Skip to content

“လူႀကီးမင္း ဘယ္ေလာက္ စြမ္းပါသလဲ”

ေဗဒင္ ယံုတဲ့ အီတာလ်ံ စာအုပ္ကို ေမတၱာလက္ေဆာင္ ရယူႏိုင္ေအာင္ စြမ္းပါသလား။

အေသးစိတ္ကို http://www.facebook.com/lettwebaw မွာ ၾကည့္ေပးၾကပါ။

ဒီမိုခရက္တစ္ အာဏာရွင္ ျဖစ္ခ်င္ၾကပါသလား

18 March 2018

27750025_10213857428202897_2584576942854188819_nက်က္သေရ ေဝလီေဝလင္း

မေန႔မနက္က မိုးမလင္းခင္ ေလယာဥ္ကြင္းအသြား လမ္းမွာ ဒါကို ေတြ႕ေတာ့ ျပံဳးမိရပါတယ္။

အငွားယာဥ္တစီးရဲ႕ ေနာက္မွန္မွာ ပိုက္ဆံအကုန္ခံ၊ စထစ္ခါကို စာထြင္းၿပီး က်က်နန ကပ္ထားတာပါ။

အစိုးရကို ေဝန္တာ မင္းအျပစ္ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ေရွ႕က အမိႈက္ေတာင္ မေကာက္ပဲ (သတ္ပံုမွန္က ဘဲ) ေဝဖန္ေရးပဲ ထိုင္လုပ္ေနရင္ေတာ့ မင္းအျပစ္ျဖစ္သြားၿပီတဲ့။

ေအာက္က Bill Gates လို႔လည္း ေရးထားေသးတယ္။ ခပ္တည္တည္ပဲ။

စဆရကေတြက ဖြဘုတ္ေပၚမွသည္ ကားေနာက္မွန္အထိ တက္လာပါေပါ့လားလို႔ ေတြးမိၿပီး ျပံဳးမိရတာပါ။

အျမင္လြဲ၊ အယူတိမ္း

႐ုတ္တရက္ေတာ့ သူေျပာတာ ဟုတ္သလိုလို။ ဒါေပမယ့္ နည္းနည္းေလး ေခါင္းသံုးလိုက္တာနဲ႔ ဒါဟာ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ႏံုနဲ႔တဲ့ စကားမွန္း သိသာပါတယ္။

ေဝဖန္ေရးအေပၚ လူအေတာ္ေတာ္မ််ားမ်ားရဲ႕ သေဘာထား လြဲေနတာကို ထုတ္ေဖာ္ျပသေနတာပါပဲ။ တေလာက သြားေလသူ နာမည္ေက်ာ္တေယာက္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၃၀ ေလာက္က ေဝဖန္ခံရတာကို ဆတ္ဆတ္ခါၿပီး စာမ်က္ႏွာထက္ကေန ေဝဖန္သူေတြကို ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ဆဲထားတဲ့ စာေလးကို ေရႏွဴးေနၾကတာေတြ ဖြဘုတ္မွာ ေတြ႕လိုက္ရေသးတယ္။ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကေတာ့ ကားေနာက္မွန္က သည္စာသားနဲ႔ မနီး႐ိုးစြဲပဲ။

ကိုယ္ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ရင္ မေဝဖန္နဲ႔ဆိုတဲ့ သေဘာ။

ဟား… ဆင္ျခင္ဉာဏ္ကင္းလိုက္ၾကတာ…

လူနဲ႔ ေဝဖန္ေရး သဘာဝ

သိပ္အေဝးႀကီး ၾကည့္စရာ မလိုပါဘူး။ ၄-၅-၆ ႏွစ္အရြယ္ ကေလးေလးက ေျပာတယ္၊ ဘြားဘြားႀကီးက ေမႊးေနတာပဲတဲ့။ ေရခ်ိဳးၿပီးစ သနပ္ခါးအေဖြးသားနဲ႔ ဘြားေအကို ဖက္ရင္း ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါ ေဝဖန္တာပဲ မဟုတ္ပါလား။

အဲဒီ့ကေလးေလးကပဲ သူ႔အေဖက ခုေခတ္ဟန္ ဂ်င္းေဘာင္ဘီ အျပဲအစုတ္ကို ဝတ္လာတာ ေတြ႕ေတာ့ ေဖေဖ့ ေဘာင္းဘီႀကီးကလဲ အျပဲႀကီးလို႔ ေျပာလိုက္ျပန္တယ္။ ဒါလည္း ေဝဖန္တာပဲေလ။

အဲဒီ့ကေလးက အိမ္ေရွ႕ဝရံတာမွာ ထိုင္ရင္း လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို ၾကည့္ၿပီး ေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာေနႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဟို အေဒၚႀကီးက မည္းလိုက္တာ၊ ဟိုဦးေလးႀကီးက သနားစရာ၊ ဟိုအန္တီႀကီးက ဝတုတ္ႀကီး၊ ဟိုအန္ကယ္ႀကီးက ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ႀကီး…

ဒါက ကေလး။

လူႀကီးမိဘေတြကေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘဝမွသည္ သူတို႔ မေသမခ်င္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေဝဖန္ခဲ့ၾကတာပဲ မဟုတ္ပါလား။

ေခြးျဖစ္မယ့္ အေကာင္၊ ဟိုကေလးရဲ႕ မစင္ကို ေကၽြးရမယ္၊ လူေလးက လက္ေတာက္ေလာက္ ရိွေသးတယ္၊ မိဘကို ခံေျပာတာ ငရဲအိုးထဲ ေစာက္ထိုးက်ေတာ့မွာ၊ ပိုက္ဆံေလး ရွာႏိုင္လာေတာ့ လူဝါးဝလာတယ္၊ ခြာရာတိုင္းခ်င္လာတယ္… စံုတကာ့ကို ေစ့လို႔။

သူငယ္ခ်င္းေတြကေရာ၊ တျခား ပတ္ဝန္းက်င္ကေရာ… ေတ့ေတ့တင္တင္ အေဝဖန္မခံဖူးတဲ့သူ ရိွလို႔လား။

ဘုရားေသာ္မွ မေရွာင္သာ

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး၊ ေယ႐ႈခရစ္ေတာ္၊ တမန္ေတာ္မိုဟာမက္တို႔ေရာ ေဝဖန္ေရးနဲ႔ ကင္းႏိုင္ခဲ့ၾကလို႔လား။ အမနာပ အေျပာမခံခဲ့ၾကဘူးလို႔လား။

ပထမနမူနာက ကေလးေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဒုတိယနမူူနာက မိဘေတြပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တျခားတျခားေသာသူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြ၊ သူစိမ္းေတြထဲက အမနာပ ေျပာသူေတြ၊ ေဝဖန္ကဲ့ရဲ႕ သူေတြကို အမိႈက္ေလးေတာင္ ေကာက္ေဖာ္မရလို႔ဆိုၿပီး ေဝဖန္တာ အျပစ္လို႔ သြားေျပာတာမ်ိဳးဟာ ေတာ္ေတာ့္ကို ဆင္ျခင္ဉာဏ္နည္းလွတယ္ဆိုတာ ထင္ရွားေနၿပီီ မဟုတ္ပါလား။

တခ်ိန္က အင္မတန္ လက္သံေျပာင္တဲ့ ႐ုပ္ရွင္ေဝဖန္ေရးဆရာ အေက်ာ္အေမာ္ စိန္ခင္ေမာင္ရီဆိုတာ ရိွဖူးတယ္။ အဲဒီ့ေခတ္က ႐ုပ္ရွင္သမားေတြရဲ႕ ေမတၱာကို အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္ ခံယူခဲ့ရသူေပါ့။ ပရိသတ္ကေတာ့ ဆရာ့ ေဝဖန္ေရးေတြကို တခုတ္တရ ေစာင့္ဖတ္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ အဲဒီ့ ဆရာဟာ ႐ုပ္ရွင္သာ ေဝဖန္ေနပါတယ္၊ ကိုယ္တိုင္ ႐ုပ္ရွင္တကား ႐ိုက္ဖူးဖို႔ ေဝးစြ၊ ႐ုပ္ရွင္ ႐ိုက္ရာမွာ မွန္ထိုး မီီးထိုးေတာင္ မလုပ္ဖူးတဲ့သူပါ။ အဲဒါနဲ႔ပဲ သူ မေဝဖန္ရေတာ့ဘူးလား။

အခါခါလည္း ေရးဖူးတယ္။ ဟင္းခ်က္တတ္ခ်င္မွ ခ်က္တတ္မယ္၊ ေပါ့တယ္၊ ငန္တယ္၊ စပ္တယ္၊ ခါးတယ္၊ ဆီေခ်းေစာ္နံတယ္၊ တူးနံ႔ရတယ္၊ အသားက မလတ္ဘူး စသျဖင့္ ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ အဲလိုေျပာသူကို မီးဖိုေခ်ာင္ အရိပ္ေတာင္ မနင္းဖူးပဲနဲ႔ ေျပာရေကာင္းလားလို႔ သြားေျပာရင္ ေဝဖန္သူ ႐ူးတာလား၊ ေျပာသူ ႐ူးတာလား။

ခက္တာက

ဆင္ျခင္ဉာဏ္ကို အျမစ္ျပတ္ေခ်မႈန္း သုတ္သင္တဲ့ ပညာေရးစနစ္ကို ၁၉၆၄ ခုႏွစ္မွွာ စတင္ခဲ့တာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကေန႔ ၆၀ တန္းနဲ႔ေအာက္ဟာ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ေရခ်ိန္ နည္းသထက္ နည္းနည္းလာပါေတာ့တယ္။ ဗမာျပည္မွာ လူျဖစ္ရသူေတြအေနနဲ႔ အသက္ငယ္ေလ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ နည္းလာေလလို႔ ေယဘုယ် ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ (ျခြင္းခ်က္ေတြကို ေထာက္မျပေစခ်င္ပါဘူး။ ေယဘုယ်ဆိုတဲ့ စကားကို မေမ့မေလ်ာ့ ထည့္ထားပါတယ္။)

အဲေတာ့ ေစာေစာက ေျပာခဲ့တဲ့ သြားေလသူ နာမည္ေက်ာ္အပါအဝင္ လူူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ထက္ ကိုယ့္ထိ မခ်ိေအာင္ နာျပသူေတြက တေန႔တျခား ပိုပိုေပါလာသလိုပဲ။

သည္အထဲမွွာမွ ကိုယ့္အစိုးရကို ေဝဖန္ရင္ ၾကားထဲကေန အေျခာက္တိုက္ ရင္နာၿပီး ဆတ္ဆတ္ထိ မခံျဖစ္ႏိုင္ၾကသူေတြရဲ႕ အကဲပိုမႈကလည္း တကယ္ေတာ့ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ နည္းတဲ့ေနရာမွာ ဧတဒဂ္ ဘြဲ႕ခံေလာက္ေအာင္ အံုနဲ႔ က်င္းနဲ႔ ေတြ႕ေနရပါတယ္။

အေဝဖန္မခံခ်င္ လူူဆက္မလုပ္နဲ႔

အစိုးရကို အသာထား၊ ရပ္ကြက္လူႀကီးေလာက္ လုပ္ရင္ကို အေကာင္းေျပာမယ့္သူ၊ အဆိုးေျပာမယ့္သူ၊ ဓမၼဓိဋာန္က်က် ေဝဖန္သံုးသပ္မယ့္သူ၊ လူေပါင္းစံု ရိွေနေတာ့မွာ မလြဲတဲ့ အခ်က္ကို မ်က္စိလွ်မ္းေနၾကတာပါပဲ။

နီတိအေနနဲ႔ကေတာ့ လူမွန္ရင္ အေဝဖန္ခံရမွာခ်ည္းပါပဲ။ ဒါက စကားအျဖစ္ ေျပာတာပါ။ တိရစၦာန္ေတြေတာင္ လူေတြရဲ႕ ေဝဖန္ခ်က္က ေျပးမလြတ္ပါဘူးေနာ္။ ဟိုေခြးႀကီးကို ဆိုးလိုက္တာ၊ သည္ေခြးေလးက သိပ္အေဟာင္သန္တာပဲ၊ သည္ေၾကာင္မက ဟင္းခိုးစားတတ္တယ္၊ ဟိုေၾကာင္ေလးက ေရာဂါသည္ထင္တယ္ ပိန္ေညႇာ္လို႔ စသျဖင့္ေပါ့။ သို႔ေသာ္ တိရစၦာန္္က လူစကား နားမလည္ေတာ့ ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္ရေကာင္းမွန္း မသိၾကဘူးေပါ့။ ကားလည္း မေမာင္း၊ မရိွေတာ့ ကားမွန္က တဆင့္ တိရစၦာန္ေတြ စဆရက လုပ္လို႔ မရဘူးေပါ့။

ေဝဖန္ရင္ အကဲဆတ္တာ အာဏာရွင္ပါ

သည္စကားကို အထူးဖြင့္ဆိုစရာ မလိုပါဘူး။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကစၿပီး ယေန႔ထက္တိုင္ ေဝဖန္လို႔၊ သတင္းေရးလို႔ ပုဒ္ထီး ပုဒ္မ အမ်ိဳးမ်ိဳး အတပ္ခံရၿပီး အက်ဥ္းစံရသူေတြ အေရအတြက္၊ အႏွိပ္စက္ခံရသူ အေရအတြက္၊ ဒုကၡေပးခံရသူ အေရအတြက္က နည္းမွ မနည္းတာ။

ဘယ္အာဏာရွင္ ႏိုင္ငံမွာမွ စာနယ္ဇင္း လြတ္လပ္ခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခြင့္ကို အသိအမွတ္မျပဳပါဘူး။ ခြင့္မေပးပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ေဝဖန္ေျပာဆိုသူကို ရန္သူလို႔ အတိအလင္း သတ္မွတ္ၿပီး အေရးယူအျပစ္ေပးေနၾကပါတယ္။

ကားမွန္မွာ စာေရးတဲ့သူကို သြားေမးရင္ သူ႔ကိုယ္သူ ဒီမိုကေရစီ ဘက္ေတာ္သားႀကီးလို႔ ေျပာေကာင္း ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူေရးတဲ့စာဟာ သူ႔ေသြးသားထဲက အာဏာရွင္စိတ္ကို ေဖာ္က်ဴးေနမွန္း သူကိုယ္တိုင္ တစက္ကေလးမွ သတိထားမိမယ္ မထင္ပါဘူး။

လူေတြမွာ ပါးစပ္ေတြ ပါတယ္ဆိုတာကို မေမ့ၾကပါနဲ႔

သူမ်ားသာ ေျပာေနရတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း တခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဝဖန္ရင္ မခ်ိေအာင္ နာတတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ လူသိရွင္ၾကားသာ ဘာမွ သိပ္မတံု႔ျပန္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ဝမ္းထဲမွာေတာ့ က်ိတ္ၿပီး ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္တတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

ဒါေပသည့္ အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ေနတတ္လာပါတယ္။ စာေရးသူ ဘဝကို အသာထားဦး၊ အခုလို ဖြဘုတ္မွာ ေတာင္ေတာင္အီအီ ေရးၿပီး လူသိရွင္ၾကား တခုခု ခ်ျပၿပီဆိုကတည္းက ေျပာခ်င္တဲ့သူလူတကာ ေျပာခ်င္တာ လာေျပာဖို႔ အလိုလို လမ္းဖြင့္ေပးလိုက္သလို ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အဲဒါကို
ဆင္ျခင္မိျခင္းနဲ႔အတူ လူေတြမွာ ပါးစပ္ေတြပါတယ္၊ ေျပာခ်င္တာ ေျပာလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးကို ေမြးႏိုင္ေနပါၿပီ။ အရင္ကဆို ဆဲတဲ့သူေတြကို ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဝင္ၾကည့္လို႔ မရေအာင္ ပိတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခုေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ပိတ္မထားေတာ့ဘူး။ ဆဲလည္း သူ႔သေဘာ သူေဆာင္ေနတာပဲ၊ သူ႔အေၾကာင္း လူသိတာပဲလို႔ ေတြးတတ္လာပါၿပီ။

လူေတြမွာ ပါးစပ္ေတြ ပါတဲ့အတြက္ ေျပာခ်င္တာ ေျပာၾကမယ္၊ ဆဲခ်င္လည္း ဆဲၾကမယ္၊ ေဝဖန္ခ်င္လည္း ေဝဖန္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒါကို မေမ့သင့္ၾကဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။

ေဝဖန္ေရးထဲက အျမတ္

သည္လို ေျပာတဲ့အတြက္ လာေရးတဲ့ မွတ္ခ်က္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္လစ္လ်ဴ႐ႈထားတယ္ မမွတ္ပါနဲ႔။ အကုန္ ဖတ္ပါတယ္။ အဲဒီ့ထဲကမွ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဟာကြက္ ေပ်ာ့ကြက္ကို ေထာက္ျပတာေတြ႕ရင္ ေက်းဇူးတင္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အမွားကို ျပင္ေပးပါတယ္။ ဒါကေတာ့ စာေရးသူဘဝ အစအဦးကတည္းက အစဥ္တစိုက္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္ပါပဲ။

အစိုးရအဖြဲ႕ဝင္မ််ား၊ ရဟန္းသံဃာမ်ားအပါအဝင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူသားေတြအားလုံးဟာ အလံုးစံု ထိုးထြင္းသိျမင္တဲ့ ဉာဏ္ေတာ္အနႏၲနဲ႔ ဘုရားရွွင္ေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ သာမာန္ အႏုဉာတ ပုထုဇဥ္မ်ားသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိထားတာဟာ အကန္႔အသတ္နဲ႔သာ ျဖစ္ေနၾကမွာ ျဖစ္သလို အယူူအစြဲေတြရဲ႕ ပေယာဂဒဏ္ကိုလည္း လူတိုင္း ခံေနၾကရသူခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒီ့ အသိ၊ အဲဒီ့ အစြဲေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပဳသမွ် အမႈတိုင္းဟာ စင္းလံုးမေခ်ာႏိုင္႐ံုသာမက မွားတာ၊ လြဲတာ၊ ေခ်ာ္တာ အနႏၲနဲ႔ ျပည့္ဝေနမွာလည္း မလြဲပါဘူး။

အဲေတာ့ ေဝဖန္လာတဲ့အခါ ကိုယ့္အမွား ကိုယ့္အလြဲကို ရင္ဖြင့္ႀကိဳဆိုလိုက္တာနဲ႔အမွ် ကိုယ့္ရဲ႕ အသိဉာဏ္အဆင့္က အလိုလို ျမင့္လာေတာ့မွာပါ။ ဒါဟာ ေဝဖန္ေရးထဲက ေကာက္ႏုတ္ယူႏိုင္တဲ့ ဧရာမအျမတ္အျဖစ္ သံုးသပ္ဆင္ျခင္ေနမိရပါတယ္။

ေဝဖန္ၾကတဲ့အထဲမွာ ခပ္ညံ့ညံ့ခပ္ခ်ာခ်ာေတြလည္း ပါလာမွာ မလြဲသလို ဆဲသံေတြလည္း ၾကားရမွွာပါ။ ဒါကိုေတာ့ တဦးခ်င္းစီရဲ႕ သေဘာထားအတိုင္း ခံယူ႐ံုပါပဲ။ လစ္လ်ဴ႐ႈမလား၊ အဆဲကို အဆဲနဲ႔ တုံ႔ျပန္မလား၊ ဒါမွမဟုတ္ လံုးလံုး ေရွာင္ၾကဥ္မလား။ ႀကိဳက္တာ ေရြးႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီ့မွာလည္း ဆင္ျခင္ဉာဏ္ကေတာ့ စကားေျပာေနဦးမွာလည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အခ်ဳပ္

ေဝဖန္ေရးဟာ ဒီမိုကေရစီ စနစ္အတြက္ မရိွမျဖစ္လိုအပ္ခ်က္ပါ။ အတိုက္အခံဆိုတာလည္း ဒီမိုကေရစီစနစ္မွာမွ ထြန္းကားတာပါ။

အတိုက္အခံေတြ၊ ေဝဖန္ခ်က္ေတြကို လက္မခံဘူး၊ အတိုက္အခံလုပ္သူ၊ ေဝဖန္သူေတြကို ရန္သူ မွတ္ေနမယ္၊ အျပစ္ေျပာေနမယ္ဆိုရင္ လူႀကီးမင္းဟာ ဒီမိုကေရစီဆိုၿပီး ေလးဘက္ေထာက္ ကုန္းေအာ္ေနလင့္ကစား အာဏာရွင္ စိတ္ထားက တျပားမွ မေလွ်ာ့ႏိုင္ေသးသူသာ ျဖစ္ေနမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေလာက္ေတာ့ သေဘာေပါက္သင့္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

အားလံုုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ေနျပည္ေတာ္ – ၁၄၀၂၁၈)

Advertisements

ဦးေႏွာက္ထဲက အပိုင္းႏွစ္ပိုင္း

18 March 2018

လူ႔ဦးေႏွာက္မွာ အပိုင္းႏွစ္ပိုင္းရိွတယ္။ ခံစားတဲ့ အပိုင္းနဲ႔ ဆင္ျခင္တဲ့အပိုင္း။

ခံစားတဲ့အပိုင္းက ကိုယ္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အာ႐ံုငါးပါးကို ထက္ခနဲ သိတယ္၊ ခံစားလိုက္တယ္။

ဆာတယ္၊ အစာစားေတာ့လို႔ လူကို အမိန္႔ေပးတာ ခံစားတဲ့ အပိုင္းပါ။ တိရစၦာန္ဆိုရင္ေတာ့ ဆာတယ္၊ အစာစားေတာ့လို႔ ခံစားတဲ့အပိုင္းကပဲ ခိုင္းတာပဲ ဦးေဆာင္ေတာ့ ႏြားဆို ျမက္ရွာစားမယ္၊ သူမ်ား ပိုင္နက္ေတြ ဘာေတြ မသိဘူး။ ေခြးဆို တျခားေခြးေတြနဲ႔ အၿပိဳင္ လုယက္စားမယ္။ သူတပါးကို ငဲ့ရေကာင္းမွန္း မသိဘူး။ က်ားဆို သားေကာင္ ရွာမယ္၊ ကိုက္သတ္မယ္၊ စားမယ္၊ ပါဏာတိပါတာေတြ ဘာေတြ နားမလည္ဘူး။

လူမွာက်ေတာ့ ဆင္ျခင္တဲ့အပိုင္းက ခံစားတဲ့အပိုင္းကို အေပၚက အုပ္ထားတယ္။ ကြပ္ထားတယ္။ ဆာတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူတပါး အစာကို လုမစားရဘူး၊ ေမာင္ႏွမခ်င္းဆို မွ်တစားရမယ္၊ ဆာလို႔ ေတြ႕ကရာ သတ္မစားဘူး။ အဲဒါ ဆင္ျခင္တဲ့အပိုင္းက ထိန္းခ်ဳပ္တာ။screenshot_011

ခံစားခ်က္ကို ေရွ႕တန္းတင္လိုက္တဲ့အခါ သူတပါး နားဝင္ မဝင္ မသိဘူး။ ေဒါသတႀကီးနဲ႔ အယုတၱအနတၱေတြ ေျပာျဖစ္ကုန္တတ္တယ္။ ဒါေတာင္ ေျပာလို႔ ရတဲ့သူမို႔ ေျပာတာ။ ကိုယ့္ထက္အႀကီး၊ ဒါမွမဟုတ္ လူပံုအလယ္မွာဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တတ္ႏိုင္သမွ် ထိန္းတတ္ၾကတယ္။ ဆင္ျခင္တဲ့ ဦးေႏွာက္က တားေနလို႔။

ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ ထြက္ေျပးတဲ့သူေနာက္ ေျပးလိုက္တယ္။ အဲဒီ့လူကို စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႔ ကိုယ္က ထိုးေတာ့မလို႔ဟာ… သူက ထြက္ေျပးတယ္။ သင္းေတာ့ ေနႏွင့္ဦး… မိမွ ေကာင္းေကာင္း လုပ္ပလိုက္မယ္ဆိုၿပီး ခံစားခ်က္ ေရွ႕တန္းပို႔လိုက္တယ္။ ဆင္ျခင္တဲ့ ဦးေႏွာက္က အလုပ္မလုပ္ေတာ့ ေျပးတဲ့လူေနာက္ လိုက္တဲ့အခါ ကားေတြ ဥဒဟို ေမာင္းေနတာကို သတိလစ္သြားတယ္။ ဟိုလူ႔ကို ဘာမွ မလုပ္လိုက္ရဘဲ ကားတိုက္ခံရတယ္၊ ပြဲခ်င္း ၿပီးခ်င္ ၿပီးမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အႀကီးအက်ယ္ ဒဏ္ရာရခ်င္ရမယ္။

အဲေတာ့… ဦးေႏွာက္ရဲ႕ အပိုင္းႏွစ္ပိုင္းမွာ ဘယ္အပိုင္းက လူကို ဦးေဆာင္ေနဖို႔ လိုသလဲဆိုတာ လူတိုင္း ဆင္ျခင္ႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။

သို႔ေပတည့္… ဘာထရန္(ဒ္) ရပ္ဆယ္(လ္)ဆိုတဲ့ ဒႆနာဆရာ၊ ယုတၱိေဗဒ ပညာရွင္၊ သခ်ၤာပညာရွင္၊ သမိုင္းပညာရွင္၊ စာေရးဆရာ၊ လူမႈေဗဒ ေဝဖန္ေရးဆရာ ႏိုင္ငံေရး တက္ၾကြလႈပ္ရွားသူရဲ႕ ေအာက္ပါ စကားေလးကို ျပန္ေျပာင္း သတိရမိတဲ့အခါ ေရႊျပည္ႀကီးမွာသာ မဟုတ္၊ တကမၻာလံုးမွာ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ကင္းမဲ့သူေတြက အားသာ မ်ားျပားလွတာကို သံေဝဂ ယူမိလိုက္ရျပန္ပါတယ္။

“အ႐ူးအမူး စြဲလမ္းစိတ္နဲ႔ ဖက္တြယ္ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ သေဘာထား ခံယူခ်က္ေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မဆို အေျခအျမစ္ မရိွတာေတြသာျဖစ္ပါတယ္။ ဖက္တြယ္ဆုပ္ကိုင္ထားသူမ်ားဟာ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ ကင္းမဲ့တာကို အ႐ူးအမူး စြဲလမ္းစိတ္က ျပေနတာလည္း အမွန္ပါပဲ။ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ဘာသာေရး သေဘာထားခံယူခ်က္ေတြကို အ႐ူးအမူး စြဲလမ္းစိတ္နဲ႔သာ ဖက္တြယ္ဆုပ္ကိုင္ထားၾကတာ ဘယ္ေတာ့မဆို ခပ္မ်ားမ်ားပါ”တဲ့။

(မူရင္း)
“The opinions that are held with passion are always those for which no good ground exists; indeed the passion is the measure of the holders lack of rational conviction. Opinions in politics and religion are almost always held passionately.”
― Bertrand Russel (1872-1970), British philosopher, logician, mathematician, historian, writer, social critic and political activist.

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၁၃၀၃၁၈)

(ပံုက အင္ထနက္ထဲက ရွာထားတာပါ။)

တန္းဝင္

17 March 2018

ေမာင္တင္ဦး ႐ိုက္ခဲ့တဲ့ သႀကၤန္မိုး ေကာင္းပါတယ္။ ႐ံုတင္စ ၾကည့္တုန္းကလည္း ႀကိဳက္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း သႀကၤန္ခ်ိန္တိုင္း အဲဒီ့ကား ျပန္ျပေတာ့လည္း အခါအားေလ်ာ္စြာ (အစအဆံုးမဟုတ္ေတာင္ ခဏတျဖဳတ္) ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ မန္းသႀကၤန္ကို ခ်စ္တဲ့ မန္းသားတေယာက္အေနနဲ႔ အလြန္သေဘာက်ပဲ။ ႐ိုက္ခ်က္ေတြႀကိဳက္တယ္၊ သီခ်င္းေတြႀကိဳက္တယ္။

အဲ… ႐ံုတင္တင္ခ်င္း စၾကည့္တဲ့ေန႔ကတည္းက ဇာတ္ကိုေတာ့ မႀကိဳက္ခဲ့တာ အမွန္ပဲ။

ဘယ့္ႏွယ့္ဗ်ာ… မိန္းမသြားခိုးမယ့္ေန႔၊ မိန္းမသြားခိုးမယ့္အခ်ိန္က်မွ တည့္တည့္မတ္မတ္၊ အပ္က်မတ္က် ဟိုမိန္းမႀကီးက ေရာဂါ ထသည္းရသတဲ့လား။ အဲဒီ့ ျဗဟၼာ့ျပည္က အပ္တစင္းနဲ႔ လူ႔ျပည္က အပ္တစင္းဆံုသလို ထူးျခား တိုက္ဆိုင္မႈက လူ႔ျပည္ႀကီးမွာ ျဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္လို႔ ဇြတ္ျငင္းရင္ မိန္းမသြားခိုးမယ့္သူကလည္း ဟိုက ေစာင့္ေနမယ့္ မိန္းမဆီ တနည္းနည္းနဲ႔ အေၾကာင္းမၾကားႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ မန္းေရႊၿမိဳ႕ႀကီးက လူေတြ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္ေရာက္ကုန္သတဲ့လဲ။ ဇာတ္ကို မနာနာေအာင္ င႐ုတ္က်ည္ေပြ႕နဲ႔ ထုထားသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။

မႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ မိန္းမတေယာက္ တျခားလူနဲ႔ ယူသြားတာနဲ႔ပဲ အရက္ထဲ တဘဝလံုးႏွစ္လိုက္တဲ့ လူတေယာက္ရဲ႕ ဇာတ္ျဖစ္ေနတာပဲ။ ခ်ာတူးကို လန္လို႔။ ပရိသတ္ကို ဘာသတင္းစကား ပါးခ်င္တာလဲ။ မိန္းမတေယာက္နဲ႔ လြဲတာနဲ႔ အရက္သမား လုပ္ၾကေပေတာ့လို႔ ေျပာခ်င္တာလား။

ေနာက္တခုက ဗမာစကားကို ပီေအာင္ မေျပာတတ္တဲ့သူကို မန္းေလးသူ လုပ္ခိုင္းထားတာႀကီး။ အဲဒါလည္း ဘယ္လိုမွ အစာမေက်ဘူး။ သူ႔ကို ထည့္႐ိုက္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ အစကတည္းက သူ႔အေဖ အေမ အဖြားတို႔ကိုလည္း ယေန႔ မန္းေလးမွာ တြင္က်ယ္ေနက်တဲ့ စကားမပီသူ ယူနန္နယ္သားေတြ လုပ္ထားလိုက္ရင္ ဟုတ္တုတ္တုတ္ရယ္။ ခုေတာ့ အလြဲႀကီး။

သို႔ေသာ္… ႐ိုက္ခ်က္ရယ္၊ ခမ္းနားတဲ့ ဆက္တင္ေတြရယ္၊ သီခ်င္းေတြရယ္ေၾကာင့္ အဲဒီ့ သႀကၤန္မိုးကို ေအာင့္နမ္းခဲ့ရတယ္။ အဲဒီ့ ခမ္းနားမႈ၊ အဲဒီ့ သီခ်င္းေတြ၊ အဲဒီ့႐ိုက္ခ်က္ေတြက ေကာင္းတယ္။ ဗမာတေယာက္၊ မန္းသႀကၤန္ကို ခ်စ္လြန္းသူ တေယာက္အေနနဲ႔ အနာအဆာမ်ားစြာကို ခြင့္လႊတ္ခံစားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

အဟဲ… အဲဒီ့ဇာတ္ကားကိုပဲ ႏိုင္ငံတကာ ႐ုပ္ရွင္ပြဲေတာ္တခုမွာ ဗမာ႐ုပ္ရွင္အျဖစ္ တင္ၾကဖို႔ လုပ္ေတာ့ ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းကို အဂၤလိပ္လို ေရးရပါတယ္။

ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းဆိုတာ ဇာတ္လမ္း တပုဒ္လံုးရဲ႕ေက်ာ႐ိုးကို တထိုင္တည္း (ငါးမိနစ္ထက္ နည္းတဲ့အခ်ိန္အတြင္းမွာ) ဖတ္လိုက္သူရဲ႕ စိတ္မ်က္စိမွာ ျမင္သာေအာင္ ေရးသားထားတာကို ေခၚပါတယ္။

အဲဒီ့မွာတင္ သြားေတာ့တာပါပဲ။ ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္း ျပန္ေရးေနစဥ္ကတည္းက အဲဒီ့ကားဟာ ျပသဖို႔ ေရြးခ်ယ္ခံရမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိေနပါတယ္။ ဗမာဆိုတဲ့ စိတ္ကို ဖယ္၊ မန္းသႀကၤန္ဆိုတဲ့ သညာ မရိွတဲ့ တျခား အေရွ႕အေနာက္ႏိုင္ငံသားေတြအတြက္ သည္ဇာတ္ကားဟာ ဘယ္လိုမွကို စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ တြက္ဆမိရပါတယ္။

ထင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ။ အဲဒီ့ပြဲေတာ္မွာ အဲဒီ့ကား ျပသခြင့္ မရခဲ့သလို ဘယ္ျမန္မာကားမွလည္း ျပသခြင့္ မရခဲ့တာ အမွန္ပါ။

ဗမာျပည္က ဗမာေတြအတြက္ေတာ့ အဲဒီ့ကားက ၾကည့္လို႔ ႐ိုးမွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျပည္မကို မေရာက္ဖူးတဲ့၊ သႀကၤန္နဲ႔လည္း သိပ္မယဥ္ပါးတဲ့ တျခားတိုင္းရင္းသားေတြဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ့ကားကို တခါၾကည့္ၿပီး ထပ္ၾကည့္ခ်င္ပါ့မလားဆိုတာလည္း စဥ္းစားစရာပါ။

ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္ဆိုတာ အဲဒါပါပဲ။ ႐ိုက္ခ်က္ခ်ည္းပဲလည္း မဟုတ္ဘူး၊ ေနာက္ခံေတးဂီတခ်ည္းလည္း မဟုတ္ဘူး၊ ဇာတ္အိမ္ခိုင္ဖို႔က အားလံုးထဲမွာ အဓိက က်လွပါတယ္။

ေဘာလီးဝု(ဒ္)ကားေတြမွာလည္း ကုလားအကေတြ၊ ကုလားသီခ်င္းေတြ မႏိုင္ရင္ကာ ထည့္ထားတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ဇာတ္လမ္းေတြက လူမ်ိဳးမေရြး ဘာသာမေရြး ခံစားႏိုင္တယ္။ နမူနာအျဖစ္ PK ဇာတ္လမ္းကိုပဲ ၾကည့္ပါ။ ဘယ္ဘာသာဝင္အတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမးခြန္းထုတ္စရာ၊ ေတြးစရာ အစေတြ အမ်ားႀကီး ခ်န္ထားခဲ့ပါတယ္။

ဒါမွမဟုတ္ ထင္ရွားတဲ့ ကိုရီးယားကား Taxi Driver ပဲ ထားပါ။ သူတို႔ ႏိုင္ငံအတြင္းက ျဖစ္ရပ္မွန္တခုကို အေျချပဳထားတာ။ ဒါေပမယ့္ သာမန္ သူလို ငါလို အငွားယဥ္ေမာင္းတေယာက္၊ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ပတ္သက္မႈ မရိွတဲ့ ယာဥ္ေမာင္းတေယာက္က သူ႔မ်က္စိေအာက္မွာ ျဖစ္လာတဲ့ လူမဆန္မႈေတြကို ျမင္ရၿပီး ႐ုတ္တရက္ႀကီး မခံစားႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္လာရာက သည္အျဖစ္ေတြကို ကမၻာက သိေအာင္ ႀကိဳးစားေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခား သတင္းေထာက္ကို သက္စြံ႕ဆံဖ်ား ကူညီေပးခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္း။ ဘာလူမ်ိဳး၊ ဘာဘာသာဝင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ့ကားကို ၾကည့္ၿပီး မခ်ိတင္ကဲ အရသာကို ခံစားရမယ္၊ ေဒါသေတြ ျဖစ္လာမယ္၊ ရင္တထိတ္ထိတ္ျဖစ္လာမယ္။

ဒါျဖင့္ ႏိုင္ငံတကာ တန္းဆိုတာ ဘာလဲ…

ဘယ္လူမ်ိဳး၊ ဘယ္ယဥ္ေက်းမႈေနာက္ခံက လာသူပဲ ၾကည့္ၾကည့္၊ ခံစားလို႔ရတဲ့ ဇာတ္လမ္းေပါ့။ ရွင္းေနတာပါပဲ။ မဟုတ္ရင္ ႏိုင္ငံတကာ မဟုတ္ဘူး၊ တႏိုင္ငံစာလို႔ပဲ ေျပာလို႔ ရပါမယ္။

ဟုတ္တယ္… အဲဒီ့လို လူမ်ိဳး ဘာသာမေရြး ၾကည့္႐ႈခံစားႏိုင္မယ့္ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးေတြကို ၾကံဆ႐ိုက္ကူးသြားႏိုင္မယ္ဆို တန္းဝင္လာပါလိမ့္မယ္။

LikeShow more reactions

Comment

အၾကံ႕ခိုင္ဆံုးေတြသာ တင္က်န္ရစ္ျမဲ

15 March 2018

ဇာတ္ေၾကာင္းျပန္

အကိုေမာင္ဝဏၰ ေျပာဖူးတာေလး သတိရတယ္။

သူတို႔ဓာတ္ရွင္ေခတ္က ခုေခတ္လို ဒစ္ဂ်စ္ထယ္(လ္)ေတြ ဘာေတြ မဟုတ္ေသးဘူး။ ျမန္မာျပည္မယ္ ႐ုုပ္ျမင္သံၾကားဆိုတာေတာင္ မေပၚေသးတဲ့ေခတ္။ ဇာတ္ကားအမ်ားစုကိုလည္း အျဖဴ-အမည္းသာ ႐ိုက္ေနၾကရတာ။ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ဆိုေတာ့ အစစအရာရာ ရွားပါးေပါ့။

27545373_10213783461993788_8290857415665580126_nဓာတ္ရွင္ကိုလည္း ဖလင္နဲ႔ ႐ိုက္ၾကရတာ။ ဖလင္ကို ပထမဆံုးက နဂၢတစ္(ဖွ္) ကူးရတယ္၊ အဲဒါကိုမွ ေပါ့ဇတစ္(ဖွ္) ျပန္ကူးယူၿပီး ႐ံုတင္ျပသရတယ္လို႔ပဲ အလြယ္ေျပာၾကပါစို႔ရဲ႕။ အဲဒီ့ negative ေတြ၊ positive ေတြရဲ႕ သေဘာကို ခုေခတ္လူငယ္ေတြ နားလည္ႏိုင္မယ္ မထင္ေတာ့ဘူး။ ရွင္းျပေနရင္ လိုရင္း မေရာက္မွာ စိုးလို႔ အလြယ္ထပ္ေျပာရရင္ နဂၢတစ္(ဖွ္)က ပံုေပၚေပမယ့္ တကယ့္ပံုအတိုင္း မျမင္ရဘူး။ အမဲကို အျဖဴ၊ အျဖဴကို အမည္း ေျပာင္းျပန္ ျမင္ရတယ္ေပါ့။ ေပါ့ဇတစ္(ဖွ္)က်ေတာ့မွ မူရင္းပံုအတိုင္း ျမင္ရတာ။

တည္းျဖတ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ေပါ့ဇတစ္(ဖွ္)နဲ႔ တည္းျဖတ္တာက မ်ားပါတယ္။ သည္ေတာ့ကာ ႐ိုက္ေနတုန္း တန္းလန္းမွာ ဒါ႐ိုက္တာက ကိုယ့္ဖလင္ ကိုယ္ျပန္ၾကည့္ခ်င္ရင္ နဂၢတစ္(ဖွ္)ပဲ အရင္ကူးေဆး ၾကည့္ႏိုင္တယ္။ ေပါ့ဇတစ္(ဖွ္)ပါ ကူးမယ္ဆိုရင္ စရိတ္က ပိုတက္မွာမို႔ ေခၽြတာၾကရတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ နဂၢတစ္(ဖွ္)နဲ႔ပဲ တည္းျဖတ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ပိုလို႔ေတာင္ စရိတ္ သက္သာတယ္။ အားလံုး စိတ္တိုင္းက်မွ ေပါ့ဇတစ္(ဖွ္) ကူးႏိုင္တာကိုး။

အဲဒီ့ နဂၢတစ္(ဖွ္)ကို ေပါ့ဇတစ္(ဖွ္)လို ျမင္ရေအာင္ ၾကည့္လို႔ရ၊ တည္းျဖတ္လို႔ ရတဲ့ စက္က ျမန္မာျပည္မွာ ႏွစ္လံုးပဲ ရိွတယ္။ အစိုးရပိုင္ ႐ုပ္ရွင္ျမႇင့္တင္ေရးမွာရယ္၊ မင္းသားႀကီး ဝင္းဦးဆီမွာရယ္ပဲ။

တခါမွာေတာ့ ဒါ႐ိုက္တာ ေပါက္စ ေမာင္ဝဏၰဟာ နဂၢတစ္နဲ႔ တည္းျဖတ္ခ်င္ေနတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ျမႇင့္တင္ေရးက စက္ကလည္း တန္းစီေနရတယ္။ ဒါနဲ႔ မင္းသားႀကီး ဝင္းဦးဆီ လွမ္း အကူအညီေတာင္းတယ္။ မင္းသားႀကီးက ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴပဲ၊ လာလုပ္ပါ၊ သူကိုယ္တိုင္ ကူပါမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။

ဒါေပသည့္ မင္းသားႀကီးက အလုပ္မ်ားေတာ့ သည္းခံေစာင့္လိုက္ရေသးဆိုပဲ။ အစကေတာ့ ဘာလို႔မ်ား ျပန္ျပန္ခ်ိန္းေနတာပါလိမ့္ဆိုၿပီး သို႔ေလာ သို႔ေလာေပါ့။

ဝင္းဦးနဲ႔ ေမာင္ဝဏၰ

ခ်ိန္းတဲ့ရက္ေရာက္ေတာ့ မင္းသားႀကီးကိုယ္တိုင္က ေစာင့္ၿပီး သူ႔စက္ကို သူကိုယ္တိုင္ကိုင္ကာ အကိုေမာင္ဝဏၰလိုခ်င္သလို တည္းျဖတ္ေပးပါေတာ့သတဲ့။

တရက္နဲ႔ မၿပီးဘူးေပါ့ေလ။ အဲဒါလည္း မင္းသားႀကီးက စိတ္ရွည္လက္ရွည္ပဲ၊ ကိုယ္တိုင္ထိုင္ၿပီး လုပ္ေပးတာမ်ား၊ အကိုေမာင္ဝဏၰေတာင္ သူ႔ကို အားနာလာတယ္တဲ့။ ဓာတ္ရွင္သမၻာမွာ ေမာင္ဝဏၰက ဝင္းဦးထက္ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ေနာက္က်တာ ျဖစ္သလို ဝင္းဦးဆိုတာကလည္း အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ မင္းသားႀကီးကိုး။

အဲ… ၄-၅ ခါေလာက္လည္း သူကိုယ္တိုင္ လုပ္ေပးၿပီးတဲ့ေနာက္ ေနာက္ပိုင္း ဆက္လက္တည္းျဖတ္တဲ့အခါက်ေတာ့ မင္းသားႀကီး ေပၚမလာေတာ့ပါဘူး။ သူ႔တပည့္နဲ႔ပဲ လႊဲထားလိုက္ပါေတာ့သတဲ့။

အကိုေမာင္ဝဏၰ သည္အေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာျပတာက ဝင္းဦးရဲ႕ ပါးနပ္ပံု၊ သင္ယူတတ္ပံုပါ။

အစက သူကိုယ္တိုင္ ကူခဲ့ၿပီး ေနာက္မွ သူ႔တပည့္နဲ႔ ဘာ့ေၾကာင့္လႊဲခဲ့သလဲဆိုတာ အေတာ္ၾကာမွ အကိုေမာင္ဝဏၰ သေဘာေပါက္ပါသတဲ့။

ေမာင္ဝဏၰဆိုတာလည္း ပြဲဦးထြက္ကားနဲ႔ ဒါ႐ိုက္တာ ဆုရတဲ့သူ။ ဒါ႐ိုက္တာေက်ာ္ သာဓုရဲ႕သား။ ဖလင္ပံုၾကား ႀကီးလာတဲ့သူ၊ ဓာတ္ရွင္ကို ေအာက္ေျခသိမ္း တတ္သိတဲ့သူ။ စာလည္း အလြန္ဖတ္တဲ့သူ။ အဂၤလိပ္ ျမန္မာ ႏွစ္ဘာသာစလံုး ဖတ္ႏိုင္သူ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ထြန္းေပါက္ေအာင္ျမင္ေနတာ။

အဲေတာ့ ေမာင္ဝဏၰရဲ႕ တည္းျဖတ္ပညာကလည္း ေခမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို မင္းသားႀကီးက ရိပ္စားမိတယ္။ ေမာင္ဝဏၰရဲ႕ ပညာကို သူသိခ်င္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခြင့္သာခိုက္မွာ ေမာင္ဝဏၰကို သူ႔စက္နဲ႔ ကူညီပံ့ပိုးရင္း ေမာင္ဝဏၰရဲ႕ တည္းျဖတ္ပညာကို ေလ့လာဆည္းပူးလိုက္တယ္။ သေဘာေပါက္သြားခ်ိန္မွာ အသာ ေနာက္ဆုတ္လိုက္တယ္။ အဲသလို…

လူသစ္ေတြ သာတာကို အသိအမွတ္ျပဳ

လူသစ္ေတြ ေအာင္ျမင္လာတဲ့အခါ လူေဟာင္းက လူသစ္ဆီက သင္ယူစရာေတြ ရလာစျမဲပါ။ အဲဒါကို လူေဟာင္းေတြက ပါးပါးနပ္နပ္ သိေနဖို႔ လိုပါတယ္။

အခုေခတ္က ပိုေတာင္ သိသာေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆို သားအရြယ္ ေျမးအရြယ္ေတြဆီက ဖုန္းသံုးနည္း၊ ကြန္ပ်ဴတာ သံုးနည္းေတြကို သင္ေနၾကရၿပီ။ ဒါ အထင္ရွားဆံုးပါ။ မေန႔ကပဲ ကၽြန္ေတာ့္သားအရင္းက Siri ဆိုတာ သံုးနည္း ျပေပးသြားပါတယ္။ ဟာ… တယ္နိပ္ပါလားေပါ့။ ပါးစပ္ကေလးတလံုးနဲ႔ ဖုန္းကို ခိုင္းစားႏိုင္တာ ကိုယ့္ဖုန္းထဲ ရိွေနမွန္း မသိခဲ့ပါလားေပါ့။

ဆက္လက္ရွင္သန္ ရပ္တည္ေနခ်င္ေသးရင္

လူသစ္ေတြ ထြန္းေပါက္လာတာကို လက္ကမ္းႀကိဳဆိုႏိုင္ရမယ္၊ ဒါက မုဒိတာ ကိစၥ။

ဒုတိယက လူသစ္ေတြဆီက သင္ယူေလ့လာဆည္းပူးလိုစိတ္ကလည္း အျမဲ အသင့္ရိွေနရမယ္။ ဒါက ရပ္တည္ရွင္သန္ႏိုင္ေရးအတြက္။ ဟုတ္တယ္ေလ… ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ေခတ္၊ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ နည္းပညာ၊ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ အႏုပညာ၊ အတတ္ပညာ၊ လူမႈ၊ စီးပြားေရး၊ အယူအဆေတြကို မ်က္ေျခမျပတ္ႏိုင္မွ ေခတ္ေဆြး အဘိုးႀကီး အမယ္ႀကီးေတြအျဖစ္ ပရိသတ္ရဲ႕ ပထုတ္ျခင္းကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္မွာပါ။

ေသရင္ေတာ့ အားလံုး ထားခဲ့ရမွာပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ မေသခင္ စပ္ၾကား ေလာကအလယ္မွာ လူတန္းေစ့ ရပ္တည္ ရွင္သန္ေနခ်င္ေသးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္နယ္ပယ္က လူသားျဖစ္ျဖစ္ စဥ္ဆက္မျပတ္ သင္ယူခ်င္စိတ္ အျပည့္ရိွေနဖို႔ လိုတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကျဖင့္ ေတြးေနမိရပါတယ္။

သြားေလသူ (ဦး)ဝင္းဦးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သြားေလသူ အကို ေမာင္ဝဏၰ ေျပာျပခဲ့တာေလးကလည္း နမူနာ ယူခ်င္စရာ ေကာင္းလို႔ ေနပါတယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၀၄၀၂၁၈)

စာၾကြင္း – ဝင္းဦးက သူ႔ဆီမွာ ကိုယ္ပိုင္ အဲဒီ့စက္ရိွေတာ့ သူ႔ကားထဲက သူ႔အ႐ုပ္ေတြ (ထြက္လာတဲ့ သူ႔ပံုေတြ) မႀကိဳက္ရင္ အဲဒီ့ကတ္ေလးကိုပဲ သတ္သတ္ခတ္ခတ္ ျပန္႐ိုက္ၿပီး ညႇပ္ထည့္ပါသတဲ့။ ဓာတ္ရွင္စကားနဲ႔ေတာ့ အ႐ုပ္ေဖာက္လဲတယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ အဲလို အ႐ုပ္ေဖာက္လဲေလ့ရိွတာ ျမန္မာျပည္မွာ ဝင္းဦးတေယာက္တည္းသာ ရိွတယ္လို႔ မင္းသားႀကီး ေအာင္လြင္ (ဒါ႐ိုက္တာ စံေရႊေမာင္) က ေျပာျပဖူးခဲ့တယ္ မွတ္ပါတယ္။

ဓာတ္ပံု – အင္တာနက္က ယူထားတာပါ။ ဒါက 16 mm Negative တည္းျဖတ္စက္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္က 35 mm ပါ။ ပံု အလြယ္ရွာမေတြ႕လို႔ ဒါေလးပဲ ျပလိုက္ရပါတယ္။

ၿမိဳ႕ျပစ႐ိုက္၊ ေက်းလက္စ႐ိုက္

15 March 2018

IMG_20131028_090404ျဖစ္တည္မႈအဆင့္

ပ်ဥ္းမနားမဟာၿမိဳင္ေတာရ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက မိန္႔ၾကားခဲ့ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အရွည္ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ တီေကာင္နဲ႔ လိပ္ျပာက စ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။ (အျပည့္အစံု ဖတ္ခ်င္ရင္ https://atkbooks.com/2011/04/10/1667/ မွာ ႐ႈေတာ္မူ။)
ျဖစ္တည္မႈအဆင့္ (level of being) နဲ႔ အျမင္တို႔ အခ်ိဳးက်ေနမႈပါ။
တီေကာင္အတြက္ အျမင့္ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္မွ မရိွပါဘူး။ အေရာင္ဆိုတာလည္း တီေကာင္က အလင္းအေမွာင္ေလာက္ပဲ သိပါတယ္။ အဲေတာ့ လိပ္ျပာေလးေတြက ေရာင္စံု ပန္းေလးေတြ လွလိုက္တာလို႔ ေျပာရင္ တီေကာင္က ဘယ္လိုမွ နားလည္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြက ခုေတာင္မွ ဟိုေဖာ္သည္ေဖာ္ ဝတ္ထားတဲ့ မိန္းကေလးေတြေၾကာင့္ မုဒိန္းမႈေတြ ျဖစ္ရတာလို႔ ခံရသူကို အျပစ္ဖို႔ခ်င္တဲ့ ဉာဥ္နဲ႔ပါ။ အေရွ႕တိုင္းက စကၤာပူ၊ ဘန္ေကာက္၊ ခ်င္းမိုင္ေလာက္မွာတင္ပဲ ေပါင္ျဖဴျဖဴေတြ၊ အတြင္းခံ မပါတာေတြ၊ မေပၚ့တေပၚေတြ မျမင္ခ်င့္အဆံုးပါ။ ဘယ္သူကမွ မ်က္လံုး႐ိုင္းနဲ႔ ၾကည့္မေနပါဘူး။ သူတို႔ အဲလို ဝတ္လို႔ မုဒိန္းမႈေတြ ျဖစ္ရပါတယ္လို႔ ေျပာသံလည္း မၾကားဖူးဘူးခင္ဗ်။
မာမီရယ္ ရွာေပးကြယ္ ရည္းစားလိုခ်င္တယ္ဆိုၿပီး ၁၉၇၀ ျပည့္ေလာက္မွာ စတီရီယိုဆိုတဲ့ ဂီတသစ္လမ္းကို စေဖာက္ခဲ့သူထဲက တဦးျဖစ္တဲ့ တကၠသိုလ္ ထြန္းေနာင္ကို ကံခၽြန္ဆိုတဲ့ စာေရးဆရာက ၁၉၇၁ ခုႏွစ္မွာ စုတ္ျပတ္သတ္ေနေအာင္ ေဝဖန္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၃၄ ႏွစ္အၾကာမွာ ဆရာကံခၽြန္႔ကို အဲဒီ့ကိစၥ တကၠသိုလ္ထြန္းေနာင္က စာထဲမွာ ထည့္ေရးထားေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္က အသိေပးလိုက္ေတာ့ ဆရာကံခၽြန္က အဲတုန္းက ကိစၥကို ဝန္ခံစာ ျပန္ေရးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့စာမွာ အခု ေျပာေနတဲ့ ၿမိဳ႕စ႐ိုက္ ရြာစ႐ိုက္က ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ပါလာပါေတာ့တယ္။ (အက်ယ္ဖတ္လိုရင္ https://goo.gl/typXEC မွာ ရႈေတာ္မူ။)

ၿမိဳ႕စ႐ိုက္က်ျခင္း

ေနာက္ထပ္ ဆက္ေျပာရင္ေတာ့ ၿမိဳ႕စ႐ိုက္၊ ရြာစရိုက္က (လူ႔)ယဥ္ေက်းမႈလို႔ အလြယ္ ဘာသာျပန္ထားတဲ့ civilisation ေၾကာင့္ ေပၚလာတာလို႔လည္း ေျပာႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။
အရင္ေစာေစာပိုင္းက အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္ အဖန္ဖန္ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ ၿမိဳ႕က်ျခင္းလို႔။
Civil ဆိုတာ ၿမိဳ႕ျပေလ။ ၿမိဳ႕ျပဆန္လာတာေပါ့။ တနည္းေျပာရင္ ၿမိဳ႕သားလို ေနတတ္လာတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။
ကန္ေတာ့ပါရဲ႕ဗ်ာ၊ ယင္လံုအိမ္သာ သံုးတတ္လာတာဟာ ၿမိဳ႕က်လာတာ၊ civilised ျဖစ္လာတာပါ။ ေတာတိုးတာဟာ ေတာက်တာပါ။ အဲေလာက္ ႐ိုးစင္းပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခုေနာက္ပိုင္း ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ လိင္တူခ်င္းတပ္မက္သူေတြ၊ ကိုယ္အဂၤါခ်ိဳ႕ယြင္းသူေတြ၊ အသားမည္းသူေတြ၊ အရပ္ပုသူေတြကို ရယ္စရာ လုပ္ျပၿပီး အတင္းရယ္ခိုင္းေနတာဟာ ေတာက်တဲ့ စိတ္ဓာတ္ (uncivilised attitude) (မသိသားဆိုးရြားမႈ) ပါပဲ။ ေျပာရတာ သိပ္အားနာစရာ ေကာင္းလွေပမယ့္ လက္ေတြ႕က အဲလို ျဖစ္ေနတာပါ။
လူေတြ သိပ္စြဲေနတဲ့ ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲေတြဆိုရင္လည္း ကိုရီးယားေတြဟာ အင္မတန္ ယုတ္မာတဲ့လူေတြ၊ ႏိုင္လို႔ရတဲ့သူဆို အလြန္အင္မတန္ ဖိေထာင္းခ်င္တဲ့ လူေတြနဲ႔ ဇာတ္လမ္းဖြဲ႕ထားပါတယ္။ အဲဒီ့ ဇာတ္လမ္းတြဲ ေရးေန၊ ႐ိုက္ေနသူေတြ ေတာက်ေနတာပါ။
တကယ့္ ကိုရီးယားဇာတ္ကားေကာင္းေတြ၊ ကမၻာ့တန္းဝင္ကားေတြ အမ်ားႀကီး ရိွပါတယ္။ အဲဒါကို ႐ိုက္တဲ့သူေတြရဲ႕ ၿမိဳ႕က်မႈ (ယဥ္ေက်းသိတတ္လာမႈ)ပါပဲခင္ဗ်ား။
ဆရာမ ဝင္းဝင္းလတ္ရဲ႕ အမ်ိဳးသား စာေပဆုရ အခ်စ္၏ ေနာက္ဆက္တြဲ စာမ်က္ႏွာကို ရနံ႔သစ္မဂၢဇင္းမွာ အဲတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ခ်ီးက်ဴးစာ ေရးဖူးတယ္။ (အဲဒါေတာ့ ရည္ညႊန္းစရာ အသင့္ရိွမေနဘူးခင္ဗ်။)
ဆရာမရဲ႕ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ဇာတ္သေဘာအရ ဗီလိန္ (ဝါ) ကုန္း႐ုပ္ (ဝါ) လူဆိုး ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္သာ သိမ္းသြားတယ္။ ဆရာမက ကုန္း႐ုပ္ကို ဒဏ္ခတ္မသြားတာကို ခ်ီးက်ဴးတာ။ အဓိက ဇာတ္ေကာင္က သူ႔ဘာသာသူ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အားထုတ္သြားတယ္။ ကုန္း႐ုပ္ကို ဒဏ္ခတ္ဖို႔ မႀကိဳးစားခဲ့ဘူး။ သိပ္ကို ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္သေဘာနဲ႔ ဇာတ္ကို တင္သြားတာ။ ယဥ္ေက်းတာ၊ ၿမိဳ႕ဆန္တာပါ။ ၿမိဳ႕က်တာေပါ့ဗ်ာ။
အဲေတာ့ကာ ရြာသား ၿမိဳ႕သားဆိုတာထက္ uncivilised/civilised attitude (ၿမိဳ႕ျပဆန္တဲ့ စိတ္ဓာတ္၊ ၿမိဳ႕ျပမဆန္တဲ့ စိတ္ဓာတ္)က ပိုအေရးႀကီးပါလိမ့္မယ္။
ဆရာ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ရဲ႕ ညနက္နက္မွာ လထြက္ျခင္းမွာ ထင္ပါတယ္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ဖြဲ႕ထားတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက နယ္ၿမိဳ႕ (ေတာ) မွာပါ။ တေယာက္က ဆင္းရဲသား၊ တေယာက္က အေရးပိုင္သား (ထင္ပါတယ္)၊ စ႐ိုက္ေတြကို ကြဲေအာင္ ဆရာက ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အေရးပိုင္သားက ၿမိဳ႕ျပဆန္တဲ့ စ႐ုိက္နဲ႔၊ ဆင္းရဲသားေလးက ၿမိဳ႕ျပမဆန္ရွာဘူး။ သူတို႔ခ်င္း ခ်စ္ၾကတယ္။ ၿမိဳ႕ျပဆန္တဲ့ ကေလးက ေဖးမ လက္တြဲေခၚျပသြားခဲ့ဖူးပါတယ္။

အထိအေတြ႕ 

ေနာက္တခ်က္က exposure ေပါ့။ အထိအေတြ႕လို႔ ေျပာရမလား မသိဘူး။
ဒါလည္း ေျပာရင္ ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ၊ ႏိုင္ငံျခားမွာ ဘယ္ေလာက္ေနဖူးသလဲဆိုတာနဲ႔ မဆိုင္ျပန္ဘူး။ ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ၊ ႏိုင္ငံျခားမွာ အသက္ရွင္ ရပ္တည္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ မနည္း ကုပ္ကပ္႐ုန္းကန္ခဲ့ရသူ၊ မိလကၡဴလူတန္းစား ၾကားမွာ အသက္ဆက္ရသူနဲ႔ ေကာ္လာျဖဴေတြၾကားမွာ ရွင္သန္ရသူၾကားမွာ ကြာျခားေနတာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။
တေန႔က တေယာက္ ေရးထားတာေတြ႕မိတယ္။ ဇဏ္ခီတို႔၊ ခရစၥတီးနားခီတို႔ကို သူ မသိဘူး။ သူ သိတဲ့ Kyi က ၾကည္ပဲတဲ့။ ေရးထားသူဟာ ႏိုင္ငံျခားကို ခဏတျဖဳတ္ခရီး တခါမက ေရာက္ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမရိကန္ေတြနဲ႔ ထဲထဲဝင္ဝင္ ဆက္ဆံဖူးပံုမရဘူး။
ၿဗိတိသွ်၊ ေအာ္စီတို႔နဲ႔ေတာင္ မတူဘူး။ အေမရိကန္ေတြက ဗမာနာမည္ကို ပိုၿပီး အေခၚရခက္ေနပါတယ္။ ျမန္မာကို မိုင္အဲ(န္)မားလို႔ ခဲခဲယဥ္းယဥ္း ေခၚေနရတဲ့ဘဝ။ Chi လို႔ ေရးရင္ သူတုိ႔အတြက္ ခ်ီလို႔ နီစပ္ႏုိင္ေပမယ့္ Kyi ကို သူတို႔လံုးဝ အသံမထြက္တတ္ဘူး။ Phyo ဆိုတဲ့ မိန္းကေလးနဲ႔ တခါလာရင္ ၃ ပတ္ႏႈန္း ဆက္ဆံရ၊ တႏွစ္ကို ငါးေခါက္လာေနတာ ႏွစ္ႏွစ္ရိွၿပီျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္ဟာ ယေန႔ထက္တိုင္ ၿဖိဳးလို႔ မထြက္တတ္တဲ့အျပင္ ၿဖိဳးထက္ သက္တမ္း ၆ လေလာက္ ပိုၾကာၿပီး ဆက္ဆံခဲ့ရတဲ့ Nwe Nwe ကိုလည္း ခုခ်ိန္ထိ New New လုပ္ေနတုန္းပဲ။
အဲေတာ့ Kyi ကို ဟိုႏွစ္ေယာက္ ခီထားတာအတြက္ သူ႔နားထဲမွာ တမ်ိဳး ျဖစ္ေနတာ မဆန္းပါဘူး။ ဟိုႏွစ္ေယာက္ကလည္း ၾကည့္ရတာ ဗမာပရိသတ္ထက္ ႏိုင္ငံတကာကို မွန္းေနတာဆိုေတာ့ သူတို႔နာမည္ကိုေတာင္ ႏိုင္ငံတကာမႈျပဳလိုက္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ဗမာပရိသတ္ကလည္း အဲလိုေၾကာင့္ သူတို႔ကို ပိုစိတ္ဝင္စားႏိုင္တဲ့ marketing သေဘာလည္း ပါႏိုင္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ျပင္ပကမၻာနဲ႔ အထိအေတြ႕နည္းေတာ့ အဲဒီ့ နာမည္ကိစၥကိုပဲ စကားလုပ္ေျပာထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဘာမဟုတ္တာေလးေပမယ့္ အေတြ႕အထိနည္းမႈေၾကာင့္ ျဖစ္တည္မႈ အဆင့္အေပၚ ႐ိုက္ခတ္သြားပံု၊ ျဖစ္တည္မႈအဆင့္ေၾကာင့္ ႐ႈျမင္သံုးသပ္ရာမွာ အတိမ္အနက္ ရိွပံုကို ျပေနတဲ့ ဥပမာတခုလို႔ ထင္မိပါတယ္။
အဲေတာ့ ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္ ေျပာတဲ့ ရြာသား ၿမိဳ႕သား ကြဲျပားမႈသေဘာက ဆန္႔ထုတ္စဥ္းစားႏိုင္ေလ တဦးစီရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈအဆင့္ကို ျမႇင့္တင္ယူဖို႔ အတြက္ အက်ိဳးမ်ားေလလို႔ ယူဆမိပါတယ္။

ဘယ္မွာေနေန ဘယ္မွာဖြားဖြား

ရြာမွာေနျခင္း ၿမိဳ႕မွာေနျခင္းထက္ နာယူလိုျခင္း၊ သင္ယူလိုျခင္း၊ မိမိရဲ႕ အသိဉာဏ္အဆင့္ကို ျမႇင့္လိုျခင္းတို႔က ပိုအေရးႀကီးတာလည္း မွန္ပါတယ္။ တံဆိပ္ေတြထက္ အႏွစ္သာရကို ပိုဂ႐ုစိုက္သင့္တယ္လို႔ ေျပာလိုရင္းပါ။
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မႏၲေလးမွာ ေမြးတယ္ဆို႐ံုသာ ေမြးၿပီး ဟိုး ေဝးလံသီေခါင္လွတဲ့ ကယားျပည္နယ္၊ ေလာပိတအလြန္ ေလာဓေလ့ဆိုတဲ့ ေက်းရြာေလးမွာ လူျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။ ဒါေပမယ့္ စာသိပ္ဖတ္တဲ့ မႏၲေလးသူ ေမေမရဲ႕ ပ်ိဳးေထာင္မႈေၾကာင့္ အသိအျမင္ေတြ ပြင့္လင္းခဲ့ရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စာကို ဘိန္းစြဲသလို စြဲၿပီး တအားဖတ္ခဲ့တဲ့ အတြက္၊ ကံအားေလ်ာ္စြာ အဂၤလိပ္လိုေတြပါ အ႐ူးအမူး ဖတ္ႏိုင္လာတဲ့အတြက္ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ဆိုးႀကီးမွာ လူျဖစ္ရလင့္ကစား ျပင္ပကမၻာရဲ႕ သေဘာကို ေစာေက်ာခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ နားလည္သေဘာေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။
ဒါ့အျပင္ ကၽြန္ေတာ့္ငယ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က အဂၤလိပ္အစိုးရ လက္ထက္မွာ ဝန္ႀကီးအဆင့္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူရဲ႕ ေျမးျဖစ္ေနပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အမူအက်င့္ေတြ၊ လူေနမႈပံုစံေတြဟာ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ႀကီးမွာေတာင္မွ အင္မတန္ ထူးျခားလို႔ ေနပါတယ္။ မိဘနဲ႔ သားသမီး ဆက္ဆံပံု၊ လူေတြကို အယုတ္အလတ္ အျမတ္မေရြး ေလးေလးစားစား ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ေျပာဆိုဆက္ဆံပံု၊ အရာရာကို ဖတ္႐ႈဆင္ျခင္ၾကပံု၊ ယုတ္စြအဆံုး စစ္တုရင္ ကစားတာကိုေတာင္မွ စာအုပ္ႀကီးငယ္ အသြယ္သြယ္ကို ဖတ္႐ႈေလ့လာၾကပံု၊ စားေသာက္ေနထိုင္ပံုေတြကို ရင္သပ္႐ႈေမာခဲ့ရဖူးပါတယ္။ တဆက္တည္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ဟာ အေတာ့္ကို ႐ိုင္းေနေသးမွန္းလည္း ရိပ္စားမိလာပါတယ္။

အ႐ိုင္းနဲ႔ အယဥ္

ခ်ဳပ္လိုက္ရင္ေတာ့ ႐ိုင္းတယ္ဆိုတာဟာ ယဥ္တာကို မျမင္ဖူးေသးသမွ်၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ယဥ္တာကို ျမင္ပါလ်က္ကနဲ႔ သင္ယူမွတ္သားေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္လိုစိတ္ မရိွေသးသမွ် ကိုယ့္ဆီမွာ အျမစ္တြယ္ေနႏိုင္တဲ့ အမူအက်င့္ တခုျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ေက်းလက္စ႐ိုက္ရယ္လို႔ပဲ အလြယ္ေျပာလိုက္တာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ေက်းလက္စ႐ိုက္ေတြ ရိွခဲ့ဖူးတာ၊ ၾကြင္းက်န္ေနေသးတာ ဝန္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္သားသမီးေတြ၊ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြမွာေတာ့ ၿမိဳ႕ျပစ႐ိုက္ေတြ ကိုယ္စီကိုယ္စီနဲ႔ ကမၻာကို ရင္ေပါင္တန္းႏိုင္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေဇာအဟုန္နဲ႔ သည္စာကို ေရးလိုက္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတိုင္း လက္ခံရမယ္လို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မတိုက္တြန္းရဲသလို တိုက္လည္း မတိုက္တြန္းအပ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေဆြးေႏြးတာေလးကို တခ်က္ေလာက္ ၿငိမ္ၿပီးဆင္ျခင္ၾကည့္၊ မေသခ်ာရင္ ျပန္ဖတ္ရင္းက အဖန္ဖန္ ျပန္ဆင္ျခင္ၾကည့္ၿပီး လက္ခံသင့္မွ လက္ခံပါ။ လက္မခံသင့္ဘူး ယူဆရင္လည္း ပစ္ပယ္လိုက္ပါခင္ဗ်ား။
အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၁၄၀၃၁၈)

ေပတံရဲ႕ အေလးခ်ိန္၊ ေပတံရဲ႕ ဖိစီးမႈ

21 November 2017

နိဒါန္း

aid100079-v4-728px-Use-a-Ruler-Step-14မိခင္က လင္သားအေပၚ မေက်ခ်မ္းႏိုင္တဲ့စိတ္နဲ႔ သားသမီးေလးေတြ ဖခင္အေပၚ မေကာင္းျမင္ေအာင္ နိစၥဓူဝ စည္း႐ံုး ေဆာ္ၾသမႈမ်ားေၾကာင့္ ဖခင္အေပၚ လိုသည္ထက္ပိုၿပီး အျမင္လြဲတတ္တဲ့အေၾကာင္းကို လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္က ကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ “ပံုရိပ္ပ်က္”ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ပါ။ အဲဒါေလးကို စာအုပ္မ်က္ႏွာစာ လူမႈကြန္ရက္မွာ ျပန္တင္လိုက္တဲ့အခါ သမီးတေယာက္က ေမးခြန္းထုတ္လာပါတယ္။

“မယားငယ္ယူတဲ့ အေဖဆိုရင္ေရာ ဘယ္လို လုပ္မလဲ။ အေဖ့အေပၚ ခါးခါးသီးသီးျဖစ္ေနတဲ့ ရင္ထဲက အစိုင္အခဲကို ေခ်ဖ်က္ဖို႔ အားထုတ္သင့္ပါသလား”တဲ့။

သူ႔ေမးခြန္းက လြယ္လြယ္ေလးေပမယ့္ အင္း၊ ဟင့္အင္းလို႔ တန္းေျဖလို႔ ရတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ထည့္စဥ္းစားစရာ အခ်က္အလက္ေတြ ရိွေနပါတယ္။

ပထမအခ်က္ – ဖေအဆိိုတာကို ဘယ္လို အနက္ဖြင့္ဆိုပါသလဲ

ဖခင္၊ ဖေအ၊ အေဖစသျဖင့္ ေျပာေနၾကတဲ့ ဖေအဆိုတာ ဘာကို ေခၚတာပါလဲလို႔ အရင္ဆင္ျခင္ဖို႔ လိုမယ္ထင္ပါတယ္။ သိပ္ကို တိက် ရွင္းလင္းတဲ့ အေျဖကေတာ့ “မိိမိမည္ေသာ သေႏၶသားအား မိမိ မိခင္၏ ဝမ္းၾကာတိုက္ထဲတြင္ တည္လာေစသည့္ ဖိုမ်ိဳးေစ့ကို ခ်ေပး (သည္ဟုယူဆရ) သူ”ဟာ ဖေအပါပဲ။

သည္ေနရာမွာ “(သည္ဟုယူဆရ)”ဆိုတာကို လက္သည္းကြင္းနဲ႔ ထည့္ထားပါတယ္။ မေအ့ဆီမွာ ဖိုမ်ိဳးေစ့ကို အမွန္တကယ္ ခ်ေပးခဲ့သူလည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို သူ႔မ်ိဳးေစ့ပါလို႔ အေမက သိစိတ္နဲ႔ျဖစ္ေစ၊ မသိစိတ္နဲ႔ျဖစ္ေစ “အတတ္စြဲသူ”လည္း ျဖစ္ႏိုင္လို႔ အစြန္းမေရာက္ေအာင္ သည္စာသားကို ထည့္ထားလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲေတာ့ကာ ဖေအဆိုတဲ့အထဲမွာ မိခင္ရဲ႕ အလိုမတူဘဲ မိခင္ရဲ႕ကာမကို အဓမၼရယူခဲ့သူ မည္သူမဆိုလည္း ပါဝင္ေနႏိုင္တာ အမွန္ပါပဲ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အဲဒီ့လူဟာ “ဖခင္”ပါပဲ။

သည္ကေန ဆက္စဥ္းစားလိုက္မယ္ဆိုရင္ “ဖခင္”ဆိုတာဟာ ေမြးဖြားလာသူ ရင္ေသြးရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မႈမဟုတ္ဘဲ သဘာဝက ေပးအပ္လိုက္တဲ့ မလႊဲမေရွာင္သာ ေတာ္စပ္သူဆိုတဲ့ အခ်က္က ထင္ရွားေနပါလိမ့္မယ္။ တနည္းေျပာရင္ ဖခင္ေကာင္း ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္မယ္၊ မျဖစ္ခ်င္လည္း မျဖစ္ဘူူး၊ ဖခင္တာဝန္ေက်ခ်င္လည္း ေက်မယ္၊ မေက်ခ်င္လည္း မေက်ဘူး၊ ေတာ္ခ်င္လည္း ေတာ္မယ္၊ ညံ့ခ်င္လည္း ညံ့မယ္၊ အတူေနခ်င္လည္း ေနမယ္၊ မေနခ်င္လည္း မေနဘူး၊ ကိုယ့္အေမနဲ႔ တည့္ခ်င္လည္း တည့္မယ္၊ မတည့္ခ်င္လည္း မတည့္ဘူး။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ေနေန သူဟာ ကိုယ့္အေဖဆိုတာေတာ့ ျပ႒ာန္းၿပီးသားပါ။

ဒုတိယအခ်က္ – ဖေအဆိိုတာ ဘာ သက္ရိွသတၱဝါအမ်ိဳးအစားလဲ

ေသခ်ာတာကေတာ့ ဖေအဟာ ေခြး၊ ဝက္၊ ႏြား မဟုတ္ပါဘူး။ “လူ”စင္စစ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို ဘာ့ေၾကာင့္ ဒုတိယအခ်က္မွာ ထားရတာလဲဆိုေတာ့ ဘယ္ဖေအမွ “ဘုရား၊ ရဟႏၲာ၊ သူေတာ္စင္” မဟုတ္ဘဲ သာမန္ “ပုထုဇဥ္ လူသားစစ္စစ္”သာ ျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္ႏိႈးေဆာ္ခ်င္လို႔ပါပဲ။

တနည္းေျပာရင္ေတာ့ ဘယ္ဖေအမွ စင္းလံုးမေခ်ာႏိုင္ပါဘူး။ ႐ုပ္ေခ်ာခ်င္မွ ေခ်ာမယ္၊ ဗလေတာင့္ခ်င္မွ ေတာင့္မယ္၊ အရပ္ျမင့္ခ်င္မွ ျမင့္မယ္၊ အသားလတ္ခ်င္မွ လတ္မယ္၊ စိတ္ထား ျဖဴခ်င္မွွ ျဖဴမယ္၊ သိမ္ေမြ႕ခ်င္မွ သိမ္ေမြ႕မယ္၊ ႏႈတ္ခ်ိဳခ်င္မွ ခ်ိဳမယ္။ ဒါ အားလံုး သိၿပီးသားေပမယ့္ သတိလစ္လစ္ေနတတ္တာမ်ိဳးေတြမို႔ ျပန္အစထုတ္ရတာပါ။

မေအ့မွာ အနာအဆာေတြ ရိွသလို ဖေအ့မွာလည္း ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြ အားနည္းခ်က္ေတြ ရိွေနမွာ ဘယ္လိုမွ မလြဲပါဘူး။ အဲဒါကို လူတိုင္း သားသမီးတိုင္း လက္ခံႏိုင္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။

တတိယအခ်က္ – ကိုယ့္ေပတံ ဘယ္က ရလာတာလ

လူတိုင္းဟာ ေမြးလာတုန္းက အျဖဴထည္ေလးေတြပါ။ လက္ဦးဆရာျဖစ္တဲ့ မိခင္နဲ႔ ဖခင္အပါအဝင္ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလ့က်င့္ပ်ိဳးယူမႈေၾကာင့္ ဘာသာစကားေတြ တတ္ေျမာက္လာတယ္၊ အမွား အမွန္ဆိုတဲ့ “သတ္မွတ္ခ်က္”တစံုတရာကို ခြဲျခားတတ္လာပါတယ္။ အစဥ္အလာေတြ၊ ႐ိုးရာဓေလ့ထံုးတမ္းေတြ၊ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈေတြက ကိုယ့္ကို ပံုေဖာ္ယူတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္အေပၚမွာ အမ်ားႀကီး လႊမ္းမိုးထားပါတယ္။

အလြယ္ဆံုး ဥပမာ ေပးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဖေအ၊ မေအကိုျဖစ္ေစ၊ ကိုယ့္ထက္အႀကီးကိုျဖစ္ေစ “နင္”နဲ႔ “ငါ”နဲ႔ ေျပာျခင္းဟာ ဗမာလူမ်ိဳး အတြက္ မွားပါတယ္။ မေျပာအပ္တဲ့ အသံုးအႏႈန္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေပါက္ေဖာ္ေတြ၊ အေနာက္တိုင္းသားေတြအတြက္က်ေတာ့ ဘာမွကို ျပႆနာ မရိွပါဘူး။ အႀကီးကိုလည္း ယူ၊ အငယ္ကိုလည္း ယူ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း အိုင္ေနတာပဲ။ အဲဒီ့အတြက္ ဘယ္သူမွွားတယ္လို႔ ေျပာလို႔ မရပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ အမွား အမွန္ဆိုတဲ့ “သတ္မွတ္ခ်က္”တစံုတရာလိ႔ု ေရးလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ့္ အမွွား၊ အမွန္၊ ပရမတ္သေဘာမဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္အယူနဲ႔ကိုယ္ အမွန္မွတ္ေနၾကတဲ့ ပညတ္သေဘာကို ျမင္ေစခ်င္လို႔ပါ။

အလားတူပဲ၊ တလင္တမယား စနစ္ကို အားေပးတဲ့ ဘာသာတရားနဲ႔ လူ႔ေဘာင္ရိွသလို အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ဘာအကန္႔အသတ္မွ မရိွတဲ့ ဘာသာတရားနဲ႔ လူ႔ေဘာင္လည္း ရိွပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ တလင္တမယားစနစ္ကို အားေပးတယ္ဆိုတဲ့ ျပ႒ာန္းခ်က္ မေတြ႕ဖူးသလို ဗမာ့ဓမၼသတ္မွာ “မယားခိုးမႈ”နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေရးထားတာဆို ရွင္းပါတယ္။ “သူ႔လင္ႏွင့္ၾကံဳ၊ တံခါးခံု၊ လြတ္႐ံု ေက်ာ္၍ ေျပး”လို႔ သတ္မွတ္ထားတာပါ။ ဆိုလိုတာက သူတပါး မယားနဲ႔ က်ဴးလြန္လို႔ လင္ေရာက္လာတဲ့အခါ အိမ္ေရွ႕ တံခါး ခါးပန္းကို ေက်ာ္ေအာင္ ေျပးႏိုင္တာနဲ႔ အေရးယူလို႔ မရေတာ့ပါဘူးတဲ့ဗ်ား။ အဲဒါ ဓမၼသတ္ထဲမွာ ပါတာပါ။

အခု ဗမာျပည္မွာ သံုးေနတဲ့ “မယားခိုးမႈ”ပါဝင္ေသာ ျပစ္မႈဆိုင္ရာဥပေဒ (ရာဇသတ္ႀကီး)ဟာ တလင္တမယားစနစ္ကို ဘာသာေရး အရ အထူးအားေပးတဲ့ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ နယ္ခ်ဲ႕ ၿဗိတိသွ်ေတြ ေရးဆြဲခဲ့တာကို ႏွစ္ေပါင္း တရာေက်ာ္လာတဲ့တိုင္ မျပင္ႏိုင္ၾကေသးလို႔ အတည္ျဖစ္ေနတာပါ။ တကယ္က ဗမာ့ဓမၼသတ္နဲ႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ဆန္႔က်င္ေနပါတယ္။

အဲဒါေတြက သမိုင္းနဲ႔ ခ်ီေနလို႔ ေဝးတယ္ဆိုရင္ေတာင္ တခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေတြမွာဆိုရင္ အရြယ္ေရာက္သူအခ်င္းခ်င္းၾကား အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္မႈနဲ႔ တျခားလိင္ပိုင္ဆိုင္ရာ ျပဳက်င့္မႈမ်ားကို ရာဇဝတ္ေၾကာင္းအရ အေရးယူတာေတြကို ပယ္ဖ်က္ေနၾကပါၿပီ။ ကိုယ္ေရး ကိုယ္တာ ကိစၥေတြကို ျပစ္မႈအျဖစ္ သတ္မွတ္စရာ မလိုဘူးလို႔ သေဘာေပါက္လာၾကလို႔ပါပဲ။ အရက္၊ ေဆးလိပ္၊ မူးယစ္ေဆး စတာေတြဟာ က်န္းမာေရးအတြက္ မေကာင္းဘူး၊ ဒါေပမယ့္ အရြယ္ေရာက္သူ တဦးအေနနဲ႔ သူ႔သေဘာနဲ႔သူ ေသာက္သံုးတာဟာ ျပစ္မႈအျဖစ္ မသတ္မွတ္သင့္ဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆပါ။

အဲေတာ့ ဆင္ျခင္တံုတရားရိွွတဲ့ လူတိုင္းအေနနဲ႔ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ အေသဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ေပတံကို ျပန္ဆန္းစစ္ဖို႔ လိုမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ေပတံက မွန္ရဲ႕လား။ ကိုယ့္စံနဲ႔ ကိုယ္ ဟုတ္သလို ရိွေပမယ့္၊ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္ႏိုင္တယ္လို႔ ျမင္လာမယ္ဆိုရင္ အျမင္ေတြ ပိုပြင့္လာႏိုင္ပါတယ္။

မူလ ေမးခြန္းနဲ႔ ျပန္ဆက္စပ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဖေအ မယားငယ္ယူတာ မွားတယ္၊ မွန္တယ္လို႔ သတ္မွတ္တဲ့ ကိုယ့္ေပတံကေရာ ဘယ္ေလာက္အတိုင္းအတာအထိ မွန္တယ္လို႔ အာမခံႏိုင္တဲ့ ေပတံအမ်ိဳးအစားလဲ။ ဆင္ျခင္ၾကည့္သင့္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။

တျခား ဆင္ျခင္စရာေတြ

ဖေအက မယားငယ္ ယူတာေတာ့ မွန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္အပါအဝင္ တျခားသားသမီီးေတြအေပၚနဲ႔ အေမ့အေပၚမွာ အေဖ့ရဲ႕ သေဘာထားက ဘယ္လို ရိွသလဲ။ အေမနဲ႔ အဆင္မေျပေပမယ့္ အေဖက ကိုယ္တို႔ေတြအေပၚ ဘယ္လို သေဘာထားသလဲ။ ဖခင္တေယာက္အေနနဲ႔ ခ်စ္ခင္ယုယမႈ၊ ေကၽြးေမြးျပဳစုမႈ၊ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို သူစြမ္းႏိုင္သေလာက္ ျဖည့္ဆည္းမႈေတြကေရာ ဘယ္လို ရိွသလဲ။

မေအနဲ႔က အဆင္မေျပဘူး၊ မယားငယ္နဲ႔က အဆင္ေျပေနတယ္။ မေအနဲ႔ မယားငယ္ကိစၥ စကားမ်ားတိုင္း ကိုယ္ေတြကိုပဲ မဲရန္ရွာတတ္၊ ေမာင္းမဲတတ္၊ ႏွိပ္စက္တတ္တဲ့ အေဖမ်ိဳးဆိုရင္ မုန္းပလိုက္စမ္းပါ။ နာက်ည္းလိုက္စမ္းပါလို႔ အားေပးရင္ မွန္ႏိုင္ပါတယ္။

ဒါမွွမဟုတ္လည္း မယားငယ္ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားၿပီး မယားငယ္နဲ႔ ေပါက္ဖြားတဲ့ သားသမီးေတြကိုသာ အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ ဖေအမ်ိဳးဆိုရင္လည္း မုန္းလို႔၊ နာက်ည္းလို႔ မမွားႏိုင္ဘူး ထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္အေမကို အလိုမတူဘဲ အဓမၼျပဳက်င့္ခဲ့ရာက ကိုယ့္ကို သေႏၶတည္ေစခဲ့တဲ့ မုဒိမ္းေကာင္ လူရမ္းကားက ဇီဝေဗဒသေဘာအရသာ ကိုယ့္ဖေအ လာျဖစ္ေနတာမ်ိဳးနဲ႔ မနီး႐ိုးစြဲမို႔ နာက်ည္းခြင့္ ရိွတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။

အရပ္ပ်က္ျဖစ္ေနေန မေအဟာ မေအပဲ

မေအလုပ္သူဟာ အက်င့္စာရိတၱပ်က္ျပားေနပါေစ၊ ကိုယ့္ဆီမွာ အေမ့ေက်းဇူးေတြ ရိွေနတာမို႔ မေအဟာ မေအပါပဲဆိုတဲ့ အယူအဆ တခု ရိွပါတယ္။

 

အဲဒါနဲ႔ ဖေအနဲ႔ကိုေတာ့ မခ်ိန္ထိုးသင့္ဘူးလို႔ ယူဆမိတယ္ခင္ဗ်။ ဆိုလိုတာက ဘာႀကီးပဲ ျဖစ္ေနေန၊ ဖေအဟာ ဖေအပဲလို႔ေတာ့ ညီီမွ်ျခင္း ခ်လို႔ သင့္မယ္ မထင္ပါဘူး။

အဲဒါက ဇီဝေဗဒသေဘာအရပါပဲ။ လူသားတေယာက္ျဖစ္လာေရးမွာ ဖိုမ်ိဳးေစ့ခ်သူ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေယာက္်ားေတြဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ ေသြးသားဆႏၵကို မထိန္းႏိုင္လို႔ က်ဴးလြန္ၾကတာပါ။ အဲဒီ့ကမွ သေႏၶသားရယ္လို႔ ျဖစ္လာတဲ့အခါ အဲဒီ့ေယာက္်ားဟာ ခႏၶာကိုယ္ထဲက ဘာကိုမွ စိုက္ထုတ္ရင္းႏွီးရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မေအမွာသာ သူ႔ရဲ႕ ဝမ္းၾကာတိုက္ကို ၉ လတာေပးအပ္ထာရသလို မအီမသာ ေဝဒနာေပါင္းစံုကို ကိုးလလံုး ခံစားရသလို ေမြးဖြားခ်ိန္မွာ မခ်ိမဆံ့နာက်င္ျခင္းမ်ားအထိ စိုက္ထုတ္ ရင္းႏွီးထားခဲ့လို႔သာ ကိုယ္ဆိုတဲ့ လူသားေလး ျဖစ္လာရျခင္းပါပဲ။ အဲဒီ့ ဒုကၡကို ဖေအေတြဟာ သညာသိနဲ႔သာ နားလည္ႏိုင္ၿပီး တကယ့္တကယ္ ကိုယ္ခ်င္းစာေပးႏိုင္ဖို႔ အလြန္ခက္ခဲလွပါတယ္။ သည္အတြက္ ကိုယ္လူျဖစ္လာေရးမွွာ မေအ့ေက်းဇူးက ျမင့္မိုရ္ေတာင္ဆိုရင္ ဖေအ့ ေက်းဇူးက ဆီးေစ့ေလာက္သာ ရိွပါတယ္။

ကိုယ္ေမြးဖြားၿပီး ေနာက္ပိုင္း ကိုယ့္ကို လူတန္းေစ့ ေနႏိုင္စားႏိုင္၊ လူလားေျမာက္ႏိုင္ေရးအတြက္ ဖေအ့ရဲ႕ ပံ့ပိုးမႈေတြ ရိွခဲ့ရင္ေတာ့ အဲဒီ့ ေက်းဇူးကို သတိထားရမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။

နိဂံုး

ကၽြန္ေတာ္အပါအဝင္ လူသားအားလံုးလို႔ မဆိုႏိုင္သည့္တိုင္ အမ်ားစုဟာ ငယ္ဘဝရဲ႕ ႐ိုက္ခတ္မႈေတြ၊ ခံစားခ်က္ေဝဒနာေတြ တနင့္တပိုးကို ရင္ဘတ္ႀကီးတလံုးနဲ႔ ထမ္းပိုးရင္း ဘဝခရီးကို ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကသူမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးလွာတဲ့ ကေလးမေလးနဲ႔ တထပ္တည္း တူခ်င္မွ တူမွာျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးမွာလည္း မုန္းတီးမႈ၊ စက္ဆုပ္မႈ၊ နာက်ည္းမႈ ခံစားခ်က္ အသကနဲ႔ ရိွေနၾကပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သားတေယာက္အျဖစ္လည္း ခံစားခဲ့ရဖူးသလို ဖေအတေယာက္ေနရာမွာလည္း ေနေနခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ နား တိုင္လာခဲ့ပါၿပီ။ သည္အတြက္ ေဝဒနာစံုနဲ႔လည္း ရင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ သည္အခါမွာ ေသခ်ာတာ တခုကေတာ့ အဲဒီ့ ေဝဒနာေတြကို လႊတ္ခ်ႏိုင္တာနဲ႔အမွ် ေနရတာ ပိုလို႔ ေပါ့ပါးလာတာပါပဲ။ မလႊတ္ခ်ႏိုင္ေသးသမွ်၊ ကိုယ္က ထမ္းပိုးထားသမွ် ေလးလံ ဖိစီးေနမွာလည္း မလြဲပါဘူး။

အဲသလို လႊတ္ခ်ႏိုင္၊ လႊတ္ခ်တတ္ဖို႔အတြက္ ပထမဆံုး လႊတ္ခ်သင့္တဲ့အရာကေတာ့ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ဆုပ္ထားမိတဲ့ ေပတံမ်ား ျဖစ္ေလမလားဆိုတာကို ေလးေလးနက္နက္ ေတြးေနမိရပါတယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ – ၂၁၁၁၁၇)  

 

 

 

 

 

 

 

 

ဘဝတေကြ႕ တညေတြ႕လိုက္ဖူးသူတဦး

9 November 2017

ၾကားဖူးသူ

ဆရာ မင္းသစ္ ကြယ္လြန္တိမ္းပါးသြားေၾကာင္း သတင္းေတြ တက္လာသည္။ စာအုပ္မ်က္ႏွာစာကို မခြာႏိုင္သည့္အေၾကာင္းေတြထဲမွာ သည္လို သတင္းပလင္းေတြ သိရျခင္းလည္း ပါေနပါေတာ့သည္။

ဆရာမင္းသစ္ကို ဘိုင္အိုမင္းသစ္အျဖစ္ စတင္ ၾကားဖူးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ခုႏွစ္ေတြေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘြဲ႕ရၿပီးခ်ိန္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၄၀ နီးပါးက ျဖစ္မလား မသိ။ ေခတ္ေပၚသီခ်င္းေတြထဲမွာ ဇီဝေဗဒ သင္ခန္းစာေတြကို စာသားအျဖစ္ ထည့္သြင္းၿပီး အေခြထုတ္ခဲ့ဖူးသည္ကိုကား မွတ္မိေနပါသည္။

ေနာက္ သူ႔ဝတၳဳတိုေလးေတြကို မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေလးေတြေပၚမွာ ရံဖန္ရံခါ ေတြ႕ရသည္။ စာေရးေကာင္းသူ၊ ဝတၱဳတို အေရးေကာင္းသူအျဖစ္ သတိထားမိခဲ့ပါသည္။ သည္ေလာက္ပါပဲ။

ႏႈတ္ဆက္သူ

လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ကၽြန္ေတာ့္သမီးႏွင့္သားတို႔ ေမၿမိဳ႕မွာ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစားေနစဥ္က ရန္ကုန္မွ အစ္မႀကီးတဦးက ဆရာမင္းသစ္၏ အမ်ိဳးသမီးထံ သူ႔စာအုပ္လက္ေဆာင္ လူၾကံဳပါးလိုက္ေတာ့ ဆရာမင္းသစ္၏ ေမၿမိဳ႕မွ ေနအိမ္ကို သြားခဲ့ဖူးသည္။ စာအုပ္ကို ဆင္းေပးသူက ကၽြန္ေတာ့္အိမ္သူျဖစ္သျဖင့္ ဆရာမင္းသစ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွင့္ ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္႐ံုျဖင့္ ၿပီးသည္။ ဆရာတို႔က အိမ္ထဲသို႔ ဝင္ရန္ ဖိတ္ေသာ္လည္း မဝင္ျဖစ္ခဲ့ပါ။ ဆရာတို႔ အိမ္ထဲမွာ တျခားဧည့္သည္ေတြကိုလည္း ျမင္လိုက္မိေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။

ထိုအစ္မႀကီးကပင္ ေနာက္တႀကိမ္ လူၾကံဳပါးျပန္သျဖင့္ ေနာက္တႏွစ္မွာ ေနာက္တေခါက္ ေရာက္သြားျပန္သည္။ သည္တႀကိမ္တြင္ သူ႔အိမ္သို႔ မဟုတ္ဘဲ သူ႔ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား စာသင္ေက်ာင္းသို႔ ျဖစ္သည္။ သူလည္း မရိွ၊ သူ႔ဇနီးလည္း မရိွ။ ေက်ာင္းမွာပဲ ေပးစရာ ရိွတာ ေပးထားခဲ့ရပါသည္။

ဆံုရသူ

လူခ်င္း ေတ့ေတ့တင္တင္ ဆံုျဖစ္သည္မွာ ၂၀၁၆ ဇန္နဝါရီမွ ျဖစ္သည္။ ႏို္ဘယ္ျမန္မာ စာေပပြဲေတာ္တြင္ ျဖစ္သည္။ ဆရာျမတ္ခိုင္၏ ေက်းဇူးဟုပင္ ဆိုရပါမည္။ ရွင္းပါမည္။

သာမန္အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အိမ္တြင္းပုန္းျဖစ္ပါသည္။ အေၾကာင္းကိစၥမရွိဘဲ အျပင္ထြက္ခဲလွသည္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခရီးယာယီကလည္း အတန္မ်ားသည္။ တႏွစ္၏ သံုးပံုတပံုေလာက္က အိမ္မွာ မရိွဘဲ တျခား ၿမိဳ႕ရြာမ်ားသို႔ ေရာက္ေနတတ္ပါသည္။

ေနာက္တခ်က္မွာ ငယ္စဥ္ကတည္းက ယေန႔ထက္တိုင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ သိပ္မထိုင္တတ္ျခင္းပင္တည္း။ ယခင္ လခစားဘဝတုန္းကေတာ့ ႐ံုးထဲမွာ ဧည့္ခံလို႔ မေကာင္းသျဖင့္ ႐ံုးေဘးက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္တတ္ခဲ့ဖူးသလို အလုပ္သေဘာအရ ဟိုလူႏွင့္ေသာက္၊ သည္လူႏွင့္မူး လုပ္ခဲ့ရဖူးေသာ္လည္း လခစား ဘဝက ကၽြတ္ေသာအခါ ထိုအေလ့မွာလည္း အလိုလို ေပ်ာက္သြားခဲ့ပါေတာ့သည္။

သည္ေတာ့  ဘယ္သူႏွင့္မွ မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ေခ်။ ငယ္ဘဝက ႐ိုက္ခတ္ထားေလေသာ ပင္ကိုစ႐ိုက္ကလည္း တေယာက္တည္းပင္ ေနတတ္ႏွင့္ၿပီးျဖစ္ေလရာ ကိုယ့္သီးျခားကမၻာေလးထဲမွာ ကိုယ့္ဘာသာ သာယာေနျမဲလည္း ျဖစ္ေလသည္။

ႏိုဘယ္စာေပပြဲေတာ္အတြက္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးကို တာဝန္ယူထားေသာ ဆရာျမတ္ခိုင္က လွမ္းဆက္သြယ္ေသာ အခါတြင္မူ ကၽြန္ေတာ္ လုိလိုလားလားပင္ ပါဝင္ဝိုင္းဝန္းျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဒါလည္း ကၽြန္ေတာ့္ ပင္ကို စ႐ိုက္ဟုပင္ ဆိုရမည္ထင္သည္။ ဘယ္သူေခၚေခၚ မျငင္းတတ္ေသာ စ႐ိုက္ကို ဆိုလိုပါသည္။

ဆရာျမတ္ခိုင္၏ အစီအစဥ္မ်ားက ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းသည္။ စာေရးဆရာ၊ ဆရာမေတြ၏ ေတးသ႐ုုပ္ေဖာ္ အစီအစဥ္ေတြက အဓိကျဖစ္သည္။ ေတးသ႐ုပ္ေဖာ္ျဖစ္သျဖင့္ သီခ်င္းကို ႀကိဳသြင္းၿပီး သီခ်င္းဖြင့္ သ႐ုပ္ေဖာ္ၾကသည္ မွန္ေသာ္လည္း စာေရးဆရာ၊ ဆရာမမ်ား ကိုယ္တိုင္ သီဆို အသံသြင္းထားသည္မ်ားကို ဖြင့္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

ဆရာမင္းသစ္က တြံေတးသိန္းတန္၏ နာမည္ေက်ာ္ အသီးတရာ၊ အညႇာတခု သီခ်င္း အဖြင့္ကို ဟဲသည္။ အဖြင့္ စကားေျပာေလးလည္းပါသည္။ တြံေတးသိန္းတန္ကို လြမ္းရေလာက္ေအာင္ ဆရာမင္းသစ္၏ ဟန္ပန္ မင္ေမာင္းက ညက္ေညာလွေပသည္။ သီခ်င္းကို စဆိုလိုက္ခ်ိန္တြင္ ဟာ… ေကာင္းလွေခ်လား ျဖစ္သြားခဲ့ရပါသည္။

ထိုပြဲကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဆရာမင္းသစ္ႏွင့္ လူခ်င္း စ စကားေျပာဖူးသြားပါသည္။ ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ စာတပုဒ္ကို အမွတ္ထင္ထင္ ေျပာသည္။ (ဘယ္စာမွန္း မမွတ္မိေတာ့ပါ။) ေနာက္တႀကိမ္မွာ ဆရာက သူ႔စာအုပ္တအုပ္ကို ေပးသည္။ သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ကိုလည္း ေပးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာႏွင့္ တရက္ ဆံုမည္ဟု ျပန္ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ဆရာေပးလိုက္ေသာ စာအုပ္ကို ဖတ္အၿပီးမွာ ဆရာ့ ျဖတ္သန္းမႈေတြကို သိရသည္။ ထိုစာအုပ္ထဲမွ ပထမဆံုး အပုဒ္မွာ ဆရာႏွင့္ တြံေတးသိန္းတန္တို႔ တညေသာအခါ အင္းလ်ားကန္ေစာင္း ေမွာင္ႀကီး မည္းႀကီးထဲမွာ အရက္ေသာက္ရင္း ေမတၱာမီးအိမ္သီခ်င္းအား တြံေတးသိန္းတန္ ေရးဖြဲ႕ခဲ့ပံုေလး ျဖစ္ပါသည္။

တညတာ

ထို စာေပပြဲေတာ္ဲအၿပီး မေရွးမေႏွာင္းတြင္ ဆရာႏွင့္ အမွန္တကယ္ ဆံုျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ အင္းလ်ားလမ္းက ဟက္ပီး စားေသာက္ဆိုင္တြင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ပုလင္းတလံုး သယ္သြားသည္။ အမွတ္မမွားလွ်င္ စိမ္သူ႔ အမွတ္အသား အမည္ရ အေမရိကန္ ဘာဘန္ဝစၥကီျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ႏွစ္ေယာက္သား စကားတေျပာေျပာ ေလေပါရင္း ေသာက္ၾကသည္မွာ တလံုးလံုး ေျပာင္သြားသည္။ ဆရာ့ျဖတ္သန္းမႈေတြကိုလည္း ပိုသိခြင့္ရခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရိွန္ေတာ္ေတာ္ရခ်ိန္မွာ ေဘးဝိုင္းမွာ လာထိုင္ၾကေသာ လူလတ္ပိုင္း ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ အဖြဲ႕က်သြားၿပီး ဆက္ေသာက္ရင္း ေရခ်ိန္ကို ေက်ာ္လာသည္။ ဆိုင္ပိတ္ခ်ိန္ေရာက္ေသာအခါ ထိုလူလတ္ ႏွစ္ေယာက္၏ ကာရာအိုေကဆိုင္သို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ တန္းလန္း တန္းလန္း ပါသြားခဲ့ေသးသည္။ ဆရာမင္းသစ္က တြံေတးသိန္းတန္၏ သီခ်င္းမ်ားကို ဟဲျပန္ပါေသးသည္။

ညဥ့္ေတာ္ေတာ္နက္မွ ဆရာေနထိုင္ရာ ကမာရြတ္သို႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ပို႔ေပးခဲ့ပါသည္။

ေနာက္တခါ ထပ္ဆံုဦးမည္ဟု စိတ္ထဲတြင္ ေတးထားမိေသာ္လည္း လက္ေတြ႕တြင္ အထမေျမာက္ခဲ့ပါ။ အျပင္ထြက္ရန္ အလြန္ပ်င္းေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဥာဥ္၊ ရန္ကုန္တြင္ အေနနည္းေသာ ကၽြန္ေတာ့္ အလုပ္သဘာဝတို႔ကို အတာခ်ရပါမည္။

ေရးရျပန္သူ

တေလာဆီက ဆရာ ေဆး႐ံုတက္ရေသးသည္ဟုလား၊ ေနမေကာင္းဟုလား စာအုပ္မ်က္ႏွာစာမွာ သတင္း တက္လာတာကို ေတြ႕လိုက္မိေသးဟု ထင္ပါသည္။ သြားေတြ႕ဦးမည္ဟု စိတ္က ျဖစ္လိုက္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ထံုးစံအတိုင္း အထက မေျမာက္ျပန္။

အခုမနက္ ေဝလီေဝလင္းမွာေတာ့ ဆရာ တိမ္းပါးသြားေၾကာင္း သတင္းေတြ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ စိတ္ထဲ မေကာင္း။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဆရာမင္းသစ္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး မည္မည္ရရ ေျပာစရာ မရိွပါ။ ရိွေလာက္ေအာင္လည္း ရင္းႏွီး ကၽြမ္းဝင္ခဲ့ျခင္း မရိွ။ တညေနခင္း အတူေသာက္ခဲ့ဖူးျခင္း တႀကိမ္သာ ရိွပါသည္။

စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အတူေသာက္ခဲ့ဖူးသူေတြ တိမ္းပါးကုန္တာ မနည္းေတာ့။ ဆရာ မင္းသစ္လို ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ႀကီးသူေတြထဲကေရာ၊ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြလို ရြယ္တူေတြထဲက အျပင္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ငယ္သူေတြထဲက တခ်ိဳ႕လည္း မရိွၾကေတာ့ပါ။

သြားေလသူ ေနာက္တဦးအတြက္ အလြမ္းစာကို ကၽြန္ေတာ္ အခု ခ်ေရးမိေနပါၿပီ။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အလြမ္းစာကိုေရာ ဘယ္သူက ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေရးမလဲ မသိ။

တျဖည္းျဖည္း နီးသထက္ နီးလာသည္ကား အမွန္ပင္…

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ဘန္ေကာက္ ၀၉၁၁၁၇)