေဆာက္အအံုထဲက ထြက္လာခဲ့မိပါတယ္။

အျပင္မွာေတာ့ မြန္းတည့္လုနီး ေနက ျခစ္ျခစ္ကို ေတာက္လို႔ပါ။ ကားဆီကို ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕မ်က္ဝန္းေတြထဲမွာေတာ့ မ်က္ရည္စေတြ ေဝ့ဝဲလို႔။

ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာ ဖတ္ဖူးတဲ့ စာေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္းက ေပၚလာပါတယ္။ “မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းဟူသည္ကား ထာဝရသာျဖစ္ေတာ့သည္။ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမွန္က ေသသည္အထိပင္ စြဲျမဲ ခင္မင္ေနစျမဲသာျဖစ္ေလ၏”တဲ့။

သည္စာေၾကာင္းကို သတိရလိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အားလံုးကို ျပန္သတိရလာပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ ထင္မွတ္မထားတဲ့ ေၾကကြဲ ဝမ္းနည္းဖြယ္ရာ အလွည့္အေျပာင္းေတြကပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ ဘဝတာတိုတိုထဲက အရသာ ခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြကို ၾကံဖန္ ရွာေဖြ ေဖာ္ထုတ္ေပးေနတာပါကလား။

ပထမဆံုးအႀကိမ္အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္တို႔ ဘယ့္ ကေလာက္ ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိသြားပါတယ္။

ေၾသာ္… တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ခင္မင္ရင္းႏွီးဖို႔ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ သိပ္မခက္လွပါလား။ ေနာက္တစ္ခါ တျခားမိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္နဲ႔ အခုလို ခင္မင္ရင္းႏွီးဖို႔ ဆိုတာေရာ၊ ပိုလို႔ေတာင္ လြယ္ကူေနဦးမွာဆိုတာကို သတိထားမိလာပါတယ္။

ျဖည္းျဖည္းခ်င္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ အလိုလို ေႏြးေထြးလာတယ္။ နားထဲမွာေတာ့ “ဖုန္းမွားေနတယ္ကြ”ဆိုတဲ့ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ရဲ႕အသံကို ၾကားေယာင္လိုက္မိတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ၊ “မင္းက က်ဳပ္ဆီ ဘာလို႔ ဖုန္းဆက္ခ်င္ရတာတုန္း”လို႔ သူေမးလိုက္တာကိုပါ ျပန္ၾကားေယာင္မိရျပန္တယ္။

“ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ရယ္၊ ဦးေလးက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေရးပါတဲ့ သူမိုလို႔ ဆက္ခ်င္ရတာေပါ့ဗ်ာ။ ၿပီးေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္က ဦးေလးရဲ႕ မိတ္ေဆြေလ…”

ကၽြန္ေတာ္ဟာ သည္စကားေတြကို ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာ တစ္ေယာက္တည္း ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ေျပာေနမိပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ မဖြင့္ရေသးတဲ့ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကပ္ျပားကို ကားေနာက္ခန္းထဲမွာ ေသခ်ာထည့္လိုက္ၿပီး ေမာင္းသူေနရာမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ပါတယ္။

ကားစက္ကိုမႏိႈးခင္မွာ ဦးေလးဦးေအာင္ျမတ္ ေနထိုင္ခဲ့တဲ့ တိုက္ခန္းရွိရာ အေဆာက္အအံုဘက္လွည့္ၿပီး ခပ္တိုးတိုး ေရရြတ္မိပါတယ္။

“ကြ်န္ေတာ္ ဖုန္းမမွားခဲ့ပါဘူး ဦးေလးရယ္…”

(A Friend on the Line by Jennings Michael Burch)

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္ ၂၀ဝ၂ ခုႏွစ္ မတ္ ၂၅ – အတြဲ ၂၊ အမွတ္ ၇၅)

လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္ထုတ္ ဘဝတူရိယာ (ေမာဟေျပ ပံုတိုပတ္စမ်ား – ၂ မွာလည္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

သည္စာေလးကို ျပန္ေဖာ္ျပျဖစ္သြားတာက ကေန႔ Facebook မွာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ ေနထိုင္တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသား မိတ္ေဆြေလး တစ္ဦးက ေအာက္ပါအတိုင္း ေရးထားလို႔ပါ။

Thank you to ATK for sharing this story about 5 years ago.I read your version long long time ago and it really touched my heart.I never thought that it would happen to me in real life as similar to this story. I am lost, deeply sorry and regret that i don’t have a chance to see him or say goodbye to him. If only i could turn back time i would call you just one time.This is dedicated to Mr.Jerry A. Walker who died in April 2014.Rest in peace.You are in a better place now.

ကၽြန္ေတာ္ဘာသာျပန္ခဲ့တဲ့ သည္ဇာတ္လမ္းေလးကို အဲဒီ့ မိတ္ေဆြေလးက ေတာ္ေတာ္စြဲပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူနဲ႔ စတင္သိကၽြမ္းစ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို “ကြ်န္ေတာ္ ဖုန္းမမွားခဲ့ပါဘူး ဦးေလးရယ္…”လို႔ ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၾကည့္ရတာ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံကို သူ ေရာက္ၿပီးမွ သူလွ်ိဳမႈနဲ႔ အက်ဥ္းက်ေနသူ Jerry A. Walker ကို သူ ဖုန္းဆက္ စကားေျပာခဲ့ရာက မိတ္ေဆြ ျဖစ္သြားခဲ့ၾကဖူးပံုပါပဲ။ အဲဒီ့ Jerry ဟာ တစ္သက္တစ္ကၽြန္းဒဏ္က်ခံေနခဲ့ရတာပါ။ သူ႔မွာ ဆီးခ်ိဳ ေရာဂါနဲ႔ လည္ေခ်ာင္း ကင္ဆာ ေရာဂါတို႔ ခံစားေနရပါတယ္။ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာပဲ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၂၈ ရက္ေန႔မွာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္။

မူရင္းကို ယွဥ္တြဲ ဖတ္ခ်င္ရင္ http://zhidao.baidu.com/question/91352904.html မွာ ဖတ္႐ႈႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ဘာသာျပန္ အတတ္ပညာကို ေလ့လာ ဆည္းပူးလိုသူမ်ားအတြက္ တစ္နည္းတစ္ဖံု အသံုးတည့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

True Value of Money

ပိုက္ဆံရဲ႕သေဘာထားအမွန္

မနက္က ကြ်န္ေတာ့္ရည္းစားေဟာင္း တစ္ေယာက္ဆီက ဓာတ္ေခ်ာစာ ဝင္လာတယ္။သူက ကြ်န္ေတာ္ ပိုက္ဆံ မစုတာကို တစ္ခ်ိန္လံုး မေက်မနပ္ျဖစ္ေနတာ၊ အားမလို အားမရ ျဖစ္ေနတာ။

ကြ်န္ေတာ္က လူမိုက္ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္က ျပည္တြင္းမွာပဲ အိုးမကြာ၊ အိမ္မကြာ ေဒၚလာစားလာတာ ၁၁ႏွစ္ေတာင္ရွိေနၿပီ။ ကေန႔အထိ တိုက္ခန္းေလးတစ္ခန္းေတာင္ အပိုင္မဝယ္ႏိုင္ေသးဘဲ အိမ္ငွားေနရတဲ့အတြက္ သူတင္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကြ်န္ေတာ့္ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးကပါ ကြ်န္ေတာ့္ကို အားမရၾကဘူး။

P1010898ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ပန္းခ်ီကိုမုတ္သုန္ ေျပာေနက်စကားလို “ဘဝကို ေခ်ာင္ထိုးထားတဲ့သူ”ပါ။ ဖန္တရာေတေနတဲ့ ကလီေရွး(cliché) ကို သံုးရရင္ေတာ့ ေနသလို မျဖစ္တဲ့ ေလာကမွာ ျဖစ္သလို ေနလိုက္တာ အေကာင္းဆံုးလို႔ ေအာက္ေမ့လိုက္႐ံုပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ့္အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ၿပီ။ ၁၉ ႏွစ္သားကတည္းက ပိုက္ဆံရွာတဲ့ အလုပ္ကိုလုပ္ခဲ့တာ။ ေက်ာင္းတစ္ဖက္နဲ႔ အငွားယာဥ္ေမာင္းတဲ့ အလုပ္က စလာလိုက္တာ အခုအခါမွာေတာ့ စားပြဲနဲ႔၊ ကုလားထိုင္နဲ႔၊ ေလေအးစက္နဲ႔၊ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔၊ ဓာတ္ေခ်ာပို႔စနစ္နဲ႔၊ အသံသြင္း ေခ်ာပို႔ စနစ္နဲ႔၊ စတိုင္က်က် အလုပ္တစ္ခုမွာ ေရာက္ေနတယ္။ အႀကီးတန္း အရာရွိဆိုတဲ့ဂုဏ္ပုဒ္တစ္ခုလည္း ရွိတယ္။ လစာအေနနဲ႔ကလည္း တစ္လကို ၃သိန္းေလာက္ ဝင္ေနတာ။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့အလုပ္ကေန ထြက္ဖို႔ ၾကံေနမိၿပီ။ ဒါျဖင့္ မင့္မွာ တျခားဘာအလုပ္ ရွိလို႔လဲဆိုရင္ ဘာမွမရွိဘူး။ ခပ္တည္တည္ပဲ၊ လုပ္ေနရတဲ့အလုပ္မွာ မေပ်ာ္ပိုက္ေတာ့တဲ့အတြက္ ထြက္ဖို႔ စိတ္ကူးေတာ့တာ။ ပိုက္ဆံဆိုတာေလး ရလိုမႈတစ္ခုအတြက္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ခ်မ္းသာမႈကို မစေတးခ်င္ေတာ့တာ။

အားလံုးကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလူမိုက္တဲ့။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူအပါအဝင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို နားလည္သူ၊ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အယူအဆခ်င္းတူသူ တခ်ိဳ႕က လြဲရင္ေပါ့။
ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္၂၀ေလာက္က မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ေျပာဖူးတဲ့ စကားကိုသတိရတယ္။
ဆီဦးေထာပတ္ကို လာေကြ်းတဲ့အခါ ဇြန္းနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ လက္နဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ စားခြင့္မရွိဘဲ ႏႈတ္သီးနဲ႔ ထိုးဟပ္ၿပီးစားရမယ္ဆိုလို႔ကေတာ့ နတ္သုဒၶာေလာက္ ေကာင္းေနေစဦးေတာ့ မစားသင့္ဘူးတဲ့။

ကြ်န္ေတာ္သိပ္သေဘာက်တဲ့စကား။ လူ႔သိကၡာနဲ႔ လူ႔မာနကို အထိ ပါးခံၿပီး ေခြးလို ဟပ္ရမွေတာ့ အဲဒီ့စားစရာက နတ္သုဒၶာပင္ျဖစ္ေနေစဦးေတာ့ ဘယ္ အရသာရွိပါေတာ့မလဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း ေလာကမွာ လူ႔သိကၡာ လူ႔မာနကို တန္ဖိုးမထားဘဲ စားရဖို႔ေလးကိုပဲ မဲေနတတ္တဲ့ သူေတြကလည္း အမ်ားသားဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က လူမိုက္ေပါ့။
အခုလည္း ရည္းစားေဟာင္းႀကီးက ကြ်န္ေတာ္ အားက်ေစခ်င္ေဇာနဲ႔ ေရးလာတယ္။ သူ႔လင္ေတာ္ေမာင္က ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္သြားလုပ္တာ ၈ ႏွစ္ ရွိၿပီတဲ့။ သူတို႔က အခု ရန္ကုန္ဆင္ေျခဖံုးမွာ တိုက္ေဆာက္ေနတဲ့အေၾကာင္း၊ ေျမကြက္ကိုက သိန္း ၉၀ ေလာက္ တန္တဲ့အေၾကာင္း၊ ေနာက္ထပ္ေျမတစ္ကြက္၊ တိုက္ခန္းႏွစ္ခန္းနဲ႔ ကားတစ္စီးလည္း ရွိေနၿပီျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းေတြကို ႐ိုး႐ိုးေလး ေရးထားပါတယ္။

႐ိုး႐ိုးေလးဆိုတာက သူတမင္ အၾကြားတိုက္ေနတာ မဟုတ္တာကို ေျပာလိုရင္းပါ။ သူ႔သေဘာကို ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာက သမီးနဲ႔သားနဲ႔၊ သူ႔မွာက သားသမီးတစ္ေယာက္မွ မထြန္းကားဘူး။ ဆိုလိုတာက ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ထက္ပိုလို႔ စုသင့္ေဆာင္းသင့္တယ္လို႔ သူက ယူဆပါတယ္။

အခုေလာက္ စုမိေနတာေတာင္ သူက အခုလည္း ဆက္စုေနတုန္းပဲလို႔ေရးလိုက္တာပါ။ သူ႔စာထဲမွာ တျခား ဘာမွ မပါဘူး။ ဒါေလးပဲ ပါတာ။ သူကေတာ့ အားက်ေစခ်င္လို႔ေပါ့။

ကြ်န္ေတာ္က အခု အမ်ားလို မေတြးေတာ့တာ သူမသိဘူး။

အဲဒါနဲ႔ သူ႔ကို တစ္ခုခုျပန္ေရးလိုက္ဖို႔ စဥ္းစားတဲ့အခါ တစ္ခါက ေရးျပဖူးတဲ့ “ကိုယ့္ေျမ”ဆိုတဲ့ ပံုျပင္ေလးကို သတိရသြားတယ္။ အဲဒါေလးကို ျပန္ရွာရင္းနဲ႔ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို ေတြ႕ရျပန္တဲ့အခါ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ားအတြက္ ျပန္ဆိုေပးခ်င္သြားမိရျပန္တယ္။

ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး…

ပိုက္ဆံရွိရင္ အိမ္ဝယ္လို႔ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ နားခိုရာကိုေတာ့ ေငြနဲ႔ဝယ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ နာရီဝယ္လို႔ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ကို ေငြနဲ႔ဝယ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ စာအုပ္ဝယ္လို႔ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ ပညာကို ေငြနဲ႔ဝယ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ ေသြးဝယ္လို႔ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ အသက္ကို ေငြနဲ႔ဝယ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ အေပ်ာ္ရွာလို႔ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ အခ်စ္ကို ေငြနဲ႔ဝယ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ အာမခံထားလို႔ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ လံုျုခံမႈကို ေငြနဲ႔ဝယ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ ခုတင္ဝယ္လို႔ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ ေငြနဲ႔လုပ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ စားစရာဝယ္လို႔ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ ခံတြင္းလိုက္ေအာင္ ပိုက္ဆံေပးၿပီး လုပ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ ေဆးဝယ္လို႔ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ က်န္းမာေအာင္ ေငြနဲ႔လုပ္လို႔မရဘူး။

ပိုက္ဆံရွိရင္ လူရာဝင္တယ္၊
ဒါေပမယ့္ လူ႐ိုေသေအာင္ ေငြနဲ႔လုပ္လို႔မရဘူး။

ေတြ႕တယ္ေနာ္?
ေငြရွိရင္ ဘာမဆိုျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဟုတ္လို႔လား?

ခင္ဗ်ားမွာ ထားစရာမရွိေအာင္ မ်ားေနရင္
က်ဳပ္ကို နည္းနည္းပါးပါး ေပးလိုက္ပါေတာ့လား။

ကဗ်ာေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္တတ္သလို ျပန္ဆို ထားတာပါ။ စာဖတ္သူမ်ားအတြက္ေတာ့စဥ္းစားစရာေလးေတြ အထိုက္အေလ်ာက္ ေပၚလာတန္ေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ျပန္ဆိုတင္ျပလိုက္ရျပန္တာပါပဲခင္ဗ်ား။

(အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္၊ ၂၇-ဝ၃-ဝ၁)

“ေနေပ်ာ္တဲ့ ဘ၀၊ ၾကည္ျမတဲ့ဘ၀င္၊ ရႊင္လန္းတဲ့ စိတ္” စာအုပ္ထဲမွာလည္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

———–

ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ ႏွစ္က ေရးခဲ့တဲ့ စာေလးကို သည္ဘေလာ့(ဂ္)မွာ သည္စာကို ျပန္တင္ျဖစ္သြားတာက ပိုက္ဆံအေၾကာင္း သိပ္ေျပာေနတဲ့ လူငယ္ေလးေတြကို ျမင္ေနရလို႔ပါပဲ။

ပိုက္ဆံေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က “အသံုးခ်ဖို႔”အတြက္ ပိုက္ဆံကို လိုခ်င္တာပါ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ပိုက္ဆံကို ကၽြန္ေတာ္က “ကၽြန္”လုပ္ခ်င္တာပါ။

ပိုက္ဆံက ကၽြန္ေတာ့္ “သခင္”မဟုတ္ပါဘူး။ ပိုက္ဆံရဲ႕ “ေက်းကၽြန္”ဘ၀ကို ကၽြန္ေတာ္ အေရာက္မခံႏိုင္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ပိုက္ဆံကို ကၽြန္ေတာ္ မကိုးကြယ္ဘူး။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ ႏွစ္က သေဘာထားဟာ အခုအခါမွာ ပိုလို႔ ခိုင္မာလာပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ ႏွစ္ကထက္ စာရင္ ေသဖို႔က ၁၃ ႏွစ္ ပိုနီးလာပါၿပီ။ သည္အခ်ိန္မွာ ပိုက္ဆံက ေသျခင္းအတြက္ အေရးမႀကီးပါဘူး။ အခုေန ကၽြန္ေတာ္ ဘယ့္(န္)ထလီပဲ စီးႏိုင္ စီးႏိုင္၊ ႐ိုး(လ္)(ဇ္)႐ြိဳက္(စ္)ပဲ စီးႏိုင္ စီးႏိုင္၊ ေရႊသားအတိနဲ႔ ၿပီးကာ စိန္စီထားတဲ့ အိုင္ဖုန္းဂ်ီးပဲ ကိုင္ႏိုင္ကိုင္ႏိုင္၊ အိုဗ်ာ… ကိုယ္ပိုင္ ရြက္သေဘၤာႀကီးပဲ ပိုင္ပိုင္ ေသခါနီးက် အဲဒါေတြက စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ေပးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ခင္တဲ့သူေတြ အနားမွာ ရိွေနျခင္း၊ ေသျခင္းကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ျခင္းကသာ အေရးႀကီးပါတယ္။

ဒါက ေသခါနီး အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားေပါ့။

ဘ၀ရဲ႕ အႏွစ္သာရနဲ႔ အနက္အဓိပၸာယ္က ႐ုပ္ျဒပ္ေတြဆီမွာ မရိွပါဘူး။ စိတ္အတြင္းမွာသာ ရိွပါတယ္။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ၊ တစ္နည္းေျပာရင္ အသိဉာဏ္တိုးတက္မႈဟာ ပိုက္ဆံရိွဖို႔ထက္ သာလို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။

အဲဒါကို လူငယ္ေတြ ျမင္ေစခ်င္လို႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ ႏွစ္က စာေလးကို ျပန္တင္လိုက္တာပါပဲ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ ၃၀၀၃၁၄)