ဆႏၵျပသူ ဒို႔ရန္သူလား

ေက်ာင္းသားအပါအ၀င္ ဆႏၵျပသူမ်ားအေပၚ အစိုးရရဲ႕ သေဘာထား ေျပာင္းဖို႔ အပူတျပင္း လိုအပ္ေနပါတယ္။ အက်င့္ဆိုးဆိုတာ ျပင္ရ အင္မတန္ ခက္ေတာ့ ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတယ္၊ အားက သိပ္မရိွဘူး။

လက္ပံတန္းနဲ႔ ရန္ကုန္မွာ တစ္ေန႔တည္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အစိုးရရဲ႕ အၾကမ္းဖက္မႈေတြကို ၾကည့္ရင္ ဆႏၵျပသူဟာ ရန္သူဆိုတဲ့ အစြဲ၊ ႏွိပ္ကြပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အစြဲ၊ ဆႏၵျပတယ္ဆိုတာ လက္မခံထိုက္ဘူးဆိုတဲ့ အစြဲေတြက ထင္းထင္းႀကီး ေပၚလြင္ေနပါတယ္။

Image result for letpadan 2015
Photo Credit: Associated Press

လႊတ္ေတာ္လမ္းေၾကာင္းေတြ၊ ဘာလမ္းေၾကာင္းေတြ၊ ညာလမ္းေၾကာင္းေတြ ရိွလ်က္နဲ႔ ဆႏၵျပရသလားဆိုတဲ့ စကားကို ထေျပာထားတာေတြ ေတြ႕လိုက္ရေသးတယ္။ သူတို႔အလုပ္သူတို႔ လုပ္တာမို႔ မဥပါဒ္မိေပမယ့္ အျငင္းပြားစရာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ျမန္မာျပည္က လႊတ္ေတာ္၊ အစိုးရနဲ႔ တရားစီရင္ေရးတို႔ရဲ႕ သက္တမ္းက ငါးႏွစ္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မျပည့္ေအာင္ ႏုေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ သည္စကားေတြေျပာတာ ေပါခ်ာခ်ာႏိုင္လွတယ္ဆိုတာေလာက္ေတာ့ သေဘာေပါက္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ဆိုတာေလာက္ပဲ ျပန္ေျပာခ်င္ပါတယ္။

အခုျဖစ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ နဂိုကမွ သံသယနဲ႔ ၾကည့္ေနရတဲ့ အစိုးရအေပၚ လူထုအမ်ားစုကေရာ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအ၀ိုင္းကပါ ယံုၾကည္မႈ ကင္းမဲ့သြားၿပီဆိုတာ ထင္ရွားပါတယ္။ (အမွန္ေတာ့ သူတို႔ေျပာတဲ့အတိုင္း လႊတ္ေတာ္ကသာ တကယ္ အလုပ္ျဖစ္ေနတဲ့ လႊတ္ေတာ္ဆိုရင္ သည္လိုျဖစ္ရပ္မ်ိဳး ျဖစ္ပြားသြားတဲ့အခါ အစိုးရကို အယံုအၾကည္မရိွ အဆို တင္သြင္းမွာပါ၊ အနည္းဆံုးေတာ့ ျပည္ထဲေရး ၀န္ႀကီးကို လႊတ္ေတာ္က ေခၚယူ ေမးျမန္းမွာပါ။ အခု ဒါေတြ မၾကားရပါဘူး။ လႊတ္ေတာ္ႀကီးက လတ္တေလာ က်င္းပေနဆဲပါေနာ္။)

ထားပါေတာ့။

ေရွ႕ဆက္ဖို႔ လုပ္ငန္းစဥ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေဆြးေႏြးၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။

တစ္ခုေတာ့ ရိွပါတယ္။ တကယ္ႏိုင္ငံအေပၚ ေစတနာ ထားတယ္ဆိုရင္ေပါ့။ ေနာက္ ႏွစ္ ၃-၄၀ အၾကာမွာ ငါတို႔ ရိွေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သည္ႏိုင္ငံႀကီးကေတာ့ ရိွေနဦးမွာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါတို႔ ေကာင္းျမတ္တဲ့ စံမ်ားကို တတ္ႏိုင္သမွ် ခ်ထားေပးခဲ့မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ႏွလံုးေကာင္းေလးေလာက္ ေမြးႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေပါ့။

မေမြးႏိုင္ဘူး။ လတ္တေလာ ငါတို႔ အက်ိဳးစီးပြား အထိခိုက္မခံေရးသာ အဓိကဆိုရင္လည္း ကိုယ္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သေဘာထားကို ေလးစားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စာကို ဆက္ဖတ္စရာ မလိုပါဘူး။

လုပ္ငန္းစဥ္

(၁) ဆႏၵျပဖို႔ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းတိုင္း ေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔မွ မျငင္းပယ္သင့္ပါဘူး။ ဒါမွ ခြင့္ျပဳခ်က္ေပးတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြအေပၚ ယံုၾကည္မႈ ရိွလာမွာ ျဖစ္ၿပီး ဘယ္ေတာ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ အသိေပးလာ၊ ခြင့္ျပဳခ်က္ ေတာင္းလာၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္နည္းေျပာရရင္ အာဏာပိုင္ အဖြဲ႕အစည္းေတြကိုယ္တိုင္က ဆႏၵျပသူေတြ အဆင္ေျပေအာင္ ကူညီေပးမယ္ဆိုတဲ့ ဆႏၵ ျပင္းျပင္းျပျပရိွေနဖို႔ လိုပါတယ္။

(၂) ၿပီးရင္ ဆႏၵျပပြဲကို ဦးေဆာင္မယ့္ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ရဲနဲ႔ ညိႇႏိႈင္းရပါမယ္။ ဆႏၵျပမယ့္ အခ်ိန္၊ ေနရာ၊ ဦးတည္ခ်က္၊ လူအင္အား၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ဆႏၵျပမယ္၊ ဘယ္လမ္း ဘယ္လမ္းက သြားမယ္ဆိုတာေတြကို ညိႇၾကရပါမယ္။

ဥပမာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္မွာ ဆႏၵျပမယ္။ အခ်ိန္က ႐ံုးဆင္းခ်ိန္ ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ဆႏၵျပသူေတြေၾကာင့္ တျခားသူေတြ၊ ယာဥ္ေတြ အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ေအာင္ အာဏာပိုင္ေတြဘက္က ဘယ္လို ကူညီေပးမယ္၊ ဆႏၵျပသူေတြဘက္က ဘယ္လို ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း လုပ္သြားမယ္ဆိုတာကို ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ လက္ခံႏိုင္ေအာင္ ညိႇၾကဖို႔ လိုပါတယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ဆႏၵျပပြဲကေန မလိုလားအပ္တဲ့ အေႏွာင့္အယွက္ေတြ၊ အၾကမ္းဖက္တာေတြ၊ ဖ်က္ဆီးတာေတြ မေပၚေပါက္လာေအာင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ဘယ္လို စီမံၾကမယ္ဆိုတာကိုလည္း စီး၀ါး ႐ိုက္ထားၾကရပါမယ္။

ဒါက ဆႏၵျပပြဲ မတိုင္ခင္ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္မႈ အပိုင္းပါ။

(၃) ဆႏၵတကယ္ျပၿပီဆိုတဲ့အခါ အာဏာပိုင္ေတြဘက္က သည္ဆႏၵျပပြဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ၿပီးဆံုးသြားဖို႔ ကူညီေရးကို ေဇာင္းေပးစဥ္းစားရပါမယ္။ ဆႏၵျပသူေတြဟာ သူတို႔နည္းတူ ျပည္သူေတြပါ။ ရန္သူေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲေတာ့ သည္ဆႏၵျပသူေတြရဲ႕ လံုျခံဳေဘးကင္းေရးကို ဦးစားေပး ေဆာင္ရြက္ၾကရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆႏၵျပသူေတြဘက္ကလည္း သတိႀကီးႀကီးနဲ႔ ကိုယ့္အဖြဲ႕ကိုယ္ စည္းကမ္းရိွေန၊ စနစ္တက် ရိွေနေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ ကြပ္ကဲႏိုင္ရပါမယ္။

တကယ္လို႔ ကိုယ့္ထဲကပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တျခားကျဖစ္ျဖစ္ ဆႏၵျပပြဲကေန အၾကမ္းဖက္ပြဲ၊ ဖ်က္ဆီးပြဲအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းဖို႔ ႀကိဳးစားသူကို ေတြ႕လာတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ အနီးအနားမွာ အသင့္ရိွေနတဲ့ အာဏာပိုင္ကို အေၾကာင္းၾကားၿပီး အဲဒီ့လူ(ေတြ)၊ ငါးခံုးမေတြကို ဖယ္ရွားၾကရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

(၄) အေရးႀကီးဆံုးအခ်က္

တကယ္လို႔ ဆႏၵျပသူေတြထဲမွာ အဲလို အၾကမ္းဖက္သူ၊ ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီးလုပ္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို ျဖစ္ေစ၊ တစ္စုတစ္ဖြဲ႕ကို ျဖစ္ေစ ေတြ႕ၿပီဆိုတာနဲ႔ အာဏာပိုင္ေတြက အေရးယူရပါမယ္။ လိုအပ္ရင္ ဆီ ေလ်ာ္ မွ် တ တဲ့ အင္ အား သံုး ၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရပါမယ္။

အဲဒါဟာ အဲဒီ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္၊ တစ္စုတစ္ဖြဲ႕ကိုသာ ရည္ရြယ္ရမွာ ျဖစ္ၿပီး ဆႏၵျပသူ အကုန္လံုးကို သိမ္းၾကံဳး ေဆာ္ပေလာ္တီးရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

(၅) ဆႏၵျပပြဲၿပီးဆံုးသြားတဲ့အခါ ဆႏၵျပသူ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ စားပြဲမွာ ထိုင္ၿပီး ေဆြးေႏြးသင့္ပါတယ္။ သည္ပြဲမွာျဖင့္ ဘာေတြ အဆင္ေျပသြားခဲ့တယ္၊ ဘာ့ေၾကာင့္ အဲလို အဆင္ေျပခဲ့တာ၊ ေနာက္တစ္ပြဲသာဆိုရင္ ဘယ္လို ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္ႏိုင္မယ္၊ သည္တစ္ပြဲမွာ ဘာေတြ ေခ်ာ္သြားခဲ့တယ္၊ ဘယ္လို အခက္အခဲေတြ ရိွခဲ့တယ္၊ ေနာက္တစ္ပြဲက်ရင္ ဘယ္လို ျပဳျပင္ေက်ာ္လႊားမယ္ စတာမ်ားကို ေဆြးေႏြးေဖာ္ထုတ္ၾကရပါမယ္။

အဲဒီ့ ေဆြးေႏြးခ်က္ေတြကို စာနဲ႔ ေပနဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ထားၿပီး တျခားေဒသက၊ တျခားနယ္ေျမက အာဏာပိုင္ေတြ၊ ဆႏၵျပလိုသူေတြအတြက္ သင္ခန္းစာယူစရာ လမ္းၫႊန္အေတြ႕အၾကံဳမ်ားအျဖစ္ ေ၀မွ် သြားႏိုင္ပါေသးတယ္။

ဒီမိုကေရစီဆိုတာ အင္အားသံုးၿပီး ေျဖရွင္းရတဲ့ အရာမဟုတ္ပါဘူး။ ေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ယူရတဲ့ အမူအက်င့္ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့အထဲမွာ အေၾကာင္းအရာပိုင္း လံုး၀ မပါပါဘူး။ အေၾကာင္းအရာက မွန္ခ်င္ မွန္မယ္၊ မွားခ်င္ မွားမယ္၊ ဒါေပမယ့္ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းသာ မွန္မယ္ဆိုရင္ ျမန္မာျပည္ႀကီးလည္း က်က္သေရရိွ၊ လူသာဓုေခၚ၊ နတ္သာဓုေခၚႏိုင္တဲ့ ေအးခ်မ္းတဲ့ လူ႔ေဘာင္တစ္ခုကို တည္ေဆာက္ႏိုင္မယ္ဆိုတာကို ေဆြးေႏြးလိုက္တာပါ။

လက္ခံခ်င္ရင္ လက္ခံပါ။ လက္မခံခ်င္လည္း ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ဆင္ျခင္မိသေလာက္ လက္ဆင့္ကမ္းေပးလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဓိကကေတာ့ ေစတနာမွန္ရင္ လုပ္ရပ္လည္း မွန္လာပါလိမ့္မယ္။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၁၂၀၃၁၅)

 

Facebook မွာ က်ေနာ္ ေရးျဖစ္ခဲ့တာေလးေတြကို တစုတစည္းတည္းရိွေနေအာင္ ျပန္ရွာၿပီး တင္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

Advertisements

သုညနဲ႔ တစ္

🤔🤔🤔🤔🤔🤔

တည္ၾကည္သူနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္မူ

သိုးေဆာင္းစကားမွာ ရိွတယ္။ A woman of principle, a man of principle ဆိုတာ။ ကိုယ္က်င့္တည္ၾကည္သူ မိန္းမ၊ ေယာက္်ား။ တနည္းအားျဖင့္ ကိုယ္ပိုင္မူ (principles) ရိွသူေတြေပါ့။

အဲဒီ့လူရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္မူက မွန္ခ်င္လည္း မွန္မယ္၊ မွားခ်င္လည္း မွားမယ္။ သို႔ေသာ္ သူ႔မူနဲ႔သူ ခိုင္ခိုင္မာမာ ရပ္တည္ေနသူေပါ့။

ဓားျပေခါင္းေဆာင္ပဲ ဆိုပါစို႔။ ဓားျပတိုက္တဲ့သူဆိုမွေတာ့ ဘယ္လူေကာင္း သူေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါေတာ့မလဲေနာ္။ သို႔ေသာ္ အဲဒီ့ ဓားျပေခါင္းေဆာင္မွာ မူရိွတယ္။ မဟုတ္တာ လုပ္ၿပီး၊ အက်င့္ပ်က္ၿပီး ခ်မ္းသာေနတဲ့သူေတြဆီကပဲ တိုက္တယ္၊ လုမယ္။ ႐ိုး႐ိုးသားသား စင္ၾကယ္တဲ့ အသက္ေမြးမႈနဲ႔ ခ်မ္းသာေနတဲ့သူ ဘယ္ေလာက္ ခ်မ္းသာေနေန လံုးဝ မထိဘူး။ ၿပီးရင္ သူတိုက္လို႔ရလာတာကို ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသူေတြ၊ အတိဒုကၡေရာက္ေနသူေတြကို ကူညီတဲ့ ေနရာမွာ သံုးတယ္။ အလားတူပဲ၊ ရလာသမွ်ကိုလည္း သူ႔တပည့္လက္သားေတြကို ညီညီမွ်မွ် တရားသျဖင့္ ခြဲေဝေပးတယ္။ အဲဒါ သူ အစဥ္တစိုက္ က်င့္သံုးတဲ့ မူေတြပဲ။

အခြင့္မသာလို႔ တိုက္လို႔ မရရင္ သူလည္း အငတ္ခံတယ္၊ သူ႔မူကိုေတာ့ အထိပါး ခံၿပီး တိုက္ရလြယ္မယ့္ လူခ်မ္းသာရဲ႕ အိမ္ကို ဝင္မတိုက္ဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုရင္ အဲဒီ့လူ ခ်မ္းသာေနတာက စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္ ႐ိုး႐ိုးသားသား ရွာေဖြထားတာေတြပဲလို႔ သူေကာင္းေကာင္း သိထားလို႔ ဆိုပါစို႔။

အဲဒါဆိုရင္ အဲဒီ့ဓားျပေခါင္းေဆာင္ဟာ ကိုယ္က်င့္တည္ၾကည္သူ ျဖစ္လာပါၿပီ။

ေနာက္ထပ္ ဥပမာ ကိုယ့္ဆရာေတြ

ေနာက္ဥပမာတခု ေပးပါရေစဦး။ အရက္ေသာက္တတ္၊ မိန္းမလိုက္စားတတ္၊ ေလာင္းကစားတတ္သူပဲ ဆိုပါစို႔ရဲ႕။ သူဟာ အဲဒီ့ မေကာင္းမႈေတြမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕တယ္။ ခံုမင္တယ္။ ဒါေပသည့္ သူ႔မွာ မူရိွတယ္။ အရက္ေသာက္ၿပီးရင္ မရမ္းကားဘူး။ မိန္းမ လိုက္စားတယ္ဆိုရာမွာလည္း သူတပါးအိမ္ရာကို မျပစ္မွားဘူး။ ေနာက္တခုက ဘယ္မိန္းမကိုမွ လီဆယ္ၿပီး ကာမကို အရမယူဘူး။ အတည္ေပါင္းမွာပါတို႔ ဘာတို႔ ညာတို႔ မလိမ္ဘူးေပါ့။ က်ဳပ္ျဖင့္ မင္းဆီက ဒါကို လိုခ်င္တယ္၊ လက္ခံႏိုင္ရင္ လက္ခံပါ၊ လက္မခံႏိုင္ရင္ ျငင္းလို႔ အတိအလင္းဆိုၿပီးမွ လိုက္စားတယ္။ ေလာင္းကစားရာမွာလည္း ကလိန္မက်ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ေၾကာင္သူေတာ္ ၾကြက္သူခိုးလည္း မလုပ္ဘူး။ သူ အရက္ေသာက္တာ၊ မိန္းမလိုက္စားတာ၊ ေလာင္းကစားတာ သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္တခုလံုး အသိပဲ။

ေရးရင္းနဲ႔မွ ဆရာေသာ္တာေဆြကို သြားသတိရတယ္။ ဆရာေသာ္တာေဆြ အရက္ေသာက္တာ သူ႔စာဖတ္ပရိသတ္ အားလံုး သိတယ္။ ၾကက္တိုက္တာလည္း သိတယ္။ ျမာေပြခဲ့တာလည္း သိတယ္။

သူ႔ဆရာ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းလည္း တသက္တာအေတြးအေခၚနဲ႔ မွတ္တမ္းမွာ သူ နည္းမ်ိဳးစံု ႐ႈပ္ခဲ့တာေတြ တိုင္းသိျပည္သိ ေရးျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ တကယ့္ လူေတႀကီးေတြေပါ့။

သို႔ေသာ္ သူတို႔မွာ ကိုယ္ပိုင္မူေတြ ရိွၾကတဲ့အတြက္ ပရိသတ္အမ်ား ေလးစားၾကည္ညိဳရတဲ့ ဆရာႀကီးေတြအျဖစ္ သူတို႔ မရိွေတာ့တာ ၾကာၿပီျစဖ္တဲ့ ကေန႔ထက္တိုင္ ရိွေနဆဲပါပဲ။

ပုတ္သင္ညိဳ ပတ္ဝန္းက်င္

ကိုယ္ပိုင္မူ၊ ကိုယ္က်င့္သိကၡာဆိုတာကို က်ေနာ္ စဥ္းစားေနမိတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဆီမွာ အဲဒါ တစတစ လံုးပါးပါးေနၿပီလားလို႔ စဥ္းစားေနမိတာပါ။ အေတြ႕ရမ်ားတာကေတာ့ ပုတ္သင္ညိဳလို ပတ္ဝန္းက်င္ကို လိုက္ၿပီး အေရာင္ေျပာင္းေနတာခ်ည္းပါပဲ။

ယုတ္စြအဆံုး၊ ကိုယ့္ႏႈတ္က ထြက္ထားတဲ့ စကားေလးကိုေတာင္မွ ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္ေလးစားရေကာင္းမွန္း မသိတဲ့သူေတြ ေပါၾကြယ္ေနတာပါပဲ။ အဲလိုလူေတြမွာ ဘယ္မလဲ ကိုယ္က်င့္သိကၡာ၊ ဘယ္မလဲ ကိုယ္ပိုင္မူ။

သမစိတၱသတၱိ

ဆက္စဥ္းစားလိုက္တဲ့အခါ သမစိတၱသတၱိဆိုတာ ေပၚလာပါတယ္။ သိုးေဆာင္းစကားကို ဘာသာျပန္လိုက္တာပါ။ Moral courage ေပါ့။

မွ်တတဲ့ စိတ္ထားနဲ႔ လုပ္ေဆာင္ရဲတာေပါ့။ ေျပာရတာေတာ့ လြယ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ က်င့္သံုးဖို႔ေတာ့ အားစိုက္ၾကရပါမယ္။ မွ်တတဲ့ စိတ္ထား၊ ပါဠိလို သမစိတၱ။

ကိုယ့္အတြက္ ခရီးဖင့္သြားမယ္မွန္း သိေနပါလ်က္ကနဲ႔ ဒုကၡေရာက္ေနသူကို အခ်ိန္ေပး ကူညီတာမ်ိဳး၊ အမိႈက္ေကာက္တာမ်ိဳး၊ အိမ္အလုပ္ေတြ၊ ေက်ာင္းစာေတြကို ဘယ္သူမွ ခုိင္းစရာမလိုဘဲ လုပ္တာမ်ိဳး၊ အတင္းအဖ်င္း စကားဆို နားလည္းမေထာင္၊ ျပန္လည္း မပြားတာမ်ိဳး၊ ကိုယ္ေျပာတဲ့စကားအတိုင္း ကိုယ္တိုင္ က်င့္ၾကံေနထိုင္တာမ်ိဳး၊ အလုပ္ျပဳတ္ကိန္း၊ ဝင္ေငြထိခိုက္ကိန္း၊ တရားစြဲခံရကိန္းေတြ ရိွေနတဲ့ ၾကားကပဲ မသမာမႈကို လူအမ်ားသိေအာင္ လုပ္ေဆာင္တာမ်ိဳး၊ ေကာက္ရတဲ့ ပစၥည္းကို ပိုင္ရွင္လက္ ျပန္ေပးႏိုင္ဖို႔ အားထုတ္တာမ်ိဳး၊ အလုပ္ခြင္မွာ က်ားမ မေရြး၊ ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာမေရြး၊ လူမ်ိဳးမေရြး၊ ဆင္းရဲခ်မ္းသာမေရြး၊ လိင္စိတ္ကိုင္းညြတ္မႈမေရြး အားလံုးရဲ႕ သေဘာထားကို တေလးတစား နားေထာင္ေပးတာမ်ိဳးေတြဟာ တကယ့္တကယ္မွာ ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္တဲ့ စိတ္ထားသတၱိ၊ သမစိတၱသတၱိ နမူနာေတြပါပဲ။

အဓမၼစိတၱသတၱိ

ေျပာင္းျပန္ ျပန္ေျပာရင္ ဒုကၡေရာက္ေနသူကို ေရွာင္သြားတာ၊ ေျပာသင့္တာထက္ ပိုေျပာတာ၊ လူတေယာက္ ဒုကၡေရာက္တာ၊ မေတာ္တဆျဖစ္တာကို ရယ္ပြဲဖြဲ႕တာ၊ ထိုက္တန္သူကို ေနရာမေပးဘဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပဲ နင္းကန္ ပြဲထုတ္တာ၊ ဥပေဒေၾကာင္းအရ မွ်တမႈကိုထက္ ဥပေဒပါ စကားလံုးေတြနဲ႔ခ်ည္း ကိုင္ေပါက္တာ၊ အမွားက်ဴးလြန္တာ၊ မတရားတာကို ျမင္ေနလ်က္နဲ႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာ၊ ကေလးေတြအေပၚ ခ်မွတ္ေပးထားတဲ့ စည္းမ်ဥ္းေတြက လိုရင္တမ်ိဳး မလိုရင္တမ်ိဳးျဖစ္ေနတာ၊ အမ်ားညီလို႔ ဤကို ကၽြဲပါလို႔ လိုက္လုပ္တာ၊ ကတိမတည္တာ၊ လိမ္လည္ လွည့္ဖ်ားတာေတြဟာ သမစိတၱ မရိွတာေပါ့။

စဥ္းစားဖို႔

စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္ အသိမိတ္ေဆြေတြထဲမွာ ဘယ္လို လူစားေတြက ပိုမ်ားေနသလဲလို႔ နဖူးေပၚ လက္ကေလးတင္ၿပီး တခ်က္ ဆင္ျခင္ၾကည့္လိုက္ပါလား။ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္း ကိုယ္တိုင္ေရာ…

သည္လိုေတြးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ မိတ္ေဆြတေယာက္က က်ေနာ့ဆီ လင့္(ခ္)ေလးတခု ပို႔လာပါတယ္။ အဲဒီ့ လင့္(ခ္)က ပံုေလးကို ကူးယူေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။

Image may contain: 1 person, text

ဘာသာျပန္ရရင္ေတာ့ အကၡရာသခ်ၤာရဲ႕ ဖခင္ႀကီး အယ္(လ္) ခြာရစ္(ဇ္)မီကို “လူဆိုတာ ဘာပါလဲ”လို႔ ေမးလိုက္တဲ့အခါ ဆရာႀကီးက ျပန္ေျဖပါတယ္။

• လူတေယာက္ဟာ တည္ၿငိမ္ေန၊ သမစိတၱရိွေနမယ္ဆိုရင္ လူ = ၁ ပါ။

• အဲဒီ့လူက ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းေနတယ္ဆိုရင္ သုည ထပ္တိုးလိုက္ၾကတာေပါ့။ လူ = ၁၀ ျဖစ္သြားပါၿပီ။

• သူက ၾကြယ္ဝတယ္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ သုညတလံုးတိုးလိုက္ေတာ့ လူ = ၁၀၀ ေပါ့။

• ျမင့္ျမတ္တယ္ဆိုရင္ ေနာက္တလံုး ထပ္တိုး။ လူ = ၁၀၀၀ ေပါ့။

• ဒါေပမယ့္ လူထဲမွာ ရိွေနတဲ့ သမစိတၱတန္ဖိုးျဖစ္တဲ့ ၁ သာ ေပ်ာက္သြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘာတန္ဖိုးမွ မရိွေတာ့တဲ့ သုညေတြပဲ က်န္ေတာ့မွာပါတဲ့။

ဟုတ္ကဲ့… က်ေနာ္ေတာ့ ေမာင္သုည မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ၁ ကေလး ရလာေရးကို ေသသည္အထိ အားထုတ္သြားရပါဦးေတာ့မယ္။

စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းေရာ… သုညေတြနဲ႔ခ်ည္းပဲ ဘဝကို အဆံုးသတ္ခ်င္ပါသလား။ ဒါမွမဟုတ္ သုညေရွ႕က တစ္ကေလးကို ပိုမက္မိပါသလား။

ဘာကိုပဲ ေရြးေရြး စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းကို ေလးစားပါတယ္။ တခ်က္ကေလး စဥ္းစားေပးရင္ကို ေက်နပ္ပါၿပီဗ်ာ။

အားလံု ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…
အတၱေက်ာ္

(၁၇၀၉၁၉)

လူထုရဲ႕ သိပိုင္ခြင့္ကို ျဖည့္ဆည္းျခင္း

ℹ️ℹ️ℹ️ℹ️ℹ️ℹ️ℹ️ℹ️ℹ️ℹ️ℹ️ℹ️

အခုလတ္တေလာ လူေျပာသူေျပာမ်ားေနတဲ့ အမ်ားျပည္သူအခြင့္အေရး၊ ႏိုင္ငံေရးအခြင့္အေရးမ်ားနဲ႔ စပ္လ်ဥ္းတဲ့ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္ (ICCPR)ကိစၥထဲမွာ မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ဝင္ပါခ်င္လာမိလို႔ နည္းနည္း ပါပါရေစ။ ဝင္ပါခ်င္သြားရျခင္း အေၾကာင္းရင္းက အခ်က္အလက္တခ်ိဳ႕ကို ထိန္ခ်န္ၿပီး တခ်ိဳ႕ေတြ ေျပာေျပာေနတာေလးေတြ ေတြ႕မိေနရလို႔ပါ။

အဲဒီ့စာခ်ဳပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ အဓိက အခြင့္အေရး အက်ဥ္းခ်ဳပ္

  • ပထမဆံုးက ကိုယ္ကာယသိကၡာအခြင့္အေရးပါ။ အသက္ရွင္ခြင့္၊ ႏွိပ္စက္မႈ၊ ကၽြန္ျပဳမႈမွ ကင္းလြတ္ခြင့္ (အပိုဒ္ ၆၊ ၇၊ ၈)။

  • လူတေယာက္ရဲ႕ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ လံုျခံဳမႈ။ ဖမ္းခ်င္တိုင္း ဖမ္း၊ ခ်ဳပ္ခ်င္တိုင္း ခ်ဳပ္ခြင့္ မေပးေတာ့ပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ လက္တင္ဘာသာနဲ႔ ေဟးဘီးယပ္(စ္) ေကာပပ္(စ္)လို႔ ေခၚတဲ့ အခ်ဳပ္ခံရသူကို တရားသူႀကီး၊ ဒါမွမဟုတ္ တရား႐ံုးေတာ္ရဲ႕ ေရွ႕ေမွာက္ကို ေခၚလာၿပီး သူ႔ကို ဘာေၾကာင့္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသင့္ေၾကာင္း ဥပေဒနဲ႔ညီညြတ္တဲ့ အေၾကာင္းျခင္းရာမ်ားကို ခိုင္လံုထင္ရွား မျပသႏိုင္ရင္ ျပန္လႊတ္ေပးရမယ္ဆိုတဲ့ အခြင့္အေရးကို ေတာင္းဆိုပိုင္ခြင့္လည္း ပါပါတယ္။ (အပိုဒ္ ၉ မွ ၁၁)

  • ဥပေဒအရ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းပိုင္းမွာ မွ်တမႈ။ ထိုက္သင့္တဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္အတိုင္း စစ္ေဆးစီရင္ခံပိုင္ခြင့္၊ မွ်တၿပီး ဘက္မလိုက္တဲ့ တရားခြင္၊ (ျပစ္မႈထင္ရွားေၾကာင္း မစီရင္ေသးသမွ်) အျပစ္မရိွဘူးလို႔ ယူဆခ်က္၊ ဥပေဒေရွ႕ေမွာက္မွာ လူသားတဦးအျဖစ္သာ အသိအမွတ္ျပဳတာတို႔ ပါဝင္ပါတယ္။ (အပိုဒ္ ၁၄ မွ ၁၆)

  • လူတဦးခ်င္းစီရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ သြားလာခြင့္၊ ေတြးျမင္ခြင့္၊ ယံုၾကည္ခြင့္၊ ကိုးကြယ္ခြင့္၊ ေျပာခြင့္၊ သင္းဖြဲ႕ခြင့္၊ စုေဝးခြင့္၊ မိသားစုအခြင့္အေရး၊ ႏိုင္ငံသားျဖစ္ခြင့္၊ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာပိုင္း သိုသိပ္ခြင့္ (အပိုဒ္ ၁၂၊ ၁၃၊ ၁၇ မွ ၂၄)

  • စစ္မက္အတြက္ ဝါဒျဖန္႔တာကို တားဆီးပိတ္ပင္တာ၊ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈ (ႏွိမ္တာေပါ့ဗ်ာ)၊ ရန္လိုတဲ့ ဥပေဒ၊ အၾကမ္းဖက္တဲ့ ဥပေဒေတြကို ျပ႒ာန္းက်င့္သံုးတာမ်ားကို ႏိႈးေဆာ္တဲ့ အမ်ိဳးသားေရးအမုန္းတရား၊ ဘာသာေရး အမုန္းတရားမ်ားဘက္က ေရွ႕ေနလိုက္ ေျပာဆိုေဆာ္ၾသတာကို တားဆီးပိတ္ပင္တာလည္း ပါပါတယ္။ (အပိုဒ္ ၂၀)

  • မဲေပးခြင့္အပါအဝင္ ႏိုင္ငံေရးမွာ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ခြင့္ (အပိုဒ္ ၂၅)

  • ခြဲျခားဆက္ဆံမႈ မရိွျခင္း၊ လူနည္းစု အခြင့္အေရး၊ တရားဥပေဒေရွ႕ေမွာက္မွာ အားလံုး သာတူညီမွ်မႈ (အပိုဒ္ ၂၆၊ ၂၇)

ဘယ္ႏိုင္ငံမွာ မွီတင္းေနထိုင္သူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူအမ်ားအေနနဲ႔ အထက္ပါ အခြင့္အေရးေတြ ရသင့္ မရသင့္ မိမိတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္မ်ားနဲ႔သာ ဆံုးျဖတ္ေတာ္မူၾကပါ။

ကေန႔အထိ သည္စာခ်ဳပ္ကို ဘယ္သူေတြ ဘာလုပ္ထားၾကသလဲ

  • ကေန႔ကမၻာမွာ ႏိုင္ငံေပါင္း ၁၉၅ ႏိုင္ငံ ရိွပါတယ္။

  • ကုလသမဂၢအဖြဲ႕ဝင္ႏိုင္ငံက ၁၉၃ ႏိုင္ငံပါ။

  • အဲဒီ့ ၁၉၃ ႏိုင္ငံမွာ ၁၇၃ ႏိုင္ငံက သည္စာခ်ဳပ္ကို တရားဝင္လက္ခံသေဘာတူေၾကာင္း အတည္ျပဳ လက္မွတ္ေရးထိုးထားပါတယ္။ (၈၉.၆၄ %) [ကုလသမဂၢရဲ႕ ႏိုင္ငံတကာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္ေတြအနက္မွာ သည္စာခ်ဳပ္က အမ်ားသေဘာတူမႈ အမ်ားဆံုးလို႔ အဆိုရိွပါတယ္။ ၉၀ ရာႏႈန္းနီးပါးမို႔ အျပတ္အသတ္ သေဘာတူၾကတဲ့ စာခ်ဳပ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။]

  • ၆ ႏိုင္ငံက လက္မွတ္ပဲ ထိုး႐ံုထိုးထားပါတယ္။ (၃.၁၁ %) အဲဒီ့ထဲမွာ တ႐ုတ္နဲ႔ က်ဴးဘား ပါပါတယ္။

  • မီးသီးျခင္ေထာင္ေထာင္ေနဆဲႏိုင္ငံက ၁၈ ႏိုင္ငံပါ။ (၉.၃၃ %) အဲဒီ့ထဲမွာ ျမန္မာပါတယ္။ ဘ႐ူႏိုင္း၊ မေလးရွား၊ စကၤာပူ၊ အာရပ္ ေစာ္ဘြားမ်ားႏိုင္ငံ၊ ေတာင္ဆူဒန္တို႔ ပါဝင္ပါတယ္။

(ေျမပံုကို ႐ႈ။ ေျမပံုမွာ အျပာရင့္ေရာင္က သေဘာတူလက္မွတ္ ေရးထိုးၿပီး ႏိုင္ငံေတြပါ။ အျပာႏုက လက္မွတ္သာ ထိုး႐ံုထိုးထားတဲ့ ႏိုင္ငံေတြ ျဖစ္ၿပီး လိေမၼာ္ေရာင္က ဘာမွ မလုပ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ေျမပံုနဲ႔တင္ သည္စာခ်ဳပ္ဟာ ကမၻာ့ႏိုင္ငံအမ်ားဆံုးက လက္ခံသေဘာတူထားတဲ့ စာခ်ဳပ္ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားေနပါလိမ့္မယ္။)

No photo description available.

လက္မွတ္ထိုးတာ၊ သေဘာတူ လက္မွတ္ထိုးတာ

အဲသလို ႏိုင္ငံတကာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္ေတြမွာ လက္မွတ္ထိုးတာ (sign) နဲ႔ သေဘာတူ လက္မွတ္ထိုးတာ (ratify) အေတာ္ ကြာျခားပါတယ္။

လက္မွတ္ထိုးတာ

ပါဝင္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတြကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ေတြဟာ ညီလာခံမွာျဖစ္ျဖစ္၊ အစည္းအေဝးမွာျဖစ္ျဖစ္ စာခ်ဳပ္မတိုင္ခင္ ေတြ႕ၾက ညိႇႏိႈင္းၾကတယ္။ လက္မွတ္ထိုးတဲ့ ႏိုင္ငံ (signatory) ေတြ လိုက္နာရမယ့္ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြကို သေဘာတူၾကတယ္။ အဲသလို သေဘာတူၿပီဆိုရင္ စာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္ေရးထုိးပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ သက္ဆိုင္ရာ ဝန္ႀကီးေတြကပဲ လက္မွတ္ထိုးၾကတာပါ။

အဲလို လက္မွတ္ထိုးျခင္းဟာ သည္စာခ်ဳပ္ကိုျဖင့္ရင္ ႏိုင္ငံေတာ္က လိုက္နာလိုတဲ့ ဆႏၵရိွေၾကာင္း ေဖာ္ျပလိုက္တာသာ ျဖစ္ပါတယ္။

အေရးႀကီးလွတာက ဆႏၵရိွတယ္လို႔သာ ေျပာတာ၊ တကယ္လိုက္နာမယ္ မလိုက္နာဘူးလို႔ ကတိကဝတ္ျပဳတာ မဟုတ္ပါဘူး။ စာခ်ဳပ္ရဲ႕ စည္းေႏွာင္အားလည္း မရိွပါဘူး။ ဆိုလိုတာက စာခ်ဳပ္အတိုင္း မျဖစ္မေန လိုက္နာစရာ တစက္ကမွ မလိုပါဘူး။ လိုက္နာခ်င္စိတ္ေတာ့ ရိွပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္… ဆိုတဲ့ အေနအထားေပါ့။

သေဘာတူ လက္မွတ္ထိုးတာ

စာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္ထိုးၿပီးသြားတဲ့အခါ လက္မွတ္ထိုးတဲ့ႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းေတြနဲ႔အညီ ကိုင္တြယ္ပါလိမ့္မယ္။ စာခ်ဳပ္ပါ အခ်က္အလက္မ်ားအရ လိုအပ္တဲ့၊ ကိုက္ညီတဲ့ ျပည္တြင္း ဥပေဒေတြကို ျပ႒ာန္း ျဖည့္ဆည္းရပါေတာ့မယ္။ အဲဒီ့ေနာက္ တျခား သေဘာတူလက္မွတ္ေရးထိုးထားတဲ့ ႏိုင္ငံေတြ (state parties) ေတြကို စာခ်ဳပ္အတိုင္း မလြဲမေသြ လိုက္နာေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ သေဘာထားကို ထုတ္ျပန္ အသိေပးရပါတယ္။ ဒါကို သေဘာတူ လက္မွတ္ထိုးတာ (ratification) လို႔ ေခၚပါတယ္။ အဲလိုဆိုရင္ေတာ့ စာခ်ဳပ္ဟာ ႏိုင္ငံအေပၚမွာ တရားဝင္ စည္းေႏွာင္ ခိုင္မာ သြားပါၿပီ။ စာခ်ဳပ္အတုိင္း မျဖစ္မေန လိုက္နာပါေတာ့မယ္။ ဘာ ဒါေပမွ မမယ့္ေတာ့ပါဘူးဆိုတဲ့ သေဘာပါ။

(သို႔တိုင္ေအာင္ RUD နဲ႔သာ သေဘာတူလက္မွတ္ထိုးႏိုင္ေၾကာင္းကို ေအာက္ဆံုးက စာၾကြင္းမွာ ထပ္မံျဖည့္စြက္ထားပါတယ္။)

သေဘာပါတယ္ေနာ္ ပရိသတ္

သာမန္လက္မွတ္ထိုးတာနဲ႔ သေဘာတူ လက္မွတ္ထိုးတာၾကားက ကြာျခားခ်က္ကို သေဘာေပါက္ၿပီဆိုရင္ လက္မွတ္ပဲ ထိုး႐ံု ထိုးထားတဲ့ ၆ ႏိုင္ငံက ဘာသေဘာလဲဆိုတာကိုပါ သေဘာေပါက္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ေပါက္ေဖာ္ႀကီးေတြဆိုရင္ သည္စာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္ထိုး႐ံုသာ ထိုးထားတာ လာမယ့္ ေအာက္တိုဘာ ၅ ရက္ေန႔မွာ ၂၁ ႏွစ္ တင္းတင္း ျပည့္ပါလိမ့္မယ္။

ႏႈတ္ခမ္းနာနဲ႔မွ တည့္ပါ့မလား

အဲ… သည္လိုအခ်ိန္မွာ ေတာင္ေတာင္အီအီေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာဟာ ႏႈတ္ခမ္းနာနဲ႔မွ တည့္ပါ့မလားလို႔ ေမးရမလိုေတာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ လက္မွတ္ထိုးတာဟာ မုန္႔ဆီေၾကာ္ စားခ်င္တယ္လို႔သာ ေျပာတာပါ။ ေပါက္ေဖာ္ႀကီးေတြဆို ဝလည္း စားခ်င္လယ္၊ အားကီး အားကီး စားခ်င္လယ္လို႔ပဲ ေျပာေနတာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ၿပီေလေနာ္။ သူ႔ႏိုင္ငံသားေတြ အဲဒီ့စာခ်ဳပ္ထဲက အခြင့္အေရးေတြကို တကယ္ ခံစားေနရျခင္း ရိွမရိွက အားလံုး အသိပါပဲ။

လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့

ကုလသမဂၢ ႏိုင္ငံတကာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္ ၁၈ ေစာင္နဲ႔ ႏိုင္ငံတခ်ိဳ႕

အေသးစိတ္ သိခ်င္ရင္ ရွာဖတ္ၾကည့္ၾကပါေနာ္။ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ႏိုင္ငံတကာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္ စုစုေပါင္း ၁၈ ေစာင္ ရိွပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံက သေဘာတူ အတည္ျပဳထားတာ ၅ ေစာင္ပဲ ရိွပါတယ္။ လက္မွတ္ထိုး႐ံုသာ ထိုးထားတာက တေစာင္သာ ရိွပါတယ္။ ICCPR အပါအဝင္ ဘာမွ မလုပ္ဘဲ ထားထားေသးတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံတကာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္က ၁၂ ေစာင္ က်န္ပါတယ္။

စကၤာပူနဲ႔ မေလးရွားက သေဘာတူအတည္ျပဳထားတာ ၅ ေစာင္ပဲ ရိွပါတယ္။ မီးသီးျခင္ေထာင္ေထာင္တာ ၁၃ ေစာင္ပါ။ က်ေနာ္တို႔က စကၤာပူ၊ မေလးထက္ သာပါတယ္။ ဒါေပသည့္ စကၤာပူနဲ႔ မေလး သေဘာတူအတည္ျပဳထားတဲ့ တေစာင္ကို က်ေနာ္တို႔က လက္မွတ္ ထိုး႐ံုပဲ ထိုးထားရပါေသးတယ္။

အိမ္နီးခ်င္း ထိုင္းႏိုင္ငံက သေဘာတူအတည္ျပဳထားတာ ICCPR အပါအဝင္ ၁၂ ေစာင္ ရိွပါတယ္။ လက္မွတ္ ထိုး႐ံုထိုးထားတာ တေစာင္ ရိွပါတယ္။ မီးသီးျခင္ေထာင္ေထာင္တာ ၅ ေစာင္ပဲ ရိွေတာ့တာေပါ့။

ဗီယက္နမ္က ICCPR အပါအဝင္ ၉ ေစာင္ကို သေဘာတူ အတည္ျပဳထားပါတယ္။ မီးသီးျခင္ေထာင္ေထာင္ထားတာ ၉ ေစာင္ ရိွပါတယ္။

အင္ဒိုနီးရွားက ICCPR အပါအဝင္ ၁၀ ေစာင္ကို သေဘာတူ အတည္ျပဳထားပါတယ္။ လက္မွတ္ ထိုး႐ံုထိုးထားတာ ၂ ေစာင္မို႔ က်န္ေနတာ ၆ ေစာင္ပါ။

ေနာက္ထပ္အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ ဘဂၤလားေဒ့(ရွ္)ကလည္း ICCPR အပါအဝင္ ၁၂ ေစာင္ကို သေဘာတူ အတည္ျပဳထားပါတယ္။ အိမ္နီးခ်င္းေတြထဲမွာ သူနဲ႔ ထိုင္းက စံခ်ိန္တင္ပါတယ္။ (အိႏၵိယေတာင္မွ ICCPR အပါအဝင္ သေဘာတူ အတည္ျပဳထားတာ ၈ ေစာင္ပဲ ရိွပါတယ္။ လက္မွတ္ထိုး႐ံု ထိုးထားတာ ၂ ေစာင္ပါ။)

ေပါက္ေဖာ္ႀကီးေတြက ၈ ေစာင္ကို သေဘာတူ အတည္ျပဳထားပါတယ္။ ICCPR ကို လက္မွတ္ပဲ ထိုးထားတာ အထက္မွာ ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ သည္ေတာ့ သူတို႔ မီးသီးျခင္ေထာင္ေထာင္ေနတာ ၉ ေစာင္က်န္ေနေသးတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါလိမ့္မယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၁၄၀၉၁၉)

(အခ်က္အလက္ေတြကို သည္က ယူပါတယ္။ http://indicators.ohchr.org/ )

စာၾကြင္း – ICCPR နဲ႔ အေမရိကန္အေၾကာင္းေတာ့ ထည့္မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ မလိုလို႔ပါ။ သို႔ေသာ္ တခ်ိဳ႕က ထင္ရာ ေလွ်ာက္ေျပာေနလို႔ ထပ္ျဖည့္လိုက္ပါရေစ။

၁၉၉၂ ကတည္းက လက္မွတ္ေရးထိုးအတည္ျပဳခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမယ္ ICCPR က အေမရိကန္ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒပါ ျပ႒ာန္းခ်က္အရ ႏိုင္ငံရဲ႕ အေခါင္အခ်ဳပ္ ဥပေဒ (Supreme Law of the Land) ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

သို႔ေပတည့္ ျခြင္းခ်က္ေတြ၊ နားလည္မႈေတြ၊ ေၾကညာခ်က္ေတြ တသီႀကီးနဲ႔ သေဘာတူ အတည္ျပဳခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ အလြယ္ေျပာရင္ ICCPR ကို မူအရ လက္ခံတယ္၊ သေဘာတူတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဘာေတြကိုေတာ့ မလိုက္နာဘူး၊ ဘာေတြကိုေတာ့ အေရးေပၚအေျခအေနမွာဆို က်င့္သံုးမယ္ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ (အကိုးအကား – 1. https://bit.ly/2kJnQV9 , 2. https://bit.ly/2GQRBxh )

အတည္ျပဳလက္မွတ္ေရးထိုးတဲ့ ႏိုင္ငံတိုင္းက RUD (Reservations, Understandings and Declarations) လို႔ ေခၚတဲ့ ျခြင္းခ်က္ေတြ၊ နားလည္မႈေတြ၊ ေၾကညာခ်က္ေတြနဲ႔ ကန္႔သတ္ လိုက္နာလို႔ ရပါတယ္။ စာခ်ဳပ္ထဲမွာ ပါတဲ့အတိုင္း ၏သည္မလြဲ၊ တေသဝမတိမ္း လိုက္နာဖို႔ မလိုပါဘူး။ ဒါလည္း သေဘာတူအတည္ျပဳလက္မွတ္ထိုးၿပီးမွပါေနာ္။

ျဖည့္စြက္ခ်က္ -အထက္က စာကို ေရးတုန္းက လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ႏိုင္ငံတကာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္ ၁၈ ေစာင္မွာ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံက ၅ ေစာင္ကို သေဘာတူလက္မွတ္ေရးထိုး (ratify) ထားၿပီး တေစာင္ကိုေတာ့ လက္မွတ္ ထိုး႐ံုပဲ ထိုး (sign) ထားေၾကာင္း ေရးခဲ့ပါတယ္။

၁၆ ရက္အၾကာ စက္တင္ဘာ ၂၉ ရက္ေန႔မွာေတာ့ ကုလသမဂၢအေထြေထြညီလာခံမွာ အဲဒီ့ လက္မွတ္ထိုး႐ံု ထိုးထားတဲ့ တေစာင္ကို ျမန္မာႏိုင္ငံက သေဘာတူ လက္မွတ္ေရးထိုးလိုက္ေၾကာင္း ၾကားသိရပါတယ္။

Optional Protocol to the Convention on the Rights of the Child on the involvement of children in armed conflict :2002 ဆိုတဲ့ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ လက္နက္ကိုင္ ပဋိပကၡတြင္ ကေလးသူငယ္မ်ား ပါဝင္ပတ္သက္မႈႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းသည့္ ကေလးသူငယ္ အခြင့္အေရးဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံတကာ သေဘာတူစာခ်ဳပ္အတြက္ သေဘာဆႏၵအေလ်ာက္ လိုက္နာေစာင့္ထိန္းအိပ္သည့္ က်င့္ဝတ္လို႔ ဘာသာျပန္ရင္ သင့္မယ္လို႔ ယူဆရတဲ့ စာခ်ဳပ္ကို သေဘာတူ လက္မွတ္ေရးထိုးလိုက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ႀကိဳဆိုအပ္တဲ့ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ပါပဲ။

ကေလးေတြမွာ ျငင္းပိုင္ခြင့္ ရိွတယ္

စာတပုဒ္ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ အဘိုး၊ အဘြားေတြအေနနဲ႔ ေျမးေလးေတြကို မဖက္ခင္ မနမ္းခင္ ကေလးဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ အရင္ေတာင္းသင့္တယ္လို႔ သားသမီးထိန္းေက်ာင္းမႈ ကၽြမ္းက်င္သူေတြက ဆိုလိုက္တဲ့အေၾကာင္းပါ။

အလြန္အနမ္းသန္ၾကတဲ့ အေနာက္တိုင္း လူမႈမီဒီယာမွာေတာ့ အုတ္ေအာ္ေသာင္းသဲ ျဖစ္သြားတယ္။ အဓိပၸာယ္မရိွတာ၊ ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္အေတြးအေခၚပဲ စသျဖင့္ေပါ့။

သူတို႔ေျပာတာ က်ေနာ္ေတာ့ လက္ခံမိတယ္။Image result for fly kiss

အဘိုးအဘြားေတြလည္း ေျမးေလးေတြကို ခ်စ္ပါတယ္။ သားအခ်စ္ ေျမးအႏွစ္လို႔ ဆိုၾကတယ္ မဟုတ္လားေနာ္။

ခ်စ္ရင္ ကေလးကို ပ်ိဳးေထာင္တဲ့ေနရာမွာ ဝိုင္းဝန္းကူညီသင့္ပါတယ္။

ႏွစ္မ်ားစြာက က်ေနာ္ ေရးဖူးပါတယ္။

ကေလးကို မလိမ္ရဘူးလို႔ မိဘက သြန္သင္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ကေလးေရွ႕မွာ မိဘ ကိုယ္တိုင္က ဧည့္သည္လာတဲ့အခါ အိမ္ထဲ ဝင္ပုန္းေနၿပီး ေဖေဖတို႔ မရိွဘူးလို႔ ေျပာလိုက္လို႔ ခိုင္းတာမ်ိဳးဟာ ကေလးကို မလိမ္နဲ႔ ေျပာၿပီး အလိမ္သင္တာသာ ျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္း။

အခုကိစၥမွာလည္း အတူတူပါပဲ။

ကေလးကို လူႀကီးေတြက ဖက္တာ၊ နမ္းတာ မခံရဘူးလို႔ သြန္သင္တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ခႏၶာကို ကိုယ္သေဘာမတူဘဲ အထိအကိုင္ မခံရဘူးလို႔ သြန္သင္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ဦးေလးေတြ၊ အေဒၚေတြ၊ အဘိုးေတြ၊ အဘြားေတြက ထင္တိုင္း နမ္းေနတာက်ေတာ့ ခံေနရတယ္ဆိုရင္ ကေလးက သြန္သင္မႈကို ဘယ္လို နားလည္ခံယူသြားမလဲ။

ေတာ္ေတာ္ စဥ္းစားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

ေနာက္တခ်က္က သူ႔ရဲ႕ သေဘာဆႏၵကို ေလးစားရမွာက မိဘအပါအဝင္ သူ႔ကို ပ်ိဳးေထာင္ေနသူတိုင္းရဲ႕ တာဝန္လို႔ နားလည္ပါတယ္။

ကေလး စိတ္ၾကည္ေနတဲ့အခါ ရိွမယ္၊ စိတ္႐ႈပ္ေနတဲ့အခါ ရိွမယ္၊ သူခ်စ္တဲ့သူ၊ သူလိုလားတဲ့သူ ရိွမယ္၊ သူမလိုလားတဲ့သူ သူမခ်စ္တဲ့သူလည္း ရိွမယ္၊ သူလည္း လူသားေလးပဲေလ။

အေဖမို႔ ခ်စ္ကိုခ်စ္ရမယ္၊ အေမမို႔ ခ်စ္ကို ခ်စ္ရမယ္လို႔ ေလွနံဓားထစ္လို႔ မရပါဘူး။

သည္အခါမွာ မိဘကိုယ္တိုင္က သူ႔သေဘာဆႏၵကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားဖို႔ မလိုဘူးလား။

သမီးကို ေမေမ နမ္းမယ္ေနာ္… သမီး ခြင့္ေပးမလား…

သားကို ေဖေဖ ဖက္ခ်င္တယ္… ဖက္ခြင့္ေပးမလား…

႐ုတ္တရက္ေတာ့ အေတာ္အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္တဲ့ စကားေတြ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

ဒါေပသည့္ ကေလးရဲ႕ လြတ္လပ္ေသာ သေဘာဆႏၵမပါဘဲ ဘယ္လူႀကီးကမွ သူ႔ကို ထင္ရာ မလုပ္ႏိုင္ေစတဲ့ အသိနဲ႔ အက်င့္ကို သူ႔ရင္ဘတ္ထဲ သံမိႈႏွက္လိုက္သလို စြဲျမဲသြားေစမယ့္ အေလ့အထေကာင္းလို႔ က်ေနာ္ျဖင့္ ျမင္မိရပါတယ္။

ကေလးငယ္ေလးေတြကို မဖြယ္မရာျပဳမႈေတြ ေလ်ာ့နည္း ပေပ်ာက္သြားေအာင္ ေဆာင္ရြက္ၾကရာမွာ ဒါသည္လည္း အလြန္ထိေရာက္တဲ့ နည္းတနည္းပဲလို႔ ေတြးေနမိရပါတယ္။

စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းေရာ… ဘယ္လို ျမင္ပါသလဲခင္ဗ်ာ…

( မူရင္း သတင္းေဆာင္းပါး – https://bit.ly/2kelH3F )

မသန္မစြမ္း မဟုတ္တဲ့ မသန္စြမ္းဆိုတာ…

😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂

ဇင္ဘာေဘြ သမၼတ မူဂါဘီ ၉၅ ႏွစ္မွာ ေသသြားတဲ့အေၾကာင္း သတင္းေတြ တက္လာေတာ့ သူ႔ဘဝ ဇာတ္ေၾကာင္းကို ရွာဖတ္မိသြားတယ္။

အဲဒီ့ထဲက ေပါက္တတ္ကရေလးေတြပဲ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ အတည္ေတြကေတာ့ ပ်င္းစရာႀကီးဗ်ာ။ တဘဝစံေတြ အသက္ရွည္တာမ်ား အဆန္းလုပ္လို႔။ သူတို႔ခမ်ာမ်ား ဒါ ေနာက္ဆံုးဘဝေလ။ သည္ဘဝ ကံကုန္တာနဲ႔ ငရဲႀကီး ရွစ္ထပ္ရဲ႕ ေအာက္ဆံုးထပ္ ေျမတိုက္ခန္းထဲမွာ ကမၻာနဲ႔ခ်ီၿပီး စံျမန္းရေတာ့မယ့္ “သက္ဆိုး”ေတြမို႔ “ရွည္”ေနတာ မဟုတ္ပါလား။

အဲ… ေျပာခ်င္တဲ့ ေပါက္ကရက မူဂါဘီ ကေလးတုန္းက သူ႔ရဲ႕ မ်ိဳးဆက္ပြား အဂၤါကို ခြဲစိတ္ခဲ့ရဖူးတာပါပဲ။ သည္အတြက္ သူ႔မွာ ဥတလံုး (ေဝွးေစ့ တလံုး) တည္း၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ပဲျမစ္က တဝက္ပဲ ရိွရွာေတာ့တယ္လို႔ ေကာလာဟလေတြ ပြထေနပါတယ္။

သူ႔ၿပိဳင္ဘက္ေတြကေတာ့ ဒါနဲ႔ သူ႔ကို ႏွိပ္ကြပ္တာေပါ့။ သူ႔ကို ေထာက္ခံသူေတြကလည္း ဒါဟာ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ သူစြန္႔လႊတ္ေပးဆပ္ခဲ့တာလို႔ ေျပာၾကတာေပါ့။ (လူေတြ႕ သေဘာကို ေစာေၾကာႏိုင္တာေပါ့ေနာ္။ ျဖဴျဖဴ၊ မည္းမည္း၊ ညိဳညိဳ လိုရင္ လိုသလို တအား ခ်ီးပ၊ မလိုရင္ မလိုသလို ကဲ့ရဲ႕ ရယ္ပြဲဖြဲ႕တဲ့ သဘာဝကေတာ့ လူဆန္တာလို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕… အကြက္ေတြ လွပံု ေျပာပါတယ္။)

ေကာလာဟလက မည္သို႔ပင္ ဆိုေစကာမူ… လက္ေတြ႕ဘဝတြင္ကား…

ပထမဇနီး ဆယ္လီနဲ႔ သားတေယာက္ ထြန္းကားခဲ့ပါတယ္။ (ကေလးက ဦးေႏွာက္ထဲ ငွက္ဖ်ားပိုးဝင္ၿပီး ၃ ႏွစ္သားတိတိမွာ တိမ္းပါးသြားခဲ့ပါတယ္။)

အဲဒီ့ကမွတဆင့္ အသက္ ၆၃ ႏွစ္အရြယ္၊ သမၼတႀကီး ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မယ္ သူ႔ထက္ ၄၁ ႏွစ္ငယ္တဲ့ ၂၂ ႏွစ္အရြယ္ သူ႔အတြင္းေရးမွဴးမ ဂေရ႕(စ္)နဲ႔ တိတ္တိတ္ပုန္း ညားပါတယ္။ (အားက်ဇာဂ်ီးေညာ္… ေက်ာ္က ေနာက္ႏွစ္မွ ၆၃ ႏွစ္ထဲ ေရာက္မွာ ခည… ခိြ… ခြိ) အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ပထမဇနီး ဆယ္လီလည္း မကြယ္ေသးပါဘူး။ ဂေရ႕(စ္)မွာလည္း လင္ႀကီးေငါက္ေတာက္… အဲေလ… လင္ႀကီးငုတ္တုတ္နဲ႔ပါ။

ဒါေပမယ့္ အဲလို ညားၿပီး တႏွစ္အၾကာမွာ မူဂါဘီနဲ႔ သမီးေလးတေယာက္ ထြန္းကားတယ္၊ ေနာက္ ႏွစ္ႏွစ္ အၾကာမွာ သားေလးတေယာက္ ထပ္ထြန္းကားျပန္သဗ်။

ဆယ္လီက သူ႔လင္ ေဖာက္ျပားေနတာ သိေတာ့ ဘယ္စိတ္ခ်မ္းသာမလဲေနာ္။ ဒါေပသည့္ ေျပာဖူးသတဲ့။ “အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ျပႆနာရိွလာရင္ ကိုယ့္ေခါင္းအံုးကိုသာ ရင္ဖြင့္ၾကပါ။ ကိုယ့္ခင္ပြန္းကိုေတာ့ ဘယ္ ဘယ္ေသာအခါမွ မႏွိမ္ပါနဲ႔…”လို႔ လူတကာကို ဆံုးမတဲ့အတိုင္း တကယ္လည္း ေနသြားပါတယ္။ က်က္သေရ ရိွရိွနဲ႔ အသက္ဆက္သြားတဲ့ အေနအထိုင္လို႔ တခ်ိဳ႕က သူ႔ကို ခ်ီးက်ဴးၾကပါတယ္။

သူ႔လင္ ေနာက္မယားနဲ႔ ေဖာက္ျပားၿပီး ၅ ႏွစ္အၾကာ ၁၉၉၂ က်ေတာ့မွ ဆယ္လီ ေသရွာပါတယ္။ အသီးကြဲလို႔ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ေက်ာက္ကပ္ေရာဂါနဲ႔ပါ။

သူေသၿပီး ၄ ႏွစ္အၾကာ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္မွာေတာ့ မူဂါဘီနဲ႔ ဂေရ႕(စ္)တို႔ တရားဝင္ လက္ထပ္လိုက္ၾကပါတယ္။

Image may contain: 1 person, hat and closeup
ဂူခ်ီ ဂေရ႕(စ္)

အဲဒီ့ေနာက္ တႏွစ္ ၁၉၉၇ မွာ ေနာက္ထပ္ သားရတနာတပါးကို မူဂါဘီ့အတြက္ ဂေရ႕(စ္)က ဖြားျမင္ေပးလိုက္ျပန္ေသးတယ္။

ဂေရ႕(စ္)ကို ဂူခ်ီဂေရ႕(စ္) (Gucci Grace) ရယ္လို႔ အရပ္က ေခၚၾကတယ္။ အသံုးၾကမ္းတာကိုး။ သူလည္း အဂတိလိုက္စားမႈ ဧကရီအျဖစ္ သူ႔ႏိုင္ငံမွာ နာမည္ႀကီးသလို မေအတူ သားေလးႏွစ္ေယာက္ကလည္း လူမႈ မီဒီယာမွာ သူတို႔ သံုးျဖဳန္းတာေတြ နင္းခြ တင္တာမို႔ အခြန္ထမ္းေတြရဲ႕ ပိုက္ဆံကို ျဖဳန္းသူမ်ားအျဖစ္ ထင္ရွားခဲ့ပါတယ္။

အဟြတ္…

တဥပဲ ရိွရိွ၊ တဝက္ပဲ ရိွရိွ… စြမ္းတဲ့သူက စြမ္းတယ္ ထင္ပါရဲ႕။

ဒါမွမဟုတ္လည္း…

အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစဗ်ား…
အတၱေက်ာ္
(၀၆၀၉၁၉)

(အျဖဴအမည္းပံုက ပထမ ဇနီး ဆယ္လီပါ။ ေရာင္စံုက ဂူခ်ီ ဂေရ႕[စ္]ပါ။ အင္ထနက္ထဲက ယူထားပါတယ္။)

ဓာတ္ရွင္နယ္က လုလင္ငယ္ေသြး

🎥🎥🎥🎥🎥🎥🎥🎥🎥🎥🎥🎥

နိဒါန္း

မေန႔က ေျပာခဲ့တဲ့ “အျပရွည္” (long take) နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လူငယ္ဓာတ္ရွင္သမားေလးတေယာက္နဲ႔ ဆက္ေဆြးေႏြးလိုက္တဲ့အခါ သူနဲ႔ က်ေနာ့္ၾကားက ကြာဟမႈကို ျမင္လိုက္ရပါတယ္။

က်ေနာ့္ရပ္တည္မႈက ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ကို တိုးတက္ေကာင္းမြန္လာေစခ်င္တယ္။ လူငယ္ဓာတ္ရွင္သမားေလးလည္း အလားတူပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔မွာ တူညီတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ရပ္တည္ခ်က္ ရိွေနပါတယ္။

ဒါေပသည့္ က်ေနာ္က သမား႐ိုးက် ဓာတ္ရွင္အျမင္ကို အေျခခံၿပီး ေျပာေနတာပါ။ သူက အႏုပညာဓာတ္ရွင္လို႔ ဘာသာျပန္ရင္ ေကာင္းမလား မသိဘူး၊ art film ဆိုတဲ့ သမား႐ိုးက်က ခြဲထြက္တဲ့ ဓာတ္ရွင္ကို အားသန္သူ ျဖစ္ေနပါတယ္။

အဲဒါကို ေဆြးေႏြးရင္းနဲ႔ကမွ ဘြားခနဲ ေတြ႕လိုက္တယ္။

အႏုပညာဓာတ္ရွင္

အဲဒီ့ “အႏုပညာဓာတ္ရွင္”ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ေခၚၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က မွီခိုမႈကင္းရွင္းလြတ္လပ္တဲ့ ဓာတ္ရွင္ (Independent Film) လို႔ ေခၚတယ္။ အဲဒါကိုပဲ အတိုေကာက္ အင္ဒီဓာတ္ရွင္လို႔လည္း ေခၚတဲ့သူက ေခၚတယ္။ စမ္းသပ္မႈဓာတ္ရွင္ (Experimental Film) ၊ စာေရးဆရာဓာတ္ရွင္ (Auteur Film) [ျပင္သစ္လို အိုတာ (auteur) ဆိုတာက အဂၤလိပ္လို author ပါ]၊ အႏုပညာတိုက္ဓာတ္ရွင္ (Arthouse Film) စသျဖင့္လည္း ေခၚၾကတယ္။

ကြာျခားခ်က္

သမား႐ိုးက် ဓာတ္ရွင္ေတြက အလြယ္ေျပာရင္ ပိုက္ဆံရဖို႔ ႐ိုက္တာ။ အႏုပညာဓာတ္ရွင္က်ေတာ့ စိတ္ဆာလို႔ ႐ိုက္တာ။ မတူေတာ့ဘူး။

သမား႐ိုးက် ဓာတ္ရွင္မွာက ေငြေၾကးအရင္းအႏွီး အမ်ားႀကီးလိုတယ္။ အႏုပညာဓာတ္ရွင္က စရိတ္က်ဥ္းက်ဥ္းနဲ႔ ဖန္တီးတာပါ။ သမား႐ိုးက်ဓာတ္ရွင္မွာက နာမည္ႀကီး၊ လူႀကိဳက္မ်ား သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ သံုးေပမယ့္ အႏုပညာဓာတ္ရွင္မွာက်ေတာ့ တခါမွ သ႐ုပ္မေဆာင္ဖူးသူ သာမန္လူေတြကိုလည္း သံုးတတ္ၾကတယ္။

သမား႐ိုးက် ဓာတ္ရွင္မွာက ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္က ရွင္းလင္း ျပတ္သားတယ္။ အႏုပညာဓာတ္ရွင္က က်ေတာ့ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ထက္ အမ်ားႀကီး ပိုစိမ္းတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြျဖစ္ေနပါတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ပရိသတ္နားလည္ဖို႔ ခက္တဲ့ ဓာတ္ရွင္အမ်ိဳးအစားလို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ ဘာေတြ ျဖစ္ေနပါလိမ့္လို႔ ပရိသတ္က ပင္ပန္းဆင္းရဲျခင္းႀကီးစြာ စဥ္းစားေနရတတ္တယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ လူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ၊ အေတြးေတြ၊ အိပ္မက္ေတြကို အႏုပညာဓာတ္ရွင္က သ႐ုပ္ေဖာ္တာပါ။ ကိုယ္သာ သူ႔ေနရာမွာ သူ႔လို ၾကံဳရရင္ ဘာလုပ္မလဲ၊ ကိုယ္ကေရာ ဘယ္လို လူစားလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို အႏုပညာဓာတ္ရွင္ ၾကည့္ၿပီးတဲ့အခါ ၾကည့္မိသြားသူက တစိမ့္စိမ့္ ေတြးေနရတာမ်ိဳးလို႔လည္း ဆိုႏိုင္မလား မသိဘူး။

ဒံုးေဝးရင္ မခံစားႏိုင္

သမား႐ိုးက် ပန္းခ်ီနဲ႔ ျဒပ္မဲ့ (စိတၱဇ) ပန္းခ်ီနဲ႔ ကြာျခားတာမ်ိဳးလို႔ ပမာေဆာင္ရင္ သင့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ သမား႐ိုးက် ပန္းခ်ီလည္း အေရာင္ေတြ၊ စုတ္ခ်က္ေတြ သံုးတာပဲ။ ျဒပ္မဲ့ ပန္းခ်ီလည္း အေရာင္ေတြ စုတ္ခ်က္ေတြ သံုးတာပဲ။ သမား႐ိုးက် ပန္းခ်ီက်ေတာ့ ျမင္ရသူက သိတယ္၊ ဒါ ဘုရား၊ ဒါ မင္းသမီး၊ ဒါ ဝတ္လစ္စလစ္၊ ဒါ ပန္းခင္း၊ တန္းသိႏိုင္တယ္။ ျဒပ္မဲ့ ပန္းခ်ီက်ေတာ့ နားလည္ဖို႔ အေတာ္ အားစိုက္ရတယ္။ ဓာတ္သိေတြပဲ ခံစား နားလည္ႏိုင္တာမ်ိဳး။ က်ေနာ္ဆို နားကို မလည္ဘူးဆိုတာ ဝန္ခံပါတယ္။ ၾကည့္လို႔ေတာ့ ေကာင္းသား၊ ဒါႀကီးကျဖင့္ အၾကည့္ရ ဆိုးလိုက္တာ ဆိုတာမ်ိဳးပဲ ရိွပါတယ္။

အႏုပညာဓာတ္ရွင္ဆိုလည္း က်ေနာ္နဲ႔ နည္းနည္း ေဝးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပန္းခ်ီေလာက္ေတာ့ မေဝးဘူး ထင္တယ္။ ပန္းခ်ီမွာ က်ေနာ္က ရန္ကုန္နဲ႔ မႏၱေလးေလာက္ ေဝးတယ္ဆိုရင္ ဓာတ္ရွင္မွာေတာ့ ရန္ကုန္ မိတၳီလာေလာက္ပဲ ေဝးမယ္ ထင္ပါတယ္။

ျပင္သစ္နဲ႔ ဥေရာပ သမား႐ိုးက် ႐ုပ္ရွင္အနည္းအပါး ၾကည့္ဖူးထားတာရယ္၊ တေလာဆီကပဲ ျပင္သစ္ ေက်ာင္းဆင္း ကိုရီးယား ဒါ႐ိုက္တာ Kim Ki-Duk ရဲ႕ ဇာတ္ကားတခ်ိဳ႕ကို ၾကည့္ထားလိုက္တာရယ္ေၾကာင့္ နည္းနည္းေတာ့ ခံစားလို႔ ရတယ္။ အျပည့္အဝ နားလည္လွပါတယ္လို႔ေတာ့ မဆိုဝ့ံပါဘူး။

စိတ္ဆတ္တဲ့သူနဲ႔ေတာ့ သိပ္မဟပ္

နားမလည္လို႔လည္းပဲ မေန႔က “အားလား အိုင္လား”ကို ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ။ က်ေနာ္ ၾကည့္ခြင့္ရလိုက္တဲ့ ျမန္မာ အႏုပညာဓာတ္ရွင္ ႏွစ္ကားထဲက အျပရွည္ေတြကို အေတာ္ စိတ္ပ်က္တဲ့ စိတ္နဲ႔ ေရးလိုက္တာကို ဝန္ခံပါတယ္။

ပိုဆိုးတာက က်ေနာ္က မူလကတည္းက စိတ္မရွည္တတ္တဲ့သူ။ ငယ္ငယ္က မႏၱေလးမွာ က်ေနာ့ ဆံပင္ တေခ်ာင္းခ်င္းကို စိမ္ေျပနေျပ ညႇပ္ေပးတဲ့ ဆံသဆရာ ၾကာလြန္းမက ၾကာေနတာကို စိတ္မရွည္ေတာ့တာနဲ႔ ဆက္မညႇပ္ေတာ့ဘဲ တဝက္တပ်က္နဲ႔ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုး ထြက္လာခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီ့ဆိုင္လည္း ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မွ ေျခဦးမလွည့္ေတာ့ဘူး။

အဲသလို စိတ္ လက္တဆစ္သမားအတြက္ လူတေယာက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာႀကီးကိုပဲ ကင္မရာ အေသေထာင္ၿပီး ၃ မိနစ္ေလာက္ ႐ိုက္ျပတာမ်ိဳးကို ဘယ္လိုမွ သည္းမခံႏိုင္တာလည္း အမွန္ပါပဲ။

ကဝိပစၥည္းေတြနဲ႔ က်ေနာ္

တကယ္ေတာ့ အဲလို ႐ိုက္ျပတာမ်ိဳးက အႏုပညာဓာတ္ရွင္မွာ အဆန္းမဟုတ္ဘူးတဲ့ဗ်။ ရွင္စမ္း…

အဲဒါမ်ိဳးကို ၇ မိနစ္၊ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ အေတာင့္လိုက္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ၾကည့္ႏိုင္တဲ့အထိ သည္းခံႏိုင္တဲ့သူက အႏုပညာကို ခံစားတတ္တဲ့သူ ျဖစ္သလိုလိုပဲ။ သည္းမခံႏိုင္တဲ့သူက လူၿပိန္းေပါ့ဗ်ာ။ ေခတ္စကားနဲ႔ဆို အၿပိန္းေပါ့။

ဝန္ခံပါတယ္။ က်ေနာ္ လူၿပိန္းပါ။ ဘာပညာရွင္မွလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အႏုပညာနဲ႔လည္း အေဝးႀကီးပါ။ က်ေနာ္က ေတာင္ၾကည့္ ေျမာက္ၾကည့္ ေလွ်ာက္ပတ္ၾကည့္တာ ဝါသနာပါတဲ့ သာမန္လူတေယာက္ပါပဲ။ ဟိုနားမွာ ၾကည့္ေကာင္းတာေလး ေတြ႕ရင္ ရပ္ေမာ့လိုက္၊ သည္နားမွာ လူစုစု ျမင္ရင္ ဝင္ေမာ့လိုက္ေလာက္ပဲ လုပ္တတ္ပါတယ္။ စိတ္ဝင္စားေတာ့လည္း ေျခသလံုးအေတာင့္ခံၿပီး ဆက္ၾကည့္တာေပါ့။ မဝင္စားေတာ့ရင္လည္း ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ ဆက္သြားတာေပါ့။ သည္ေလာက္ပါပဲ။

နိဂံုး

လူငယ္ဓာတ္ရွင္သမားေတြ အဲေလာက္အထိ အပတ္တကုပ္ အားထုတ္ေနတာ၊ အဆင့္တဆင့္ တန္းဝင္လာေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေနၾကတာကိုေတာ့ တအားကို ႏွစ္ေထာင္းအားရ ျဖစ္မိတာလည္း အမွန္ပါ။ အထူးသျဖင့္ သမား႐ိုးက်က ခြဲထြက္ၿပီး ေနရာသစ္ ဖန္တီးတည္ေဆာက္လိုၾကတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို အလြန္ ေလးစားမိပါတယ္။ ဆထက္ ထမ္းပိုး ေအာင္ျမင္ၾကပါေစေၾကာင္းလည္း ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

(က်ေနာ့္ဘက္ကလည္း ပ်င္းစရာေကာင္းေအာင္ ရွည္လ်ားတဲ့ အျပရွည္ေတြကို သည္းခံၿပီး စိတ္ရွည္လည္ရွည္ ၾကည့္တတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေပးသြားမယ္ေညာ္…😁)

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…
အတၱေက်ာ္
(၀၆၀၉၁၉)

အားလား အိုင္လား

🎥🎥🎥🎥🎥🎥

စကားပလႅင္

လူငယ္ ဓာတ္ရွင္သမားေလးေတြနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ ၾကားမွာ ေဆြးေႏြးစရာေလး တခု ရိွလာပါတယ္။

No photo description available.က်ေနာ္က ဓာတ္ရွင္သမားမဟုတ္ပါဘူး။ ဓာတ္ရွင္ဝါသနာအိုးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဝါသနာအိုးထဲမွာမွ က်ေနာ္က အဘိုးႀကီး ဝါသနာအိုး။ ဓာတ္ရွင္ကို အေသအလဲ ႀကိဳက္သူ၊ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကည့္ဖူးသူ ျဖစ္ပါတယ္။

အကန္းေတြၾကားက တဖက္လပ္ျဖစ္ျမဲအတိုင္း တျခား ဓာတ္ရွင္ဝါသနာအိုးေတြထက္ စာရင္ က်ေနာ္က သိုးေဆာင္းစာေလး အနည္းအပါး ေသစာရွင္စာေလာက္ တတ္ေတာ့ သိုးေဆာင္းဘာသာနဲ႔ ကားေတြလည္း ၾကည့္ဖူး၊ သိုးေဆာင္းဘာသာနဲ႔ ေရးထားတဲ့ ဓာတ္ရွင္အေၾကာင္း ေဆာင္းပါးစံုနဲ႔တကြ နာမည္ေက်ာ္ သိုးေဆာင္း ဇာတ္ကား မူရင္း ဇာတ္ညႊန္းတခ်ိဳ႕ကိုလည္း အနည္းအပါး ဖတ္ဖူးထားတာေလးေတာ့ နည္းနည္း ပိုသေပါ့။

“အျပရွည္”

အခု လူငယ္ ဓာတ္ရွင္သမားေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးစရာက “အျပရွည္”ကိစၥပါ။

လူငယ္ဓာတ္ရွင္သမားေလးတေယာက္ကို သူတို႔ ႐ိုက္ကူးထားတဲ့ ကားေတြထဲက အျပရွည္ေတြအေၾကာင္း က်ေနာ္က ေထာက္ျပတဲ့အခါ “အဲဒီ့ အျပရွည္ကလည္း လမ္းေၾကာင္းတခုလို႔ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္”လို႔ ဆိုလာလို႔ပါ။ ဆိုလိုတာက ဒါက အသစ္မို႔ ဘိုးေတာ္ လိုက္လို႔ မမီျဖစ္ေနပံုပဲလို႔ အနက္ ထြက္သလိုပါပဲ။

အဲဒါ အသစ္မဟုတ္

က်ေနာ္ အဘုိးႀကီးကေတာ့ “အျပရွည္”လို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ ဗမာဒါ႐ိုက္တာ ပေဂးႀကီး (ဦး)“သုခ”ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ “စကားေျပာေသာ အသည္းႏွလံုး”ဇာတ္ကားကို အရင္ဆံုး တန္းျမင္လိုက္ပါတယ္။

ဇာတ္ကားလည္း အနားမွာ အလြယ္တကူ မရိွ၊ အဲတုန္းကလည္း မွတ္မထားမိေသာ္လည္း ဦးသိန္းေမာင္လား မသိ၊ အကယ္ဒမီ ရသြားတဲ့ အဲဒီ့ “စကားေျပာေသာ အသည္းႏွလံုးဇာတ္ေၾကာင္းေဖာ္ခန္း”ႀကီးဟာ တကတ္ထဲနဲ႔ ကင္မရာ ေထာင္ၿပီး ႐ႈေထာင့္မေျပာင္းဘဲ အၾကာႀကီး ႐ိုက္ျပသြားခဲ့တာကိုေတာ့ မွတ္မိေနပါတယ္။

ေျပာရရင္ ျပဇာတ္တပုဒ္ကို စင္နဲ႔တည့္တည့္က ကင္မရာအေသေထာင္ၿပီး ႐ိုက္ျပလိုက္တာမ်ိဳးပါ။

ဘိုလိုဆိုရင္ေတာ့ “long take”ေပါ့။

နမူနာေကာင္းတခု

ႏိုင္ငံျခား ဇာတ္ကားေတြမွာလည္း အျပရွည္ေတြကို “အား”တခုအျဖစ္ သံုးခဲ့တာ ၁၉၅၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြကတည္းကပါ။

အထင္ရွားဆံုးကေတာ့ ေဟာလီးဝု(ဒ္) ႐ုပ္ရွင္နယ္မွာ အသစ္ထြင္ႏိုင္စြမ္း အျပည့္နဲ႔ ဆရာႀကီးတဆူ ျဖစ္ေလသူ ေအာ္ဆန္ ဝဲ(လ္)(ဇ္)ရဲ႕ Touch of Evil ဇာတ္ကား (၁၉၅၈ ခုႏွစ္) ထဲက ၃ မိနစ္ စကၠန္႔ ၂၀ ၾကာ အျပရွည္ပါပဲ။ https://youtu.be/Yg8MqjoFvy4 မွာ ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။

အဲဒီ့မွာ ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ဦးသုခလို ကင္မရာကို အေသ ေထာင္႐ိုက္ထားတာ မဟုတ္ဘဲ တကတ္တည္းမွာ ကင္မရာကို ေထာင့္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္း၊ ျမင္ကြင္း အက်ဥ္း၊ အက်ယ္ မ်ိဳးစံုေျပာင္းၿပီး ႐ိုက္ျပသြားတာကို ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။

အျပရွည္မွာ ဘာအေရးႀကီးလဲ

ဦးသုခေရာ ဝဲ(လ္)(ဇ္)ပါ မလြဲမေသြ လုပ္ခဲ့ၾကရတာတခုကေတာ့ သည္လို အျပရွည္အတြက္ မျဖစ္မေန လိုအပ္ခ်ပ္ပါပဲ။

အဲဒါကေတာ့ အစမ္းေလ့က်င့္မႈ (ဇာတ္တိုက္တာ) ကို နာနာလုပ္ခဲ့ၾကရတာပါ။

ဦးသုခဆီမွာက သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြဟာ အဲဒီ့အျပရွည္ ကတ္ႀကီးတကတ္စာအတြက္ ဇာတ္ဝင္စကားနဲ႔ အမူအရာေတြ ေၾကညက္ေအာင္ အဖန္ဖန္ ဇာတ္တိုက္ခဲ့ၾကရမွာ မလြဲပါဘူး။

ဝဲ(လ္)(ဇ္)ရဲ႕ အျပရွည္က်ေတာ့ အဲဒါထက္ အမ်ားႀကီး ပိုခက္ပါတယ္။

ကင္မရာ ဆရာနဲ႔ စက္အဖြဲ႕၊ မီးအဖြဲ႕၊ ျဖတ္ေလွ်ာက္၊ ဇာတ္ဝင္ပစၥည္း၊ သ႐ုပ္ေဆာင္ အားလံုး သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အခ်ိန္ကိုက္ျဖစ္ေနေအာင္ ဇာတ္တိုက္ရတာ ဘယ္လိုမွ တရက္ထဲနဲ႔ မၿပီးႏိုင္တာမ်ိဳးႀကီးပါ။ (ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ဘတ္ဂ်က္ေက်ာ္တဲ့ ဒါ႐ိုက္တာ၊ အခ်ိန္မီ မၿပီးတဲ့ ဒါ႐ိုက္တာရယ္လို႔ သူ႔ေခတ္နဲ႔ သူ႔အခါတုန္းက နာမည္ႀကီးခဲ့တာပါပဲ။) က်ေနာ္ အမွတ္မမွားရင္ အဲဒီ့ ၃ မိနစ္ စကၠန္႔ ၂၀ အျပရွည္အတြက္ ၆ ရက္ ဇာတ္တိုက္ခဲ့ရတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

၇ မိနစ္ေက်ာ္ေတာင္ မနားတမ္း ႐ိုက္တဲ့ ကတ္

ထင္ရွားတဲ့ ေနာက္ နမူနာတခုက ၇ မိစန္ေက်ာ္ အျပရွည္ႀကီးကို ႐ိုက္ျပခဲ့တဲ့ ျပင္သစ္ ဒါ႐ိုက္တာ Jean-Luc Godard ပါပဲ။ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္က ႐ံုတင္တဲ့ Weekend အမည္နဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ကားထဲက ယာဥ္ေၾကာ ပိတ္ဆို႔ေနတဲ့ အခန္းကို ၇ မိနစ္ေက်ာ္ ႐ိုက္ျပခဲ့တာပါ။ (ဝါသနာပါရင္ ကိုယ့္ဘာသာ ရွာေဖြ ၾကည့္ၾကပါေတာ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္ အလြယ္မေတြ႕လို႔ လင့္(ခ္) မေပးႏိုင္တာ ခြင့္လႊတ္ပါ။)

အဲဒီ့ ဒါ႐ိုက္တာဟာ ျပင္သစ္ လိႈင္းသစ္႐ုပ္ရွင္ လႈပ္ရွားမႈကို စတင္ခဲ့သူမ်ားထဲက တေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။

ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အမ်ားႀကီး က်န္ပါေသးတယ္။ ယုတ္စြအဆံုး အပစ္အခတ္ အသတ္အပုတ္ ဓာတ္ရွင္ (Action Film) ေတြမွာေတာင္မွ အျပရွည္နဲ႔ ပရိသတ္ကို ဖမ္းစားႏိုင္ခဲ့တဲ့ နမူနာေတြ ရိွပါတယ္။

အျပရွည္ေတြပါလ်က္ကနဲ႔ ထင္ရွားတဲ့ ေခတ္ၿပိဳင္ ေဟာလီးဝု(ဒ္)ကားကေတာ့ လီအိုနာဒို ဒ ခါပရီယိုရဲ႕ ေျပာင္ျေမာက္တဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္မႈနဲ႔ The Revenant (၂၀၁၅) ပါပဲ။ မကၠဆီကန္ ဒါ႐ိုက္တာ Alejandro González Iñárritu ႐ိုက္ခဲ့တာပါ။

အေကာင္းဆံုး သ႐ုပ္ေဆာင္၊ အေကာင္းဆံုး ဓာတ္ပံု၊ အေကာင္းဆံုး ဒါ႐ိုက္တာဆိုတဲ့ ေအာ္စကာဆု ၃ ဆု ရခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ (အေကာင္းဆံုး ဇာတ္ကားဆု ဆန္ခါတင္ စာရင္းမွာ ပါခဲ့ေသာ္လည္း မရခဲ့ပါဘူး။)

က်ေနာ့္အျမင္

အႀကိမ္ႀကိမ္ ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဓာတ္ရွင္ရဲ႕ ဘာသာစကားက တခု သတ္သတ္ပါ။ ဓာတ္ရွင္ (Movie) လို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ လႈပ္ေနတဲ့ အ႐ုပ္ေတြနဲ႔ ဇာတ္ေၾကာင္းကို ေဖာ္ယူရပါတယ္။

အဲဒီ့ဘာသာစကားမွာ ကင္မရာ ႐ိုက္ခ်က္ေတြ ပါတယ္၊အလင္းအေမွာင္ ပါတယ္၊ ေဆးေရာင္စံုေခတ္မွာ အေရာင္ေတြ ပါလာတယ္၊ ေနာက္ခံ ေတးဂီတေတြ၊ (တိတ္ဆိတ္ေနတာလည္းပါတဲ့) အသံေတြပါတယ္၊ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြရဲ႕ ကိုယ္ဟန္အမူအရာစံုလည္း ပါတဲ့အခါ ပါတယ္၊ ဇာတ္ဝင္စကားလည္း ပါတဲ့အခါ ပါပါတယ္။

အျပရွည္ကို က်ေနာ္ မဆန္႔က်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၿငိမ္ေနတဲ့ အျပရွည္ဆိုရင္ေတာ့ ဘာလို႔ ဓာတ္ရွင္ၾကည့္ေနေတာ့မွာလဲေနာ္။ ႐ုပ္ေသ ဓာတ္ပံုပဲ ၾကည့္ေတာ့မွာေပါ့။

ဆိုၾကပါစို႔ဗ်ာ၊ ဇာတ္ေဆာင္ တေယာက္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ ထိုင္ၿပီး စာ႐ိုက္ေနတာကို ကင္မရာ အေသေထာင္ၿပီး ၂ မိနစ္ေလာက္ ျပမယ္ဆိုရင္ကို အလိုလို ေနရင္း အိုင္သြားေတာ့မွာပါ။ ၿငီးေငြ႕လာေတာ့မွာပါ။

အဲဒီ့ ၂ မိနစ္စာ ကင္မရာ အေသေထာင္ျပတဲ့ တကတ္မွာပဲ၊ ကြန္ပ်ဴတာ ႐ိုက္ေနသူရဲ႕ ေနာက္ခံမွာ တေယာက္က ပ်ာေလာင္ ပ်ာေလာင္နဲ႔ ထြက္လာ၊ ကြန္ပ်ဴတာ႐ိုက္ေနသူကို တခုခု လွမ္းေျပာ၊ ကြန္ပ်ဴတာ႐ိုက္ေနသူက အေလးမထား၊ သူ႔ဟာသူ ဆက္႐ိုက္ေန၊ ဟိုတေယာက္ ပ်ာေလာင္ ပ်ာေလာင္နဲ႔ ျပန္ထြက္သြား၊ မိန္းမႀကီးတေယာက္ ခ်က္ခ်င္း ဝင္ခ်လာ၊ ကြန္ပ်ဴတာ ႐ိုက္ေနသူရဲ႕ ေဘးမွာ ကုန္းကုန္းကြကြနဲ႔ ဟိုရွာ သည္ရွာလုပ္၊ ဟိုၾကည့္ သည္ၾကည့္လုပ္၊ ကြန္ပ်ဴတာ ႐ိုက္ေနသူကို ၾကည့္၊ ေအးေအးေဆးေဆး ျပန္ထြက္သြား၊ ကေလးတေယာက္ ကစားစရာ တခုနဲ႔ ခုန္ေပါက္ ဝင္လာျပန္…

အဲဒါမ်ိဳးဆိုရင္ အဲဒီ့ ၂ မိနစ္စာကို ၾကည့္ရတာ ပရိသတ္အတြက္ အိုင္မသြားေတာ့ဘူးေပါ့။

မႏိႈင္းေကာင္း ႏိႈင္းေကာင္း

ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းလို ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးက ဝါက်ရွည္ႀကီးနဲ႔ တပိုဒ္စာလံုးကို တဝါက်တည္း ေရးလို႔ ရပါတယ္။

ေတာ္ရိေလ်ာ္ရိ စာေရးသူတေယာက္သာ အဲလို ေရးရင္ လိပ္ပတ္လည္ဖို႔ေတာင္ အေတာ္ ခက္ေနမွာပါ။

ဓာတ္ရွင္မွာလည္း အတူတူပါပဲ။ အျပရွည္ေတြဟာ ေနရာတက် သံုးတတ္ရင္ တကယ့္ “အား”ဆိုတာ ဓာတ္ရွင္သမိုင္းက ျပခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ မသံုးတတ္ရင္ေတာ့ အားမျဖစ္ဘဲ ဇာတ္ကို “အိုင္သြားေစတဲ့” “အေမွာင့္”သာ ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း သတိထားၾကဖို႔ လိုလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

နိဂ်ံဳးုခုတ္ရရင္…

က်ေနာ္ နည္းနည္း ကၽြမ္းက်င္တဲ့ စာေပနဲ႔ပဲ ေျပာၾကည့္ပါရေစ။ အလကၤာေတြ၊ ဥပစာေတြဟာ စာေရးဖြဲ႕ရာမွာ သံုးတတ္ရင္ အလြန္ အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ကိုယ္ေဖာ္ေနတဲ့ ဇာတ္ေၾကာင္းကို ႐ုပ္လံုးၾကြလာေစပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ တရားလြန္ သံုးျပန္ေတာ့လည္း ဖတ္ရသူ ညည္းလာသလို လိုရင္းကိုလည္း မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ျပန္ဘူးဆိုတာ စာေရးသူတိုင္း သတိထားအပ္ပါတယ္။

ဓာတ္ရွင္မွာလည္း အလားတူပါပဲ။ အရာရာကို သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အံဝင္ခြင္က် သံုးသြားရင္ ဇာတ္ကားေလးေတြ ၾကြတက္ေနမွာပါ။ ကိုယ္စြဲလန္းႏွစ္သက္တာတခုေၾကာင့္ တမ်ိဳးတည္းကို နင္းကန္ ခ်သံုးရင္ေတာ့ ဆားေတြ နင္းကန္ ထည့္ထားတဲ့ ဟင္းလို စားသံုးသူ ပရိသတ္မွာ ႐ံႈ႕မဲ့သြားေစတတ္တာကိုလည္း သတိခ်ပ္သင့္တယ္လို႔ ျမင္မိရေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၀၅၀၉၁၉)