Skip to content

“လူႀကီးမင္း ဘယ္ေလာက္ စြမ္းပါသလဲ”

ေဗဒင္ ယံုတဲ့ အီတာလ်ံ စာအုပ္ကို ေမတၱာလက္ေဆာင္ ရယူႏိုင္ေအာင္ စြမ္းပါသလား။

အေသးစိတ္ကို http://www.facebook.com/lettwebaw မွာ ၾကည့္ေပးၾကပါ။

အၾကံ႕ခိုင္ဆံုးေတြသာ တင္က်န္ရစ္ျမဲ

15 March 2018

ဇာတ္ေၾကာင္းျပန္

အကိုေမာင္ဝဏၰ ေျပာဖူးတာေလး သတိရတယ္။

သူတို႔ဓာတ္ရွင္ေခတ္က ခုေခတ္လို ဒစ္ဂ်စ္ထယ္(လ္)ေတြ ဘာေတြ မဟုတ္ေသးဘူး။ ျမန္မာျပည္မယ္ ႐ုုပ္ျမင္သံၾကားဆိုတာေတာင္ မေပၚေသးတဲ့ေခတ္။ ဇာတ္ကားအမ်ားစုကိုလည္း အျဖဴ-အမည္းသာ ႐ိုက္ေနၾကရတာ။ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ဆိုေတာ့ အစစအရာရာ ရွားပါးေပါ့။

27545373_10213783461993788_8290857415665580126_nဓာတ္ရွင္ကိုလည္း ဖလင္နဲ႔ ႐ိုက္ၾကရတာ။ ဖလင္ကို ပထမဆံုးက နဂၢတစ္(ဖွ္) ကူးရတယ္၊ အဲဒါကိုမွ ေပါ့ဇတစ္(ဖွ္) ျပန္ကူးယူၿပီး ႐ံုတင္ျပသရတယ္လို႔ပဲ အလြယ္ေျပာၾကပါစို႔ရဲ႕။ အဲဒီ့ negative ေတြ၊ positive ေတြရဲ႕ သေဘာကို ခုေခတ္လူငယ္ေတြ နားလည္ႏိုင္မယ္ မထင္ေတာ့ဘူး။ ရွင္းျပေနရင္ လိုရင္း မေရာက္မွာ စိုးလို႔ အလြယ္ထပ္ေျပာရရင္ နဂၢတစ္(ဖွ္)က ပံုေပၚေပမယ့္ တကယ့္ပံုအတိုင္း မျမင္ရဘူး။ အမဲကို အျဖဴ၊ အျဖဴကို အမည္း ေျပာင္းျပန္ ျမင္ရတယ္ေပါ့။ ေပါ့ဇတစ္(ဖွ္)က်ေတာ့မွ မူရင္းပံုအတိုင္း ျမင္ရတာ။

တည္းျဖတ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ေပါ့ဇတစ္(ဖွ္)နဲ႔ တည္းျဖတ္တာက မ်ားပါတယ္။ သည္ေတာ့ကာ ႐ိုက္ေနတုန္း တန္းလန္းမွာ ဒါ႐ိုက္တာက ကိုယ့္ဖလင္ ကိုယ္ျပန္ၾကည့္ခ်င္ရင္ နဂၢတစ္(ဖွ္)ပဲ အရင္ကူးေဆး ၾကည့္ႏိုင္တယ္။ ေပါ့ဇတစ္(ဖွ္)ပါ ကူးမယ္ဆိုရင္ စရိတ္က ပိုတက္မွာမို႔ ေခၽြတာၾကရတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ နဂၢတစ္(ဖွ္)နဲ႔ပဲ တည္းျဖတ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ပိုလို႔ေတာင္ စရိတ္ သက္သာတယ္။ အားလံုး စိတ္တိုင္းက်မွ ေပါ့ဇတစ္(ဖွ္) ကူးႏိုင္တာကိုး။

အဲဒီ့ နဂၢတစ္(ဖွ္)ကို ေပါ့ဇတစ္(ဖွ္)လို ျမင္ရေအာင္ ၾကည့္လို႔ရ၊ တည္းျဖတ္လို႔ ရတဲ့ စက္က ျမန္မာျပည္မွာ ႏွစ္လံုးပဲ ရိွတယ္။ အစိုးရပိုင္ ႐ုပ္ရွင္ျမႇင့္တင္ေရးမွာရယ္၊ မင္းသားႀကီး ဝင္းဦးဆီမွာရယ္ပဲ။

တခါမွာေတာ့ ဒါ႐ိုက္တာ ေပါက္စ ေမာင္ဝဏၰဟာ နဂၢတစ္နဲ႔ တည္းျဖတ္ခ်င္ေနတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ျမႇင့္တင္ေရးက စက္ကလည္း တန္းစီေနရတယ္။ ဒါနဲ႔ မင္းသားႀကီး ဝင္းဦးဆီ လွမ္း အကူအညီေတာင္းတယ္။ မင္းသားႀကီးက ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴပဲ၊ လာလုပ္ပါ၊ သူကိုယ္တိုင္ ကူပါမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။

ဒါေပသည့္ မင္းသားႀကီးက အလုပ္မ်ားေတာ့ သည္းခံေစာင့္လိုက္ရေသးဆိုပဲ။ အစကေတာ့ ဘာလို႔မ်ား ျပန္ျပန္ခ်ိန္းေနတာပါလိမ့္ဆိုၿပီး သို႔ေလာ သို႔ေလာေပါ့။

ဝင္းဦးနဲ႔ ေမာင္ဝဏၰ

ခ်ိန္းတဲ့ရက္ေရာက္ေတာ့ မင္းသားႀကီးကိုယ္တိုင္က ေစာင့္ၿပီး သူ႔စက္ကို သူကိုယ္တိုင္ကိုင္ကာ အကိုေမာင္ဝဏၰလိုခ်င္သလို တည္းျဖတ္ေပးပါေတာ့သတဲ့။

တရက္နဲ႔ မၿပီးဘူးေပါ့ေလ။ အဲဒါလည္း မင္းသားႀကီးက စိတ္ရွည္လက္ရွည္ပဲ၊ ကိုယ္တိုင္ထိုင္ၿပီး လုပ္ေပးတာမ်ား၊ အကိုေမာင္ဝဏၰေတာင္ သူ႔ကို အားနာလာတယ္တဲ့။ ဓာတ္ရွင္သမၻာမွာ ေမာင္ဝဏၰက ဝင္းဦးထက္ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ေနာက္က်တာ ျဖစ္သလို ဝင္းဦးဆိုတာကလည္း အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ မင္းသားႀကီးကိုး။

အဲ… ၄-၅ ခါေလာက္လည္း သူကိုယ္တိုင္ လုပ္ေပးၿပီးတဲ့ေနာက္ ေနာက္ပိုင္း ဆက္လက္တည္းျဖတ္တဲ့အခါက်ေတာ့ မင္းသားႀကီး ေပၚမလာေတာ့ပါဘူး။ သူ႔တပည့္နဲ႔ပဲ လႊဲထားလိုက္ပါေတာ့သတဲ့။

အကိုေမာင္ဝဏၰ သည္အေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာျပတာက ဝင္းဦးရဲ႕ ပါးနပ္ပံု၊ သင္ယူတတ္ပံုပါ။

အစက သူကိုယ္တိုင္ ကူခဲ့ၿပီး ေနာက္မွ သူ႔တပည့္နဲ႔ ဘာ့ေၾကာင့္လႊဲခဲ့သလဲဆိုတာ အေတာ္ၾကာမွ အကိုေမာင္ဝဏၰ သေဘာေပါက္ပါသတဲ့။

ေမာင္ဝဏၰဆိုတာလည္း ပြဲဦးထြက္ကားနဲ႔ ဒါ႐ိုက္တာ ဆုရတဲ့သူ။ ဒါ႐ိုက္တာေက်ာ္ သာဓုရဲ႕သား။ ဖလင္ပံုၾကား ႀကီးလာတဲ့သူ၊ ဓာတ္ရွင္ကို ေအာက္ေျခသိမ္း တတ္သိတဲ့သူ။ စာလည္း အလြန္ဖတ္တဲ့သူ။ အဂၤလိပ္ ျမန္မာ ႏွစ္ဘာသာစလံုး ဖတ္ႏိုင္သူ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ထြန္းေပါက္ေအာင္ျမင္ေနတာ။

အဲေတာ့ ေမာင္ဝဏၰရဲ႕ တည္းျဖတ္ပညာကလည္း ေခမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို မင္းသားႀကီးက ရိပ္စားမိတယ္။ ေမာင္ဝဏၰရဲ႕ ပညာကို သူသိခ်င္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခြင့္သာခိုက္မွာ ေမာင္ဝဏၰကို သူ႔စက္နဲ႔ ကူညီပံ့ပိုးရင္း ေမာင္ဝဏၰရဲ႕ တည္းျဖတ္ပညာကို ေလ့လာဆည္းပူးလိုက္တယ္။ သေဘာေပါက္သြားခ်ိန္မွာ အသာ ေနာက္ဆုတ္လိုက္တယ္။ အဲသလို…

လူသစ္ေတြ သာတာကို အသိအမွတ္ျပဳ

လူသစ္ေတြ ေအာင္ျမင္လာတဲ့အခါ လူေဟာင္းက လူသစ္ဆီက သင္ယူစရာေတြ ရလာစျမဲပါ။ အဲဒါကို လူေဟာင္းေတြက ပါးပါးနပ္နပ္ သိေနဖို႔ လိုပါတယ္။

အခုေခတ္က ပိုေတာင္ သိသာေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆို သားအရြယ္ ေျမးအရြယ္ေတြဆီက ဖုန္းသံုးနည္း၊ ကြန္ပ်ဴတာ သံုးနည္းေတြကို သင္ေနၾကရၿပီ။ ဒါ အထင္ရွားဆံုးပါ။ မေန႔ကပဲ ကၽြန္ေတာ့္သားအရင္းက Siri ဆိုတာ သံုးနည္း ျပေပးသြားပါတယ္။ ဟာ… တယ္နိပ္ပါလားေပါ့။ ပါးစပ္ကေလးတလံုးနဲ႔ ဖုန္းကို ခိုင္းစားႏိုင္တာ ကိုယ့္ဖုန္းထဲ ရိွေနမွန္း မသိခဲ့ပါလားေပါ့။

ဆက္လက္ရွင္သန္ ရပ္တည္ေနခ်င္ေသးရင္

လူသစ္ေတြ ထြန္းေပါက္လာတာကို လက္ကမ္းႀကိဳဆိုႏိုင္ရမယ္၊ ဒါက မုဒိတာ ကိစၥ။

ဒုတိယက လူသစ္ေတြဆီက သင္ယူေလ့လာဆည္းပူးလိုစိတ္ကလည္း အျမဲ အသင့္ရိွေနရမယ္။ ဒါက ရပ္တည္ရွင္သန္ႏိုင္ေရးအတြက္။ ဟုတ္တယ္ေလ… ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ေခတ္၊ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ နည္းပညာ၊ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ အႏုပညာ၊ အတတ္ပညာ၊ လူမႈ၊ စီးပြားေရး၊ အယူအဆေတြကို မ်က္ေျခမျပတ္ႏိုင္မွ ေခတ္ေဆြး အဘိုးႀကီး အမယ္ႀကီးေတြအျဖစ္ ပရိသတ္ရဲ႕ ပထုတ္ျခင္းကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္မွာပါ။

ေသရင္ေတာ့ အားလံုး ထားခဲ့ရမွာပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ မေသခင္ စပ္ၾကား ေလာကအလယ္မွာ လူတန္းေစ့ ရပ္တည္ ရွင္သန္ေနခ်င္ေသးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္နယ္ပယ္က လူသားျဖစ္ျဖစ္ စဥ္ဆက္မျပတ္ သင္ယူခ်င္စိတ္ အျပည့္ရိွေနဖို႔ လိုတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကျဖင့္ ေတြးေနမိရပါတယ္။

သြားေလသူ (ဦး)ဝင္းဦးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သြားေလသူ အကို ေမာင္ဝဏၰ ေျပာျပခဲ့တာေလးကလည္း နမူနာ ယူခ်င္စရာ ေကာင္းလို႔ ေနပါတယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၀၄၀၂၁၈)

စာၾကြင္း – ဝင္းဦးက သူ႔ဆီမွာ ကိုယ္ပိုင္ အဲဒီ့စက္ရိွေတာ့ သူ႔ကားထဲက သူ႔အ႐ုပ္ေတြ (ထြက္လာတဲ့ သူ႔ပံုေတြ) မႀကိဳက္ရင္ အဲဒီ့ကတ္ေလးကိုပဲ သတ္သတ္ခတ္ခတ္ ျပန္႐ိုက္ၿပီး ညႇပ္ထည့္ပါသတဲ့။ ဓာတ္ရွင္စကားနဲ႔ေတာ့ အ႐ုပ္ေဖာက္လဲတယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ အဲလို အ႐ုပ္ေဖာက္လဲေလ့ရိွတာ ျမန္မာျပည္မွာ ဝင္းဦးတေယာက္တည္းသာ ရိွတယ္လို႔ မင္းသားႀကီး ေအာင္လြင္ (ဒါ႐ိုက္တာ စံေရႊေမာင္) က ေျပာျပဖူးခဲ့တယ္ မွတ္ပါတယ္။

ဓာတ္ပံု – အင္တာနက္က ယူထားတာပါ။ ဒါက 16 mm Negative တည္းျဖတ္စက္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္က 35 mm ပါ။ ပံု အလြယ္ရွာမေတြ႕လို႔ ဒါေလးပဲ ျပလိုက္ရပါတယ္။

Advertisements

ၿမိဳ႕ျပစ႐ိုက္၊ ေက်းလက္စ႐ိုက္

15 March 2018

IMG_20131028_090404ျဖစ္တည္မႈအဆင့္

ပ်ဥ္းမနားမဟာၿမိဳင္ေတာရ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက မိန္႔ၾကားခဲ့ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အရွည္ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ တီေကာင္နဲ႔ လိပ္ျပာက စ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။ (အျပည့္အစံု ဖတ္ခ်င္ရင္ https://atkbooks.com/2011/04/10/1667/ မွာ ႐ႈေတာ္မူ။)
ျဖစ္တည္မႈအဆင့္ (level of being) နဲ႔ အျမင္တို႔ အခ်ိဳးက်ေနမႈပါ။
တီေကာင္အတြက္ အျမင့္ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္မွ မရိွပါဘူး။ အေရာင္ဆိုတာလည္း တီေကာင္က အလင္းအေမွာင္ေလာက္ပဲ သိပါတယ္။ အဲေတာ့ လိပ္ျပာေလးေတြက ေရာင္စံု ပန္းေလးေတြ လွလိုက္တာလို႔ ေျပာရင္ တီေကာင္က ဘယ္လိုမွ နားလည္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြက ခုေတာင္မွ ဟိုေဖာ္သည္ေဖာ္ ဝတ္ထားတဲ့ မိန္းကေလးေတြေၾကာင့္ မုဒိန္းမႈေတြ ျဖစ္ရတာလို႔ ခံရသူကို အျပစ္ဖို႔ခ်င္တဲ့ ဉာဥ္နဲ႔ပါ။ အေရွ႕တိုင္းက စကၤာပူ၊ ဘန္ေကာက္၊ ခ်င္းမိုင္ေလာက္မွာတင္ပဲ ေပါင္ျဖဴျဖဴေတြ၊ အတြင္းခံ မပါတာေတြ၊ မေပၚ့တေပၚေတြ မျမင္ခ်င့္အဆံုးပါ။ ဘယ္သူကမွ မ်က္လံုး႐ိုင္းနဲ႔ ၾကည့္မေနပါဘူး။ သူတို႔ အဲလို ဝတ္လို႔ မုဒိန္းမႈေတြ ျဖစ္ရပါတယ္လို႔ ေျပာသံလည္း မၾကားဖူးဘူးခင္ဗ်။
မာမီရယ္ ရွာေပးကြယ္ ရည္းစားလိုခ်င္တယ္ဆိုၿပီး ၁၉၇၀ ျပည့္ေလာက္မွာ စတီရီယိုဆိုတဲ့ ဂီတသစ္လမ္းကို စေဖာက္ခဲ့သူထဲက တဦးျဖစ္တဲ့ တကၠသိုလ္ ထြန္းေနာင္ကို ကံခၽြန္ဆိုတဲ့ စာေရးဆရာက ၁၉၇၁ ခုႏွစ္မွာ စုတ္ျပတ္သတ္ေနေအာင္ ေဝဖန္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၃၄ ႏွစ္အၾကာမွာ ဆရာကံခၽြန္႔ကို အဲဒီ့ကိစၥ တကၠသိုလ္ထြန္းေနာင္က စာထဲမွာ ထည့္ေရးထားေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္က အသိေပးလိုက္ေတာ့ ဆရာကံခၽြန္က အဲတုန္းက ကိစၥကို ဝန္ခံစာ ျပန္ေရးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့စာမွာ အခု ေျပာေနတဲ့ ၿမိဳ႕စ႐ိုက္ ရြာစ႐ိုက္က ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ပါလာပါေတာ့တယ္။ (အက်ယ္ဖတ္လိုရင္ https://goo.gl/typXEC မွာ ရႈေတာ္မူ။)

ၿမိဳ႕စ႐ိုက္က်ျခင္း

ေနာက္ထပ္ ဆက္ေျပာရင္ေတာ့ ၿမိဳ႕စ႐ိုက္၊ ရြာစရိုက္က (လူ႔)ယဥ္ေက်းမႈလို႔ အလြယ္ ဘာသာျပန္ထားတဲ့ civilisation ေၾကာင့္ ေပၚလာတာလို႔လည္း ေျပာႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။
အရင္ေစာေစာပိုင္းက အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္ အဖန္ဖန္ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ ၿမိဳ႕က်ျခင္းလို႔။
Civil ဆိုတာ ၿမိဳ႕ျပေလ။ ၿမိဳ႕ျပဆန္လာတာေပါ့။ တနည္းေျပာရင္ ၿမိဳ႕သားလို ေနတတ္လာတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။
ကန္ေတာ့ပါရဲ႕ဗ်ာ၊ ယင္လံုအိမ္သာ သံုးတတ္လာတာဟာ ၿမိဳ႕က်လာတာ၊ civilised ျဖစ္လာတာပါ။ ေတာတိုးတာဟာ ေတာက်တာပါ။ အဲေလာက္ ႐ိုးစင္းပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခုေနာက္ပိုင္း ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ လိင္တူခ်င္းတပ္မက္သူေတြ၊ ကိုယ္အဂၤါခ်ိဳ႕ယြင္းသူေတြ၊ အသားမည္းသူေတြ၊ အရပ္ပုသူေတြကို ရယ္စရာ လုပ္ျပၿပီး အတင္းရယ္ခိုင္းေနတာဟာ ေတာက်တဲ့ စိတ္ဓာတ္ (uncivilised attitude) (မသိသားဆိုးရြားမႈ) ပါပဲ။ ေျပာရတာ သိပ္အားနာစရာ ေကာင္းလွေပမယ့္ လက္ေတြ႕က အဲလို ျဖစ္ေနတာပါ။
လူေတြ သိပ္စြဲေနတဲ့ ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲေတြဆိုရင္လည္း ကိုရီးယားေတြဟာ အင္မတန္ ယုတ္မာတဲ့လူေတြ၊ ႏိုင္လို႔ရတဲ့သူဆို အလြန္အင္မတန္ ဖိေထာင္းခ်င္တဲ့ လူေတြနဲ႔ ဇာတ္လမ္းဖြဲ႕ထားပါတယ္။ အဲဒီ့ ဇာတ္လမ္းတြဲ ေရးေန၊ ႐ိုက္ေနသူေတြ ေတာက်ေနတာပါ။
တကယ့္ ကိုရီးယားဇာတ္ကားေကာင္းေတြ၊ ကမၻာ့တန္းဝင္ကားေတြ အမ်ားႀကီး ရိွပါတယ္။ အဲဒါကို ႐ိုက္တဲ့သူေတြရဲ႕ ၿမိဳ႕က်မႈ (ယဥ္ေက်းသိတတ္လာမႈ)ပါပဲခင္ဗ်ား။
ဆရာမ ဝင္းဝင္းလတ္ရဲ႕ အမ်ိဳးသား စာေပဆုရ အခ်စ္၏ ေနာက္ဆက္တြဲ စာမ်က္ႏွာကို ရနံ႔သစ္မဂၢဇင္းမွာ အဲတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ခ်ီးက်ဴးစာ ေရးဖူးတယ္။ (အဲဒါေတာ့ ရည္ညႊန္းစရာ အသင့္ရိွမေနဘူးခင္ဗ်။)
ဆရာမရဲ႕ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ဇာတ္သေဘာအရ ဗီလိန္ (ဝါ) ကုန္း႐ုပ္ (ဝါ) လူဆိုး ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္သာ သိမ္းသြားတယ္။ ဆရာမက ကုန္း႐ုပ္ကို ဒဏ္ခတ္မသြားတာကို ခ်ီးက်ဴးတာ။ အဓိက ဇာတ္ေကာင္က သူ႔ဘာသာသူ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အားထုတ္သြားတယ္။ ကုန္း႐ုပ္ကို ဒဏ္ခတ္ဖို႔ မႀကိဳးစားခဲ့ဘူး။ သိပ္ကို ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္သေဘာနဲ႔ ဇာတ္ကို တင္သြားတာ။ ယဥ္ေက်းတာ၊ ၿမိဳ႕ဆန္တာပါ။ ၿမိဳ႕က်တာေပါ့ဗ်ာ။
အဲေတာ့ကာ ရြာသား ၿမိဳ႕သားဆိုတာထက္ uncivilised/civilised attitude (ၿမိဳ႕ျပဆန္တဲ့ စိတ္ဓာတ္၊ ၿမိဳ႕ျပမဆန္တဲ့ စိတ္ဓာတ္)က ပိုအေရးႀကီးပါလိမ့္မယ္။
ဆရာ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ရဲ႕ ညနက္နက္မွာ လထြက္ျခင္းမွာ ထင္ပါတယ္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ဖြဲ႕ထားတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက နယ္ၿမိဳ႕ (ေတာ) မွာပါ။ တေယာက္က ဆင္းရဲသား၊ တေယာက္က အေရးပိုင္သား (ထင္ပါတယ္)၊ စ႐ိုက္ေတြကို ကြဲေအာင္ ဆရာက ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အေရးပိုင္သားက ၿမိဳ႕ျပဆန္တဲ့ စ႐ုိက္နဲ႔၊ ဆင္းရဲသားေလးက ၿမိဳ႕ျပမဆန္ရွာဘူး။ သူတို႔ခ်င္း ခ်စ္ၾကတယ္။ ၿမိဳ႕ျပဆန္တဲ့ ကေလးက ေဖးမ လက္တြဲေခၚျပသြားခဲ့ဖူးပါတယ္။

အထိအေတြ႕ 

ေနာက္တခ်က္က exposure ေပါ့။ အထိအေတြ႕လို႔ ေျပာရမလား မသိဘူး။
ဒါလည္း ေျပာရင္ ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ၊ ႏိုင္ငံျခားမွာ ဘယ္ေလာက္ေနဖူးသလဲဆိုတာနဲ႔ မဆိုင္ျပန္ဘူး။ ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ၊ ႏိုင္ငံျခားမွာ အသက္ရွင္ ရပ္တည္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ မနည္း ကုပ္ကပ္႐ုန္းကန္ခဲ့ရသူ၊ မိလကၡဴလူတန္းစား ၾကားမွာ အသက္ဆက္ရသူနဲ႔ ေကာ္လာျဖဴေတြၾကားမွာ ရွင္သန္ရသူၾကားမွာ ကြာျခားေနတာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။
တေန႔က တေယာက္ ေရးထားတာေတြ႕မိတယ္။ ဇဏ္ခီတို႔၊ ခရစၥတီးနားခီတို႔ကို သူ မသိဘူး။ သူ သိတဲ့ Kyi က ၾကည္ပဲတဲ့။ ေရးထားသူဟာ ႏိုင္ငံျခားကို ခဏတျဖဳတ္ခရီး တခါမက ေရာက္ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမရိကန္ေတြနဲ႔ ထဲထဲဝင္ဝင္ ဆက္ဆံဖူးပံုမရဘူး။
ၿဗိတိသွ်၊ ေအာ္စီတို႔နဲ႔ေတာင္ မတူဘူး။ အေမရိကန္ေတြက ဗမာနာမည္ကို ပိုၿပီး အေခၚရခက္ေနပါတယ္။ ျမန္မာကို မိုင္အဲ(န္)မားလို႔ ခဲခဲယဥ္းယဥ္း ေခၚေနရတဲ့ဘဝ။ Chi လို႔ ေရးရင္ သူတုိ႔အတြက္ ခ်ီလို႔ နီစပ္ႏုိင္ေပမယ့္ Kyi ကို သူတို႔လံုးဝ အသံမထြက္တတ္ဘူး။ Phyo ဆိုတဲ့ မိန္းကေလးနဲ႔ တခါလာရင္ ၃ ပတ္ႏႈန္း ဆက္ဆံရ၊ တႏွစ္ကို ငါးေခါက္လာေနတာ ႏွစ္ႏွစ္ရိွၿပီျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္ဟာ ယေန႔ထက္တိုင္ ၿဖိဳးလို႔ မထြက္တတ္တဲ့အျပင္ ၿဖိဳးထက္ သက္တမ္း ၆ လေလာက္ ပိုၾကာၿပီး ဆက္ဆံခဲ့ရတဲ့ Nwe Nwe ကိုလည္း ခုခ်ိန္ထိ New New လုပ္ေနတုန္းပဲ။
အဲေတာ့ Kyi ကို ဟိုႏွစ္ေယာက္ ခီထားတာအတြက္ သူ႔နားထဲမွာ တမ်ိဳး ျဖစ္ေနတာ မဆန္းပါဘူး။ ဟိုႏွစ္ေယာက္ကလည္း ၾကည့္ရတာ ဗမာပရိသတ္ထက္ ႏိုင္ငံတကာကို မွန္းေနတာဆိုေတာ့ သူတို႔နာမည္ကိုေတာင္ ႏိုင္ငံတကာမႈျပဳလိုက္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ဗမာပရိသတ္ကလည္း အဲလိုေၾကာင့္ သူတို႔ကို ပိုစိတ္ဝင္စားႏိုင္တဲ့ marketing သေဘာလည္း ပါႏိုင္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ျပင္ပကမၻာနဲ႔ အထိအေတြ႕နည္းေတာ့ အဲဒီ့ နာမည္ကိစၥကိုပဲ စကားလုပ္ေျပာထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဘာမဟုတ္တာေလးေပမယ့္ အေတြ႕အထိနည္းမႈေၾကာင့္ ျဖစ္တည္မႈ အဆင့္အေပၚ ႐ိုက္ခတ္သြားပံု၊ ျဖစ္တည္မႈအဆင့္ေၾကာင့္ ႐ႈျမင္သံုးသပ္ရာမွာ အတိမ္အနက္ ရိွပံုကို ျပေနတဲ့ ဥပမာတခုလို႔ ထင္မိပါတယ္။
အဲေတာ့ ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္ ေျပာတဲ့ ရြာသား ၿမိဳ႕သား ကြဲျပားမႈသေဘာက ဆန္႔ထုတ္စဥ္းစားႏိုင္ေလ တဦးစီရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈအဆင့္ကို ျမႇင့္တင္ယူဖို႔ အတြက္ အက်ိဳးမ်ားေလလို႔ ယူဆမိပါတယ္။

ဘယ္မွာေနေန ဘယ္မွာဖြားဖြား

ရြာမွာေနျခင္း ၿမိဳ႕မွာေနျခင္းထက္ နာယူလိုျခင္း၊ သင္ယူလိုျခင္း၊ မိမိရဲ႕ အသိဉာဏ္အဆင့္ကို ျမႇင့္လိုျခင္းတို႔က ပိုအေရးႀကီးတာလည္း မွန္ပါတယ္။ တံဆိပ္ေတြထက္ အႏွစ္သာရကို ပိုဂ႐ုစိုက္သင့္တယ္လို႔ ေျပာလိုရင္းပါ။
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မႏၲေလးမွာ ေမြးတယ္ဆို႐ံုသာ ေမြးၿပီး ဟိုး ေဝးလံသီေခါင္လွတဲ့ ကယားျပည္နယ္၊ ေလာပိတအလြန္ ေလာဓေလ့ဆိုတဲ့ ေက်းရြာေလးမွာ လူျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။ ဒါေပမယ့္ စာသိပ္ဖတ္တဲ့ မႏၲေလးသူ ေမေမရဲ႕ ပ်ိဳးေထာင္မႈေၾကာင့္ အသိအျမင္ေတြ ပြင့္လင္းခဲ့ရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စာကို ဘိန္းစြဲသလို စြဲၿပီး တအားဖတ္ခဲ့တဲ့ အတြက္၊ ကံအားေလ်ာ္စြာ အဂၤလိပ္လိုေတြပါ အ႐ူးအမူး ဖတ္ႏိုင္လာတဲ့အတြက္ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ဆိုးႀကီးမွာ လူျဖစ္ရလင့္ကစား ျပင္ပကမၻာရဲ႕ သေဘာကို ေစာေက်ာခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ နားလည္သေဘာေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။
ဒါ့အျပင္ ကၽြန္ေတာ့္ငယ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က အဂၤလိပ္အစိုးရ လက္ထက္မွာ ဝန္ႀကီးအဆင့္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူရဲ႕ ေျမးျဖစ္ေနပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အမူအက်င့္ေတြ၊ လူေနမႈပံုစံေတြဟာ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ႀကီးမွာေတာင္မွ အင္မတန္ ထူးျခားလို႔ ေနပါတယ္။ မိဘနဲ႔ သားသမီး ဆက္ဆံပံု၊ လူေတြကို အယုတ္အလတ္ အျမတ္မေရြး ေလးေလးစားစား ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ေျပာဆိုဆက္ဆံပံု၊ အရာရာကို ဖတ္႐ႈဆင္ျခင္ၾကပံု၊ ယုတ္စြအဆံုး စစ္တုရင္ ကစားတာကိုေတာင္မွ စာအုပ္ႀကီးငယ္ အသြယ္သြယ္ကို ဖတ္႐ႈေလ့လာၾကပံု၊ စားေသာက္ေနထိုင္ပံုေတြကို ရင္သပ္႐ႈေမာခဲ့ရဖူးပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ဟာ အေတာ့္ကို ႐ိုင္းေနေသးမွန္းလည္း ရိပ္စားမိလာပါတယ္။

အ႐ိုင္းနဲ႔ အယဥ္

ခ်ဳပ္လိုက္ရင္ေတာ့ ႐ိုင္းတယ္ဆိုတာဟာ ယဥ္တာကို မျမင္ဖူးေသးသမွ်၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ယဥ္တာကို ျမင္ပါလ်က္ကနဲ႔ သင္ယူမွတ္သားေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္လိုစိတ္ မရိွေသးသမွ် ကိုယ့္ဆီမွာ အျမစ္တြယ္ေနႏိုင္တဲ့ အမူအက်င့္ တခုျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ေက်းလက္စ႐ိုက္ရယ္လို႔ပဲ အလြယ္ေျပာလိုက္တာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ေက်းလက္စ႐ိုက္ေတြ ရိွခဲ့ဖူးတာ၊ ၾကြင္းက်န္ေနေသးတာ ဝန္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္သားသမီးေတြ၊ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြမွာေတာ့ ၿမိဳ႕ျပစ႐ိုက္ေတြ ကိုယ္စီကိုယ္စီနဲ႔ ကမၻာကို ရင္ေပါင္တန္းႏိုင္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေဇာအဟုန္နဲ႔ သည္စာကို ေရးလိုက္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတိုင္း လက္ခံရမယ္လို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မတိုက္တြန္းရဲသလို တိုက္လည္း မတိုက္တြန္းအပ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေဆြးေႏြးတာေလးကို တခ်က္ေလာက္ ၿငိမ္ၿပီးဆင္ျခင္ၾကည့္၊ မေသခ်ာရင္ ျပန္ဖတ္ရင္းက အဖန္ဖန္ ျပန္ဆင္ျခင္ၾကည့္ၿပီး လက္ခံသင့္မွ လက္ခံပါ။ လက္မခံသင့္ဘူး ယူဆရင္လည္း ပစ္ပယ္လိုက္ပါခင္ဗ်ား။
အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၁၄၀၃၁၈)

ေပတံရဲ႕ အေလးခ်ိန္၊ ေပတံရဲ႕ ဖိစီးမႈ

21 November 2017

နိဒါန္း

aid100079-v4-728px-Use-a-Ruler-Step-14မိခင္က လင္သားအေပၚ မေက်ခ်မ္းႏိုင္တဲ့စိတ္နဲ႔ သားသမီးေလးေတြ ဖခင္အေပၚ မေကာင္းျမင္ေအာင္ နိစၥဓူဝ စည္း႐ံုး ေဆာ္ၾသမႈမ်ားေၾကာင့္ ဖခင္အေပၚ လိုသည္ထက္ပိုၿပီး အျမင္လြဲတတ္တဲ့အေၾကာင္းကို လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္က ကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ “ပံုရိပ္ပ်က္”ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ပါ။ အဲဒါေလးကို စာအုပ္မ်က္ႏွာစာ လူမႈကြန္ရက္မွာ ျပန္တင္လိုက္တဲ့အခါ သမီးတေယာက္က ေမးခြန္းထုတ္လာပါတယ္။

“မယားငယ္ယူတဲ့ အေဖဆိုရင္ေရာ ဘယ္လို လုပ္မလဲ။ အေဖ့အေပၚ ခါးခါးသီးသီးျဖစ္ေနတဲ့ ရင္ထဲက အစိုင္အခဲကို ေခ်ဖ်က္ဖို႔ အားထုတ္သင့္ပါသလား”တဲ့။

သူ႔ေမးခြန္းက လြယ္လြယ္ေလးေပမယ့္ အင္း၊ ဟင့္အင္းလို႔ တန္းေျဖလို႔ ရတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ထည့္စဥ္းစားစရာ အခ်က္အလက္ေတြ ရိွေနပါတယ္။

ပထမအခ်က္ – ဖေအဆိိုတာကို ဘယ္လို အနက္ဖြင့္ဆိုပါသလဲ

ဖခင္၊ ဖေအ၊ အေဖစသျဖင့္ ေျပာေနၾကတဲ့ ဖေအဆိုတာ ဘာကို ေခၚတာပါလဲလို႔ အရင္ဆင္ျခင္ဖို႔ လိုမယ္ထင္ပါတယ္။ သိပ္ကို တိက် ရွင္းလင္းတဲ့ အေျဖကေတာ့ “မိိမိမည္ေသာ သေႏၶသားအား မိမိ မိခင္၏ ဝမ္းၾကာတိုက္ထဲတြင္ တည္လာေစသည့္ ဖိုမ်ိဳးေစ့ကို ခ်ေပး (သည္ဟုယူဆရ) သူ”ဟာ ဖေအပါပဲ။

သည္ေနရာမွာ “(သည္ဟုယူဆရ)”ဆိုတာကို လက္သည္းကြင္းနဲ႔ ထည့္ထားပါတယ္။ မေအ့ဆီမွာ ဖိုမ်ိဳးေစ့ကို အမွန္တကယ္ ခ်ေပးခဲ့သူလည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို သူ႔မ်ိဳးေစ့ပါလို႔ အေမက သိစိတ္နဲ႔ျဖစ္ေစ၊ မသိစိတ္နဲ႔ျဖစ္ေစ “အတတ္စြဲသူ”လည္း ျဖစ္ႏိုင္လို႔ အစြန္းမေရာက္ေအာင္ သည္စာသားကို ထည့္ထားလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲေတာ့ကာ ဖေအဆိုတဲ့အထဲမွာ မိခင္ရဲ႕ အလိုမတူဘဲ မိခင္ရဲ႕ကာမကို အဓမၼရယူခဲ့သူ မည္သူမဆိုလည္း ပါဝင္ေနႏိုင္တာ အမွန္ပါပဲ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အဲဒီ့လူဟာ “ဖခင္”ပါပဲ။

သည္ကေန ဆက္စဥ္းစားလိုက္မယ္ဆိုရင္ “ဖခင္”ဆိုတာဟာ ေမြးဖြားလာသူ ရင္ေသြးရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မႈမဟုတ္ဘဲ သဘာဝက ေပးအပ္လိုက္တဲ့ မလႊဲမေရွာင္သာ ေတာ္စပ္သူဆိုတဲ့ အခ်က္က ထင္ရွားေနပါလိမ့္မယ္။ တနည္းေျပာရင္ ဖခင္ေကာင္း ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္မယ္၊ မျဖစ္ခ်င္လည္း မျဖစ္ဘူူး၊ ဖခင္တာဝန္ေက်ခ်င္လည္း ေက်မယ္၊ မေက်ခ်င္လည္း မေက်ဘူး၊ ေတာ္ခ်င္လည္း ေတာ္မယ္၊ ညံ့ခ်င္လည္း ညံ့မယ္၊ အတူေနခ်င္လည္း ေနမယ္၊ မေနခ်င္လည္း မေနဘူး၊ ကိုယ့္အေမနဲ႔ တည့္ခ်င္လည္း တည့္မယ္၊ မတည့္ခ်င္လည္း မတည့္ဘူး။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ေနေန သူဟာ ကိုယ့္အေဖဆိုတာေတာ့ ျပ႒ာန္းၿပီးသားပါ။

ဒုတိယအခ်က္ – ဖေအဆိိုတာ ဘာ သက္ရိွသတၱဝါအမ်ိဳးအစားလဲ

ေသခ်ာတာကေတာ့ ဖေအဟာ ေခြး၊ ဝက္၊ ႏြား မဟုတ္ပါဘူး။ “လူ”စင္စစ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို ဘာ့ေၾကာင့္ ဒုတိယအခ်က္မွာ ထားရတာလဲဆိုေတာ့ ဘယ္ဖေအမွ “ဘုရား၊ ရဟႏၲာ၊ သူေတာ္စင္” မဟုတ္ဘဲ သာမန္ “ပုထုဇဥ္ လူသားစစ္စစ္”သာ ျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္ႏိႈးေဆာ္ခ်င္လို႔ပါပဲ။

တနည္းေျပာရင္ေတာ့ ဘယ္ဖေအမွ စင္းလံုးမေခ်ာႏိုင္ပါဘူး။ ႐ုပ္ေခ်ာခ်င္မွ ေခ်ာမယ္၊ ဗလေတာင့္ခ်င္မွ ေတာင့္မယ္၊ အရပ္ျမင့္ခ်င္မွ ျမင့္မယ္၊ အသားလတ္ခ်င္မွ လတ္မယ္၊ စိတ္ထား ျဖဴခ်င္မွွ ျဖဴမယ္၊ သိမ္ေမြ႕ခ်င္မွ သိမ္ေမြ႕မယ္၊ ႏႈတ္ခ်ိဳခ်င္မွ ခ်ိဳမယ္။ ဒါ အားလံုး သိၿပီးသားေပမယ့္ သတိလစ္လစ္ေနတတ္တာမ်ိဳးေတြမို႔ ျပန္အစထုတ္ရတာပါ။

မေအ့မွာ အနာအဆာေတြ ရိွသလို ဖေအ့မွာလည္း ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြ အားနည္းခ်က္ေတြ ရိွေနမွာ ဘယ္လိုမွ မလြဲပါဘူး။ အဲဒါကို လူတိုင္း သားသမီးတိုင္း လက္ခံႏိုင္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။

တတိယအခ်က္ – ကိုယ့္ေပတံ ဘယ္က ရလာတာလ

လူတိုင္းဟာ ေမြးလာတုန္းက အျဖဴထည္ေလးေတြပါ။ လက္ဦးဆရာျဖစ္တဲ့ မိခင္နဲ႔ ဖခင္အပါအဝင္ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလ့က်င့္ပ်ိဳးယူမႈေၾကာင့္ ဘာသာစကားေတြ တတ္ေျမာက္လာတယ္၊ အမွား အမွန္ဆိုတဲ့ “သတ္မွတ္ခ်က္”တစံုတရာကို ခြဲျခားတတ္လာပါတယ္။ အစဥ္အလာေတြ၊ ႐ိုးရာဓေလ့ထံုးတမ္းေတြ၊ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈေတြက ကိုယ့္ကို ပံုေဖာ္ယူတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္အေပၚမွာ အမ်ားႀကီး လႊမ္းမိုးထားပါတယ္။

အလြယ္ဆံုး ဥပမာ ေပးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဖေအ၊ မေအကိုျဖစ္ေစ၊ ကိုယ့္ထက္အႀကီးကိုျဖစ္ေစ “နင္”နဲ႔ “ငါ”နဲ႔ ေျပာျခင္းဟာ ဗမာလူမ်ိဳး အတြက္ မွားပါတယ္။ မေျပာအပ္တဲ့ အသံုးအႏႈန္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေပါက္ေဖာ္ေတြ၊ အေနာက္တိုင္းသားေတြအတြက္က်ေတာ့ ဘာမွကို ျပႆနာ မရိွပါဘူး။ အႀကီးကိုလည္း ယူ၊ အငယ္ကိုလည္း ယူ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း အိုင္ေနတာပဲ။ အဲဒီ့အတြက္ ဘယ္သူမွွားတယ္လို႔ ေျပာလို႔ မရပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ အမွား အမွန္ဆိုတဲ့ “သတ္မွတ္ခ်က္”တစံုတရာလိ႔ု ေရးလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ့္ အမွွား၊ အမွန္၊ ပရမတ္သေဘာမဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္အယူနဲ႔ကိုယ္ အမွန္မွတ္ေနၾကတဲ့ ပညတ္သေဘာကို ျမင္ေစခ်င္လို႔ပါ။

အလားတူပဲ၊ တလင္တမယား စနစ္ကို အားေပးတဲ့ ဘာသာတရားနဲ႔ လူ႔ေဘာင္ရိွသလို အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ဘာအကန္႔အသတ္မွ မရိွတဲ့ ဘာသာတရားနဲ႔ လူ႔ေဘာင္လည္း ရိွပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ တလင္တမယားစနစ္ကို အားေပးတယ္ဆိုတဲ့ ျပ႒ာန္းခ်က္ မေတြ႕ဖူးသလို ဗမာ့ဓမၼသတ္မွာ “မယားခိုးမႈ”နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေရးထားတာဆို ရွင္းပါတယ္။ “သူ႔လင္ႏွင့္ၾကံဳ၊ တံခါးခံု၊ လြတ္႐ံု ေက်ာ္၍ ေျပး”လို႔ သတ္မွတ္ထားတာပါ။ ဆိုလိုတာက သူတပါး မယားနဲ႔ က်ဴးလြန္လို႔ လင္ေရာက္လာတဲ့အခါ အိမ္ေရွ႕ တံခါး ခါးပန္းကို ေက်ာ္ေအာင္ ေျပးႏိုင္တာနဲ႔ အေရးယူလို႔ မရေတာ့ပါဘူးတဲ့ဗ်ား။ အဲဒါ ဓမၼသတ္ထဲမွာ ပါတာပါ။

အခု ဗမာျပည္မွာ သံုးေနတဲ့ “မယားခိုးမႈ”ပါဝင္ေသာ ျပစ္မႈဆိုင္ရာဥပေဒ (ရာဇသတ္ႀကီး)ဟာ တလင္တမယားစနစ္ကို ဘာသာေရး အရ အထူးအားေပးတဲ့ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ နယ္ခ်ဲ႕ ၿဗိတိသွ်ေတြ ေရးဆြဲခဲ့တာကို ႏွစ္ေပါင္း တရာေက်ာ္လာတဲ့တိုင္ မျပင္ႏိုင္ၾကေသးလို႔ အတည္ျဖစ္ေနတာပါ။ တကယ္က ဗမာ့ဓမၼသတ္နဲ႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ဆန္႔က်င္ေနပါတယ္။

အဲဒါေတြက သမိုင္းနဲ႔ ခ်ီေနလို႔ ေဝးတယ္ဆိုရင္ေတာင္ တခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေတြမွာဆိုရင္ အရြယ္ေရာက္သူအခ်င္းခ်င္းၾကား အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္မႈနဲ႔ တျခားလိင္ပိုင္ဆိုင္ရာ ျပဳက်င့္မႈမ်ားကို ရာဇဝတ္ေၾကာင္းအရ အေရးယူတာေတြကို ပယ္ဖ်က္ေနၾကပါၿပီ။ ကိုယ္ေရး ကိုယ္တာ ကိစၥေတြကို ျပစ္မႈအျဖစ္ သတ္မွတ္စရာ မလိုဘူးလို႔ သေဘာေပါက္လာၾကလို႔ပါပဲ။ အရက္၊ ေဆးလိပ္၊ မူးယစ္ေဆး စတာေတြဟာ က်န္းမာေရးအတြက္ မေကာင္းဘူး၊ ဒါေပမယ့္ အရြယ္ေရာက္သူ တဦးအေနနဲ႔ သူ႔သေဘာနဲ႔သူ ေသာက္သံုးတာဟာ ျပစ္မႈအျဖစ္ မသတ္မွတ္သင့္ဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆပါ။

အဲေတာ့ ဆင္ျခင္တံုတရားရိွွတဲ့ လူတိုင္းအေနနဲ႔ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ အေသဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ေပတံကို ျပန္ဆန္းစစ္ဖို႔ လိုမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ေပတံက မွန္ရဲ႕လား။ ကိုယ့္စံနဲ႔ ကိုယ္ ဟုတ္သလို ရိွေပမယ့္၊ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္ႏိုင္တယ္လို႔ ျမင္လာမယ္ဆိုရင္ အျမင္ေတြ ပိုပြင့္လာႏိုင္ပါတယ္။

မူလ ေမးခြန္းနဲ႔ ျပန္ဆက္စပ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဖေအ မယားငယ္ယူတာ မွားတယ္၊ မွန္တယ္လို႔ သတ္မွတ္တဲ့ ကိုယ့္ေပတံကေရာ ဘယ္ေလာက္အတိုင္းအတာအထိ မွန္တယ္လို႔ အာမခံႏိုင္တဲ့ ေပတံအမ်ိဳးအစားလဲ။ ဆင္ျခင္ၾကည့္သင့္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။

တျခား ဆင္ျခင္စရာေတြ

ဖေအက မယားငယ္ ယူတာေတာ့ မွန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္အပါအဝင္ တျခားသားသမီီးေတြအေပၚနဲ႔ အေမ့အေပၚမွာ အေဖ့ရဲ႕ သေဘာထားက ဘယ္လို ရိွသလဲ။ အေမနဲ႔ အဆင္မေျပေပမယ့္ အေဖက ကိုယ္တို႔ေတြအေပၚ ဘယ္လို သေဘာထားသလဲ။ ဖခင္တေယာက္အေနနဲ႔ ခ်စ္ခင္ယုယမႈ၊ ေကၽြးေမြးျပဳစုမႈ၊ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို သူစြမ္းႏိုင္သေလာက္ ျဖည့္ဆည္းမႈေတြကေရာ ဘယ္လို ရိွသလဲ။

မေအနဲ႔က အဆင္မေျပဘူး၊ မယားငယ္နဲ႔က အဆင္ေျပေနတယ္။ မေအနဲ႔ မယားငယ္ကိစၥ စကားမ်ားတိုင္း ကိုယ္ေတြကိုပဲ မဲရန္ရွာတတ္၊ ေမာင္းမဲတတ္၊ ႏွိပ္စက္တတ္တဲ့ အေဖမ်ိဳးဆိုရင္ မုန္းပလိုက္စမ္းပါ။ နာက်ည္းလိုက္စမ္းပါလို႔ အားေပးရင္ မွန္ႏိုင္ပါတယ္။

ဒါမွွမဟုတ္လည္း မယားငယ္ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားၿပီး မယားငယ္နဲ႔ ေပါက္ဖြားတဲ့ သားသမီးေတြကိုသာ အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ ဖေအမ်ိဳးဆိုရင္လည္း မုန္းလို႔၊ နာက်ည္းလို႔ မမွားႏိုင္ဘူး ထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္အေမကို အလိုမတူဘဲ အဓမၼျပဳက်င့္ခဲ့ရာက ကိုယ့္ကို သေႏၶတည္ေစခဲ့တဲ့ မုဒိမ္းေကာင္ လူရမ္းကားက ဇီဝေဗဒသေဘာအရသာ ကိုယ့္ဖေအ လာျဖစ္ေနတာမ်ိဳးနဲ႔ မနီး႐ိုးစြဲမို႔ နာက်ည္းခြင့္ ရိွတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။

အရပ္ပ်က္ျဖစ္ေနေန မေအဟာ မေအပဲ

မေအလုပ္သူဟာ အက်င့္စာရိတၱပ်က္ျပားေနပါေစ၊ ကိုယ့္ဆီမွာ အေမ့ေက်းဇူးေတြ ရိွေနတာမို႔ မေအဟာ မေအပါပဲဆိုတဲ့ အယူအဆ တခု ရိွပါတယ္။

 

အဲဒါနဲ႔ ဖေအနဲ႔ကိုေတာ့ မခ်ိန္ထိုးသင့္ဘူးလို႔ ယူဆမိတယ္ခင္ဗ်။ ဆိုလိုတာက ဘာႀကီးပဲ ျဖစ္ေနေန၊ ဖေအဟာ ဖေအပဲလို႔ေတာ့ ညီီမွ်ျခင္း ခ်လို႔ သင့္မယ္ မထင္ပါဘူး။

အဲဒါက ဇီဝေဗဒသေဘာအရပါပဲ။ လူသားတေယာက္ျဖစ္လာေရးမွာ ဖိုမ်ိဳးေစ့ခ်သူ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေယာက္်ားေတြဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ ေသြးသားဆႏၵကို မထိန္းႏိုင္လို႔ က်ဴးလြန္ၾကတာပါ။ အဲဒီ့ကမွ သေႏၶသားရယ္လို႔ ျဖစ္လာတဲ့အခါ အဲဒီ့ေယာက္်ားဟာ ခႏၶာကိုယ္ထဲက ဘာကိုမွ စိုက္ထုတ္ရင္းႏွီးရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မေအမွာသာ သူ႔ရဲ႕ ဝမ္းၾကာတိုက္ကို ၉ လတာေပးအပ္ထာရသလို မအီမသာ ေဝဒနာေပါင္းစံုကို ကိုးလလံုး ခံစားရသလို ေမြးဖြားခ်ိန္မွာ မခ်ိမဆံ့နာက်င္ျခင္းမ်ားအထိ စိုက္ထုတ္ ရင္းႏွီးထားခဲ့လို႔သာ ကိုယ္ဆိုတဲ့ လူသားေလး ျဖစ္လာရျခင္းပါပဲ။ အဲဒီ့ ဒုကၡကို ဖေအေတြဟာ သညာသိနဲ႔သာ နားလည္ႏိုင္ၿပီး တကယ့္တကယ္ ကိုယ္ခ်င္းစာေပးႏိုင္ဖို႔ အလြန္ခက္ခဲလွပါတယ္။ သည္အတြက္ ကိုယ္လူျဖစ္လာေရးမွွာ မေအ့ေက်းဇူးက ျမင့္မိုရ္ေတာင္ဆိုရင္ ဖေအ့ ေက်းဇူးက ဆီးေစ့ေလာက္သာ ရိွပါတယ္။

ကိုယ္ေမြးဖြားၿပီး ေနာက္ပိုင္း ကိုယ့္ကို လူတန္းေစ့ ေနႏိုင္စားႏိုင္၊ လူလားေျမာက္ႏိုင္ေရးအတြက္ ဖေအ့ရဲ႕ ပံ့ပိုးမႈေတြ ရိွခဲ့ရင္ေတာ့ အဲဒီ့ ေက်းဇူးကို သတိထားရမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။

နိဂံုး

ကၽြန္ေတာ္အပါအဝင္ လူသားအားလံုးလို႔ မဆိုႏိုင္သည့္တိုင္ အမ်ားစုဟာ ငယ္ဘဝရဲ႕ ႐ိုက္ခတ္မႈေတြ၊ ခံစားခ်က္ေဝဒနာေတြ တနင့္တပိုးကို ရင္ဘတ္ႀကီးတလံုးနဲ႔ ထမ္းပိုးရင္း ဘဝခရီးကို ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကသူမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးလွာတဲ့ ကေလးမေလးနဲ႔ တထပ္တည္း တူခ်င္မွ တူမွာျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးမွာလည္း မုန္းတီးမႈ၊ စက္ဆုပ္မႈ၊ နာက်ည္းမႈ ခံစားခ်က္ အသကနဲ႔ ရိွေနၾကပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သားတေယာက္အျဖစ္လည္း ခံစားခဲ့ရဖူးသလို ဖေအတေယာက္ေနရာမွာလည္း ေနေနခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ နား တိုင္လာခဲ့ပါၿပီ။ သည္အတြက္ ေဝဒနာစံုနဲ႔လည္း ရင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ သည္အခါမွာ ေသခ်ာတာ တခုကေတာ့ အဲဒီ့ ေဝဒနာေတြကို လႊတ္ခ်ႏိုင္တာနဲ႔အမွ် ေနရတာ ပိုလို႔ ေပါ့ပါးလာတာပါပဲ။ မလႊတ္ခ်ႏိုင္ေသးသမွ်၊ ကိုယ္က ထမ္းပိုးထားသမွ် ေလးလံ ဖိစီးေနမွာလည္း မလြဲပါဘူး။

အဲသလို လႊတ္ခ်ႏိုင္၊ လႊတ္ခ်တတ္ဖို႔အတြက္ ပထမဆံုး လႊတ္ခ်သင့္တဲ့အရာကေတာ့ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ဆုပ္ထားမိတဲ့ ေပတံမ်ား ျဖစ္ေလမလားဆိုတာကို ေလးေလးနက္နက္ ေတြးေနမိရပါတယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ – ၂၁၁၁၁၇)  

 

 

 

 

 

 

 

 

ဘဝတေကြ႕ တညေတြ႕လိုက္ဖူးသူတဦး

9 November 2017

ၾကားဖူးသူ

ဆရာ မင္းသစ္ ကြယ္လြန္တိမ္းပါးသြားေၾကာင္း သတင္းေတြ တက္လာသည္။ စာအုပ္မ်က္ႏွာစာကို မခြာႏိုင္သည့္အေၾကာင္းေတြထဲမွာ သည္လို သတင္းပလင္းေတြ သိရျခင္းလည္း ပါေနပါေတာ့သည္။

ဆရာမင္းသစ္ကို ဘိုင္အိုမင္းသစ္အျဖစ္ စတင္ ၾကားဖူးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ခုႏွစ္ေတြေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘြဲ႕ရၿပီးခ်ိန္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၄၀ နီးပါးက ျဖစ္မလား မသိ။ ေခတ္ေပၚသီခ်င္းေတြထဲမွာ ဇီဝေဗဒ သင္ခန္းစာေတြကို စာသားအျဖစ္ ထည့္သြင္းၿပီး အေခြထုတ္ခဲ့ဖူးသည္ကိုကား မွတ္မိေနပါသည္။

ေနာက္ သူ႔ဝတၳဳတိုေလးေတြကို မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေလးေတြေပၚမွာ ရံဖန္ရံခါ ေတြ႕ရသည္။ စာေရးေကာင္းသူ၊ ဝတၱဳတို အေရးေကာင္းသူအျဖစ္ သတိထားမိခဲ့ပါသည္။ သည္ေလာက္ပါပဲ။

ႏႈတ္ဆက္သူ

လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ကၽြန္ေတာ့္သမီးႏွင့္သားတို႔ ေမၿမိဳ႕မွာ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစားေနစဥ္က ရန္ကုန္မွ အစ္မႀကီးတဦးက ဆရာမင္းသစ္၏ အမ်ိဳးသမီးထံ သူ႔စာအုပ္လက္ေဆာင္ လူၾကံဳပါးလိုက္ေတာ့ ဆရာမင္းသစ္၏ ေမၿမိဳ႕မွ ေနအိမ္ကို သြားခဲ့ဖူးသည္။ စာအုပ္ကို ဆင္းေပးသူက ကၽြန္ေတာ့္အိမ္သူျဖစ္သျဖင့္ ဆရာမင္းသစ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွင့္ ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္႐ံုျဖင့္ ၿပီးသည္။ ဆရာတို႔က အိမ္ထဲသို႔ ဝင္ရန္ ဖိတ္ေသာ္လည္း မဝင္ျဖစ္ခဲ့ပါ။ ဆရာတို႔ အိမ္ထဲမွာ တျခားဧည့္သည္ေတြကိုလည္း ျမင္လိုက္မိေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။

ထိုအစ္မႀကီးကပင္ ေနာက္တႀကိမ္ လူၾကံဳပါးျပန္သျဖင့္ ေနာက္တႏွစ္မွာ ေနာက္တေခါက္ ေရာက္သြားျပန္သည္။ သည္တႀကိမ္တြင္ သူ႔အိမ္သို႔ မဟုတ္ဘဲ သူ႔ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား စာသင္ေက်ာင္းသို႔ ျဖစ္သည္။ သူလည္း မရိွ၊ သူ႔ဇနီးလည္း မရိွ။ ေက်ာင္းမွာပဲ ေပးစရာ ရိွတာ ေပးထားခဲ့ရပါသည္။

ဆံုရသူ

လူခ်င္း ေတ့ေတ့တင္တင္ ဆံုျဖစ္သည္မွာ ၂၀၁၆ ဇန္နဝါရီမွ ျဖစ္သည္။ ႏို္ဘယ္ျမန္မာ စာေပပြဲေတာ္တြင္ ျဖစ္သည္။ ဆရာျမတ္ခိုင္၏ ေက်းဇူးဟုပင္ ဆိုရပါမည္။ ရွင္းပါမည္။

သာမန္အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အိမ္တြင္းပုန္းျဖစ္ပါသည္။ အေၾကာင္းကိစၥမရွိဘဲ အျပင္ထြက္ခဲလွသည္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခရီးယာယီကလည္း အတန္မ်ားသည္။ တႏွစ္၏ သံုးပံုတပံုေလာက္က အိမ္မွာ မရိွဘဲ တျခား ၿမိဳ႕ရြာမ်ားသို႔ ေရာက္ေနတတ္ပါသည္။

ေနာက္တခ်က္မွာ ငယ္စဥ္ကတည္းက ယေန႔ထက္တိုင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ သိပ္မထိုင္တတ္ျခင္းပင္တည္း။ ယခင္ လခစားဘဝတုန္းကေတာ့ ႐ံုးထဲမွာ ဧည့္ခံလို႔ မေကာင္းသျဖင့္ ႐ံုးေဘးက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္တတ္ခဲ့ဖူးသလို အလုပ္သေဘာအရ ဟိုလူႏွင့္ေသာက္၊ သည္လူႏွင့္မူး လုပ္ခဲ့ရဖူးေသာ္လည္း လခစား ဘဝက ကၽြတ္ေသာအခါ ထိုအေလ့မွာလည္း အလိုလို ေပ်ာက္သြားခဲ့ပါေတာ့သည္။

သည္ေတာ့  ဘယ္သူႏွင့္မွ မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ေခ်။ ငယ္ဘဝက ႐ိုက္ခတ္ထားေလေသာ ပင္ကိုစ႐ိုက္ကလည္း တေယာက္တည္းပင္ ေနတတ္ႏွင့္ၿပီးျဖစ္ေလရာ ကိုယ့္သီးျခားကမၻာေလးထဲမွာ ကိုယ့္ဘာသာ သာယာေနျမဲလည္း ျဖစ္ေလသည္။

ႏိုဘယ္စာေပပြဲေတာ္အတြက္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးကို တာဝန္ယူထားေသာ ဆရာျမတ္ခိုင္က လွမ္းဆက္သြယ္ေသာ အခါတြင္မူ ကၽြန္ေတာ္ လုိလိုလားလားပင္ ပါဝင္ဝိုင္းဝန္းျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဒါလည္း ကၽြန္ေတာ့္ ပင္ကို စ႐ိုက္ဟုပင္ ဆိုရမည္ထင္သည္။ ဘယ္သူေခၚေခၚ မျငင္းတတ္ေသာ စ႐ိုက္ကို ဆိုလိုပါသည္။

ဆရာျမတ္ခိုင္၏ အစီအစဥ္မ်ားက ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းသည္။ စာေရးဆရာ၊ ဆရာမေတြ၏ ေတးသ႐ုုပ္ေဖာ္ အစီအစဥ္ေတြက အဓိကျဖစ္သည္။ ေတးသ႐ုပ္ေဖာ္ျဖစ္သျဖင့္ သီခ်င္းကို ႀကိဳသြင္းၿပီး သီခ်င္းဖြင့္ သ႐ုပ္ေဖာ္ၾကသည္ မွန္ေသာ္လည္း စာေရးဆရာ၊ ဆရာမမ်ား ကိုယ္တိုင္ သီဆို အသံသြင္းထားသည္မ်ားကို ဖြင့္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

ဆရာမင္းသစ္က တြံေတးသိန္းတန္၏ နာမည္ေက်ာ္ အသီးတရာ၊ အညႇာတခု သီခ်င္း အဖြင့္ကို ဟဲသည္။ အဖြင့္ စကားေျပာေလးလည္းပါသည္။ တြံေတးသိန္းတန္ကို လြမ္းရေလာက္ေအာင္ ဆရာမင္းသစ္၏ ဟန္ပန္ မင္ေမာင္းက ညက္ေညာလွေပသည္။ သီခ်င္းကို စဆိုလိုက္ခ်ိန္တြင္ ဟာ… ေကာင္းလွေခ်လား ျဖစ္သြားခဲ့ရပါသည္။

ထိုပြဲကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဆရာမင္းသစ္ႏွင့္ လူခ်င္း စ စကားေျပာဖူးသြားပါသည္။ ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ စာတပုဒ္ကို အမွတ္ထင္ထင္ ေျပာသည္။ (ဘယ္စာမွန္း မမွတ္မိေတာ့ပါ။) ေနာက္တႀကိမ္မွာ ဆရာက သူ႔စာအုပ္တအုပ္ကို ေပးသည္။ သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ကိုလည္း ေပးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာႏွင့္ တရက္ ဆံုမည္ဟု ျပန္ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ဆရာေပးလိုက္ေသာ စာအုပ္ကို ဖတ္အၿပီးမွာ ဆရာ့ ျဖတ္သန္းမႈေတြကို သိရသည္။ ထိုစာအုပ္ထဲမွ ပထမဆံုး အပုဒ္မွာ ဆရာႏွင့္ တြံေတးသိန္းတန္တို႔ တညေသာအခါ အင္းလ်ားကန္ေစာင္း ေမွာင္ႀကီး မည္းႀကီးထဲမွာ အရက္ေသာက္ရင္း ေမတၱာမီးအိမ္သီခ်င္းအား တြံေတးသိန္းတန္ ေရးဖြဲ႕ခဲ့ပံုေလး ျဖစ္ပါသည္။

တညတာ

ထို စာေပပြဲေတာ္ဲအၿပီး မေရွးမေႏွာင္းတြင္ ဆရာႏွင့္ အမွန္တကယ္ ဆံုျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ အင္းလ်ားလမ္းက ဟက္ပီး စားေသာက္ဆိုင္တြင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ပုလင္းတလံုး သယ္သြားသည္။ အမွတ္မမွားလွ်င္ စိမ္သူ႔ အမွတ္အသား အမည္ရ အေမရိကန္ ဘာဘန္ဝစၥကီျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ႏွစ္ေယာက္သား စကားတေျပာေျပာ ေလေပါရင္း ေသာက္ၾကသည္မွာ တလံုးလံုး ေျပာင္သြားသည္။ ဆရာ့ျဖတ္သန္းမႈေတြကိုလည္း ပိုသိခြင့္ရခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရိွန္ေတာ္ေတာ္ရခ်ိန္မွာ ေဘးဝိုင္းမွာ လာထိုင္ၾကေသာ လူလတ္ပိုင္း ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ အဖြဲ႕က်သြားၿပီး ဆက္ေသာက္ရင္း ေရခ်ိန္ကို ေက်ာ္လာသည္။ ဆိုင္ပိတ္ခ်ိန္ေရာက္ေသာအခါ ထိုလူလတ္ ႏွစ္ေယာက္၏ ကာရာအိုေကဆိုင္သို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ တန္းလန္း တန္းလန္း ပါသြားခဲ့ေသးသည္။ ဆရာမင္းသစ္က တြံေတးသိန္းတန္၏ သီခ်င္းမ်ားကို ဟဲျပန္ပါေသးသည္။

ညဥ့္ေတာ္ေတာ္နက္မွ ဆရာေနထိုင္ရာ ကမာရြတ္သို႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ပို႔ေပးခဲ့ပါသည္။

ေနာက္တခါ ထပ္ဆံုဦးမည္ဟု စိတ္ထဲတြင္ ေတးထားမိေသာ္လည္း လက္ေတြ႕တြင္ အထမေျမာက္ခဲ့ပါ။ အျပင္ထြက္ရန္ အလြန္ပ်င္းေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဥာဥ္၊ ရန္ကုန္တြင္ အေနနည္းေသာ ကၽြန္ေတာ့္ အလုပ္သဘာဝတို႔ကို အတာခ်ရပါမည္။

ေရးရျပန္သူ

တေလာဆီက ဆရာ ေဆး႐ံုတက္ရေသးသည္ဟုလား၊ ေနမေကာင္းဟုလား စာအုပ္မ်က္ႏွာစာမွာ သတင္း တက္လာတာကို ေတြ႕လိုက္မိေသးဟု ထင္ပါသည္။ သြားေတြ႕ဦးမည္ဟု စိတ္က ျဖစ္လိုက္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ထံုးစံအတိုင္း အထက မေျမာက္ျပန္။

အခုမနက္ ေဝလီေဝလင္းမွာေတာ့ ဆရာ တိမ္းပါးသြားေၾကာင္း သတင္းေတြ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ စိတ္ထဲ မေကာင္း။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဆရာမင္းသစ္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး မည္မည္ရရ ေျပာစရာ မရိွပါ။ ရိွေလာက္ေအာင္လည္း ရင္းႏွီး ကၽြမ္းဝင္ခဲ့ျခင္း မရိွ။ တညေနခင္း အတူေသာက္ခဲ့ဖူးျခင္း တႀကိမ္သာ ရိွပါသည္။

စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အတူေသာက္ခဲ့ဖူးသူေတြ တိမ္းပါးကုန္တာ မနည္းေတာ့။ ဆရာ မင္းသစ္လို ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ႀကီးသူေတြထဲကေရာ၊ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြလို ရြယ္တူေတြထဲက အျပင္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ငယ္သူေတြထဲက တခ်ိဳ႕လည္း မရိွၾကေတာ့ပါ။

သြားေလသူ ေနာက္တဦးအတြက္ အလြမ္းစာကို ကၽြန္ေတာ္ အခု ခ်ေရးမိေနပါၿပီ။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အလြမ္းစာကိုေရာ ဘယ္သူက ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေရးမလဲ မသိ။

တျဖည္းျဖည္း နီးသထက္ နီးလာသည္ကား အမွန္ပင္…

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ဘန္ေကာက္ ၀၉၁၁၁၇)

တို႔တို႔တိတိ သတိရွိသင့္တဲ့ ဗမာစကား

30 October 2017

ကေန႔ ဗမာစကားအသံုးအႏႈန္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ Facebook မွာ အတို သံုးပုဒ္ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါေလးေတြကို တစုတစည္းတည္း ျဖစ္ေအာင္ သည္ပင့္မွတ္တမ္းစာမ်က္ႏွာမွာ စုတင္လိုက္ပါတယ္။

ေၾသာ္… ဗမာစကား ဗမာစကား

ကေန႔ ဖြဘုတ္ဖြင့္လိုက္ၿပီး ျမင္လိုက္ရတဲ့ စာတန္းတခုေၾကာင့္ အေတာ္ ေလသြားတယ္။

ဆယ္လီတေယာက္က သည္လိုေလး ေရးထားတာပါ။

“ကၽြန္မအတြက္ဆို မအားေပးတတ္သူေတြကို ဆန္႔က်င္မယ္”တဲ့။

သူ ဘာေျပာခ်င္တာလဲဆိိုတာ အေတာ္စဥ္းစားယူရတယ္။

သူက ဆယ္လီဆိုေတာ့ သူ႔ကို “အားမေပး”တဲ့သူေတြကို ေျပာတာလားဆိုတာက အရင္ဆံုး ေခါင္းထဲ ေပၚလာတာပါ။

အဲဒီ့ “အား”က အားရိွ၊ အားတက္၊ အားမာန္၊ အင္အား၊ ခြန္အားကို ေျပာတာေပါ့။

ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ကို “အခ်ိန္အား” မေပးတဲ့သူေတြကို ေျပာတာလား။22861661_10215219022652737_2874297182966698999_o

အဲဒီ့ “အား”ကေတာ့ အားလပ္တဲ့ သေဘာ။

သူေျပာခ်င္တာ အဲဒါပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ခက္တာက ဗမာစကားမွာ “မအား”ဆိုတာလည္း ရိွေနျပန္သဗ်။

ကၽြန္မအတြက္ဆို “မအား”ေပးတတ္သူေတြကို…

ဟာ… မဟုတ္ေသးပါဘူး။

ေျပာတဲ့အတိုင္း အလြယ္လိုက္ေရးရင္းက လြဲေနတဲ့ ဗမာ ေဝါဟာရ ႏွစ္စံု

“ေရွ႕”နဲ႔ “အေရွ႕”၊ “ေနာက္”နဲ႔ “အေနာက္” မတူပါဘူး။

“ေရွ႕”ဆိုတာ ကိုယ္မ််က္ႏွာမူရာဘက္ကို ေခၚပါတယ္။ အဘိဓာန္မွာေတာ့ ေရွ႕ကို နာမ္အျဖစ္ အနက္ ေလးမ်ိဳးေပးထားတယ္။ (၁) မ်က္ႏွာမူရာဘက္၊ နမူနာ အိမ္ေရွ႕။ (၂) မ်က္ေမွာက္ေနရာ၊ နမူနာ ေရွ႕တြင္တမ်ိဳး ကြယ္ရာတမ်ိဳး (၃) အလ်င္အဦးကာလ၊ နမူနာ ေရွ႕ကတိုင္၍ ေနာက္က ဆိုသည္ (၄) ေနာင္ကာလ၊ နမူနာ ေရွ႕ေလွ်ာက္ ဘာလုပ္မလဲ ဆိုၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။

နာမဝိေသသနအေနနဲ႔ အနက္ ႏွစ္မ်ိဳးေပးထားပါတယ္။ (၁) ေရွ႕ဘက္၌ ရိွေသာ၊ နမူနာ ေရွ႕လက္၊ ေရွ႕သြား (၂) အနာဂတ္ကာလျဖစ္ေသာ၊ နမူနာ ေရွ႕လ၊ ေရွ႕ႏွစ္ တို႔ပါပဲ။

သတိခ်ပ္သင့္တာက “ေရွ႕”ဟာ ေနထြက္ရာအရပ္ကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။23120131_10213003608417936_662735953936475587_o

“အေရွ႕”ဆိုတာက “ေနထြက္ရာအရပ္”သာျဖစ္ပါတယ္။ မ်က္ႏွာမူရာ လံုးဝ (ေျခာက္ခါ) မဟုတ္ပါ။

အလားတူပဲ “ေနာက္”ဟာလည္းပဲ (၁) ကုန္ဆံုးခဲ့ၿပီးေသာ ကာလ (၂) ေနာင္ကာလ (၃) ေက်ာဘက္အရပ္တို႔ကိုသာ ဆိုလိုပါတယ္။

“အေနာက္”ဆိုတာက “ေနဝင္ရာ”အရပ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာဘက္ လံုးဝ (၁၂ ခါ) မဟုတ္ပါ။

23116739_10213003608977950_1869382414092327144_oအခုေတာ့ အားလံုးကို ေရာသံုးေနၾကတယ္။ ျခံဳတိုးရင္း ေတာထဲ ေပ်ာက္သြားသူတေယာက္အေၾကာင္း သတင္းတပုဒ္မွာ ထမင္းဆိုင္အေနာက္ဘက္လို႔ ေရးထားတာ ေတြ႕လိုက္ရတာမို႔ ဒါေလးကို သတိရသြားတာပါ။ တကယ္ေတာ့့ ထမင္းဆိုင္ ေနာက္ေက်ာက ျခံဳဆီ တိုးသြားတာသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ကၽြန္ေတာ္ မသိေသးတဲ့ ဗမာေဝါဟာရ

အထက္က စာကို အကိုးအကားနဲ႔ ေရးရေအာင္ ျမန္မာအဘိဓာန္ လွပ္ရတာေပါ့။ အဲဒီ့မွာ ဖ်တ္ခနဲ ျမင္လိုက္မိတဲ့ ေဝါဟာရတလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ လံုးလံုး (၁၈ ခါ) မသိဘူးဗ်။

“ေနဦးသား”ဆိုတာပါ။

အနက္ကေတာ့ ပထမ မယားက ေမြးေသာသားပါတဲ့ ခင္ဗ်ား။ အဲေတာ့ သားသမီးေမြးတဲ့အခါ ေနဦးလို႔ မွည့္မယ္ဆိိုရင္ မယားငယ္ယူေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အတိတ္နိမိတ္ျဖစ္သြားႏိုင္ပါေၾကာင္း အတည္ေပါက္ေရးေနရာက ေဖာက္လိုက္ရပါတယ္။

နန္းစကား မန္းစကား ဗမာေျပာတဲ့ ဗမာစကား

အခုတေလာ ေရပန္းစားေနတဲ့ ေလွေပၚက ေခါက္ဆြဲ (Boat Noodle) ရာဇဝင္မွာ တေယာက္က မွတ္ခ်က္လာေရးတယ္။ “စကၤာပူက ခြက္ကေတာ့ ႀကီးသား”တဲ့။

ဗမာနားလည္တဲ့ ဗမာစကားအေနနဲ႔ အဆင္ေျပေပမယ့္ မန္းေလးသားရဲ႕ နားထဲမွာေတာ့ သူ႔စကားက ခါးလိုက္တာ။

လူေနေတာ့ အိိမ္၊ ဘုန္းႀကီးေနေတာ့ ေက်ာင္း၊ ရွင္ဘုရင္ေနေတာ့ နန္းေတာ္၊ သူေတာင္းစားေနေတာ့ ဇရပ္ဆိုတာေလာက္ေတာ့ ဗမာတိုင္း သိေလာက္မယ္ မွတ္တာပဲ။

ဗမာတိုင္း မသိတာက “ခြက္”က တိရစၦာန္ရယ္၊ သူေတာင္းစားရယ္အတြက္ပဲ သံုးတဲ့ ေဝါဟာရဆိုတာပါ။ စားခြက္၊ ဖက္ခြက္စသျဖင့္ သံုးၾကပါတယ္။ (စားေတာ္ခြက္ဆိုၿပီး သံုးတာ ၾကားဖူးေကာင္း ၾကားဖူးၾကပါမယ္။ အဲဒါက ေငါ့ေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။)

ဗမာ့အသံုးစစ္စစ္က ဖလားသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တခုက အုပ္ပါ။ ပြဲေတာ္အုပ္၊ ဆြမ္းအုုပ္စသျဖင့္ သံုးၾကပါတယ္။

ေပါက္ေဖာ္ေတြ၊ ကုလားျဖဴေတြ ေရာက္လာတဲ့အခါ ေၾကြပန္းကန္ေတြ ေပၚလာပါတယ္။ ဖန္ခြက္ေတြ ေပၚလာပါတယ္။

သည္အခါမွာေတာ့ ထမင္းစားပန္းကန္၊ လက္ဖက္ရည္ပန္းကန္ (ျပား/လံုး)၊ ေဇာက္(ေစာက္)ပန္းကန္၊ ဟင္းခ်ိဳပန္းကန္၊ ပန္းကန္ျပား၊ ပန္းကန္လံုးအစရိွသျဖင့္ သံုလာၾကပါတယ္။ ခြက္နဲ႔႔တြဲတာက ဖန္ခြက္၊ ေဆးတခြက္စသျဖင့္ပဲ သံုးၾကပါတယ္။

မန္းသူမန္းသား စစ္စစ္ေတြက စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းကို လႊတ္ဂ႐ုစိုက္ပါတယ္။ ထမင္းတပန္းကန္၊ ဟင္းတပြဲ၊ ဟင္းခ်ိိဳ တပန္းကန္/တပြဲစသျဖင့္ သံုးပါတယ္ ေခါက္ဆြဲတပြဲ၊ ၿမီးရွည္တပြဲ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေခါက္ဆြဲ/ၿမီးရွည္ တလံုး (ပန္းကန္လံုးနဲ႔ထည့္တာမို႔ “လံုး”လို႔ သံုးတာပါ။)

ဟင္းခြက္လို႔ ေျပာမိတဲ့အခါ ေပါက္ေဖာ္ေသြး တဝက္ပါတဲ့ ဗန္းေမာ္ေမြး၊ မန္းမွာ အေနၾကာၿပီး မန္းသားနဲ႔ ညားခဲ့သူ အဘြားက ခြက္က သူေတာင္းစားေတြ စားတာမို႔ မသံုးရဘူး၊ ဟင္းပန္ကန္၊ ဟင္းပြဲလို႔ သံုးရတယ္လို႔ သြန္သင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

ေရတခြက္၊ အေအးတခြက္လို႔ သံုးတာက်ေတာ့ေရာလို႔ ေစာဒကတက္ေတာ့ အဲဒါေတာ့ ရတယ္၊ အဲဒါက ပန္းကန္လံုးအစား “လံုး”လို႔ ေျပာသလို ဖန္ခြက္ကို ေျပာတာမို႔လို႔ဆိုၿပီး ရွင္းျပပါတယ္။ အမွန္ေျပာသင့္တာက ေရတဖန္ခြက္၊ အေအးတဖန္ခြက္သာ ျဖစ္သင့္ေပမယ့္ အျမန္ေျပာတာမို႔ ဖန္ကို ခိုထားလိုက္တာတဲ့။

ကာလ ေရြ႕ေလ်ာလာတဲ့အခါမွာေတာ့ လက္ဖက္ရည္တခြက္၊ ကာဖီတခြက္လည္း ျဖစ္လာသလို ေခါက္ဆြဲတခြက္လို႔ သံုးတဲ့သူေတြလည္း ရိွလာပါၿပီ။ ေရွးမႏၲေလးသူ မႏၲေလးသားေတြ ၾကားရင္ေတာ့ ဘယ္လိုေနမယ္ မသိပါဘူး။

ေခတ္မႏၲေလးသား ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ သတိထားစရာမလိုပဲ ေျပာေနမိတာကေတာ့ လက္ဖက္ရည္တခြက္၊ အေအးတခြက္၊ ေရတခြက္လို႔ သံုးေနလင့္ကစား ေခါက္ဆြဲတပန္းကန္၊ ၿမီးရွည္တလံုး၊ ဟင္းတပြဲလို႔သာ ပါးစပ္ကထြက္ပါတယ္။

တခါလည္း ေရးဖူးပါတယ္။ မႏၲေလးသားေတြဟာ ဘုန္းႀကီးကိုသာ ကန္ေတာ့ပါေသးရဲ႕လို႔ ေျပာပါတယ္။ မယ္သီလကိုဆို ၾကပါဦးေတာ့၊ သူေတာင္းစားကို သြားပါဦးေတာ့လို႔ ေျပာတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းပါ။ မန္းသူေတြကက်ေတာ့ မယ္သီလကို ကန္ေတာ့ပါေသးရဲ႕ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။

မႏၲေလးက စကားဆိုတာ အဲဒါပါ။

ယူတတ္သူေတြ ယူၾကပါ။ မယူခ်င္လည္း ပစ္လိုက္ပါ။ ဗမာလူမ်ိဳးေရာ၊ ဗမာစကားေရာ၊ ဗမာမႈပါ သခၤါရကို ေရွာင္လႊဲလို႔ မရႏိုင္တာမို႔ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အလံုးစံု ပ်က္စီးသြားမွွာလည္း ေသခ်ာေနတာကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္တေယာက္ မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ လွ်ာရွည္မိသြားရျပန္ပါၿပီ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

ရန္ကုန္ ၃၀၁၀၁၇

အုန္းဆံႀကိဳးထံုးရွင္

9 August 2017

၁။
၁၉၇၄ ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝ။

တညေသာအခါမွာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဝင္းထဲကို အိမ္ေအာက္ထပ္က ဂစ္တာသမား အကိုႀကီးတေယာက္နဲ႔ အတူ ပါသြားတယ္။ ပုဂံလမ္းနဲ႔ အဓိပတိလမ္းေထာင့္၊ ပုဂံလမ္းေပၚမွာ။ ကၽြန္ေတာ္အပါအဝင္ လူငယ္ ၇ ေယာက္၊ ၈ ေယာက္။ လမ္းေဘးက ျမက္ခင္းျပင္မွာ ဝိုင္းဖြဲ႕ ထိုင္ေနၾကတယ္။

အကိုႀကီးေတြ အလုပ္႐ႈပ္ေနတယ္။ ၈ လကၼေလာက္ ၾကံဆစ္တဆစ္၊ တဖက္စြန္းမွာ လက္တလံုးခြဲေလာက္ အတြင္းသားေတြ ခ်န္ၿပီး က်န္တဲ့ အသား အကုန္ ႏႊင္ထားတဲ့ ၾကံဆစ္။ ညာဘက္လက္မ လက္သည္းရွည္နဲ႔ အကိုႀကီးတေယာက္က အဲတုန္းက ကြမ္းယာဆိုင္ေတြမွာ ေဆးလိပ္မီးညိႇလိုသူေတြ အဆင္ေျပေအာင္ မီးညိႇၿပီး တြဲေလာင္းခ်ထားတတ္တဲ့ အုန္းဆံႀကိဳးစ တစကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ထံုးဖြဲ႕ေနတယ္။ ေနာက္တေယာက္က ၾကံဆစ္ထဲကို မုန္႔ေတြ သိပ္တယ္။

ျပင္ဆင္ခ်ိန္ကိုက နာရီဝက္မက ၾကာတယ္။ ဟိုအကိုႀကီး ထံုးထားတဲ့ အုန္းဆံႀကိဳး ဝိုင္းဝိုင္းျပားျပားေလးဟာ ခြတ္ခီးမုန္႔တံုးေလးလိုျဖစ္သြားတယ္။ လွလိိုက္တာ၊ လက္ရာေျမာက္လိုက္တာ၊ သပ္ရပ္လိုက္တာ။

အဲဒါေလးကို မီးၿမိႇဳက္ေတာ့ အဲဒီ့လက္ရာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ႏွေမ်ာေနမိတယ္။ မၾကာခင္မွာ အုန္းဆံႀကိဳးထံုး လွလွေလးက ရဲေနတဲ့ မီးက်ီးခဲ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ၾကံဆစ္ထိပ္က မုန္႔ေတြေပၚ မီးက်ီးခဲေလး တင္လိုက္တယ္။ ၾကံသားအက်န္ဖက္မွာ ေရရႊဲရႊဲဆြတ္ထားတဲ့ အဝတ္စုတ္ေလး ပိတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ့ဘက္ကေန လက္ကို စနစ္တက် ထားကိုင္ၿပီး ပါးစပ္နဲ႔ေတ့ကာ ႐ိႈက္တယ္။ အေငြ႕ေတြ ေထာင္းေထာင္းထ၊ ေမႊးေမႊးသင္းသင္း။002

ၾကံဆစ္ေလးက တေယာက္က တေယာက္ဆီ တေရြ႕ေရြ႕ ေျပာင္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အလွည့္ေရာက္လာတယ္၊ ဆြဲတယ္။

မၾကာခင္ အာ႐ံုေတြ ႏိုးလာတယ္။ ေနလို႔ ေကာင္းလာတယ္။ ေကာင္းလာတယ္ေပ့ါ။

ၾကံဆစ္ေလး တပတ္ၿပီး တပတ္ လွည့္တယ္။ ေကာင္းသထက္ ေကာင္းလာတယ္။

ၾကံဆစ္ထဲမွာ အဆာကုန္သြားေတာ့ ထလိုက္ၾကတယ္။ အုန္းဆံႀကိဳးကို လက္ရာေျမာက္စြာ ထံုးဖြဲ႕သူ ဗလ ေတာင့္ေတာင့္၊ အရပ္ျပတ္ျပတ္ အကိုႀကီးက သူ႔ေဘးမွာ ခ်ထားတဲ့ ဂစ္ထာကို ေကာက္ယူလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အပန္းေျဖ ရိပ္သာဘက္ကို ကူးခဲ့ၾကတယ္။

အပန္းေျဖရိပ္သာ ေျမာက္ဘက္ေဘးကေန ဝိဇၨာခန္းမ ေနာက္ဘက္ အေမွာင္ထဲကို တိုးဝင္ၿပီး မာလာေဆာင္ရဲ႕ ေက်ာဘက္ စည္း႐ိုးနားမွာ ခ်ထားတဲ့ ေက်ာင္းခန္းထဲက ထိုင္ခံုတန္းေတြရဲ႕ စားပြဲေတြေပၚ တက္ထိုင္လိုက္ၾကတယ္။

ေနရာက်ေတာ့ အုန္းဆံႀကိဳးထံုး အကိုႀကီးက ဂစ္တာကို စတီးတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ရစ္သစ္(မ္)ခတ္သံက ေဝစီသာယာလြန္းလွတယ္။ မုန္႔တန္ခုိးေၾကာင့္ ႏိုးၾကားထက္ျမက္တဲ့ အာ႐ံုနဲ႔ ဟပ္ေနတယ္။ စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ သီခ်င္းတပုဒ္ကို သူ ဆိုလိုက္ပါတယ္။

အို… ေကာင္းလိုက္တာ… ဆိုတတ္လိုက္တာ… စိုင္းထီးဆိုင္ထက္ေတာင္ ပိုေကာင္းေနသလိုပဲ။ ခံစားခ်က္ အျပည့္နဲ႔၊ ညာသံကို ျမႇင့္ဆိုတဲ့ အပိုဒ္မွာ သူ႔အသံက ဖြယ္မသြားဘူး၊ ေစးေစးပိုင္ပိုင္နဲ႔ လြင္ေနတယ္။

ၿမိဳ႕ထဲကို ျပန္လာၾကေတာ့ အိမ္ေအာက္ထပ္က အကိိုႀကီးက သီခ်င္းဆို သိပ္ေကာင္းတဲ့ အကိုႀကီးရဲ႕ နာမည္ကို ေျပာျပတယ္။

“ခိုင္ထူး”တဲ့။

၂။
အဲဒီ့က ၅ ႏွစ္အၾကာ ၁၉၇၉ ခုႏွစ္…

ဘဝကံအလွွည့္အေျပာင္းေၾကာင့္ ၿမိဳ႕ထဲကေန ကန္ေတာ္ေလး လမ္း ၉၀ ထိပ္၊ ဘန္ဒါကုန္း ၃ လမ္းနဲ႔ လူအို႐ံုလမ္း ေထာင့္က ေျမညီထပ္ တိုက္ခန္းက်ဥ္းေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားအမိ ေနၾကတယ္။ ေအာက္ခန္းေလးမို႔ စာအုပ္အငွားဆိုင္ ဖြင့္တယ္။ (ေနာင္အခါမွာ က်ိက်ိတက္ေအာင္ ေအာင္ျမင္တဲ့ စားေသာက္ဆိုင္မ်ားရွင္ ျဖစ္လာေလမယ့္၊ ကေန႔ မရိွရွာေတာ့တဲ့) သူငယ္ခ်င္းက ကက္ဆက္ေခြ အငွားဆိုင္ပါ တြဲဖြင့္တယ္။

ကက္ဆက္ေခြ အငွွားဆိိုင္ဆိုေတာ့ သီခ်င္းေတြကို ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ဖြင့္တာေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းက တရက္မွွာ အဲဒီ့ေန႔ကမွ ထြက္တဲ့ အေခြသစ္တေခြ ဝယ္လာတယ္။ “ခိုင္ထူးနဲ႔ ရီေဇာ္”တို႔ရဲ႕ အေခြ။ ခိုင္ထူးရဲ႕ ပထမဆံုး အေခြ။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးထဲမွာ အုန္းဆံႀကိဳးထံုး လွလွေလး ေပၚလာတယ္။

သူငယ္ခ်င္းက အဲဒီ့အေခြကို သိပ္ႀကိဳက္ၿပီး အားတိုင္းဖြင့္ေတာ့ အဲဒီ့ထဲက သီခ်င္းေတြကို အလိုလို အလြတ္ ရလာတယ္။ “တရံတခါဆီ”သီခ်င္းရဲ႕ ပထမပိုင္း အေႏွးဆိုထားတဲ့ “ရင္ခုန္သံေတြ တိုးတိတ္သြားၿပီပဲ”ကေန “လမ္းခြဲဖို႔ ရထား႐ိႈက္သံဆြဲ”အထိက အဲဒီ့ ပထမဆံုး အေခြထဲက “တေဗြထဲ”သီခ်င္းပါ။ အဲတုန္းက အဲဒါကို ရီေဇာ္ဆုိခဲ့တာပါ။Phoenix Cover

အဲဒီ့အေခြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ အစြဲလမ္းဆံုးနဲ႔ လူေျခတိတ္ခ်ိန္မွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အိမ္က ေပါက္ေဖာ္မေလးကို ၾကဴရင္း အဆိုျဖစ္ဆံုး သီခ်င္းကေတာ့ “ေနာက္ဆံုး ေတြ႕ဆံုျခင္း”ပါပဲ။ ငိုသံပါႀကီးနဲ႔ အသံကုန္ ဟစ္ဆိုရတာ ဘယ္လို အရသာရိွမွန္းကို မသိဘူး။

၃။
ဒါေတာ့ ခုႏွစ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေနရာလည္း မသိေတာ့ဘူး။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ ဆိုင္တဆိုင္မွာ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ မွတ္မိတာကေတာ့ ညပိုင္းပဲ။ သူ သီခ်င္းလာဆိုတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ သူ လွ်မ္းလွ်မ္းမေတာက္ေတာ့ဘူး။ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ဖူးသူ အျဖစ္သာ သူ႔ကို သိၾကေတာ့တဲ့ အခ်ိန္။ သူ အဆိုေကာင္းပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၉၇၄ တုန္းကလိုေတာ့ အသံျမင့္ေတြ ဆိုရာမွာ သူ႔လည္ေခ်ာင္းက သိပ္မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။

သူ႔အလွည့္ၿပီးလို႔ စင္ေပၚက ဆင္းလာေတာ့ ဘယ္လိုက ဘယ္လိုျဖစ္တယ္ မသိဘူး၊ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စကားေျပာျဖစ္သြားတယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို မသိပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ျမင္တဲ့ အႏုပညာရွင္ပီပီ ပရိသတ္ကို ေခ်ခ်ငံငံ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲပဲဲ သူ ျပန္ေျပာပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၃၀ ေလာက္က ညတညကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္အစေဖာ္တယ္။ သူ႔လက္ရာ အုန္းဆံႀကိဳးေလး မီးၿမိႇဳက္လိုက္ရတာ ႏွေမ်ာတဲ့အေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပေတာ့ သူရယ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ “တေခါက္ေလာက္ ဆံုၿပီး မုန္႔စားၾကရေအာင္ေလ…”လို႔ သူ ေျပာပါတယ္။

အဲဒါ သူနဲ႔ “ေနာက္ဆံုး ေတြ႕ဆံုျခင္း”ပါပဲ။

၀။
ျပန္မယ္ မၾကာခင္… အခါ ကုန္လြန္ရင္… သာယာခဲ့တဲ့ ဒို႔အသံေလး… က်န္ေနရင္ကြယ္… ရင္နာေနမွာ စိုးရိမ္ရတယ္…

စီးဆင္းရင္းနဲ႔ ခမ္းေျခာက္ခဲ့ရတယ္… အေနာက္စူးစူးက ထြက္ရိွခဲ့တဲ့ လရဲ႕ အရိပ္ေအာက္ဝယ္… ေနရာ ေနရင္း သြားဖို႔ေတာ္ၿပီ… မွီတြယ္အရိပ္ကေလး ေမွးစက္ က်န္ကာေန…

ေနာက္ ဆံုး ေတြ႕ ဆံု ျခင္း…

(ကိုးကား သီခ်င္း နားဆင္လိုပါရင္…)
https://soundcloud.com/derricmaw/jslemxu7yod4

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…

အတၱေက်ာ္
ရန္ကုန္ – ၀၈၀၈၁၇ (၀၈း၀၀)

Permission to Cry

14 November 2016

ငိုခြင့္

ထမင္းစားခန္းထဲက စားပြဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနမိတယ္။ တစ္အိမ္လံုး မည္းေမွာင္ေနၿပီး ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနရာ ထမင္းစားပြဲေလးမွာပဲ မီးေရာင္ေလးက ကြက္ကြက္ေလး လင္းေနတယ္။ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ထိုင္ေနတာပါ။

img_1445ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္စလံုးကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ သိပ္ႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ။ သူမ်ားေတြနဲ႔ယွဥ္ရင္ အင္မတန္႔ကို ႏုနယ္လွေသးတဲ့ မိဘတစ္ပါးတည္းနဲ႔ ျဖတ္သန္းရတဲ့ မိသားစုဘဝမွာ ကၽြန္ေတာ္ပဲ အေဖ၊ ကၽြန္ေတာ္ပဲ မေအ လုပ္ေနရပါတယ္။ ေအာ္လိုက္ဟစ္လိုက္ၾက၊ ေတာက္တက္ ေတာက္တက္နဲ႔ ေျပးလိုက္ၾက၊ ေဆာ့လိုက္ၾကလုပ္ေနၾကတဲ့ ကေလး ႏွစ္ေယာက္ကို မရအရ ေရခ်ိဳးေပးရတယ္။ ၿပီးတဲ့ေနာက္ အေတာ္ေလး ဂဏွာၿငိမ္သြားၾကတဲ့အခါမွာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို အိပ္ရာထဲ ဝင္ခိုင္း၊ တစ္ေယာက္ကို ငါးမိနစ္စီ ဖင္ပုတ္ၿပီး သိပ္ေပးမယ္လို႔ သတ္မွတ္ၿပီး သူတို႔ တင္ပါးေလးေတြကို အသာအယာပုတ္ရင္း သိပ္။ အဲဒီ့ေနာက္ ဂစ္တာကိုယူ၊ ကေလးေတြ အိပ္ခါနီးတိုင္း ဆိုျပေနက် သီခ်င္းေလးေတြကို ဆိုေပး။ ကေလးႏွစ္ေယာက္စလံုး သိပ္ႀကိဳက္ၾကတဲ့ ပိေတာက္ရိပ္ဝယ္သီခ်င္းနဲ႔ အနားသတ္လို႔ အဲဒီ့ သီခ်င္းကိုပဲ သူတို႔ အိပ္ေပ်ာ္တဲ့အထိ အထပ္ထပ္ဆိုေပးလိုက္ရပါေသးတယ္။

မၾကာေသးခင္ကမွ အိမ္ေထာင္ဖက္နဲ႔ ကြာရွင္းျပတ္စဲလိုက္ၿပီး ကေလးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ တာဝန္ကိုလည္း အျပည့္အဝယူထားသူ ေယာက်ာ္းသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ သည္ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္စြမ္း ဉာဏ္စြမ္းရွိသမွ် အဆင္အေျပဆံုး၊ အတည္ၿငိမ္ဆံုး မိသားစုဘဝေလးကို ေပးႏိုင္ေအာင္ေပးဖို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္။ ကေလးေတြေရွ႕မွာ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို အျမဲျပံဳးရႊင္ေနေအာင္လည္း ထားတယ္။ သူတို႔လုပ္သမွ် ကိုင္သမွ်ကို ဂ႐ုစိုက္တဲ့ေနရာမွာလည္း အရင္က သူတို႔မေအနဲ႔ အတူရွိစဥ္က ရခဲ့တဲ့ ေႏြးေထြးမႈမ်ိဳး ရေနေအာင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳးစားတယ္။ ေစာေစာ ကလို ညတိုင္ သိပ္တာကေတာ့ ျခြင္းခ်က္ေပါ့။ ဖင္ပုတ္ေပးတာ၊ သီခ်င္း ဆိုေပးတာေတြအားလံုးက အရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ပဲ လုပ္ေနက်ပါ။ တစ္ခုပါပဲ၊ အရင္တုန္းကေတာ့ ဒါေတြ အားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္လုပ္တာ မွန္ေပမယ့္ သူတို႔မေအကေတာ့ အနားမွာ ရွိေနခဲ့ေလသေပါ့။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ညေတာ့ ေအာင္ျမင္သြားျပန္ၿပီေပါ့ ေလ။

ကေလးေတြ အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့အခါ ဂစ္တာကို ပိုက္ၿပီး ထိုင္ရာကေန ျဖည္းျဖည္းေလး၊ ေဖာ့ေဖာ့ေလး၊ အသံမျမည္ေအာင္ ထလိုက္ပါတယ္။ အသံ ျမည္သြားလို႔ သူတို႔မ်ား မေတာ္တဆ ျပန္ႏိုးလာမယ္ဆိုရင္ သီခ်င္းေတြ မဆံုးေအာင္ ျပန္ဆို၊ ပံုေတြ မနားတမ္း ျပန္ေျပာရေလဦးမယ့္အေရးကို ႀကိဳ ျမင္မိလို႔ပါ။ အသံမျမည္ေအာင္ ထၿပီး သူတို႔အခန္းထဲက ေျခဖ်ား ေထာက္လို႔ အသံမျမည္ေအာင္ အသာထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အခန္းတံခါးကို အသံမျမည္ေအာင္ပိတ္ၿပီး ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းလာခဲ့တယ္။

ထမင္းစားပြဲမွာ ေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္ခ်လိုက္မိရင္းက ေတြးမိသြားတာ တစ္ခုရွိတယ္။ ညေန အလုပ္က ျပန္လာကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္မွာ အခုမွ ထိုင္ရတာပါကလားဆိုတာကိုပါ။ အလုပ္က ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ထမင္း ဟင္း ခ်က္ရတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကေလးေတြစားဖို႔ ျပင္ဆင္ေပးၿပီး စားျဖစ္ေအာင္လည္း ေစာင့္ေကၽြးရတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေမးသမွ် ေမးခြန္းေပါင္းစံုကို ေျဖရင္းနဲ႔ ပန္းကန္ေတြ ေဆးရတယ္။ ၿပီးေတာ့ သမီးႀကီးရဲ႕ ဒုတိယတန္းအိမ္စာေတြကို ကူလုပ္ေပးရတယ္။ သားငယ္ေလးဆြဲထားတဲ့ ပံုေတြကို ခ်ီးမြမ္းေပးရတယ္။ သစ္သားတံုးေလးေတြနဲ႔ သူေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္ကိုလည္း ဟား… တယ္လွပါလားလို႔ ေျပာေပးရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳးေပးရ၊ ပံုေျပာျပရ၊ ဖင္ပုတ္ေပးရ၊ သီခ်င္းဆိုေပးရနဲ႔ အခုေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း နားနားေနေန ေနႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္တိုေလးတစ္ခု ရလာခဲ့ပါၿပီ။ တစ္အိမ္လံုး တိတ္ဆိတ္ေနတာကိုက ေလာေလာဆယ္အတြက္ေတာ့ စိတ္သက္သာစရာ ေကာင္းေနပါ တယ္။

အဲဒီ့ေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အရာရာက ဖိစီးလို႔ လာျပန္တယ္။ စိတ္ပင္ပန္းမႈ၊ တာဝန္ႀကီးေလးတာ၊ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းႏိုင္၊ မရွင္းႏိုင္ သိပ္ မေသခ်ာလွေသးတဲ့ သည္တစ္လစာ ကုန္က်စရိတ္အေထြေထြ…။ အိမ္တစ္အိမ္မွာက အေသးစိတ္ေျပာရင္ လုပ္စရာေတြ၊ လိုအပ္တာေတြက အမ်ားႀကီး။ သိပ္မၾကာေသးခင္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အိမ္ေထာင္သည္ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနေလေတာ့ သည္တာဝန္ေတြ၊ သည္စရိတ္စကေတြ၊ သည္ ေၾကာင့္ၾကမႈေတြကို မွ်ေဝခံစားေပးမယ့္ အေဖာ္တစ္ေယာက္ အနားမွာရွိေနခဲ့ဖူးပါတယ္။

အခုေတာ့ အထီးက်န္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘာမွ မရွိ၊ သက္ရွိသတၱဝါ မရွိတဲ့ အထီးက်န္ပင္လယ္ႀကီးရဲ႕ ေအာက္မွာ နစ္ေနသလို ခံစားရတယ္။ သည္အေတြးေတြ၊ သည္ခံစားခ်က္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္မဖိတ္ေခၚပါဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲကို အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔ ခ်င္းနင္းဝင္ေရာက္လာၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖိစီးေနပါေတာ့တယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သည္ခံစားခ်က္ေတြ၊ သည္အေတြးေတြက ရင္မဆန္႔ေအာင္ လွ်ံတက္လို႔လာပါေတာ့တယ္။ သည္အခါမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဘယ္လိုမွ မေမွ်ာ္လင့္ထားမိဘဲ တသိမ့္သိမ့္႐ိႈက္လိုက္မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေလ… ထမင္းစားပြဲမွာ ထိုင္ရင္းနဲ႔ အသံမထြက္ဘဲ ႐ိႈက္ငိုေနမိရပါတယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ လက္ကေလးႏွစ္ဖက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖက္လိုက္ၿပီး မ်က္ႏွာေသးေသးေလးတစ္ခုကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို စူးစူးစမ္းစမ္းၾကည့္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ငါးႏွစ္အရြယ္သားကေလးရဲ႕ စာနာစိတ္နဲ႔ၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာႏုႏုေလးပါ။
ကြ်န္ေတာ္ငိုေနတာကို သားေလးျမင္သြားတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ႐ိႈးတိုး ရွန္႔တန္႔ျဖစ္သြားတယ္။ ရွက္သလိုလိုလည္း ရွိသြားရပါတယ္။ “ေဆာရီးပါ သားရယ္။ သား မအိပ္ေသးမွန္း ေဖေဖ မသိလို႔ပါကြာ”လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာလိုက္မိတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲေတာ့မသိဘူး၊ လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ငိုမိသြားရင္ အနားက လူကို ေတာင္းပန္တတ္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အားေလ်ာ္စြာ အနား ေရာက္လာတဲ့ သားငယ္ကို ေတာင္းပန္ေနမိရပါတယ္။

“ေဖေဖ ငိုတာမဟုတ္ပါဘူး သားရယ္ ေနာ္။ ေဆာရီးကြာ၊ ကေန႔ည ေဖေဖ့စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္း ဝမ္းနည္းသလို ျဖစ္သြားလို႔ပါသားရယ္”လို႔လည္း ဆက္ေျပာမိတယ္။

“ရပါတယ္ ေဖေဖရဲ႕။ ငိုတာ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ ေဖေဖလည္း လူပဲဟာကို…”

သားရဲ႕စကားေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ကို စိတ္ခ်မ္းသာသြားပါတယ္။ သည္ကေလးေပါက္စေလး၊ ဘာမွ မသိေသးတဲ့ ကေလးေပါက္စေလးမွာ ဆင္ျခင္တံုတရားေလးက အျပည့္ရွိေနၿပီးေတာ့ သူကေလးက ဖေအကို ငိုခြင့္ေပးေနပါကလား။ သူေျပာခ်င္ကာကို ကၽြန္ေတာ္ နားလည္လိုက္သလိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ တစ္ခ်ိန္လံုး တင္းေနဖို႔၊ ေတာင့္ထားဖို႔ မလိုဘူး၊ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ္အားငယ္ႏိုင္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ေတြကို ဖြင့္အန္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့စကားကို သူ ေျပာတတ္သလို ႐ိုး႐ိုးေလး ေျပာလိုက္တာပါ။

သားေလးက ကၽြန္ေတာ့္ ေပါင္ေပၚကို တက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ဖက္ထားရင္း စကားေတြ ေျပာျဖစ္ေနၾကပါေသးတယ္။ ခဏေနေတာ့မွ သားငယ္ကို သူ႔အိပ္ရာထဲ ျပန္ပို႔ၿပီး ျပန္သိပ္လိုက္ပါတယ္။

သားေလးအိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္ရာဝင္လိုက္ပါတယ္။ သည္ညအဖို႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ သိပ္မခဲယဥ္းလွဘူး ဆိုတာကိုလည္း ေတြးလိုက္မိရပါေတာ့တယ္။

က်းဇူးပါပဲ သားငယ္ရယ္…

Hanoch McCarty ေရးတဲ့ Permission to Cry ကို ျပန္ဆိုတင္ဆက္လိုက္တာပါ။

ဘာျဖစ္လို႔မွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ဒါေလးကို ဖတ္မိၿပီး စာဖတ္သူမ်ားကို ျပန္မွ်ခ်င္တဲ့စိတ္က အလိုလိုေပါက္လာလို႔ပါ။
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ပုထုဇဥ္လူသား ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနလို႔ ထင္ပါရဲ႕၊ သည္စာေလးကို ဖတ္ၿပီး ေထာက္ထား စာနာေနမိရပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္က သူ႔ခံစားခ်က္ကို အဲသလို အိပ္သြန္ဖာေမွာက္ ဖြင့္အန္ထားတာမ်ိဳး အင္မတန္ ေတြ႕ရခဲတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေယာက်ာ္းေတြမွာက ငယ္ငယ္ကတည္းက ထိမိ၊ ခိုက္မိ ရင္ေတာင္ “ေဟ့ေကာင္ မငိုနဲ႔၊ မင္း ေယာက်ာ္းမဟုတ္ဘူးလား”ဆိုတာႀကီးနဲ႔ တစ္ခ်ိန္လံုး နပန္းသတ္လာခဲ့ရေလေတာ့ ငိုျခင္းဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ လားလားမွ် မသက္ဆိုင္တဲ့ အရာတစ္ခုလို ျဖစ္ေနတယ္။ ႀကီးလာလို႔ ေလာကဓံအေထြေထြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရတဲ့အခါေတြမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ လည္း ဘာသားနဲ႔မွ ထူးၿပီး ထုမထားတဲ့ လူသားစစ္စစ္ေတြသာမို႔ အားငယ္တာေတြ၊ ေပ်ာ့ညံ့တာေတြက မလြဲမေသြ ရွိေနပါတယ္။

သို႔ပါေသာ္လည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက ပံုသြင္းခံထားရတဲ့ ေယာက်ာ္း ဆိုတာ မငိုရဘူးဆိုတဲ့ တရားေသ ကန္႔သတ္ခ်က္တစ္ခုေၾကာင့္ အံႀကိတ္ရလြန္းလို႔ အံသြားေတြလည္း နဲ႔ခ်င္ခ်င္၊ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းလည္း ျပတ္လု ျပတ္ခင္။ မာန္တင္းရလြန္းလို႔လည္း ရင္ပတ္ႀကီးကလည္း ေအာင့္ေတာင့္ေတာင့္၊ နာတာတာ။

သည္အခါမွာ သည္စာေလးကို ဖတ္လိုက္ရေတာ့ တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားသလိုပဲ။

တစ္ဆက္တည္းမွာ စဥ္းစားမိရတာတစ္ခုက ဘယ္ႏိုင္ငံ၊ ဘယ္လူမ်ိဳး မွာျဖစ္ျဖစ္၊ ေယဘုယ်ေျပာရင္ ေယာက်ာ္းေတြက မိန္းမေတြေလာက္ အသက္ မရွည္တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲသလိုျဖစ္ေနတာဟာ အထက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခဲ့သလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေယာက်ာ္းသားေတြက ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို မဖြင့္တတ္၊ မအန္တတ္ၾကဘဲ ရင္ဘတ္ထဲမွာပဲ အတင္း ဖိသိပ္ သိမ္းဆည္းထားၾက၊ အံႀကိတ္ၿပီး တင္းခံ၊ ေအာင့္ခံထားၾကတာေတြမ်ား တရားလြန္ေနလို႔လားဆိုတာ အေတာ္ စဥ္းစားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

စာဖတ္သူဟာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနရင္ ခင္ဗ်ားကို ကံ ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာလို႔ ေျပာၿပီး နည္းနည္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မနာလို ျဖစ္ေနမိပါလိမ့္မယ္။

စာဖတ္သူဟာ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ လိုအပ္ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ငိုသင့္တဲ့အခါ ငိုလိုက္ၾကရေအာင္ဗ်ာလို႔ အေဖာ္စပ္မိ သြားမလားပဲ။

ကိုင္း… အေဆြ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ားေရာ ဘယ္လိုမ်ား သေဘာရၾကပါသလဲခင္ဗ်ာ…

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလမွွာ လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က ပထမအႀကိမ္ ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ ဘယ္ဆီကိုမ်ား ဒုန္းစိုင္းသြားေန (ေမာဟေျပ ပံုတိုပတ္စမ်ား – ၃) ထဲက စာတစ္ပုဒ္ပါ။